Dlaczego nie zadzwoni pan do drzwi?
Czemu nie ma was więcej?
Są wakacje.
Może potrzebuje pan nakazu.
Nie, mam uzasadnione podstawy do aresztowania. Dziękuję.
- Co on wyprawia? - To policjant. Wie, co robi.
Oleg.
Oleg, bądź cicho.
Posłuchaj mnie.
Jeśli twoja mama się obudzi, będę musiał ją zabić.
Rozumiesz? Musimy sobie pomóc.
Pojedziemy na wycieczkę.
Włóż kurtkę.
Szybko.
Oleg?
Oleg!
Oleg?
Oleg. Nic się nie martw, dobrze?
Willy.
Harry?
Jak się tu dostałeś?
Balkon był otwarty.
- Czego chcesz? Co się dzieje? - Chyba już wiesz.
Nie.
Przyszliśmy cię aresztować.
Jacy my? Jesteś tu sam.
Upiłeś się?
Marius Veland,
Camilla Loen,
Lisbeth Barli,
Barbara Svendsen.
Nie wiem, o czym mówisz!
- Policja. - Tu Rakel Fauke.
Ktoś porwał mojego syna.
Dlaczego sądzi pani, że go porwano?
Ktoś leżał w moim łóżku, a syn zniknął.
I włożył bluzę Rosenborga. Nienawidzi jej.
Włożyłby ją tylko, żeby mi powiedzieć, że coś jest nie tak.
Bluza nie musi oznaczać, że…
Pracowałam w policji.
Znam procedurę zgłaszania zaginięcia.
Wiem, że ktoś go zabrał.
To nie znaczy…
Zrobił to, żeby dać mi znać, że coś jest nie tak!
Popełniłeś błąd, dając nam palec Lisbeth.
W odchodach pod jej paznokciem znaleźliśmy nasiona.
Nasiona fenkułu z Theatercaféen.
Jadłeś tam w dniu zaginięcia Lisbeth.
Problem w tym, że potrzeba co najmniej 12 godzin,
by nasiono przeszło całą drogę do twojego odbytu.
Nieważne, ile cię palcowała,
te nasiona musiały trafić pod paznokieć po jej zniknięciu.
Co to znaczy?
Że ją zabiłeś, odciąłeś jej palec i wsadziłeś go sobie w dupę,
zanim przyszliśmy.
To się nazywa dowód techniczny.
Dobra. Dowód techniczny.
To jest konkretny i niepodważalny fakt?
Dobra.
Wiedziałem, że przyjdziecie tu z psem.
To była najlepsza kryjówka na jej palec.
Sprytne.
Zrobiłem to też z sentymentu.
To zdjęcie…
Nie wiedziałem, że to zdjęcie z Rynku Staromiejskiego w Pradze.
Ale dziś zobaczyłem inne zdjęcie z tymi samymi wieżami.
Martin Aminov polował tam na kobiety, które mógł naciągać.
Takie jak twoja żona.
Wtedy zrozumiałem motyw.
Odkryłeś, że Lisbeth zaczęła romans z Aminovem
podczas waszej podróży poślubnej do Pragi, prawda?
Chciałeś się zemścić.
Na nich obojgu.
Wiedziałem, że Lisbeth miała… krótki romans z tym gościem.
Ale podczas remontu zrozumiałem, że to coś poważnego.
Wtedy znalazłem dwa listy.
„Moja droga. Światło moich lędźwi.
Myślę o tobie bez przerwy.
Następnym razem kochajmy się w łożu z baldachimem, a nie na podwórku.
Zasługujesz na więcej niż to, co opisujesz.
Życie bez miłości w małżeństwie z rozsądku.
Jak mówiłem, oszukano mnie w interesach.
Muszę pożyczyć więcej pieniędzy, żeby stanąć na nogi.
Gdy tylko to załatwię, przyjadę po ciebie.
Numer konta jest na odwrocie zdjęcia”.
Pamiętam, jak cztery lata temu podszedł do nas w Pradze.
Sprzedawał naszyjniki z diamentami w kształcie gwiazd.
Dostaliśmy wizytówkę z adresem, gdybyśmy chcieli coś zamówić.
Wiesz, jakie to uczucie, gdy odkrywasz, że twoja ukochana
nie tylko cię zdradza, ale nie jest nawet w stanie cię kochać?
A drugi list?
Był od niej.
Miał stempel z Czech.
Zwrócono go z powodu nieznanego adresu.
„Drogi Martinie. Dawno się nie odzywałeś.
Mam nadzieję, że pieniądze pomogły.
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Kiedy kocham się z mężem, wyobrażam sobie, że to ty.
Gdzie jesteś?”
Ale najgorsza była data wysyłki.
Bo wysłała to…
w lutym.
Tego roku.
Co miałem zrobić?
Zainscenizowałeś morderstwo żony,
żeby wina spadła na niego.
Nieźle to wyreżyserowałeś.
Musiałem go znaleźć.
- Nie znam go. - Dobra.
Powiedziałem, że szukam diamentów w kształcie gwiazdy
i podałem adres swojego hotelu.
Wystarczyło poczekać.
Powiedziałem mu,
że potrzebuję kogoś, kto dostarczy mi diament i broń
bez pośrednika.
Umówiliśmy się, że przyjedzie do Oslo
i co pięć dni będzie wkładał to do kosza w Parku Frogner.
Wiedziałeś, że tam jest i nie ma alibi na czas morderstw.
Powtórzyłeś to cztery razy.
Na miejscach zbrodni zostawiłeś kasety z nagraną wiadomością.
Krzyż pięcioramienny.
Zadaj mi pytanie, a udzielę odpowiedzi.
Potem przysłałeś nam palec żony.
Po co tak to komplikować?
Żeby mieć kozła ofiarnego.
Gdyby tylko Lisbeth zaginęła, wszyscy myśleliby, że to ja.
Bo to zawsze mąż.
- Gdzie ona jest? - Ty mi powiedz.
Dobra.
Siadaj, odłóż to, rzuć!
Rzuć to!
Usiądź.
Siadaj!
Ona też tak zareagowała.
Jestem prostym człowiekiem, który kierował się głosem serca.
Powiedz mi, które serce jest bardziej okaleczone?
To, które nie potrafi przestać kochać,
czy to, które nie potrafi odwzajemnić miłości?
Gdzie ona jest?
Tutaj.
Zawsze jest tutaj.
Nie rozumiesz. Umieściłem ją w miejscu, o którym wiem tylko ja.
W miejscu tylko dla mnie i dla niej.
Chcę, by została tu na zawsze.
Zakonserwowałem ją w alkoholu.
Problem w tym, że próbowałem to powtórzyć.
Ale ona nie rozumie.
O czym ty mówisz?
Dobra, wstań.
- O czym ty… - Wstawaj!
Odwróć się.
Nowa Lisbeth
spanikowała.
Groziła, że wszystko zniszczy, tak jak ty.
Czyż nie jest piękna?
Spójrz.
Na sam dół.
Słuchaj…
Ten spektakl zasługuje na porządne zakończenie.
Widowni nie spodoba się, jeśli grzecznie pójdę na komisariat.
Potrzeba szczęśliwego zakończenia. Jeśli go nie ma, to sam je sobie zapewnię.
To motto mojego życia.
W tym przypadku…
motto śmierci.
Odliczmy od… pięciu.
Życie cię zniszczyło.
Cztery…
Na co się, kurwa, gapisz?
Problemem nie jest twoja praca, tylko ty.
Trzy…
Mieliśmy umowę.
- Dwa, Helge! - Dwa…
To ja.
Czy ktoś może mi pomóc?
Dzwońcie po karetkę!
Boże, co on zrobił?
Zapewnił sobie szczęśliwe zakończenie.
- Tak? - Odezwał się?
- Harry? Nie. - Dobra.
Co ty wyprawiasz, Tom?
- Daj znać, jeśli się odezwie. - Nie…
Chcę do domu.
ŁADOWANIE
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
SPRAWDŹ POCZTĘ GŁOSOWĄ, HARRY.
Cholera.
- Halo? - Tu Harry.
- Wydzwaniałam. - Nie mam swojej komórki.
- Jest z tobą Oleg? - Nie, zniknął.
Jestem na komendzie.
Każą mi czekać, bo nie ma podejrzenia przestępstwa, ale ja wiem swoje.
Znajdę go, dobrze?
Co? Gdzie jesteś?
- Jedź do domu. - Harry, nie mogę…
I zamknij drzwi. Na policji nie jesteś bezpieczna.
Musisz mi zaufać, dobrze?
Jedź do domu. Zaufaj mi.
Chce już pani wracać?
Cześć, Harry.
Zastanawiamy się z Olegiem, gdzie jesteś.
Jeśli go tkniesz, zabiję cię.
- Gdzie jesteście? - A gdzie jesteście wy?
Czego chcesz?
Chcę to naprawić.
Jeszcze nie jest za późno.
Tom, posłuchaj…
Podaj adres.
Tom, proszę.
Prosisz?
Dałem ci szansę życia, a ty robisz coś takiego.
To twoja wina.
- Tom… - Słyszałeś dźwięk podrzynanego gardła?
Nóż przecina chrząstkę.
Słychać rzężenie.
Tom…
Jak u dentysty. To wtedy, gdy przecina się tchawicę.
Akademik, pokój 406.
Akademik. Dobra.
Przyjedziemy z Olegiem.
Będziemy za 20 minut.
Zostaw otwarte drzwi. Siedź na ziemi z rękami nad głową.
Tom.
Tom!
Cholera.
Ja pierdolę. Nie rycz.
Piosenki Iggy’ego Popa na C.
Nie, przestań.
China Girl.
Nie teraz.
To pomaga.
Candy.
Cry for Love.
China Girl.
Już to mówiłeś.
Są dwie wersje.
Cold Metal.
Oddychaj.
Pokaż ręce, żeby je widział.
Oleg, nic ci nie jest?
Jasne, że nic mu nie jest.
Nic ci nie jest?
- Przepraszam. - Nie.
Zostań tu. Co to ma być?
Miałeś siedzieć w pokoju.
Do kajdanek i do pokoju.
Wypluj to!
Chyba będziesz musiał zmienić plan.
Jaki plan?
Chciałeś zabić mnie i Aminova.
Powiedziałbyś, że zastrzeliłem jego, a potem siebie.
Brzmi znajomo? Tak było z Ellen?
Zapomniałeś, że rzuciła cię dziewczyna
i że porwałeś jej syna.
Znaleziono go z tobą,
a w kieszeni miałeś to.
Nie…
Wiedziałem, że nas znajdziesz.
Wystarczyło to skomplikować, żebyś niczego nie podejrzewał.
Stój! Oleg.
Wracaj, albo zastrzelę Harry’ego.
Szkoda, że latem prawie nikogo nie ma w pracy, co?
Co?
Wszystko się opóźnia. Nie zabrano stąd jeszcze kamer.
Zadzwoniłem do Otto. Pomachaj mu.
Nagrywamy.
Jesteś skończony.
Oddaj broń.
Kamera pokazuje tylko, że aresztowałem kolegę, któremu odbiło
i który porwał zatrzymanego.
Przyznałeś się przed kamerą.
Zamknij się, Aminov. Co ty gadasz? Nie ma dźwięku.
Spokojnie.
Cicho.
Naciśnij guzik.
Nie masz szans, Tom. Wszystko się nagrywa.
W windzie nie ma kamery.
Wchodź!
Do środka!
Znalazłem twoją broń, Harry.
Wyrzuciłem ją do zsypu.
Wchodź.
No już.
Masz.
To było sprytne z tym kluczem.
Nie!
- Puszczaj! - Zatrzymaj windę.
Harry, pomóż mi!
Harry!
Zabiję go, Harry.
Oleg!
No już, Harry. Wróć windą na górę, albo odstrzelę mu łeb.
Puszczaj.
Harry, błagam.
Zatrzymaj windę. Nie!
- Jesteś cały? - Tak.
- Nie połknąłeś klucza? - To był klucz do magazynu.
On nas goni!
Pojedźcie windą na górę i zatrzymajcie się między piętrami.
Wrócę, obiecuję.
- Mamo. - Boże.
Skarbie.
Nic ci nie jest?
- Na pewno? - Tak.
To już koniec?
Na razie tak.
Dobrze.
Bałeś się?
Nie, bo był tam Harry.
Tak. Muszę…
Niestety muszę iść.
Na pewno?
Lepiej wam będzie beze mnie.
Sama o tym zdecyduję.
Wróć, gdy skończysz.
Dobrze.
Zadzwonię… Spróbuję zadzwonić, kiedy…
Tak.
Tak chcą technicy.
Zidentyfikowaliśmy ciało w mieszkaniu.
To Toya Harang.
- Møller. - Dobry wieczór, szefie.
Wiesz, że teraz rozpęta się piekło?
Wszystkie media będą o ciebie pytać.
Za granicą też. Nawet w Ameryce słyszeli o Kurierze Śmierci.
Jakoś przeżyję.
Martin Aminov wrócił do swojej celi.
To najbezpieczniejsze rozwiązanie, dopóki nie dowiemy się więcej.
Jeszcze jedno.
Character. Proszę przekazać to Harry’emu.
To piosenka Iggy’ego Popa.
Okej.
Twój kumpel Eikeland też był w areszcie,
ale już go wypuściliśmy. Jest cały i zdrowy.
Nie mów nikomu,
ale byłem trochę podchmielony.
Gadałem z Biurem Spraw Wewnętrznych.
Ich zdaniem nagrania z akademika
oraz zeznania Aminowa i Olega w zupełności wystarczą.
Nie będziesz miał problemów przez Waalera.
Ale nie wiem, co Sjølid zrobi w sprawie zabrania Aminova z aresztu
i włamania do mieszkania Barliego.
Muszę kończyć.
Maya.
Cześć, tu Harry Hole.
Czekaj. Nie mów, gdzie jesteś.
- Mogą mnie podsłuchiwać. - Na pewno tak jest.
Przepraszam. Nie wiedziałam, co robić. Grozili, że zabiorą mi brata.
Tak, podejrzewałem coś takiego.
Ale masz szansę to naprawić.
Dam ci materiał, który Aftenposten może opublikować.
Ale tylko jeśli coś stanie się mnie albo moim bliskim.
Dobra?
Dobrze.
Jeśli masz podsłuch, to wszyscy już o tym wiedzą.
Przyczyna zgonu jest jasna, ale nie rozumiem tych ran kłutych.
To musiało być dłuto.
Ale wyglądają, jakby zostały zadane pośmiertnie.
Jakby ktoś kręcił nożem w ranie.
RESTAURACJA U SCHRØDERA
Musisz mi to wyjaśnić.
Zabranie Aminova z aresztu czy włamanie do mieszkania Barliego?
Nie, Jezu.
Tym się zajmiemy.
Raczej…
chodzi o pomysł.
Jak wpadłeś na to, że to nie typowy seryjny morderca?
Dzięki.
Nie pytam o dowody.
Tylko o sam pomysł.
Wiesz, że Duke Ellington prosił stroicieli,
by nie stroili fortepianu idealnie?
Nie.
Kurier Śmierci był zbyt idealnie dostrojony.
Niby się zgadzało, ale coś nie grało.
Myliłam się, Harry.
Przepraszam za to.
Chciałam ci powiedzieć,
że nie podpiszę twojego wypowiedzenia.
Nie?
Nie wyglądasz na zachwyconego.
Otrzymałeś inne oferty?
Tak, dwie.
Od kogo?
Øystein Eikeland chce, żebym jeździł z nim taksówką.
A druga?
To nieaktualne.
Prawda jest taka, że cię potrzebujemy.
Ja cię potrzebuję.
Dobra…
Byłoby naiwnością sądzić,
że Waaler to jedyny policjant zamieszany w tę sprawę.
Chciałabym, żebyś pomógł nam ustalić, kto za tym stoi.
Nie wiem, czy…
Nikt nie chce donosić na swoich, rozumiem to.
Ale będziesz raportował tylko mnie, tyle mogę obiecać.
Dobrze?
Ale to oznacza, że w twoich raportach
i w rozmowach z prasą musimy zataić
przemyt broni przez Waalera.
Wiem, proszę o wiele. Decyzja należy do ciebie.
Rozumiem.
Jeśli zdecydujesz się zostać taksówkarzem,
to czy Waaler mówił coś o tym,
kto jeszcze może być zamieszany?
Jakieś nazwiska?
Cokolwiek, co mogłoby nam pomóc?
Nie.
Dobra robota z Barlim.
To zawsze mąż.
Potrzebowałem kozła ofiarnego.
Gdyby tylko Lisbeth zaginęła, wszyscy myśleliby, że to ja.
Wygląda, jakby mówił jej,
że zaraz ją zastrzeli.
To ja.
To zawsze mąż.
Cześć.
Cześć, to ja.
Muszę coś załatwić.
Może zjemy razem kolację?
Tak, nie ma sprawy.
Kocham cię.
A ty kochasz mnie.
Tak.
Beate Lønn jest pewna?
Mąż nie był podejrzanym.
Beate zobaczyła go pierwszy raz i jest tego pewna.
Tak?
O co chodzi?
Zabił pan żonę.
Pięć lat temu wszedł pan do banku i strzelił jej w głowę.
Napadł na bank, żeby zabić żonę? Upozorował to na…
Na farsę, tak jak Willy Barli.
Zaaranżowali to tak, żebyśmy szukali czegoś innego.
Seryjnego mordercy albo złodzieja.
Wybrany numer jest nieaktywny.
Co teraz zrobimy?
Na razie nie możemy się wychylać.
A potem… wrócimy.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PENTAGRAM JO NESBØ
STRÖMSTAD, SZWECJA
Tak, to Tom Waaler. Wychował się na tej ulicy.
Skąd się znaliście?
Było mi go żal.
W domu bił go ojciec i…
Krążyły plotki, że nie tylko bił.
Jego ojciec był chyba bezrobotnym murarzem.
Dużo pił…
Więcej nie pamiętam.
Dobra.
Nazywał cię Solo. Mówił, że byliście kumplami.
Tak, mam ksywkę Solo od nazwy sklepu, ale…
nigdy nie byliśmy kumplami.
On nie miał kolegów.
W ogóle?
Nie.
Nie wiem dlaczego. Pamiętam, że był miły…
Typ harcerza, co pomaga staruszkom przejść przez ulicę.
Był samotnikiem.
Trochę dziwnym.
No i…
Było coś dziwnego…
w śmierci jego ojca. Dziwny wypadek w domu.
Okej.
No cóż…
Można przewrócić się po pijaku, ale…
prosto na nóż, który trzymał?
Tak.
Dzięki.
Napisy: Ewelina Zakrzewska ymał?