Por que non vas alí e premes o timbre?
Por que non sodes máis?
Están de vacacións.
Se cadra precisas unha orde de rexistro.
Teño unha causa probable. Non me fai falla. Grazas.
- Agora que fai? - É policía, sabe o que fai.
Oleg.
Oleg, silencio.
Escóitame.
Se túa nai esperta, vouna ter que matar.
Entendes? Temos que colaborar.
Imos de excursión.
Pon unha chaqueta.
Veña, bule.
Oleg?
Oleg!
Oleg?
Oleg, non tes por que preocuparte.
Willy.
Harry?
Como entraches aquí?
Pola porta do balcón.
- Que queres? Que pasa? - Coido que xa o sabes.
Non.
Ímoste deter.
Quen? Estás ti só.
Bebiches ou que?
Marius Veland,
Camilla Loen,
Lisbeth Barli,
Barbara Svendsen.
Non sei de que falas!
- Policía, dígame. - Son Rakel Fauke.
Secuestraron o meu fillo.
Por que pensa que o secuestraron?
Alguén estivo na miña cama e el non está, así que o sei.
E puxo a chaqueta do Rosenborg. Ódiaa.
Nunca a poría se non fose para dicirme que algo vai mal.
Unha chaqueta non ten por que significar…
Traballei na policía.
Sei o protocolo para as desaparicións
e sei que alguén o levou.
Pero non significa…
Que si, fíxoo para dicirme que algo vai mal!
Non nos debiches dar o dedo de Lisbeth.
Nos excrementos que había na unlla atopamos sementes.
Sementes de fiúncho do Theatercaféen.
Si, onde comiches a mañá que Lisbeth desapareceu.
O problema é que fan falla polo menos 12 horas
para que esa semente che chegue ao final do colon.
Tanto dá canto che estimulase o cu.
Esas sementes acabaron na súa unlla logo de que ela desaparecese.
Iso que significa?
Que a mataches, cortácheslle o dedo e metíchelo no cu antes de chegarmos nós.
A iso chamámoslle probas técnicas.
Vale. Probas técnicas.
Iso é un feito concreto e irrefutable, non si?
Vale.
Cando viñestes aquí decateime de que tedes un can, non si?
Entón pensei que era o mellor sitio para agochar o dedo.
Que intelixente.
E logo houbo certo sentimentalismo.
A foto…
Non me decatara de que era da Praza da Cidade Vella.
Pero hoxe vin outra foto coas mesmas dúas torres.
Martin Aminov buscaba mulleres alí que lle mandasen cartos.
Mulleres coma a túa.
Entón vin o motivo.
Descubriches que Lisbeth estivera con Aminov
durante a vosa lúa de mel en Praga, non si?
Só querías vinganza.
Queríaste vingar dos dous.
Sabía que Lisbeth tivera…
algo puntual con ese home.
Pero non souben máis ata que renovamos o piso.
Entón atopei dúas cartas.
"Meu amor, a luz das miñas entrañas.
Penso sempre en ti.
A próxima vez faremos o amor nunha cama, non nun patio traseiro.
Mereces máis do que escribes,
dun matrimonio por conveniencia nunha vida sen amor.
Como che contei, estafáronme nos negocios.
Preciso algúns cartos prestados máis para poder recuperarme.
Así que o solucione, vou por ti.
Tes o número de conta detrás da foto."
Lémbrome del de Praga, hai catro anos, cando se achegou
para vendernos colares con diamantes en forma de estrela.
Deunos unha tarxeta cun enderezo por se queriamos mercar algo.
Que pensas que se sente ao decatáreste de que a persoa que queres
non só te traizoa, senón que nin sequera te quere?
E a outra carta?
Escribíraa ela.
Tiña un selo da República Checa.
Viñera de volta porque o enderezo non existía.
"Querido Martin: Hai tempo que non sei nada de ti.
Espero que che axudasen os cartos.
Non podo pensar en ninguén máis, só en ti.
Cando fago o amor co meu home, imaxínote a ti.
Onde estás?"
Pero iso non foi o peor. O peor foi ver a data de envío.
Porque a mandara…
en febreiro.
Deste ano.
Que tiña que facer eu?
Entón planeaches o asasinato da túa muller.
E inculpáchelo a el.
Unha dirección magnífica.
Primeiro tíñao que atopar.
- Nunca o vin. - Ben.
Cando dixen que buscaba diamantes con forma de estrela
e o hotel onde me hospedaba,
só tiña que sentar e agardar.
Díxenlle que precisaba un home que me conseguise diamantes e armas
sen intermediarios.
E logo acordamos que viría a Oslo
e poría todo nunha papeleira do parque Frogner cada cinco días.
Así sabías que estaría alí e que non tería coartada para o momento dos asasinatos.
Repetíchelo catro veces.
Gravaches mensaxes en cintas que deixaches nas escenas do crime.
Unha cruz pentagonal.
Faime unha pregunta e eu dareiche a resposta.
E mandáchesnos o dedo da túa muller.
Por que o complicaches tanto?
Precisaba un chibo expiatorio.
Se non o arranxase así e só desaparecese Lisbeth,
todos me acusarían a min.
Non si? Sempre é o marido.
Onde está?
Dimo ti.
Ben.
Senta, baixa iso. Sóltaa!
Sóltaa!
Senta.
Ela tamén reaccionou así.
Só son un home que seguiu o seu corazón.
Pero pódesme dicir que corazón está máis desfeito?
O corazón que non non pode deixar de amar
ou o corazón que non pode amar?
Onde está?
Está aquí.
Sempre está aquí.
Non o entendes. Púxena nun sitio que só eu sei.
Nun sitio que é só para ela e para min.
E quéroa aquí para sempre.
Conserveina en alcol, Harry.
O meu problema é que intentei volvelo facer.
Pero ela non o entende.
De que falas?
Vale, érguete.
- De que falas…? - Que te ergas!
Dá a volta.
A nova Lisbeth
entrou en pánico.
Ameazou con estragalo todo, coma ti.
Non é fermosa?
Eh?
Mira.
Mira para abaixo.
Oe, escoita…
O espectáculo merece un bo final.
O público non aceptará
que vaia caladiño contigo á comisaría.
Fai falla un final feliz.
Se non teño un final feliz, xa o elaboro eu.
Ese é o meu lema na vida.
Neste caso…
na morte.
Imos contar dende cinco…
Estás fatal.
Catro…
Que carallo miras?
O problema non é o teu traballo. Es ti.
Tres…
Ti e eu tiñamos un trato.
- Dous, Helge! - Dous…
Son eu.
Que alguén me axude!
Chama unha ambulancia!
Deus, que fixo?
Concedeuse un final feliz.
- Si? - Sabes algo del?
- De Harry? Non. - Ben.
Que carallo fas, Tom?
- Avísame se chama. - Non…
Quero ir á casa.
CARGANDO
CHAMADA PERDIDA
ESCOITA O CONTESTADOR, HARRY.
Merda.
- Si? - Son Harry.
- Estívente chamando. - Non teño o meu teléfono.
- Oleg está contigo? - Non, non está.
Estou na comisaría.
Dinme que agarde, que non hai indicios de acto delituoso, pero non sei.
Atopareino, si?
Que? Onde estás?
- Vai á casa. - Pero, Harry, non podo…
Vai á casa e pecha. A comisaría non é segura.
Confía en min. Tes que confiar en min, si?
Vai á casa. Confía en min.
Lista para volver á casa?
Ola, Harry.
Oleg e eu preguntámonos onde estás.
Se o tocas, mátote.
Onde estades?
A pregunta é onde estades vós.
Que queres?
Só quero facer ben as cousas.
Aínda non é demasiado tarde.
Tom, escoita…
Dáme o enderezo.
Tom, por favor.
Por favor?
Ofrecinche algo que che cambiaría a vida, pero preferiches isto.
Isto é culpa túa.
Sabes como soa unha gorxa ao cortala?
O coitelo corta a cartilaxe.
Logo, un son sibilante.
Tom…
Coma cando estás no dentista. Aí é cando se corta a traquea.
A residencia de estudantes, cuarto 406.
A residencia de estudantes. Vale.
Oleg e eu imos para alá.
Chegamos en 20 minutos.
Deixa a porta aberta. Sentade no chan coas mans na cabeza.
Tom.
Tom!
Merda.
Hostia, deixa de chorar!
Cancións de Iggy Pop co ce. Dálle.
Non, déixao.
China Girl.
Non, agora non.
Axuda.
Candy.
Cry for Love.
China Girl.
Xa a dixeches.
Hai dúas versións.
Cold Metal.
Respira.
Amosa as mans, que as vexa.
Oleg, estás ben?
Claro que está ben.
Estás ben?
- Perdón. - Non.
Queda aí. Que carallo é isto?
Dixen que agardásedes no cuarto.
Das esposas e do cuarto.
Cúspeas! Cuspe!
Supoño que vas ter que cambiar de plan.
Que puto plan?
Supoño que nos queres matar a Aminov e a min aí dentro.
Que pareza que lle disparei a el e me suicidei.
Sóache? Foi o que lle fixeches a Ellen?
Esquéceste de que a túa moza acaba de deixarte
e raptácheslle o fillo camiño de aquí.
Entón atopárono contigo
e tiñas isto no peto.
Non.
Sabía que darías connosco.
Tíñao que complicar para que non sospeitases nada.
Para! Oleg.
Volve ou disparo a Harry.
É o malo do verán, non hai case ninguén no traballo, non si?
Que dis?
Todo se pospón. Por exemplo, apagar as cámaras de seguridade de aquí.
Chamei a Otto. Saúdao.
Estamos gravando.
Estás acabado.
Dáme a pistola.
Esa cámara só amosa que detiven un compañeiro que toleou
e que secuestrou un detido.
Acabas de confesar diante da cámara.
Cala, Aminov. Que dis? Non hai son.
Oe, amodo.
Cala.
Preme o botón.
Non tes escapatoria, Tom, estase gravando todo.
No ascensor non hai cámara ningunha.
Para dentro!
Dentro dixen!
Atopei a túa pistola, Harry.
Tireina polo buraco do lixo.
Para dentro.
Vamos.
Mira, colle isto.
Moi intelixente o da chave.
Non!
- Sóltame! - Para o ascensor.
Harry, axúdame!
Harry!
Vouno matar, Harry.
Oleg!
Veña, Harry. Volve facer subir o ascensor ou vóolle a cabeza.
Sóltame.
Harry, prégocho.
Para o ascensor. Non!
- Estás ben? - Si.
- Non tragaches a chave? - Non, era do almacén.
Séguenos!
Ben. Volvede facer subir o ascensor e parádeo entre dous pisos.
Volverei. Prométocho.
- Mamá. - Deus.
Meu rei.
Estás ben?
- Seguro? - Si.
Acabouse?
Acabouse por agora.
Ben.
Tiveches medo?
Non porque estaba Harry.
Si, teño que…
Teño que marchar.
Seguro?
Estades mellor sen min.
Penso que iso podo decidilo eu.
Volve cando acabes.
Vale.
Chámovos… Inténtovos chamar cando…
Si.
Si, é o que queren os forenses.
Identificamos o corpo no piso e comunicámolo.
É Toya Harang.
- Møller. - Boa noite, xefe.
Vaise armar a do demo, es consciente?
Todos os medios van querer un artigo teu.
Mesmo noutros países. Saben do repartidor asasino ata nos EUA.
Xa. Penso que sobrevivirei.
En fin, Martin Aminov volveu á súa cela.
Pensamos que era o máis seguro ata que saibamos máis mañá.
Unha cousa.
Character.
Dille iso a Harry.
Xa, é unha canción de Iggy Pop, xefe.
Vale.
O teu amigo Eikeland tamén estaba detido,
pero soltámolo.
Está san e salvo.
Se non llo dis a ninguén,
pode que estivese lixeiramente ebrio.
Falei con Asuntos Internos
e pensan que as gravacións da residencia
e as declaracións de Aminov e Oleg serán máis que suficientes.
Non vas ter problemas pola morte de Waaler.
Pero non sei o que vai facer Sjølid por sacares a Aminov da cela
e entrares no piso de Willy Barli.
Teño que colgar, xefe.
Aquí Maya.
Ola, son Harry Hole.
Agarda, non me digas onde estás.
Poden estar escoitando.
Xa, seguro.
Perdoa. Non sabía que facer. Ameazaron con matar o meu irmán.
Xa imaxinei que sería algo así.
Pero agora pódesmo compensar.
Vouche dar unha historia que Aftenposten pode publicar.
Pero só se me pasa algo a min ou os meus seres queridos.
Entendido?
Si.
Se che interviron o móbil, vaino saber todo o mundo.
A causa da morte está clara, pero non entendo as feridas de puñalada.
Debeu de ser o cicel.
Pero parecen máis ben causadas post mortem.
É coma se retorcesen un coitelo.
Tesme que dar unha explicación.
De por que saquei a Aminov da cela ou por que entrei no piso de Barli?
Non, por Deus.
Ocuparémonos diso.
Máis ben…
da idea.
Como soubeches que non era un asasino en serie típico?
Grazas.
Non me refiro ás probas,
senón á idea mesma.
Sabías que Duke Ellington lles pedía aos afinadores
que non lle deixasen unha afinación perfecta no piano?
Non.
O repartidor asasino estaba demasiado ben afinado.
Parecía correcto, pero non sincero.
Enganeime, Harry.
Síntoo.
Xa.
O que quero dicir
é que non vou asinar os papeis do despedimento.
Non?
Non pareces contento.
Tes algunha outra oferta?
Si, dúas.
De quen?
Øystein Eikeland quere que compartamos o taxi.
E a outra?
Non saíu ben.
Precisámoste, a verdade.
Precísote.
Si?
Sería inxenua se pensase
que Waaler é o único policía implicado en todo isto.
Quero que nos axudes a descubrir quen está detrás de todo.
Non sei se…
Ninguén quere acusar os seus iguais, enténdoo.
Pero só responderás ante min, iso prométocho.
Si?
Pero cando escribas os informes
e cando fales coa prensa, temos que manter
o do tráfico de armas de Waaler en segredo.
Sei que é moito pedir. Por suposto, depende totalmente de ti.
Xa.
Se decides ser taxista,
hai algo que dixese Waaler
sobre quen podería estar implicado?
Mencionou algún nome?
Algo con que poidamos traballar?
Non.
Bo traballo con Barli.
Sempre é o marido.
Precisaba un chibo expiatorio.
Se non o arranxase así
e só desaparecese Lisbeth, todos me acusarían a min.
A min paréceme que lle di
que lle vai disparar.
Son eu.
Non si? Sempre é o marido.
Ola.
Ola, son eu.
Teño que facer unha cousa.
Podemos cear mellor?
Si, sen problema.
Quérote.
E ti a min.
Si, quérote.
Beate Lønn está segura?
O marido nunca fora sospeitoso,
e Beate viuno por primeira vez e está segura.
Si?
Isto que é?
Mataches a túa muller.
Fuches ao banco onde traballaba e disparácheslle na cabeza.
Atracou un banco para matar a muller? Planeouno todo coma unha…
Coma unha farsa, si, coma Willy Barli.
Planearon os asasinatos para que parecesen outra cousa.
Un asasino en serie e un atracador de bancos.
O numero que chama xa non existe.
Que facemos agora?
Agora pasaremos completamente desapercibidos.
E logo volveremos.
BASEADA NA NOVELA A ESTRELA DO DIABO DE JO NESBØ
STRÖMSTAD, SUECIA
Si, este é Tom Waaler. Criouse nesta mesma rúa.
Que sabías del?
Lembro sentir mágoa por el.
O pai pegáballe na casa e…
Hai rumores de que facía máis ca iso.
O pai coido que era un obreiro parado.
Bebía moito e…
Non lembro moito máis ca iso.
Xa, ben.
Chamouche Solo e dixo que erades amigos.
É certo que me chaman Solo pola tenda,
pero Tom e eu non eramos amigos.
Non tiña amigo ningún.
Ningún?
Non.
Non sei por que, lembro que era boíño,
o típico que axuda as vellas a cruzar a rúa, coma un scout,
pero era solitario.
Era un pouco raro.
E logo…
Houbo algo estraño
na morte do pai, tivo un accidente moi raro na casa.
Si?
Pois…
Unha cousa é caer borracho,
pero xusto nun coitelo que tiña na man?
Xa.
Grazas.
Subtítulos: Lucía Doval tiña na man?