‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪บ้าเอ๊ย
‪คุณวินเชนโซ่ กาซาโน
‪คุณถูกจับในข้อหา ‪ฆาตกรรมประธานโอจองแบครับ
‪ยกมือขึ้นด้วยครับ
‪ไม่งั้นเราจะยิงนะครับ
‪ผมไม่ได้ทำครับ
‪ประธานโอจองแบส่งข้อความมาแจ้ง ‪ตำรวจครับ ว่าถูกคุณลักพาตัวมาที่นี่
‪เมื่อใดที่ตกลงไปในหนองน้ำแห่งกับดัก
‪อยู่นิ่งๆ ด้วยครับ
‪คุณถูกจับกุมในข้อหา ‪ลักพาตัวและฆาตกรรมครับ
‪จะต้องหนีออกมาให้ได้ ‪ก่อนที่เท้าจะแตะก้นหนองน้ำนั้น
‪โอ๊ย เจ็บชะมัด
‪เฮ้ย อยู่นิ่งๆ ก่อน นายชนฉันนะ ‪เดินให้มันระวังหน่อย…
‪อะไรกัน
‪นายไม่ใช่คนในพลาซ่านี่
‪เฮ้ย นี่นาย
‪นายเป็นใครฮะ
‪หา
‪ฉันถามว่าเป็นใครไง
‪โอ๊ย จริงๆ เลย คิดว่าจะหนีไปไหนได้
‪ให้ตายเถอะ มันชกก่อนเฉยเลย
‪ก็ได้
‪โอเค ฉันไม่ได้ออกแรงเองนานแล้ว
‪เอาล่ะ
‪(สุดยอดซักอบรีด)
‪ตกใจหมด เสียงอะไรน่ะ ‪ยางรถคันไหนแตกเหรอ
‪เฮ้ย หัวใจจะวาย อะไรเนี่ย
‪รีบออกรถเลยครับ
‪- มีเรื่องอะไรเหรอครับ ‪- บอกให้รีบไปไง เร็วเข้า
‪ครับผม
‪จะหนีงั้นเหรอ
‪ไอ้นี่ยังไม่ตายอีกแฮะ
‪โอเค มา
‪ควรใช้โหมดยิวยิตสูสู้ไหมนะ
‪ก็ได้ มาเลย
‪โหมดยิวยิตสู
‪จับได้แล้ว ฉันจับแกได้แล้ว ไอ้เวร
‪อย่าศอกใส่หน้าฉันสิวะ
‪ถ้าแกทำแบบนั้น ฉันจะบ้าเอาได้นะเว้ย
‪โอ๊ย พอสิวะ
‪ลูกพี่ครับ
‪ได้ซื้อเบียร์มาไหม
‪ครับ
‪เบียร์ขวดแบบที่ลูกพี่ชอบครับ
‪งั้นก็ควรใช้ทำอะไรหน่อยหรือเปล่า
‪(ตอน 16)
‪ไม่ต้องไปไกลกว่านี้เหรอ
‪ผมขอดูสถานการณ์ก่อนครับ
‪ยืมมือถือหน่อยได้ไหมครับ
‪อ้อ ได้เลย
‪เอ้านี่
‪คุณติดกับดักใช่ไหมคะ
‪บาเบลน่าจะสืบรู้แล้วครับ ‪ว่าผมบงการประธานโออยู่
‪มีแผนอะไรไหมคะ
‪ก็ต้องล้างมลทินของผมก่อนครับ
‪ต้องหาตัวคนที่ล่อผมให้ได้ครับ
‪"ล่อ" เหรอคะ
‪- ว้าย ‪- โอ๊ยๆ โดนอีกแล้ว
‪- โอ๊ย จริงๆ เลย ‪- ฉันตกใจนะคะ
‪ทำอะไรของคุณเนี่ย
‪ผมตกใจกว่าคุณอีกนะ
‪เอ่อ คือว่า…
‪หลังต่อสู้อย่างดุเดือด ‪ผมก็จับคนน่าสงสัยได้
‪ถ้าต้องการก็คิดบัญชีกัน ‪แล้วพามันไปได้เลย
‪คือว่า ฟังอยู่หรือเปล่า ทนายวิน
‪ดูนี่นะ
‪มีสายที่ไม่ได้รับมากกว่า 50 สายอีก
‪(สายที่ไม่ได้รับ)
‪ดูท่าจะมีผู้สมรู้ร่วมคิดนะ
‪จ้องอะไรวะ ไอ้นี่
‪พวกนายเป็นคนฆ่า ‪ประธานแดชังเดลี่ใช่ไหม
‪ใครเป็นคนสั่ง
‪ฉันน่ะ
‪บอกแกไปแล้วใช่ไหม ‪ว่าอย่าให้โดนหน้าฉันน่ะ
‪ฉันต้องต่อยแกอีกกี่ทีถึงจะปริปากฮะ
‪ว่าแต่คุณรู้ได้ยังไงถึงจับเขามาคะ
‪เฮ้อ จริงๆ เลย ผมคือพัคซอกโดนะ
‪นากหญ้าแห่งย่านคึมกา
‪มีสัญชาตญาณในการล่ายอดเยี่ยม ‪และพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง
‪แต่เห็นว่านากหญ้า ‪โดนฆ่าตายไปตั้งเยอะนะ
‪เห็นว่าถ้าจับได้ ‪จะได้เงิน 20,000 วอนต่อตัว
‪พูดแบบนั้นอีกแล้ว ช่างไร้หัวใจจริงๆ
‪โอเค เข้าใจแล้ว
‪ถ้าจับได้เมื่อไหร่ก็ติดต่อมานะ
‪เหมือนว่าเขาจะมี ‪คนช่วยเหลืออยู่นอกตึกค่ะ
‪รีบลงชิปสิครับ
‪ฉันขอให้ทางตำรวจ ‪ออกหมายจับไว้แล้วค่ะ
‪รีบลงชิป แล้วก็รีบจับมันให้ได้ซะ
‪เหมือนเรื่องมันยุ่งยาก ‪ยุ่งเหยิงอยู่ตลอดใช่ไหมครับ
‪นั่นเป็นเพราะคุณเป็นห่วงคนอื่น ‪เป็นห่วงโลก
‪เข้าไปยุ่งมากเกินไปครับ
‪พอมองแบบนี้แล้วคุณทนาย ‪ก็เหมือนคนเกาหลีเต็มตัวเลยนะ
‪ผมนะครับ
‪สมัยหนุ่มๆ ผมเคยอยู่ในแก๊งนักเลง ‪และกลับตัวกลับใจออกมาครับ
‪เหตุผลที่กลับใจเหรอ
‪มันก็ชัดเจนออกนี่ครับ
‪เพราะผมดู ‪เป็นคนที่ช่วยอะไรโลกนี้ไม่ได้
‪โธ่เอ๊ย
‪ผมขอร้องอะไรอย่างหนึ่งนะครับ
‪"วางมือแล้ว จะกลับตัวเป็นคนธรรมดา"
‪อย่าพูดอะไรแบบนั้นเลย
‪ใช้ความสามารถที่คุณมีต่อไปเถอะครับ
‪เพราะนั่นเป็นสิ่งที่ช่วยโลกของเรา
‪นี่มาปิกนิกกันหรือไง
‪ทำไมต้องยกแก๊งมาด้วย
‪โธ่เอ๊ย
‪ใช่คนที่ล่อคุณทนายไหมคะ
‪เขาไม่ยอมบอกเลยค่ะ ‪ว่าใครเป็นคนสั่งเขา
‪เราไปคุยกันในรถหน่อยไหม
‪ครั้งนี้เบามือหน่อยนะคะ
‪เขาต้องเหลือขากรรไกร ‪ถึงจะเคี้ยวข้าวได้นะ
‪ไปรถคันนั้นก็ได้ ทำไมต้องรถฉัน
‪ฉันเพิ่งล้างรถมาเมื่อวานนะ ‪รีบไปคลุมผ้าใบสิ
‪ครับๆ เดี๋ยวก่อนครับ
‪ผมก็เลยล็อกคอเขาทันทีเลย
‪เขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมคะ
‪ผมได้ที่อยู่คนสมรู้ร่วมคิดแล้วครับ ‪เดี๋ยวผมมานะครับ
‪ให้ฉันไปด้วยนะคะ
‪- ผมด้วย ‪- ฉันด้วย
‪ผมด้วยคน
‪นี่ไม่ใช่การยกพวกตีกันแถวบ้าน ‪แต่เป็นเรื่องที่ผมต้องล้างมลทินนะ
‪เราไปด้วยกันนี่แหละค่ะ
‪ไปเยอะก็ไม่เสียหายนี่คะ
‪- ออกรถเลย ‪- เดี๋ยวสิ…
‪- นี่ ไปเก็บกวาดเบาะหลังซิ ‪- ลุย
‪อ้อ จริงสิ ทนายวิน
‪คือ ถ้างานนี้จบเรียบร้อยแล้ว ‪นายก็ควรแสดงน้ำใจกับฉันหน่อยไหม
‪ยังไงฉันก็เป็นคนจับเขามานะ
‪ต้องการอะไรล่ะ
‪ทำตามคำขอฉันสักข้อ
‪คำขอนั้นคืออะไรเหรอคะ
‪ไว้จะบอกพรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้
‪โอเค
‪ห้ามพวกเขาหน่อยสิ มันอันตรายนะ
‪ว่าแต่เราต้องไปที่ไหนเหรอ
‪จริงๆ เลย
‪ฉันเริ่มจะชอบเขาแล้วแฮะ
‪เปิดประตูหน่อย
‪นี่
‪ว่าไง
‪นากหญ้าแห่งย่านคึมกามาแล้วครับ
‪ตั้งแต่นี้ต้องทำตามที่เราสั่งนะ
‪เหมือนจะไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไรนะ
‪เจ้าพวกนี้ไม่รู้ซะแล้ว ‪ว่าใครเป็นนักล่าในระบบนิเวศ
‪ฉันก็ต้องสั่งสอนซะบ้างแล้ว ‪เดี๋ยวเถอะ
‪เดี๋ยวก่อน ซูนัม ‪เดี๋ยวก่อน หลบหน่อย
‪- ว้าว ‪- ขอฉันตีมันสักที
‪ว่าแต่ เขาดูเหมือนนากหญ้าจริงๆ ‪ว่าไหมคะ
‪เก่งมากเลย นากหญ้า
‪เถ้าแก่คะ ระวัง
‪(ตำรวจที่น่าเชื่อถือ ‪ประเทศที่ปลอดภัย)
‪สามคนนี้เป็นคนร้ายตัวจริง ‪ของคดีฆาตกรรมประธานโอจองแบครับ
‪เอาล่ะ ‪ฟังเรื่องราวที่เราจะสรุปให้ดีนะคะ
‪ตั้งใจฟัง
‪ทั้งสามคนนี้ได้รับคำสั่งจากใครบางคน
‪ในช่วงที่ประธานโอจองแบเลิกงาน
‪พวกเขาก็ใช้อาวุธหนักทำร้ายประธานโอ ‪และฆ่าเขาที่หน้าห้องประธานค่ะ
‪ทันทีที่ฆ่าเขาแล้ว
‪เขาก็แอบขนย้ายศพออกจากบริษัท ‪โดยไม่มีใครรู้ค่ะ
‪แล้วก็…
‪(แดชังเดลี่)
‪นำศพมาที่ตึกคึมกาพลาซ่า ‪และขนย้ายไปที่ชั้นดาดฟ้าค่ะ
‪พวกเขาแจ้งความเท็จให้กับตำรวจ ‪เพื่อจะป้ายความผิดให้ผมครับ
‪และล่อผมให้ขึ้นไป ‪ที่ชั้นดาดฟ้าส่วนกลางครับ
‪ทันทีที่ผมไปถึง
‪พวกเขาก็โยนศพของประธานโอลงมา
‪หลักฐานที่พิสูจน์ว่าพวกเขา ‪เป็นฆาตกรตัวจริงล่ะครับ
‪รถคันนั้นเป็นรถของเจ้าพวกนี้ค่ะ
‪ในนี้มีรถเข็นทำความสะอาด ‪ที่ใช้เคลื่อนย้ายศพ
‪อาวุธที่ใช้ในการฆาตกรรมและรอยเลือด ‪ลองตรวจสอบดูสิคะ
‪และนี่เป็นการ์ดความจำ ‪ของกล้องติดรถตู้นี้ครับ
‪เส้นทางรถของคนร้ายตัวจริง ‪และการขนย้ายศพ
‪ถูกบันทึกอยู่ในนั้นครับ
‪และเราจะเก็บไฟล์คัดลอกของกล้องติดรถ
‪เผื่อเอาไว้นะคะ
‪งั้นแปลว่า ‪ยังจับวินเชนโซ่ไม่ได้เหรอครับ
‪ฉันก็ไม่รู้ ตำรวจยังไม่ติดต่อมา
‪โทรไปก็ไม่รับด้วย
‪ใครกันครับ
‪ครับ ผมต้องขออนุญาตสักครู่ครับ
‪ทนายพัคโดฮุนคือใครเหรอครับ
‪พัคโดฮุน ทนายพัคเหรอ
‪ครับ ผมเองครับ
‪- อือ ‪- คุณพัคโดฮุนครับ
‪คุณถูกจับกุมในข้อหายุยงให้ ‪ฆาตกรรมประธานโอจองแบ แดชังเดลี่ครับ
‪- ว่าไงนะครับ ‪- ส่งแก้วกาแฟให้ผมก่อน
‪คุณมีสิทธิ์แต่งตั้งทนาย ‪และมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด
‪เดี๋ยวก่อนครับๆ ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ
‪ประธานครับ คุณทนายครับ
‪- คุณทนายครับ ‪- เชิญครับ
‪- ประธานครับ ‪- ประธานคะ
‪(บ๊ายบาย บอลลูน)
‪เยี่ยมเลย
‪ฉันล้างมลทินได้เพราะแกเลย
‪คิดคำขอเอาไว้หรือยัง
‪คือว่าใบปลิวของ ‪บ๊ายบาย บอลลูนของเราน่ะ
‪ช่วยหน่อยสิ
‪- หา ‪- ช่วยเป็นนายแบบให้หน่อย
‪พูดบ้าอะไรเนี่ย
‪นายแบบ
‪ไม่รู้เพราะอะไร แต่ทนายวินเชนโซ่ ‪ให้ภาพลักษณ์ที่ดูน่าเชื่อถือมาก
‪ไม่เอา ฉันเอาเงินให้แล้วกัน
‪โอ๊ย เป็นให้กันหน่อยสิ
‪ถ้าไม่ได้ฉัน นายก็ต้องไปอยู่ ‪ในเรือนจำแล้วไม่ใช่เหรอ
‪บอกแล้วนะว่าไม่เอา ‪ฉันจะวางเงินไว้นะ
‪นี่ เดี๋ยวก่อน
‪คุณบอกว่าจะทำตามคำขอนี่ครับ
‪- นี่จะชิ่งกันเหรอ ‪- ไม่ได้ชิ่ง
‪ฉันให้เงินเขาแทนแล้ว ถอยไป
‪คุณเป็นปีศาจที่ ‪กำเนิดจากระบบทุนนิยมจริงๆ นะคะ
‪นี่ วิน
‪- โอเค เยี่ยมเลย ‪- นั่นอะไร เอามานะ
‪- ลบเลย ‪- โอเค เยี่ยม
‪- หยุดก่อน เข้ามาใกล้ไป ‪- เอามา
‪ถอยไปครึ่งก้าว
‪อีกครึ่งก้าว อือ ตรงนั้นแหละ
‪เยี่ยมเลย ว้าว หล่อระเบิด
‪- เอามานี่ ‪- เรียบร้อย
‪อยากโดนแขวนที่ระเบียงอีกเหรอ
‪ลองเอามือจับที่เน็กไทหน่อย
‪ฉันบอกให้ลบไง
‪เปลี่ยนมุมๆ มองขึ้นหน่อย
‪- เอามานี่เลย ‪- อือ แบบนั้นแหละ
‪โธ่เว้ย บอกให้เอามาไง
‪อือ เยี่ยมเลย
‪เอามาได้แล้ว พอเถอะ
‪เพราะอะไร ‪ทำไมมันถึงได้ยากเย็นแบบนี้
‪ไหนว่าวางกับดักไว้แล้วไง
‪ทำไมเขาถึงไม่ติดกับเลย ‪ไม่เลยสักครั้ง
‪เพราะเขาเป็นมาเฟียเก่ามาก่อนสินะ
‪เขาหลบเลี่ยงได้ว่องไว ‪อย่างกับผีเลยครับ
‪และเป็นผู้ชนะสิบทิศ ‪ที่ไม่มีใครต่อกรได้ครับ
‪ครับ วินเชนโซ่ กาซาโน ‪ความลับของเขาคืออะไร…
‪ทนายความที่ถูกจับไป ‪เขาเชื่อถือได้ไหมครับ
‪ครับ
‪ผมพูดให้เขาเข้าใจแล้วครับ
‪แต่สีหน้าประธาน ‪ดูเต็มไปด้วยความไม่พอใจนะ
‪ไม่ใช่นะ ‪ผมแค่กำลังคิดเรื่องอื่นอยู่
‪ขอโทษนะครับ
‪ฉันได้ส่งต่อคดี ‪ให้สำนักงานอัยการนัมดงบูแล้วค่ะ
‪ไม่ว่ายังไงก็คงจบอย่างดีแน่ค่ะ
‪- นี่ รองประธาน ‪- ครับ
‪ไปที่หนึ่งกับฉันหน่อย
‪อะไรนะครับ ครับ
‪เห็นที่ผมหลบเมื่อกี้ไหม
‪ผม…
‪นี่ พี่ครับ
‪อูซังของเราไม่ใช่ ‪บริษัทจ้างวานฆ่าสักหน่อยนะครับ
‪ถ้าเป็นแบบนี้ทนายของเรา ‪จะถูกจับข้อหายุยงให้ฆาตกรรมกันหมดนะ
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪ควรทำให้มันสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรกสิ
‪โอ๊ย
‪ที่ประธานจางทำแบบนั้น ‪พี่ก็ควรห้ามปรามเขาหน่อยไหม
‪นี่มันไม่มีจุดจบเลยนะ
‪นายกำลังโทษฉันอยู่เหรอ
‪เราเป็นสำนักงานกฎหมายนะครับ
‪เรามีขอบเขตของเราอยู่นะ ขอบเขตน่ะ
‪นายทาบทามฉันมา ‪เพื่อยึดมั่นในขอบเขตหรือไง
‪ไหนตอนแรก นายบอกให้มา ‪เป็นสายฉีดก้นให้บาเบลไง
‪โอ๊ย จริงๆ เลย
‪แต่แบบนี้มันก็ไม่ถูกนี่
‪จางฮันซอก ‪เขาเป็นโรคจิตเต็มรูปแบบเลยนะ
‪- โธ่เว้ย ‪- นี่ ฮันซึงฮยอก
‪ถึงนายจะโกรธแค่ไหน ‪แต่ก็ควรแยกพรรคพวกและศัตรูให้ถูกนะ
‪ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ‪ผมก็คงลืมรสชาตินี้ไม่ลงแน่ครับ
‪ตอนนี้คุณรู้คุณค่าที่แท้จริง ‪ของกาแฟสำเร็จรูปแล้วสินะครับ
‪คุณคาดการณ์ไว้อยู่แล้วใช่ไหมคะ ‪ว่าจางฮันซอกจะฆ่าประธานโอ
‪ในระดับหนึ่งครับ
‪เขาไปแตะต้องเรื่องลับ ‪ที่ใหญ่ที่สุดของจางฮันซอกนี่ครับ
‪คุณวาดภาพแผนการใหญ่ ‪อยู่ในใจอยู่แล้วสินะครับ
‪เราน่าจะต้องไปแล้วนะครับ
‪เดี๋ยวฉันถือกระเป๋าให้นะคะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪วันนี้คุณสวยมากเลย
‪พอแต่งหน้าแล้วยิ่งสวยขึ้นอีกนะคะ
‪ว่าไหมคะ
‪ครับ
‪คุณอยากไปที่ไหนเป็นที่แรกคะ
‪ฉันอยากไปถ่ายรูปค่ะ
‪เพราะฉันไม่มีรูปที่พอจะใช้ ‪ในงานศพในอนาคตเลยน่ะค่ะ
‪หนึ่ง สอง…
‪ครับ อีกครั้งนะครับ
‪ทำตัวสบายๆ ครับ หนึ่ง สอง…
‪อมยิ้มหน่อยนะครับ ครับ หนึ่ง สอง
‪เอาล่ะ สุดท้าย อมยิ้มกว้างขึ้นอีก
‪ครับ หนึ่ง สอง…
‪ครับ เยี่ยมครับ ทำได้ดีมากนะครับ
‪โอ้ เดี๋ยวก่อนค่ะ
‪ถ่ายรวมพวกเราสองคนด้วยนะคะ
‪ครับ ได้เลยครับ
‪ครับ ยืนตัวตรงนะครับ
‪ครับ มองทางนี้ครับ
‪ครับ ดีครับ หนึ่ง สอง
‪ผ่อนคลายหน่อยครับ หนึ่ง สอง
‪เรียบร้อยแล้วครับ
‪- ขอบคุณค่ะ โอ้ เดี๋ยวก่อนนะ ‪- ครับ
‪คุณสองคนใส่ชุดดูเข้ากันดีนะคะ
‪- คงต้องถ่ายด้วยกันอีกใบแล้ว ‪- เดี๋ยวครับ คุณทนาย
‪เดี๋ยวค่ะ มาทางนี้หน่อยค่ะ ตรงนี้
‪เดี๋ยวนะคะ นั่งตรงนี้หน่อยสิคะ ‪อือ นั่งตรงนี้ค่ะ
‪ขอแค่รูปเดียวนะ แค่รูปเดียว
‪เอาแขนโอบไหล่ไว้แบบนี้
‪อือ ให้ดูอ่อนโยน ‪นั่งชิดๆ กันหน่อยนะคะ
‪โอ้ ดีเลยๆ ขอรูปเดียวนะคะ ‪รูปเดียวค่ะๆ
‪อ้อ แบบนี้แหละค่ะ ‪ถ่ายให้ความรู้สึกแบบนี้เลย
‪ครับ มองทางนี้นะครับ
‪ครับ เยี่ยมครับ หนึ่ง สอง
‪ครับ มองทางนี้นะครับ หนึ่ง สอง
‪ดูงดงามมากเลยค่ะ
‪- ยิ้มหน่อย ‪- อีกครั้งนะครับ หนึ่ง สอง
‪เอาล่ะนะ หนึ่ง สอง
‪อากาศวันนี้ดีมากจริงๆ นะคะ
‪ค่ะ
‪พอดีว่าฉันมีสาย ‪ที่ต้องคุยงานด่วนน่ะค่ะ
‪ฝากดูแลเธอหน่อยนะคะ
‪เอาไว้ดื่มเวลาคอแห้งนะคะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪แล้วกลับมานะครับ
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ ‪ว่านี่เป็นการเดินเล่นในรอบกี่ปี
‪ฉันคิดว่า
‪ฉันจะตายโดยที่ ‪ไม่ได้ใช้ชีวิตโก้หรูแบบนี้ซะอีก
‪โก้หรูอะไรกันครับ แค่มาเดินเล่นเอง
‪สำหรับฉันแล้ว
‪เวลานี้เป็นช่วงเวลา ‪ที่มีความสุขที่สุดค่ะ
‪ถ้าอยากออกมาอีก ก็บอกได้เสมอนะครับ
‪ค่ะ ขอบคุณนะคะ
‪ต้องรับการรักษาอย่างดี
‪และอดทนจนกว่าจะถึงการอุทธรณ์นะครับ
‪ในชีวิตของฉัน
‪ฉันไม่เคยมีพลัง ‪เท่าตอนนี้มาก่อนเลยล่ะค่ะ
‪ไม่เคยเลยสักครั้งเหรอครับ
‪ค่ะ
‪ตั้งแต่ที่ฉัน
‪ต้องปล่อยให้ลูกชายที่ฉันรักจากไปค่ะ
‪เด็กคนนั้นเป็นทุกอย่างสำหรับฉันค่ะ
‪ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน ‪จากไปแล้ว
‪ฉันจะไปมีความหวังอะไรได้ล่ะคะ
‪แล้วทำไมคุณถึงไม่ตามหาเขาล่ะครับ
‪ฉันตามหาแล้วค่ะ
‪ฉันเที่ยวตามหาเขามาตลอดหลายปี
‪แต่ก็ตามหาเขาไม่เจอค่ะ
‪มันสายเกินไปแล้วน่ะค่ะ
‪อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังตามหาได้นี่ครับ
‪ตอนนี้ฉันไม่มีหน้าไปเจอเขาหรอกค่ะ
‪ร่างกายฉันเป็นแบบนี้ ‪ก็เป็นได้แค่ภาระให้เขาค่ะ
‪อย่าคิดว่าสู้หน้าเขาไม่ได้สิครับ
‪เขาคงไม่คิดแบบนั้นหรอกครับ
‪อย่างนั้นเหรอคะ
‪ครับ
‪ลูกชายของคุณ
‪ก็คงเฝ้ารอแม่ ‪มาตลอดชีวิตเหมือนกันครับ
‪และลูกชายคนนั้น
‪ก็คงเติบโตมา
‪อย่างเข้มแข็งยิ่งกว่าใครครับ
‪เพื่อว่าถ้าหากได้เจอแม่ในอนาคต
‪เขาจะได้ยืนต่อหน้าแม่ได้อย่างมั่นใจ
‪เรื่องนั้นไม่สำคัญอะไรเลย
‪ไม่ว่าเขาจะเป็นแบบไหน
‪ยังไงเขาก็เป็นลูกชายของฉัน
‪สิ่งที่แม่ๆ ถนอมไว้ในใจตลอดชีวิต
‪ก็เพียงแค่ใบหน้าที่งดงามของลูก
‪ที่ยิ้มให้กับเราค่ะ
‪"จูฮยอง"
‪เวลาที่เรียกเขาแบบนี้
‪ใบหน้าของเขา ‪ที่มองและส่งยิ้มมาให้ฉัน
‪ถ้าฉันได้เจอเขาอีกครั้ง
‪ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อยากบอกเขาค่ะ
‪"แม่บอกลูกว่าจะรีบกลับมารับ
‪แต่แม่ขอโทษนะ ‪ที่มารับลูกกลับไปไม่ได้
‪ไม่เคยมีวันไหนเลย
‪ที่แม่ลืมลูกไปจากใจ"
‪เรื่องนี้ล่ะค่ะ
‪มีเรื่องหนึ่งที่คาใจฉันอยู่ตลอดค่ะ
‪ประธานโอจองแบรู้
‪เรื่องลับทุกอย่าง ‪ของท่านประธานได้ยังไงกันคะ
‪ประธานโอเป็นคนที่จะมาทำข้อตกลงทันที ‪เมื่อเขารู้อะไรมาไม่ใช่เหรอคะ
‪ก็จริงครับ
‪เขาไม่ใช่คนที่จะเก็บ ‪เรื่องที่ตัวเองรู้ไว้คนเดียวครับ
‪ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า ‪เขาเพิ่งรู้ข้อมูลนี้ไม่นานมานี้ค่ะ
‪ถ้าหากเขาได้ข้อมูลนี้ ‪มาจากวินเชนโซ่…
‪วินเชนโซ่อาจใช้ ‪ไฟล์กิโยตินอยู่ก็ได้ค่ะ
‪ถ้างั้นเขาก็ไม่ได้ ‪โยนมันเข้าไปในห้องลับสินะ
‪ถ้าหากว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ
‪วินเชนโซ่ก็สามารถ ‪โค่นทั้งประเทศเกาหลีได้ค่ะ
‪ถ้างั้นเราคงต้องใช้ ‪วิธีที่ได้ประสิทธิภาพสูงสุดสินะครับ
‪"ถ้ามันเป็นของฉันไม่ได้
‪ก็ต้องซ่อนให้หาไม่เจอตลอดไป"
‪พี่ครับ
‪ว่าไง
‪ชวนมาที่นี่ทำไมเหรอครับ
‪เพื่อจะเก็บคึมกาพลาซ่า ‪ไว้เป็นประวัติศาสตร์ไงล่ะ
‪หมายความว่าไงเหรอครับ
‪บันทึกประวัติศาสตร์เสร็จสิ้น
‪(ร้านอาหารว่างยองโฮ)
‪ฉันมาเช็กความปลอดภัยของแก๊สค่ะ
‪คุณป้าคนเก่าลาออกไปแล้วเหรอคะ
‪ค่ะ เธอลาพักระยะหนึ่ง ‪เพราะลูกสาวจะคลอดลูกน่ะค่ะ
‪อ้อ จริงด้วย กำหนดคลอดแล้วสินะเนี่ย
‪การค้าขายไม่ค่อยคล่อง ‪เพราะเรื่องการรื้อถอนอาคารใช่ไหมคะ
‪ก็ใช่ค่ะ แต่ก็ต้องอดทนไปก่อน
‪- ท่อแก๊สอยู่ทางนู้นนะคะ ‪- ค่ะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪เอาล่ะ
‪พักผ่อนนะครับ
‪วันนี้คงจะนอนหลับได้สบายเลยใช่ไหมคะ
‪แน่นอนสิคะ หลับสบายแน่นอนค่ะ
‪พักผ่อนเถอะค่ะ
‪เดี๋ยวก่อนค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ต้องแข็งแรงนะคะ
‪รบกวนช่วยดูแลด้วยนะครับ
‪ครับ ได้เลยครับ
‪- ใครเหรอคะ ‪- บอดี้การ์ดครับ
‪ผมเตรียมไว้เผื่อว่าพวกธนาคารชินกวัง ‪จะมาก่อกวนเพราะการยื่นอุทธรณ์ครับ
‪ครั้งที่แล้วฮวังมินซอง ‪ก็วุ่นวายใหญ่เลยนี่คะ
‪คุณทนายคะ
‪วันนี้พวกคุณสองคนดูดีมากเลยค่ะ
‪ดูเหมือนแม่ลูกจริงๆ เลยค่ะ
‪เมื่อเวลาผ่านไปอีกสักระยะ
‪ลองเรียกท่านว่าแม่ดูสิคะ
‪นี่อะไรน่ะ
‪ทำไงดี นี่คือเรื่องจริงเหรอ
‪งั้นตอนนี้ทั้งสองคน ‪จะกลายเป็นพ่อแม่จริงๆ เหรอครับ
‪ตายจริง ยินดีด้วยนะคะ
‪ทำไงดีล่ะ
‪น้ำตาฉันจะไหลแล้วนะ
‪หลังจากบ่นว่า ‪จะไม่มีลูกแทบเป็นแทบตายนะ
‪ครับ ช่วงนี้ผมเริ่มมีความมั่นใจ ‪ว่าจะเป็นพ่อที่น่าภาคภูมิใจได้
‪ถึงแม้ว่ามันจะยาก ‪แต่พวกเราก็จะตั้งใจเลี้ยงค่ะ
‪- ถ้าเลี้ยงดีๆ ก็คงโตขึ้นมาดีแหละ ‪- แน่นอนสิคะ
‪หลานของเราคงแข็งแรงแน่นอนเลย ‪เพราะพวกคุณแรงเยอะทั้งคู่
‪วันดีๆ แบบนี้ ‪เราควรจะดื่มฉลองหน่อยนะครับ
‪มารวมกันที่อาร์โนเลยครับ ‪ผมจะเลี้ยงให้เต็มที่เลย
‪- แจ่ม ‪- ดีงาม
‪มีเรื่องดีอะไรเหรอคะ
‪เจ้าของโรงรับจำนำ ‪จะกลายเป็นพ่อแม่แล้วค่ะ
‪ยินดีด้วยค่ะ
‪ยินดีด้วย ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪- ยินดีด้วยครับ ‪- ขอบคุณครับ คุณวินเชนโซ่
‪วันนี้จะจัดปาร์ตี้ ‪ที่ร้านเถ้าแก่โตโต้ค่ะ
‪- มาร่วมสิคะ ‪- แน่นอนค่ะ
‪วันดีๆ แบบนี้ ต้องไปร่วมแน่นอนค่ะ
‪คุณทนายก็จะมาใช่ไหมคะ
‪คุณทนายอาจจะไม่มาก็ได้นะ
‪ครับ ผมก็จะไปด้วยครับ
‪- สุดยอด ‪- ดีเลย
‪- ชน ‪- ชน
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- ขอบคุณ
‪- ผมดีใจแทนเลย ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ไม่ได้หรอกครับ ‪- ต้องอย่างนั้นสิ
‪เคเซรา เคเซรา
‪- เคเซรา เคเซรา ‪- เคเซรา เคเซรา
‪- วินเชนโซ่ ‪- วินเชนโซ่
‪ผมได้ยินมาจากคุณทนาย
‪ว่าในวงเหล้าที่เกาหลี ‪จะมีคนที่ดื่มแทนเราด้วย
‪- อัศวินดำ ‪- อัศวินดำ
‪อัศวินดำครับ ซอกโดๆ
‪- ลุย ‪- จัดไป
‪สุดเหวี่ยงไปเลย
‪เขาดูกรึ่มนะ
‪(คึมกาพลาซ่า)
‪(ร้านอาหารว่างยองโฮ)
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู ที่รักของผม
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪นี่ครับ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- เอาเลยครับ
‪- กินเลย ‪- ดื่มมากไปหรือเปล่าน่ะ
‪เสียงไซเรนหรือเปล่าเนี่ย
‪- หือ ‪- อะไรนะ
‪- มีไฟไหม้เหรอ ‪- ฉันดื่มมากไปหน่อย
‪- อะไรนะ ‪- ไหม้ตรงไหนนะ
‪เสียงไซเรนเหรอ
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪- เดี๋ยวสิ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- มีอะไรเหรอ ‪- อยู่นี่แหละ
‪- นี่มันกลิ่นแก๊สไม่ใช่เหรอครับ ‪- อะไรนะ
‪- ตายจริง ‪- กลิ่นชัดมากเลย
‪พวกเราได้รับแจ้งว่าแก๊สรั่วครับ ‪ทุกคนอพยพออกไปก่อนเถอะครับ
‪- อะไรนะ ‪- อพยพเหรอ
‪- ตายๆ ‪- ที่รัก
‪- แก๊สรั่วเหรอ ‪- รีบไปเถอะ
‪- ไปกันเถอะ ‪- เร็วๆ ไปกัน
‪รุ่นพี่ น่าจะแถวนี้ครับ
‪- เร็วเข้า ไปกันเถอะ ‪- แก๊สรั่วเนี่ยนะ
‪เร็วเข้า ไปเถอะ
‪- เร็วๆ ‪- ทางนู้นเลยครับ
‪- เร็วเข้า ‪- คุณทนาย
‪(ร้านอาหารว่างยองโฮ)
‪ตรงนี้อันตรายนะคะ
‪ท่อแก๊สถูกตัดครับ
‪- ถูกตัดโดยฝีมือคนเหรอ ‪- ครับ ใช่ครับ
‪คุณครับ อยู่ตรงนี้ไม่ได้นะครับ ‪หลบหนีไปเถอะครับ
‪ออกมาเถอะครับ
‪ว่าแต่นี่คืออะไร
‪ดูเหมือนยังทำงานอยู่นะ
‪นี่คุณ
‪ขอบคุณครับ
‪อันนี้คมมากเลยนะเนี่ย
‪มีแค่คนนั้นแหละค่ะ
‪ป้าที่มาเช็กความปลอดภัยแก๊ส ‪เมื่อตอนกลางวัน
‪แจ้งทางตำรวจก่อน ‪แล้วมาตามหาเธอกันครับ
‪ถ้าไม่ได้คุณทนายช่วย ‪คงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้ว
‪ผมไม่รู้ว่ามีนาฬิกาแบบนั้นด้วยซ้ำ
‪มีที่เดียวที่จะทำอะไรแบบนี้ครับ
‪บาเบล ไอ้พวกชั่ว เดี๋ยวนี้เล่นไปถึง ‪แก๊สระเบิดเลยเหรอวะ
‪มันทำได้ยันระเบิดบ้านพักตากอากาศ ‪ของตัวเอง เพื่อฆ่านักวิจัยค่ะ
‪ถ้ามันระเบิดขึ้นมาจริงๆ ‪ลูกเราคงจะแย่ไปแล้ว
‪ไม่เป็นไรนะๆ
‪ว่าแต่ ใครเป็นคนแจ้งความเหรอครับ
‪- คุณเหรอ ‪- หือ เปล่านะ
‪ในนี้ไม่มีใครแจ้งความเหรอคะ
‪ค่ะ เหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะคะ
‪พวกเราดื่มกันอยู่ทุกคน
‪อย่าหลบ
‪ครับ
‪ขอโทษครับพี่
‪ไม่คิดเลยว่านักดับเพลิงจะออกโรง
‪แค่ตึกตึกเดียว ‪ก็ระเบิดทิ้งไม่ได้เหรอ
‪ทำไมล่ะ เพราะอะไร
‪มันเกือบจะระเบิดแล้วครับ
‪แต่ว่า 119
‪เออใช่ 119
‪ผมจะลองไปคิด ‪วิธีบ้าบิ่นแบบอื่นมาครับ
‪- จะบอกว่าวิธีฉันมันบ้าบิ่นเหรอ ‪- ครับ เอ่อ…
‪ไม่ครับๆ ไม่ใช่ครับ
‪ใคร
‪มีเรื่องที่ต้องรายงานโดยด่วนค่ะ
‪เฮ้ย ออกไป
‪ครับ
‪(โรงพยาบาลใจอุทิศฮันจู)
‪ในที่สุดก็เจอแล้วสินะครับ
‪สิ่งที่วินเชนโซ่หวงแหนที่สุด
‪สำนักงานและทุกสิ่งอย่าง ‪เกือบเป็นขี้เถ้าไปแล้วนะครับ
‪แต่ว่าใครเป็นคนแจ้งความกันนะ
‪อรุณสวัสดิ์
‪เฮ่
‪ลุง วันนี้ชงกาแฟขี้ชะมด ‪ให้สักแก้วสิครับ
‪ขี้เกียจชงดื่ม ‪ก็เลยขายออนไลน์ไปแล้วครับ
‪ทำไมถึงขาย รู้ไหมว่ามันหายากขนาดไหน
‪แล้วทำไมแต่งตัวแบบนั้น ไม่ใช่ ‪โคเรียทาวน์ แอลเอ ยุค 80 ซะหน่อย
‪ผมกลัวว่าระหว่างมาจะมีคนจำได้ ‪ก็เลยปลอมตัวมานิดหน่อยน่ะ
‪ทำไมเหรอ
‪อ้อ นี่เหรอ
‪อ้อ ผมว่าจะมาเล่าเรื่องนี้ ‪ให้ฟังเนี่ยแหละ
‪แผลนี้น่ะนะ
‪คือบาดแผลแห่งความเป็นเกียรติ ‪ที่ผมได้มาเพราะช่วยชีวิตพวกคุณไว้
‪หมายความว่าไง
‪เมื่อวาน ตอนที่ตึกนี้เกือบจะระเบิด
‪คิดว่าใครเอ่ยที่เป็นคนโทรแจ้ง 119
‪พี่ผมสั่งให้ผมระเบิดตึกนี้น่ะ
‪แต่ผมแค่แสร้งทำเหมือนว่ามันจะระเบิด
‪แล้วก็แจ้งความได้ตรงจังหวะพอดี
‪หวุดหวิดมากเลย
‪ต้องขอบคุณนายหรือว่ายังไงดีนะ
‪ก็ต้องขอบคุณอยู่แล้วสิ
‪ผมเป็นคนช่วยชีวิตพวกคุณ ‪ที่เกือบจะถูกทับตายใต้ตึกนี้นะ
‪ขอบคุณ
‪พี่ผมกับทางอูซัง
‪รู้แล้วว่าใต้ตึกนี้มีทองคำ ‪แล้วก็กิโยตินไฟล์ คุณก็รู้ใช่ไหม
‪เพราะงั้นเขาถึง ‪อยากระเบิดพลาซ่าทิ้งน่ะสิ
‪พี่จะไม่หยุดแค่นี้
‪เขาอาจถึงขั้นยิงขีปนาวุธเลยก็ได้
‪พระเจ้าช่วย
‪ตรวจพบการยิงนิวเคลียร์
‪นี่ ขนาดนี้แล้วก็ควรจะรับฟัง ‪คำขอของผมหรือเปล่า
‪ก็ทำเพียงพอแล้วนี่
‪ฉันจะฟังคำขอของนาย
‪รายละเอียดปลีกย่อยอื่น ‪ไว้คุยกันทีหลัง
‪เรียงตามตัวอักษรให้เรียบร้อย
‪ตัวอักษรเหรอ
‪ล็อกที่สองจากด้านบน
‪ก่อนอื่น เราคงต้องติดตั้ง ‪เครื่องตรวจจับแก๊สรั่ว
‪และอุปกรณ์รักษาความปลอดภัย
‪เพราะเราไม่มีทางรู้นี่คะ
‪ว่าไอ้จางฮันซอกประสาทนี่ ‪จะก่อเรื่องอะไรอีก
‪เขาคงมีโอกาส ‪ให้ก่อเรื่องไม่เยอะแล้วครับ
‪เพราะอีกไม่นานเหตุการณ์ ‪จะเป็นไปตามพระคัมภีร์
‪ในที่สุด บาเบลทาวเวอร์ ‪ก็จะพังครืนสินะคะ
‪ยิ่งกว่านั้น
‪ผมก็จะทำให้ทุกคนที่พยายามสร้าง ‪บาเบลทาวเวอร์ต้องถูกลงโทษครับ
‪แต่เราไม่ใช่พระเจ้านี่คะ
‪ให้พระเจ้าเป็นผู้พิพากษา
‪ส่วนเราก็แค่บริการขนส่งครับ
‪คนชั่วรู้วิธีในการขนส่งคนชั่ว ‪ให้พระเจ้าที่สุดครับ
‪รายละเอียดแผนล่ะคะ
‪ขอซับ
‪"ตกปลาตัวใหญ่ด้วยเหยื่อตัวเล็ก"
‪(สถานกักกันโซลนัมดงบู)
‪นายคือคังโฮชอลใช่ไหม
‪ใครวะ
‪ไอ้เวรนี่ ดูมันพูดจากับผู้ใหญ่
‪ออกจากคุกแล้วไม่เชื่อฟังกันหรือไง
‪- วิ่งสิ วิ่ง ‪- วิ่ง เร็วเข้า
‪ให้ตายเถอะ
‪อ๋อ ครับ
‪สวัสดีครับ
‪รีบขึ้นรถได้แล้ว ไอ้เวร
‪ตอนนี้ลมยังเย็นอยู่ ‪ห้ามอยู่ด้านนอกนานเกินไปนะคะ
‪- เดี๋ยวฉันจะกลับมาค่ะ ‪- ค่ะ
‪นี่ครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ลูกชายคุณหล่อมากเลยนะครับเนี่ย
‪ค่ะ
‪(ข้อมูลใบอนุญาต)
‪(ความคืบหน้า ‪ของโครงการบาเบลทาวเวอร์)
‪- คุณทนาย จะไปไหนเหรอครับ ‪- ผู้จัดการคะ
‪ได้เจอหลังจากไม่ได้เจอกันนาน ‪คงจะมีความสุขมากเลยสินะครับ
‪แน่นอนค่ะ
‪เราเพิ่งจะเจอกันเอง ‪แต่ฉันก็พูดไปเรื่อยเลยนะคะ
‪แย่จริงๆ เลย
‪ไม่หรอกครับ เรื่องราวของคุณ ‪ก็ทำให้ผมอุ่นหัวใจมากครับ
‪ผมอิจฉาจริงๆ เลยนะครับ
‪ผมไม่มีรูปที่ถ่ายกับพ่อแม่เลยครับ
‪จริงเหรอคะ
‪เพราะว่าพ่อผมไม่ชอบถ่ายรูปน่ะครับ
‪โธ่ถัง
‪ทั้งๆ ที่มีลูกชายหล่อเหลาขนาดนี้
‪พ่อไม่ได้รักผม
‪เท่าที่คุณรักลูกชายของคุณน่ะครับ
‪ลูกชายคงเป็นคนที่ ‪สำคัญมากเลยใช่ไหมครับ
‪แน่นอนสิคะ
‪สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของฉันอีกค่ะ
‪ต้องลุกขึ้นอย่างแข็งแรง ‪อีกครั้งนะครับ
‪ค่ะ
‪ขอบคุณมากเลยนะ ‪ที่มาช่วยคุยเป็นเพื่อน
‪คืนนี้ต้องทำให้ผมตื่นเต้นนะครับ
‪- ผมจะรอดูนะครับ ‪- ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
‪(ทนาย ชเวมยองฮี)
‪ฉันจะรายงานข่าวดีให้ฟังค่ะ
‪โอเค
‪ดูอารมณ์ดีมากเลยนะครับ ‪ไปที่ดีๆ มาเหรอครับ
‪นายไม่ต้องรู้หรอก นี่อะไร
‪อ้อ อันนี้ ‪ช่วงนี้สีหน้าพี่ดูไม่ดีเท่าไร
‪หูก็ดูใหญ่เบ้อเร่อ
‪ผมเตรียมไว้เพื่อสุขภาพของพี่ครับ
‪ตบหัวลูบหลังเหรอ
‪แล้วก็ หูฉันใหญ่อยู่แล้ว
‪งั้นเหรอครับ
‪พี่ครับ เม็ดเดียวก็พอ ‪กินเม็ดเดียวก็พอแล้วครับ
‪จะไม่บอกผมจริงๆ เหรอครับว่าไปไหนมา
‪ปัดโธ่ อุตส่าห์ให้วิตามิน ‪ก็บอกกันหน่อยสิ
‪(พุงออปัง)
‪ครับ
‪- อยู่ไหนเหรอคะ ‪- กำลังซื้อพุงออปังครับ
‪งั้นฉันเอาไส้ครีม
‪ผมจะไปโรงพยาบาลครับ
‪ไปที่นั่นทำไมคะ
‪เพราะผมมีสิ่งที่ไม่ได้พูดน่ะครับ
‪คิดดีแล้วค่ะ
‪ไปแล้วก็เรียกท่านว่า "แม่"
‪แล้วก็กอดนะคะ
‪ไว้เจอกันครับ
‪ไปดีๆ นะคะ
‪(พิธีสำเร็จการศึกษา ‪การฝึกอบรมผู้พิพากษาครั้งที่ 45)
‪นี่ครับ
‪- เท่าไรครับ ‪- ทั้งหมด 3,000 วอนครับ
‪- นี่ครับ ‪- ครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪มีคำสั่งให้ย้ายห้องพัก ‪ของคนไข้โอกยองจาครับ
‪มีอะไรเหรอคะ
‪- ขอทางหน่อยครับ ‪- หลบหน่อยครับ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- จริงเหรอ
‪- พูดจริงเหรอ ‪- ในห้องเลย
‪ห้องนั้นน่ะเหรอ
‪- ตรงนั้นน่ะนะ ‪- น่ากลัวชะมัด
‪ญาติคะ
‪ดูเหมือนจะมีคนบุกเข้าไป ‪และลอบฆ่าคุณโอกยองจาค่ะ
‪พยาบาลคนหนึ่ง…
‪ไม่ใช่บุคลากรของเราแน่นอนครับ
‪ผมจะแจ้งความเดี๋ยวนี้ครับ
‪ส่งไฟล์วิดีโอเข้ามือถือฉันหน่อยค่ะ
‪ครับ
‪ผมมีเรื่องจะขอครับ
‪ช่วยอยู่ข้างๆ แม่
‪จนกว่าผมจะกลับมานะครับ
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪ต้องจับให้ได้นะคะ
‪ไม่สิ
‪ให้เขาชดใช้อย่างสาสมนะคะ
‪ผลการวิเคราะห์ใบหน้าออกมาแล้วครับ
‪(ประวัติอาชญากรรม)
‪คนร้ายคดีทำร้ายร่างกายและฆาตกรรม ‪ที่ถูกปล่อยตัวจากสถานกักกันครับ
‪ก่อนหน้านี้ถูกจับฐานพยายามฆ่า แต่ ‪ถูกปล่อยตัวหลังพิจารณาคดีครั้งแรก
‪ผมจะส่งรูปถ่ายและที่อยู่ ‪ที่ลงทะเบียนไว้ในสถานกักกันให้ครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ
‪เดี๋ยวอาจจะต้องขอให้ช่วย ‪สะกดตำแหน่งครับ ไว้ผมจะติดต่อไปครับ
‪ใครครับ
‪อะไรวะ
‪แกเป็นใครวะ
‪รู้ไหมว่า ‪คนที่แกฆ่าไปเมื่อกี้เป็นใคร
‪ไม่รู้ครับ
‪แม่ฉัน
‪ใครเป็นคนสั่ง
‪ไม่มีใครสั่งครับ
‪หลังจากถูกปล่อยตัวออกมา ‪ผมก็นั่งดื่มเหล้า
‪แล้วจู่ๆ ก็อารมณ์ไม่ดี…
‪แปลว่า…
‪เป็นการฆ่าไม่เลือกหน้าเหรอ
‪ครับ
‪ช่วยเข้าใจฉันหน่อยนะ
‪ฉันกลายเป็นคนที่สูญเสียแม่เพราะนาย
‪ใครเป็นคนสั่ง
‪จริงๆ นะครับ
‪ผมแค่อารมณ์ไม่…
‪เอาล่ะ
‪วันนี้ดื่มกันให้ตายไปข้างเลยครับ
‪พี่ วันนี้มีอะไร ‪ทำไมถึงอารมณ์ดีขนาดนั้นครับ
‪เพราะฉันฆ่าแม่วินเชนโซ่น่ะสิ
‪แม่ที่เขาได้เจออย่างกับในละคร ‪หลังจากถูกรับไปเลี้ยงตั้ง 30 ปี
‪อะไรนะครับ
‪วันนี้วินเชนโซ่ ‪ก็คงรู้สึกเหมือนสูญเสียทุกสิ่งสินะ
‪พี่รู้อยู่แล้วเหรอครับ
‪ทำไมครับ
‪กลัวเพราะผมฆ่าแม่วินเชนโซ่เหรอครับ
‪ไม่ได้กลัวครับ
‪ผมแค่เป็นห่วงว่า ‪สถานการณ์จะแย่กว่าเดิมน่ะครับ
‪ผมก็คิดเหมือนกันครับ
‪ยั่วยุวินเชนโซ่ไปก็ไม่ได้ผลดีหรอก
‪พอพวกคุณเป็นพวกเดียวกัน ‪ก็ดูจะกลัวเหมือนกันไปด้วยนะคะ
‪"พวกเดียวกัน" เหรอครับ
‪ทำไมพูดจาแบบนั้นครับ
‪นี่ ทนายชเว
‪พูดจาอวดเก่งไปหน่อยไหมวะ
‪ไม่ได้พูดจาอวดเก่งค่ะ ‪ฉันก็แค่พูดความจริงเฉยๆ
‪พี่ มันไม่ใช่อย่างนั้นครับ
‪ผมแค่รับความช่วยเหลือจากประธานฮัน ‪เพราะว่าผมมีข้อบกพร่องมากมาย
‪พวกคุณเจอหน้ากันบ่อยเกินกว่า ‪จะเป็นแค่การ "รับความช่วยเหลือ" นะ
‪- เฮ้ย ‪- อะไรนะ
‪นี่พี่จับตามองผมอยู่เหรอครับ
‪เดี๋ยวนะ งั้นฉันด้วยเหรอ
‪ทำแบบนี้กับพวกเดียวกันได้ยังไง
‪ก็เพราะพวกเดียวกัน ‪ทำตัวไม่เหมือนกับเป็นพวกเดียวกัน
‪ก็เลยจับตาดูไงคะ
‪เฮ้ย คิดว่าตัวเองจับตาดูใครอยู่
‪ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
‪มีอะไรครับ
‪คนนอกห้ามเข้าครับ
‪เฮ้ย
‪ยัยทนายนี่ เห็นพี่ฉันโอ๋เข้าหน่อย
‪สติสตังไม่เหลือแล้วสินะ
‪ก็ยังเหลือเยอะอยู่นะคะ
‪ฉันเห็นไปถึงแผนที่พยายามจะ ‪แทงข้างหลังท่านประธานด้วย
‪เฮ้ย ทนายชเว
‪พูดจาอย่างนั้นไม่ได้สิ
‪ถึงจะเห็นแบบนี้ ‪แต่เขาก็เป็นลูกค้าของเรา
‪ฮันซึงฮยอก นายนั่นแหละ ‪ที่ไม่ควรจะทำแบบนั้น
‪ท่านประธานเชื่อใจนายขนาดนั้น
‪ผมทำอะไร
‪นี่ จะป้ายสีคนกันแบบนี้ก็ได้เหรอ
‪ป้ายสีกับผีสิ
‪คนที่รู้ดีทุกอย่าง ‪ไม่ควรจะทำตัวแบบนี้สิ
‪ได้จับเงิน ได้อำนาจมาหน่อย ‪ผมก็เลยดูอนาถขึ้นมาเหรอ
‪ถ้าพี่ไม่ได้ผมนะ
‪ป่านนี้ก็ยังคงเป็นลูกกะจ๊อกให้ ‪หัวหน้าซอที่สำนักงานนัมดงบูอยู่เลย
‪- "ลูกกะจ๊อก" เหรอ ‪- ใช่
‪แกอยากตายหรือไงวะ
‪พูดจาแบบนี้กับรุ่นพี่หรือไง
‪ท่านประธาน ‪ผมไม่รู้ว่าทนายชเวพูดอะไรไปนะครับ
‪แต่ว่าผมน่ะ ผม…
‪ใครน่ะ
‪ช่วยผมด้วย
‪(ขอขอบคุณนักแสดงรับเชิญ จอนจินกี)
‪คำบรรยายโดย: ธมลวรรณ แซ่เจิง