Friday ngayon.
Halos 7:00 na ng gabi.
Pupunta sa amin ang mga kapatid ng asawa ko
dahil may usaping pamilya silang pagtatalunan.
"Pagtatalunan" talaga ang pinakabagay na pandiwa
pagdating kina Julián at sa mga kapatid niya.
Akin na 'yong isa. Tulad ng nakaraang linggo.
Saka keso na rin.
Sabi ni Julián, wag na 'kong bumili,
pero minsan lang sila nagkikita... di ba?
Tatlo sila. Si Víctor ang panganay.
Tapos si Natalia.
At ang huli, si Julián, ang partner ko.
Si Natalia ang nag-insist na magkita sila
para pag-usapan ang tatay nila.
Eighty-nine na 'yong biyenan ko.
Biyudo siya.
Tama siya no'ng sinabi niyang di na siya dapat mag-isa.
Mas madalas na siyang naliligaw ngayon.
Nitong nakaraan, pinapakita niya 'yong ari niya sa mga kapitbahay na babae.
'Yon lang. Magkano?
Ang totoo, sabi ni Natalia, kailangan na nilang magdesisyon
bago pa lumala ang sitwasyon at may mangyaring seryoso.
Sinabi na ni Víctor na male-late siya.
Mukhang gaya ng dati, busy siya sa trabaho.
Kasal si Víctor kay Marisa.
May apat silang anak at dalawang aso.
Nagkakilala sila sa college noong bata pa sila.
Matapos ang matinding pagpupursige, nag-date din sila
at nabuntis siya ni Víctor.
Tanyag at respetadong abogado ang biyenan niya.
Di nagtagal, nagtrabaho si Víctor sa family firm.
Pero hanggang ngayon, walang nakakaalam kung ano mismo ang ginagawa niya.
Mapagpanggap siya at mahilig magyabang,
yon ang tawag ni Julián sa kanya.
Lalaking ginagawa ang lahat ng sinasabi ng asawa
para mapanatili ang katayuan na di niya inakalang makakamtan niya.
Natalia.
Si Natalia naman, ibang-iba sa mga kapatid niya.
Isa siyang seryoso, introvert na babae,
sobrang maayos at masinop, perfectionist talaga.
Propesor siya na hinahangaan at as if kulang pa 'yon,
sa free time niya,
nagsusulat siya ng mga article at nagta-translate sa iba't ibang wika.
Ikinasal si Natalia kay Jerónimo.
May anak silang babae.
Pero di siya naging masaya.
Lagi siyang niloloko ni Jerónimo.
Alam ng lahat 'yon.
Buti na lang, may kaibigan si Natalia na sobrang close niya.
Magkasama sila kahit saan at nagkakasundo sila.
Single 'yong kaibigan niya.
Wala akong ibang ibig sabihin,
pero minsan iniisip ko, sana hindi gano'n kaseryoso si Natalia,
sobrang higpit, at ewan, na sana medyo mag-relax siya.
Bye.
Bihira silang magkita.
Gusto ko silang panoorin pag ginagawa nila,
kapag nagtatalo at nag-aaway sila.
Nag-iisang anak ako.
Wala na ang mga magulang ko.
Sila na ang pamilya ko.
At pamilya ang pinakaimportante dahil ang partner mo...
Pwede kang iwan bigla ng partner mo.
Di nagtatagal ang mga kaibigan.
Pero ang pamilya, mga kapatid, lagi silang nandiyan.
Di nila alam kung gaano sila kasuwerte.
53 SUNDAYS
'Yong pinto sa harap.
Hello!
Si Julián. Kakarating niya lang.
Magpapanggap 'yon na nakalimutan niya.
Na ano?
Wala. Kausap ko ang sarili ko.
- Sa'n ka galing? - Sa casting.
Wow!
- Di mo sinabi sa 'kin. - Hindi.
Casting para sa TV show?
Hindi, para sa commercial.
- Nasa TV din ang mga commercial, di ba? - 'Yan ang sabi nila.
Para saan 'yong commercial?
Sa Gazpacho.
Kamatis 'yong role ko.
Okay...
Maliligo ako.
Sige lang.
Wag masyadong matagal. Parating na sila.
Sino ang dadating?
Magkikita kayo ng mga kapatid mo, di ba?
Ngayon?
Sigurado ka?
Sabi mo Biyernes, di ba?
Biyernes ngayon.
Siguro sinubukan kong kalimutan.
Siguro nga.
Meryenda?
Oo, meryenda.
- Kasi alam kong makakalimutan mo. - Ano'ng sinasabi mo?
Wala akong sinasabi. Kalma lang.
Sige.
Hindi, sinasabi ko lang,
pag mas marami tayong ihahanda, mas magtatagal sila.
Oo, pero minsan lang sila dito, di ba?
Nurse ako, nagtatrabaho sa ospital.
Aktor si Julián.
Pero di siya sinuwerte sa trabaho, kawawa.
Noong bata pa siya, may ilang gig siya sa TV at teatro,
pero di na talaga umusad.
Nagkakilala kami five years ago at na-inlove kami agad.
Lalo na siya.
Wala kaming anak at umuupa kami sa apartment na 'to.
May tatlong missed call si Ate.
Oo, tumawag siya kanina para kausapin ka.
Sabi ko tawagan ka sa phone mo.
Bakit daw?
- Tinanong kung nakausap mo si Víctor. - Tungkol saan?
Tungkol sa bombilya.
Anong bombilya?
Hindi ko alam.
Tatawag daw siya sa 'yo dahil sobrang importante daw.
Imposibleng maging gano'n kaimportante ang bombilya.
Imposible.
Carolina.
Ano?
Ano'ng ginagawa mo?
Ay, bumili ako ng bulaklak.
Wala kasi tayong ibang vase. Ito na ang kinuha ko.
- Nakatabi 'to sa aparador. - Nakatago.
Nakatago 'yan sa aparador. Magkaiba 'yon.
Binigay 'to ng kuya mo kaya naisip ko, darating siya...
Dahil dadating siya, ano?
Di ba maliligo ka?
Pinag-usapan natin 'to. Baka nakalimutan mo na.
Itatapon ko sana sa balkonahe 'yan pero di ayaw mo.
Oo nga, totoo 'yan.
- Saan ko ilalagay 'yong mga bulaklak? - Wag mong sabihing sinadya mo.
Kailangan nating pakainin 'yong pusa.
Carolina.
Nakikinig ako.
Binili mo ba 'yong mga bulaklak para mailabas 'yong vase?
Binili ko kasi maganda,
saka matutuwa din 'yong mga bisita.
Mga kapatid ko 'yon, hindi bisita.
Di natin kailangan magpa-impress.
Pero.
Kung hindi mo naiintindihan ang family dynamics,
honey, wag ka nang makialam.
- Ang ano? - Family dynamics.
- Insulto ang vase na 'to. - Di naman gano'n kapangit.
Insulto 'yan at alam na alam mo 'yon.
Pangit, cheap at mapagpanggap.
Gaya ng kapatid ko.
Saka baka nakalimutan mo
pero binigay 'yon ni Víctor no'ng Pasko.
Tapos nalaman nating binigay pala ng department store sa kanya.
Pabukas nga ng lata?
Tapos naisip niya,
"Kailangan kong magbigay ng regalo sa kapatid kong tanga,
ibibigay ko 'tong pangit na vase para magmukha akong generous."
Anong lata?
'Yong dilis.
Sorry din sa sasabihin ko,
mas nakakainis pa na inisip mong
magandang ideya na ilagay 'yon sa kainan
para isipin ni Víctor na nagustuhan talaga natin
'yong pangit na vase.
Kalma lang. Ililipat ko na lang.
Ayan ka na naman. Kalmado ako.
Kalmado ako, di ba?
Di ko na alam kung ano'ng sasabihin.
Maganda ba ang araw mo?
Oo, kanina.
Ang sinasabi ko, dapat mag-ingat tayo sa mga kilos natin.
Kasi baka maganda ang intesyon mo pero iba ang tingin niya.
Di rin natin siya kailangang bigyan ng espesyal na konsiderasyon.
Kapatid ko siya. Di siya prime minister. Okay?
Siyempre naman.
Saka as if kulang pa na pupunta sila, kailangan pa natin silang pakainin.
Kasi siyempre sinigurado niyang dito namin gagawin.
Di natin deserve na imbitahan sa villa niya sa La Moraleja. Hindi!
Baka kasi mamantsahan natin 'yong persian carpet niya.
Medyo kinakabahan na nga ako ngayon.
Medyo nga.
Sige na, maligo ka na.
- Ano'ng gagawin ko sa dilis? - Ilagay mo sa tinapay.
- Anong oras mo sila pinapunta? - Sabi ko kay Víctor, 8:00 p.m.
- Pero 8:00 p.m na. - Alam ko.
Male-late siya ng kalahating oras, as usual.
'Yong mga pa-cool gaya nila ng asawa niya,
lagi silang late, na parang ginagawan ka nila ng pabor.
Kabaliktaran ang kapatid mo.
Kaya sinabi ko kay Natalia na pumunta ng 9:00 p.m.
- Gusto mong malaman ba't ko sinabi 'yon? - Gusto kong malaman.
Kasi alam kong dadating siya nang kalahating oras na mas maaga,
para masigurong magkikita sila sa pintuan nang eksaktong 8:30 p.m.,
sabay na aakyat at di ako mabubuwisit.
Nakakapagod magkaro'n ng mga kapatid, honey.
Di mo naiintindihan.
Maaga ang ate mo dahil gusto niyang tumulong.
Hindi. Pag maaga ka, makakaabala ka lang sa mga tao.
Pero siyempre,
dahil gusto niya na lagi siyang involved,
laging aligaga para maayos ang lahat...
Tulad nitong meeting.
Na-distract ang papa ko, nakasakay sa maling bus,
kaya kinailangan naming sunduin sa Colmenar de Oreja.
Ano naman?
Dahilan ba 'yon para ilagay siya sa home for the aged?
Alam mo... kung ano pa?
Ano, honey?
Kung gustong ipakita ng tatay ko ang ari niya sa kapitbahay, hayaan na lang siya.
Okay lang.
- Tama. - Malapit nang mamatay si Papa.
Ganyan ang mga lalaki at di namin kasalanan 'yon.
Sige.
Di ko alam kung naintindihan ko pero pag-usapan natin sa ibang araw, okay?
Kapag wala tayong bisita.
Natalia.
Oo.
Hindi, wala ka nang dadalhin.
Di naman matagal, di ba?
Nasa'n ka?
Ano?
Hindi ngayon 'yong plano nating magkita?
Bukas, Sabado.
Hindi...
Ayos lang.
Hindi, mali yata ako.
Oo... Wag kang mag-alala.
Ibabalik lang 'yong dilis sa lata, 'yon lang.
Joke lang.
Sige, magkita tayo bukas ng 8:30 p.m.
Hindi, 9:00 p.m.
9:00 p.m. tayo.
Ba-bye.
Sa totoo lang, sayang 'yong vase.
Kasi nailabas na natin sa aparador.
Let's go sa five.
One, two, three, four, five...
Sabado ngayon at halos 7:00 p.m na ulit.
Kaninang umaga, sobrang sama ng gising ni Julián.
Gusto niyang kanselahin 'yong meeting.
Di niya daw kasalanan ang misunderstanding,
sa mga kapatid niya daw.
Madalas silang nagdedesisyon
tapos nagbabago ang isip nang di sinasabi.
Sabi ni Julián, nangyayari na 'to mula pa no'ng bata pa sila
at may kinalaman sa kung paano minamaliit ang mga bunso.
Buti, gumanda ang mood niya pagkatapos ng lunch
at okay na siya sa meeting ngayong hapon.
Natalia.
- Lagi kang maaga. - Gusto ko kayong tulungan.
Oo naman.
- Kumusta? - Ayos lang.
Pasok.
Julián.
Natalia.
Nag-doorbell ako pero di mo binuksan ang pinto.
Ay, ginagawa ko 'yong relaxation exercises ko.
Gano'n ako pag may bisita.
- Dumating na si Víctor? - Di pa. Weird, 'no?
Akala ko sabay kayong darating.
Nagkamali yata ako ng estimate.
- Ano? - Wala. Wag kang makinig sa kanya.
- Babalik ako. - Saan ka pupunta?
Bibili ako ng pagkain ng pusa sa tindahan.
- Sasamahan kita. - Oo, sige.
Sigurado ka?
Baka kasi mag-away na tayo, e.
Maliligo ako. Di ako nakaligo sa gym.
Sige.
- Tatlong beses kitang tinawagan kahapon. - Oo.
Sinabi ni Carol. Nag-aalala ka raw sa bombilya.
Tama.
Alam mo namang madaling ma-stress ang kapatid mo.
- Galit ka ba? - Medyo.
- Sus, di ka naman nagagalit, a. - Nagbago na ngayon.
E, dapat sinabi mo sa 'kin.
Gusto ko lang malaman kung pinalitan mo na.
- 'Yong bombilya? - Oo, Julián, 'yong bombilya.
Aling bombilya ba ang pinag-uusapan natin?
- 'Yong nasa banyo ni Papa. - Oh.
Di mo nakausap si Víctor?
Sinong Víctor?
Kumikislap 'yong ilaw sa banyo.
Kumikislap?
Sabi ni Papa, maliliit na kumukutitap.
Maliliit na ano?
Kumukutitap. 'Yon ang sabi ni Papa. Bumubukas at namamatay.
Matagal niya na 'kong sinasabihang palitan 'yon.
Magagawa mo kaya this week, Julián?
Sige, gagawin ko.
Wag kang mag-alala. Kalma lang.
Kalmado ako.
Kalmado ako, di ba?
Di ko alam ang sasabihin ko.
"Maliliit na kumukutitap" talaga? Ang weird naman.
Nabanggit ko na rin kay Víctor.
Akala ko napag-usapan n'yo na.
Tatawagan ka raw niya at papalitan mo.
- Ano? - Ano?
Pwede mong ulitin 'yong sinabi mo?
'Yon na nga. Tatawagan ka raw niya.
E, 'yong susunod?
Tapos papalitan mo daw.
Bakit ako?
Di ko alam, Julián. Kasi kailangang palitan, di ba?
Kailangan nga pero bakit ako? Bakit di niya palitan?
O 'yong tagalinis.
Mas matanda kay Papa 'yong tagalinis.
Mahihilo siya pag umakyat sa hagdan. Si Víctor...
Si Víctor?
Alam mo na, busy siya at...
Oo, totoo 'yan.
Kawawa naman.
- Good afternoon. - Good afternoon.
Paano niya sinabi sa 'yo?
Ano?
'Yong tono niya noong pinag-uusapan n'yo 'yong "maliliit na kumukutitap."
Ano’ng sabi niya?
"Papalitan ni Julián 'yong bombilya."
"Wala naman siyang ginagawa."
Bombilya lang 'yon, Julián.
Siyempre, di siya magpapakababa para palitan 'yong ilaw ni Papa.
Di ginagawa ng mga aristokrata 'yon.
Dahil may utang ako sa kanya...
- May utang ka pa sa kanya? - Bye.
Oo. Ano naman?
Julián, pinag-uusapan lang 'yong pagpapalit ng bombilya.
Naisip lang ni Víctor na mas may oras ka, 'yon lang.
Sige pero ba't niya 'yon naisip?
Dahil para sa kanya, ako 'yong katiwala ng pamilya,
alalay, utusan.
Di ko 'yon papalitan.
Ano'ng ginagawa mo?
Hinahanap ang susi.
Ano...
Ano'ng gagawin natin?
E, hindi ko alam.
Ilagay mo sa agenda.
Pag-usapan muna natin 'yong titi ni Papa tapos 'yong bombilya niya.
Maliban do'n, ayos lang ba ang lahat?
Ayos lang. Kung di natin idedetalye, maayos ang lahat.
- E, ikaw? - Kailangan ko ng tubig.
Kailangan kong uminom ng gamot.
'Yan talagang mga migraine mo.
Oo, e.
Ang ganda ng mga bulaklak!
Oo nga, sobrang ganda.
Sayang kasi itatapon lang namin,
maliban kung may gusto niyan.
Kasama na 'yong vase.
Salamat.
Ano'ng maitutulong ko?
Ibalik mo 'yong dilis sa tinapay.
Sige.
Di pa natin napag-usapan.
- Ang ano? - Kung nagustuhan mo 'yong libro.
Anong libro?
'Yong nobela.
Anong nobela?
'Yong sinulat ni... Víctor.
Nagsulat siya ng nobela?
Bilhan natin si Papa ng washing machine...
- Natalia. - Ano?
Wag mong palitan 'yong topic.
- Napansin mo? - Oo, medyo.
Di ko alam na di mo alam.
Okay lang.
Oo, alam kong ayos lang. Bakit naman hindi?
Sigurado akong sinabi sa 'yo ni Víctor pero nakalimutan mo kasi...
Ano?
Alam mo, makakalimutin ka.
Ibibigay niya 'yong nobela. Kalma lang.
Kalmado ako.
Mukha akong kalmado, di ba?
Kalmado ako. Okay na okay ako.
Aba...
Nagsulat ng nobela ang kapatid ko.
Wow! Ang galing, di ba?
Hindi big deal, di ba? Parang...
Good news 'yan.
Kailan pa nagsusulat ng nobela ang kuya ko?
Si Papa ang pag-usapan natin, kaya tayo nandito, di ba?
Pampalipas oras lang habang hinihintay natin 'yong artista.
- Kailan niya 'yon sinulat? - Di ko alam.
Alam mo. Sige na.
Hindi ko alam. Matagal-tagal na. Isang taon siguro.
- Wow! Isang taon na? - Mga gano'n.
Madalas n'yo bang pag-usapan?
Hindi, paminsan-minsan lang.
Kapag wala ako.
Oo, Julián, kapag wala ka.
Sinabi niya sa 'kin dahil humingi siya ng advice.
Wow! Humingi siya ng advice?
Hobby niya lang 'yon pag Sunday.
Hobby sa Sunday? Ano'ng ibig mong sabihin?
Tuwing Sunday siya nagsusulat.
Tuwing Sunday?
Oo, Julián.
'Yon ang nakalagay sa unang page.
Inabot siya ng 53 Sundays para isulat 'yong nobela.
Andiyan na 'ko!
53 Sundays?
Diyos ko!
- Naiintindihan ko na. - Ang alin?
Bakit di niya sinasagot 'yong phone.
Mahirap magsulat ng nobela, Julián.
- Wag mo siyang ipagtanggol. - Di ko ginagawa 'yan.
Gagawin mo na sana. Lagi mong pinagtatanggol ang mga ginagawa niya.
Sinasabi ko lang, di madaling magsulat ng nobela.
Kaya nga.
Ang ibig sabihin ng komentong 'yon,
sobrang komplikado ng pagsusulat ng nobela
na walang oras si Víctor para sagutin ang telepono,
lalo na kung ang tumatawag sa kanya ay ang tanga niyang kapatid,
na nagkataong ako.
Ano ba, Julián? Kilala mo si Víctor.
Sumasagot lang siya pag komportable siya, pag gusto niya, pag may gana siya.
Bakit?
Bakit ano?
Bakit siya nagsulat ng nobela? Ano'ng plano niya?
Ewan ko. Baka kailangan niyang pag-usapan ang mga bagay...
- Pag-usapan ang mga bagay! Wow! - Alam mo na 'yon, Julián.
Alam ko ang ibig mong sabihin, Natalia. Alam ko.
Sana nga.
Kawawa naman.
Nakausap ko kahapon 'yong kapitbahay tungkol kay Papa,
tungkol sa pagpapakita niya ng ari.
Alam mo ang sabi niya?
Ano'ng tingin mo sa munting nobela niya?
- Di mo siya kailangang pagtawanan. - Hindi.
Sabi mo kaya "munting nobela".
- Sarcastic 'yon. - Talaga?
Totoo. Inaamin ko. Di ko lang mapigilan.
Nagseselos kasi ako.
Sa loob-loob ko, hanga ako sa kuya ko.
Hinahangaan mo siya?
Sobra.
- Pwedeng makibanyo, Carol? - Oo. Sige lang.
Salamat.
Di pa dumating si Víctor?
Parating na siya.
- Ano'ng pinag-uusapan n'yo? - Sasabihin ko mamaya.
Tungkol saan pala 'yon?
Erotic ba?
Medyo... mahaba, e.
- Hala... sinabi mo na ba sa kanya? - Hindi.
Pero araw-araw niya 'kong tinatawagan para tanungin kung nabasa ko na.
Kinukulit niya 'ko para malaman kung ano'ng nasa isip ko.
Walang hiya. Nakakainis nga.
Maging honest at objective daw ako.
Di mo dapat sabihin ang totoo.
In general ba?
In general at palagi.
Masama 'yong nagsasabi ng totoo.
Nagsulat ng nobela si kuya.
Nobela? Ayos 'yon, di ba?
Sobrang proud mo siguro.
- Ano'ng ginawa ko? - Wala. 'Yon lang.
Nakikinig siya sa 'yo. Pinahahalagahan ka niya.
Para sa kanya, isang uri ng pagkilala ang opinyon mo.
Julián, hindi mas importante ang opinyon ko kesa sa iba. Tama na.
Para kay Víctor, pareho lang ang halaga ng opinyon ko at ng cactus niya.
Tama na, Julián. Hindi 'to big deal!
Ibibigay niya 'yong nobela. Kung hindi, mas mabuti.
Hindi mo na kailangang basahin o sabihin ang opinyon mo!
Nagagalit na pala siya.
Buti naman.
Oo.
Isa pa, sa ibang paraan ka pinahahalagahan ni Víctor.
- Ano? - Pinahahalagahan ka niya sa ibang paraan.
Narinig mo 'yon, Carol?
- Mahal ako ni kuya. - Ayos 'yon, di ba?
Kailan niya binigay sa 'yo?
Hindi ko alam. Ilang buwan na.
O, talaga? Ilang buwan na?
Oo, no'ng pinuntahan namin si Papa no'ng birthday niya.
Wala ka no'n. Baka kaya hindi niya binigay sa 'yo.
Nando'n din ako no'ng gabing 'yon.
- Wala ka, Julián. - Nando'n. Na-late ako pero pumunta ako.
- Talaga? - Oo.
Pero di ako binigyan ng nobela ni Dostoevsky.
Di lahat komplikado gaya ng iniisip mo, Julián.
Baka wala na siyang dalang kopya
kaya di ka niya nabigyan.
Limited edition para sa mga piling tao?
Malamang.
Tapos?
Tama na.
Kung di pa dadating si Víctor, aalis na 'ko.
Matibay 'yong pagka-bind?
Parang.
Ano ba, importante 'to.
Ewan, basta naka-bind, Julián.
Hardback? Matibay?
Hindi gaano.
Para makatipid.
Kuripot lahat ng mayayaman.
- Ano'ng pangalan ng pusa? - Fanny.
- Fanny... - Pinakain mo ba siya?
Oo, honey. Tapos nagustuhan mo ba?
Ba't ganyan ang itsura mo?
Anong itsura?
'Yong itsura mo no'ng tinanong ko 'yon.
Pwedeng magyosi dito?
Hindi. May asthma 'yong pusa.
Ayos lang kung hindi mo nagustuhan 'yong nobela, Nati.
Alam mo, sobrang nagustuhan ko.
Talaga? Sobra?
Medyo.
Sobra o medyo? Dahil di pareho 'yon.
Di naman pangit. Pwedeng i-improve pero...
- Naku... - Ano'ng "naku"?
May "pero" sa dulo ng sinabi mo.
Kasi may mga di nasulat nang maayos.
Halimbawa?
Masyadong maraming karakter. Sobrang daming level ng kuwento.
Uy, ingat! Mag-ingat dapat sa mga level ng kuwento!
Mga level ng kuwento...
Wala din sense 'yong ending.
Minadaling ending.
Enjoy naman basahin. Hindi masyadong entertaining pero...
- Ibig mong sabihin... - Unang nobela niya 'yon, Julián.
Oo, unang nobela niya. Pero Nati...
- Ano kasi... - Ano?
- Ano siya... - Ano 'yon, Nati?
Ang pangit!
Ako na!
Proud ako sa 'yo.
Di ako masaya na di ko nagustuhan ang nobela ng kapatid ko.
Pero parang masaya ka.
Ang sama ko. Aaminin ko.
Pero gano'n talaga. Isa pa, di dapat binibigyan ng reward ang kayabangan.
Kayabangan ang nagtulak sa kanyang magsulat ng nobela?
Siyempre.
Wag mong sabihin sa kanya 'yong sinabi ko kanina.
- Please. Malulungkot ako. - Siyempre hindi.
- Di ako masama. - Ilang linggo siyang nagtrabaho. Kawawa.
- Oo, kawawa. Kawawa ka rin. - Ako? Bakit?
Dahil kailangan mo nang sabihin sa kanya ang opinyon mo.
Na pangit 'yong munting nobela niya. Di ba, Natalia?
- Sino 'yon? - Si Víctor.
Ano'ng gusto niya? Na bumaba tayo at iparada ang BMW niya?
Hindi, di daw sila makakarating.
Nasa Marbella daw sila kasi gusto nilang mag-sailing bukas...
Pwede kayong magkita next week.
O kahit anong araw.
Hindi ka naniniwala, Natalia,
pero hinahangaan ko ang kuya ko.
Alam mo kung bakit?
Dahil gusto kong maging katulad niya.
Sino na ang magpapalit no'ng bombilya?
- Wag kang mag-alala. Ako na. - Ako na.
Salamat.
Matapos di matuloy ulit noong Sabado,
nagdesisyon silang magkita sa weekday.
Nagmakaawa si Natalia kay Julián na wag nang magsalita para di magalit si Víctor,
pagkatapos ng "nakapanghihinayang kawalan ng respeto noong isang araw."
Inuulit ko lang 'yong sinabi ni Julián.
- Kanina ka pa naghihintay? - Hindi. Bago lang.
Ang sama ng timing ng ulan. Diyos ko.
May problema ba?
Wala. Bakit?
Wala lang. Masyado kang maaga ngayon.
Di mo tatanggalin ang sapatos mo?
- Basang-basa, e. - Oo, tatanggalin ko na siguro.
- Oo. Feel at home lang. - Sige.
Excuse me.
Kukunin ko na sana 'yong payong tapos...
Wow! Ang gaganda ng bulaklak!
- Di ba? - Oo.
Medyo nalalanta na pero mas gumanda dahil sa vase na 'to.
Di ba?
- 'Yong vase. - Oo.
Nagdala ako ng wine.
Naku, di na kailangan.
Pupunahin n'yo 'ko pag wala, e.
Gran Reserva 'to, Bordeaux.
Sigurado akong di n'yo pa 'to nasusubukan.
Sigurado ako.
Laging mumurahing alak ang iniinom namin, e.
Di ba?
- Kumusta 'yong mga bata? - Okay naman.
Sana makahanap na sila ng boyfriend at umalis kasi...
E, 'yong asawa mo?
Ayos si Marisa, as usual. Maganda pa din.
Gusto niyang sumama,
pero nagpumilit si Natalia na meeting 'to na walang in-laws...
Tama si Natalia. Kasi kung hindi, matatagalan tayo.
Sigurado kang ayaw mong tanggalin 'yong medyas mo?
Ipagamit mo na 'yong tsinelas mo.
Tsinelas ko?
Hindi. Ayoko.
Di na kailangan, Carol.
Di naman magtatagal 'yong meeting, di ba?
Ganyan dapat, Víctor. Ganyan dapat.
Uy, Julián, kung sa tingin mo rin
na hindi na kailangang ilagay si Papa sa nursing home...
Salamat. Dalawa tayo laban kay Natalia.
Pwede tayong kumuha ng tutulong sa kanya sa bahay, tapos.
Pareho tayo ng iniisip, di ba?
Sabi ng abogado ko, wag daw akong magsalita
hanggang magkasama na tayong tatlo.
- Uy, Carol... - Ano?
Nalungkot akong di ako nakarating pero kailangan naming pumunta sa Marbella.
Wag kang mag-alala. Sinabi na ni Natalia sa amin.
Víctor, nakakapagod siguro maging mayaman, 'no?
Grabe, Julián. Sobrang... nakakapagod.
Nakakapagod talaga.
Nangako rin akong isasama kong mag-sailing 'yong biyenan ko
kasama 'yong mga kaibigan niya na dumating galing sa Santander.
Mga importanteng tao. Mga taong maraming pera, Julián.
Mga importanteng tao na maraming pera. Alam na natin 'yon.
Kalma lang. Walang problema 'yon, di ba?
Meryenda lang 'yong hinanda namin.
Oo saka gusto din ng dilis na maglabas-pasok sa lata.
Dilis, sarap. Galing ba sa Cantabrian Sea?
Hindi, galing sa grocery.
Ikukuha kita ng tsinelas. Di pwedeng nakaganyan ka.
Kumusta? Kumusta kayo?
Maayos naman.
Ikaw?
May balita ba? May hindi ako alam?
Wala. Bakit?
Wala naman. Gusto ko lang na updated ako.
Nag-usap lang tayo sa WhatsApp last week.
Wala pang panahon para may mangyaring importante mula noon.
Kung wala namang nangyaring importante mula noon, kampante na 'ko.
- Maraming trabaho. 'Yon ang sigurado. - Wow.
Ang totoo kasi... di na nila kayang wala ako.
Ingat ka, baka gawin ka nilang CEO, di ka na mag-e-enjoy.
Tama ka.
Kaya nga.
Magkaiba talaga tayo, 'no?
Ikaw at ako.
- Sa tingin mo? - Oo.
Hindi pa ako nakokontento pero ikaw, kontentong-kontento na.
Tinitingnan kita nang ganito kasi di ko alam ang sasabihin ko.
Sana di ka nasaktan sa comment ko, Julián.
Hindi ko pa alam.
'Yan talagang sense of humor mo.
Diyan ako naiinggit sa 'yo.
Wala kang sineseryoso kahit ano pang nangyayari sa 'yo.
Survival instinct ang tawag do'n, Víctor.
Excuse muna.
'Yong tsinelas.
Ay.
Pupunta ako sa botika saglit. Babalik ako, okay?
Wag kayong mag-away nang wala ako.
Naku, hindi.
Nitong mga nakaraang araw, naisip ko,
"Kapag nakita mo si Julián, may sasabihin ka sa kanya."
- Pero ngayon, hindi ko... - Talaga?
Ano 'yon?
Ano kaya 'yon?
Ewan. Maaalala ko rin 'yon.
Ilang beses kitang tinawagan pero di ka sumasagot.
Kailan?
- Tuwing Linggo. - Linggo?
Ng hapon.
Ng hapon? Weird 'yan.
Talaga? Bakit?
Kasi nasa bahay lang ako.
Nasa bahay ka tuwing Linggo ng hapon?
Lagi akong nasa bahay.
Pag lumalabas kami, bumabalik kami after lunch.
- Nakasanayan na. - Gano'n ba?
Hindi ako sumasagot kung di ko kilala, Julián.
- O, hindi? - Hindi, e.
Kasi ayaw kong
ma-distract.
Oo naman, kasi baka
nakatutok ka sa anumang ginagawa mo.
Mismo.
Ang saya magkaro'n ng gano'ng moment,
'yong mag-isa ka,
para makapag-isip, maka-reflect,
at para malaman kung paano ilahad
lahat ng gusto mong sabihin
pero di mo alam kung paano.
Julián, tama ang pagkakalarawan mo.
Oo, alam ko.
Magsasampay ako ng mga damit. Parang tumigil na 'yong ulan.
Saglit lang. Feel at home ka lang.
Pag nag-doorbell si Natalia, buksan mo 'yong pinto.
Samahan kita?
Kung kailangan...
Samahan na kita.
Ano pala ang kailangan mo?
Magpapa-advice sana.
Pero di ka sumagot kaya tinawagan ko si Natalia.
Sayang.
Ginamit niya 'yong pagkakataon para pag-usapan si Papa.
Para na siyang may sakit, Julián.
- 'Yong lungkot niya sa buhay. - Saktong-sakto 'yang sinabi mo.
Gaya nitong urgent meeting natin.
Na-distract si Papa, sumakay sa maling bus,
sinundo pa namin siya sa Torrelodones.
E, ano?
No'ng isang araw, tatlong beses niya akong tinawagan. Tatlo!
Bakit daw?
'Yong ilaw daw ni Papa. May maliliit na kumukutitap.
Maliliit na kumukutitap.
Sinabihan ko siyang kumalma at papalitan mo naman.
Nabanggit niya nga.
Gawin mo na agad bago siya magalit kasi nakakainis na siya, Julián.
Alam mo ang problema, Víctor? Sobrang busy ko ngayon saka...
Talaga? May bago kang project?
Inaayos ko na. May casting ako.
Sa TV show?
Hindi, para sa commercial.
Commercial. Ayos 'yan. Para saan?
Sa Gazpacho.
Kailangan nila 'yong may experience para gumanap na kamatis.
- Kamatis? - Oo.
Julián...
'Yang trabaho mo... Nag-aalala ako sa 'yo.
- Talaga? - Oo.
Di ba weird na ang tagal ni Natalia?
Oo nga, tama.
Wow!
Ang ganda dito, Julián.
- Talaga? - Oo.
Di gaya ng bahay ko. 'Yon kasi...
Oo nga.
- Mukhang maayos ka rin. - Okay naman ako.
Lalo na kung hindi natin idedetalye.
So may oras ka ngayon.
Oras?
Oo, para pumunta sa bahay ni Papa para palitan ang bombilya...
Oo, 'yong maliliit na kumukutitap.
- Alam mo ang problema, Víctor? - Ano?
Sa pagitan ng pagiging kamatis at paglalakad ng pusa,
wala na 'kong oras, e.
Di ka ba pwedeng pumunta sa Linggo?
Linggo? Imposible.
Di pwede.
- Alam mo? - Ano?
Dapat si Natalia na ang magpalit.
- Si Natalia? - Bakit hindi?
Uy, tama ka.
Bakit kailangan tayo ang magpalit? Dahil lalaki tayo?
- Di ba modern na ang mga babae? - Mga peminista?
Kaya nilang palitan 'yong mga ilaw.
- Tama na. - Lahat ng maliliit na kumukutitap.
- Matalino si Natalia. - Di ba?
Marami siyang master's degree, Víctor. Alam mo ang ibig sabihin no'n.
Lolokohin ka pa niya gamit ang inosente niyang mukha.
Nakakalusot siya.
Di niya pa sinasabi kung ano talaga ang iniisip niya. Di talaga.
Kahit sabihin mong maging objective?
Kung gano'n, posible. Oo.
Mahihirapan siya. Di madali para sa kanya pero pwede.
Kalma lang.
Kalmado ako. Mukha naman, di ba?
Figure of speech lang 'yon.
Maghuhugas ako ng kamay. 'Yong banyo?
Nando'n pa rin. Sa dulo ng pasilyo, sa kanan.
Ay, Julián!
Naalala ko na ang sabihin ko sa 'yo.
Di naman importante. Katuwaan lang.
Nagsulat ako ng nobela.
Nobela?
Ikaw?
Ako. Ang kuya mo, oo.
Alam kong kuya kita.
Parang di ka makapagsalita.
E... Na-impress ako. Di ko akalain, e.
Alam mo, Julián, gusto ko ng mga challenge, e.
Alam namin. Adventure 'yang buong buhay mo, e.
Julián...
Hindi nga?
Matutuwa ako kung—
Talaga?
...kung...
Para sa 'kin? Grabe. Isang karangalan.
...kung babasahin mo rin.
Nagiging emosyonal ako sa mga ganito.
Akin na. Lalagyan ko ng dedication.
Kailangan pa ba?
Dapat lang gawin 'to at di naman 'to problema sa 'kin.
Kung gano'n...
- Kung wala kang maisip na isusulat— - Hindi.
- Pwedeng sa ibang araw na lang. - Hindi, eto na.
"Para sa bunso kong kapatid,
na kahit di halata kung ano siya...
sa loob-loob niya, gano'n siya."
Hindi ko talaga alam... kung ano'ng sasabihin.
Wala talaga akong masabi.
Wala akong masabi.
- Julián. - O?
- May hihilingin ako sa 'yo. - Wag mo nang sabihin.
- Di na kailangan. - Kailangan.
Hindi. Di na kailangan.
Gusto mong sabihin ko sa 'yo kung ano'ng opinyon ko pagkatapos kong basahin.
Maging objective at maging honest, di ba?
'Tang ina, Julián!
'Yan mismo.
Alam ko na 'yan, e.
Alam ko na 'yan saka...
Alam mo, kahit gustuhin ko,
di ko kayang magsinungaling sa 'yo.
Nagdalawang isip ako na ibigay sa 'yo. Di ako sigurado.
Gano'n? Bakit?
Kasi akala ko mapipilitan ka lang na magbasa
at baka medyo mahirapan ka.
Hindi naman. Excited akong basahin 'yon.
Pero dahil di ka nagbabasa, mas mahihirapan ka.
Mas mahihirapan ako kompara sa iba?
Mas mahirap talaga kasi di mo hilig, Julián.
Tama, kasi iniisip mo, mas mahihirapan akong makaintindi
kesa sa kapatid natin.
Mas mahihirap nga.
Talaga ba?
Oo naman. Alam mo, may dalawang degree si Natalia.
Nagsasalita at nagbabasa siya sa apat na wika.
Sanay rin siya sa abstract thinking.
E, ikaw...
Kamatis ako.
Magkaibang trabaho 'yon, Julián.
Di ako makikipagtalo diyan.
'Yong nobela kasi... komplikado.
Oo. Sigurado akong madaming level 'yong kuwento.
- Paano mo nalaman? - Naisip ko lang.
Sobrang daming level ng kuwento na—
Wala kang maiintindihan.
Ano?
Wag kang mag-alala. Mahilig ako sa mga komplikadong paksa.
Di 'to first time. Nagbasa na 'ko ng mga munting nobela.
"Munting nobela"?
Nobela.
Excuse muna.
Carol?
Oo.
Oo?
Oo.
Ano'ng ginagawa mo?
Hindi, wala.
Ito 'yong nilalaro namin sa bahay na 'to.
Nilalabas namin 'yong mga dilis, tapos binabalik sa lata.
Ano'ng sabi ni Carol?
Tinawagan daw siya ni Natalia.
Sorry daw kasi nakahiga pa siya dahil grabe daw 'yong migraine niya.
Di daw siya makakarating.
Talaga?
Wow. Hassle naman.
Uso 'yon ngayon.
Maghahanda ka pero walang pupunta. Di mo ba alam 'yon?
Ano'ng gagawin ko? Dito ba 'ko maghahapunan o... ano?
- Hindi na kailangan, di ba? - Tama ka.
Saka na pag magkasama na tayong tatlo.
Oo nga. Baka mag-away pa tayo tapos masayang lang.
Pwede mong tawagan si Natalia?
Oo. Tatawagan ko siya, sige.
Bakit ko kailangang tawagan si Natalia?
Para sabihing palitan niya 'yong bombilya.
Oh! Oo, tama.
- Dapat siya na ang magpalit. - May kapalit ang rebolusyon.
May kapalit ang rebolusyon!
- Mag-usap tayo ulit. - Sige.
- Regards na lang kay Carol. - Sige.
Julián,
'yong vase...
Sobrang pangit no'ng vase.
Gamitin n'yo 'yong binigay ko.
6:45 p.m. na at Biyernes na naman.
Kakatapos lang ng trabaho ko sa ospital at parating na si Julián.
Nasa commercial shoot siya at maaga siyang nagising, kawawa naman.
Nandito na sina Víctor at Natalia.
Matutuwa si Julián dahil sabay silang dumating.
Pero mukhang naiwan ni Víctor 'yong phone niya sa kotse.
Tinapon ni Julián 'yong mga bulaklak kahapon kasi nalanta na.
Binalik niya na rin 'yong vase sa aparador.
Pero sa nakikita ko,
dumating si Natalia ngayon na may dalang bouquet.
Nakita ko 'to no'ng nadaanan ko 'yong flower shop at naisip ko...
Ang ganda. Pero di na kailangan.
Gusto ko, e. Lalo na't di ako pumunta no'ng isang araw.
Mahilig din kayo sa bulaklak...
Mahilig nga kami. Lalo na si Julián.
Di siya sumasagot. Kagabi niya pa ako di sinasagot.
- Sino? - 'Yong Papa ko.
Di niya magamit 'yong hearing aid, wala siyang marinig at di siya sumasagot.
Pwede tayong mag-lunch kasama 'yong papa mo at mga bata.
Gusto ko pag pumupunta kayo dito.
Gustong-gusto niya at siguradong masama ang kahihinatnan nito.
- Julián. - Akala namin wala ka.
Maaga kaming natapos.
Natalia, kumusta ang migraine mo?
Mas okay na.
Nalungkot ako na di ako nakapunta no'ng isang araw.
Mas nalungkot kami.
Wala kaming ibang magawa kundi pag-usapan ka.
- Eto, may regalo si Natalia. - Alam kong magugustuhan n'yo 'yan.
Sobrang gusto namin.
Si Víctor?
Bumalik siya sa kotse. Nakalimutan ang phone niya.
Laging wala sa sarili 'yong mga artista.
Di ka maniniwala. Nagkasalubong kami sa pinto.
- Sakto naman! - Oo nga.
Grabe ang effort para mangyari 'yon, Natalia.
Kumusta 'yong shoot?
May shoot ka pala?
Palabas sa TV?
- Maliligo na 'ko. - Commercial.
Oh! Para saan 'yong commercial?
- Bakit di mo sabihin sa kanya? - Di na kailangan.
- Sa Gazpacho. - Oh.
Siya 'yong kamatis.
Interesting din naman 'yon, di ba?
Di madaling gumanap na kamatis.
Aba, aba.
Binigyan ka na daw ni Víctor ng nobela niya no'ng isang araw.
Masaya ka siguro, 'no?
Di ako sigurado.
Excited kang basahin 'yon, e.
Dalawang beses niya nang binasa.
Talaga?
Ang bilis, a?
Buong hapon siyang nasa sopa. Parang di na siya humihinga.
'Yong munting nobela ba ni Víctor 'yong pinag-uusapan natin?
Di ko 'yon matatawag na munting nobela.
Wag mong sabihing nagustuhan mo?
Gustong-gusto niya.
- Isa 'to sa mga joke mo, di ba? - Sobrang nakakainis nga, e.
- Nahihirapan ako, Nati. - Imposible.
Bakit mo nagustuhan 'yong nobela?
Hindi ko alam.
Kaya nga nag-aalala ako.
May dahilan siguro, Julián.
Sana nga.
Baka hindi mo naintindihan.
'Yan din ang akala ko no'ng una.
Tapos binasa ko ulit. Mas nagustuhan ko pa kesa no'ng una.
Gusto ko 'yong mga metaphor.
- Nagustuhan niya nga. - Anong metaphor?
- Ayoko na ngang matapos. Di ba? - Oo.
Ako na.
Sinabi niya bang maging honest ka rin?
Honest at objective.
- Sorry. - Ano'ng nakakatawa?
Wala. Gusto kong marinig na sabihin mo sa kanyang gusto mo 'yong munting nobela.
Di ko sasabihin.
Kung sasabihin ko ang totoo, dapat ikaw rin, Julián.
At saka, naisip niya sigurong sa summer ko pa 'yon matatapos,
kasi mas matatagalan ako kesa sa ibang tao.
Excuse muna, aamuyin ko muna 'yong shampoo.
Baka sumaya pa 'ko.
- Víctor. - Carol!
- 'Musta? Welcome. - Eto, nandito na naman.
Pasok.
Mukhang mas madalas pa 'ko sa apartment na 'to
nitong mga nakaraang araw kesa sa buong panahon na nakatira sila dito.
Matagal na ba silang nakatira dito?
Oo, Víctor. Mula pa no'ng magsama sila.
- Talaga? - Oo.
Talaga?
Carol, hindi pa dumating si Julián?
Naliligo siya.
May shoot siya kanina. 'Yong commercial.
Oo nga, 'yong commercial. Sabi niya siya daw 'yong...
- Ano 'yon? - Kamatis.
Carol, dapat siguro itigil niya na 'yon, 'no?
Kung di mo pa naabot ang pangarap mo, dapat mag-move on ka na.
Mabibigyan ko siya ng trabaho sa firm.
Pwedeng driver. Palagi kaming naghahanap.
Sabihin mo sa kanya.
Siyempre. Sige. Mas mabuti kung sa ibang araw na.
Oo, mas mabuti kung sa ibang araw na.
Aba. Nandito na tayong lahat.
Masaya ka siguro, 'no?
Ano'ng sinasabi mo?
Wala. Wala akong sinasabi.
Hindi, sabi mo "masaya".
Hindi ako tanga, Víctor.
Galit ka ba? Hindi ka naman nagagalit, Natalia.
Nagagalit na 'ko ngayon. Masanay ka na.
- Dapat sinabihan mo 'ko. - Saka na kayo mag-away pag kompleto kayo.
Hindi, di kami nag-aaway, Carol. Hindi pa.
Nagkukuwentuhan lang kami, di ba?
Sabi mo "masaya". Talagang pinahaba mo 'yong "a."
- Di ko sinadya. - Sinadya mo.
Ayoko 'yong tono mo at 'yong pinapalabas mo.
Carol, mukha bang may pinapalabas ako?
Pina-promise ni Julián sa akin na di ako magsasalita.
Dahil bawal ang mga in-law...
Parang pabor pa sa akin 'yong pagpunta n'yo dito.
At para namang di ka rin nag-aalala kay Papa.
Di 'yon ang intensiyon ko. Kalma lang.
Hindi, kalmado ako.
Mukha akong kalmado, di ba? Sobrang kalmado ko.
Pero Víctor, pagod na 'ko sa kung paano n'yo ako tratuhin.
Kung paano ninyo ako palaging minamaliit.
Lalo na't mag-isa lang ako na nag-aalala sa kahit ano.
Di ka dapat mag-alala nang sobra, Natalia.
Ano'ng ibig sabihin no'n?
Pag masyado kasing sineseryoso ang mga bagay, di na nakakatawa.
Wow. Ang interesting ng theory na 'yan. Sa'n mo nakuha?
Galing ba sa writer's manual for beginners na inirekomenda ko?
Excuse me.
Di ba dapat hintayin n'yo si Julián bago kayo mag-away?
- Oo. - Tama ka.
- Tama ka, Carol. Sorry. - Oh!
Carol, may dala ako.
Dilis pero 'yong masarap.
Grabe. Maraming salamat. Di na kailangan.
May tubig kayo? Iinom ako ng gamot para sa migraine.
- Oo naman. Ikukuha kita. - Salamat.
Sabi ni mama, mga drawer daw 'yan na di nasara nang maayos.
"Drawer na di nasara nang maayos?"
Ano'ng ibig sabihin no'n?
Metaphor 'yon, Víctor.
Ngayong writer ka na, dapat alam mo 'yon.
Uy, ngayong nabanggit mo na...
Ang ano?
Nabasa mo na 'yong nobela ko?
Carol!
Ano?
- Kailangan mo ba ng tulong? - Hindi, hindi na kailangan.
Sigurado ka?
- Natalia? - Ano?
- Ano'ng nangyari? - Kailan?
Ngayon.
Iniiba mo ba 'yong usapan?
Napansin mo?
Medyo, oo. Siyempre.
Kung di mo nagustuhan, okay lang. Sabihin mo.
Okay naman, a. Bakit hindi?
Gusto kong sabihin mo ang totoo, maging honest at—
Alam ko.
Pero mas mabuti kung sa ibang araw natin 'to pag-usapan?
- Tama. - Tubig mo.
Salamat.
E, kasi...
Sa dami ng importante at sensitibong bagay
na pag-uusapan ngayon...
- Di ba, Carol? - Oo naman.
Sige na. Isang comment lang.
'Yong first impression mo pagkatapos mong basahin.
Mahirap ang mga first impression.
"Mahirap."
Oo...
Hindi din no'n nire-reflect ang totoong iniisip mo.
Kahit apat na salita lang. Ganyan. Parang headline lang.
Headline para saan?
'Yong impression niya sa nobela ko.
Nabasa na niya.
- Talaga? - Oo.
Nabasa mo na 'yong nobela, Nati?
Pero hindi mo sinabi sa 'kin.
- E, ano sa tingin mo? - Ano...
Ang saya nito. Nandito kayong tatlo.
- Masaya kaming nandito kayo. - Hindi. Wag kayong makinig sa kanya.
Kung gusto n'yo, pwede na kayong maupo.
Manonood ako ng palabas sa kuwarto ko. Para... makapag-usap kayo nang matiwasay.
- Thanks, honey. - Thanks.
Thanks.
Natalia.
Nakikinig kami.
Gaano mo katagal binasa? Mahigit isang linggo?
- Bakit? Importante pa ba? - Sobrang importante.
Pag mas mabilis at tuloy-tuloy, mas mabuti.
- Di mo alam 'yon? - Hindi.
Hindi ko alam. Mga ilang linggo yata.
Naku...
Ano 'yong "naku"?
- Binabasa ko pag may oras ako sa gabi... - Tapos?
Ang totoo, nagulat talaga ako.
Nagulat talaga siya.
- Oo, hindi ko inasahan. - Di niya inasahan.
- Pero okay ba 'yon o hindi? - Depende.
Saan nakadepende?
Sa maraming bagay.
Ang totoo, hindi ko akalain na kaya mong magsulat ng gano'n.
Hindi madali 'yong nobela.
Parang di kita naiintindihan, Natalia.
- Ganyan ang mga review, Víctor. - Gusto kong malaman kung nagustuhan niya.
Gusto niyang malaman kung nagustuhan mo.
Ang totoo, Víctor, hindi ko...
Gusto kong malaman mo na mahirap sabihin 'to.
Ganyan talaga pag nagsasabi ng totoo.
Ang totoo...
Nagustuhan ko!
Ano'ng sabi niya?
Na nagustuhan niya.
Nagustuhan mo, Natalia?
Oo, nagustuhan ko talaga.
Sigurado ka?
Para sa unang nobela, sobrang ganda na.
Maraming ibig sabihin 'yong "Para sa unang nobela, sobrang ganda na."
Parang... gumaan ang loob ko.
Sa totoo lang, kinabahan ako na marinig kung ano'ng iniisip mo.
Nagustuhan mo ba o gustong-gusto? Maging specific ka.
Bakit di tayo maupo at simulan ang meeting?
So hindi boring para sa 'yo?
Hindi naman.
Kabaliktaran nga, e. Congrats, ha?
- Kinocongrats mo siya? - Kinocongrats niya 'ko.
Maraming salamat, Natalia.
- Importante ang opinyon niya. - Siyempre. Kanya lang.
Oo, kasi siya 'yong target audience.
- Excuse me. - Sige lang.
Marisa.
Honey. Ano?
Aba...
Nagustuhan mo pala 'yong munting nobela?
Hindi, wag kang mag-alala...
Nandito tayo para pag-usapan si Dad at magkasundo.
Ah, oo. Parte lang pala 'to ng diskarte.
Oo naman.
Ano'ng mapapala ko pag sinabi ko sa kanya na pangit 'yong nobela?
Para mainsulto siya at magalit bago pa tayo mag-usap?
- Di mo pala nagustuhan? - Hindi.
Hindi, isa pa...
Ikaw naman ang magsabi na nagustuhan mo.
Sobrang matutuwa siya na titira na si Papa sa bahay niya.
May wine cellar at pool. Tapos, ipapakita niya ang ari niya sa katulong.
Binigyan niya 'ko ng munting nobela niya kasi excited siyang pumirma.
- Wala siyang pakialam sa opinyon ko. - Importante ka rin sa kanya.
Natalia,
kahit kamatis ako, di ako tanga.
- Ano'ng hinahanap mo? - 'Yong tablet ko. Di ko alam kung saan.
Kumakain ng halaman sa sala 'yong pusa n'yo.
Ako na.
Pasensiya na sa istorbo.
Nasa'n na tayo?
- 'Yong nobela mo. - Ah, oo.
Sinasabi sa akin ni Julián na binasa niya na rin.
- Tapos na? Ang bilis? - Ano? Nagustuhan mo?
Sabihin mo kung ano'ng iniisip mo.
Hindi niya kayang magsinungaling kahit subukan niya pa.
Di talaga kaya.
Pero pag-usapan natin sa ibang araw, okay?
Julián, interesado ako sa opinyon mo.
- Di ba? Sabi ko sa 'yo, e. - Talaga?
Pero interesado ka ba gaya ng kay Natalia?
Hindi, magkaiba rin. Hindi mo pwede ikumpara.
Paano sila nagkaiba?
Alam mo, Julián, hindi na 'yon importante ngayon.
Gusto lang malaman ni Víctor kung nagustuhan mo,
kung naka-relate ka sa mga karakter, ano'ng tingin mo sa mga metaphor.
Anong metaphor?
- 'Yong title. Nagustuhan mo ba? - Nagustuhan mo?
53 Sundays.
Na-surprise ako.
Okay ba 'yon o hindi?
Depende.
Alam mo, Julián?
Ano?
Wag mo na munang sabihin sa akin.
Basahin mo ulit bago mo sabihin kung ano'ng nasa isip mo.
Sinasabi mo 'yan dahil iniisip mong di ko naintindihan?
Magandang ideya pag binasa ulit.
Lalo na para sa mga taong nagtatrabaho sa gazpacho, di ba?
Tama lang na wag kang magmadali.
Hindi ka sanay at di rin madaling basahin.
Wag kang magmadali. Basahin mo ulit.
Ulit?
Anong ulit?
Dalawang beses niya nang binasa.
Dalawang beses mong binasa, Julián?
Sunod-sunod.
Sunod-sunod?
Wow! Julián, wala akong masabi.
Di ko inasahan 'yon. Nagiging emosyonal na 'ko.
Kung nabasa na niya ng dalawang beses,
masasabi niya ang opinyon niya.
Oo naman. Kung gano'n, siyempre masasabi niya na.
Ano?
Parang headline lang.
Parang headline?
For the record, mahirap din sabihin sa 'yo 'to.
Para sa akin,
mahaba, nakakainip, masyadong maraming karakter at kuwento,
at may minadaling ending na walang sense.
Sinasabi ko 'to dahil nangako ako na magiging honest at objective ako.
Kung hindi, nagsinungaling sana ako, na ginagawa ng lahat.
Pero dahil pinilit mo talaga...
Ang sarap.
Parang headline lang naman 'yon.
Víctor?
Okay ka lang?
Oo, unang bad review kasi 'yon na natanggap ko kaya medyo...
Ang problema, Víctor, mahirap 'yong pinapasabi mo ang totoo sa mga tao.
Dapat alam mo 'yon.
Di ko akalaing seseryosohin mo.
Sana di ka galit na naging honest ako.
- Ano naman? - Wag tayong magalit dahil sa hobby.
Hindi 'to hobby, Julián.
'Yan mismo ang sinabi ko kay Natalia.
Na wag gamitin ang salitang 'yan.
Kailangan ko nang masanay sa lahat ng uri ng pagpuna,
kahit hindi objective.
Ano'ng ibig mong sabihin sa di objective?
Wala siyang ibig sabihin.
Bakit di tayo maupo sa mesa at simulan na 'yong meeting?
Nakababata kitang kapatid. Di ka magiging objective. Natural 'yon.
Pero ano'ng kinalaman ng pagiging magkapatid natin
sa opinyon ko sa munting nobela mo?
"Munting nobela"?
Figure of speech lang.
Nakakainsulto 'yan.
Ginamit mo 'yan no'ng isang araw pero nagkunwari akong di ko narinig.
Kailangan muna nating magkasundo kung ano ang gagawin sa bombilya.
Kaya nang palitan ni Víctor 'yon.
Ngayong tapos na siyang magsulat, marami na siyang oras.
Nakikinig ba kayo sa 'kin?
Natural lang na di ka maging objective. Malamang naiinggit ka pa rin sa akin.
Kailan pa ako nainggit sa 'yo?
Naiinggit ka sa 'kin buong buhay mo.
Madalas mangyari 'yan sa mga nakakabatang kapatid.
Pero saan mismo maiinggit?
Sa akin.
Na naging maayos ang lahat para sa akin pero sa 'yo hindi.
Ano-ano 'yon?
Driver ka ng biyenan mo at alalay ng asawa mo.
Wow!
Parang medyo naiinis na nga ako sa sinabi mo.
Mabuti pa sigurong umalis na 'ko.
- Magkita tayo sa ibang araw. - Hindi...
Víctor...
Víctor, please naman...
Please, kayong dalawa, mag-effort naman tayo.
Di madaling ipagsabay ang schedule nating tatlo.
Kailangan na nating magdesisyon. Please.
Mag-sorry muna siya.
Mag-sorry? Para saan?
Maliban sa iba pang bagay, 'yong paraan ng pag-comment mo
no'ng sinabi mong,
"Pwede ko nang palitan 'yong bombilya
ngayong tapos ko nang isulat 'yong munting nobela ko."
Oo. Medyo napahaba ko 'yong "i" nang konti.
Nakasanayan ng pamilya, Víctor. Alam mo 'yon.
Okay na 'yong masamang review, e.
Di na kailangang pagtawanan pa 'ko.
Survivors' humor 'yon, Víctor.
Gusto mo 'yon dati.
Dati, oo.
Siya nga pala, dapat malaman mo,
pareho naming naisip na ikaw dapat magpalit ng bombilya.
Ikaw at sino?
Ako at si Natalia.
Víctor!
Aba.
Wala kang sinasabi sa akin
kahit ilang beses na tayong nagkita.
Napag-usapan n'yo na pala.
Siguro napag-usapan minsan.
Di lang minsan, Natalia. Maraming beses.
Maraming beses?
E, bakit ako dapat
ang magpalit ng bombilya ni Papa?
Dahil gumagastos kami, ikaw hindi.
Di ko maintindihan.
- Ano'ng ginagastos n'yo? - Iba-iba.
Ako na, Natalia. Maiintindihan niya 'to.
Hindi 'yan.
Susubukan kong intindihin pero di ako makaka-promise.
Naisip naming pareho na ikaw dapat ang magpalit ng bombilya
dahil kami ang gumagastos para kay Papa.
Anong ginagastos?
Di na kailangang idetalye.
Kailangan, Natalia. Importante ang mga detalye.
Anong ginagastos?
Gastos sa pagpapagamot.
Hearing aid, special diet, bagong pustiso, physiotherapist,
tagalinis, washing machine... Kung ano-ano, Julián, kung ano-ano.
- Mga bagay sa araw-araw. - Nitong mga nakaraang taon.
"Mga taon"?
Ine-exaggerate niya lang.
Natalia?
Ilang taon na?
Di ko alam...
Apat, lima.
Apat o lima?
Ang problema, Julián, ayaw sabihin sa 'yo ni Natalia
para di mo maramdamang wala kang kuwenta at pera.
Kaya ayon.
May sense naman na di n'yo sinabi sa akin.
Alam namin pareho na lagi kayong kapos sa pera,
kaya naisip namin na—
Teka. Titingnan ko kung tama ang pagkakaintindi ko.
Dahil wala akong kuwenta at pera,
at di ako makakatulong sa gastusin ni Papa,
naisip n'yo na para makabawi ako,
dapat ako ang maging taga-ayos ng pamilya.
'Yon ba?
- Oo. - Víctor!
- 'Yon ang sinabi mo, Natalia. - Oo pero ang pangit pakinggan.
Ang pangit nga pakinggan, Natalia.
Ay, eto pala.
- Di pa kayo nakakaupo sa mesa? - Malapit na, honey.
Julián...
No'ng isang araw, no'ng sinabi mo na tumawag si Natalia
para pag-usapan ang importanteng isyu na may kinalaman sa bombilya,
ano'ng sabi ko sa 'yo?
Imposibleng maging gano'n kaimportante ang bombilya.
Importante pala.
Di ba? Di mo aakalain.
Di mo talaga aakalain, honey.
- Julián. - O?
Nagtatalo tayo kahit walang dahilan.
- Walang duda. - Hindi. Ganito.
Noong isang araw, di ba nagkasundo tayo na dapat palitan ni Natalia ang bombilya?
- Ako? - Oo. Tama. Ikaw.
Bakit naman ako?
Noong isang araw, habang pinag-uusapan namin 'yong ilaw,
na-realize naming unfair
na wala sa listahan ang pangalan mo, Natalia.
Modernong pamilya tayo, kaliwa ang pananaw at peminista.
Na-realize namin na baka di namin napapansin na naalis ka namin sa eksena.
- Eksena? - Maliliit na kumukutitap.
Pagdating sa DIY, parang inaalis ng mga babae ang mga sarili nila.
"'Yong mga lalaki na ang bahala." Hindi.
Hindi ko papalitan 'yon.
Ano'ng sabi niya?
Bakit ayaw mong palitan 'yong ilaw, Natalia?
Magagalit ang psychologist ko. Dapat lang.
Ayaw ng psychologist mo na palitan mo 'yong bombilya?
Pinag-uusapan namin at sinabi niyang wag ko raw gawin.
Pinag-uusapan n'yo 'yong maliliit na kumukutitap?
Parte 'yon ng therapy plan kaya di ko pwedeng palitan.
Bakit di palitan ng psychologist mo? 'Yong bombilya.
O magpalit ka ng psychologist?
Saka para lang alam n'yo, tatapusin ko 'yon.
Sa unang pagkakataon sa buhay ko,
may nahanap akong nakakaintindi sa akin
at tumutulong sa akin.
Tinutulungan ka saan?
Para matigil na 'yong dating pagkababae ko
at matuklasan ang tunay kong pagkababae.
Seryoso ako.
Pwede bang seryosohin n'yo 'ko kahit minsan lang sa buhay n'yo?
Bukod sa pagiging kapatid n'yo, tao rin ako.
- Wag kang magalit. Nagagalit na pala siya. - Oo nga.
Ang una kong dapat gawin, labanan kayong dalawa
at sabihin sa inyo ang iniisip ko kahit ano pa ang mangyari.
Pero lagi mo namang sinasabi ang iniisip mo. Di ba?
Kung ako sa 'yo, di ako magiging kampante.
Kokomprontahin ko ang asawa ko at palalayasin siya
para sa miserableng buhay na binigay niya.
At sa wakas, magiging tomboy na 'ko.
Pero ano'ng kasalanan namin, Natalia?
Marami.
Ako ang katulong sa bahay mula no'ng namatay si Mama.
Niyaya ko kayo para pag-usapan si Papa
dahil di na siya pwedeng mag-isa.
Pero pinapalabas n'yo na nag-iinarte lang ako.
Sa tingin n'yo, sino ang nag-aayos ng brief at medyas niya?
Sino ang bumibili ng pagkain at gamot niya?
Sino ang nagpuputol ng kuko niya sa paa?
E, 'yong baterya ng hearing aid niya,
ng alarm clock niya, at tatlong cordless na telepono?
Sino ang nagso-sorry sa kapitbahay pag pinapakita niya ang ari niya?
Pagkatapos ng lahat ng 'yon,
gusto n'yo na ako pa ang pupunta sa bahay niya
para ayusin 'yong kumukutitap
dahil wala ni isa sa inyo ang makapaglaan ng isang oras
para dumaan at makita siya, tingnan kung humihinga pa,
at palitan 'yong bombilya?
Magbabanyo muna ako.
Sagutin ko na.
- Mahal siguro 'yong psychologist niya. - Sobra.
Sinabi niya bang pinuputol niya 'yong kuko sa paa?
Paano na 'yong rebolusyon?
Malabo na.
Mukhang responsibilidad pa natin ang mga bombilya.
Magbunutan na lang tayo?
O kaya tumawag tayo ng electrician.
Total kayo naman ang gumagastos.
Gumagastos kami dahil nagmamalasakit kami kay Papa, Julián.
Pwedeng mali ang intindi ko diyan.
Ikaw na ang bahala.
'Yan pa rin 'yong pusa n'yo?
Sinabi mo na 'yan dati.
Siguro nga dahil di n'yo kami iniimbitahan, nakalimutan ko na.
Di namin kayo iniimbitahan dahil no'ng pumunta kayo dito,
ayaw umupo ng asawa mo sa second-hand na sofa.
Di siya komportable. Ayaw ko siyang magdusa.
Kawawang Marisa.
Maayos na ang pakiramdam ko. Pwede na tayong mag-meeting?
Sobrang sensitive ni Marisa, marami siyang allergy.
Allergic siguro sa mahihirap.
Hinuhusgahan mo ba ang asawa ko?
Dahil magagalit talaga ako, Julián, at aalis ako.
Kung aalis ka,
dalhin mo 'tong pangit mong vase.
Nakatago sa aparador pero dahil mabuting tao ang asawa ko,
nilabas niya dahil akala niyang matutuwa ka pag nakita mo.
Sampung minuto. Kung mag-focus tayo, magagawa natin.
Pag-usapan natin si Papa ng ten minutes
tapos di na natin kailangan makita ang isa't isa.
Kahit Pasko?
Magsa-safari kami sa Pasko.
O hanggang sa libing ni Papa.
Ten minutes.
Víctor?
Kung wala nang magagawa...
Wag kang mag-alala. Ipapaalam ko.
Bye.
Excuse me.
Bakit, honey?
Tumawag 'yong kapitbahay.
Sino do'n?
Kapitbahay ng papa n'yo.
Ang weird. Ako lagi ang tinatawagan niya.
Tinatawagan ka raw niya pero hindi ka sumasagot.
Na-low batt siguro ako. Ano'ng kailangan niya?
Narinig niya na nagri-ring 'yong phone ng papa n'yo buong araw.
Ako 'yon. Buong araw ko siyang tinatawagan.
Walang baterya 'yong hearing aid niya. Di siya makarinig.
Oo nga.
Kaya kumatok siya sa pinto dahil may narinig siyang music.
Pero dahil hindi niya binuksan ang pinto, pumasok siya sa loob...
Nasa'n daw si Papa?
Nakahiga sa sahig.
Ba't siya nakahiga sa sahig?
Wala daw siyang malay.
Saka dumudugo ang ulo niya.
- Kita n'yo? - Ano?
Di na siya pwedeng mag-isa. Tama ako.
Uy, sinasabi mo bang kasalanan namin?
Saang ospital siya?
- Wala. - Bakit wala?
Kung may concussion, dapat nasa ospital siya.
Hindi na kailangan.
No'ng dumating ang ambulansiya at tiningnan ang Papa n'yo,
na-realize nila na ilang oras bago no'n,
namatay na siya.
Sino?
Patay na si Papa?
Dahil sa tama sa ulo.
Anong tama sa ulo, Carol?
Dahil sa pagkahulog niya.
Nahulog siya?
Mahilig sa music ang biyenan ko.
Lalo na sa classical music.
Lagi niyang pinapakinggan, kaya laging puno ng himig ang bahay.
Hello.
Maraming taon na ang nakalipas pero ngayon, pag naaalala nila,
hindi nila maiwasang balikan ang kabataan nila.
Mga matagal nang nakalimutang alaala noong magkakasama pa sila
at ginigising sila ng Papa nila ng malakas na music tuwing weekend.
Maaalala nila ang mga Linggo ng umaga at ang mga walang humpay na almusal,
mga away, mga laro.
Magiging emosyonal sila.
Ipapaalala nito sa kanila
na parehong dugo ang dumadaloy sa ugat nila,
na hindi sila mapaghihiwalay.
At kahit na nag-aaway sila, malalim ang kanilang samahan,
ang instinct na konektado sa hiwaga ng buhay
at nakakatulong 'yon para di tayo mag-isa.
Happy birthday...
Ngayong gabi, matapos ang mahabang panahon,
at marahil sa huling pagkakataon,
magyayakapan sila.
Habang magkayakap,
kahit ilang segundo lang,
mararanasan nila itong di malilimutan at di na mauulit na sandali.
- Okay lang kayo? - Oo.
Carol, saan nahulog si Papa?
Tama na, Natalia. Tama na.
Alam na natin 'yan, Natalia.
Nahulog siya sa hagdan.
Ano'ng ginagawa niya sa hagdan?
Gusto niyang palitan 'yong ilaw.
May maliliit daw na—
Nagsalin ng Subtitle: SM Sacay