- Heli 30, tu U05. - Tu Heli 30.
Mamy pojazd pasujący do auta sprawcy napadu na bank.
Niebieski Ford Taunus, numer rejestracyjny NV34550.
Minutę temu go zgubiliśmy, lecimy w kierunku Marienlyst.
Próbujemy namierzyć samochód.
Przyjęłam. Kierujemy się tam.
Dzięki.
Cześć, szefie.
Gdzie?
Heli 30. Lecimy na wschód wzdłuż ulicy Marienlyst.
Chyba nas widział.
Przyspieszył.
- Tom. - Spieszysz się?
Namierzyli auto tego świra, co napadł na bank.
Zobaczymy się później?
Zadzwonię.
- Harry, czekaj! - U05 do wszystkich jednostek.
Szukajcie niebieskiego Forda Taunusa. Numer rejestracyjny NV34550.
Bravo 41. To nasza sprawa. Już jedziemy.
Jedziemy 150 metrów za nim, w stronę Majorstukrysset.
Spokojnie!
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Czas na wiadomości.
Coraz więcej osób domaga się, by policjanci nosili broń palną.
W Oslo jeszcze nigdy nie było tyle nielegalnej broni
i przewiduje się eskalację wojen gangów na przedmieściach.
Kolejne wiadomości. W Oslo wciąż mamy falę upałów.
Wczoraj temperatura przekroczyła 31 stopni.
- Helge? - Tak?
„Ten, kto ma największe uprawienia, otworzy skarbiec
i włoży pieniądze do czarnej torby. Ma 30 sekund.
Jeśli nie zdąży, zastrzelę osobę, która to czyta”.
- 27… - Tak…
- 26… - Czekaj.
- Zostało 20 sekund. - Poczekaj, muszę…
Siedemnaście…
Zielona taśma, Helge.
Zaraz, zaraz…
Siedem.
Pięć.
- Dwa, Helge! - Tak! Muszę tylko…
- Muszę otworzyć drugi zamek. - Dwa, Helge!
- Tak, tak!
Masz.
O sześć sekund za późno.
Harry?
- Co ty wyprawiasz? - Pracuję, szefie.
Nad napadem na bank sprzed pięciu lat.
No i co?
Wznawianie śledztwa nikomu nie pomoże, a zwłaszcza tobie.
Dobra.
Ellen? Potrzebuję kogoś, kto zna się na ludziach.
Chodź. Jest tu ekspertka od biometrii.
Ta pożyczona ze Sztokholmu.
Miałeś się tym zająć.
- Ja? - Mówiłem ci.
Myślałem, że żartujesz. Nie mam…
Kompetencji społecznych? Zdolności przywódczych?
Weź się w garść.
Choć raz pogadaj z kimś normalnym.
- Chodź. - Cześć, Beate. To Harry.
- Beate Lønn. - Cześć. Harry.
- Ellen Gjelten. - Jesteś Szwedką?
Tak…
To jakiś problem?
Nie, nie mam nic do Szwedów. Zazwyczaj.
Cześć.
Chcesz dostać się do Delty, tak?
Trzeba zdobyć 270 punktów na 300. Trudne.
Mogę ci coś pokazać?
Pewnie.
Stań tak jak wcześniej.
Słabo to wygląda.
Prawa noga do tyłu, większy rozkrok.
Pochyl się trochę. Rozluźnij ramiona.
- Rozluźnij. - Tak.
Panuj nad oddechem.
Żadnych myśli ani uczuć. Istnieje tylko cel.
Wsiąknij w cel.
Oddychaj. Strzelaj.
Strzelaj.
Opuść pistolet.
Widzisz? Potrafisz.
Jak coś, to wołaj.
KOMISARZ TOM WAALER
Ta broń to Česká zbrojovka.
Cezetki są rzadkością w Oslo, ale wczoraj Wydział Antynarkotykowy
skonfiskował jedną podczas nalotu na garaż.
Należy do Sverrego Olsena.
Chyba handluje nie tylko prochami, ale też bronią,
i ma na koncie dwa napady na bank.
Myślisz, że to Olsen napadł na bank?
Przed napadem nikt nie słyszał o cezetkach w Oslo,
więc albo sprawcą jest Olsen, albo sprzedał broń i wie, kto to zrobił.
Czyli musimy znaleźć Olsena.
Potrzebowałeś kogoś, kto zna się na ludziach?
Tak.
Spójrz.
Kazał mówić jej, żeby nie dało się rozpoznać jego głosu.
Spójrz na jej reakcję. Co on mówi?
Wygląda, jakby mówił jej, że ją zastrzeli,
a ona nie może w to uwierzyć.
- To było bez sensu. Dostał pieniądze. - Dwanaście lat odsiadki zamiast 21.
Co o tym sądzisz?
Wniosek w raporcie był taki…
Chciał pokazać, że jest gotów zabić,
by policjanci w okolicy za nim nie jechali,
tylko czekali na Deltę…
Czytałaś raport?
Więc wiesz, że w trakcie pościgu jeden z naszych samochodów…
rozbił się.
Idź do Wydziału Antynarkotykowego. Ja sprawdzę garaż.
Tak, ale czy nie miałeś…
Nie jedziesz windą? Jest gorąco.
Uwielbiam schody.
Hole zbiegł po schodach w 30-stopniowym upale. Coś się stało?
Ma trop w sprawie Sverrego Olsena po wczorajszej konfiskacie broni.
To sprawa Wydziału Antynarkotykowego. Po co się w to miesza?
Nie wiem. Jego zapytaj.
Nie poddawajcie się, chłopcy.
Hej!
- No hej. - Cześć.
Dzwoniłeś.
Mam spotkanie z psychologiem,
więc spóźnię się na kolację z tobą i Olegiem.
Aha. Ale to dobrze.
Kiedy się zobaczymy?
Może zjecie sami, a ja dołączę później?
Nie ma problemu. Kupisz po drodze wino?
Tak…
Na pewno? Nie musisz…
Dobra. To będzie trening silnej woli.
Dzięki.
Kocham cię.
A ty kochasz mnie.
Cześć.
Pa.
Jest tutaj?
Sverre?
Tak?
A gdzie miałby być?
W drugiej miejscówce.
A gdzie ta druga miejscówka?
Kurwa, znowu gliniarz.
Zatrzymaj się!
Gdzie jest druga miejscówka Olsena?
Nic mu nie mów. Policjanci nie mogą nosić broni.
- Nie może ci grozić bronią… - Wiem.
Nic nie powiem.
Trzysta? Starczy na działkę heroiny.
- Łapówek też nie może dawać. - Nie.
Dobra.
- Pięćset? - Głuchy jesteś?
Przestań.
Tysiąc.
Mam tylko 800.
Sverre Olsen.
Nie.
Pod mostem przy placu Schous.
Hej!
Masz rację. Nie wolno mi dawać łapówek.
I obiecałem dziewczynie, że kupię wino.
Hej. Szukasz kogoś?
- Sverrego. - Dzisiaj go nie ma.
Ale ja mam dużo dobrego towaru.
Nie trzeba.
- Szuka mnie. Co mam robić? - Słuchaj.
Mamy domek w Nordmarce. Wyślę ci lokalizację.
Posłuchaj. Zabrali broń.
Potrzebuję kasy.
My zapłacimy za broń, ty zostań w tym domu
i z nikim nie gadaj, dopóki nie wywieziemy cię z kraju.
Będziesz nam ją dostarczał, gdy będziemy chcieli więcej.
- Więcej? Planujecie jakąś wojnę? - Tak.
- Przeciw komu? - Przeciw takim jak ty.
Zakręt wrzecionowaty.
Odpowiada za rozpoznawanie twarzy.
Masz to całe życie?
Tak. Każdy z nas ma zakręt wrzecionowaty.
Jest w mózgu.
Ale mój zawsze był trochę bardziej rozwinięty.
Czyli dosłownie jesteś w stanie rozpoznać
wszystkie twarze w szwedzkim rejestrze karnym?
Tak. I w norweskim.
Przysłali mi, to przejrzałam.
To tysiące twarzy.
- Tak, to trochę dziwne. - Nie!
Jak to jest pracować z Harrym Hole?
Harry…
Równie dobrze mogę o wszystkim ci powiedzieć.
O Harrym krążą plotki.
Że się nawalił i zabił kolegę w wypadku samochodowym.
Że chodzi z butelką whisky w kieszeni,
żeby udowodnić sobie, że nie pije.
Harry jest najlepszy, tylko nie radzi sobie z całą tą otoczką.
On…
nie ma potrzeby błyszczeć, jak niektórzy.
Cześć, Beate.
- Cześć. - Słyszałem, że do nas dołączysz.
- Niesamowite, że oboje tu trafiliśmy. - Tak.
Widzę, że się znacie?
Można tak powiedzieć. To twój pierwszy dzień?
Pierwszy dzień w pracy zawsze jest stresujący.
Podobno ty i Harry interesujecie się Sverrem Olsenem?
- Tak, a co? - Dajcie znać, jeśli mogę jakoś pomóc.
- Dzięki, powiem Harry’emu. - Dobra.
Do zobaczenia.
Skąd go znasz?
Był moim instruktorem w szkole policyjnej.
To było parę lat temu.
Wszystko gra?
Tak, tak.
Ale chyba muszę wracać do pracy.
- Na razie. - Cześć.
Kurwa mać…
Nawet gdybym mógł go kupić,
nie jest wart tyle, na ile pan liczy.
Ale to diament, tak?
Tak, przeciętnej jakości.
Jest czerwony przez resztki nieskrystalizowanego węgla,
przez co jest mniej przejrzysty.
- Ile może pan dać? - Cóż…
Zakładam, że nie ma certyfikatu?
No tak. To mi wygląda na krwawy diament.
Kupuje pan czy nie?
Już mówiłem, nie mogę.
PSYCHOLOG
Mam na imię Harry i jestem alkoholikiem.
I tak ciężko było ci to z siebie wydusić,
że przestałeś tam chodzić?
To pomaga wielu ludziom, ale…
Wolisz przychodzić tutaj.
Pracujemy razem…
Dlaczego teraz?
Przecież od dawna nie pijesz.
Tak… Poznałem kogoś.
Wiedziałem.
Nie kupiłbyś tak drogiego wina tylko dla siebie.
Gdy tu wszedłeś, ledwo cię poznałem.
„Wygląda jak normalny, szczęśliwy człowiek”.
Wolę dmuchać na zimne.
- Nie chcę tego spieprzyć. - Nie.
Słyszałem, że znów oglądałeś nagrania z napadu na bank.
Może gdybyś rozwiązał tę sprawę szybciej,
nie doszłoby do wypadku.
Może myślisz, że Lars by wtedy żył.
Minęło pięć lat, Harry.
Trzeba żyć dalej.
Jaki to ma związek z tym, że kogoś poznałem?
Mówisz, że nie chcesz tego spieprzyć.
A co zawsze sprawia, że wszystko się pieprzy?
Nienawiść do samego siebie.
Myślisz, że dlatego piję?
A jak ty myślisz?
Piję, bo chce mi się pić.
Zawsze chce mi się pić.
Nie piję od dwóch lat, trzech miesięcy i siedmiu dni,
ale trzęsło mnie, gdy szedłem kupić to wino.
Przyszedłeś tu, bo myślisz, że ja mam odpowiedź?
Nie, chyba przyszedłem usłyszeć, jak to mówię.
Nie po to tu jesteś?
Dobra. Uspokoiłeś mnie.
Zostało ci pięć minut.
Jeśli masz jeszcze jakieś pytania albo chcesz coś powiedzieć…
- Cześć. - Cześć.
- Dobrze wyglądasz. - Hej.
Cześć, Oleg.
Oleg, przywitaj się.
- Tak… - Nie wiem, czy…
Nie, może być.
- Jak się nazywa ta stara gra, mamo? - Tetris.
- Tak? - Tetris.
Mówiłam mu, że twój rekord to 17 559 punktów.
Już go pobiłem. Mam 18 000.
Wrócę, młody.
Zobaczymy, stary.
Co tam?
Żaden informator nie wie, gdzie jest, więc poprosiłam o nagranie z garażu,
żeby sprawdzić, czy kogoś rozpoznam, ale jakość jest tak niska…
Był karany.
Za narkotyki.
Nazwisko Kvinsvik.
On też był karany za narkotyki.
Dobra.
To klienci.
Byli tam ze dwie minuty.
Pewnie nie wiedzą, gdzie jest Sverre Olsen.
Ten gość był tam 20 minut. On coś wie.
Nie sądzę.
Dlaczego?
Powiedziałby nam.
Nie poznajesz go?
Poprzedniego traktował gorzej.
Kupił Olegowi bluzę Rosenborga, a Oleg zmienił drużynę.
Zaczął kibicować Molde.
Nie ma wielu kolegów, więc…
Boi się, że mnie straci.
Nie ma obowiązku mnie akceptować. Jeśli ty i ja…
Jeśli co?
Jeśli mamy to kontynuować,
Oleg sam musi zdecydować, kim dla niego będę.
Dobra?
Dobra.
Wiesz, co zawsze mówiły o tobie babki na komendzie?
Nie wiem i nie chcę wiedzieć.
Że nikt nie może mieć całego Harry’ego Hole,
bo za bardzo kocha wolność.
- I co? - Nie interesuje mnie to.
Chcę cię całego albo wcale.
Jeśli to problem, powiedz mi od razu.
Muszę…
Mów.
Tak...
Dobra. Już jadę.
Beate Lønn zidentyfikowała osobę
na nagraniu spod garażu Sverrego Olsena.
To Tom Waaler!
A co mówi Waaler?
Nie gadałam z nim.
Nie ma go w pracy i nie odbiera telefonu.
Przyjadę po ciebie i pojedziemy do niego.
Mówiła, na ile jest pewna?
- Na 70%. - Dobra.
Jest bardzo precyzyjna.
Halo?
Cześć, tu Ellen Gjelten. Możemy wejść?
To ważne? Jestem zajęty.
To zajmie pięć minut.
Do zobaczenia. Przepraszam.
Cześć.
Nieźle jak na policjanta.
Dostałem duży spadek.
Czego chcecie?
Kontaktowałeś się ze Sverrem Olsenem.
Tym ze śledztwa narkotykowego?
Zgadza się.
Czemu nam o tym nie powiedziałeś?
Co to jest?
To ty.
Co?
Tak wynika z analizy.
Jakiej analizy?
Co tam robiłeś? I dlaczego to ukrywałeś?
Co wy robicie?
Chcesz powiedzieć, że to nie ty?
Oskarżacie kolegę z pracy,
bo wyciągnęliście zdjęcia
z programu, który myli się w 90% przypadków.
To nie jest z programu.
A skąd…
Beate Lønn wmówiła wam, że widzi to, czego inni nie widzą?
Beate Lønn naprawdę widzi to, czego inni nie widzą.
Byliśmy w związku, który nie skończył się tak, jak chciała.
Aha.
Dlatego uważasz, że teraz kłamie?
Nie pierwszy raz.
Jeśli sprawdzimy, gdzie byłeś w momencie tego nagrania…
Byłem albo tutaj, albo w pracy.
Lucas i reszta pojechali na wakacje?
Nie wiem.
Ten gość tu wróci?
Możesz mówić mu po imieniu.
Nie wiem. Zależy, czy będzie późno.
Dałaś mu klucz?
Nie.
Nie chcę, żeby tu spał. Niech śpi u siebie.
Dobrze.
Oleg?
- Nie ma sprawy. - Dzięki.
Na zdjęciu musi być Waaler.
Nie mówię, że Beate Lønn kłamie, ale 70% to szansa dwa na trzy.
A jeśli coś ich łączyło,
to nic dziwnego, że o nim pomyślała.
Ale ufam Beate Lønn bardziej niż Tomowi Waalerowi.
Jak poszło u psychologa?
Aune uważa, że mam problem z zaangażowaniem.
- Co ty nie powiesz? - Tak.
Jego zdaniem to dlatego, że…
jako dziecko straciłem mamę…
moja pierwsza dziewczyna się zabiła, a potem… ten wypadek samochodowy.
I dlatego wolę być sam.
I się znieczulać.
Psychologiczny bełkot.
Chryste, ale tak to już jest, Harry. Cholerna miłość.
Czasem czujesz, że wszystko się spieprzy,
i masz tylko nadzieję, że to stanie się szybko,
żeby mieć to już za sobą.
Zerwaliście?
To drań, od początku to mówiłeś. Nic mi nie jest…
Co zrobiłaś? Znowu rzuciłaś krzesłem?
Tym razem nie.
Choć tym razem też mu się należało.
Na szczęście ludzie potrafią wszystko przetrwać.
I mimo wszystko żyją dalej.
Nie żyją.
Po prostu rozpadają się wolniej albo szybciej.
Życie cię zniszczyło.
Do niedzieli co najmniej trzy razy pokażesz Rakel Fauke, że ją kochasz.
Dasz radę?
Udanej próby.
Też cię lubię.
- Cześć. - Cześć.
Trzy razy, Hole!
RAPORT ZE ŚLEDZTWA NAPAD NA BANK W MAJORSTUA
Pozwól, że się przedstawię.
Jestem istotą, w której istnienie wolałeś nie wierzyć.
To ja wypełzam spod twojego łóżka, gdy zasypiasz.
To ja siadam ci na piersi,
wkładam ci do ust wędzidło
i ujeżdżam cię.
Jadę na tobie aż do piekła.
- Szefie. Co tam? - Boris.
Chciałbym ćwiartkę albo dwie.
Weź trochę z własnych zapasów.
- Zrobili nalot na garaż, nie słyszałeś? - Cholera. Skąd teraz wezmę prochy?
Niedługo wrócę, więc nie szukaj nowego dostawcy.
Wyślę ci lokalizację. Przyjedź szybko.
Dobra.
Nikomu nie mów, gdzie jestem, jasne?
Że co? To w środku lasu.
- Masz hajs? - Zapłacę później.
Nie.
Nie?
To ty mnie tego nauczyłeś. Zadzwoń, jak będziesz miał hajs.
Boris…
Ja pierdolę!
Dzięki, że przyszedłeś.
Nie ma sprawy.
Wiem, że to nie twoja bajka.
Sobota w parku? Czy może być coś lepszego?
Cieszymy się, że tu jesteś.
- Ktoś ma ochotę na lody? - Tak.
- Mogę iść. - Nie. Ja pójdę.
Ja idę. A wy sobie pogadajcie.
Tak robią ludzie.
Nazywa się Boris Koupich.
W Wydziale Antynarkotykowym wiemy tyle,
że sprzedawał narkotyki Sverremu Olsenowi.
Wyślę ci jego zdjęcie. Zobaczysz, jak wygląda.
Wisisz mi za to przysługę.
No i za naprawę tego krzesła, którym rzuciłaś.
Boris Koupich? Gdzie jest Sverre Olsen?
Stój!
Powiedz tylko, gdzie jest!
Czemu mama mówiła, że to nie twoja bajka?
Za dużo słońca, hałasu…
Za dużo ludzi.
Próbowałeś skakać z wieży?
Nie lubię wysokości.
Paraliżuje cię?
Co?
Gdy chcesz skoczyć i stajesz na krawędzi,
ale nie możesz się ruszyć.
Skąd o tym wiesz?
Ja też tak miałem.
Przed skokiem?
Nie do końca.
Miałem uratować młodszą siostrę.
Jak?
Miałem chyba 12 lat. Jechaliśmy windą.
Jej włosy wplątały się między ścianę a windę,
gdy winda ruszyła.
Sparaliżowało cię?
Tak.
Nic jej się nie stało?
Nie, straciła trochę włosów…
Trochę krwawiła, ale się zagoiło.
A ty?
Nie mogę jeździć windą.
- Nie możesz? - Nie.
Słuchaj.
Jeśli skoczysz z dziesięciu metrów, to ja pojadę windą na dziesiąte piętro.
Nie ma mowy.
- Mów. - Chyba wiem, gdzie jest Sverre Olsen.
Mam namiar na domek letniskowy w Nordmarce.
Jedziesz ze mną?
Zaczekaj.
Kąpielisko Frogner? Jakiś ty rodzinny!
- Tak, ale pogadam z… - Nie, kochany.
Wykorzystaj jedyną szansę, jaką tacy jak my dostają.
- Sama tam pojadę. - Dobrze, ale…
- Nic nie rób… - Żadnej konfrontacji, aresztowania.
Sprawdzę tylko, czy Boris mówił prawdę.
Jeśli Olsen tam jest, wezwę gości, którym wolno mieć broń.
- Wezwij Deltę i zadzwoń do mnie. - Tak zrobię.
Dobra.
- Proszę. - Dzięki.
O czym rozmawialiście?
- O pogodzie. - O pogodzie?
- Tak, że jest zajebista. - Oleg…
Przepraszam.
Bo jest zajebista.
Olsen?
Potrzebuję kasy.
- Albo wszystko powiem. - Komu?
Policji, a komu?
Myślisz, że oni dadzą ci pieniądze?
Może i nie.
Ale złagodzą mi wyrok do paru miesięcy.
Może i tak to zrobię.
Wy skończycie gorzej.
Za handel bronią dają cztery lata.
A za całą resztę…
Przemyślę to, Olsen.
Mamo, nie chcę całe życie być nazywany mięczakiem.
Na pewno ci się uda przed końcem lata.
Do tego czasu skoczy z dziesięciu metrów, prawda?
Nie sądzę.
- Jak to? - Może z pięciu, ale nie z dziesięciu.
Dlaczego?
Bo to wysoko.
- A ty skakałeś z dziesięciu metrów? - Nie.
Raz skoczyłem na dechę z siedmiu…
Serio.
Kiedy?
Cześć.
Byłem w twoim wieku.
Zakradłem się, gdy było już zamknięte.
Czemu?
Nie chciałem, żeby ludzie widzieli, że stchórzyłem.
Nie ma sprawy.
To był Eric. Potrzebuje pomocy przy umowie.
Musi ją odesłać do poniedziałku. Muszę to teraz załatwić. Może tak być?
Jasne.
- Znajdziecie sobie jakieś zajęcie. - Pewnie.
- Na pewno? - Tak, damy radę.
Dzięki.
Dla ciebie podskakujemy i tańczymy
Wszystkiego najlepszego Ci życzymy Czego więcej życzyć ci możemy?
Gratulujemy
Zaproponował mi stanowisko zastępcy komendanta okręgowego.
Rany. Gratulacje.
Polecę cię na szefa Biura Kryminalnego.
- Mnie? - Tak, zwolnię ci miejsce.
- Pani naczelnik. - Panie komendancie.
Wszystkiego najlepszego.
- Cześć. - Cześć.
A kto z twojego wydziału mógłby zastąpić ciebie?
Ellen Gjelten ma najlepsze zdolności przywódcze.
Umie dogadać się z ludźmi, jest odważna i myśli nieszablonowo.
Ale?
Tom Waaler jest najbardziej ambitny
i ma prawie tak dobre wyniki, jak Hole.
Opowiedz mi o Waalerze.
Wydział Antynarkotykowy pożyczył go z Interpolu w Brukseli.
Chyba mu się tu podoba.
Zdobył uprawnienia w szkole policyjnej
i przeniósł się do nas. Sprytny, twardy.
Zna system i umie się w nim poruszać.
Ale nie chcesz Harry’ego Hole?
Nie o to chodzi, uwielbiam Harry’ego, ale…
Lepiej, żeby został przy swojej robocie.
Nie zawsze przestrzega zasad.
- Na pewno nas nie złapią? - Nie złapią. Przełaź.
Kurwa.
Tak myślałem, że widziałem tego Lotusa pod komendą.
Przestępczość Zorganizowana. Isaksson, tak?
Masz dobrą pamięć, Waaler. Co tu robisz?
Dostaliśmy cynk.
Szukamy faceta, który może być w tym domu.
Pomóc ci? Ciągle tu biegam, znam to miejsce na wylot.
Nie, to zwykła formalność. To logiczne, że tu jest.
Dobra.
Ładne rajstopki.
Dzięki.
Dobra, na razie.
Dobra.
Siedem metrów to wcale nie tak mało.
- Jest wystarczająco głęboki? - Dowiemy się w jeden sposób.
Wystarczająco.
Tak! Ja skoczyłem lepiej, co nie?
Nie. Chodzi o jak największy plusk.
Więc ja jestem mistrzem.
Chyba że skoczysz z dziesięciu. Może za rok.
Dobra.
Książę.
Cześć, Sverre.
Zaparzysz mi kawy?
Delta, tu Falkeid.
Halo?
Obyś miał coś dla mnie.
Jasne, że mam.
Chwila.
Już.
Tak.
Cześć, tu Harry. Mów.
Skoczyć?
Nie chcę przegrać z dzieciakiem, więc…
Dam ci 50 koron, jeśli przełożysz to na przyszły rok.
- Sto. - Zapomnij. Mam pensję policjanta.
Za trzy sekundy się odwrócę.
A bez świadka się nie liczy.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Przegrałeś.
Musisz pojechać windą.
- Dobra. Chcesz być świadkiem? - No raczej.
Mów.
Cześć. Już skończyliśmy. Co robicie?
- Poszliśmy na ryby. - Dobra.
- Niedługo będę. - Dobra, już kończymy.
Niesamowite. Jesteś świetna.
- Dziękuję. - Przepraszam, że zepsułem ci sobotę.
- Mogę zaprosić cię na drinka? - Nie trzeba. Innym razem.
Dobrze.
Tu poczta głosowa Ellen. Mów.
Dobra…
Co to za muzyka?
To Ramones. I Wanna Be Sedated.
- Słyszałeś? - Nie.
Tu poczta głosowa Ellen. Mów.
Co powiesz mamie?
Że nie złowiliśmy żadnej ryby.
To kłamstwo.
Tak?
A złowiłeś jakąś rybę?
Nie.
Tu poczta głosowa Ellen. Mów.
O nie, nie.
Tom? Co ty wyprawiasz?
Co ty robisz?
- Mów. - Co robiłaś w lesie?
Kurwa!
- Dzięki. - Dziękuję.
- Cześć. - Dobrze się bawiłeś?
- Tak. - To dobrze.
- Tak? - Szefie, to ja.
Próbuję dodzwonić się do Ellen.
Jest sama na potencjalnie niebezpiecznej misji.
Nie wiem, gdzie jest.
- Sama? Kurwa, Harry… - Wiem, jestem za to odpowiedzialny.
Wydasz zgodę na namierzenie jej telefonu?
- Martwisz się? - Zawsze się martwię, szefie.
Dobra, załatwię to.
Tom, jeszcze nic się nie stało. Obiecuję.
Tom, posłuchaj mnie. Nic nie powiem, obiecuję.
On też nie. Wykrwawi się. Powiemy, że to on.
Proszę. To nie jesteś ty.
Jesteś dobrym człowiekiem. Nic nie powiem, obiecuję.
Nie chcę tego robić.
Nie musisz. Jeszcze tego nie zrobiłeś.
Tom, jeszcze tego nie zrobiłeś.
Przykro mi.
Nic się nie stało. On nic nie powie, ja też nie…
Ellen.
Cholera.
Chodź. Pokaż.
Teraz ty to potrzymasz. W ten sposób.
O tak.
Nie!
Sverre? Wyceluj w Ellen.
A potem ją zastrzel.
Wycelujmy.
Trochę wyżej. A potem pociągasz za spust.
Pociągnij.
- Raz, dwa, trzy. - Nie…
- Czemu ty tego nie zrobisz? - Jeszcze raz.
Muszę wiedzieć, że mogę ci ufać. Dobrze?
Dobra.
Jeszcze raz. Raz, dwa…
Dobrze.
Numer alarmowy policji.
Halo? Tu komisarz Tom Waaler.
Zabito policjantkę.
Zastrzeliłem sprawcę w samoobronie.
Jestem w domu letniskowym w Nordmarce.
Wysyłam współrzędne.
Przyślijcie techników.
Cześć, Harry.
- Co tu robi Waaler? - Przyjechał tu pierwszy.
Zabierz go stąd.
Sprawca leży tam martwy.
- Nie wchodź. - Musisz go stąd zabrać!
Nie wchodź tam, Harry. Zostaw to.
Harry…
Przepraszam, Harry.
Spóźniłem się.
Otwórzcie oczy.
To prosty wzór.
Czerwona gwiazda przewodnia.
Diabelski krzyż pięcioramienny
wskaże drogę.
W TYM SEZONIE…
Wiem, że ciężko ci z powodu Ellen, ale trzeba żyć dalej.
Nie mogę wiecznie cię kryć.
Jeśli zezwolę na śledztwo w sprawie Waalera,
będziesz działał sam.
Mamy morderstwo. Jesteś potrzebny. Masz być trzeźwy.
Policja.
Lisbeth zaginęła. Premiera jest za 11 dni.
- Nie zrobiliście żadnych postępów? - Sprawą zajmują się najlepszy śledczy.
To do nas.
Chce, żebyśmy wiedzieli, żebyśmy go podziwiali.
Ale nie daje nam żadnych konkretów.
A jeśli się zgodzę dołączyć do tego waszego projektu?
Wypełniasz misję sam, bez zadawania pytań. Będziesz musiał spalić parę mostów.
Tym się zajmujemy. Wyrzucamy śmieci.
Chodźcie. Zaprowadzę was.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PENTAGRAM JO NESBØ
Napisy: Ewelina Zakrzewska AGRAM JO NESBØ