Sprawdziłam to i jestem pewna, Harry.
Syn?
To on jest seryjnym mordercą.
Dobra.
Dziękuję, Beate. Nazywa się Martin Aminov.
Ma 43 lata, Norweg, mieszka w Pradze, karany za przemyt.
Dał matce taki sam diament jak te u ofiar.
Matka twierdzi, że odwiedzał ją w dniach morderstw.
W Villa Valle.
Jego matka?
Mieszka pod piątym adresem. Ma ją odwiedzić dziś wieczorem.
Wsparcie już jedzie, mam tu zaparkowane auto.
Nie, zaraz!
Siadaj. Czekajcie na moje polecenia.
Niech tam nie jadą.
Żadnych radiowozów w pobliżu tego domu.
Jeśli wyczuje kłopoty, nie dostaniemy drugiej szansy.
Falkeid, ty i twoi ludzie na razie tu zostaniecie.
- Mówiłeś… - To ja tu rządzę!
Jeśli coś pójdzie nie tak, będzie na mnie.
Dlatego chcę to zrobić po swojemu, jasne?
Harry, zostań tu i przejmij dowodzenie.
Cześć, Hole. Jedziemy do Villa Valle.
- Odwołaj wsparcie. - Odwołać?
- Waaler sam się tym zajmie. - Ale za pięć minut będziemy.
Zrób to.
- Do wszystkich jednostek, czekajcie. - Tak jest.
Masz broń?
Na tej operacji tak.
Mówił, kiedy przyjdzie?
Najpierw chciał coś załatwić.
Ma klucz do domu?
Nie zamykam drzwi, kiedy ma przyjść.
Drzwi nie są zamknięte?
Nie.
Możesz opuścić.
Dzień dobry.
Pani Aminov.
A gdzie reszta?
Jesteśmy tylko ty i ja.
Co ty wyprawiasz?
Jak to?
Stoisz przy oknie.
- Aha… - Ile tam stoisz?
Cholerna amatorka. Do kuchni.
Do kuchni.
Masz tu zostać, co by się nie działo.
Zrozumiano?
Co to jest?
Czwarte piętro, trzecie drzwi po prawej.
O kurwa…
Falkeid, przygotuj ludzi do wejścia do 406.
Alfa do Charlie 2. Odbiór.
Tu Charlie 2.
Przygotować się do wejścia do 406. Hole już idzie.
Przyjąłem.
Daj mi broń.
WRÓCĘ ZA CZTERY TYGODNIE – MARIUS
- Czysto. - Czysto!
Cholera…
Czemu myślisz, że to tutaj?
Bo to piąte piętro.
Hole?
Tak, Harry?
Pomyliliśmy się. Znaleźliśmy Mariusa Velanda na strychu.
Nie był kolejną ofiarą, tylko pierwszą.
Zaczął od kciuka, a potem odcinał kolejne palce.
Został tylko mały palec.
A on zaraz tu będzie.
Dlaczego jest tu tylko Waaler, a nie cały cholerny oddział?
Bał się, że go wystraszymy.
Mnie kazał zostać tutaj,
a tobie kazał zostać tam.
Co tu się dzieje, do cholery?
Nie wiem.
Słuchaj…
Uważaj.
Muszę wracać.
Policja!
Rzuć broń!
Rzuć broń, mówię!
Ostatnie ostrzeżenie! Rzuć broń!
Tom, co ty odwalasz? Jest nieuzbrojony.
Jest nieuzbrojony, bo zabrałem mu broń.
Skuj go!
Stań pod ścianą! Odłóż torbę.
Odłóż torbę!
Już wracam. Wracam do łona.
Wezmę nóż i wytnę sobie drogę.
Ja pierdzielę, co za czubek.
Aminov był wcześniej karany, tak?
Odciski palców?
Jeszcze nie ma wyników.
Czy Martin Aminov się przyznał?
Podejrzany właśnie przeszedł wstępne przesłuchanie. To proces.
Rozmawiał z nim komisarz Tom Waaler.
Takie przesłuchanie to ustalanie faktów i budowanie zaufania.
Musi dobiec końca, nim odpowiem.
Czy to prawda, że w torbie Aminova była broń
i takie same diamenty, co u ofiar?
- To prawda. - Kolej na VG.
Czy to prawda, że ciało znaleziono w worku próżniowym?
Bez komentarza.
Ale może pan potwierdzić, że aresztowaliście Kuriera Śmierci?
Niestety nie mogę potwierdzić nic więcej.
Ale cieszycie się, że to koniec polowania?
To podchwytliwe pytanie.
Kolej na Dagbladet.
To prawda, że aresztowanie miało dramatyczny przebieg?
Czy ja wiem… Po prostu wykonałem swoje zadanie.
Czy planował znowu zabić?
Trudno powiedzieć, ale to możliwe.
Jasna cholera. Teraz będzie gwiazdą.
Człowiek, który prowadził śledztwo
i aresztował Kuriera Śmierci na własną rękę.
W mieszkaniu Mariusa Velanda znaleźliśmy odciski palców
pasujące do tych w sklepie i w mieszkaniu Camilli Loen.
Znaleźliśmy teraz te same odciski na klatce schodowej Lisbeth Barli.
Pasują do Martina Aminova?
Właśnie nie. To odciski Velanda.
Zabierał kciuk do wszystkich miejsc zbrodni?
Najwyraźniej tak.
Elegancko.
Bardzo elegancko.
Idziemy to uczcić w Boxerze. Przyjdziesz?
Tak.
Idziesz?
Nie, już się w życiu wybawiłem.
Poza tym nie należę już do zespołu.
Co?
Dziś jest mój ostatni dzień.
To co będziesz teraz robił?
Coś innego.
Coś zupełnie innego.
Jako 20-latek pojechałem latem
do Strömstad odwiedzić mojego kumpla Solo.
Ukradliśmy auto jego ojca i przyjechaliśmy tutaj, do Oslo.
Byliśmy kompletnie spłukani.
Nie było nas stać na hotel, więc spaliśmy w parku w śpiworach.
Za dnia chodziliśmy ulicą Karla Johana i patrzyliśmy na dziewczyny.
W tym śpiworze straciłem cnotę.
Chyba wtedy zdecydowałem, że to miasto dla mnie.
Mieliśmy po 20 lat, ale…
jakbyśmy mieli wszystko.
Marius Veland, Barbara Svendsen, Camilla Loen, Lisbeth Barli.
Mieli dwadzieścia parę lat.
Nie doznali jeszcze rozczarowań.
Rozmawiałem z Aminovem.
To zimny, inteligentny drań.
Uda niepoczytalność i trafi do psychiatryka.
Tam zrobi postępy i wyjdzie po paru latach.
Tak to teraz wygląda.
Nie sprzątamy ludzkich śmieci,
tylko chowamy w kącie i zamiatamy pod dywan.
A potem dziwimy się, że w całym domu śmierdzi
jak w gnieździe szczurów.
Ktoś musi posprzątać to gówno,
by reszta mogła swobodnie oddychać.
Rozumiesz?
Na razie tak.
Tym się zajmujemy. Bierzemy odpowiedzialność.
Wyznaczyliśmy twoją pierwszą misję.
Jeśli to zrobisz, wszystkie twoje problemy znikną.
Z pracą, wszystkim.
Co masz na myśli?
Aminov.
To śmieć. Trzeba się go pozbyć.
Błogosławieństwo Józefa.
Wynalazek KGB.
Tak popełniali samobójstwo pojmani czeczeńscy żołnierze.
Rozbija ściany komórek,
krwawisz z każdego otworu i umierasz w kilka sekund.
Bez smaku. Jedna ampułka w szklance.
To ma wyglądać jak samobójstwo?
Zrozumieliśmy, że trzeba naginać i łamać prawo,
by chronić społeczeństwo.
Aminov będzie w areszcie do jutra do północy.
Potem go przeniosą.
Wiedzą, że przyjdziesz.
Powodzenia.
Mamo!
Harry przyniósł kwiaty!
Już idę.
Pięknie wyglądasz.
No więc…
Wybacz…
Dziękuję.
- Włożyć je do wody? - Chyba tak.
Przesadziłem z tymi kwiatami?
- Może. - Może.
TEATR NARODOWY
Cześć, Harry.
Harry. Maya Ek, Aftenposten.
Pytamy ludzi, co myślą o tym,
że w końcu złapano porywacza Barli.
Nie, dziękuję.
Chciałam cię zapytać o coś innego.
To zajmie chwilę.
Pracowałeś z Tomem Waalerem wiele lat, prawda?
- Nie jestem już policjantem. - Aha. Ale powiesz coś o Tomie?
Zaczekaj.
Masz wizytówkę?
Dzwoń, kiedy chcesz.
- Kiedy chcesz. - Dzięki.
Czemu mówisz, że nie jesteś już policjantem?
Wczoraj był mój ostatni dzień.
Ale co…
Co będziesz teraz robił?
Coś innego.
Panie i panowie.
- Czas na teatr. - Zaczynamy za pięć minut.
Prosimy o zajęcie miejsc.
Czyli twoim zdaniem Pigmalion jest o tym,
że człowiek nie rozumie, dlaczego kogoś kocha?
To brzmi tak, jakbym gadał banały.
- Tak mówiłeś. - Tak.
Nie znam się na teatrze.
Tak…
Dostałam propozycję.
Zgodziłam się zostać wspólniczką w firmie.
Gratuluję.
Dzięki.
- To o tym chciałaś mi powiedzieć? - Nie.
Oleg przyznał mi się, że ukradł wino.
I że to ty po niego przyjechałeś i odwiozłeś do domu.
Powiedział mi też o waszym zakładzie.
Że jeśli on nie będzie już więcej pić,
to ty też nie.
Pokochał cię.
Naprawdę cię pokochał.
Wiem, że…
Szanse są marne.
Ale przyłączę się do zakładu.
Jeśli tego chcesz.
Kocham cię.
A ty kochasz mnie.
Tak.
Kocham cię.
Wiem.
Chodźmy do środka.
Słuchaj…
Mam jeszcze ostatnią sprawę do załatwienia.
- W pracy. - Jasne.
Zostawię otwarte drzwi.
Lepiej nie.
Lepiej zamknij.
Na noc.
To ja. Możesz włączyć nagrywanie?
Nie ma sprawy, szefie.
Załatwione.
Groth.
Dobry wieczór, Aminov.
Jestem komisarz Hole.
Możesz dać ręce?
Chcesz?
To sztuczka z dobrym gliną?
Tak.
Jesteś spokojny jak na człowieka aresztowanego za cztery zabójstwa.
Jestem niewinny.
Znaleźliśmy taki sam diament, jak te przy zwłokach.
Znaleźliśmy też cezetkę.
Tą samą bronią zabito Barbarę Svendsen.
Twierdzisz, że w w czasie zabójstw byłeś w Pradze.
Sprawdziliśmy. W każdy z tych dni odwiedzałeś Oslo.
Jakie masz alibi na piątą po południu w te dni?
Tak myślałem.
Coś jeszcze?
Broń w twojej walizce ma takie same ślady
jak praktycznie każda niezarejestrowana broń w mieście.
Jakby stała za tym jakaś siatka przemytników.
Ciekawa teoria.
Przemycasz broń dla Waalera?
Policja też robi takie rzeczy?
Kiedy Waaler cię aresztował, miał dwa pistolety.
Twierdzi, że to były broń służbowa i twoja cezetka.
Ale byłeś nieuzbrojony, prawda?
Cześć, Martin.
Cześć, Tom. Co tu robisz?
Co ty…
Tom, przestań.
Co się dzieje?
Policja!
Kiedy powiedziałem mu, że Kurier Śmierci nazywa się Martin Aminov…
przeraził się.
Nie bał się kolejnego morderstwa.
Bał się ciebie.
Znasz go.
Jesteś jednym z jego ludzi.
Tom Waaler wie, że jeśli oskarżą cię o te morderstwa,
zrobisz wszystko, żeby pójść na jakąś ugodę.
Powiesz wszystko o nim i o waszej siatce.
Więc lepiej po prostu cię zastrzelić.
Nie wierzysz mi.
Myślisz, że Tom Waaler cię uratuje?
Jakoś cię nagrodzi za współpracę?
A może masz na niego tyle, że musi ci pomóc?
Myślałem, że jesteś bystry.
Cały czas byłeś o krok przed nami,
a nie wiesz, jak rozumuje Waaler.
Masz rację, nie wierzę ci.
A jak…
Jak smakowała woda?
Jak woda.
Błogosławieństwo Józefa.
Pusta.
Smacznego.
Co?
Prezent od Toma Waalera.
Jak myślisz, dlaczego nikt cię tu nie pilnuje?
Zamiast w więzieniu o zaostrzonym rygorze siedzisz w zwykłym areszcie.
Może tu sobie wejść każdy, kto ma zwykły identyfikator policyjny.
Dogadajmy się.
Jeśli zażyjesz to w ciągu dziesięciu minut,
masz spore szanse na przeżycie.
Chcę, żebyś zeznawał przeciw Waalerowi.
Tik, tak.
Tak, obiecuję. Daj mi to.
- Mogę ci ufać? - Tak!
Skąd mam wiedzieć? Musisz mnie przekonać.
Dobra.
Najlepiej, zanim się wykrwawisz.
Widziałeś, jak się po tym umiera?
Najpierw srasz pod siebie,
potem krew leje się z każdego otworu, nawet z oczu.
Dobra. Możesz mi zaufać, bo to logiczne.
Jeśli nie umrę, Waaler zrozumie, że go wsypałem.
I nie będzie dla mnie odwrotu.
Albo on mnie załatwi, albo ja jego. Nie mam wyboru.
Mów dalej.
Jeśli tu zostanę, nie będę miał szans.
Nawet jeśli dasz mi pigułkę, ktoś inny mnie załatwi.
Przeżyję tylko wtedy,
jeśli Waaler zostanie aresztowany.
I tylko ty możesz mi w tym pomóc.
- Brawo. Gratuluję. - Tak.
- Odwróć się. - Daj pigułkę.
Nie, wychodzimy.
Dawaj, do kurwy nędzy!
To tylko flunitrazepam. Tabletki nasenne.
No już, wstań.
Nie masz się co martwić.
Wylałem zawartość kapsułki do zlewu.
Jeśli woda miała dziwny smak, miej pretensje do wodociągów.
Co tu się dzieje?
Zatrzymany z 105 idzie na przesłuchanie na szóstym piętrze.
Gdzie mam go wypisać?
Nic o tym nie wiem.
O ile wiem, nie informujemy was o takich sprawach.
Spokojnie.
To mała zmiana planów. On…
nie chce zażyć leku, więc robimy coś innego.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Nie.
Jasne.
Jeśli nie masz więcej pytań, radzę wyciągnąć dziennik,
żebym mógł podpisać.
Bracie.
Halo?
Tu Groth. Dzwoniłem.
Trenowałem.
Jest sprawa z tym zatrzymanym.
Hole zabrał go na przesłuchanie.
Kurwa!
Cholera jasna!
Po co tak się gapisz na zegar?
By wiedzieć, kiedy ruszą w pościg.
Kiedy się zacznie?
Już się zaczęło.
Cześć.
- Jezu… - Przepraszam.
Czego chcesz?
Chciałam ci tylko podziękować.
Za co?
Za ten diament.
Dziękuję.
POLICJA
Beate Lønn.
Przepraszam, że cię budzę, Beate.
Mówi Maria Aminov.
Chciałam spytać o Martina.
- Tak? - Kiedy mogę się z nim zobaczyć?
Ciężko stwierdzić,
ale sprawdzę, czy i kiedy to możliwe,
i oddzwonię z samego rana, dobrze?
Jest coś jeszcze. To pewnie nic takiego…
Martwię się o moją lokatorkę, Inę. Nie wraca od paru dni…
U pani ktoś mieszka?
Zapomniałam ci powiedzieć. Mieszka w służbówce.
To po drugiej stronie zaplecza. Nie ma jej od kilku dni.
Ale…
Gdzie jest? Z kim?
Sama nie wiem. Jeszcze go nie poznałam.
Mówiła, że jadą do jego domku letniskowego.
Tak?
Hole nas oszukał.
Zabrał Aminova i zniknął.
To poważny problem, Książę.
Na razie to twój problem.
Jak zamierzasz go rozwiązać?
To policjant.
Nie wiem, jak daleko się posunąć.
Nie masz zbyt wielkiego wyboru, prawda?
Rozmawiałem z przywódcą.
Masz pozbyć się ich obu.
Możesz to powtórzyć?
Masz zabić Harry’ego Hole.
Dobrze.
Cześć, to ja.
Rozmawiałem z szefem.
- Mamy zadanie. - Dobra.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PENTAGRAM JO NESBØ
Napisy: Ewelina Zakrzewska AGRAM JO NESBØ