(งานแจกลายเซ็น หนังสือ "ทะเลแห่งกวีของข้า")
"คำพูดข้าในสายลมยามราตรี"
(โดย กวีมิเซล บิน ชัมลาน)
"บทกวีที่ชุบชูข้าและข้าชุบชู
คำพูดข้าในสายลมยามราตรี
บทกวีที่ชุบชูข้าและข้าชุบชู
หาใช่เรื่องง่าย
หาใช่เรื่องง่ายสิ่งที่ข้ารังสรรค์ผ่านบทกวี
ภาระหนักอึ้งดั่งขุนเขาตูวัยก์ แต่ข้ายังแบกมันไว้
พ่อข้าสอนให้ข้าหวงแหนบทกวี
การเดินทางอันยาวนานที่ข้าเดินด้วยความภาคภูมิ
หาใช่เรื่องง่ายสิ่งที่ข้ารังสรรค์ผ่านบทกวี
ภาระหนักอึ้งดั่งขุนเขาตูวัยก์ แต่ข้ายังแบกมันไว้
ข้าเป็นพยานความยิ่งใหญ่ของตน ข้ารู้คุณค่าของตน
ในโลกกวี ข้าคืออัจฉริยะ"
ถ่ายเลย
ขอโทษด้วยที่คนบางตา
มีสอบมีอะไรกัน วันนี้เลยมาไม่ได้กัน
ไม่เป็นไร
- ขอพระเจ้าคุ้มครอง - ขอบคุณ ขอพระเจ้าคุ้มครอง
"คำพูดข้าในสายลมยามราตรี
บทกวีที่ชุบชู…"
"พ่อข้าสอน…
หาใช่เรื่องง่ายสิ่งที่ข้ารังสรรค์ผ่านบทกวี
ภาระหนักอึ้งดั่งขุนเขาตูวัยก์ แต่ข้ายังแบกมันไว้"
พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่
ชิ่ว
ไปสิ ให้ตายเถอะ ชิ่ว
พระเจ้า ช่วยลูกผ่านความลำบากนี้ด้วย
ขอพระเจ้าเกื้อกูลเราทุกคน
"ระหว่างบทกวีของข้าและโลกหล้า
มีปราการขวางกั้นที่พวกพร่ำเพ้อมิอาจข้ามผ่าน
ขนาบเราทางซ้าย ขนาบเราทางขวา
คนหนึ่งมีม้าตัวผู้ อีกคนมีม้าตัวเมีย"
พูดได้ดี เอ่อ…
ข้ารู้จักพ่อเอ็ง ขอให้เขาไปสู่สุคติ
เขาเป็นกวีผู้ยิ่งใหญ่
พ่อผม ผมไม่ได้อยู่กับเขาจนถึงบั้นปลายชีวิต
ทำไม
ผมเป็นลูกของเมียคนที่สี่ของเขา แล้ว…
ข้ารู้ว่าเอ็งเป็นกวี ข้าได้ยินเอ็งที่งาน
ขอบคุณครับ ลุงก็เหมือนกัน
ดูโทรศัพท์สิ
(ตำแหน่งปักหมุด)
ข้าอยากให้เอ็งไปที่หมู่บ้านเผ่าอัลมุรัยส์
เย็นวันพฤหัส
พวกเขาจะจัดดวลกันแบบไม่เหมือนที่ไหน
ไว้เราแข่งกันที่นั่น หวังว่านะ
เก็บแหวนวงนี้ไว้
แหวนนี่ทำไมเหรอครับ
มันจะจุดประกายไฟกวีในตัวเอ็ง
แหวนนี่น่ะเหรอ
ใช่ แหวนวงนี้แหละ
ไม่ดีกว่าครับ ขอบคุณ เอาไปเถอะครับ ลุงเก็บไว้เถอะ
หวังว่าจะได้เจอกันที่หมู่บ้านอัลมุรัยส์
(Alkhallat+: เดอะ ซีรีส์ กฎแห่งทะเลทราย)
(ลิ้นพัน)
งานคืนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ
ผมว่าคนชอบนะ
ทำไมล่ะ ทาลัล พี่ฉันบอกว่าไม่มีใครมา หอประชุมโล่งเลย
พี่คุณรู้ได้ไง
เขาอยู่ที่นั่น
อาจจะเพราะไอ้พี่งี่เง่าของคุณ…
มิเซล ใจเย็นสิ
เอาอีกแล้วนะ
อะไรอีกแล้ว
ช่างเถอะ อย่าเครียดไปเลย ที่รัก ฉันผิดเอง
(ตำแหน่งปักหมุด)
กวีมิเซล สวัสดีครับ
ได้ข่าวว่าวันนี้มาเอาคืนบิน ชัลฟาเหรอครับ
หลังจากเรื่องที่เขาทำกับชัมลาน พ่อของคุณ ขอให้เขาไปสู่สุคติ
ก่อนอื่นผมอยากบอกว่า…
พูดดังๆ หน่อยครับ
เราจะเจอกันที่เวทีดวลแน่นอน แต่เขาไม่ได้เรื่องเลย
ว้าว นี่คือคำพูดของบิน ชัมลาน
ท่านผู้ชม เราขอนำเสนอ การปะทะฝีปากที่ดุเดือดสุดเอ็กซ์คลูซีฟ
บิน ชัมลานตอบกลับบิน ชัลฟาว่าไม่ได้เรื่อง
ไปดูเขาดวลกับบิน ชัลฟากันครับ
ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ ทุกคน
วันนี้มีการดวลกันครั้งใหญ่
วาทะอันเผ็ดร้อนของบิน ชัมลาน
ที่พูดถึงกวีระดับตำนานของเรา บิน ชัลฟา
เขาอยู่ไหน บิน ชัมลานอยู่ไหน บิน ชัมลาน
กวีมิเซล บิน ชัมลาน
กวีคนนั้นไปไหนแล้ว
โทษนะครับ
มีคนล็อกประตู
โทษนะครับ
เปิดประตู
ใครล็อกประตูเนี่ย
กวีมิเซล
มิเซล บิน ชัมลาน กวีผู้ยิ่งใหญ่
"ท่านคือคนสอน… ท่านคือคน…
ท่านคือคน… ท่าน…"
ไปได้แล้ว
พระเจ้าช่วย
เอ็งอ้วกออกไปหมดแล้ว
- มาทำอะไรอยู่ในนี้ - ทำไมต้องออกไปด้วย
ข้าเป็นแฟนตัวยงเอ็งเลย
พอดีว่าท้องไส้ผม…
ท้องไส้เป็นอะไร ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย
- รู้สึกว่าการดวลครั้งนี้มันแปลกๆ - แปลกยังไง
ผมไม่เคยเห็นการดวลที่ใช้กลองเลย ผมไม่ชิน
มันก็แบบนี้แหละ ปรับตัวซะ
ผมก็อยากอยู่ แต่…
ปกติจะเป็นพรมแดง แต่นี่พรมน้ำเงิน
- มันก็เปลี่ยนแล้วแต่คืน - เอาแหวนคืนไปเถอะครับ
ไม่เอาๆ เก็บไว้กับตัวแหละดีแล้ว
ข้าดูรู้ว่าเอ็งจะถล่มพวกนั้นยับ
- จริงเหรอครับ - จริงสิ
จากนี้จะมีแต่พุ่งทยานขึ้นไป
เอ็งทำได้แค่กำจัดพวกที่เหลือให้หมด
กำจัดใครก็ตามที่มันมาขวางทาง
ครับ แต่คือทำนองมันยากนิดนึง มัน…
"ท่านคือคนที่…"
ลืมมันไปซะ
ไปได้แล้ว
ไปสิ
โอเค เอาละนะ
บิน ชัมลาน กวีผู้ยิ่งใหญ่ของเรามาแล้ว
ลูกชายของบรมครูกวี
พอก่อน
สวัสดีครับทุกคน
"ละ… แล…"
"ละ… ละ… และ…"
"และคุณคือคนที่…
ที่…
ท่านคือคนที่…"
เอาเลย พูดเลย
"และท่านคือ…"
ปัดโธ่
"ละ… และ…"
"ท่านคือ…"
"และท่าน…"
"และ…"
ทำไมเขาไม่พูด
พูดมาเลย
"ละ… ละ… ละ…" ฟังนี่
"เจ้าที่มองไม่เห็นภูเขาอันเกรียงไกร ถอยออกมาแล้วเรียนรู้
เจ้าไม่มีอาวุธสู้ ขออัลเลาะฮ์นำทางเจ้า
ขนาดลิ้นในปากเจ้ายังแห้งวันนี้
ชายที่รับคำขอโทษไม่ได้ไม่คู่ควร"
"ชายที่รับคำขอโทษไม่ได้ไม่คู่ควร"
มาหาผมปีที่แล้ว
ผมไปงานอีเวนต์นึง แล้วเขาก็เดินเข้ามาทำท่าทางหยิ่งยโส
- ขอพระเจ้าคุ้มครองเขา - ผมดูแลเขากับพี่น้องเขาข้างหลัง
- ผมตั้งฉายาให้เขาด้วย - ตั้งว่าอะไร
ตั้งว่า "ไอ้ทมิฬ" นี่อุตส่าห์ปรานีแล้วนะ ถ้าอยากได้…
พระเจ้าช่วยด้วย
(ทะเลแห่งกวีของข้า)
- อ้าว - สวัสดี มิเซล
ดีใจที่ได้เจอ ช้าอะไรอยู่
ก็อย่างที่เห็น
คันนี้รถเยอรมัน แต่มันไม่ได้เรื่องเลย
ดับไปเฉยเลย
ขึ้นมานี่มา มาๆ
ไม่เป็นไร ผมจะซ่อมดูก่อน
- ไปเลยครับ ไม่ต้องห่วง - มา
มาสิ
ขึ้นมา
- ไม่ต้องก็ได้ครับ - บอกให้มาก็มา
ไม่เป็นไรครับ
ขึ้นมาเร็วๆ
ก็ได้
ยินดีต้อนรับ
- ยินดีต้อนรับ - ขอบคุณครับ
ฟังนะ ให้ตายเถอะ
ไอ้หมอนั่นน่ะ อาลี บิน ชัลฟา
ไม่ต้องไปสนมัน มันพูดอะไรไม่ต้องไปสน
เราอยู่บนทางหลวง เราฟังแบบนี้ไม่ได้นะ
เพลงอะไรแบบนี้ ฟังอัลกุรอานดีกว่านะครับ
เปลี่ยนไปฟังอัลกุรอานสิ หรือซุนนะฮ์ก็ได้
เปลี่ยนเลย
ครับ อัลกุรอานดีกว่า
อัลเลาะฮ์ทรงตรัสความจริงแล้ว
ไม่มีพระเจ้าอื่นนอกจากอัลเลาะฮ์
อะไรครับ
อยากดูเท้าข้าเหรอ
เปล่า ผมไม่ได้มองเท้าลุง ผมมองคันเร่ง
ดูซะสิ ถ้ามันทำให้รู้สึกดีขึ้น
ไม่เป็นไรครับ ใจเย็น ไม่ต้อง
ผมไม่ได้มอง พูดอะไรของลุง
ไม่อยากดูเหรอ
เห็นไหม นี่ไงเท้าข้า
อยากถ่ายรูปไว้ไหม
ไม่อยากเชื่อเลย
ผมขอโทษจริงๆ ยกโทษให้ผมด้วย ผมคงมองลุงผิดไป ผม…
แต่อย่าโทษผมสิ แค่นี้ผมก็เครียดจะแย่แล้ว
อยู่ๆ ลุงก็โผล่มา แล้ววันนั้นก็มากับแมวดำ
ผมจำได้ว่าเห็นลุง ตอนผมขับรถออกไปจากลานจอด
ผมเห็นลุงกลายเป็นใครไม่รู้ แล้วดูลุงตอนนี้…
เห็นเอ็งครั้งแรก ข้าก็รู้สึกถูกชะตากับเอ็ง ข้าดูรู้ว่าเอ็งเป็นกวีเอก
ข้าอยากบอกเอ็งตรงๆ
- จริงเหรอ - ข้า เพื่อนข้า…
ข้าก็ไม่ได้อยากบอกเอ็งหรอก
แต่ในเมื่อเอ็งบังคับให้ข้าต้องบอก
ข้าเป็นญินที่ทรงพลัง
- อ้อ - ข้าเชี่ยวชาญด้านบทกวี
ส่วนเรื่องรูปร่างหน้าตา
เรามีอิสระเลือกได้
จะเลือกรูปร่างหน้าตาแบบไหนก็ได้
ยังไง
เห็นหน้าข้าไหมล่ะ
เอ้าดู
- นี่ข้าแบบตาโต - พระเจ้าช่วย
พระเจ้าช่วย
นี่ก็อีกหน้า
เป็นอะไรไป
ฉี่ราดเลยเหรอ
พอได้แล้ว พอ หยุดนะ
ดูหน้านี่ซะก่อน
นี่หน้าตอนเข้าเมือง
สำหรับบูเลอวาร์ดริยาดซิตี้หรือวันเดอร์แลนด์
ข้ารู้ว่าจมูกข้าใหญ่
จะให้ดูหน้าที่เด็ดกว่านี้เป็นเท่าตัว
หน้าสุดท้ายนี้สำหรับภารกิจพิเศษ
โธ่ เอ็งนี่ใจเสาะชะมัด
ขอร้อง ผมจะไม่กวนอีกแล้ว
จ๊ะเอ๋
อย่าเข้าสิงผมอะไรแบบนั้นเลยนะ ผมขอร้อง
ไม่ๆ ไม่เลย
มากับข้า แล้วข้าจะแก้ปมที่ลิ้นให้เอ็ง
แล้วเองจะเจอเสียงของเอ็ง
แล้วไม่ว่าจะกวีหน้าไหน เอ็งก็จะเอาชนะได้
เห็นไหมว่าเอ็งไม่ติดอ่างแล้ว
พร้อมไหม
โอเค งั้น…
เราอยู่ที่นี่ทั้งคืนไม่ได้หรอกใช่ไหม ไปไหนต่อล่ะ ผมต้องทำอะไรบ้าง
ยื่นมือขวามาจับมือข้า
จับมือนี่ปลอดภัยไหม
จับได้ ไม่เป็นไรหรอกน่า
ขอบคุณพระเจ้า ในที่สุดเราก็มาถึง
เราล้างรถได้นะ ถ้าอยากจะล้าง
เรื่องอื่นๆ ก็ทำได้
อย่างเช่นอะไร
โทรหาเมียเอ็งสิ โทรไป
บอกว่าเอ็งจะไม่อยู่ตลอดทั้งอาทิตย์นี้
เจ็ดวันเต็ม
ไง เป็นไงบ้าง สบายดีนะ
ผมอยู่กับนักกวีคู่ดวล แล้ว…
จะไม่มีสัญญาณนะ
ไว้คุยกัน
ขอบคุณพระเจ้า
ทีนี้ก็รัดเข็มขัดซะ
แล้วเตรียมตัวให้พร้อม
ไป
- พระเจ้า ไม่มีอะไรดีกว่าความสะอาด - ใช่
ที่ต้องชะล้างมากที่สุดคือไอ้ที่อยู่ข้างใน
- ดูมันหมุนสิ - แบบนี้แหละสะอาดหมดจด
- เรามาถึงแล้ว - ที่ไหน
ไม่นะ ไม่
ไม่ เดี๋ยวก่อน
เดี๋ยว
ไม่นะ
หัวใจผมเต้นรัวเลย
พามาที่ไหนเนี่ย
ที่นี่ที่ไหน
เป็นอะไรไป
หัวใจผมเต้นรัวเลย
- ลุกขึ้น หัวใจเอ็งปกติดี - ผมลุกไม่ได้
- พระเจ้า เอ็งแค่กลัวและหวาดระแวง - ผมรู้สึก…
รู้สึกเหมือนกำลังจะตาย
ลุกขึ้น ไม่เป็นไรหรอกน่า
เพิ่งจะเริ่มก็เป็นงี้แล้วเหรอ
- ท้องผม - ไม่อยากเป็นกวีเอกเหรอ
ผมจะอ้วก
เร็วเข้า ลุกขึ้น
จงเข้มแข็งด้วยพลังจากพระเจ้า
- พระเจ้า - เอ็งจะไม่เป็นไร
ลุกขึ้นมา
(หมู่บ้านวาดิอับการ์)
พระเจ้าช่วยลูกด้วย
ขออัลเลาะฮ์เป็นที่พึ่งพิง
"อัลเลาะฮ์ผู้เป็นที่พึ่งนิรันดร์…"
เออ สวดไป กลัวอะไร
สวดอายะตุลกุรซีนี่ก็ดีนะ
"ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์…"
หามีเดชานุภาพใดเปรียบได้กับของอัลเลาะฮ์
- เราจะไปไหนกัน - คิดว่าจะไปไหนล่ะ
เราจะไปที่บ่อน้ำ
เหรอครับ
เอ็งจะได้เจอผู้หญิงที่จะแก้ปมที่ลิ้นเอ็ง
ผมเพิ่งแต่งงานไปเองนะ
ผมไม่สนเรื่องนั้น
เอ็งก็แค่กลัว
หวาดระแวงไปหมด
พระเจ้า
- มาเร็ว เดินไป - โธ่
ทำแบบนี้หัวใจจะวายแล้วเนี่ย
สาบานเลย เอ็งจะไม่เป็นไร
บ่อน้ำ
เห็นไหม อยู่ตรงนั้น
- มาเร็ว - ฮะ
นั่นไงบ่อน้ำ ขอบคุณพระเจ้า
แล้วผมต้องทำอะไร
- ไปตรงนั้น - โอเค
เอาละนะ
แล้วไงต่อ
ทันทีที่เห็นพระจันทร์
อยู่ตรงกับปากบ่อน้ำพอดี
ครับ
เอ็งก็ถอดแหวน
แล้วโยนแหวนลงน้ำ
- แค่นั้นเหรอ - แค่นั้น
แล้วหญิงสาวชาวเบดูอินจะมาหาเอ็ง
อย่ามองตาเธอ
แค่แวบเดียวก็ไม่ได้
อย่ามองตาเธอ
เธอจมหายลงไปเหมือนเดิม
เธอกลับลงไป
เฮ้ย เพราะเอ็งมองตาเธอ
- สาบาน ผมไม่ได้มอง - เอ็งมอง
ตอนท้าย
งี้เอ็งก็ต้องกลับมาเดือนหน้า
- แล้วก็ต้องทำใหม่หมดเลยเหรอ - ใช่แล้ว
- ไม่นะ - พอดวงจันทร์ตรงกับ…
- บ่อ… - ผมเข้าใจ แต่อะไรกัน
แต่มีวิธีซิกแซกได้อยู่มั้ง
ข้ามีวิธีซิกแซก
รอตรงนี้
ข้าต้องไปก่อน แต่เดี๋ยวมา
ได้ อย่านานล่ะ
พระเจ้า
หันไปมาทำไม
- เปล่า ผมแค่… - มองอะไร
แค่ชื่นชมที่นี่
- ที่นี่… - ฮะ
- กับหม้อใบนี้ - ฮะ
ข้าอยากให้เอ็งตักโคลนจากบ่อใส่หม้อให้เต็ม
เอาไป
ลงไปเลย
- ไม่มีทางซะหรอก - ทำไมล่ะ
- ไม่มีทาง ลุงไม่เห็นเธอ - ลงไป
ลุงไม่เห็นว่าเธอจมกลับลงไปยังไง ผมไม่ลงไปหรอกนะ
เอ็งทำเธอตกใจจนหนีไป
- ไม่ - พระเจ้า
ผมไม่ลง
จริงๆ เลย
แล้วจะเอาไงต่อ
ไม่รู้เหมือนกัน
ให้ตายเถอะ จริงๆ เลย
จ๊ะเอ๋
- เอาหม้อตักเลย - โอเค
ใส่มาให้เต็ม
พอเต็มหม้อแล้ว
เอามัดกับเชือกนี้ไว้
ข้าจะดึงขึ้นมา
แล้วข้าจะกลับมาดึงเอ็งขึ้น
- จะดึงผมขึ้นเหรอ - ใช่
- ได้ไหม - ได้สิ
- อย่าทิ้งผมไว้ที่นี่นะ - ไม่ทิ้งหรอก ไม่หนีไปไหนหรอกน่า
อาหารที่ข้าทำในหม้อนี้
มันเหลือจะเชื่อเลย
แต่หม้อนี้ไม่ไปกวนหญิงสาวชาวเบดูอินคนนั้น
แล้วเราจะเอาไปทำอะไร
เดี๋ยวก็รู้
- ไปตรงไหน - อยู่ตรงนั้น
อือ ตรงนั้น
- ตรงนั้น - อือ ตรงนั้น
จะเตะลูกโทษหรือไงเนี่ย
หนึ่ง
สอง
สาม
สี่ ห้า หก
เจ็ด
แปด
ชี้อะไรเนี่ย
ทำอะไร
นี่แหวนเอ็ง
เอามาได้ไง
อัลเลาะฮ์นำมันกลับมา
โอเค แล้วไงต่อ
มาตรงนี้
นั่งตรงนี้
หันหน้าไปทางนี้ นั่นแหละ
- ทางนี้นะ - ใช่
เปิดหม้อเลย
เอ้า
- ไม่ใช่ว่าทำของใส่ผมนะ - ไม่ได้ทำของอะไรทั้งนั้น
เพ่งสมาธิไปที่ตัวเองและฟังเสียงข้างใน
- ทำไงอีก - รัดเข็มขัดให้แน่น แล้วเตรียมตัวให้ดี
มิเซล มิเซล มานี่หน่อย
มิเซล
นี่ มิเซล
พระเจ้า
ทำอะไรผมเนี่ย
ไม่เอาแล้วโว้ย!
ไม่…
พระเจ้าช่วยลูกด้วย
พระเจ้าช่วย ตายแล้วรึเปล่าเนี่ย
เฮ้ย
ตายแล้วหรือยังไงเนี่ย
ไอ้ลุงบ้าเอ๊ย
เอ็งทำได้แล้ว มิเซล
ขอบคุณ ผมอยู่ไหน โลกบัรซัคหรือที่ไหน
อยู่ในจิตใต้สำนึกของเอ็ง
ทำไมตัวเหลือแค่นั้น
อัลเลาะฮ์มอบความสามารถนี้ให้เรา
เราเปลี่ยนรูปร่างเปลี่ยนขนาดได้
โอเค
- นั่นใคร - ไหน
"ข้าไม่เคยรีบร้อนคว้าอาหาร
เพราะคนที่ตะกละที่สุดนั้น…"
"คือคนที่รีบที่สุด"
นี่ มิเซล
"คือคนที่รีบที่สุด"
เก่งมาก
ดูเอ็งสิ เป็นกวีมาตั้งแต่เด็ก
นั่นแหละเป้าหมาย นั่นแหละ
อัศจรรย์จริงๆ
นี่คือหญิงที่จะอยู่กับเอ็งตลอดการเดินทางนี้
อัศจรรย์จริงๆ ดูเธอสิ
ว้าว
มิเซล
นี่ทริปใช้เหยี่ยวล่าสัตว์เหรอ ฮะ
ทำไมเธอมาอยู่นี่
ทำอะไรอยู่
ฟังนะ แม่หนู
สาบานได้ เราไม่ได้ทำอะไรแบบที่เธอคิดเลย
- เราแค่มองหาแรงบันดาลใจทางกวีของเขา - อย่างนั้นเหรอ
- ใช่แล้ว นี่แหละที่เราทำกันอยู่ - แหงสิ
- อาริฮา เขาก็บอกไปแล้ว อะไรนักหนา - ขอโทษนะ
- ไปกันเถอะ ไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่ได้ยังไง - มานี่นะ
นี่บ้านอะไร
บ้านเราตอนผมเด็กๆ ที่อัลฟาวาซ
พระเจ้า ที่ตรงนี้เดี๋ยวนี้ ตารางเมตรละเป็นหมื่น หมื่นห้าเลยนะ
- เป็นนายหน้าอสังหาฯ เหรอ - ไปต่อกันเลย เดินไป
"ระหว่างสีโกโก้กับสีย้อมหญ้าฝรั่น
คือประกายผมของเจ้า โอ้ คนสวย
ให้ลมพัดผ่านมันไปอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน
ไม่ว่าผมเจ้าจะพัดไปทางไหน ที่รัก ขยับไปกับมัน
ท่วงท่าเยื้องย่างของเจ้าพับชายผ้าให้ไหวตาม ช่วยข้าเถิดผู้เป็นเจ้า
- ตาข้ามองตามผ้าที่พริ้วไหว" - พูดได้ดี
นี่บ้านวัยเด็กของผม ผมจำได้แม่นเลย
นี่คือที่ที่เอ็งได้รับความทุกข์มา
และเป็นที่ที่จะรักษาเอ็ง
พื้นผิวผนังสวยดีนะ
- ใช่ - ผู้รับเหมาเจ้าไหนสร้างล่ะ
จะไปรู้ได้ไง ผมเด็กอยู่
"เจ้ายังเป็นมือใหม่ในวงการข้า
- นั่นพ่อผม - ข้าเป็นกวีและศิลปิน
- ที่…" - พ่อ ผมเขียนบทกวีมาครับ
นั่นผมตอนเด็ก
โห หน้าเหมือนกันเลย ตอนนี้ก็ยังเหมือน
นั่งลงสิ ไอ้หนู นั่งลง
ว่าแต่
ผมจำไม่ได้ว่าพ่อดุผมต่อหน้าทุกคน
นี่แหละสาเหตุความทุกข์ของเอ็ง
เอ็งถึงพูดติดอ่างยังไงล่ะ
- หมื่นนึงอะไรกัน เหลวไหล - มีอะไรกัน
อะไรล่ะเนี่ย จ่ายห้าพันพอ แล้วอย่ามาเถียง
ดาเฟอร์ มานี่เร็ว มาดูนี่
- เขาซื้อบทกวี - มิเซล
- มานี่ - ฮะ
- มีอะไร - ไม่มีอะไร
ดูโน่น นั่นแม่เอ็ง
เพิ่งเข้ามา
มะ… มะ… มะ…
- เอ็งถึงได้พูดติดอ่าง - มะ…
- ไปต่อกันเถอะ - มะ…
ไป
ไปสิ
พระเจ้าช่วย เอ็งพูดติดอ่างเพราะพ่อแม่เอ็ง
ให้ตายสิ
แต่มันรักษาได้
ขออัลเลาะฮ์ทรงอภัยและยกโทษให้พวกเขา มันเกิดไปแล้ว จะให้ทำไง
เอ็งโชคดี เห็นผู้หญิงคนนั้นไหม
เอ็งโชคดี
อัศจรรย์จริงๆ
- ดูความงามเปล่งประกายบนโน้นสิ - มิเซล
นั่นอะไร
- เห็นเธอไหม - เห็น
"เขาถามว่าเจ้าเป็นมนุษย์หรือเป็นนางฟ้า
เจ้าคือนางฟ้าชัดๆ เจ้าคือมนุษย์ชัดๆ
อยากรู้ว่าเจ้ามีจริงไหม
หรือเป็นแค่จินตนาการของข้า"
จะขอเธอแต่งงานหรือไงเนี่ย
บอกมาสิว่าจะให้ทำยังไงกับเธอ
แค่แตะนิ้วเธอ เอานิ้วชนนิ้ว
แล้วโชคของเอ็งจะเปลี่ยน
มา
เฮ้ย วันนี้วันอะไร
- พฤหัส - ขอบใจ
"ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ท่าน ท่านมิได้เข้าหาผู้ที่ตั้งใจมาหาท่าน
เราเป็นคนลงมือทำจริง
และเราภูมิใจ
ข้ามาเพื่อให้บทเรียนแก่เจ้า
มันอาจจะช่วยเจ้า เจ้าคนเขลา
ก่อไฟแล้วตัดสินไฟจากเปลวไฟ"
ฟังทางนี้
เมื่อกี้แค่พูดไปเรื่อย
"บทกวีฝังอยู่ในหัวข้า
และข้าก็ตีหัวมาหลายหัวแล้ว
ข้าคือกวีเอก โลกแห่งกวีนิพนธ์ทั้งมวลอยู่ใต้เบื้องบาทข้า
พ่อหนุ่มผู้น่าสงสาร เจ้าบอกว่ามาให้บทเรียนข้า
ก่อไฟแล้วตัดสินไฟจากเปลวไฟ"
"ก่อไฟแล้วตัดสินไฟจากเปลว…"
เฮ้ย!
ดูไอ้ลูกแหง่ติดแม่
เดี๋ยวนะครับ
มิเซลกลับมาแล้ว
เขากลับมาแก้แค้นอาลี บิน ชัลฟา กวีของเรา
มาดูกันว่าวันนี้จะเป็นยังไง
ดูเหมือนจะมีการดวลบทกวีเกิดขึ้นแล้ว และดูท่าจะไม่ง่ายซะด้วย
แต่ก็อย่าประมาทอาลี บิน ชัลฟา
"ข้าเกิดมาโดยยืนหยัดด้วยลำแข้งตนเอง เงยหน้าสง่าท้าเมฆา
ข้าหลงใหลการเสาะหาความหมาย เก็บเกี่ยวชัยชนะมาเชยชม
ข้ามีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ มีฝันที่งดงามโอ่อ่า
และวิญญาณข้าก็อยู่ร่วมกับสิ่งเร้นลับ ลอยอยู่ในสวรรค์ของมัน
การพูดติดอ่างไม่เคยฉุดรั้งโมเสส ขอสันติสุขจงมีแด่เขา
จากการทำตามคำทำนาย ไม่ว่าจะสารหรือจุดประสงค์
กวีมิใช่เรื่องของกำลังหรือการชิงดีชิงเด่น
การอวดเบ่งมีแต่จะทำให้ฟังดูเหมือนเสียงลาร้อง
บทกวีอยู่ในจิตวิญญาณ ก่อนที่มันจะถูกประดับด้วยคำพูด
มันทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและขนานกับกาแล็กซี
จิตวิญญาณต้องการวินัยและความเคารพ
ความจองหองเป็นศัตรูตัวฉกาจของจิตวิญญาณ
- ข้าผงาดขึ้นท่ามกลางความอัปยศ - อะไรกัน ทำงานพังหมดแล้ว
และวัยเด็กของข้าก็ทำให้ข้าลิ้มรส ทุกหยาดหยดของความขมขื่น
ข้าฝึกฝนด้วยตัวเอง และข้าสร้างศาลศักดิ์สิทธิ์ให้บทกวีของข้า
ข้าเลิกนับถือครูผู้สอนและข้าก็ซื่อสัตย์กับตัวเอง
ข้าไม่เคย… ข้าไม่เคยซื้อบทกวี
การขายบทกวีเป็นสิ่งที่พระเจ้าต้องห้าม
คนเรามีความมุ่งมั่น และความทะเยอทะยานต่างกัน
ข้าเดินทางระยะเวลา 2,000 ปีในหนึ่งสัปดาห์
ข้าดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงแห่งความหมาย แหวกว่ายในจุดที่มืดมิดที่สุด
ข้าปล่อยเจ้าเป็นอิสระแล้ว สหายผู้ร่วมทางในบทกวีที่ถูกบดบังของข้า
และข้าได้ปลดปล่อยญิน จากวิญญาณอันคลุ้มคลั่งของข้า
หากบิน ชัลฟาตามข้าได้ทัน ข้าสาบานเลย
จิตใจของเขานั้นอ่อนแอและเขาต่อกรกับข้าไม่ได้
เขามีเหล่าญินเป็นบริพาร มีสายลมแห่งสติปัญญาและความถวิลหาพัดพา
ญินสี่ตนที่เขาคอยปรนเปรอด้วยวิถีที่มิชอบ
แต่ข้ามียาถอนพิษที่จะปลิดโรคร้ายของเขา
และข้าสามารถสอนเขาถึงผลของการกระทำ
บิน ชัลฟา ตั้งแต่คืนนี้ เจ้าจะหายไปตลอดกาล
สำหรับการดวลครั้งนี้ เจ้าจักต้องลิ้มรสความขมขื่นด้วยน้ำมือของข้า"
- อร่อยไหม - ครับ
- กินให้อร่อย - อร่อย
- กล่าวบัสมะละฮ์รึยัง - กล่าวแล้ว
- สวัสดี - สวัสดี
กาซี
อ้าว ดาเฟอร์ สวัสดีครับ
ขึ้นมา มีอะไรรึเปล่า
รถผมเสีย แย่เลย แล้ว…
ไม่มีสัญญาณด้วย
- เสียเหรอ - ผมจะซ่อมดูก่อน
ขึ้นมาสิ ขึ้นมา
ขึ้นมาสิ
โอเค ดี
ยินดีต้อนรับ
ขอบคุณครับ ขอพระเจ้าคุ้มครอง
"เขาถามว่าเจ้าเป็นมนุษย์หรือเป็นนางฟ้า
เจ้าคือนางฟ้าชัดๆ เจ้าคือมนุษย์ชัดๆ
อยากรู้ว่าเจ้ามีจริงไหม หรือเป็นแค่จินตนาการของข้า
เจ้าคือความดิบเถื่อนของบทกวี และเสียงหัวเราะในค่ำคืนอันแสนรื่นรมย์
เจ้าเป็นสิ่งที่ได้รับอนุญาตหรือสิ่งต้องห้าม เจ้าเป็นบาปที่หอมหวานที่สุดที่ได้รับอนุญาต
เจ้าคือความสุขทั้งมวลของค่ำคืน ดอกไม้สีเขียวที่เบ่งบานในใจข้า
เจ้าคือดนตรีที่วาดรอยยิ้มบนใบหน้าในยามราตรี
ก่อนที่ข้าจะได้เจอเจ้า ข้าเป็นผู้ชายที่น่านับถือ
แล้วข้าก็หลงทางอยู่ท่ามกลางฝูงชน โธ่เอ๋ย ตัวข้า โธ่เอ๋ย
โยกมาทางนี้ ส่ายสะบัดไปทางนั้น
หัวใจข้ามันเตลิดไปกับเอวของเจ้า
ไหวเอนไปตามเรือนร่างเจ้าทางขวา ไหวเอนไปตามเรือนร่างเจ้าทางซ้าย
ชุดที่ประดับด้วยดอกไม้ ซ่อนผลไม้หอมหวานไว้ข้างใต้
และเข็มขัดสีดำเอวต่ำของเจ้า มันรับน้ำหนักได้อย่างไร
ข้าเป็นของเจ้าถ้าเจ้าเข้ามาหาข้า และข้าเป็นของเจ้าถ้าเจ้าหันหลังไป
ขอสายใยชะตาจงถักทอเราเข้าด้วยกัน ยอดดวงใจผู้มีลักยิ้มและไฝเสน่ห์
ร้องเพลงอาบูนูรา เสียงของเจ้าช่างไพเราะปานจะขาดใจ
จงดีดสายซอของเจ้าต่อไป
ข้าขอสาบาน ข้าสุขล้นจนเหมือน ยืนอยู่บนดวงจันทร์ ข้าเป็นเพียงชายธรรมดา
จงเริงระบำในแสงสว่างแห่งรุ่งอรุณ
ให้ข้าได้ซึมซับความงามของเจ้าเต็มที่ ไปตลอดนิจนิรันดร์
สร้อยเงินประดับกายเจ้าถูกลำคอระหงเย้ายวน
ถูกเนินคอของเจ้าล่อลวง
พลัดหล่นลงไปในผลส้มหวาน ถูกเผาไหม้ด้วยความงาม
นี่ทรวงอกอย่างนั้นหรือ หรือผลไม้สุกงอมกันเล่า
หรือเป็นหลุมศพ
ข้าถวิลหาอยากพบยอดรัก เพียงชั่วครู่ก่อนลมหายใจสุดท้าย
ขอให้ข้าได้ตกอยู่ใต้ความเมตตา ของเรือนร่างอันบอบบางผู้งดงามดุจจันทร์เพ็ญ
และรอยยิ้มสีกุหลาบที่สดใสกว่ามุกเม็ดไหนๆ
สายรัดศีรษะของข้าโอบล้อม เอวบางของเจ้าได้ และไม่มีวันขาด
ไม่หลุดลงไปต่ำกว่าเอว ต่อให้มันจะคลายตัวก็ตามที
โยกย้ายไปตามเสียงเพลงของอาบูนูรา ปล่อยให้ความทุกข์หลุดลอยไปจากใจ
คืนนี้ข้าโชคดียิ่งกว่าอัลวาลีด บิน ทาลัล
เจ้าทำประสาทของข้าด้านชา ข้าพล่ามออกมาโดยไม่ผ่านความนึกคิด
หากเจ้าชายนาเยฟจับข้าเข้าคุก การตัดสินของเขายังคงยุติธรรม
ขอให้เขาไปสู่สุคติ
ข้าปลิวคว้างดั่งขนนกกระจอกเทศ ล่องลอยไปตามลม
ให้สิ่งนี้ได้ชำระแค้นแทนอีฟ จากบุรุษผู้กล้าหาญที่สุด
ข้าล่องลอยเข้าไปในดวงตาสีดำคู่นั้น ที่ทาขอบตาด้วยผงโคห์ลแลดูมีมนตร์ขลัง
ขนตาที่ปัดป่ายพวงแก้มโค้งงอนดั่งจันทร์เสี้ยว
ข้าล่องลอยไปกับเสน่ห์นาง ตกอยู่ในภวังค์ ขออัลเลาะฮ์โปรดอภัยข้า
ความงามของเจ้าทำให้ข้ากลายเป็นผู้ศรัทธา จนปากได้เพียงแต่พึมพำคำอธิษฐาน
โอ้ ความกรุณาที่แสนอ่อนโยน ผู้หลอมรวมวิถีแห่งเบดูอินเข้ากับชาวกรุง
ราชินีแห่งดวงใจผู้แสวงหาความสมบูรณ์แบบ
จงเยื้องกรายอย่างไม่แยแสและทระนง จงบรรเลงอย่างบ้าบิ่นและโอหัง
เจ้ามีสิทธิ์ที่จะทำเช่นนั้น ข้าเองก็มีสิทธิ์เช่นกัน
เพราะข้าคือมนุษย์ผู้ผิดพลาดได้ แต่พระผู้สร้างย่อมประทานอภัย
หัวใจข้าจะสลายเพียงใดเมื่อราตรีสิ้นสุด และเจ้ายังเป็นเพียงฝัน"
ลาก่อน
พูดได้ดี
คำบรรยายโดย พิชชาพงศ์ ทองเพ็ญ ตรีสิ้นสุด และเจ้ายังเป็นเพียงฝัน"