Tu masz amunicję.
Potrzebujesz czegoś jeszcze?
- Ludzi. - Tak?
Musiałam pozbyć się dziś pijaka, ale to nie twój problem.
- Nie. - Ale możesz mieć inny problem.
Jaki?
Podobno ten gość z Dearpmisu, który leży w szpitalu,
gadał z policją.
Niedobrze.
Dzięki za rozmowę. Na razie.
Tak?
To ja.
Możemy mieć problem.
Typowy seryjny morderca to mężczyzna.
Jest biały.
Ma od 24 do 40 lat.
Woli pracować sam.
Może też pracować z innymi,
na przykład w parze.
Ale takie okaleczenia jak tutaj
to wyraźny znak, że pracuje sam.
Pierwszą ofiarę
morderca wybiera w dobrze znanym sobie środowisku.
Piąte piętro.
Typowa ofiara to jego własna matka.
Rytuały nie pojawiają się przy wszystkich seryjnych morderstwach.
Ale jeśli są rytuały,
to prawie zawsze jest seryjny morderca.
Rozróżniamy dwa typy seryjnych morderców.
Psychopatów i socjopatów.
Psychopata nie ma pracy, wykształcenia.
Ma bogatą przeszłość kryminalną i od razu wzbudza podejrzenia.
Socjopata wydaje się dobrze funkcjonować,
jest inteligentny, dobrze przystosowany.
Najpierw musimy go złapać.
Masz coś, co może nam się przydać?
Dojdziemy do tego, Waaler.
Zabicie człowieka wymaga czasu.
Więc to ważne, czy doszło do tego w ciągu tygodnia,
czy w weekend lub święto.
Bo to drugie może oznaczać,
że zabójca ma pracę.
A to z kolei może sugerować, że mamy do czynienia z socjopatą.
Czyli jeśli gość zabije latem,
to sugeruje, że ma pracę i jest socjopatą?
Możliwe.
To się przyda, Waaler?
Dobrze by było, gdybyś mówił
konkretnie o tej sprawie.
Mamy trzy morderstwa.
Dwa. Lisbeth Barli jest na razie zaginiona.
Przykro mi, ale na pewno mamy trzy morderstwa.
Popełniono je w takim samym odstępie czasu.
Rytuał okaleczania i dekorowania zwłok
został powtórzony trzykrotnie.
To sugeruje, że jesteśmy we wczesnej fazie z kontrolą.
A wybór ofiary i miejsca zbrodni?
Tak, może masz rację.
W czym ma rację?
Wybór ofiary i miejsca zbrodni
sugeruje coś przeciwnego.
Jak to?
Pierwsze morderstwo miało miejsce w mieszkaniu samotnej ofiary.
Mógł wejść i wyjść, nie ryzykując, że ktoś go przyłapie albo rozpozna.
Drugie morderstwo, porwał Lisbeth Barli w dzielnicy mieszkalnej,
w środku dnia, pewnie w aucie, a auta łatwo namierzyć.
Zaczął ryzykować.
Trzecie morderstwo to czysty przypadek. Damska toaleta w biurowcu.
Trzeba mieć farta, żeby nikt cię nie przyłapał.
Jaki jest wniosek?
Mamy do czynienia z dobrze przystosowanym socjopatą,
ale nie mamy pojęcia, czy zaczyna wariować,
czy jeszcze nad sobą panuje.
Co byłoby lepsze?
W pierwszym przypadku dojdzie do masakry,
ale mamy szansę go złapać.
W drugim będą dłuższe przerwy między zabójstwami,
ale pewnie nie damy rady go złapać.
Wybór między dżumą a cholerą. Nie wiem, co wolisz.
Dobra. Dziękuję, Ståle.
Proponuję na początek
wezwać wszystkich jeszcze raz na przesłuchania.
Ludzie będą nam się bacznie przyglądać, nawet za granicą.
Był pan w kancelarii ABC rozmawiać o swoich aparatach słuchowych?
Mój prawnik się starzeje i szukam nowych,
żeby dokonali oceny prawnej umowy z agencją.
I poszedł pan do prawników, którzy specjalizują się w windykacji?
Tak, ale zorientowałem się dopiero na spotkaniu.
Które trwało krótko, bo zaczęło się całe to zamieszanie.
Pewnie kontaktował się pan też z innymi kancelariami.
Może pan je wymienić?
Inne kancelarie nie chciały umawiać się przed końcem wakacji.
Kancelaria ABC była bardziej pomocna.
Jestem o coś podejrzany?
Wszyscy są podejrzani.
W porządku.
Mówi pan z akcentem?
Możliwe, często wyjeżdżam za granicę.
Może tak być.
Dokąd pan jeździ?
Mam domek w Tajlandii.
W Szwajcarii jeżdżę do producenta aparatów słuchowych.
Ale podróżuję głównie po Norwegii, do szpitali i różnych instytucji.
Ma pan żonę, rodzinę?
Jaśnie pan raczy spojrzeć na notatki pana Skarrego.
Zobaczy pan, że nie.
Mieszkam z Trulsem.
Truls to shar pei.
Pies.
Dobra. Może pan opowiedzieć, co się wydarzyło?
Pański kolega Skarre…
Rozumiem, że to zapisał, ale czy może pan opowiedzieć o tym mnie?
- Dzień dobry. - Słucham.
Za parę minut mam spotkanie z Hallem,
ale te pięć pięter dało mi popalić.
Poprosiłem recepcjonistkę…
Barbarę Svendsen.
Poprosiłem ją o szklankę wody
i poszła korytarzem.
- Tak. - Tak.
Ale nie wróciła, więc poszedłem na korytarz szukać Hallego,
z którym byłem umówiony.
- Dzień dobry. - Tak?
- Jestem Clausen. - No tak!
Ktoś wchodził albo wychodził z tej toalety?
Nie widziałem nikogo oprócz pracowników.
Mówiłem to tyle razy.
Ale nie wiemy, których konkretnie pracowników pan widział.
Wszyscy są podejrzani, jasne.
Potrzebuję tego pokoju.
Możesz odejść.
- Dobra. - Nie pan.
Ty wychodzisz, pan zostaje.
Zostajemy tu.
Proszę mówić.
Widziałem sprzątaczkę.
- Ale zniknęła w korytarzu. - Rozmawialiśmy z nią.
Potem widziałem…
gościa w garniturze…
Nalał sobie kawy z ekspresu
i poszedł do pokoju. Zakładam, że to był jego gabinet.
- No i ten kurier rowerowy. - Kurier rowerowy?
Tak.
Wyszedł tuż przed tym, jak poszedłem do Hallego.
Teoretycznie nie był pracownikiem,
ale był tam zawodowo, że tak powiem.
Czemu pan tak patrzy?
- Jak wyglądał? Wysoki? Chudy? - A ja wiem.
Skąd mam wiedzieć? Już wychodził.
- Jak ja, zwyczajny… - Gruby?
Gruby? Nie wolno tak mówić…
Proszę tu zostać.
Na kiedy ogarniesz listę zamówień u kurierów rowerowych
w dniu morderstwa?
- Dość szybko. - Ale najpierw muszę…
Obdzwoń wszystkie firmy kurierskie. Szukaj dostaw lub odbiorów w ABC.
- To nie ty kierujesz… - Zrób to.
Czy ten Clausen go opisał?
Tak, miał czarną koszulkę kolarską, spodenki, buty kolarskie, które stukały.
Nie był pewien wzrostu. Miał zakrytą twarz.
Miał okulary przeciwsłoneczne, kask rowerowy i maskę ochronną.
Dlatego Camilla Loen go wpuściła.
No tak, zadzwonił domofonem.
Kurierzy często mają zasłoniętą twarz.
Powiedział, że ma kwiaty albo przesyłkę.
Clausen widział go tam przez jakieś cztery minuty.
Kurier by wpadł,
dostarczył paczkę i poleciał.
Nie kręciłby się tam przez cztery minuty.
Każę sprawdzić, czy na miejscach zbrodni byli kurierzy.
Musimy rozważyć coś jeszcze.
Czy ostrzec ludzi przed obcymi kurierami.
- Pogadam z Møllerem. - Dobra.
Hej, Harry.
Kawał dobrej roboty.
Potwierdzono śmierć jednej osoby
po wczorajszym ataku na klub motocyklowy Korps.
Agnes Sjølid z policji w Oslo zapewnia…
Halo?
Mogę panu pomóc?
Jestem z policji.
Te symbole gwiazd na drzwiach…
Pentagram?
To…
Coś z nim nie tak?
Nie, zastanawiam się, co oznaczają.
Pentagram to pradawny symbol religijny.
Widnieje na nagrobkach, które mają ponad 1000 lat.
Czyli to symbol dobra?
Nasz tak.
Ale…
Gdy pentagram jest odwrócony…
Gdy dwa ramiona są na górze…
wtedy wkraczamy w dziedzinę demonologii.
Czyli?
Nauki zła.
Czyli informacja o kurierze nic nie dała?
Mamy list gończy w social mediach, radiu, telewizji.
Dostaliśmy 24 zgłoszenia.
Potwierdzają to, co już wiemy.
Spytaj dziennikarzy, czy mają nagrania ludzi na placu.
Że niby sprawca wrócił na miejsce zbrodni?
Jeśli zabójca jest socjopatą,
to będzie traktował śledztwo jak ekscytującą grę z policją.
Zapraszam.
Co mówią patolodzy?
Że mamy opóźnienia i braki kadrowe
oraz że odkładamy na bok stare trupy, żeby zająć się tymi.
Nie ma nasienia, skóry, włosów ani krwi.
Żadnych śladów przemocy seksualnej.
Jedyny fizyczny dowód na istnienie sprawcy to dziury po kulach.
- To ciekawe. - Co?
Że nie ma śladów przemocy seksualnej.
Czyli nie chodzi o seks.
Nie, seryjni zabójcy zawsze mają motyw seksualny.
Może jest jak gość z filmu Wystarczy być.
„Lubię oglądać”.
Być może nie musi jej dotykać, żeby osiągnąć satysfakcję seksualną.
Może wystarcza mu samo morderstwo albo widok zwłok.
A co z Lisbeth Barli?
Zbadaliśmy jej palec i ustaliliśmy,
że powierzchnia cięcia sugeruje to samo narzędzie,
co w pozostałych przypadkach.
A co z bronią z miejsc zbrodni?
Badania potwierdziły, że użyto ich w morderstwach,
ale numery seryjne zostały zeszlifowane.
Jak na większości konfiskowanej broni.
Miasto jest pełne broni. Zaczyna się tu robić Montana.
Maya, co ze sprawą Barli?
Piszemy, że Toya Harang zastąpi siostrę w Pigmalionie.
- Tekst będzie gotowy przed lunchem. - Jakieś cytaty?
Willy Barli: „»The show must go on« to nie tylko banał.
Teatr to poważna sprawa i wiemy, że Lisbeth będzie z nami.
To nami wstrząsnęło, ale staramy się wykorzystać to w pozytywny sposób.
To będzie hołd dla Lisbeth”.
Dobre, podnoszące na duchu. Właśnie tego nam trzeba.
Teraz skupiamy się na Kurierze Śmierci.
Zostawcie inne tematy.
- Hej. - Hej.
Wszystko gra?
- Tak, pracuję. - Ja też.
Wiesz…
No więc…
Chciałam ci przypomnieć, żebyś jutro zabrał Olega na kąpielisko.
Jasne, mam już uszykowane kąpielówki.
Chyba nie widziałam cię w kąpielówkach. Jak wyglądają?
Czarne, z jakimś logo.
No tak, bokserki, które ci kupiłam.
Można w nich pływać. Co?
Wysłałem ci maila.
Niestety muszę kończyć.
Dobra.
Dobra. Pa.
Widziałeś mojego maila?
Tak, zdjęcia w pobliżu miejsc zbrodni.
Przysłała je Maya Ek z Aftenposten, bo zgodziłem się
na wywiad o profilu sprawcy.
Wydziałowi przyda się poprawa wizerunku.
To tyle…
Dzięki.
MIESZKANIE CAMILLI LOEN
Mamy jeszcze klucze do mieszkania Camilli Loen?
Bjørn Holm je ma.
Dzięki, że od razu przyszłaś.
Czego chcesz?
Chciałem cię ostrzec.
Odin i Dearpmis mówią, że nie mogą zapłacić
za zamówioną broń.
Twierdzą, że ty przejęłaś rynek.
Dlatego…
zamierzają cię zabić.
Czemu mi to mówisz?
Bo ty płacisz.
Wolę płacących klientów.
Mówili, gdzie i kiedy?
Nie wiadomo.
Odin i Loke są w szpitalu Aker.
Dotknij.
W porządku.
Co pan tu robi?
Pracuję.
Pracuje pan?
Byłem pewny, że zamknąłem drzwi na klucz.
Zamknął pan.
Na wszelki wypadek wziąłem klucz dozorcy.
Hej.
Zapomniałaś wziąć tabletki nasenne?
Pani mąż usłyszał hałas na górze
i myślał, że ktoś się włamuje do mieszkania Camilli.
Przestań.
Wracaj do łóżka.
Dobranoc.
- O co chodzi? - Co to ma być?
Co ty masz na sobie?
Idź spać.
Przepraszam. Napije się pan kawy?
Chętnie.
Jakie tabletki nasenne zażywa?
Heroina. Nie. Zopitin…
Za granicą można kupić je bez recepty.
Mogę upiec dwie pieczenie na jednym ogniu, bo łagodzi też lęk.
Pan też to bierze?
Ja? Nie.
Lęk rodzi się z wolności, a ja chciałbym zachować tę wolność.
Gdy uciszy się lęk,
można stać się władcą swojego życia.
Powinien pan poczytać Heideggera.
A pan nie czuje lęku?
Czuję.
- Ma pan lęki? - Tak.
Pan też je ma.
Tak.
Ale ten zabójca nie czuje lęku.
Nie? Dlaczego?
To wolność nie daje nam spać.
Wybory.
Zabójca nie ma wyboru.
Dlaczego?
Bo jest narzędziem.
Bo jego życie ma cel.
Nie jest zagubiony jak pan i ja. On…
Wie, co robi, dlatego dobrze śpi w nocy.
A jaki cel ma jego życie?
Czy to nie oczywiste?
Te kobiety były… rozwiązłe.
Myśli pan?
Barbara Svendsen zmieniała chłopaków jak rękawiczki.
Lisbeth Barli może i była mężatką,
ale wcześniej puszczała się na prawo i lewo.
A co z…
Camillą Loen?
Też nie była wolna od grzechu.
Cel zabójcy to…
Być narzędziem Boga.
List do Hebrajczyków, rozdział 13, werset 4.
„Bóg osądzi rozpustników”.
No tak.
Już to słyszałem.
Zapamiętam to. Hebrajczycy.
I zapamiętam… Heideggera.
Dziękuję za kawę.
Swoją drogą…
Sprzedaje pan wyposażenie do kościołów…
Co to może oznaczać, gdy ktoś wycina pentagram w drewnie?
Gdzie pan to znalazł?
W belce nad jej łóżkiem na górze.
- Jej łóżkiem? - Tak.
To może być krzyż przeciw zmorom.
Poganie malowali go nad łóżkami i drzwiami,
by wypędzić zmory.
- Zmory? - Albo mary, jak „koszmar”.
Kobiecy duch, który siada na piersi śpiącego
i ujeżdża go, żeby śniły mu się koszmary.
Od indogermańskiego słowa „mer”.
Przyznaję, że słabo znam indogermański.
Czyli to oznacza śmierć.
Albo morderstwo.
Pozwól, że się przedstawię.
Jestem istotą, w której istnienie wolałeś nie wierzyć.
To ja wypełzam spod twojego łóżka, gdy zasypiasz.
To ja siadam ci na piersi,
wkładam ci do ust wędzidło
i ujeżdżam cię.
Jadę na tobie aż do piekła.
Jestem istotą, w której istnienie wolałeś nie wierzyć.
To ja…
To do nas.
Chce, żebyśmy wiedzieli,
żebyśmy go podziwiali.
Ale nie daje nam żadnych konkretów.
Co można zrobić z dźwiękiem?
Zwykle usunąłbym zniekształcenia przy pomocy AI,
ale dźwięk zmodyfikowano, żeby AI go nie rozpoznało.
- Wiesz, jakie to szaleństwo? - Możesz to naprawić?
Nie ma szans, stary.
Dobra. Holm, co masz?
Takie kasety można kupić w sieci wszędzie.
Ale według naszego językoznawcy
gość posługuje się dość staroświeckim językiem szwedzkim
z domieszką norweskiego. Może mieszkał w Szwecji dawno temu.
A odciski palców?
Znaleźliśmy, ale należą do ciebie.
Dobra.
Znaleźliście w mieszkaniu Loen odciski jej sąsiada z dołu?
Tak, na drzwiach, ale wszedł tam z dozorcą,
więc to nic dziwnego…
Dobra.
Zaniesiesz to śledczym? Mam ważne spotkanie.
Skąd wiedziałeś, że na kasecie może coś być?
Taka kaseta u laski, która urodziła się po 2000 roku?
Gdybym był trzeźwy, znalazłbym ją za pierwszym razem.
Powinni mnie zwolnić.
Tam są schody, mięczaku.
Na policji i instytucjach ciąży coraz większa presja
ze strony coraz mocniej wystraszonej społeczności.
Według sondażu cztery na pięć osób…
Można to wyłączyć?
Mówił pan, że w dniu śmierci Svendsen nikogo tu nie było. Jest pan pewny?
Był może kurier rowerowy?
Przecież mówiłem, że nie miałem wtedy klientów.
- No tak. - Kurier rowerowy?
Tak, stał tam jeden facet w całym tym stroju.
Ale od razu wyszedł.
Uznałem, że pomylił adres.
- Niczego nie dotykaj. Odsuń się. - Dobra.
Beate?
- Cześć. - Tutaj.
- Cześć. - Cześć.
Wygląda jak odcisk palca.
Daj mi chwilę.
Mógłby pan opisać tego kuriera?
Przecież oni zawsze mają zakryte twarze.
- Proszę spróbować. - Był tu dosłownie chwilę.
A ja siedziałem tu za ladą.
Niech klient sam prosi, jeśli czegoś chce.
Harry, musimy iść.
- Ale… - Już późno.
Cholera.
- Zadzwoń, jeśli coś znajdziesz. - Tak.
Szach-mat.
Nie…
Halo?
Jest tu gość, którego wyrzucili z Korps.
Mówi, że Attila jedzie do szpitala, żeby się zemścić za ten miotacz ognia.
Potrzebujemy więcej ludzi.
Wszyscy są w Göteborgu.
Dlatego tu są, wiedzą o tym.
Mów.
Rozmawiam z Holem?
Chce pan mi coś sprzedać?
Tak.
Rozłączam się.
Mogę sprzedać ci nazwisko gościa, który sprzedaje broń gangom narkotykowym.
To ja, gadaliśmy w szpitalu.
Przyjedź tu i zabierz ze sobą uzbrojonych kumpli.
Co się dzieje?
To znowu ja.
Jedzie tu cały jebany Korps.
Ktoś im powiedział, gdzie jesteśmy.
Skąd mam wiedzieć, że to nie zasadzka?
Musisz zaryzykować, jeśli chcesz znać nazwisko.
Jeśli zginiemy, informacja zginie razem z nami.
Tak, Hole?
Hej, Wulf. Pomóż mi skontaktować się z Deltą.
Korps jedzie do szpitala Aker. Sala 505.
- Rozumiesz? - Tak.
- Zastrzelisz kogoś? - Nie, choć to kuszące.
- Nie mam czym strzelać. - Czemu?
To nie amerykański film.
Norweska policja ma trzymać broń w radiowozie,
a to nie radiowóz.
Czyli nie będzie akcji?
Delta jest uzbrojona po zęby.
- No to pospieszmy się. - Spieszę się.
Tak!
Cześć.
Cześć. Zdążyłeś. Myślałam, że spóźnisz się na kolację.
- Fajnie było? - Mogło być jeszcze fajniej.
To nie ten szpital?
To Aker. Jedziemy do szpitala Ullevål.
Musimy iść.
Z drogi!
Kurwa!
Z drogi!
Cholera!
- Co pan robi? - Stul pysk!
Ja pierdolę!
Jeden nie żyje.
Drugi jest w śpiączce, ale lekarz mówi, że też umrze.
- Wulf był pewny, że mówiłeś o Ullevål. - Tak?
Pewnie i tak byśmy nie zdążyli.
Jakie to uczucie?
Gdy stałeś tam jako nieuzbrojony policjant
i musiałeś ich przepuścić?
A jeśli się zgodzę
dołączyć do tego waszego projektu?
Wypełniasz misję sam, bez zadawania pytań.
- Będziesz musiał spalić parę mostów. - Rozumiem.
Muszę złamać prawo, żebyś coś na mnie miał?
A ile…
Ile czasu możesz mi dać?
Masz 48 godzin.
- Mów. - Odcisk palca na ekranie telewizora.
Nie ma go w bazie danych, ale jest dopasowanie.
Sąsiad Camilli Loen?
Nie, to nie on.
Pasuje do innego odcisku w mieszkaniu.
Tak.
To Beate Lønn.
Mamy porządny odcisk seryjnego mordercy.
Jedziemy!
Zaraz będę, matko.
Już wracam.
Wracam do łona.
Wezmę nóż i wytnę sobie nim drogę.
- Wczoraj w końcu mogłam opłacić czynsz. - Nie przejmuj się tym.
Ktoś mi pomógł.
Tak, zauważyłam, że ktoś przychodzi.
- Widziałam, że ma psa. - Tak. Poznasz go.
Ale ostrzegam, on jest inny.
Jest… staroświecki.
Nie chce, żebyśmy…
To coś poważnego.
Dał mi coś.
Nie wolno mi tego otworzyć, dopóki się nie zaręczymy.
Powiedział, że to coś, co jest wieczne.
POLICJA
Książę.
Jeden z gangów załatwiony i chyba mamy nowego członka.
Świetnie.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PENTAGRAM JO NESBØ
Napisy: Ewelina Zakrzewska AGRAM JO NESBØ