Jest piątek.
Dochodzi 19.
Niedługo wpadnie do nas rodzeństwo męża,
żeby przedyskutować rodzinną sprawę.
„Dyskusja” to najlepsze określenie
w przypadku Juliána i jego rodzeństwa.
Poproszę to samo, co tydzień temu.
I trochę sera.
Julián mówił, żebym nic nie kupowała, ale tak rzadko się widują...
Jest ich troje. Victor jest najstarszy.
Jest też Natalia.
I Julián, z którym jestem w związku.
To Natalia nalegała na spotkanie,
żeby porozmawiać o ojcu.
Mój teść ma 89 lat.
Jest wdowcem.
Natalia ma rację. Nie może dłużej mieszkać sam.
Coraz częściej się gubi.
Ostatnio niestety ma w zwyczaju pokazywać penisa sąsiadkom.
To wszystko. Ile płacę?
Natalia uważa, że potrzebna jest szybka decyzja,
zanim sytuacja wymknie się spod kontroli.
Victor uprzedził już, że się spóźni.
Najwyraźniej jak zwykle jest zawalony pracą.
Víctor ożenił się z Marisą.
Mają czworo dzieci i dwa psy.
Poznali się w młodości na studiach.
Po wielu naleganiach w końcu zostali parą
i Víctorowi udało się zrobić jej dziecko.
Jego teść jest cenionym prawnikiem.
Victor szybko dostał pracę w rodzinnej kancelarii.
Choć nikt do dziś nie wie, czym właściwie się zajmuje.
To pozer i mitoman,
jak mawia o nim Julián.
Robi wszystko, co każe mu żona,
byle tylko zachować status, o którym nawet nie marzył.
Natalia.
Z kolei Natalia jest zupełnym przeciwieństwem braci.
To poważna introwertyczka
i pedantyczna perfekcjonistka.
Jest szanowaną profesorką, a jakby tego było mało,
w wolnym czasie
pisze artykuły i tłumaczy z Bóg wie ilu języków.
Natalia wyszła za Jerónimo.
Mają córkę.
Ale nigdy nie była szczęśliwa.
Jerónimo od zawsze ją zdradza.
Wszyscy o tym wiemy.
Na szczęście Natalia ma przyjaciółkę, z którą łączy ją silna więź.
Wszędzie chodzą razem i świetnie się dogadują.
Jej przyjaciółka jest singielką.
Nic nie sugeruję,
ale czasem chciałabym, żeby Natalia nie była taka poważna
i spięta. Mogłaby trochę wyluzować.
Do widzenia.
Rzadko się spotykają.
Uwielbiam przyglądać się ich spotkaniom,
dyskusjom i kłótniom.
Jestem jedynaczką.
Moi rodzice nie żyją.
Teraz oni są moją rodziną.
A rodzina jest najważniejsza, bo partner...
Partner może w każdej chwili cię zostawić.
Przyjaciele przychodzą i odchodzą. Rodzina, rodzeństwo zawsze są przy tobie.
Nie wiedzą, jakie mają szczęście.
53 NIEDZIELE
Drzwi wejściowe.
Cześć!
To Julián. Właśnie przyszedł.
Będzie udawał, że nie pamięta.
Co takiego?
Nic. Mówiłam do siebie.
- Skąd tak późno wracasz? - Z castingu.
Rety!
- Nic nie mówiłeś. - Nie.
Casting do telewizji?
Nie, do reklamy.
- Reklamy też lecą w telewizji. - Tak słyszałem.
Czego to reklama?
Gazpacho.
Gram pomidora.
Okej...
Wezmę prysznic.
W porządku.
Tylko się pospiesz. Niedługo przyjdą.
Kto taki?
Twoje rodzeństwo, nie pamiętasz?
To dzisiaj?
Na pewno?
Mówiłeś o piątku.
Dziś jest piątek.
Może próbowałem to wyprzeć.
Pewnie tak.
Coś na ząb?
Zgadza się.
- Wiedziałam, że zapomnisz. - Co sugerujesz?
Nic. Spokojnie.
Jasne.
Chodzi mi tylko o to,
że im więcej damy im jedzenia, tym dłużej będą siedzieć.
Tak rzadko przychodzą.
Pracuję jako pielęgniarka w szpitalu. Julián jest aktorem.
Ale biedaczek nie miał szczęścia z pracą.
W młodości zaliczył parę występów w telewizji i teatrze,
ale nie zrobił wielkiej kariery.
Poznaliśmy się pięć lat temu i niemal od razu się w sobie zakochaliśmy.
Zwłaszcza on.
Nie mamy dzieci i wynajmujemy to mieszkanie.
Moja siostra dzwoniła trzy razy.
Chciała z tobą pogadać o 12.
Kazałam jej dzwonić na komórkę.
Czego chciała?
- Pytała, czy rozmawiałeś z Victorem. - O czym?
O żarówce.
Jakiej żarówce?
Nie wiem.
Ale mówiła, że zadzwoni do ciebie na komórkę, bo to ważne.
Żarówka nie może być aż tak ważna.
To niemożliwe.
Carolino.
Tak?
Co ty robisz?
Kupiłam kwiaty.
Nie mamy innego wazonu, więc wzięłam ten.
- Stał w szafie. - Był tam schowany.
Był schowany w szafie. To duża różnica.
Dostaliśmy go od twojego brata, a skoro przychodzi...
To co?
Nie miałeś wziąć prysznica?
Rozmawialiśmy o tym. Nie pamiętasz?
Nie pozwoliłaś mi wyrzucić go przez balkon.
To prawda.
- Do czego mam wstawić kwiaty? - Zrobiłaś to celowo?
Musimy nakarmić kota.
Carolino.
Słucham.
Kupiłaś kwiaty, żeby móc wyciągnąć ten wazon?
Kupiłam je, bo ładnie wyglądają
i są miłym akcentem dla naszych gości.
To moje rodzeństwo, nie nasi goście.
Nie musimy robić dobrego wrażenia.
Wręcz przeciwnie.
Jeśli nie rozumiesz rodzinnej dynamiki, lepiej się nie wtrącaj, kotku.
- Czego? - Rodzinnej dynamiki.
- Ten wazon to afront. - Nie jest taki brzydki.
To afront i dobrze to wiesz.
Jest brzydki, tandetny i pretensjonalny.
Jak mój brat.
Może nie pamiętasz,
ale Víctor dał go nam na Gwiazdkę.
A potem dowiedzieliśmy się, że to gratis z galerii handlowej.
Otworzysz puszkę?
Pomyślał,
że skoro musi coś dać przygłupiemu braciszkowi,
da mu ten badziewny wazon i wyjdzie na gościa z klasą.
Jaką puszkę?
Z anchois.
Wybacz, że to powiem,
ale jeszcze bardziej wkurza mnie, że postawiłaś wazon na środku jadalni,
żeby Victor pomyślał, że podoba nam się ten badziew.
Spokojnie. Znajdę im inne miejsce.
Znowu to samo. Jestem spokojny.
A nie wyglądam?
Nie wiem, co ci powiedzieć, skarbie.
Miałeś udany dzień?
Do niedawna tak.
Mówię tylko, że musimy uważać na gesty.
Może niewłaściwie odebrać twoje dobre intencje.
I nie należy mu się żadne specjalne traktowanie.
To mój brat, a nie premier. Rozumiesz?
Doskonale.
Jakby nie wystarczyło, że tu przyłażą, jeszcze musimy ich nakarmić.
Oczywiście zadbał, żebyśmy spotkali się tutaj.
Nie zasługujemy na zaproszenie do willi w La Moraleja.
Nie daj Boże, żebyśmy zabrudzili mu perski dywan.
Teraz zaczynam się denerwować.
Trochę tak.
Weź prysznic.
- Co mam zrobić z anchois? - Ułóż je na grzankach.
- Na którą ich zaprosiłeś? - Mówiłem Victorowi, żeby był na 20.
- Ale już jest 20. - Wiem.
Spóźni się pół godziny, jak zawsze.
Fajni ludzie, tacy jak on i jego żona,
zawsze przychodzą ostatni, jakby robili łaskę.
- Twoja siostra jest zupełnie inna. - Dlatego ją zaprosiłem na 21.
- Wiesz czemu? - Umieram z ciekawości.
Skoro wiem, że przyjdzie pół godziny wcześniej,
oboje spotkają się pod drzwiami punkt 20.30,
wejdą razem i nie będą mnie wkurzać.
Posiadanie rodzeństwa jest wykańczające.
Ty tego nie zrozumiesz.
Natalia przyjdzie wcześniej, żeby pomóc.
Wcześniej przychodzi się po to, żeby ludziom przeszkadzać.
Ale oczywiście,
skoro odczuwa potrzebę pomagania,
martwi się, żeby wszystko się udało...
Na przykład to spotkanie.
Ojciec był rozkojarzony, wsiadł do złego autobusu
i musieliśmy odebrać go z Colmenar de Oreja.
I co z tego?
To powód, żeby zamykać go w domu starców?
I wiesz co jeszcze?
Mów, skarbie.
Jeśli tata chce pokazywać fiuta sąsiadce, proszę bardzo. Mnie to nie przeszkadza.
- Jasne. - Jest u schyłku życia.
Faceci tacy już są i nic na to nie poradzimy.
Pewnie.
Nie wiem, czy rozumiem, ale omówmy to kiedy indziej, dobrze?
Bez gości.
Natalio.
Tak.
Nie musisz nic przynosić.
Przecież to zajmie chwilę.
Gdzie jesteś?
Co?
Nie byliśmy umówieni na dzisiaj?
Jutro, w sobotę.
Nie...
Nie ma problemu.
Ja musiałem coś pomieszać.
Nie przejmuj się.
Włożymy anchois z powrotem do puszki i po sprawie.
Żartuję.
Do zobaczenia jutro o 20.30.
Nie, o 21.
Przyjdź o 21.
Cześć.
Pa.
Najbardziej żal mi tego wazonu.
Skoro już wyszedł z szafy.
Startujemy za pięć.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć...
Jest sobota, znów dochodzi 19.
Julián obudził się dziś w złym humorze.
Był gotów odwołać spotkanie.
Jest pewien, że wczorajsze nieporozumienie to wina jego rodzeństwa, a nie jego.
Często podejmują decyzje i zmieniają zdanie bez uprzedzenia.
Według Juliána jest tak, odkąd byli dziećmi,
i wynika to z lekceważącego stosunku do młodszego rodzeństwa.
Na szczęście po obiedzie poprawił mu się nastrój
i pogodził się z dzisiejszym spotkaniem.
Natalio.
- Zawsze na czas. - Jestem wcześniej, żeby pomóc.
Oczywiście.
- Jak się masz? - Świetnie.
Chodź.
Julián.
Natalio.
Dzwoniłam, ale nie otwierałeś drzwi.
Robiłem ćwiczenia relaksacyjne. Jak zawsze, gdy mam mieć gości.
- Víctor już jest? - Nie. Dziwne, co?
Myślałem, że przyjdziecie razem.
Chyba coś źle obliczyłem.
- Co? - Nic. Nie słuchaj go.
- Zaraz wracam. - Dokąd idziesz?
Do sklepu po kocią karmę.
- Pójdę z tobą. - Idź.
Na pewno?
Jeszcze zaczniemy kłócić się przedwcześnie.
Wezmę prysznic, bo na siłowni nie dałam rady.
Proszę.
- Dzwoniłam wczoraj trzy razy. - Tak.
Carol mi mówiła. Podobno martwisz się jakąś żarówką.
Właśnie.
Wiesz, że twoja siostra to histeryczka.
- Jesteś zła? - Trochę.
- Kobieto, ty się nigdy nie złościsz. - Wszystko się zmienia.
Trzeba było mnie uprzedzić.
Chciałam wiedzieć, czy ją wymieniłeś.
- Żarówkę? - Tak, Julián, żarówkę.
Jasne, a o której żarówce właściwie mówimy?
W łazience taty.
Nie rozmawiałeś z Victorem?
Jakim Victorem?
Żarówka w łazience miga.
Miga?
Tata mówi, że widzi iskierki.
Co takiego?
Iskierki. Tak mówi. Żarówka się włącza i wyłącza.
Biedak od dawna prosi mnie, żebyśmy ją wymienili.
Możesz to zrobić w tym tygodniu?
Jasne.
- Nie martw się. Spokojnie. - Jestem bardzo spokojna.
- A nie wyglądam? - Nie wiem, co powiedzieć.
Iskierki? Serio? Co za beznadziejne słowo.
Mówiłam o tym Víctorowi parę dni temu.
Myślałam, że rozmawialiście.
Mówił, że zadzwoni i się tym zajmiesz.
- Co proszę? - Co?
Możesz powtórzyć?
Mówił, że do ciebie zadzwoni.
A drugą część?
I że się tym zajmiesz.
Czemu ja?
Nie wiem. Bo ktoś musi to zrobić.
Jasne, ale dlaczego ja? Czemu on tego nie zrobi?
Albo sprzątaczka.
Sprzątaczka jest starsza od taty.
Zakręci jej się w głowie na drabinie. A Victor...
Tak?
Wiesz, że jest bardzo zajęty...
To prawda.
Biedaczek.
- Dzień dobry. - Dobry.
Jak ci to powiedział?
Jak to?
Jaki miał ton, kiedy rozmawialiście o „iskierkach”?
Co powiedział?
„Julián wymieni żarówkę.
Nie ma nic lepszego do roboty”?
To tylko żarówka.
Jasne, nie zniży się do wymiany tacie żarówki.
Arystokraci nie robią takich rzeczy.
Wciąż wiszę mu kasę...
- Wciąż? - Do widzenia.
Tak. I co z tego?
Mówimy tylko o wymianie tacie żarówki.
Victor myślał, że masz więcej czasu.
Jasne, a czemu tak myślał?
Bo dla niego jestem w tej rodzinie kamerdynerem, gońcem, chłopcem na posyłki.
Nie wymienię jej.
Co robisz?
Szukam kluczy.
W takim razie,
co zrobimy?
Nie wiem.
Dodaj to do agendy.
Najpierw pogadamy o wacku taty, a potem o tym, kto wymieni żarówkę.
Poza tym wszystko w porządku?
Najlepszym. O ile nie będziemy wdawać się w szczegóły.
- A u ciebie? - Potrzebuję wody.
Muszę wziąć lek.
Ty i te twoje migreny.
Tak.
Jakie piękne kwiaty!
Przepiękne.
Szkoda, bo będziemy musieli je wyrzucić.
Chyba że ktoś je zechce. Razem z wazonem.
Dzięki.
Co mogę zrobić?
Ułóż anchois z powrotem na grzankach.
Dobrze.
Jeszcze tego nie obgadaliśmy.
- Czego? - Czy podobała ci się książka.
Jaka książka?
Powieść.
Jaka powieść?
Ta, którą napisał Víctor.
Mój brat napisał powieść?
Musimy kupić tacie nową pralkę...
- Natalio. - Tak?
Nie zmieniaj tematu.
- Zauważyłeś? - Powiedzmy.
Nie wiedziałam, że nie wiesz.
- Nic się nie stało. - Wiem. Czemu miałoby się stać?
Victor na pewno ci powiedział, ale zapomniałeś, bo jesteś bardzo...
Jaki?
O wszystkim zapominasz.
Da ci tę powieść. Spokojnie.
Jestem spokojny.
A nie wyglądam? Jestem bardzo spokojny. Czuję się zarąbiście.
No proszę.
Mój brat napisał powieść.
Imponujące, co?
To chyba nic wielkiego?
To wspaniała wiadomość.
Od kiedy mój brat pisze powieści?
Pomówmy o tacie. Po to tu jesteśmy.
Nadrobimy zaległości w oczekiwaniu na artystę.
- Kiedy ją napisał? - Nie wiem.
Wiesz. No mów.
Nie wiem. Jakiś czas temu. Może z rok?
- Minął już rok? - Jakoś tak.
Często o niej rozmawiacie?
Nie, raz na jakiś czas.
Kiedy mnie nie ma.
Tak, głównie wtedy, gdy cię nie ma.
Powiedział mi o niej, bo prosił mnie o radę.
Prosił cię o radę?
To tylko niedzielne hobby.
Co? Jak to?
Pisał tę powieść w niedziele.
W niedziele?
Tak, Julián.
Napisał tak na pierwszej stronie.
Napisanie powieści zajęło mu 53 niedziele.
Idę!
53 niedziele?
Matko jedyna!
- Teraz wszystko rozumiem. - Co?
Czemu nigdy nie odbiera.
Pisanie powieści to nie przelewki.
- Nie broń go. - Nie bronię go.
Ale chciałaś. Zawsze próbujesz go usprawiedliwiać.
Mówię tylko, że pisanie powieści nie jest łatwe.
Właśnie.
Tym samym sugerujesz,
że pisanie powieści jest tak skomplikowane,
że Víctor nigdy nie ma czasu, żeby odebrać telefon,
zwłaszcza jeśli dzwoni do niego tępy braciszek,
czyli ja.
Daj spokój. Wiesz, jaki jest Víctor.
Odbiera, kiedy mu pasuje, kiedy chce, kiedy ma ochotę.
Ale czemu?
Co czemu?
Czemu napisał powieść? Co kombinuje?
Nie wiem. Może ma potrzebę, żeby coś z siebie wyrzucić...
- Coś z siebie wyrzucić! - Wiesz, o co mi chodzi.
Wiem, o co ci chodzi.
Mam nadzieję.
Biedaczysko.
Rozmawiałam wczoraj z sąsiadką o tacie, o jego obnażaniu się przed nią.
- Wiesz, co mi powiedziała? - Co sądzisz o tym jego powieścidle?
- Nie naśmiewaj się z niego. - Nie robię tego.
Powiedziałeś „powieścidło”.
- Byłeś sarkastyczny. - Naprawdę?
To prawda. Przyznaję się. Nic na to nie poradzę.
Jestem zazdrosny.
W głębi serca bardzo podziwiam mojego brata.
Podziwiasz go?
Bardzo.
- Mogę skorzystać z łazienki? - Oczywiście.
Dzięki.
Víctora jeszcze nie ma?
Lada chwila tu będzie.
- O czym rozmawialiście? - Potem ci powiem.
A o czym opowiada?
To erotyk?
Jest trochę... przydługa.
- Mówiłaś mu? - Nie.
Ale dzwoni codziennie, żeby spytać, czy ją przeczytałam.
Jest strasznie upierdliwy. Ciągle dopytuje, co myślę.
Cholera. Ale lipa.
Mam być szczera i obiektywna.
Nigdy nie mówi się prawdy.
Mówisz ogólnie?
Ogólnie i zawsze.
Mówienie prawdy jest nietaktowne.
Mój brat napisał powieść.
Powieść? To chyba świetnie?
Musisz być bardzo dumna.
- Co znowu zrobiłam? - Nic takiego.
On cię słucha, ceni.
Twoja opinia jest wyrazem uznania.
Moja opinia nie jest warta więcej niż innych. Nie zaczynajmy.
Víctor ceni moje zdanie na równi ze zdaniem jego kaktusów.
Wystarczy. Nie przesadzaj!
Da ci tę powieść. A jeśli nie, tym lepiej.
Nie będziesz musiał jej czytać i mówić mu, co myślisz!
Zaczęła się złościć.
I dobrze.
Tak.
Poza tym Víctor ceni cię w innych kwestiach.
- Co? - Ceni cię w innych kwestiach.
Słyszałaś, Carol?
- Brat mnie kocha. - Super, co?
Kiedy ci ją dał?
Nie wiem. Kilka miesięcy temu.
Kilka miesięcy temu, naprawdę?
U taty na urodzinach.
Nie było cię. Może dlatego ci jej nie dał.
Nie, ja też tam byłem.
- Nie było cię. - Spóźniłem się, ale byłem.
- Naprawdę? - Tak.
Ale Dostojewski nie dał mi żadnej powieści.
Nie wszystko jest tak skomplikowane, jak myślisz.
Może nie miał przy sobie więcej kopii
i dlatego ci jej nie dał.
Limitowana edycja dla wybranych?
Zapewne.
I?
Wystarczy. Jeśli nie przyjdzie w ciągu pięciu minut, wychodzę.
Jest dobrze oprawiona?
Chyba tak.
Kobieto, to ważne.
Nie wiem. Jest oprawiona.
- Twarda oprawa? Solidna? - Raczej nie.
Z oszczędności. Wszyscy bogacze to sknery.
- Jak nazywał się kot? - Fanny.
- Fanny... - Nakarmiłeś ją?
Tak, skarbie. Podobała ci się?
Co to za mina?
Jaka mina?
Ta, którą zrobiłaś, gdy zadałem pytanie.
Mogę tu zapalić?
Nie, kot ma astmę.
Nic nie szkodzi, jeśli nie podobała ci się powieść, Nati.
Bardzo mi się podobała.
Naprawdę? Bardzo?
Całkiem.
Bardzo czy całkiem? Bo to nie to samo.
Nie jest zła. Mogłaby być lepsza, ale...
- Ups... - Co?
Dodałaś „ale” na końcu.
Coś tam nie gra.
Co takiego?
Jest zbyt wiele postaci. I za dużo warstw narracyjnych.
Uważaj z tymi warstwami narracyjnymi!
Warstwy narracyjne...
- Zakończenie jest niezrozumiałe. - Pospieszne zakończenie.
Dobrze się ją czyta. Nie jest specjalnie wciągająca, ale...
- Czyli to... - To jego pierwsza powieść.
Tak, to jego pierwsza powieść, Nati, ale to...
- To... - Co?
- To... - No co, Nati?
Straszny gniot!
Odbiorę!
Jestem z ciebie dumny.
Nie cieszy mnie, że nie podobała mi się powieść brata.
W przeciwieństwie do ciebie.
To paskudne, przyznaję.
Ale jest jak jest. Poza tym arogancji nie powinno się nagradzać.
Czyli to arogancja skłoniła go do napisania powieści.
Oczywiście.
Nie mów mu, co ci powiedziałam.
- Czułabym się okropnie. - Jasne. Nie jestem tak okrutny.
Biedak przepracował tyle niedziel.
- On biedny i ty biedna. - Ja? Czemu?
Bo teraz musisz mu powiedzieć, co myślisz.
Że jego powieścidło to cholerny gniot. Prawda, Natalio?
- Kto dzwonił? - Victor.
Czego chciał? Mamy zaparkować jego beemkę?
Mówi, że nie przyjdą.
Zostają w Marbelli, bo chcą jutro pożeglować...
Możecie umówić się w przyszłym tygodniu.
Albo kiedy indziej.
Nie wierzysz mi,
ale naprawdę podziwiam mojego brata.
Wiesz dlaczego?
Bo chciałbym być taki jak on.
To kto wymieni tacie żarówkę?
- Zajmę się tym. - Pomogę.
Dzięki.
Po drugiej nieudanej próbie w zeszłą sobotę
postanowili spotkać się w tygodniu.
Natalia błagała, żeby Julián trzymał język za zębami
i nie prowokował Victora
po „ostatnim haniebnym braku szacunku”.
Cytuję słowa Juliána.
- Długo czekałeś? - Nie, niezbyt.
Świetna pora na deszcz. Boże.
Coś się stało?
Nie, czemu pytasz?
Bez powodu. Jesteś dziś punktualnie.
Nie chcesz zdjąć butów?
- Są przemoczone. - Może je zdejmę.
- Rozgość się. - Jasne.
Przepraszam.
Miałem wziąć parasol, ale potem...
Jakie piękne kwiaty!
- Prawda? - Tak.
Zaczynają trochę więdnąć, ale w tym wazonie wyglądają pięknie.
Nie sądzisz?
- Mówię o wazonie. - Tak.
Przyniosłem wino.
Nie musiałeś.
Później by mi się od was oberwało.
Gran Reserva, bordeaux. Jeszcze czegoś takiego nie próbowaliście.
Nie wątpię.
W tym domu pijamy tylko sikacze.
Prawda?
- Jak tam dziewczynki? - Świetnie.
Mam nadzieję, że niedługo znajdą chłopaków i się wyprowadzą...
A twoja żona?
Marisa ma się świetnie, jak zwykle. Cudnie.
Chciała przyjść,
ale skoro Natalia nalegała na spotkanie bez małżonków...
Ma rację. Inaczej wszystko by się przedłużało.
Na pewno nie chcesz zdjąć skarpetek?
Albo daj mu swoje kapcie.
Moje kapcie?
Nie ma mowy.
Nie trzeba, Carol.
Poza tym spotkanie nie potrwa długo, prawda?
Tak trzymać, Víctor. O to chodzi.
Julián, jeśli zgadzasz się ze mną,
że nie trzeba zamykać taty w domu opieki...
Dzięki. To jesteśmy we dwóch przeciwko Natalii.
Zatrudnimy kogoś do pomocy w domu i sprawa zamknięta.
Bo chyba się ze mną zgadzasz?
Prawnik zabronił mi składać oświadczenia, dopóki nie będziemy we trójkę.
- Carol... - Tak?
Było mi głupio, że nie przyszliśmy w sobotę,
ale musieliśmy jechać do Marbelli.
Nie przejmuj się. Natalia nam mówiła.
Bycie bogatym musi być męczące, co?
Nawet sobie nie wyobrażasz. To wyczerpujące.
Wyczerpujące.
Poza tym obiecałem teściowi, że zabiorę go na żagle
z przyjaciółmi, którzy przyjechali aż z Santander.
Ważni ludzie z forsą.
Ważni ludzie z forsą... jasna sprawa.
Spokojnie. Żaden problem, prawda?
Przygotowaliśmy raptem kilka przekąsek.
A anchois uwielbiają wychodzić z puszki i do niej wracać.
Anchois, nieźle. Z Morza Kantabryjskiego?
Nie, z dyskontu.
Przyniosę ci kapcie. Nie możesz tak chodzić.
Co u ciebie? Wszystko dobrze?
Świetnie.
A u ciebie?
Co nowego? Coś, o czym nie wiem?
Nie. Czemu pytasz?
Bez powodu. Chciałem nadrobić zaległości.
W zeszłym tygodniu pisaliśmy na WhatsAppie.
Nie było czasu, żeby wydarzyło się coś szczególnego.
Jeśli nie wydarzyło się nic szczególnego, mogę odetchnąć z ulgą.
- Mam dużo pracy. - Wow.
Stałem się... niezastąpiony.
Uważaj, bo jeszcze zostaniesz prezesem i skończy się zabawa.
Masz rację.
Pewnie.
Bardzo się różnimy, co?
My dwaj.
- Tak myślisz? - Tak.
Ja chcę coraz więcej, a ciebie zadowala coraz mniej.
Patrzę tak, bo nie wiem, co powiedzieć.
Mam nadzieję, że cię nie uraziłem.
Jeszcze nie wiem.
Ty i to twoje poczucie humoru.
Zazdroszczę ci go.
Niczego nie traktujesz poważnie, bez względu na to, jak ci się układa.
To instynkt przetrwania.
Przepraszam.
Kapcie.
Wyskoczę do apteki. Zaraz wracam.
Nie kłóćcie się beze mnie.
Proszę cię.
Od kilku dni myślałem,
że muszę ci coś powiedzieć, jak się zobaczymy.
- Ale teraz nie mogę... - Tak?
Co takiego?
Co to mogło być?
Nie wiem. Przypomnę sobie.
Dzwoniłem do ciebie, ale nie mogłem się dodzwonić.
Kiedy?
- W niedziele. - W niedziele?
Popołudniami.
Popołudniami? Dziwne.
Naprawdę? Czemu?
Bo zawsze jestem w domu.
W niedzielne popołudnia jesteś w domu?
Zawsze.
A jeśli wyjeżdżamy na weekend, wracamy po lunchu.
- To nasz zwyczaj. - Tak?
Nie odbieram tylko od nieznanych numerów.
- Nie? - Nie.
Bo nie chcę
się rozpraszać.
Jasne, bo na pewno jesteś
skupiony na tym, co robisz.
Właśnie.
Miło mieć takie chwile,
chwile samotności
na przemyślenia, refleksje,
określenie formy tego, co chce się wyrazić,
nie do końca wiedząc jak.
Idealnie to opisałeś.
Wiem.
Rozwieszę ubrania. Chyba przestało padać.
Chwilka. Czuj się jak w domu.
Jeśli Natalia zadzwoni, otwórz drzwi.
Pójść z tobą?
Jeśli musisz...
Pójdę z tobą.
A czego chciałeś?
Poprosić cię o radę.
Ale skoro nie odbierałeś, zadzwoniłem do Natalii.
Szkoda.
Wykorzystała okazję, żeby nawijać o tacie.
To już choroba.
- Tragizm, z jakim patrzy na życie. - Lepiej bym tego nie ujął.
Jak to pilne spotkanie, które musimy odbyć.
Tata wsiadł rozkojarzony do złego autobusu i musieliśmy odebrać go z Torrelodones.
I co z tego?
Parę dni temu dzwoniła do mnie trzy razy.
W jakiej sprawie?
Żarówki taty. Podobno widział iskierki.
Tak, iskierki.
Powiedziałem, żeby się uspokoiła i że się tym zajmiesz.
Wspominała.
Byle szybko, zanim się zagotuje. bo doprowadza mnie do szału.
Wiesz, w czym problem? Ostatnio jestem bardzo zajęty...
Naprawdę? Masz nowy projekt?
Pracuję nad tym. Byłem na castingu.
Do serialu?
Nie, do reklamy.
Świetnie. Czego?
Gazpacho.
Potrzebowali kogoś doświadczonego do roli pomidora.
- Pomidora? - Tak.
Julián...
Martwię się o tę twoją pracę.
- Naprawdę? - Tak.
Czy to nie dziwne, że Natalii nie ma?
Dziwne.
Niezła miejscówka.
- Tak myślisz? - Tak.
Zupełnie inna niż mój dom, który jest...
Tak.
- Dobrze wyglądasz. - Czuję się dobrze.
O ile nie zaczniemy wdawać się w szczegóły.
Czyli masz czas.
Czas?
Pójść do taty i wymienić żarówkę...
Tę od iskierek.
- Wiesz, w czym problem? - Mów.
Między graniem pomidora i wyprowadzaniem kota na spacer
nie mam za dużo czasu.
Nie mógłbyś pojechać tam w niedzielę?
W niedzielę? Nic z tego.
Nie.
- Wiesz co? - Co?
Natalia powinna wymienić żarówkę.
- Natalia? - Czemu nie?
Masz rację.
Czemu my mamy to robić? Bo jesteśmy facetami?
- Kobiety są nowoczesne. - To feministki.
Mogą wymienić cholerną żarówkę.
- Żarty się skończą. - Cholerne iskierki.
- Natalia jest bystra. - Prawda?
Ma tyle tytułów. Wiesz, co to znaczy.
I robi człowieka w konia z tą niewinną miną.
- Uchodzi jej to na sucho. - I nigdy nie powie, co naprawdę myśli.
Mimo prośby o obiektywizm?
No chyba że tak.
Będzie ciężko. Nie będzie jej łatwo, ale tak.
Spokojnie.
Jestem spokojny. Nie wyglądam?
Tak mi się powiedziało.
Umyję ręce. Gdzie jest łazienka?
Tam, gdzie zawsze. Na końcu korytarza, po prawej.
Julián!
Już wiem, co miałem ci powiedzieć.
Nic ważnego. To głupota.
Napisałem powieść.
Powieść?
Ty?
- Ja. Twój starszy brat. - Wiem, że jesteś moim starszym bratem.
Chyba cię zatkało.
Jestem pod wrażeniem. Nigdy bym nie pomyślał.
Jak wiesz, lubię wyzwania.
Wiemy. Całe twoje życie to wielka przygoda.
Julián...
Nie...
Byłbym przeszczęśliwy...
Naprawdę?
...gdybyś i ty...
Dla mnie? Cholera, co za zaszczyt.
Gdybyś i ty ją przeczytał.
Takie rzeczy potrafią mnie wzruszyć.
Daj, wpiszę dedykację.
Czy to konieczne?
Tak trzeba i to żaden problem.
W takim razie...
- Jeśli nie masz pomysłu... - Nie.
- Możesz to zrobić innym razem. - Zaraz coś wymyślę.
„Dla mojego małego brata,
który choć nie wygląda...
w głębi duszy nim jest”.
Nie wiem, co powiedzieć.
Brak mi słów.
Zaniemówiłem.
- Julián. - Tak?
- Chcę cię o coś prosić. - Nic nie mów.
- Nie ma potrzeby. - A jednak.
Nie ma potrzeby.
Po przeczytaniu mam ci powiedzieć, co myślę.
Obiektywnie i szczerze, tak?
Cholera, Julián! Właśnie o to chodziło.
Wiedziałem.
Widziałem, że to powiesz...
Nawet gdybym chciał,
nie potrafiłbym być z tobą nieszczery.
Miałem wątpliwości, czy ci ją dawać. Nie byłem pewien.
Czemu?
Myślałem, że będziesz czuł, że musisz ją przeczytać
wbrew własnej woli.
Skąd. Nie mogę się doczekać.
Ale skoro nigdy nie czytałeś, będzie ci trudniej.
Trudniej niż innym ludziom?
O wiele, bo nie masz tego nawyku.
Myślisz, że będzie mi trudniej ją zrozumieć
niż na przykład naszej siostrze.
O wiele trudniej.
Czyżby?
Oczywiście. Natalia ma dwa dyplomy.
Mówi i czyta w czterech językach
i jest przyzwyczajona do abstrakcyjnego myślenia.
A ty...
Ja jestem pomidorem.
To zupełnie różne zawody.
Tu się z tobą zgodzę.
Powieść jest... złożona.
Tak. Założę się, że ma wiele poziomów narracyjnych.
- Skąd wiesz? - Wyobrażam sobie.
Jest tyle poziomów narracyjnych...
Nic nie da się zrozumieć.
Co?
Nie martw się. Lubię skomplikowane tematy.
To nie moja pierwsza książka. Przeczytałem parę powieścideł.
„Powieścideł”?
Powieści.
Przepraszam.
Carol?
Tak.
Tak?
Tak.
Co robisz?
Nic.
Ostatnio często gramy w taką grę.
Wyciągamy anchois, żeby się przewietrzyły, i wkładamy je do puszki.
Co powiedziała Carol?
Natalia do niej dzwoniła.
Bardzo jej przykro, ale leży w łóżku z okropną migreną
i nie przyjdzie.
Naprawdę?
Rany. Co za pech.
To nowy trend.
Wyprawiasz kolację i nikt nie przychodzi. Nie wiedziałeś?
Co mam robić? Zostać na kolacji czy co?
- Nie ma takiej potrzeby. - Masz rację.
Zostawmy to na spotkanie we trójkę.
Zgadzam się. Nie chcemy zepsuć wszystkiego kłótnią.
Zadzwonisz do Natalii?
Tak. Zadzwonię do niej.
A po co mam do niej dzwonić?
Żeby kazać jej wymienić żarówkę.
No tak. Racja.
- Powinna sama to zrobić. - Cena rewolucji.
Cena rewolucji!
- Do usłyszenia. - Dobra.
- Ucałuj Carol. - Jasne.
Julián,
ten wazon...
Ten wazon jest paskudny.
Powinniście użyć tego ode mnie.
Jest 18.45 w kolejny piątek.
Skończyłam zmianę w szpitalu, Julián też powinien zaraz przyjechać.
Miał dziś nagrania do reklamy i biedaczek wstał bardzo wcześnie.
Victor i Natalia już tu są.
Julián ucieszy się, że w końcu przyszli razem.
Ale wygląda na to, że Victor zostawił telefon w aucie.
Julián wyrzucił wczoraj zwiędłe kwiaty
i schował wazon do szafy.
Ale z tego, co widzę, Natalia przyniosła kolejny bukiet.
Zobaczyłam je, przechodząc obok kwiaciarni...
Są piękne. Ale nie musiałaś.
Oczywiście, że musiałam. Zwłaszcza że ostatnio nie przyszłam.
A skoro tak lubicie kwiaty...
Uwielbiamy je. Zwłaszcza Julián.
Nie odbiera. Nie odzywa się od wczoraj.
- Kto? - Ojciec.
Nie umie używać aparatu słuchowego, nic nie słyszy i nie odbiera.
Moglibyśmy zjeść kiedyś lunch z waszym ojcem i dziećmi.
Lubię, kiedy wpadacie.
Aż za bardzo. To się źle skończy.
- Julián. - Myślałyśmy, że cię nie ma.
Skończyliśmy wcześniej.
Jak twoje migreny?
Lepiej.
- Czułam się okropnie, że nie przyszłam. - My czuliśmy się gorzej.
Nie mieliśmy wyboru, musieliśmy cię obgadać.
- Spójrz, jaki piękny prezent. - Wiem, że je lubicie.
Uwielbiamy.
A Victor?
Wrócił do auta po telefon.
Artyści są tacy roztargnieni.
Nie uwierzysz. Wpadliśmy na siebie pod drzwiami.
- Cóż za zbieg okoliczności! - Prawda?
Kryje się za tym masa pracy.
Jak nagrania?
Miałeś nagrania?
Do serialu?
- Wezmę prysznic. - Do reklamy.
Czego to reklama?
- Może opowiesz? - Nie ma potrzeby.
Gazpacho.
Grał pomidora.
To też może być ciekawe, prawda?
Na pewno nie jest łatwo wcielić się w pomidora.
No proszę.
Víctor mówił, że w końcu dał ci powieść.
Pewnie się cieszysz.
Nie jestem pewien.
Tak chciałeś ją przeczytać...
Zrobił to dwa razy.
Naprawdę?
Szybko ci poszło.
Całe popołudnie spędził na kanapie, ledwo łapiąc oddech.
Rozmawiamy o powieścidle Victora?
Nie nazwałbym tego „powieścidłem”.
- Nie mów, że ci się podobało? - Bardzo.
- To jeden z twoich żartów? - Nie wiesz, jak mnie to wkurza.
- Źle to znoszę, Nati. - Niemożliwe.
Jak mogło ci się podobać?
Nie wiem.
Dlatego mnie to martwi.
Musi być jakiś powód.
Mam taką nadzieję.
Może go nie zrozumiałeś.
Tak początkowo myślałem.
Przeczytałem je drugi raz i spodobało mi się jeszcze bardziej.
Wspaniałe metafory.
- Wspaniałe. - Jakie metafory?
- Chciałem więcej i więcej. - Tak.
Otworzę.
Też prosił cię o szczerość?
Szczerość i obiektywizm.
- Wybacz. - Co cię śmieszy?
Nic. Chcę tylko usłyszeć, jak mu mówisz, że podobało ci się jego powieścidło.
Nie powiem mu tego.
Jeśli ja mam mówić prawdę, ty też musisz.
Poza tym chyba pomyślał, że będę czytać je do lata,
biorąc pod uwagę, że przyjdzie mi to dużo trudniej niż innym.
A teraz wybacz, pójdę powąchać sobie szampon.
Może to poprawi mi humor.
- Victor. - Carol!
- Jak się masz? Witaj. - To znowu ja.
Wejdź.
Mam wrażenie, że ostatnio bywam tu częściej
niż przez wszystkie lata, które tu mieszkają.
Od dawna tu mieszkają?
Tak, Victorze. Odkąd są razem.
- Tak? - Tak.
Naprawdę?
Carol, Juliána jeszcze nie ma?
Bierze prysznic.
Miał dziś nagrania do reklamy.
No tak. Mówił mi, że gra...
- Tylko co? - Pomidora.
Carol, pora, żeby sobie to darował, nie sądzisz?
Nie udało ci się spełnić marzenia, czas iść dalej.
Załatwię mu pracę w kancelarii.
Jako szofer. Ciągle nam ich brakuje.
Przekaż mu.
Oczywiście. Ale nie dzisiaj.
Właśnie, kiedy indziej.
No proszę, w końcu się spotkaliśmy.
Jesteś zadowolona, siostrzyczko?
Co sugerujesz?
Niczego nie sugeruję.
Powiedziałeś „zadowolona”.
Nie jestem idiotką.
Jesteś zła? Ty nigdy się nie złościsz.
Teraz już tak. Przyzwyczaj się.
- Było mnie ostrzec. - Żadnych kłótni, póki nie ma wszystkich.
Nie kłócimy się, Carol. Jeszcze nie.
Nadrabiamy tylko zaległości.
Powiedziałeś to z przekąsem.
- Nie chciałem. - Ale to zrobiłeś.
Denerwuje mnie twój ton i twoje insynuacje.
Carol, czy brzmiałem, jakbym coś insynuował?
Obiecałam Juliánowi, że nie będę się dziś wypowiadać.
Skoro jest zakaz małżonków...
Jakbyście robili mi łaskę, że przychodzicie.
Jakby dobro taty was nie obchodziło.
Nie o to mi chodziło. Spokojnie.
Jestem spokojna.
A nie wyglądam? Jestem bardzo spokojna.
Ale jestem też zmęczona tym, jak mnie traktujecie.
Zachowujecie się z wyższością.
Tym bardziej, że tylko ja się wszystkim przejmuję.
Może nie powinnaś się tak przejmować.
Co to ma znaczyć?
Gdy bierze się wszystko zbyt poważnie, znika cała frajda.
Ciekawa teoria. Skąd ją wytrzasnąłeś?
Z poradnika dla początkujących pisarzy, który ci poleciłam?
Przepraszam.
Może poczekacie z kłótnią na Juliána?
- Tak. - Masz rację.
Racja. Wybacz.
Carol, przyniosłem drobiazg.
Anchois, ale porządne.
Wspaniale. Dziękuję, nie musiałeś.
Mogę prosić o wodę? Muszę wziąć lek na migrenę.
- Jasne. Już niosę. - Dziękuję.
Mama mawiała, że migreny to niedomknięte szuflady.
„Niedomknięte szuflady”?
Co to znaczy?
To metafora.
Jako pisarz powinieneś to wiedzieć.
Skoro o tym wspomniałaś...
O czym?
Przeczytałaś moją powieść?
Carol!
Tak?
- Potrzebujesz pomocy? - Nie, dzięki.
Na pewno?
- Natalio? - Tak?
- Co się stało? - Kiedy?
Teraz.
Próbujesz zmienić temat?
Zauważyłeś?
Tak jakby. Oczywiście.
Jeśli ci się nie podobała, nie szkodzi. Mów śmiało.
Wiem, że nie szkodzi.
Chcę tylko prawdy, szczerości...
Wiem.
Nie sądzisz, że lepiej omówić to kiedy indziej?
- Tak. - Woda.
Dziękuję.
Chodzi mi o to...
że mamy dziś tyle ważnych i delikatnych kwestii do omówienia...
- Prawda, Carol? - Jasne.
Tylko jedna uwaga.
Twoje pierwsze wrażenie po lekturze.
Pierwsze wrażenia bywają zdradliwe.
„Zdradliwe”.
Tak...
I nie zawsze oddają nasze rzeczywiste myśli.
Jednym zdaniem. Jak w nagłówku.
Jakim nagłówku?
Pytam o jej opinię na temat mojej powieści, którą przeczytała.
- Naprawdę? - Tak.
Już skończyłaś jego powieść?
Nic nie mówiłaś.
- I co myślisz? - Ja...
Świetnie. Cała trójka wreszcie razem.
- Cieszymy się, że tu jesteście. - Nieprawda. Nie słuchajcie jej.
Możecie siadać do stołu.
Obejrzę w pokoju serial, a wy spokojnie dyskutujcie.
- Dzięki, kotku. - Dzięki.
Dzięki.
Natalio.
Słuchamy.
Ile zajęło ci czytanie? Ponad tydzień?
- A co? Czy to ważne? - Niezwykle.
Im szybciej i im mniej przerw, tym lepiej.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
Sama nie wiem. Może parę tygodni.
Oj...
Co?
- Czytałam, kiedy miałam czas, nocami... - I?
Tak naprawdę byłam zaskoczona.
Była zaskoczona.
- Nie spodziewałam się tego. - Nie spodziewała się.
- To dobrze czy źle? - To zależy.
Od czego?
Wielu rzeczy.
Tak naprawdę nie sądziłam, że możesz coś takiego napisać.
To nie jest łatwa lektura.
Nie jestem pewien, czy rozumiem.
- Tak to już jest z recenzjami. - Chcę wiedzieć, czy jej się podobało.
Chce wiedzieć, czy ci się podobało.
Tak naprawdę nie...
Wiedz, że niełatwo mi to mówić.
Na tym polega mówienie prawdy.
Tak naprawdę...
Bardzo mi się podobała!
Co powiedziała?
Że bardzo jej się podobała.
Bardzo ci się podobała?
Tak, bardzo.
Jesteś pewna?
Jak na pierwszą powieść jest bardzo dobra.
Twoje słowa można interpretować na wiele sposobów.
Ulżyło mi.
Szczerze mówiąc, stresowałem się twoją opinią, siostrzyczko.
Podobało ci się czy bardzo ci się podobało? Konkrety.
Może usiądziemy i zaczniemy spotkanie?
Czyli nie wydała ci się nudna?
Ani trochę.
Wręcz przeciwnie. Gratulacje.
- Gratulujesz mu? - Gratuluje mi.
Dziękuję, Natalio.
- Bardzo cenię sobie jej opinię. - Jej owszem.
Tak, bo to ona jest docelowym odbiorą.
- Przepraszam. - Oczywiście.
Marisa.
Kochanie. Tak?
No proszę.
Czyli powieścidło bardzo ci się podobało?
Mamy porozmawiać o tacie i dojść do porozumienia.
Rozumiem. Czyli to część strategii.
Oczywiście.
Co zyskam, mówiąc mu, że jego powieść to gniot?
Obrazi się i wkurzy, jeszcze zanim zaczniemy rozmawiać.
- Nie podobała ci się? - Ani trochę.
Teraz ty mu powiedz, że tobie też się podobała.
Będzie tak szczęśliwy, że za tydzień tata zamieszka u niego.
Z piwniczką z winami i basenem. Będzie obnażać się przed pokojówkami.
Dał mi swoje powieścidło, bo chciał mi wpisać dedykację.
- W dupie ma moje zdanie. - Victor ceni cię bardziej, niż myślisz.
Natalio,
może i jestem pomidorem, ale nie idiotą.
- Czego szukasz, kotku? - Tableta. Nie wiem, gdzie go położyłam.
Wasz kot zjada roślinę w salonie.
Pójdę.
Przepraszam, że przeszkodziłem.
O czym to rozmawialiśmy?
- O twojej powieści. - No tak.
Julián mówił, że też ją przeczytał.
- Tak szybko? - I jak? Podobała ci się?
Mów, co myślisz.
Nawet gdyby chciał, nie umiałby skłamać.
Nie umiałbym.
Ale porozmawiajmy o tym kiedy indziej.
Twoja opinia też ma dla mnie znaczenie.
- Widzisz? Mówiłam. - Naprawdę?
Ma takie samo znaczenie jak opinia Natalii?
Nie, inne. Nie można ich porównywać.
Na czym polega różnica?
Julián, to teraz nieistotne.
Víctor chce wiedzieć, czy ci się podobała,
czy poczułeś więź z bohaterami, co myślisz o metaforach.
Jakich metaforach?
- Podoba ci się tytuł? - Podoba ci się?
53 niedziele.
Zaskoczył mnie.
To dobrze czy źle?
To zależy.
Wiesz co, Julián?
Tak?
Na razie nic mi nie mów.
Przeczytaj ją najpierw jeszcze raz.
Mówisz tak, bo myślisz, że jej nie zrozumiałem?
Ponowna lektura zawsze się sprawdza.
Zwłaszcza w przypadku tych, którzy robią w gazpacho?
Nie musisz się spieszyć.
Nie masz doświadczenia, a to nie jest łatwa lektura.
Nie spiesz się. Przeczytaj ją jeszcze raz.
Kolejny raz?
Co?
Zrobił to już dwa razy.
Przeczytałeś ją dwa razy?
Z rzędu.
Z rzędu?
Brak mi słów.
Nie spodziewałem się tego. Jestem poruszony.
Skoro przeczytał ją już dwa razy,
może powiedzieć, co myśli.
Oczywiście. Śmiało.
No i?
Jak w nagłówku.
W nagłówku?
Żeby było jasne, mnie też jest bardzo trudno ci to mówić.
Moim zdaniem...
jest długa, nieco nudna, ma zbyt wiele postaci, wątków
i pospieszne, niezrozumiałe zakończenie.
Mówię ci to, bo obiecałem szczerość i obiektywizm.
W przeciwnym razie okłamałbym cię, jak każdy.
Ale skoro tak nalegałeś...
Wyśmienite.
To była forma nagłówka.
Victor?
Wszystko w porządku?
Tak, to pierwsza zła recenzja, więc jestem trochę...
Proszenie ludzi o prawdomówność jest do dupy.
Przecież wiesz.
Nie sądziłem, że potraktujesz to poważnie.
Chyba nie masz mi za złe aż takiej szczerości?
- Jakiej? - Tylko nie kłóćmy się o jakieś hobby.
To nie jest hobby.
To samo mówiłem Natalii.
Żeby nie używała tego słowa.
Muszę przywyknąć do wszelkiej krytyki,
nawet tej nieobiektywnej.
Co to ma znaczyć?
Nic.
Usiądźmy przy stole i zacznijmy wreszcie spotkanie.
Jesteś moim młodszym bratem. Nic dziwnego, że jesteś nieobiektywny.
Co to ma wspólnego z tym, czy podobało mi się twoje powieścidło?
„Powieścidło”?
Tak mi się powiedziało.
To pogardliwe określenie.
Już go użyłeś, ale udawałem, że nie słyszę.
Przede wszystkim musimy ustalić, co zrobić z żarówką.
Víctor może ją wymienić.
Skoro skończył pisać, będzie mieć mnóstwo czasu.
Czy wy mnie słuchacie?
Nic dziwnego, że jesteś nieobiektywny. Pewnie wciąż mi zazdrościsz.
- A od kiedy ja ci niby zazdroszczę? - Całe życie to robisz.
To powszechna przypadłość młodszego rodzeństwa.
A o co właściwie mam być zazdrosny?
O mnie.
Że mnie się dobrze powodzi, a tobie nie za bardzo.
Co takiego?
Jesteś szoferem teścia i lokajem żony.
Wow!
Mam wrażenie, że twoje słowa nieco mnie dotknęły.
Lepiej już pójdę.
- Do zobaczenia kiedy indziej. - Nie...
Victor...
Víctor, proszę cię...
Proszę was obu, postarajmy się.
Nie było łatwo spotkać się tu dziś we trójkę.
Musimy podjąć pewne decyzje. Proszę.
Najpierw musi przeprosić.
Przeprosić? Za co?
Między innymi za twoje pogardliwe insynuacje,
że, cytuję:
„Mógłbym wymienić żarówkę,
skoro skończyłem pisać moje powieścidło”.
Tak, może trochę źle to zaakcentowałem.
To u nas rodzinne. Wiesz o tym.
Krytyczna recenzja wystarczyła.
Nie musiałeś się ze mnie nabijać.
To humor tych, którym udało się przetrwać.
Kiedyś go uwielbiałeś.
To prawda.
A przy okazji powinieneś wiedzieć,
że oboje uważamy, że to ty powinieneś wymienić żarówkę.
„My”, czyli kto?
Ja i Natalia.
Victor!
No proszę.
Nic mi nie mówisz, biorąc pod uwagę częstotliwość naszych ostatnich spotkań.
Czyli już o tym rozmawialiście.
Być może raz.
Nie raz, Natalio. Wielokrotnie.
Wielokrotnie?
I dlaczego to ja mam wymienić tacie żarówkę, jeśli mogę wiedzieć?
Bo my płacimy, a ty nie.
Pogubiłem się.
- Za co płacicie? - Za różne rzeczy.
- Ja mu powiem. Na pewno zrozumie. - Zobaczysz, że nie.
Spróbuję zrozumieć, ale nic nie obiecuję.
Uznaliśmy, że powinieneś wymienić żarówkę,
bo to my pokrywamy wydatki taty.
Jakie wydatki?
- Nie musisz wchodzić w szczegóły. - Muszę. Szczegóły są bardzo ważne.
Jakie wydatki?
Koszty leczenia.
Aparat słuchowy, specjalną dietę, nowe protezy, fizjoterapeutę,
sprzątaczkę, pralkę... Wszystko, Julián.
- Codzienne sprawy. - Codzienne sprawy przez ostatnie lata.
Powiedział „lata”?
Przesadza.
Natalio?
Ile to lat?
Nie wiem...
Cztery czy pięć.
Cztery czy pięć?
Natalia nie chciała ci nic mówić,
bo nie chcieliśmy, żebyś czuł się jak spłukany nieudacznik.
Dlatego.
To logiczne, że nic mi nie mówiliście.
Oboje wiemy, że ledwo wam starcza pieniędzy,
i pomyśleliśmy...
Chwileczkę. Czy dobrze rozumiem?
Jestem spłukanym nieudacznikiem i nie mogę pomóc w pokryciu wydatków ojca,
więc uznaliście, że w ramach rekompensaty
zostanę rodzinną złotą rączką.
Czy tak?
- Tak. - Victor!
- Sama tak mówiłaś. - Ale w twoich ustach brzmi to okropnie.
To prawda, brzmi okropnie.
Tu był.
- Jeszcze nie usiedliście do stołu? - Już siadamy.
Julián...
Kiedy ostatnio mówiłaś, że Natalia dzwoniła,
żeby omówić bardzo ważną sprawę związaną z żarówką,
co ci powiedziałem?
Że żarówka nie może być aż tak ważna.
A jednak była.
Widzisz? Nigdy nie wiadomo.
Nigdy nie wiadomo, skarbie.
- Julián. - Tak?
Kłócimy się dla zasady.
- Bez wątpienia. - Nie. Sprawdźmy.
Czy ostatnio nie uzgodniliśmy, że to Natalia powinna wymienić żarówkę?
- Ja? - Tak. Zgadza się. Ty.
A dlaczego ja?
Gdy ostatnio rozmawialiśmy o żarówce, uznaliśmy, że to niesprawiedliwe,
że nie bierzemy cię pod uwagę do tego zadania.
Jesteśmy nowoczesną, lewicową, feministyczną rodziną.
Zdaliśmy sobie sprawę, że być może nieświadomie cię wykluczyliśmy.
- Z czego? - Z iskierek.
Jeśli chodzi o majsterkowanie, uznajecie, że to nie wasza bajka.
„Mężczyźni się tym zajmą”. Nie.
Ja jej nie wymienię.
Co powiedziała?
Czemu nie wymienisz żarówki, Natalio?
Psycholog by się na mnie słusznie wściekł.
Psycholog nie chce, żebyś wymieniła tacie żarówkę?
Rozmawialiśmy o tym i mówił, żebym tego nie robiła.
Rozmawiasz z psychologiem o iskierkach?
To część terapii, nie mogę tego zrobić.
Może twój psycholog to zrobi? Mówię o żarówce.
A może zmień psychologa?
Chcę doprowadzić to do końca.
Pierwszy raz znalazłam kogoś, kto doskonale mnie rozumie
i kto mi pomaga.
W czym ci pomaga?
Przestać być kobietą, którą myślałam, że jestem,
i odkryć, jaką kobietą naprawdę jestem.
Mówię poważnie.
Możecie choć raz potraktować mnie poważnie?
Jestem waszą siostrą, ale i człowiekiem.
- Nie złość się. Teraz się złości. - Widzę.
Najpierw muszę zmierzyć się z wami
i powiedzieć, co myślę, bez względu na konsekwencje.
Ale ty chyba zawsze mówisz to, co myślisz?
Na twoim miejscu nie byłbym taki pewien.
Potem skonfrontuję się z mężem i wywalę go za to,
jak uprzykrzył mi życie.
A na koniec zostanę lesbijką.
Ale co my mamy z tym wspólnego?
Wiele.
Robiłam za pokojówkę od śmierci mamy.
Prosiłam was o rozmowę o tacie,
bo uważam, że nie może już mieszkać sam,
a wy traktujecie mnie jak przesadną histeryczkę.
Kto waszym zdaniem układa mu bieliznę i skarpetki?
Kto kupuje mu jedzenie i leki?
Kto obcina mu paznokcie u stóp?
Kto wymienia baterie w aparacie słuchowym, budziku i trzech telefonach?
Kto musi przepraszać sąsiadkę, gdy tata się przed nią obnaża?
A do tego wszystkiego
mam jeszcze iść do niego
i naprawić iskierki,
bo żaden z was nie może poświęcić nędznej godziny życia,
żeby go odwiedzić, sprawdzić, czy oddycha
i wymienić pierdoloną żarówkę?
Pójdę do łazienki.
Odbiorę.
- Ten psycholog musi być drogi. - Bardzo.
Powiedziała, że obcina mu paznokcie u stóp?
I co zrobimy z tą rewolucją?
Kiepsko to wygląda.
Wymiana żarówek pozostanie chyba w naszej gestii.
Może rzucimy monetą?
Albo wezwiemy elektryka.
Skoro i tak płacicie.
Płacimy, bo zależy nam na tacie.
Mógłbym źle to odebrać.
Odbieraj to, jak chcesz.
To ten sam kot?
Już raz o to pytałeś.
Nigdy nas nie zapraszacie, więc zapominam.
Nie zapraszamy was, bo kiedy tu byliście jedyny raz,
twoja żona nie chciała siedzieć na używanej sofie.
Czuła się niezręcznie. Chcę oszczędzić jej cierpienia.
Biedna Marisa.
Już mi lepiej. Możemy zaczynać spotkanie?
Marisa jest bardzo wrażliwa i ma wiele alergii.
Chyba na biedaków.
Zamierzasz krytykować moją żonę?
Bo naprawdę się zdenerwuję i będę musiał wyjść.
Skoro wychodzisz,
zabierz ze sobą swój badziewny wazon.
Stał upchnięty w szafie, ale moja żona jest tak dobra,
że wyjęła go, myśląc, że cię to ucieszy.
Dziesięć minut. Jeśli się postaramy, damy radę.
Przez dziesięć minut przedyskutujmy sprawy taty
i więcej nie będziemy musieli się spotykać.
Nawet w święta?
Święta spędzamy na safari.
Albo aż do pogrzebu taty.
Dziesięć minut.
Victor?
Jeśli nie ma innego wyjścia...
W porządku. Przekażę mu.
Do usłyszenia.
Przepraszam.
Tak, skarbie?
Dzwoniła sąsiadka.
Jaka sąsiadka?
Waszego ojca.
Dziwne. Zawsze dzwoni do mnie.
Podobno dzwoniła, ale nie odbierałaś.
Telefon musiał mi się rozładować. Czego chciała?
Najwyraźniej cały dzień słyszała dzwoniący telefon waszego ojca.
To na pewno ja. Wydzwaniałam do niego cały dzień.
Nie umie wymienić baterii w aparacie i nic nie słyszy.
No tak.
Poszła do niego zapukać, bo słyszała muzykę.
Ale nie otworzył, więc weszła do środka, żeby sprawdzić...
I gdzie był tata?
Leżał na podłodze.
Co robił na podłodze?
Leżał nieprzytomny.
Z zakrwawioną głową.
- Widzicie? - Co?
Nie może mieszkać sam. Miałam rację.
Sugerujesz, że to nasza wina?
W którym jest szpitalu?
Żadnym.
Jak to? Jeśli ma wstrząśnienie, musi trafić do szpitala.
Nie było takiej potrzeby.
Gdy przyjechała karetka, żeby się nim zająć,
stwierdzili, że już od kilku godzin...
nie żył.
Kto?
Tata nie żyje?
Przez uderzenie w głowę.
Jakie uderzenie w głowę?
Doznane podczas upadku.
Podczas upadku?
Teść uwielbiał muzykę.
Zwłaszcza muzykę klasyczną.
Słuchał jej na okrągło, a dom wypełniały jej melodie.
Cześć.
Minęło wiele lat, ale teraz, gdy będą to wspominać,
nie będą w stanie powstrzymać natłoku obrazów z dzieciństwa.
Wspomnień dawno zapomnianych chwil, gdy mieszkali razem,
a ojciec budził ich w weekendy dźwiękami muzyki.
Przypomną sobie niedzielne poranki z niekończącymi się śniadaniami,
kłótniami i zabawami.
Będą nimi poruszeni.
Muzyka przypomni im,
że w ich żyłach płynie ta sama krew
i że są ze sobą nierozerwalnie związani.
I że mimo kłótni łączy ich głęboka więź,
instynkt związany z tajemnicą życia,
dzięki któremu czujemy się mniej samotni.
Sto lat...
Dziś pierwszy raz od długiego czasu,
i być może po raz ostatni w życiu,
obejmą się.
I tak objęci,
choćby przez kilka sekund,
będą przeżywać razem tę wyjątkową, niepowtarzalną chwilę.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Carol, z czego tata spadł?
Daj spokój, Natalio.
Wszyscy załapaliśmy.
Spadł z drabiny.
Co on robił na drabinie?
Chciał wymienić żarówkę w łazience.
Wygląda na to...
Napisy: Agnieszka Komorowska