Kurwa.
Mamy problem.
Hole zniknął. Sprawdziliśmy wszystkie miejsca, w których bywa.
Dobra.
DOM STUDENCKI KAMPEN
- Hej. - Musisz coś zrozumieć.
Jestem niewinny. Nigdy nikogo nie zabiłem.
Tak, szmuglowałem, ale to wszystko.
Chcesz złapać Waalera.
Mogę udowodnić, że Waaler przemycał ogromne ilości broni.
Dowiedz się, kto wrabia mnie w cztery morderstwa.
A ja wydam ci Waalera.
Dobra, tylko zmienimy kolejność.
Aresztujemy Waalera.
Gdy wszystko się uspokoi, pomogę ci.
Nikt nie będzie chciał mi pomóc,
skoro już złapaliście Kuriera Śmierci.
- Ale ty chcesz Waalera. - Spokojnie.
Moje dowody na niego to moja jedyna karta przetargowa.
Musisz złapać zabójcę.
Wtedy pomogę ci z Waalerem.
Dobra?
PRAGA, 1999 ROK
Czechy pod koniec lat 90.
były jak kraj, który wybudził się z koszmaru.
Wystraszony, ale szczęśliwy, że wciąż żyje.
Po upadku komunizmu, ale przed erą masowej turystyki,
była to kraina możliwości.
Można było wyżyć za parę koron dziennie.
Zamieszkałem w Pradze po dwudziestce.
Miasto było pełne turystów spragnionych alkoholu
i tanich dziwek.
Dobrze wyglądałem.
Robiłem, co musiałem.
Wolałem kobiety, ale zgadzałem się na wszystko.
Trzeba być elastycznym.
Dobry wieczór.
Zrozumiałem, że nie mogę żyć tak wiecznie.
Nagle pojawiła się niespodziewana okazja.
Facet, któremu obciągnąłem, okazał się przemytnikiem.
Jego specjalnością były krwawe diamenty w kształcie pentagramu
z Sierra Leone.
Chciał przekazać swoje dziedzictwo
i szukał protegowanego.
Twierdził, że mój wygląd i skandynawski paszport to duże atuty.
Przyjąłem jego propozycję.
Wziął mnie pod swoje skrzydła.
BIBLIA
Nieźle mi szło. Wystarczył jeden raz, żebym się nauczył.
Potem postanowiłem rozkochiwać w sobie kobiety
i nakłaniać je do wysyłania mi pieniędzy,
bo zarobię na tym tyle samo,
i to bez ryzyka.
Ale dwa lata temu musiałem z tym skończyć.
- I już tylko szmuglowałem. - Tak? A co się stało?
Petra.
Cześć. Przepraszam.
Zauważyłem cię z drugiego końca sali.
Postawić ci drinka?
Wiesz, jak to jest, gdy pierwszy raz czujesz, że masz pieniądze?
Możesz decydować o sobie i o innych.
Musiałem przestać naciągać kobiety.
Chciałem też rzucić przemyt broni i ograniczyć się do diamentów.
Ale broń jest bardziej dochodowa.
Wtedy poznałem Księcia.
Dzień dobry.
Dopiero później zorientowałem się, że to glina.
Udokumentowałem to, jak każde pierwsze spotkanie.
Mam osobę, która udaje turystkę i wszystko fotografuje,
w tym nasze spotkanie.
Jeśli klient nie płaci,
przesyłam mu te zdjęcia
i już nie mam z nim problemów.
Ale z Księciem to nie było konieczne.
Zawsze był punktualny.
To twój jedyny klient z Norwegii?
Jedyny duży.
Wiosną odezwał się pewien gość.
Mówił po szwedzku, ale tak, jakby mieszkał w Norwegii.
Był przygotowany. Wiedział o mojej matce w Oslo.
O krwawych diamentach w kształcie pentagramu,
w których specjalizowałem się lata temu.
Jak się nazywał?
Nie wiem.
Wiedział, że szmugluję też broń. Chciał jedno i drugie.
Cezetkę z tłumikiem i diament.
Na co konkretnie się umówiliście?
Było kilka bardzo konkretnych poleceń.
To miało być w Parku Frogner przy Monolicie.
O piątej po południu.
W godzinach szczytu. Pasowało mi to.
Łatwo tam pójść i wrócić niepostrzeżenie.
W Oslo nie było ryzyka, że ktoś mnie rozpozna.
Nie znam zbyt wielu Norwegów.
Raz przeleciałem Norweżkę w Pradze. Była w podróży poślubnej.
Ale to była dla mnie robota.
Włożyłem towar do wyznaczonego kosza na śmieci.
Pieniądze przelał z góry na moje konto w Szwajcarii.
Następnego dnia zadzwonił i powiedział, że chce kolejną dostawę.
To samo miejsce. Ta sama procedura.
Powtórzyliśmy to jeszcze trzy razy.
Co pięć dni.
Ostatnio chciał dwie dostawy. Jedną w sobotę i jedną w niedzielę.
Czyli wczoraj i dzisiaj.
Diament i broń w twojej walizce to była dostawa na dziś?
Cześć.
Cześć, tu Harry.
Harry, dobrze, że dzwonisz.
Właśnie rozmawiałam z Marią Aminov…
Ludzie często robią zdjęcia atrakcjom turystycznym.
Pomożesz mi?
A będę miała kłopoty?
Zdecydowanie tak.
Komisarz Hole zabrał z aresztu potencjalnego mordercę
i nikt nie wie, gdzie są?
Sprawą zajmuje się mała grupa doświadczonych policjantów.
Waaler sam ich dobrał.
Waaler kieruje też poszukiwaniami.
Dlaczego nie poinformowano patroli?
Oficerów dyżurnych?
Woleliśmy to zrobić po tym spotkaniu.
Żeby dowiedzieć się, co o tym myślisz.
Co o tym myślę?
Waaler obiecał, że znajdzie ich w ciągu 24 godzin.
Na razie informacja nie wypłynęła.
Wie tylko nasza czwórka i Groth, który pracuje w areszcie.
Możemy to ukryć,
dopóki Waaler i jego zespół…
nie rozwiążą problemu.
Nic nie mówisz, Bjarne. Co o tym myślisz?
Szczerze mówiąc, nie rozumiem, co tu się dzieje…
Coś tu się nie klei.
Coś się nie klei?
Jeśli wyjdzie na jaw, że to ukrywaliśmy…
Ukrzyżują nas.
Jeśli wyjdzie na jaw, że zgubiliśmy seryjnego mordercę,
też nas ukrzyżują.
Można to jeszcze rozwiązać…
po cichu.
Waaler?
Jeśli chcemy rozwiązać ten problem, muszę działać po swojemu.
Czyli nikt w tym pokoju nie będzie ingerował.
To bardzo szlachetne z twojej strony, ale nie mogę przystać na taką ofertę.
Z całym szacunkiem, nie ma pan wyboru.
Jest dziewiąta rano.
Masz czas do północy. 15 godzin.
Wtedy powiadomimy prasę.
To spotkanie się nie odbyło.
Namierz te numery.
Śledzimy Harry’ego Hole? Dlaczego?
Dlaczego?
- Tak. - Bo ja tak mówię.
Dzień dobry, tu Beate Lønn z policji w Oslo.
Dzwonię w sprawie wycieczek z przewodnikiem w Parku Frogner.
Ek.
Dzień dobry.
- Mam dla ciebie wiadomość. - Dobra.
Jeśli zadzwoni do ciebie Harry Hole, masz zrobić tak.
Zapytaj, gdzie jest. Jeśli nie odpowie, poproś o spotkanie.
Powiedz, że nie opublikujesz historii, jeśli się nie spotkacie.
To musi być przed północą.
Jakiej historii?
Pewnie oskarży o coś innego komisarza. Nie mogę podać nazwiska.
Po rozmowie zadzwonisz pod ten numer i dasz nam znać.
Pytania?
Wiem, że jesteś z policji. Ja jestem dziennikarką, a nie…
Ek…
Twój młodszy brat siedzi w celi A-107.
W każdy wtorek, tak jak większość narkomanów,
dostaje przemycony towar.
Wstrzykuje to sobie bez sprawdzania.
Na razie nic się nie stało.
Rozumiesz?
- Czemu zadzwoni do mnie? - Jest zdesperowany.
A ty dałaś mu swój numer
wczoraj pod Teatrem Narodowym.
Miłego dnia.
Jeśli Martin Aminov był w Parku Frogner przed zabójstwem Svendsen,
to nie ma go na żadnym ze zdjęć. Przejrzałam setki.
Nikt go nie przypomina?
Nie. Nie ma go na żadnym ze zdjęć.
Beate.
- Zaczekaj. - Spójrz.
Dobra, w sobotę o 17.02.
Cofam to. Zgadnij, na kogo patrzę.
Czy on…
Trzyma coś? Na przykład reklamówkę?
Nie widzę. Ma walizkę.
Pod tym kątem nie widać drugiej ręki.
Ale wiemy chociaż, że tam był.
Ale w sobotę nikogo nie zabito, więc to nie alibi.
Ale przynajmniej część tego, co mówi, jest prawdą.
Dobra.
Musisz mi pomóc.
Moja koleżanka ryzykuje utratą pracy.
Udowodnij, że warto.
Jak?
Potrzebuje twojego zdjęcia z Waalerem.
Zgłupiałeś? Nie dam ci swojej jedynej karty przetargowej.
Jeśli użyję jej teraz, to mi nie pomożesz.
Może i tak ci nie pomogę. Nie mamy twojego zdjęcia
w parku w dniu zabójstwa Barbary Svendsen.
Trochę dziwne, nie sądzisz?
Turyści obfotografowywali tę fontannę całe lato.
Twoja historyjka nie brzmi wiarygodnie.
Masz wspólne zdjęcie z Waalerem?
Na komputerze w Pradze.
Dobrze. Zadzwoń do swojej dziewczyny
i każ jej wysłać to mailem do Beate Lønn.
Chcę zobaczyć twoje zdjęcie z Waalerem. Ma na to 45 minut.
Bo jak nie, to zostawię cię tu skutego
i powiem Waalerowi, gdzie jesteś.
Może bierze prysznic.
Kto mówi?
Martin? To ty?
Halo? Cześć, to ja.
Musisz mi pomóc.
Tu Beate Lønn.
- Tu Harry. Słuchaj… - Zadzwoń na moją komórkę.
Co się dzieje?
Nasz program przeciw hakerom pokazuje,
że wszystkie połączenia z tym wydziałem
są monitorowane.
- To Waaler i jego ludzie. - Wiem.
Wiedzą, że do mnie zadzwoniłeś. Nie mogę ci ciągle pomagać.
Przykro mi.
Dziewczyna Aminova wyśle ci mailem zdjęcie.
Ze spotkania Aminova z Waalerem w Pradze.
Zerknij na nie i powiedz, czy wygląda wiarygodnie.
Jak to będzie wyglądało, jeśli dostanę teraz maila z Pragi?
Muszę wymyślić jakąś wymówkę na twoje telefony. Co im powiem?
Nie musisz nic mówić, bo nigdy do ciebie nie dzwoniłem.
Co? Dzwoniłeś trzy razy.
Oni tego nie wiedzą.
Używam starej komórki pożyczonej od kumpla.
Więc wiedziałeś, że to się stanie?
Wiedziałem, że namierzą mój telefon.
Chcę wiedzieć jak najmniej. Nic mi nie wysyłaj.
No dobra.
Dostaję sygnały co pół godziny, ale są rozsiane po całym mieście.
Tak, widzę.
Kręci się tu i tam, czasem się cofa.
Nie ma w tym logiki.
Jestem z policji. Mogę pożyczyć komputer?
WYŚLIJ
Wysłałem ci coś.
Dobra.
Zdjęcie zrobiono w zeszły poniedziałek, około 17.30,
pół godziny po zabójstwie Svendsen przy Placu Carla Bernera.
Można dojechać stamtąd do parku w pół godziny.
Kurier rowerowy.
Być może.
- Widzisz to? - Co?
Wygląda jak plaster.
Mamy szukać ludzi z plastrem na kolanie?
Albo z blizną, pieprzykiem, tatuażem.
Coś tu ukrywa.
Najpierw trzeba ustalić, czy to on jest mordercą.
Tak.
Niby jak?
Chcę porozmawiać z jedynym człowiekiem, który widział zabójcę z bliska.
Clausen.
Kończy pan?
Już prawie.
NOWA WIADOMOŚĆ
Wiesz, kto to jest?
To tylko teoria. Jeszcze nie wiem, czy to Kurier Śmierci.
Nie mam dowodów.
To tylko teoria?
Nie wiesz?
Nie, nie wiem.
To może być zbieg okoliczności. Wierzę w zbiegi okoliczności, ale…
nie takie.
Ale teraz wiem, co muszę zrobić.
Przepraszam, wczoraj późno wróciłem.
Pan krwawi.
Truls trochę przesadził podczas naszej zabawy w domku letniskowym.
Proszę.
Dziękuję.
Może.
Może?
Tak, to możliwe.
Miał takie same ubrania, ten sam kask i okulary.
A plaster na kolanie?
Jak mówiłem, nie zwykłem
tak uważnie obserwować męskich ciał,
ale jeśli bardzo chcecie wiedzieć, mam wrażenie,
że to ten sam facet, którego widziałem.
To tyle…
Maya Ek.
Tu Harry Hole. Słuchaj uważnie.
Mam informacje o morderstwach Kuriera Śmierci
i o przemycie broni, w którą zamieszany jest policjant.
Dostaniesz informacje na wyłączność, jeśli to szybko opublikujesz.
Skąd dzwonisz?
To bez znaczenia.
Mam dowody, że Martin Aminov
nie jest Kurierem Śmierci,
a wysoki rangą policjant jest zamieszany w przemyt broni
działający w Norwegii od lat.
To fantastycznie.
Ale nie mogę napisać czegoś takiego na podstawie rozmowy telefonicznej.
Jasne. Ale mam dowód.
Żadna poważna gazeta nie oskarży
komisarza policji o przemyt broni
bez sprawdzenia źródła.
Rozpoznaję cię po głosie,
ale skąd mam wiedzieć, że się nie upiłeś albo ci nie odbiło?
Rozumiem cię, ale jeśli tego nie zweryfikuję, mogą nas pozwać.
Wierz mi.
Chcę to opublikować, ale musimy się spotkać.
Dobra. Restauracja U Schrødera o piątej.
Przyjdź sama, inaczej wyjdę.
Słuchaj…
Nikomu ani słowa. Rozumiesz?
Co masz, Skarre?
Telefon Harry’ego ciągle się przemieszcza,
ale z innej komórki z twojej listy ktoś dzwonił
parę razy do Wydziału Techniki Kryminalistycznej.
Dobra.
Jest zarejestrowana na Øysteina Eikelanda. To taksówkarz.
No i?
Może być jakiś związek
między taksówkarzem i ciągle przemieszczającym się telefonem.
Rozumiem. Kontynuujcie.
Mów.
Sprawdź, czy na lewym kolanie ma skaleczenia albo pieprzyki.
Zaczekaj.
Pokaż lewe kolano.
Nie, nic nie ma.
- Czemu? - Clausen zidentyfikował kuriera.
Facet ze zdjęcia w parku był też w ABC.
Co?
Dobra.
Co powiedział?
Myśli, że wie, kto jest zabójcą.
Proszę nad Maridalsvannet.
Gdzie dokładnie?
Proszę jechać. Dam znać.
- Mogę głośniej? - Nie.
Nie…
Nienawidzę The Doors.
Dziwne.
Doorsi to Doorsi.
No cóż.
Wyłącz.
RESTAURACJA U SCHRØDERA
Byłoby super.
Mówisz?
- Oczywiście. - Tak.
Dzień dobry.
Poproszę wodę mineralną.
Może pan tu skręcić w lewo.
Tutaj.
Jak to, do lasu?
Tutaj.
Cholera. Wie pan co? Nie mogę.
Zniszczę podwozie.
Ostatnio musiałem zabulić 40 tysięcy…
Wie pan co?
Mogę zamówić panu inny samochód.
Przyjadą i zawiozą pana dalej.
Z którego telefonu do nich zadzwonisz?
Z własnego czy…
Harry’ego Hole?
Nie wiem, o czym pan mówi,
ale przejazd kończy się tutaj.
Nie wydaje mi się.
Eikeland.
W aktach napisano, że jesteś inteligentny,
więc pewnie wiesz, czego szukam.
Gdzie telefon Harry’ego?
W bagażniku?
W schowku?
U ciebie w kieszeni?
Posłuchaj. Spokojnie.
Możemy się tak bawić, ile tylko chcesz.
Mam mnóstwo czasu.
Jeśli włączysz alarm…
to cię zabiję, jasne?
Parę razy to zrobiłem.
Raz niedaleko stąd.
Gdzie jest Harry Hole?
Ostatnia szansa, Eikeland.
Gdzie twój kumpel od kieliszka?
Gdzie on jest?
Dobra…
Nie…
Otwórz, otwórz…
Dobrze. Szeroko.
Daj włożyć całego.
Liczę do pięciu.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
W dupie mam jego telefon.
Gdzie jest Harry?
Zaczekaj.
Jest w domu.
Już tam byliśmy.
Wymyśl coś innego, debilu.
Jest w Oppsal.
Oppsal, to tam…
Tam dorastał.
Oppsal.
Namierzamy twój telefon i wiemy, gdzie jest.
Nie ma go w Oppsal, czyli właśnie mnie okłamałeś, dupku.
Czekaj!
Cicho.
Halo?
Co?
U Schrødera o piątej?
Dobra. Zbierz jak najwięcej ludzi.
No dobrze…
Poproszę do centrum.
Dobrze?
Harry Hole na pewno jeszcze nie przyszedł?
Na pewno.
Halo?
Nie przyszedł.
Co mam zrobić?
Zostań tam do 20 i zadzwoń pod ten numer, jeśli się zjawi.
- Musimy jechać. - Thomas?
Rób, co każemy, a twojemu bratu nic się nie stanie.
Nikomu ani słowa.
Oczywiście, ale…
Co zrobicie Harry’emu?
Miłego wieczoru, Ek.
Spotkanie z dziennikarką to pułapka?
Mówiłem tylko o policjancie, a ona powiedziała, że to komisarz.
Wie, że chodzi o Waalera.
Jest tylko jedno wyjaśnienie.
Kazał jej cię wrobić.
Może się pomyliła, ale czułem, że próbuje mnie ostrzec.
Może słuchali tej rozmowy. Może linia była na podsłuchu.
Jesteś paranoikiem?
Może, ale to nie znaczy, że nie…
Że cię nie ścigają. Ja mam tak samo.
Są inni dziennikarze.
Żadnym nie ufam.
Raczej nie będę już dzwonić z tego telefonu.
Namierzą nas.
Ewidentny paranoik.
Skąd Waaler miałby o nim wiedzieć?
Umówiłem się ze znajomym taksówkarzem, że zadzwoni
z postoju w Grønland między 17 a 18, jeśli wszystko gra.
Jest już 18.10.
Czyli wiedzą już o tym telefonie.
I już tu jadą.
Jakoś ci się nie spieszy, żeby nas stąd zabrać.
- Beate Lønn. - Dzwonię z laboratorium.
Chodzi o to nasiono.
Cholera, to jednorazówka?
Skoro cały czas miałeś telefon na kartę,
po co dzwoniłeś z telefonu, który można namierzyć?
A jak myślisz?
- Chcesz, żeby nas znalazł. - Tak.
Ciekawa teoria.
- Cześć. - Cześć, Beate. Tu Harry.
- Cześć. - Masz coś nowego?
Przyszły wyniki z laboratorium.
To jest to nasiono, o którym myślałeś.
Właśnie tego potrzebowałem.
Czyli to on?
Tak.
Dziękuję, Beate.
Zostań tu.
A to co?
Nasiona.
Rozmawiałaś z Holem?
Nie.
- Nie? - Nie.
Nie?
Puszczaj.
Przecież to lubisz.
Czego chcesz?
Chcę dać ci szansę.
- Na co? - Na utrzymanie pracy.
Wiem, że Hole dzwonił do ciebie z telefonu kumpla.
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
- Mów! - Nie wiem!
- Gdzie on jest? - Nie wiem!
- Gdzie jest? - Nie wiem.
- Gdzie jest Hole? - Nie wiem.
- Nie kłam. - Mówię, że nie wiem!
Nie kłam! Złamię ci rękę, przysięgam.
Złamię ci rękę. Mów.
Przyślij Holma!
- Teraz! - Dobra.
Jeśli o tym powiesz,
zabiję cię, rozumiesz?
Holm, pójdziesz do laboratorium?
Co się dzieje?
TEATR NARODOWY
JESTEŚ DALEKO, KOCHANIE? NIE DRĘCZ MNIE.
Dobranoc, skarbie.
- Tak? - Tu Harry Hole.
Z policji.
W czym mogę pomóc?
Czyż nie jest piękna?
To moja Galatea.
Twoja siostra i moja puszczalska żona.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PENTAGRAM JO NESBØ
Napisy: Ewelina Zakrzewska AGRAM JO NESBØ