Bugün günlerden cuma. Saat neredeyse 19.00.
Eşimin kardeşleri bize gelecek
çünkü ailece çözmeleri gereken bir anlaşmazlık var.
"Anlaşmazlık" Julián ve kardeşlerini en iyi anlatan kelime olabilir.
Yine geçen haftakinden ver.
Peynir de alacağım.
Julián bir şey alma dedi ama çok nadir toplanıyorlar, değil mi?
Üç kardeşler.
En büyükleri Víctor. Ortanca Natalia. En küçükleri de eşim Julián.
Toplanıp babaları konusunu konuşmaları için Natalia ısrar etti.
Kayınpederim 89 yaşında.
Dul.
Natalia haklı. Kayınpederim artık yalnız yaşayamaz.
Gitgide daha sık kayboluyor.
Son zamanlarda kadın komşulara penisini gösterme huyu da edindi.
Bu kadar. Borcum ne?
Natalia, durum iyice sarpa sarıp ciddi bir şey olmadan
hızlıca karar vermemiz lazım diyor.
Víctor gecikeceğini söyledi bile.
Her zamanki gibi çok işi varmış.
Víctor, Marisa'yla evli. Dört çocukları, iki köpekleri var.
Çok gençken, üniversitede tanışmışlar.
Israrlara dayanamayıp sonunda çıkmaya başlamışlar.
Sonra Víctor onu hamile bırakmayı başarmış.
Kayınpederi önemli, tanınmış bir avukat.
Víctor çok geçmeden aile bürosunda işe başlamış.
Gerçi tam olarak ne yaptığını hâlâ bilen yok.
Julián ona hep özenti ve palavracı diyor.
Hayallerini bile aşan statüsüne tutunmak için
eşi ne derse onu yapıyormuş.
Natalia.
Natalia ise kardeşlerine hiç benzemiyor.
Ciddi, içine kapanık bir kadın. Aşırı düzenli ve tam bir mükemmeliyetçi.
Çok saygı gören bir öğretim görevlisi olduğu yetmezmiş gibi
azıcık boş zamanında
makale yazıyor ve bunları kim bilir kaç dile çeviriyor.
Natalia, Jerónimo'yla evli ve bir kız annesi.
Ama mutluluğu hiç tatmadı.
Jerónimo onu hep aldatıyor. Bunu hepimiz biliyoruz.
Neyse ki Natalia'nın çok yakın bir arkadaşı var.
Her yere birlikte gidiyor, çok iyi anlaşıyorlar.
Arkadaşı bekâr.
Bir şey ima etmiyorum
ama bazen keşke Natalia bu kadar ciddi, bu kadar gergin olmasa,
biraz gevşese diye düşünüyorum.
Görüşürüz.
Çok az toplanıyorlar.
Toplandıklarında kavgalarını, tartışmalarını izlemeye bayılıyorum.
Ben tek çocuğum. Annem babam öldü.
Artık ailem onlar.
Aile en önemli şeydir çünkü partneriniz...
Partneriniz sizi her an bırakabilir. Arkadaşlar da geçicidir.
Ama akrabalar, kardeşler hep hayatınızdadır.
Ne kadar şanslılar, bilmiyorlar.
53 PAZAR
Kapı.
Merhaba!
Julián. Anca gelebildi.
Kesin unutmuş gibi yapacak.
- Neyi? - Hiç. Kendi kendime konuşuyorum.
- Bu saatte nereden geldin? - Seçme.
Vay!
- Bana söylemedin. - Öyle.
Televizyon seçmesi mi?
Hayır, reklam.
- Yani, reklamlar da televizyonda çıkıyor. - Öyle diyorlar.
Ne reklamı?
Gazpacho.
Ben domatesim.
Şey...
Duş alacağım.
Tamam.
Ama çok oyalanma. Birazdan gelirler.
Kim gelecek?
Kardeşlerin. Unuttun mu?
Bugün mü?
- Emin misin? - Cuma demedin mi?
Bugün cuma.
- Belki unutmak istedim. - Kesin ondandır.
- Atıştırmalık mı? - Evet, atıştırmalık.
- Unutacağını biliyordum çünkü. - Ne ima ediyorsun?
Hiçbir şey. Sakin ol.
Tamam.
Hayır, diyorum ki ne kadar yemek verirsek o kadar kalırlar.
Evet ama pek sık gelmiyorlar.
Ben bir hastanede hemşireyim. Julián oyuncu.
Ama garibimin işte şansı pek yaver gitmiyor.
Gençliğinde birkaç dizide, oyunda oynamış ama hiç patlama yapamamış.
Beş yıl önce tanışıp birbirimize hemen âşık olduk.
Hele de o.
Çocuğumuz yok, evimiz de kira.
Ablam üç kere aramış bile.
Evet, öğlen arayıp seni istedi.
- Cebinden ara dedim. - Niye aramış?
Víctor'la konuştun mu diye.
- Neyi? - Ampul olayını.
- Ne ampulü? - Bilmem.
Ama cebinden arayacağım dedi. Çok önemliymiş.
Bir ampul o kadar önemli olamaz.
İmkânı yok.
- Carolina. - Efendim?
- Ne yapıyorsun? - Çiçek aldım da.
Başka vazo yok diye bunu getirdim.
- Dolaba koymuştuk ya. - Saklamıştık.
Dolaba saklamıştık. İkisi çok farklı.
Bunu bize Víctor hediye etti. Bugün geleceği için...
Bugün geleceği için ne?
Duş almayacak mıydın?
Bunu konuşmuştuk. Unuttun herhâlde.
Vazoyu balkondan atacaktım ama engel oldun.
Evet, doğru.
- Ama çiçekleri ne yapacağım? - Amacın o değildi umarım.
Kediye mama vermemiz lazım.
- Carolina. - Dinliyorum.
Vazoyu ortaya çıkarmak için mi çiçek aldın?
Güzel görünüyor diye aldım. Misafirlerimize de jest olur.
Onlar benim kardeşlerim. Misafirimiz değiller.
Göz boyamamıza gerek yok.
Aksine.
Aile dinamiklerimizi anlamıyorsan bence hiç karışma canım.
- Neyi? - Aile dinamiklerimizi.
Bu vazo bir hakarettir.
- Bence o kadar çirkin değil. - Hakaret işte. Sen de çok iyi biliyorsun.
Çirkin, ucuz ve özenti.
Abim gibi.
Unutmuş olabilirsin ama o vazo Víctor'un bize Noel hediyesi.
Sonra AVM'den bedavaya verdiklerini öğrendik.
- Konserve açabilir misin? - Kesin şöyle düşündü.
"Aptal kardeşime hediye almam lazım.
Bari bu boktan vazoyu vereyim de klas görünsün."
- Ne konservesi? - Hamsi.
Kusura bakma da
Víctor boktan vazosunu beğendik sansın diye
vazoyu yemek odasının orta yerine koymayı düşünmen
daha da sinir bozucu.
Sakin ol. Çiçekleri başka şeye koyarım.
Yine aynı şey. Sakinim zaten.
- Sakin görünmüyor muyum? - Ne desem bilmiyorum canım.
Günün iyi geçti mi?
Şu ana kadar evet.
Jestler konusunda dikkatli olalım diyorum sadece.
Çünkü niyetin iyi olsa da Víctor farklı algılayabilir.
Hem ona özel muamele yapmamıza gerek yok.
Adam başbakan değil, abim. Anladın mı?
Gayet net.
Bize gelmeleri yetmiyormuş gibi onları doyurmamız da gerek.
Çünkü Víctor burada toplanalım diye elinden geleni yaptı.
La Moraleja'daki villasına layık değiliz çünkü!
Maazallah İran halılarına bir şey dökeriz.
Bak, biraz gerilmeye başladım.
Tabii, biraz.
Hadi, duşunu al.
- Hamsileri ne yapayım? - Krakerlerin üstüne koy.
- Kaçta gelin dedin? - Víctor'a 20.00 dedim.
- Ama 20.00 oldu bile. - Biliyorum.
Her zamanki gibi yarım saat geç gelecek.
O ve eşi gibi havalı insanlar
hep lütfediyormuş gibi en son gelir.
- Ablan onun tam tersi. - O yüzden ona 21.00'de gel dedim.
- Niye öyle dedim dersin? - Meraktan ölüyorum.
Yarım saat erken geleceğini bildiğim için
tam 20.30'da kapıda karşılaşsınlar, yukarı birlikte çıksınlar
ve sinirimi bozmasınlar diye.
Kardeşler insanı bitap düşürüyor canım.
Sen anlamazsın.
Ablan yardım etmek istediğinden erken geliyor.
Hayır, erken gelince insanların ayağına dolanırsın.
Ama tabii her şeye karışmak istediğinden,
her şey düzgün gitsin diye kıvrandığından...
Bu toplanma gibi.
Babam dalıp yanlış otobüse binmiş.
Onu Colmenar de Oreja'dan almamız gerekti.
Ne olmuş yani? Onu huzurevine yollamaya sebep mi bu?
Bir de şu var.
- Biliyor musun... - Söyle canım.
Babam komşuya çükünü göstermek istiyorsa göstersin.
Ne olacak?
- Tamam. - Babamın bir ayağı çukurda.
Erkekler böyledir. Suç bizde değil.
Tabii.
O kısmı tam anlayamadım ama bunu başka gün konuşuruz.
Misafir yokken.
Natalia.
Evet.
Hayır, bir şey getirme.
Yakınlardasın, değil mi?
Neredesin?
Ne?
Bugün görüşmeyecek miydik?
Yarın. Cumartesi.
Hayır...
Ne olacak canım. Ben yanlış anladım herhâlde.
Tamam. Yok, merak etme.
Hamsileri kutuya geri koyarız, olur biter.
Şakaydı.
Tamam, yarın 20.30'da görüşürüz.
Hayır, 21.00'de.
Sen 21.00'de gel. Oldu.
Görüşürüz.
Her şey tamam da ben vazo için üzülüyorum.
Sonuçta dolaptan çıkardık bir kere.
Beş deyince.
Bir, iki, üç, dört, beş...
Bugün günlerden cumartesi. Saat yine neredeyse 19.00.
Julián bu sabah çok keyifsiz uyandı. Toplanmayı iptal etmek istedi.
Dünkü yanlış anlaşılmanın onun değil, kardeşlerinin suçu olduğundan emin.
Sürekli ona söylemeden karar verip fikir değiştiriyorlarmış.
Julián diyor ki çocukluklarından beri böyleymiş
ve küçük kardeşlere genelde kötü davranılmasından ileri geliyormuş.
Neyse ki öğle yemeğinden sonra biraz toparlandı
ve bu akşamki toplanmayı kabullendi.
Natalia.
- Hep çok dakiksin. - Yardıma geldim.
Tabii.
- Nasılsın? - Çok iyiyim.
Gel.
- Julián. - Natalia.
Kapıyı çaldım ama açmadın.
Gevşeme egzersizi yapıyordum da. Misafir geleceğinde hep yaparım.
- Víctor geldi mi? - Hayır. Garip, değil mi?
Birlikte gelirsiniz sanmıştım.
Yanlış hesapladım herhâlde.
- Ne? - Hiç. Sen onu boş ver.
- Hemen geliyorum. - Nereye?
Markete. Kedi maması alacağım.
- Ben de geleyim. - Bence de.
Emin misin? Kavgaya erkenden başlamayalım.
Ben duş alacağım. Spor salonunda alamadım.
Geç.
- Dün seni üç kez aradım. - Evet.
Carol ampul konusunda çok endişeli olduğunu söyledi.
Aynen öyle. Ne de olsa ablan isterik, biliyorsun.
- Kızdın mı? - Biraz.
Yapma, hiç kızmazsın sen.
- İşler değişmeye başlıyor. - Söyleseydin ya o zaman.
Değiştirdin mi, onu merak ettim.
- Ampulü mü? - Evet Julián, ampulü.
Tamam da hangi ampulden bahsediyoruz?
Babamın banyosundaki.
Víctor'la konuşmadın mı?
Víctor kim?
Banyo ampulü tekliyor.
- Tekliyor mu? - Evet. Babam göz kırpıyor diyor.
- Ne yapıyormuş? - Göz kırpıyormuş. Yanıp sönüyor işte.
Zavallıcık bin yıldır değiştirmemi rica ediyor.
Bu hafta yapar mısın Julián?
Tabii, yaparım.
- Gerilme, sakin ol. - Sakinim zaten.
- Sakin görünmüyor muyum? - Ne desem bilmiyorum.
Göz mü kırpıyormuş? Ne saçma bir tabir.
Víctor'a günler önce söyledim.
Aranızda konuştunuz sanıyordum. Julián'ı ararım, değiştirir dedi.
- Nasıl yani? - Ne?
Demin dediğin şeyi tekrar söylesene.
Seni arayacağını söyledi dedim.
İkinci kısmı diyorum.
- Ampulü sen değiştirirmişsin. - Niye ben?
Bilmiyorum Julián. Biri değiştirmeli de ondan.
Ama niye ben değiştiriyorum? Niye o değiştirmiyor?
- Ya da temizlikçi kadın. - Temizlikçi babamdan da yaşlı Julián.
Merdivene tırmanırken başı döner.
- Víctor da... - Ne olmuş Víctor'a?
Biliyorsun, çok işi var...
Evet, doğru.
Kıyamam ona.
- İyi günler. - İyi günler.
Nasıl söyledi peki?
- Nasıl yani? - "Göz kırpıyor" demiş ya.
Nasıl bir tonda söyledi?
Ne dedi?
"Ampulü Julián değiştirir.
İşi gücü yok zaten."
Alt tarafı bir ampul Julián.
Tabii, kendini alçaltıp babamın ampulünü değiştirmez.
Aristokratlar öyle şeyler yapmaz.
Ona hâlâ borcum var ya...
- Hâlâ borcun mu var? - Görüşürüz.
Evet. Ne olmuş?
Julián, babamın ampulünü değiştirmek atla deve değil.
Sen daha müsaitsindir düşünmüş sadece.
Tabii. Sence niye öyle düşündü?
Çünkü ona göre ben ailenin kahyası, ayak işlerine bakan uşağıyım.
Değiştirmiyorum.
Ne yapıyorsun?
Anahtarımı arıyorum.
E...
- Ne yapacağız peki? - Bilmem.
Gündeme ekleyelim.
Önce babamın pipisini konuşuruz, sonra ampulü kimin değiştireceğini.
- Onun dışında her şey yolunda mı? - Süper. Ayrıntılara girmezsek harika.
- Senden? - Bir bardak su alayım. Hap alacağım da.
- Sen ve şu migrenin. - Evet.
Ay! Ne güzel çiçekler bunlar!
Evet, çok güzel.
Maalesef atmak zorundayız ama.
İsteyen birine de verebiliriz. Vazoyla birlikte.
Sağ ol.
Peki. Nasıl yardım edebilirim?
Hamsileri tekrar krakerlerin üstüne koy.
Tamam.
Hâlâ konuşmadık.
- Neyi? - Kitabı beğenip beğenmediğini.
Ne kitabı?
Roman.
Ne romanı?
Biliyorsun işte. Víctor'un yazdığı.
Abim roman mı yazdı?
Babama yeni çamaşır makinesi lazım...
- Natalia. - Evet?
Konuyu değiştirme.
- Fark ettin mi? - Biraz.
- Haberin olmadığını bilmiyordum. - Sorun yok.
Biliyorum. Niye sorun olsun ki?
Kesin Víctor sana söyledi ama unuttun çünkü çok...
Çok ne?
Çok unutkansın yani.
Sana bir nüshasını verir. Sakin ol.
Sakinim zaten. Sakin görünmüyor muyum?
Aşırı sakinim. Müthişim.
Şu işe bak sen.
Abim roman yazdı demek.
Vay be. Çok etkileyici.
Abartmaya gerek yok. Yani...
Büyük bir müjde bu.
Abim ne zamandan beri roman yazıyor?
Babamı konuşsak? Onun için buradayız.
Sanatçıyı beklerken çene çalıyoruz işte.
- Ne zaman yazmış? - Bilmiyorum.
Biliyorsun. Hadi.
Bilmiyorum. Bir süre önce. Bir yıl falan oldu galiba.
- Demek bir yıl oldu bile. - O ara.
- Bunu sık konuşuyor musunuz? - Hayır, arada sırada.
- Ben yokken. - Evet Julián, genelde sen yokken.
Benden tavsiye istediği için söyledi.
Vay. Tavsiye istedi demek.
Pazar hobisi sadece.
Pazar hobisi mi? O ne demek?
Romanı pazar günleri yazmış.
- Pazar günleri mi? - Evet Julián. Birinci sayfada öyle diyor.
Romanı yazması 53 pazar sürmüş.
Geliyorum!
53 pazar mı?
Vay canına!
- Şimdi anladım. - Neyi?
Arayınca niye hiç açmadığını.
Roman yazmak zor olsa gerek Julián.
- Onu savunma. - Savunmuyorum.
Savunacaktın ama. Hep onu haklı çıkarıyorsun.
Roman yazmak kolay olamaz diyorum, hepsi bu.
Aynen.
Bu yorumla ima ettiğin şey de
roman yazmak çok zor olduğu için
Víctor'un telefonu açmaya vakti olmadığı.
Hele de arayan aptal kardeşi, yani bensem.
Yapma Julián. Víctor'u bilirsin.
İşine gelince açar. Can istediğinde.
- Neden peki? - Ne neden?
Neden roman yazdı? Amacı ne?
Bilmiyorum. Belki içini dökmek istedi...
İçini dökmek demek!
- Anladın işte Julián. - Anladım Natalia. Gayet iyi anladım.
Umarım öyledir.
Kıyamam ona.
Dün komşuyla babamı konuştum.
Cinsel organını göstermesi meselesini.
Ne dedi sence?
E, romancığını nasıl buldun?
- Alay etmene gerek yok Julián. - Etmiyorum.
Ediyorsun. "Romancık" dedin.
- Alaycı tonda söyledin. - Sahi mi?
Evet, kabul ediyorum. Başka türlü davranamıyorum.
Kıskandığım için. İçten içe abime hayranım.
- Hayran mısın? - Hem de çok.
- Banyoyu kullanabilir miyim? - Tabii, buyur.
Sağ ol.
- Víctor hâlâ gelmedi mi? - Eli kulağındadır.
- Ne konuşuyordunuz? - Sonra anlatırım.
Peki konusu ne?
Erotik mi?
Biraz uzun.
- Hadi ya. Kendisine söyledin mi? - Hayır.
Ama her gün arayıp okudun mu diye soruyor.
Başımın etini yiyor.
- İlla görüşümü öğrenecek. - Tüh. Çok feci.
Dürüst ve tarafsız ol diyor.
Sakın gerçeği söyleme.
- Genel olarak mı? - Genel olarak ve daima.
Gerçeği söylemek yakışıksızdır.
Abim roman yazmış.
Roman mı? Ne güzel.
Neyse, gurur duyuyorsundur kesin.
- Yine ne yaptım? - Hiç. Mesele de o.
Seni dinliyor, sana değer veriyor.
Görüşün onun için bir takdir görme şekli.
Görüşüm kimseninkinden değerli değil. Yine başlamayalım lütfen.
Benim görüşüm Víctor için kaktüsününkiyle aynı değerde.
Yeter Julián. Abartma!
Romanı sana verir. Vermezse daha da iyi.
O zaman okumana ve yorum yapmana gerek kalmaz!
Sonunda kızmaya başlamış.
Ne güzel.
Evet.
Hem Víctor sana başka açılardan değer veriyor.
- Ne? - Sana başka açılardan değer veriyor.
Duydun mu Carol?
- Abim beni seviyormuş. - Şahane.
Sana ne zaman verdi?
Bilmem. Birkaç ay oldu.
Anladım. Birkaç ay demek.
Evet, babamın doğum gününü kutlamaya gittiğimiz gün.
Sen yoktun. Belki o yüzden vermemiştir.
Hayır, ben de vardım.
- Yoktun Julián. - Vardım. Geç geldim ama vardım.
- Sahi mi? - Evet.
Dostoyevski bana roman moman vermedi.
Her şey düşündüğün kadar karmaşık değil.
Belki yanında başka nüsha yoktu, o yüzden vermedi.
- Seçili insanlar için sınırlı üretim. - Muhtemelen.
- E? - Yeter.
Víctor beş dakikaya gelmezse giderim.
- İyi ciltlenmiş mi? - Sanırım.
- Yapma, bu önemli. - Bilmiyorum. Ciltli işte Julián.
- Sert mi? Sağlam mı? - Pek değil.
Tasarruf içindir. Zenginler cimri olur.
- Kedinin adı neydi? - Fanny.
- Fanny... - Mamasını verdin mi?
Evet canım.
Beğendin mi peki?
- Niye öyle bakıyorsun? - Nasıl?
Soruyu sorduğumda attığın bakış.
- Burada sigara içebilir miyim? - Hayır. Kedi astımlı.
Romanı sevmediysen sorun değil Nati.
Bak, aslında çok sevdim.
Hadi ya. Çok demek.
Bayağı.
Bayağı mı, çok mu? İkisi aynı şey değil.
Fena değil. Daha iyi olabilirdi ama...
- Amanın. - Ne amanın?
Cümlenin sonunda "ama" dedin.
- Bazı şeyler pek olmamış çünkü. - Misal?
Gereğinden fazla karakter ve anlatı seviyesi var.
Eyvah! Anlatı seviyeleri çok önemli!
Anlatı seviyeleri...
Sonuna da anlam veremedim.
Acele bir son.
Bak, kendini okutuyor. Çok ilginç değil ama...
- Demek ki... - Daha ilk romanı Julián.
Evet, ilk romanı Nati ama...
- Ama... - Ama ne?
- Ama... - Ne Nati?
Bok gibi!
Açıyorum!
Seninle gurur duyuyorum.
Abimin romanını beğenmediğim için mutlu değilim.
Belli ki sen mutlusun.
Çirkin bir tavır, kabul ediyorum.
Ama durum bu işte. Hem kibir mükafatlandırılmamalı.
Ona roman yazdıran kibriydi yani.
Tabii ki.
Sana dediğim şeyi ona söyleme.
- Lütfen. Çok mahcup olurum. - Tabii ki.
- Gaddar değilim. - Zavallı, her pazar çalışmış.
- Kıyamam ona. Sana da. - Neden?
Çünkü ona ne düşündüğünü söylemen gerek.
Romancığının bok gibi olduğunu. Öyle değil mi Natalia?
- Kimmiş? - Víctor.
Ne istiyormuş? Aşağı inip BMW'sini park mi edelim?
Hayır, gelmiyorlarmış.
Marbella'da kalacaklarmış çünkü yarın yelkene gideceklermiş.
Haftaya toplanırsınız.
Ya da başka bir gün.
Bana inanmıyorsun Natalia ama abime gerçekten hayranım.
Neden, biliyor musun?
Çünkü ona çok özeniyorum.
Peki babamın ampulünü kim değiştirecek?
- Zahmet etmeseydin. - Bana bırak.
Sağ ol.
Cumartesi de görüşemeyince hafta içi buluşmaya karar verdiler.
Natalia, Julián'a "geçen günkü esef verici saygısızlıktan sonra"
dilini tutsun, Víctor'la sürtüşmesin diye yalvardı.
Julián'dan harfi harfine alıntı yapıyorum.
- Çok bekledin mi? - Hayır, çok değil.
Tam da yağmur yağacağı tuttu. Aman be.
Bir sorun mu var?
Yok. Neden?
Hiç. Bugün pek dakiksin de.
Ayakkabını çıkarmayacak mısın?
- Sırılsıklam. - Evet, çıkarabilirim aslında.
- Evet, rahat ol. - Tamam.
Pardon.
Yanıma şemsiye alacaktım ama...
Vay! Ne güzel çiçekler bunlar!
- Öyle değil mi? - Evet.
Solmaya başladılar ama bu vazo şahane gösteriyor.
Haksız mıyım?
- Vazo diyorum. - Evet.
Şarap getirdim.
Ay, ne gerek vardı?
Var, var. Yoksa arkamdan konuşursunuz.
Gran Reserva.
Bordeaux. Bunun gibisini içmemişsinizdir.
Kesin içmemişizdir. Hem bu evde hep ucuz şarap içiliyor.
Öyle değil mi?
- Kızlar nasıl? - Çok iyiler.
Umarım yakında sevgili bulup evden taşınırlar, çünkü...
Eşin?
Marisa her zamanki gibi iyi. Bir içim su.
O da gelmek istedi
ama Natalia eşler olmadan konuşalım diye tutturduğu için...
Natalia o konuda haklı. Yoksa uzadıkça uzar.
Çorabını çıkarmak istemediğinden emin misin?
Ona terliğini versene.
Terliğimi mi? Hayatta olmaz.
Gerek yok Carol.
Hem konuşmamız uzun sürmeyecek, değil mi?
Ağzından bal damlıyor Víctor.
Julián, babamı huzurevine yollamaya gerek olmadığında hemfikir olursak...
Sağ ol. Natalia karşı ikimiz oluruz.
Ona evde yardım edecek birini tutarız, bu dava da biter işte.
Çünkü hemfikiriz, değil mi?
Avukatım üçümüz birden hazır bulunmadan ifade vermememi söyledi.
- Carol... - Evet?
Cumartesi gelemediğim için çok mahcubum ama Marbella'ya gitmemiz şarttı.
Merak etme, Natalia söyledi.
Víctor, zengin olmak çok yorucu olsa gerek.
Hayal bile edemezsin Julián. İnsanı bitiriyor.
Bitap düşüyorsun.
Hem kayınpederimi yelkene götürmeye söz vermiştim.
Ta Santander'den gelen birkaç arkadaşını da.
Önemli insanlar. Çok paraları var Julián.
Paralı, önemli insanlar. Bu işleri biliriz.
Rahat ol. Hiç sorun etmedik, değil mi?
Birkaç atıştırmalık hazırlamıştık.
Evet, hem hamsiler kutuya girip çıkmaya bayılıyor.
Hamsi, ne güzel. Kantabro Denizi'nden mi?
Hayır, süpermarketten.
Sana terlik vereyim, yalın ayak durma.
E, nasılsın? İş güç nasıl?
Her şey çok iyi.
Senden?
Yenilik var mı? Bilmediğim bir şey?
Yo.
- Neden? - Hiç. Muhabbet olsun diye sordum.
Geçen hafta WhatsApp'ten konuşmuştuk.
O zamandan beri kayda değer bir şey olmadı.
Kayda değer bir şey olmadı demek. İçim rahatladı.
- Bu aralar çok meşgulüm tabii. - Vay.
Mesele şu ki fazlasıyla vazgeçilmez oldum.
Dikkat et, seni CEO yaparlarsa hayatın kayar.
Çok haklısın.
Aynen öyle.
Çok farklıyız, değil mi?
İkimiz yani.
- Öyle mi dersin? - Evet.
Ben hep daha fazlasını istiyorum, sense aza razı oluyorsun.
Böyle bakmamın sebebi ne diyeceğimi bilememem.
Umarım gücenmemişsindir Julián.
Henüz karar vermedim.
Sen ve şu espri anlayışın. Bunun için sana imreniyorum.
Hayatın nasıl giderse gitsin, hiçbir şeyi ciddiye almıyorsun.
Buna hayatta kalma içgüdüsü deniyor Víctor.
Affedersin.
Terlik.
Ben eczaneye kadar gideceğim. Hemen gelirim.
- Ben yokken kavga etmeyin. - Yok canım.
Birkaç gündür şunu düşünüyorum.
"Julián'ı görünce ona bir şey söylemem gerek."
- Ama şimdi hatırlayamadım... - Hadi ya.
Neymiş? Ne olabilir?
Bilmiyorum. Hatırlarım.
Arayıp duruyorum ama sana bir türlü ulaşamıyorum.
Ne zaman?
- Pazarları. - Pazarları mı?
Öğleden sonra.
Öğleden sonra mı? Tuhaf.
- Sahi mi? Neden? - Hep evdeyim de ondan.
Pazar öğleden sonraları hep evde misin?
Hep evdeyim.
Hafta sonu evden çıksak da öğle yemeğinden sonra dönüyoruz.
- Alışkanlık. - Öyle mi?
Kimin aradığını bilmiyorsam açmam Julián.
- Açmazsın demek. - Açmam.
Çünkü açarsam
dikkatim dağılır.
Tabii, her ne yapıyorsan
ona odaklanmak istersin.
Aynen öyle.
Kendine zaman ayırmak,
yalnız kalmak, uzun uzun düşmek,
ifade etmek isteyip de bir türlü edemediğin her şeyi
nasıl şekillendireceğine karar vermek çok güzeldir.
Julián, mükemmel tarif ettin.
Biliyorum.
Çamaşırları asacağım. Yağmur durdu gibi.
Hemen dönerim. Rahatına bak.
Natalia kapıyı çalarsa açarsın.
Ben de geleyim mi?
Gelmen şartsa...
Geleyim.
- Niçin aramıştın? - Tavsiye almak için.
Ama sen açmayınca Natalia'yı aradım.
Tüh ya.
O da fırsattan istifade babamdan bahsedip durdu.
Natalia'nın ruh sağlığı iyi değil Julián.
- Hayatla ilgili trajik hisleri var. - Bundan iyi ifade edilemezdi.
Mesela acilen buluşalım diye tutturması.
Babam dalıp yanlış otobüse binmiş. Onu Torrelodones'ten alıverdik.
Ne olmuş yani?
Natalia geçen gün beni üç kez aradı. Üç kez ya!
Ne istiyormuş?
Babamın ampulü göz mü kırpıyormuş ne.
Evet, göz kırpıyor.
"Sakin ol, Julián değiştirir" dedim.
Bundan bahsetti, evet.
Natalia iyice sıyırmadan yap şunu çünkü beni delirtiyor Julián.
Mesele şu ki Víctor, bu aralar çok işim var...
Sahi mi? Yeni proje mi aldın?
Alacağım. Seçmelere girdim.
- Dizi mi? - Hayır, reklam.
Reklam demek, ne güzel.
- Ne reklamı? - Gazpacho.
Domates rolü için deneyimli biri lazımmış.
- Domates mi? - Evet.
Julián...
Bu meslek... Senin için üzülüyorum.
- Sahi mi? - Evet.
Natalia'nın gecikmesi garip değil mi?
Evet, garip aslında.
Vay!
Burası bayağı iyi Julián.
- Öyle mi diyorsun? - Evet.
Benim ev gibi değil. Benim ev...
Evet.
- Seni de iyi gördüm. - İyiyim zaten.
Ayrıntılara girmediğimiz sürece.
O zaman şu an vaktin var.
- Vakit mi? - Evet, babama gidip ampulü değiştir.
- Şey yapıyormuş ya... - Göz kırpıyor, evet.
- Mesele ne, söyleyeyim mi Víctor? - Söyle.
Domatesi oynamak, kediyi gezdirmek falan derken
pek boş vaktim yok.
- Sen gidemez misin? Pazar günü mesela? - Pazar mı? Mümkün değil.
Hayır.
- Bak ne diyeceğim. - Ne?
Ampulü Natalia değiştirsin.
- Natalia mı? - Neden olmasın?
- Haklısın aslında. - Niye biz değiştiriyoruz? Erkeğiz diye mi?
- Kadınlar modern değil mi? - Feminist de.
Ampul değiştirebilirler.
- Yetti artık. - Göz kırpan ampulleri.
- Natalia çok zeki. - Aynen.
Kaç tane master yaptı Víctor. Ondan böyle oluyor.
Ayrıca o masum yüzüyle insanı kandırıyor.
Her şeyden yırtıyor.
Gerçekte ne düşündüğünü asla söylemiyor ayrıca.
Tarafsız ol desek de mi?
O zaman mümkün. Evet.
Kolay olmaz ama yine de söyler.
- Sakin ol. - Sakinim zaten. Öyle görünmüyor muyum?
Öylesine dedim.
Ellerimi yıkayacağım. Banyo nerede?
Her zaman olduğu yerde. Koridorun sonunda, sağda.
Julián!
Sana söyleyeceğim şeyi hatırladım!
Önemli bir şey değil. Saçma.
Roman yazdım.
Roman mı? Sen mi?
Evet, ben. Yani abin.
Abim olduğunu biliyorum.
Ne diyeceğini şaşırmış gibisin.
Yani, bayağı etkilendim. Senden hiç beklemezdim.
Biliyorsun ki zorlukları severim Julián.
Biliyoruz. Bütün hayatın macera.
Julián...
Hayır...
Kitabı...
Sahi mi?
...sen de okursan...
Ben de mi? Oha, büyük şeref.
...çok sevinirim.
Böyle şeyler beni duygulandırıyor.
Ver. İthaf yazayım.
Şart mı?
Âdettendir. Hiç zahmet olmaz.
Madem öyle...
- Yazacak bir şey bulamazsan... - Yok canım.
- Başka zaman da yazabilirsin. - Yok, düşünüyorum.
"Görünüşünden anlaşılmasa da
benden küçük olan...
...erkek kardeşime."
Ne diyeceğimi bilemiyorum.
Dilim tutuldu resmen.
Dilim tutuldu.
- Julián. - Evet?
- Senden bir şey isteyecektim. - Bir şey söyleme.
- Gerek yok. - Evet, var.
Hayır, yok.
Okuduktan sonra ne düşündüğümü söylememi istiyorsun.
Tarafsız, en önemlisi de dürüst olmamı. Öyle değil mi?
Oha Julián! Tam olarak bunu isteyecektim.
Tahmin etmiştim. Tahmin ettim ve...
İstesem de sana karşı dürüst olmamam mümkün değil.
Sana versem mi, vermesem mi, bilemedim aslında.
Öyle mi? Neden?
Okuma zorunluluğu hissedersin, bu da hoşuna gitmez diye düşündüm.
Yok canım. Okumak için sabırsızlanıyorum.
Ama hiç okumadığın için daha zor gelebilir.
Diğer insanlara kıyasla mı yani?
Çok daha zor gelecek çünkü okuma alışkanlığın yok Julián.
Tabii, anlamam daha zor olur diye düşünüyorsun.
Mesela kız kardeşimize kıyasla.
Çok daha zor.
- Demek öyle. - Tabii. Natalia'nın iki diploması var.
Dört dilde konuşuyor ve okuyor. Soyut düşünmeye de alışkın.
Sense...
Domatesim.
- Farklı meslekler Julián. - Doğru söze ne denir.
Benimki karmaşık bir roman.
Evet. Kesin birçok anlatı seviyesi vardır.
- Nereden bildin? - Tahmin ettim.
O kadar çok anlatı seviyesi var ki...
Bir şey anlaşılmıyor.
Ne?
Merak etme, karmaşık konuları severim.
İlk kitabım değil. Birkaç romancık okumuşluğum var.
Romancık mı?
Roman.
Pardon.
Carol?
Evet.
Evet?
Evet.
Ne yapıyorsun?
Hiç. Bu aralar evde oynadığımız bir oyun.
Hamsileri gezmeye çıkarıp sonra kutuya geri koyuyoruz.
Carol ne dedi?
Natalia onu aramış.
Çok özür diliyormuş. Yine feci migreni tutmuş, yatıyormuş.
Gelemeyecekmiş yani.
Gerçekten mi?
Vay be. Büyük terslik.
Bu aralar moda.
Yemek hazırlıyorsun, kimse gelmiyor. Haberin yok muydu?
Ben ne yapayım peki? Yemeğe kalayım mı?
- Gerek yok bence. Öyle değil mi? - Haklısın.
Üçümüz beraber olunca yemek yeriz.
Bence de. Vaktinden önce kavga etmeyelim.
Natalia'yı arayabilir misin?
Tamam, ararım.
Natalia'yı niye ben arıyorum?
Ampulü değiştirsin diye.
Ha, doğru.
- Kendi değiştirsin. - Devrimin bir bedeli var.
Devrimin bir bedeli var!
- Sonra konuşuruz. - Tamam.
- Carol'a selam söyle. - Olur.
Julián, şu vazo...
Çok çirkin bir vazo.
Benim verdiğimi kullansanıza.
Saat 18.45, yine bir cuma günü.
Hastanedeki vardiyam bitti. Julián da gelmek üzeredir.
Bugün reklam çekimi vardı. Garibim erkenden kalktı.
Víctor'la Natalia gelmiş bile.
Julián sonunda birlikte gelmelerine sevinecek.
Ama Víctor telefonunu arabada unutmuş galiba.
Julián dün çiçekleri çöpe attı çünkü solmuşlardı.
Vazoyu da dolaba geri koydu.
Ama gördüğüm kadarıyla Natalia bugün yeni bir buket getirmiş.
Çiçekçinin önünden geçerken gördüm de...
Çok güzeller ama hiç gerek yoktu.
Olmaz olur mu? Hele de o gün gelemedikten sonra.
Hem çiçek seviyorsunuz...
Bayılıyoruz. Özellikle de Julián.
Telefonu açmıyor. Dün akşamdan beri arıyorum.
- Kim? - Babam.
İşitme cihazını kullanamadığı için duymuyor ve açmıyor.
Bir gün baban ve çocuklarla öğle yemeği yiyebiliriz.
Bize gelmeniz hoşuma gidiyor.
Fazla hoşuna gidiyor. Sonu kötü olacak.
- Julián. - Evde yoksun sandık.
Çekim erken bitti.
- Natalia, migrenin ne âlemde? - Daha iyi.
O gün gelemediğim için çok üzüldüm.
Biz daha çok üzüldük. Arkandan konuşmak zorunda kaldık.
- Natalia'nın şahane hediyesine bak. - Çiçek sevdiğinizi biliyorum.
Bayılıyoruz.
- Víctor nerede? - Arabaya gitti. Telefonunu unutmuş.
Bu sanatçılar da çok dalgın oluyor canım.
İnanmayacaksın ama apartman kapısında karşılaştık.
- Ne tesadüf! - Gerçekten öyle.
Çok çalışma gerektirdi Natalia.
Çekim nasıldı?
Çekimin mi vardı?
Dizi mi?
- Ben duş alacağım. - Reklam.
Ne reklamı peki?
- Sen anlatsana. - Hiç gerek yok.
Gazpacho.
Domatesi oynadı.
Yani... Bu da ilginç olabilir, değil mi?
Domatesi oynamak kolay değildir kesin.
Vay, vay.
Víctor sonunda romanı sana verdiğini söyledi.
Eminim sevinmişsindir.
Emin değilim.
Okumaya can atıyordun.
- İki kez okudu. - Sahi mi?
Epey hızlısın.
Bütün günü kanepede geçirdi. Nefes bile almıyor gibiydi.
Víctor'un romancığından mı bahsediyoruz?
Romancık denemez bence.
Beğendim deme.
Bayıldı.
- Yine şaka yapıyorsun. - Ne kadar kızgınım, bilemezsin.
- Çok sinirimi bozuyor Nati. - İmkânsız. O romanı nasıl seversin?
Bilmiyorum. O yüzden endişeliyim.
İlla bir sebebi vardır Julián.
Umarım öyledir.
- Belki anlamamışsındır. - Başta ben de öyle düşündüm.
Sonra tekrar okudum ve ilk seferkinden çok daha fazla sevdim.
Mecazlara bayıldım.
- Bayıldı. - Ne mecazı?
- Bitmesini istemedim. - Aynen.
Ben bakarım.
Senden de dürüst olmanı rica etti mi?
Dürüst ve tarafsız.
- Pardon. - Komik olan ne?
Hiç. Romancığını ne kadar beğendiğini söyleyişini duymak istiyorum.
Ona söylemeyeceğim.
Ben gerçeği söyleyeceksem sen de söyle.
Hem muhtemelen yazdan önce bitiremeyeceğimi düşünüyordur.
Ne de olsa normal insanlara kıyasla çok daha uzun sürermiş.
Şimdi müsaadenle şampuan koklayacağım. Belki keyfimi yerine getirir.
- Víctor. - Carol!
- Nasılsın? Hoş geldin. - Yine buradayım.
İçeri geç.
Son birkaç günde bu eve
buraya taşındıklarından beri geldiğimden daha çok geldim gibi geliyor.
Uzun zamandır bu evdeler mi?
Evet Víctor. Sevgili olduklarından beri.
- Hadi ya. - Evet.
Carol, Julián gelmedi mi?
Geldi, duş alıyor.
Bugün reklam çekimi vardı.
Doğru, şu reklam. Şeyi oynadığını söyledi...
- Neydi? - Domates.
Carol, sence de artık pes etmesi lazım değil mi?
Gerçekleşmeyen hayallerin peşini bırakmak gerek.
Ona büroda iş ayarlayabilirim.
Şoför olarak. Hep lazım oluyor.
Ona sen söylesene.
Tabii, söylerim. Ama başka gün olsa daha iyi.
Evet, başka gün olsun.
Vay. Sonunda hepimiz buradayız.
Durumdan memnunsundur kardeşim.
- Ne ima ediyorsun? - Hiç. Bir şey ima etmiyorum.
Hayır, "memnun" dedin. Aptal değilim Víctor.
Kızgın mısın? Normalde hiç kızmazsın Natalia.
Bundan sonra kızacağım. Alış.
- Beni uyarman lazımdı. - Hepiniz gelmeden kavga yok.
Kavga etmiyoruz Carol. Şimdilik.
Hasret gideriyoruz sadece.
"Memnun" kelimesini uzatarak söyledin.
- İsteyerek değil. - Öyle yaptın ama.
Tonun, imaların beni rahatsız ediyor.
Carol, bir şey ima etmeye çalışıyor gibi miydim?
Görüş belirtmeyeceğim. Julián söz verdirdi.
Eşlerin katılmasına izin yok ya?
Burada olmaya lütfetmişsiniz gibi.
Babamın durumu sizi ilgilendirmiyormuş gibi.
Niyetim o değildi. Sakin ol.
Sakinim zaten.
Öyle görünmüyor muyum? Aşırı sakinim.
Ama bana böyle davranmanızdan bıktım usandım Víctor.
Hep üstünlük taslıyorsunuz.
Hele de bazı konuları umursayan tek kişinin ben olduğum düşünülürse.
Bu kadar umursamasan iyi olabilir Natalia.
O ne demek şimdi?
Bir şeyi fazla ciddiye alırsan işin eğlencesi kaçar demek.
Vay, çok ilginç bir teori. Nereden aklına geldi?
Sana önerdiğim acemi yazar kılavuzunda mı vardı?
Affedersiniz.
Kavgaya Julián gelmeden başlamasanız mı?
- Evet. - Haklısın.
Doğru Carol. Pardon.
Carol, ufak bir hediye getirdim.
Hamsi ama kalitelisinden.
Harika, çok teşekkürler. Ne gerek vardı?
Su verir misin? Migren hapımı alacağım da.
- Tabii, veririm. - Sağ ol.
Annem migren için iyi kapanmayan çekmeceler derdi.
"İyi kapanmayan çekmeceler" mi?
- O ne demek? - Mecaz Víctor.
Yazar olduğuna göre bilmen lazım.
Konusu açılmışken...
- Neyin konusu? - Romanımı bitirdin mi?
- Carol! - Efendim?
- Yardım lazım mı? - Hayır, gerek yok.
Emin misin?
- Natalia? - Efendim?
- Ne oldu? - Ne zaman?
Az önceyi diyorum. Konuyu değiştirmeye mi çalışıyorsun?
Fark ettin mi?
Ettim gibi. Tabii ki.
Sevmediysen sorun yok. Söyleyebilirsin.
Sorun yok tabii. Niye olsun?
Tek istediğim gerçeği söylemen, dürüst olman ve...
Biliyorum ama bunu başka gün konuşsak daha iyi olmaz mı?
- Peki. - Suyun.
Sağ ol.
Yani...
Bugün konuşmamız gereken bir sürü önemli ve hassas konu var...
- Öyle değil mi Carol? - Tabii.
Hadi, tek bir yorum. Okuduktan sonraki ilk izlenimini söyle.
İlk izlenimlere çok güven olmaz.
- "Güven olmaz." - Evet...
Hep gerçek düşünceni yansıtmazlar.
Kısa ve öz bir yorum yap. Haber başlığı gibi olsun.
Ne haber başlığı gibi olsun?
Romanımla ilgili izlenimini sordum. Okuyup bitirmiş.
- Sahi mi? - Evet.
Okuyup bitirdin demek Nati.
Hiç söylemiyorsun.
- Nasıl buldun peki? - Ben...
Ne güzel. Üçünüz de buradasınız.
- Gelmenize çok sevindik. - Yok öyle bir şey. Onu dinlemeyin.
İstediğinizde masaya geçin.
Ben odamda dizi izleyeceğim. Siz de rahat rahat konuşursunuz.
- Sağ ol canım. - Sağ ol.
Sağ ol.
Natalia.
Dinliyoruz.
Okuman ne kadar sürdü? Bir haftadan çok mu?
- Niye? Önemi var mı? - Çok önemi var.
Hızlı ve kesintisizse çok iyi.
- Bilmiyor muydun? - Hayır.
Bilmem, bir iki hafta sanırım.
Amanın.
Ne amanın?
- Vaktim olunca okudum. Geceleri... - E?
Açıkçası beni çok şaşırttı.
Çok şaşırtmış.
- Evet, beklediğim gibi değildi. - Değilmiş.
- Ama bu iyi mi, kötü mü? - Duruma bağlı.
Neye bağlı mesela?
Birçok şeye.
Açıkçası böyle bir şey yazabileceğin hiç aklıma gelmemişti.
Kolay bir roman değil.
Seni tam anladığımdan emin değilim Natalia.
- Değerlendirmeler böyledir Víctor. - Beğendi mi, onu merak ediyorum.
Beğendin mi, onu merak ediyor.
Gerçek şu ki Víctor...
Bunu söylemek kolay gelmiyor, bilesin.
Gerçeği söylemek hep zordur.
Gerçek şu ki...
Kitaba bayıldım!
Ne dedi?
Kitaba bayılmış.
- Bayıldın, öyle mi Natalia? - Evet, çok beğendim.
- Emin misin? - İlk roman için çok iyi.
"İlk roman için çok iyi" cümlesi birçok şekilde yorumlanabilir.
İçim rahatladı.
Açıkçası acaba ne düşünüyor diye endişeleniyordum kardeşim.
Beğendin mi, bayıldın mı? Daha kesin konuş.
Oturup toplantıya başlasak mı?
Sıkıcı bulmadın yani, öyle mi?
Hem de hiç.
Tam tersi. Kutlarım seni.
- Onu kutluyor musun? - Beni kutluyor.
Çok teşekkürler Natalia.
- Görüşü benim için çok önemli. - Tabii, onunki.
Evet çünkü hedef kitle o.
- Affedersiniz. - Tamam.
Marisa.
Canım. Efendim?
Vay, vay...
Demek öyle. Romancığa bayıldın.
Yok, merak etme...
Babamı konuşup anlaşmak için buradayız.
Anladım. Hepsi stratejinin bir parçası.
Tabii.
Romanın bok gibi desem elime ne geçecek?
Daha konuşmaya başlamadan alınıp kızar.
- Romanı sevmedin mi? - Hem de hiç.
Hayır, hem...
Şimdi sıra sende. Romanı sevdiğini söyle.
O kadar mutlu olur ki babamı direkt yanına alır.
Şarap mahzenli, havuzlu evine. Babam penisini hizmetçilere gösterir.
Romancığını bana vermesinin tek sebebi ithaf yazmak istemesi.
- Görüşüm hiç umurunda değil. - Sana sandığından çok değer veriyor.
Natalia, domates olabilirim ama aptal değilim.
- Ne arıyorsun canım? - Tabletimi. Nereye koydum, bilmiyorum.
Kedi oturma odasındaki bitkiyi yiyor.
Ben bakarım.
Pardon, konuşmamız bölündü.
Ne konuşuyorduk?
- Romanını. - Evet.
Julián da okumuş. Onu söylüyordu.
- Bu kadar çabuk mu? - E, beğendin mi?
Ne düşündüğünü söyle.
İstese bile yalan söylemekten âciz.
Âcizim.
Ama bunu başka gün konuşalım, olur mu?
Senin görüşünü de merak ediyorum.
- Bak, demiştim. - Gerçekten mi?
Ama Natalia'nınki kadar mı?
Hayır, ikisi farklı. Kıyaslanamaz.
Ne açıdan farklı?
Bak Julián, şu an bunun önemi yok.
Víctor romanı beğenip beğenmediğini soruyor.
Karakterlerle bağ kurdun mu, mecazları nasıl buldun?
Ne mecazı?
- Kitabın adı mesela. Beğendin mi? - Beğendin mi?
53 Pazar.
- Beni şaşırttı. - Bu iyi mi, kötü mü?
Duruma bağlı.
- Bak ne diyeceğim Julián. - Evet?
Şimdilik bir şey söyleme bence.
Görüş belirtmeden önce tekrar oku.
Anlamadığımı düşündüğün için mi böyle diyorsun?
İkinci kez okumak hep faydalı olur.
Özellikle de gazpacho sektöründekiler için.
Kendine biraz daha zaman ver.
Alışkın değilsin. Benim roman da kolay okunmuyor.
Acele etme. Tekrar oku.
- Tekrar mı? - Ne tekrar mı?
İki kez okudu zaten.
İki kez mi okudun Julián?
Üst üste.
Üst üste mi?
Vay! Julián, dilim tutuldu resmen.
Hiç beklemiyordum. Duygulandım.
Zaten iki kez okumuş olduğuna göre ne düşündüğünü söyleyebilir.
Tabii. O zaman söyle tabii.
E?
Başlık gibi.
Başlık gibi mi?
Sana bunu söylemek bana çok zor geliyor, bilesin.
Bence romanın
uzun, biraz sıkıcı, fazla karakterli, fazla olay örgülü.
Sonu da aceleye gelmiş ve anlaşılmaz.
Dürüst ve tarafsız olma sözü verdiğim için söylüyorum.
Yoksa herkes gibi ben de sana yalan söylerdim.
Ama çok ısrar ettiğin için...
Enfes.
Başlık gibiydi gerçekten.
Víctor?
İyi misin?
Evet, aldığım ilk kötü yorum olduğu için biraz...
Víctor,, gerçeği söyleyin diye tutturursan sonunun kötü olacağını bilmen lazım.
- Bu kadar ciddiye alacağını bilemedim. - Umarım dürüstlüğüm seni üzmemiştir.
- Neyin? - Alt tarafı bir hobi. Alınmaya gerek yok.
- Hayır, hobi değil Julián. - Ben de Natalia'ya öyle dedim.
O kelimeyi kullanma dedim.
Sanırım her tür eleştiriye alışmam gerekecek.
Tarafsız olmasa bile.
Tarafsız değil ne demek?
Bir şey demek değil.
Lütfen masaya geçip şu toplantıya başlayabilir miyiz?
Sen benim kardeşimsin. Tarafsız olamaman normal.
Romancığını sevip sevmememin kardeş olmamızla ne alakası var ki?
- "Romancık" mı? - Lafın gelişi.
Aşağılayıcı bir tabir.
Geçen gün de kullandın ama duymazlıktan geldim.
Öncelikle ampul konusunda ne yapacağımızı konuşmamız lazım.
Víctor değiştirir.
Artık yazmayacağına göre bolca boş vakti olacak.
Beni dinliyor musunuz?
Tarafsız olamaman çok doğal. Muhtemelen hâlâ beni kıskanıyorsun.
- Ne zamandan beri seni kıskanıyorum? - Ömrün boyunca kıskandın.
Küçük kardeşlerde çok görülen bir patolojidir.
Tam neyi kıskanıyorum ki?
Beni.
Benim için iyi gidip senin için gitmeyen şeyleri.
Neymiş onlar?
Kayın pederinin şoförü ve eşinin kahyasısın.
Vay!
Bu son laflarına biraz alındım gerçekten.
En iyisi ben gideyim.
- Başka gün görüşürüz. - Hayır...
Víctor...
Víctor, rica ediyorum...
İkinizden de rica ediyorum, lütfen biraz çabalayın.
Üçümüzün bu akşam bir araya gelmesi kolay olmadı.
Bazı kararlar vermemiz gerek. Lütfen.
Önce benden özür dilesin.
Özür mü? Ne için?
Birçok şey var ama özellikle o ukalaca laf için.
Alıntı yapıyorum.
"Romancığını yazmayı bitirdiğine göre ampulü değiştirebilirsin artık."
Tamam, o tonda söylemiş olabilirim.
Biliyorsun ki ailecek alışkanlığımız bu.
Kötü yorumun yetti de arttı bile. Alay etmene gerek yoktu.
Benim gibilerin espri anlayışı bu. Eskiden severdin Víctor.
Evet, eskiden.
Bu arada şunu da bilesin.
İkimiz de ampulü senin değiştirmen gerektiğini düşünüyoruz.
Sen ve kim?
Ben ve Natalia.
Víctor!
Vay, vay.
Son zamanlarda çok sık görüşsek de bana hiçbir şey anlatmıyorsun.
- Demek bunu çoktan konuştunuz. - Bir kez konuşmuş olabiliriz.
Bir kez değil Natalia. Birçok kez.
Birçok kez mi?
Babamın ampulünü niye ben değiştiriyorum? Sormamda sakınca yoksa tabii.
Çünkü biz para ödüyoruz, sen ödemiyorsun.
Pek anlayamadım.
- Ne parası? - Para işte.
- Ben söylerim Natalia. Gayet iyi anlar. - Anlamaz, göreceksin.
Anlamaya çalışacağım ama söz veremem.
Babamın masraflarını biz ikimiz karşıladığımız için
ampulü senin değiştirmen gerektiğini düşündük.
Ne masrafı?
Ayrıntıya girmeye gerek yok.
Evet, var Natalia. Ayrıntılar çok önemli.
- Ne masrafı? - Mesela tıbbi masraflar.
İşitme cihazları, özel diyet, yeni takma dişler, fizik terapi,
temizlikçi, çamaşır makinesi...
Bunların parası Julián.
- Gündelik şeyler. - Gündelik şeyler ama yıllardır böyle.
- "Yıllardır" mı dedi? - Abartıyor.
Natalia?
Kaç yıldır?
Bilmiyorum...
- Dört beş yıl. - Dört beş yıldır.
Natalia sana bir şey söylemek istemedi Julián.
Meteliksiz bir ezik gibi hissetmeni istemedik de o yüzden.
Bana bir şey söylememenizi anlıyorum.
İkimiz de hep parasız olduğunu biliyoruz. O yüzden düşündük ki...
Bir dakika. Bakalım doğru anladım mı.
Parasız bir ezik olduğum,
babacığımızın masraflarını karşılayamadığım için
ikiniz de durumu ailenin tamircisi olarak
telafi edebileceğimi düşündünüz.
Öyle mi?
- Evet. - Víctor!
- Öyle dedin Natalia. - Evet ama böyle deyince feci geliyor.
Gerçekten feci geliyor Natalia.
Buradaymış.
- Hâlâ masaya geçmediniz mi? - Geçeceğiz canım.
Julián...
Geçen gün bana Natalia aradı,
bir ampulle ilgili çok önemli bir konuyu konuşmak istiyormuş deyince
sana ne dedim?
Bir ampul o kadar önemli olamaz dedim.
- Ama öyleymiş. - Bak, hiç belli olmaz işte.
Hiç belli olmaz canım.
- Julián? - Evet?
Laf olsun diye tartışıyoruz.
- Ona ne şüphe. - Hayır. Bir bakalım.
Daha geçen gün ampulü Natalia değiştirsin demedik mi?
- Ben mi? - Evet, doğru. Sen.
Niye ben?
Geçen gün ampul konusunu konuşurken
adının adaylar listesinde olmamasının haksızlık olduğunu fark ettik Natalia.
Biz modern, solcu, feminist bir aileyiz.
Farkında olmadan seni denklemden çıkarmış olabileceğimizi fark ettik.
- Ne denklemi? - Göz kırpan ampul.
Konu ev tadilatı olunca kadınlar hiç ilgilenmiyor gibi.
"Erkekler halleder." Hayır.
Ben değiştirmem.
Ne dedi?
Ampulü niye değiştirmiyorsun Natalia?
Psikoloğum kızar. Haklı olarak.
Psikoloğun babamın ampulünü değiştirmeni istemiyor mu?
Bunu konuştuk. Değiştirme dedi.
Göz kırpan ampulleri mi konuştunuz?
Terapi programının bir parçası. Değiştiremem.
Psikoloğun değiştirsin o zaman. Ampulü yani.
Ya da psikolog değiştir.
Programa uyacağım, bilesiniz.
Hayatımda ilk kez
beni tam olarak anlayan, bana yardım eden birini buldum.
Ne yapmana yardım ediyor?
Olduğumu sandığım kadın olmayı bırakıp gerçekte olduğum kadını keşfetmeme.
Ciddiyim.
Bir kez olsun beni ciddiye alır mısınız?
Kardeşiniz olsam da ben de insanım.
- Kızma. Artık kızıyor. - Fark ettim.
Yapmam gereken ilk şey ikinize kafa tutmak
ve ne pahasına olursa olsun düşüncelerimi paylaşmak.
Ama hep paylaşıyorsun zaten. Öyle değil mi?
Bence o kadar emin olma.
Sonra eşimle yüzleşip
bana sefil bir hayat yaşattığı için onu kovacağım.
Son olarak da lezbiyen olacağım.
Ama bizim ne suçumuz var Natalia?
Çok suçunuz var.
Annem öldüğünden beri evin hizmetçisiyim.
Buluşup babamı konuşalım dedim çünkü bence artık yalnız yaşamamalı
ama siz isterikmişim, drama bayılıyormuşum gibi davrandınız.
Babamın iç çamaşırlarını, çoraplarını kim düzenliyor sizce?
Erzağını, ilacını kim satın alıyor?
Ayak tırnaklarını kim kesiyor?
İşitme cihazının, çalar saatinin, üç telsiz telefonunun pilini
kim değiştiriyor?
Babam cinsel organını gösterince komşudan kim özür diliyor?
Onca şeyin üstüne
evine gidip göz kırpan ampulünü de benim değiştirmemi istiyorsunuz
çünkü ikiniz de bir saatçik zaman ayırıp
ziyaretine gitmeye, yaşıyor mu diye bakmaya,
siktiğimin ampulünü değiştirmeye tenezzül etmiyorsunuz!
Banyoya gidiyorum.
Ben bakarım.
- Epey pahalı bir psikolog herhâlde. - Çok.
Ayak tırnaklarını kesiyorum mu dedi?
Devrim konusunu ne yapacağız peki?
İyi görünmüyor.
Galiba ampuller bizim sorumluluğumuz olacak.
Yazı tura atalım mı?
Ya da elektrikçi çağıralım. Ne de olsa siz ödüyorsunuz.
Babama değer verdiğimiz için ödüyoruz Julián.
İstesem bunu yanlış anlarım.
İstediğin gibi anla.
Her zamanki kedi mi bu?
Bu yorumu yapmıştın zaten.
Bizi hiç davet etmediğiniz için unutmuş olabilirim.
Sizi hiç davet etmiyoruz çünkü bir kere geldiniz,
onda da eşin ikinci el kanepeye oturmak istemedi.
Rahatsız oldu. Eziyet çeksin istemedim.
Zavallı Marisa.
Artık daha iyiyim. Toplantıya başlayalım mı?
Marisa çok hassas. Bir sürü şeye de alerjisi var.
Yoksul alerjisi var herhâlde.
Şimdi de eşimi mi eleştireceksin?
Çünkü o zaman gerçekten kızarım ve gitmem gerekir.
Gitmeye niyetin varsa boktan vazonu da yanında götür.
Dolapta saklıydı
ama eşim çok iyi bir insan olduğundan görünce sevinirsin diye ortaya çıkardı.
10 dakika. Kafamıza koyarsak yaparız.
Babamın durumunu 10 dakika konuşalım.
Sonra istemezsek bir daha görüşmeyiz.
- Noel'de bile mi? - Biz Noel'de safariye çıkacağız.
Ya da babamın cenazesine kadar. 10 dakika diyorum.
Víctor?
Başka çare yoksa...
Tamam, sorun değil. Ona söylerim.
Görüşürüz.
- Affedersiniz. - Evet canım?
Komşu aradı.
Hangi komşu?
Babanızın komşusu.
Ne tuhaf. Genelde beni arar.
Seni aramış ama açmamışsın.
Şarjım bitti herhâlde. Ne istiyormuş?
Bütün gün babanızın telefonunun çaldığını duymuş.
Kesin benimdir. Bütün gün aradım, açmadı.
İşitme cihazının pilini değiştiremediği için.
Anladım.
Kapısını çalmış çünkü müzik çaldığını duymuş.
Ama kapıyı açmadığı için içeri girip bakmaya karar vermiş...
Babam neredeymiş?
Yerde yatıyormuş.
Ne demeye yatıyormuş ki?
Kendinde değilmiş.
Kafası kanıyormuş.
- Bakın işte. - Ne?
Yalnız yaşayamaz. Haklıymışım.
Suçu bize mi atıyorsun yani?
Hangi hastanedeymiş?
- Hastanede değilmiş. - Nasıl yani?
Sarsıntı geçirdiyse hastaneye gitmeli.
Gerek yokmuş.
Ambulans gelip de görevliler babanıza bakınca
olayın saatler önce olduğunu fark etmişler.
Öldüğünü.
Kimin?
Babam ölmüş mü?
Başına aldığı darbeden.
Ne darbesi Carol?
Düşünce aldığı darbe.
Düşünce mi?
Kayınpederim müziği çok severdi.
Özellikle klasik müziği.
Sürekli dinlerdi. Evi ezgilerle dolu olurdu.
Merhaba.
Aradan yıllar geçti ama şimdi düşününce
çocukluk anılarını hatırlamadan edemeyecekler.
Birlikte yaşadıkları günlerden kalma, çoktan unutulmuş,
babalarının hafta sonları onları
bangır bangır müzik çalarak uyandırışına dair anıları.
Upuzun kahvaltılar edilen pazar sabahlarını,
kavgaları, oyunları hatırlayacaklar.
Duygulanacaklar.
Çünkü müzik onlara damarlarında aynı kanın aktığını,
bu bağı koparamayacaklarını hatırlatacak.
Kavgalara rağmen bağlarının çok derin olduğunu,
bunun hayatın gizemiyle bağlantılı,
bizi daha az yalnız hissettiren bir içgüdü olduğunu.
Mutlu yıllar...
Ve bu akşam, uzun süredir yapmadıkları
ve belki hayatlarında son kez yapacakları bir şey yapacak,
kucaklaşacaklar.
Böylece üçü de birkaç saniyeliğine bile olsa
unutulmaz ve tekrarlanmayacak bir anı paylaşmış olacak.
- İyi misiniz? - Evet.
Carol, babam nereden düşmüş?
Yeter Natalia.
Ne olduğunu anladık Natalia.
Merdivenden düşmüş.
Merdivene niye çıkmış?
Banyo ampulünü değiştirmek için.
Göz kırpan...
Alt yazı çevirmeni: Bilge Gündüz Smith