PRAGA
- Xa comiches? - Tardábasme e comín sen ti.
Non pasa nada.
Cando volves?
Se cadra o luns.
Pásasme…?
Seguro que tes mozas agardándote nesa cidade.
Iso espero.
Vas quedar con elas?
Ti que pensas?
Non che sei.
Penso que cheiras a mulleres sempre que volves á casa.
Por que non me dis o que fas?
Porque me queres.
Abride os ollos.
É un padrón simple.
Unha estrela vermella.
Unha cruz do diabo de cinco puntas
amosaravos o camiño.
Está formado por cinco rúas.
A rúa correcta
leva ao lugar onde a débeda será saldada.
Se che son sincero, Agnes,
como presidente do Comité Permanente de Xustiza,
vou votar en contra da proposta
de permitir que a policía leve armas de fogo no seu día a día.
E persuadirei o centro e a esquerda para que fagan o mesmo.
Confío plenamente tanto no teu xuízo coma no do Comité, Eddy.
Xa, ben. Pensei que me intentarías convencer para que votase a favor.
Non é o que quere a policía?
- Ir armada? - Non.
Tiñas que ver a reunión da Asociación de Axentes Antidroga.
Xa, era unha asociación fascista e xa non existe.
Non, mira, a verdade,
o meu traballo sería moito máis sinxelo se votásedes en contra.
E logo non pensas que deberían ir armados?
Podémosvos culpar aos políticos cando a xente diga que non cumprimos,
dicir que non temos o apoio adecuado.
Xa.
Ten graza que a Asociación de Antidroga desaparecese
cando o Departamento de Xustiza se puxo firme.
Talvez, talvez non.
Que queres dicir?
Talvez non desapareceron, senón que quedaron nas tebras.
Dis que pasaron á clandestinidade? É iso?
Imaxino que algúns dos membros máis perigosos
non serán tan doados de frear.
Mamá, tes unha chamada.
- Møller? - Perdoa por molestarte un domingo.
Chegounos unha cousa por correo.
Seica a Lisbeth Barli tamén lle cortaron o dedo.
Queres dicir que…?
Queres dicir que temos un…?
Un deses?
Si, iso parece.
Vale, vou para aí.
Unha cousa máis. Se é o que pensamos, precisamos a Harry Hole.
Pero está despedido.
Xa, pero é o único que ten experiencia en algo así.
- Vale. Tráeo. - Xenial.
Imos alá.
E agora…
falei moito de min e das miñas cousas.
Bótala en falla.
Oxalá eu estrañase así a Anders.
E por que estades xuntos?
Porque gaña moito.
Non, eu…
Eu que sei.
Se cadra simplemente non me atrevo a marchar.
Onde val ei?
Por aí, por Europa.
Hoxe chegará tarde á casa.
A que…?
- A que se dedica exactamente? - Vende…
material de igrexas e capelas: cruces, retablos, púlpitos…
Vellos e novos.
É cristián?
Boas tetas.
Oe,
perdoa o comportamento dos meus rapaces.
Andan un pouco axitados.
Pero dito iso,
que puta dianteira, moza.
Non, que lles dean. Tranquilo.
Intentei buscarte no traballo.
Queríache contar cousas de Camilla
que non podía contar cando viñeches á nosa casa.
- Por que? - Porque estaba Anders.
Púñase furioso cando eu comentaba que Camilla trouxera outro home á casa,
coma se el non o oíse tamén.
Por que se puña furioso?
Supoño que pensaba que eu estaba…
acusando a Camilla de ser unha pendanga.
Pero…
eu só quería dicir que tiña unha vida sexual boa e saudable.
Querías falar comigo para contarme que Camilla fodía moito?
Non.
Non era só iso.
Chamoume alguén dun número oculto. Eu non lle daría maior importancia,
pero co que lle pasou a Camilla…
Si?
Había alguén respirando no micrófono
sen dicir nada.
Sentía que a persoa estaba moi preto.
Pero…
ti ou a túa parella coñecedes a Lisbeth Barli?
- A cantante que desapareceu? - Si.
Por que deberiamos?
Non, claro.
Teño que volver á casa.
Pódote acompañar.
Só son 400 metros.
Xa.
Coido que podo.
Eu axudaríache a esquecer a Rakel?
Tamén ten bo cu, carallo.
Que queres?
Que hostia fas? Vale.
Hostia. Carallo.
Ola. Onde está Hole?
- O borracho? - Na cela 129.
Acompáñate o garda.
Por aí?
Que carallo pasa?
Pasáchelo ben de máis?
Polo menos apareceu unha parte de Lisbeth Barli.
Chegou nun sobre.
Levo eu os casos de Barli e Loen.
Ti es o único
con experiencia cun asasino coma este.
Pero depende de min.
Xa, e?
Preguntábame se pensaches no que falamos o outro día.
Si.
O de que me queres axudar.
O de axudarnos mutuamente.
Mataches a Ellen?
Ben.
Vouche admitir isto, Harry.
Matei a Sverre Olsen.
Entrei na cabana.
Baixa a pistola!
Baixou a pistola e levantou as mans.
De xeonllos. As mans, detrás da cabeza.
Entón vin a Ellen.
Vin o que el lle fixera.
Estaba…
Ellen.
Víchelo ti mesmo.
Ellen.
Que carallo ía facer? Deixar que fose ao cárcere?
Neste puto país? Cadea perpetua e que saíse aos 15 anos?
Dispareille no ventre.
Fixen que disparase á porta para que parecese defensa propia.
Xa, entón non disparaches a Ellen?
Sverre Olsen disparou a Ellen.
Algunha vez pensas por que a xente coma nós fai o que facemos?
Lembro o meu primeiro recordo.
Meu pai estaba de pé ao lado da miña cama.
Cheiraba a tabaco.
A consolo.
Era albanel e sempre chegaba á casa cando eu xa estaba deitado.
Sempre marchaba ao traballo antes de que eu espertase, así que…
se abría os ollos,
el sorríame, revolvíame o pelo e marchaba.
Entón eu facía que durmía para que quedase un pouco máis.
Pasábache igual co teu pai?
Non, meu pai era profesor, estaba sempre na casa.
Tiña un veciño en fronte.
Era xuíz.
Tiña un pastor alemán que non paraba de ladrar.
Ladraba toda a noite.
Unha mañá ía eu camiño do colexio
e parei alí.
Intentei miralo aos ollos, pero el ladrábame.
Lanzouse contra o cerrado e roncou.
Achegueime á porta.
Abrina.
Cría que sabía por que estaba enfadado.
Pero o can saltoume enriba e empezou a trabarme.
O xuíz saíu e berroulle ao can, que saíu correndo.
E berroume: "Non volvas entrar na miña propiedade, mocoso!"
Non é que teña présa, pero a onde queres chegar coa historia?
Esa noite acordei
e había silencio total.
Logo oín a porta da entrada.
Oín os pasos do meu pai.
Abriu a porta do meu cuarto.
Eu pechei os ollos.
Pero vin o martelo.
E sóubeno.
Non volveriamos ver ese can.
Fixen coma que durmía.
Cheiraba a tabaco.
A consolo.
Matei a Sverre Olsen.
Por Ellen.
Por nós.
Por toda a puta sociedade.
Daquela sodes…
unha especie de escuadrón da morte?
Non, só somos homes e mulleres normais
que tomamos en serio a nosa responsabilidade cívica.
Facemos o que a policía non pode.
E temos algúns patrocinadores que nos pagan ben por iso.
Moi ben.
Xa, e quen veñen sendo?
Que outra opción tes, Harry?
Un alcólico de máis de 40 anos.
A quen lle debes lealdade?
Á policía?
Aos teus xefes?
Déronche as costas ao cheiraren problemas. Putos traidores.
Pódoche ofrecer dez veces o que gañas agora mesmo.
Pero o máis importante é que che podo ofrecer dignidade.
Véxoo.
Non te queres render.
O equipo reúnese ás 08:00, en tres horas.
Non me van deixar saír da cela antes das 10:00.
Encárgome eu.
Todo o mundo fóra!
Por aquí! Fóra!
Co tiroteo da semana pasada,
moitas persoas demandan que se arme a policía.
Aquí, no Debate, imos falar cunha desas persoas.
Ola. Non entendo por que os políticos non fan nada.
Nunha pasa nada nesta cidade.
Esta é a man de Lisbeth Barli e este é o dedo que chegou por correo.
Segundo Lønn, a marca dixital ten moitas coincidencias no piso de Barli.
Seguimos agardando polos resultados do ADN,
pero imos supor que é de Lisbeth Barli.
A policía aínda non ten información
sobre o asasinato de Camilla Loen e a desaparición de Lisbeth Barli.
Unha fonte da NTB di que os dous casos están relacionados.
Atoparon esta xema baixo a pálpebra de Camilla Loen.
Como vedes, é igual ca a do anel de Lisbeth Barli.
Falei cunha experta en diamantes de De Beers.
E cre que a espectrometría
e a microtomografía pódense usar
para identificar exactamente a orixe dun diamante.
Vén hoxe dende Londres para botarnos unha man.
Excelente traballo, Beate. Moi ben.
Tes algunha idea máis sobre o caso?
Non, pero non é un pesadelo de caso?
Ao contrario.
Veña, ho. Temos que ser positivos.
Temos dous casos, pero buscamos un único culpable.
Con dous, temos o dobre de pistas e usamos o dobre de recursos.
É un caso ideal.
Como te chamabas?
Tan tocado te deixou o alcol? Non hai ninguén ao volante aí dentro?
Skarre.
Só lembro que viñeches de Antidroga
hai menos dun ano.
Pero podías lembrar ti unha cousa, Skarre.
Ante un asasinato premeditado,
o asasino ten unhas cantas vantaxes.
Puido agochar probas técnicas.
Puido atopar unha coartada aceptable para a hora do asasinato,
desfacerse da arma homicida e tal, pero hai algo
que o asasino case nunca pode ocultarlle ao detective.
O que, Skarre?
O motivo.
É tan básico que ás veces esquecémolo.
Ata que un día aparece o asasino dos nosos peores pesadelos,
ou soños eróticos talvez, depende de como funciones:
un asasino sen motivo.
Sei que tes moita experiencia, pero esaxeras.
Sen un motivo comprensible para a xente normal.
Os asasinatos poderían ter un motivo simple e clásico.
Por favor, ten razón.
Abofé que teño razón. Non podemos…
Skarre…
É Harry quen ten razón.
Levamos con estes casos cinco e dez días respectivamente
sen atopar relacións entrambos, ata agora.
E cando a conexión é o método,
un ritual, algo que parece un código,
sae un termo que suxiro que ninguén pronuncie, pero que pense.
Tamén suxiro que todo o mundo
manteña a boca pechada
e as orellas abertas cando o capitán Hole fale deste tema, estamos?
En resumo, temos que pensar en dúas cousas á vez.
Primeiro investigamos sistematicamente…
Canto me ofreces polas clases?
Sei o que se paga. Unha amiga vai a clases de francés
por 18 peniques a hora cun señor de Francia.
Non me pedirás o mesmo por aprenderme o meu propio idioma,
así que só che darei un xilin.
E se non aceptas…
Se non aceptas, esquéceo.
- Vale, imos outra vez. - Repetimos.
Sei o que se paga.
É o primeiro día no escenario, hai que pensar na luz e no son e todo.
Xa, claro.
Só che darei un xilin. Se non aceptas…
Ves canto se parecen?
…déixao! Hostia!
Non sae!
Willy, este dialecto éche imposible.
Non, está xenial. Está moi ben. Collede dende arriba.
Vai saír ben, prométocho.
Toya é a irmá pequena de Lisbeth.
Vale, repetimos.
Facíalle os coros a Lisbeth no seu grupo, pero o Teatro Nacional é outra cousa.
…polas clases?
Sei o que se paga.
Podemos falar noutro sitio?
Si, abofé.
Oíde, un momento.
Teño que saír para falar dunha cousa.
Queda a cargo Petra e segue ela convosco.
Xa volvo. Vai saír xenial.
Téñoche que dicir algo.
Sabes que intentei entrar na Academia de Teatro?
Na proba, subín ao escenario
e púxenme a facer imitacións e voces graciosas:
"Si, heicho pagar, Frank. Agora mesmo, non te preocupes."
Pero non entrei, así que fun á Academia de Danza.
E non tiñan homes abondo, daquela colléronme.
Retireime aos 40 e decateime de que tiña talento
para conseguir que outros fixesen o que eu non podía.
Chegounos unha carta.
Contiña un…
un dedo cortado.
Montamos unha escena, Hole.
Iso é o que facemos.
Pensamos que o podemos decidir todo e logo pasa algo así
e quedas completamente… indefenso.
Temo que é de Lisbeth.
Outra semana despois das violentas pelexas entre bandas
na cal se usarían armas automáticas,
aumentan as peticións para armar a policía.
O conflito deixou mortos e feridos graves.
Os policías e o sindicato pensan que a situación está descontrolada
e que o momento das solucións temporais rematou.
VG afirma que Oslo está ateigada de armas
e Aftenposten pensa que hai bandas moi armadas en guerra.
Moitos pregúntanse como van xestionar os policías estas situacións
cando, polo xeral, non se lles permite ir armados.
Segundo fontes de NRK, o Comité de Xustiza do Storting
considera celebrar unha nova audiencia na primeira sesión do outono.
Segundo as fontes, pode que estea preto o armamento xeral da policía.
COBRADORES DE DÉBEDAS ABC
Cobradores de débedas ABC.
Alexia? Menos mal que chamaches.
Confírmase que é a vaga de calor máis longa…
Si, claro que irei.
E ti deixarasllo caer casualmente a Petter.
Grazas, Barbara, es un anxo.
Dime.
Ola, son Maya Ek, de Aftenposten.
É certo que xuntastes os casos de Loen e Barli
e que buscades un único culpable?
Tes que falar co xefe de Homicidios.
Chámase Bjarne Møller.
Non me vai dicir unha merda.
E por que pensas que eu si?
Podémonos axudar mutuamente?
Seica che gusta beber.
Quedamos para tomar unhas copas e falamos?
Só unha?
Que teñas un… día.
O de sempre?
Non, hoxe non.
Ola.
Que fas aquí?
Dixeron na comisaría que marcharas
e pensei que virías aquí.
- Grazas polo disco. - Xa.
- Pero… - Quero que volvas á casa.
- Non creo que túa nai queira. - É que non se decata.
Por iso tes que vir. Pódela facer feliz.
Por favor.
Se non, nunca me vas gañar ao Tetris.
Teño eu o récord.
Non sei o que…
Veña, lévote á casa.
Ola.
- Ola, onde andabas? - Ola.
Non tiña con quen xogar e collín o metro ata o centro.
- Non podes desaparecer así. - Perdón.
Vou xogar ao fútbol.
Ola.
Con quen pelexaches?
Dimo ti.
Oleg di que estás pensando en deixar o traballo.
Que queres, Harry?
Que queres?
Cambiaría algo se o deixase?
Non podes.
- Refírome á policía. - Pilleino.
Podería buscar un traballo que me permitise
ter máis tempo para estar aquí convosco.
Para.
O problema non é o teu traballo.
Es ti.
O problema es ti.
Harry.
Agarda.
Podemos ir á piscina de Frogner pasado mañá?
Quero intentar os dez metros.
Xa sabes, con público.
Si. Por min, ben.
- Pero tesllo que pedir a túa nai. - Xa.
- Abur. - Abur.
Son as 16:55 e este é o informativo do tempo.
Só viño branco. Nada de eme.
Non, ti tampouco.
Deus, non. Estou farta desas historias.
Teño que colgar. Chao.
- Ola! - Ola.
Que precisas?
Teño unha reunión con Halle nuns minutos,
pero eses cinco pisos acabaron comigo.
- Xa. - Dásme un vaso de auga?
- Si, claro. Un momento. - Grazas.
Deus!
Perdoa.
É que estou…
Estou un pouco nerviosa hoxe.
Pero este é o baño das mulleres.
POLICÍA
Fox 20, imos para alá.
- Onde está? - Todo recto.
Está alí o teu compañeiro, o sueco.
Vendinlle 22 Ceskas aos Dearpmis. Podería ser unha desas.
Polo menos déronlle a un dos Dearpmis. Está no hospital.
Ben.
Que queres que faga?
Vale.
BUSCA UN FERIDO DE BALA NO HOSPITAL
Agora non podo falar. Vémonos logo.
Quen é?
Barbara Svendsen.
Recepcionista.
Vinte e oito anos.
Tiro na testa por detrás.
Unha Ceska Zbrojovka?
Si. Ese silenciador está feito á medida.
Está nunha posición estraña.
Xa, é probable que o asasino a movese despois.
Quen a atopou?
Unha das avogadas.
Testemuñas?
Non. Había un home na recepción que lle pediu un vaso de auga.
Barbara Svendsen foi por el, eran as 16:55,
e non volveu.
Veu aquí directa?
Si, iso parece.
Está máis preto ca a cociña.
E…
Viuna alguén vir cara a aquí dende a recepción?
Non, penso que non.
Xa. E que dixo el?
Que fixo cando ela non volvía?
Cando se cansou de agardar, atopou el o despacho.
Xa, daquela coñecía o sitio?
Non, era a primeira vez que viña.
Foi a última persoa que a viu viva?
Seica si.
E pasou nalgún momento entre as 16:55 e as 17…
- 17:11. - Tes que facer iso?
Tes algún problema?
Algunha vez tocaches alguén…
despois de morrer pero antes de arrefriar?
Case podes sentir como a enerxía sae do seu corpo,
pero aínda a sentes.
Toca.
Sei que queres tocar.
Séntelo, non si?
Que vas facer sen este traballo?
Estás tan enganchado coma min.
Isto non o substitúe nada.
Vaste matar a beber. Vaste matar.
Precisamos resposta.
Hostia.
Os diamantes teñen pegadas xeolóxicas.
Diría que son das minas Kiuvu, en Serra Leoa.
Estes diamantes son novos.
Levaríanos de contrabando de Serra Leoa a outro país
e alí faríanlles certificados falsos.
É un asasino en serie?
Si, vas ter que ir cancelando vacacións, xefe.
Precisamos a todo o mundo.
- Non podía pasar en peor momento. - Os asasinatos en serie nunca veñen ben.
Tamén hai cousas que apuntan a Europa Oriental.
Europa Oriental?
Xa vira estes diamantes con forma de estrela.
Traíanos da antiga Alemaña do Leste e da República Checa.
- Unha muller apareceu morta… - Teredes máis información.
Oe, escoita. Perdoa.
- Sabedes quen foi? - Podédesnos dicir quen é a vítima?
Oe, só me quería desculpar.
Son a que te chamou antes.
Maya Ek, de Aftenposten.
Síntome coma unha puta parva.
Oe, eu algo sei da adición.
Meu irmán pequeno
é heroinómano.
Está preso en Kumla, Suecia.
- O que dixen… - Remataches?
Si.
Ben.
APARATOS ELECTRÓNICOS DE CARL
Hai escasos minutos,
chegounos a nova doutro asasinato dunha moza en Oslo.
A policía segue investigando nun edificio da praza Carl Berner,
pero aínda non responde á prensa
sobre a posible relación co asasinato de Camilla Loen.
Xa informaron os familiares do suceso.
Están interrogando as testemuñas e hai unha gran zona acordoada.
Hai dez días Camilla Loen apareceu asasinada…
Só vendemos produtos usados.
Para que o saibas!
Xa, son policía.
A nosa reporteira falou coa irmá de Lisbeth Barli…
Veu algún cliente hoxe que actuase un pouco estraño?
Diferente? Calquera cousa que vises?
Diferente?
Si, todo o mundo! O barrio enteiro estase botando a perder.
Xa.
Por exemplo, alguén que parecese que estivese a piques de matar alguén.
Xa. Quen raio non pensa en matar alguén de cando en vez?
O mundo está cheo de xente que é un malgasto de pelello.
Non. Hoxe non tiven ningún puto cliente.
Grazas.
Segundo fontes policiais…
Manterémosvos ao corrente deste caso durante a tarde,
incluída a conferencia de prensa da policía das 21:00.
ATOPEI ALGUÉN. CHÁMAME.
Mentres o resto da poboación está de vacacións de verán,
a policía sofre unha enorme presión cuns casos graves…
Ola, Harry.
Que descubriches?
Atopei algo no Hospital Aker.
Non me dan nomes, pero hai unha persoa con feridas de bala
e podería estar relacionada coa banda dos Dearpmis.
- Cuarto? - 505.
Grazas, Sissel.
Podes seguir lendo o libro os próximos dez minutos.
Tranquilo.
Ti quen carallo es?
O único que se interpón entre ti e que che partan pronto a crisma.
Mira, sabes a banda que atacastes?
Contáronnos quen incinerou aquel tipo.
E pódente rastrexar mentres teñas isto.
É mentira. Se soubesen quen usou o lanzachamas,
saberían que non fun eu.
Non te quererán matar eles.
Serán os teus.
Cando deteñamos o home que matou ese tipo,
direi que ti o delataches cando viches que sospeitabamos de ti
e o garda que tes na porta diralle á túa cuadrilla
que saín de aquí cun sorriso na cara.
Que queres?
Sei que estivestes a mercar moitas armas.
O que quero é que digas "si" ou "non"
sobre a quen llas mercastes.
Un carallo. Non somos ningúns acusóns.
Claro que non.
Cos vosos non.
É este?
Si ou non?
Xa estamos todos aquí.
Temos dous membros novos.
Sen cara, sen nome e sen historia.
A todos nós tragaranos o tempo e esquecerannos.
361.
Lembrarannos porque loitamos por unha razón:
facermos a vida do rabaño, da humanidade, un pouco mellor.
O noso líder e eu somos os únicos
que sabemos a identidade de todos.
E sei que algúns sodes relixiosos e outros ateos,
pero todos compartimos unha convicción:
que nós, como grupo e como individuos,
temos a responsabilidade de moldear e manter unha sociedade
para que se pareza máis a un paraíso xusto ca a un inferno anarquista.
Crearemos unha civilización feita por e para o home civilizado.
Temos que eliminar as leis débiles para implementarmos leis fortes.
Tiñas que vendernos a droga, non roubárnola!
Que protexan de verdade os cidadáns do noso país.
Eu non roubei nada!
Así e só así,
poderemos axudar a este país a atopar o camiño de volta ao que era.
Non podes pagala?
Porque nós somos os fortes.
Non teño nada!
E a forza…
trae responsabilidade.
Non teño nada!
Tes un día para conseguir os cartos, entendido?
Un puto día!
Oíchesme?
- Oíchesme? - Conseguireinos!
Non!
BASEADA NA NOVELA A ESTRELA DO DIABO DE JO NESBØ
Subtítulos: Lucía Doval A DO DIABO DE JO NESBØ