Di ko alam na binabrush ang pool.
Gumawa sila ng magandang pool, tapos sabi nila,
"Ay, nga pala, kailangan mong linisin ang pool ng… 15 minuto araw-araw."
Halatang di ako madalas pumunta sa gym.
Kaya binigyan ako ng trainer ng pool workout plan,
At may mga tao na nagwo-work out sa pool.
Hindi. Ako ang bagong pool boy.
Dapat dalawa o tatlong beses 'yan araw-araw.
Walang takas. Pero balang araw, di ko na gagawin 'yan.
Ano'ng bago?
Nagbago ang buhay ko sa golf course.
Mas sikat na ako.
Malaki ang ipinagbago ng buhay ni Joel Dahmen.
Joel!
Di lang sila kay Joel nababaliw.
Sinisigaw nila ang pangalan ni Geno. Kabaliwan ito.
Joel, ikaw na!
Pipirmahan ko ang mukha mo.
Bago ang mapansin ng mga tao.
At sa tingin ko, dahil iyon sa tagumpay ng Full Swing.
Tumaas sa major si Joel noong isang taon,
pero di 'yon naging tagumpay,
at may problema sa takbo ng ranking niya.
Ito ang pangit sa kasikatan.
Di ka pwedeng tahimik na mahirapan gaya dati.
Lintik!
Ang pagiging sikat ko at lahat ng kasikatan,
at ang maglaro ng pinakapangit na golf sa buong career ko, ang sama.
Sa lahat ng nangyari sa buong taon,
talagang mapapagod kahit sino.
Ano'ng bagong game plan?
Dahil di gumagana ang ginagawa natin.
Ay… tanga.
Ang lala ng ganito.
Kailangang may mabago.
Alam ko. Ano?
-Diyos ko! -Diyos ko!
Riggsy! Ano'ng ginagawa mo?
-Diyos ko! -Diyos ko!
Bakit ang dami mong ihi?
Talaga? Ikaw ngayon ay… nagkalat na.
Ano'ng gagawin natin dito?
-Basang-basa siya. -Oo. Ano'ng ginagawa mo?
-Paano mo nagawa ito? -Masaya ka na?
Ipinanganak ang panganay naming si Riggs, noong January.
Kamangha-mangha siya.
Mabilis kang masasanay sa ihi at tae.
Ihi lang siya nang ihi. Grabe ang labahin pag may bata.
Umiihi lang siya kahit saan. Tinamaan pa ako sa mukha.
Ang daming nabago. Bumigat ang responsibilidad na labas ng golf.
Gusto kong naroon ako at tumulong hanggang kaya.
Pero sa kabilang banda, kailangang gawin ang trabaho para sa pamilya ko.
Golf ang pansuporta ko sa pamilya ko.
Mabuti na lang, ang mabait kong asawa na si Lona ay nagsisikap.
May… Bakit ang daming ganito?
-Sobrang… dami… -Gravy boats.
Di tayo nag-ge-gravy.
"Wag kang mag-golf ngayong linggo,"
"Umuwi ka," sabi nila. "Masaya 'yan!"
Bagong bahay, bagong baby. May Netflix pa.
Sa isang iglap, kami ay, "Ang daming nangyayari."
Tapos, "Biglang sikat ka na." "Astig. Ano'ng gagawin natin?"
Magandang bote 'yan na gagawin kong vase.
-Tequila 'to. -Oo nga.
-Pero walang laman. -Hindi naman.
May mga pagkakataon na,
"Paano ba ito? Ano bang gagawin natin?"
Nakakamangha, pero grabe 'to.
Ganito kami dati noong wala pa kaming mga anak.
Para sa bagong bahay.
Diyos ko. Ang galing!
Pwede bang… Masamang ideya 'to.
Ay!
Ay, mas magaling ako kaysa sa 'yo.
Kailangan kasi ng hangin.
Napakahirap balansehin. Inaayos pa namin 'yon.
May golf pa rin. Si Geno pa rin ang caddie ko.
Pero… mas marami na ang nakasuporta sa akin ngayon.
Napakasayang makabalik dito, isang milya mula sa Atlantic Ocean.
Ponte Vedra Beach, at tahanan ng The Players Championship.
Tinatawag itong "fifth major."
Pinakamagandang field sa golf. Astig ito, magandang tagumpay.
Ang pinakamahusay na duo sa golf. Geno at Joel.
Masasabi kong ako ang pinakamababang player sa rank na may pinakamaraming fans.
Kakaibang pakiramdam 'to.
Joel, mahal kita.
-Geno, pwedeng papirma? -Geno!
-Seryoso? -Oo.
Ayaw kong sabihin na isa ako sa mga pinakasikat na caddy,
kasi ayoko ang pakiramdam na sabihin 'yon.
CADDIE NI JOEL
Pero baka totoo?
Napakasikat mo, Geno.
Sobrang sikat.
Una sa tee, Joel Dahmen.
Joel!
-Sige, Joel! Kampeon ng masa. -Paburito kita, Joel!
Napakagaling, Joel Dahmen.
Ang saya.
Kung may limang baby na umiiyak, alam mo ba ang iyak ng anak mo?
Magandang tanong 'yan. Tingin ko, oo.
Ikaw? Makukuha mo ba 'yon?
Hindi.
Ay. Ang pangit no'n.
-Sige. Lumayo ka pa. -Sige na, baby.
-Natutuwa ka ba? -Hindi.
Di tumatama ang iron sa gusto ko,
tapos di ako makapag-putt.
Pakiusap, isang birdie naman.
Kung titingnan mo ang pinakamahuhusay na player,
mabagal ang ang paglago ng kasikatan nila.
Hindi gano'n si Joel.
Biglaan 'yong nangyari, at tingin ko nakakabigla 'yon.
-Hi, Geno. -Lintik.
Lintik.
-Uy, honey. Kumusta ang araw mo? -Uy. Mabuti.
-May camera at mics, ha? -Oo.
Lahat ng access.
-Gusto mong tumira ng mga bola? -Maganda 'yon. Hindi.
-Bakit? -Sabi ko, "Teka, talaga?"
Sabi ko, "Wow. Okay."
Naglaro na ako. Higit na ito sa schedule ko.
-Kailangang gumaling ka. -Di mangyayari ngayon.
Maraming nagbago sa buhay ni Joel, at tingin ko di na siya nagsisikap.
-Kumpleto na? Wala akong dala. -Magsaya ka.
Iniisip ko na kailangan niya ng tutulong sa kanya mentally,
na napakahalaga.
Bilang mahalaga ang pag-iisip sa golf,
ano'ng tingin mo sa mga sports psychologist?
Ano'ng tingin ko sa mga sports psychologist?
Di ako masyadong naniniwala sa sports psychologist.
Nakausap mo na ba ang ibang manlalaro na gumagamit ng sports psychologists?
Oo, marami na akong nakausap.
Mukhang gumagana para sa iba.
Good shot.
Nasasabik lang akong maupo para sa mas mahabang pag-uusap natin.
Oo.
Ako si Wyndham Clark, naglalaro ng professional golf sa PGA TOUR.
Ayos. Magaling.
Noong unang labas ko sa PGA TOUR,
akala ko talaga magtatagumpay ako.
Mukhang hindi.
Si Wyndham Clark para sa birdie.
Isa ako sa pinakamagaling noong college,
Pac-12 Player of the Year, at iniisip ko,
"Ayos, ganito lang din sa professional golf."
Maganda ito.
Tingin ng lahat na kay Wyndham Clark ang kakayanan.
Malaki siya, malakas ang tira niya, nakakatira siya sa damo.
Parang, "Bakit di niya natatapatan si Justin Thomases, at Jordan Spieths?"
Di pa rin siya naka-double.
Galit na golfer si Wyndham noon,
at tingin ko mahigpit siya sa sarili niya.
Ilang taon kong sinanay ang isip ko
sa pagmamaliit at pag-iisip ng negatibo,
pagkukulong at matagal na di paglabas,
o paglalasing, o pagiging masama sa iba.
Ayokong maglaro ng golf.
Diyos ko.
At pag nakulong ka na sa negatibo at "di ako magaling,
di na 'ko makakasali ulit," lahat ng bagay na narinig ko
mahirap nang lumabas.
Masinsinan kaming nag-usap.
Sabi ko, "Pre, nasa bingit ka ng pagkawala sa PGA TOUR
o ng pagiging star."
"Kailangang may mabago."
"Dahil di mo pwedeng ituloy ito."
Ay, naku! Ay…
Ay, ang sakit no'n.
Marami sa team ko ang parang,
"Magpatingin ka sa sports psychologist."
-"Kung hindi, tapos na tayo." -Ayos.
Sabi niya, "Nakita ko na lahat. Nagawa ko na."
"Pare-pareho lang ang sinasabi nila. Di ko kailangan…"
Sabi ko, "Tingin ko iba na ito."
Di ko alam kung iba nga, pero kailangang subukan.
Kumusta ang nerbyos mo sa birdie putts?
Mas matindi kaysa sa par. Parang, kaya kong tirahin…
Alam ko 'yon. Ikinukumpara ko noong mayos ang laro mo.
-Hindi… Oo. -Mas pumangit.
Nagsimula kami ni Julie noong December.
Ngayon, may tao nang makakapagdala sa akin sa direksyon na gusto ko,
Magpakitang-gilas ka sa Linggo.
Oo.
Naging popular na ang sport psychology, ang mental coaching.
Mas marami nang gumagamit nito nitong nakaraang limang taon.
E kung upuan natin pagkatapos nitong linggo, at pag-usapan
kung kumusta ka?
Ayaw talaga ni Wyndham nito noong simula.
Hirap siyang lumabas sa galit niya sa sarili niya,
at sa lungkot ng pagkawala ng career na gusto niya.
Kailangan nating tukuyin ang "pangit,"
"napakasama," "pangkaraniwan," at "mahusay."
Oo.
Sinasabi ko talaga na mas mahirap 'to sa golf.
Malalim na pagtingin ito sa sarili mo,
at matrabaho ito.
Pero gumaan ang pakiramdam niya,
at lumabas iyon sa mas magandang paglalaro ng golf.
Heto si Wyndham Clark.
At tingnan mo iyon.
Wow, muntik na iyon, 'no?
Pinagsisikapan niya itong mental game.
Masasabi mo, "Ano'ng nangyari noon?"
Nasa ayos na lugar ako't sinasabi ko,
"Ayos ang laro. Nakakapag-put na kami."
"Kumpiyansa ako rito."
Tapos nasa Quail Hollow at…
Nagtugma lahat. Nakakakilabot pag naiisip ko.
Ito ang sandaling pinapangarap niya.
Sa wakas, nanalo ako, parang, "Sige. Gumagana talaga ito."
Naging mahaba ang limang taon ng paglalakbay para dito,
at sa nakalipas na mga taon bumigay ako, pero malakas ang pag-iisip ko.
Nakabuti ang Wells Fargo para sa kanya.
Nabura ng pagkapanalo sa Wells Fargo ang ilang taong sakit.
Sa gitna ulit, Wyndham.
Napasok ni Wyndham ang Quail Hollow, at nagwagi siya.
Gusto niyang makipag-usap sa sports psychologist, at whabam!
May sarili akong paraan.
Wala pa lang ako do'n. Sila nakuha na nila.
Umayon kaagad sa kanila iyon.
Ang mangayyari ay maglalaro tayo ng siyam na holes
kasama ang ilang players at si Geno Bonnalie
Kasama natin si Joel Isaac Dahmen.
Masaya kaming makasama ka.
Kailangan ko ng isang tao para makalaban sa pag-inom ng beer.
Isa, dalawa, tatlo, go.
-Naku! Kumaliwa. Iikot 'yon pakaliwa. -Mas magaling ka sa 'kin.
Magaling. Ayos ka, pare.
-MAbagal akong uminom. Pero marami. -Sige.
Mas madaling ma-distract ngayong taon.
Mas maraming ginagawa bukod sa pagiging golfer.
Linggo0-linggo may ginagawa ako.
Nauubos no'n ang oras at energy mo.
Mahirap na nga ang may anak.
Mahirap pag nabago ang kasikatan mo.
Lahat iyon sa tatlong buwan,
di nakakagulat na ang pangit ng laro ko.
Ay, buwisit.
Naglalaro kami para sa mga bata.
Pero walang bata, at tinira ko ang pinakapangit na putt ng araw.
Dapat ba naglalaro ako ng golf? Ayoko na.
Di ko alam… kung ano'ng nangyayari.
Pakiramdam ko wala siya sa sarili niya… nitong nakaraan.
MALIGAYANG PAGDATING SA ZOO
Ang astig maging ama.
Sobra. Pitong linggo ito.
-At ito ang unang gabi kong wala sila. -Ito na?
-Alam mo ang mangyayari? -Magsusuka ako doon.
-Magiging kakaiba ito. -Joel time!
Mas marami o mas kaunti ang iinumin?
Mas marami.
Mahaba pa ang gabi.
Mas madalas akong magpigil na magsalita,
mula sa aspeto ng pagiging kaibigan kaysa ng isang caddie.
Mahirap maging pareho, lalo na kung siya ang boss.
Para sa prinsesang ito pwedeng padagdag ng cranberry juice at gin?
-Totoo 'yan. -Ito?
-Isa… dalawa. -Ayos na sa akin 'yan.
Mas marami nang nanonood sa kanya.
At di ko alam kung handa siya sa atensyon na iyon
at kung gusto niya iyon.
Pakiramdam ko may nangyayari sa kanya na kahit ako hindi ko alam.
Lumalaki ka na. Handa ka na?
Isa… Dalawa… Tatlo!
Whoa! Saan ka galing?
Mabuting ama si Joel.
Gusto niyang maging aktibo sa buhay ni Riggs.
Baka medyo napunta sa dulo ang golf.
Ganito sumakay ang mga cowgirl…
Inaalagaan niya ang lahat.
Mahirap iyon.
May mga sandali na parang, "Okay, tingin ko di ka ayos."
"Di ka nakakapasok, umiinom ka…
nang sobra."
"Normal ba ito? Ito ba ang gusto mo?"
"Makakatulong ba ito sa 'yo o mas makakapigil sa performance mo?"
"Nasa pangit na lugar ka, at ngayon dinadamay mo lahat."
Parang ang tindi, pero di ako takot magsabi sa asawa ko,
dahil pamilya namin ito.
Whoa, buddy!
-Whoa! -Nakuha mo ba ang tainga ko?
Tingin ko kami ni Geno ay,
"Sa lahat ng nangyari ngayong taon atlahat ng nangyayari,
ilabas mo na. Makipag-usap ka."
Tingin ko siguradong may pangamba doon.
Dati nagpupunta ka sa therapist dahil sa trauma,
ikokonekta nila kaagad doon.
Pwedeng maging iyo lahat 'yan.
Ay baby…
Nagpunta ako sa grief counselor noong high school nang mamatay si mama,
at… naiisip ko pa rin ang taong iyon. Na parang… hindi ko…
Masama niya.
Sinasabi niya kung ano'ng nararamdaman ko
at kung ano'ng dapat at di dapat mangyari.
Kaya masasabi ko na kung ang unang beses
na pumunta ako sa therapist nang may pinagdaanan ako…
ay naging mas magandang karanasan sana
at nakabuti, e di oo, mas magiging bukas ako dito.
Pag pumapalya ka, binibigo mo ang sarili. Si Geno, ang pamilya ko.
Kailangan kong mag-isip ng paraan para malampasan ito.
Bumalik ang Major championship ng golf sa kanlurang New York.
Malamig.
Ang 2023 PGA Championship.
Tingnan mo ito.
'Di ko alam kung nakuha mo o ni Wyndham ito, pero mula 'to sa fan.
-"Nararapat ako." -"Nararapat ako. Kaya mo 'yan."
"Pinili ka ng universe para maglaro ng golf. Tadhana mo ito.
Nabibigyan mo ng inspirasyon ang libo-libong tao.
Kung nalulungkot ka, tandaan mong karapat-dapat ka,
may mga sumusuporta at nagmamahal sa 'yo.
Kaysa mag-isip ng pangit,
mag-isip ka nang masaya, mga tuta at kuting.
Sige, sana ay maging masaya at matagumpay ka sa buhay."
Di ka niya nakitang mag-ensayo ngayong linggo, 'no?
IKATLONG ROUND SABADO
…magiging maulan ang ikatlong round ngayon dito sa Rochester.
Talagang bumubuhos ang ulan.
-Kaliwa! -Sa harap!
Ngayong taon, di ko alam kung ano'ng mayroon,
pero parang wala siyang pakialam.
Mahirap 'yon, kapag negatibo lang palagi.
Nakakakilabot.
Lintik!
Laging maayos ang mental state ko pag naglalaro ng golf,
at ngayong taon parang malabo lahat.
Ginagawa ko lang ang kailangan.
May mali.
Madalas, pakiramdam mo mag-isa ka pag nahihirapan ka.
Unti-untin 'yong nangyayari.
D mo namamalayan, pakiramdam mo unti-unti kang nalulunod.
Di sapat ang bayad sa 'yo ngayon.
Nawalan ka ng libo-libong dolyar sa paggawa nito.
-Tayo. -Di ako nag-aalala para sa 'kin, Geno.
-Inaalala kita. -Salamat.
Diyos ko, ang bigat ng bag.
-Sige. -Magreretiro ka na ba?
Baka ibigay ko ang isang araw na abiso.
Pag aalis na ko, kailangan mo ng two-week notice?
-Hindi, isang araw lang. -Sige.
Isang araw para mag-Vegas.
Ako ay isa lang golfer na natalo sa gitna ng pangit na panahon.
Kailan ba tayo huling nag-usap nang seryoso?
Parang ang tagal na nating di nag-uusap tungkol sa buhay.
-Di pa. -Marami na 'kong nasabi sa golf.
Ang pangit ng laro ko sa PGA, at di ako nakapasok.
Mula sa isang panalo na napakataas,
talagang nainis ako.
Parang pag mahina ang pag-iisip ko, di pumapasok ang mga putt.
Kakaibang ugnayan iyon.
Natutunan natin na kung magpapatuloy ka sa pag-aayos ng mental goals,
walang makakapigil sa iyo.
Kaya ayos lang pumunta doon.
Kung lagi siyang napupunta sa lugar kung saan nagiging masama siya sa sarili,
di namin mailalabas ang galing niya.
Pag ang isip mo ay nag-aalala,
isipin mo lang na may magagandang bagay na nangyayari.
Ang pagiging babae ni Julie ay malaking bahagi kung bakit naisip ko
na pwede siyang maging parang nanay.
Wala siyang masasandalan para sa mga bagay na iyon.
Ang nanay ko ang laging nandyan at nag-aaruga sa akin
sa positibong paraan at nakakabuti sa pakiramdam ko.
At mahalaga sa kanya kung ano ang gagawin namin sa buhay.
Noong namatay siya, nawala 'yon sa akin,
kaya, may sandali na wala akong makausap na kahit sino na labas
sa golf, sa sports at sa panahon
o kung anumang pinag-uusapan na walang halaga sa buhay.
Sorry.
Maraming nawala sa kontrol ko, at nagbago ang buhay kolehiyo ko.
Namanhid ako.
Manhid na manhid.
Galit na wala siya roon.
At doon ako nilapitan ng mga tao na malapit sa mama ko
at malapit sa akin,
at sinabing, "Tingin ko kailangan mo ng therapist."
Maraming naitulong ang therapy.
At tingin ko nakatulong iyon na makarating sa punto para umusad,
at pakiramdam ko umaayos na 'ko matapos mamatay ng mama ko.
Hingang malalim mula sa ilong.
Noong malapit na siyang mamatay,
sabi niya, "Wyndham, napaka-espesyal mo,
at gagawa ka ng magagandang bagay sa golf."
Sabi niya, "Gusto kong magtagumpay ka." At 'yon ang tema at mantra niya.
Alam mo, naging mantra ko na 'yon sa buhay.
Magaling. Huwag mo munga ibubuga.
Ngayon, sa tingin ko, mas intensive therapy 'to
na nakakatulong sa akin, sa loob at labas ng golf course,
at pakiramdam ko nagbago ako tungo sa direksyon na tingin ko
parating na ang magagandang bagay.
Ngayon nasa mas magandang lugar ako
sa isip, emosyon, at pisikal.
Pinaalis ako ni Lona. Sabi niya, "Kailangan mong mag-ensayo."
"Ako nang bahala. Mag-isip ka. Kaya ko na ang bata. Ako na 'to."
"Lalabas ka, at mas magiging magaling sa golf."
"Magiging mas mabuting asawa at ama ka."
"Magaling sa lahat." Kailangan kong galingan.
Di ko sila mabubuhay kung walang golf.
Wala kaming bahay. Walang kahit na ano.
Pasensiya na, parang maganda ang usapang iyon.
Lumalalim na ang usapan, pero ayos lang.
Hindi. Gusto kong marinig ito.
Ang lalaking nakausap ko… Pwede ko bang sabihin 'to?
Magugustuhan mo ito. Sinasabi ko lang para doon.
-Sige na. -May nakausap ako.
Sabi niya, "Ano'ng hitsura pag maayos maglaro ng golf si Joel?"
Sabi ko, "Kung pangit ang tira niya,
sasabihin niya sa akin kung bakit, kung ano'ng balak niya,
at kung ano ang dapat baguhin para maiayos 'yong susunod."
Sabi ko, "Dalawang taon ko nang di nakita 'yon."
Apat na buwan mo nang di nakita.
'Yan… ay parang pagkausap sa sarili.
Mag-isip ng sarili mong solusyon kaysa ibaba ang club
at sabihing, "Tapos na ang buhay ko."
Naisip kong bigyan siya ng ultimatum.
Kung di siya magpapatingin,
ano pang silbi ko dito?
Bakit pa kami pupunta sa mga event pero di naman susubukan?
Paano ako magiging mas mahusay sa buhay? Paano ako magiging mas mahusay sa laro?
Kaya ang tanong ay, ano'ng iiwan mong marka?
Paano'ng ang iba, pag umalis ka na, pag nariyan ka,
paano ka nila nararanasan?
Anong marka ang iniiwan mo?
Positibo ba? Negatibo ba? Ano'ng gagawin kong iba?
Iyon ang gusto kong… kausapin ni Joel.
Nakausap ko na siya, at tingin ko magaling siya.
Marami na siyang atletang nakatrabaho. Walang golfer,
pero maraming high-performance na atleta.
Nakatrabaho na ba niya ang high-performance athletes na…
bumaba ang attitude sa sariling sport?
Iyon mismo ang ginagawa niya.
Tingnan natin.
Sa pagpasok sa U.S. Open,
medyo naging mahirap nitong nakaraan.
Umaasang bubuti lahat.
Pero bilang kaibigan, di ko siya basta iiwan.
Pero, trabaho ko rin ito, at kailangan kong kumita.
Kaya may ganoon ding pangyayari.
Di ako magaling magtupi.
Tingin ko ang pagtuklas at paghahanap ng taong makakasundo,
na eksperto sa larangan nila,
ay makakatulong kay Joel.
-Pasensiya na kung naging weird. -Ayos lang.
Ayos ang mga sagot mo.
Marami siyang kailangang ilabas, at wala ka pa doon.
-Hindi ko… -Ano iyon?
Sabi ni Holly, "Marami pa siyang bagahe."
Oo nga. Pasensya na, di ko sinusubukang sumali.
Halika dito, Holl. Gusto mong umupo?
Di mo pa nasasabi iyon,
Maraming naranasan at trauma si Joel sa buhay,
at gaano kalaki ang epekto nito sa tao
kung di pa nila 'yon nalalampasan?
Takot siyang magbukas sa iba. Kailangan mong malampasan 'yon.
May di ba sang-ayon sa akin?
Hindi. Tingin ko walang tutol sa'yo.
Tingin ko ang takot… Nakakatakot magbukas sa iba,
pero minsan iyon ang kaibahan ng mabuti sa dakila, 'no?
Sa unang pagkakataon sa 75 taon,
nagbalik ang United States Open sa Los Angeles.
-Riggs! Uy! -Si Riggs ba ito?
May day care sa PGA TOUR?
-Oo. -Ayos iyon.
-'Yon ang pinakamaganda. -May gano'n ba sa LIV?
Wala. Para kayong malaking podcast,
at may malaking bahay kayo na nakatutok sa mukha n'yo.
Saan ka natapos sa Open last year? Tenth?
T10.
Ano'ng tingin mo? Ngayong taon, kaya mo ba?
Ang pinakamahirap sa akin ay
minsan kulang ang ensayo ko sa bahay. Lalo na may anak ako,
lagi akong nasa bahay at kasalanan ko 'yon.
-Joel Dahmen. Salamat. -Kaya mo 'yan.
-Salamat, guys. -Tagay.
-Mark, masarap. -Ayos ang hummus.
Ang sarap nito.
-Pagaling siya nang pagaling. -Grabe talaga.
Michelin star restaurant ba 'to?
Sana pangit ang laro namin, kasi sasama kahit saan.
Oo, alam ko.
Mag-putting ba tayo nang nakapikit?
Kasi parang ganoon ako lagi.
Oo. Iyon ay…
Nakakaloka, kapag… Pinagawa 'yon sa akin ni Julie.
Pero 'pag ginagawa ko, laging pasok ang bola.
Nag-usap kami kahapon,
at 'yon ang nagpakalma sa akin ngayon.
Kakausapin mo ba siya ulit?
Oo, lagi naman. Araw-araw.
Malamang tutuon ako sa…
kabaligtaran ng galit,
at pagkatapos, alam mo na, naroon pa rin ang yabang ko,
at malamang tumuon sa pagpapasalamat
at magpasalamat habang naroon ako.
Tingin ko man nakakalaro pag gano'n.
-Ayos ito, Mark. -Ang sarap nito.
Ang ika-123 U.S. Open Championship.
Maraming dapat pag-usapan sa ikalawang round na ito.
Mula sa tagumpay noong nakaraang taon sa U.S. Open, may pag-asa.
Kay Clarkston, Washington, Joel Dahmen.
Ang pagtira sa major ay laging nakakasabik.
-Ayos. -Magaling, Joel.
Naging komportable ako na lalabas ako at pwede na.
Diyos ko.
Hindi iyon ang kaso.
Joel, ang tanga mo.
Lintik.
Masyadong kumanan.
Wyndham Clark. Napakagandang araw kahapon, at magandang simula ngayon.
Pagpasok sa U.S. Open, sabi ko,
"Subukan nating maglaro ng maayos na golf at tingnan natin."
Ay, napakaganda.
-Diyos ko. -Ay,Wow.
Sa tuwing iisipin ko ang resulta, di ko nakukuha ang gusto ko.
At pag nanatili ako sa proseso ko at ginawa ang kaya ko, nagtatagumpay ako.
Bakit napunta doon?
Parang magigising ako at makakawala dito.
Pag iniisip mo 'yon, at di nangyari,
parang, "Ay, ulitin ba natin?"
Gaano kalayo? Enjoy.
Hindi ko alam.
Nakapanlulumo pag sumasablay ka at di ka natutuwa.
Lintik.
Matagal na rin mula noong nagtawanan,
nagbibiruan at nagsaya kami gaya noon.
Ay, magandang araw, pre. Magandang araw.
Sorry, Joel.
Tinamaan ni Wyndham Clark ang bawat fairway at damo.
Ay. Seryoso ba?
Paano 'yon?
Nasa tuktok siyang muli.
Mas ayos daw ang mental game niya.
Tinatrato niyang mabuti ang sarili sa golf course, at di pinapahirapan.
Napakagandang unang dalawang araw.
9-under-par.
Mukhang si Rickie Fowler laban kay Wyndham Clark.
Joel, papirma.
Salamat. Ang tagal kong naghintay.
Maraming salamat. Diyos ko.
Bayani kita pagkatapos ng Full Swing. Seryoso.
-Ayos. -Pwedeng fist bump?
Alam kong di ito ang gusto mo pero panonoorin ulit kita.
-Magsaya kayo, guys. -Ikaw rin.
Cheers.
Ang 2023 season ko ay… napakapangit.
Ganoon na talaga iyon.
Ang U.S. Open, iyon ang pinakamababa.
Kailangang may magbago.
HULING ROUND LINGGO
Championship Sunday habang hinihintay ang huling pares
para makita kung sino ang aangat sa show dito sa U.S. Open.
Sa second-to-last group, narito si Rory,
sinusubukang makawala sa matamlay na major.
At sa huling grupo, sina Rickie Fowler at Wyndham Clark.
-Ricky! -Go, Rick!
-Sige, Ricky! -Ricky!
Ako ang may pinakakaunting fan,
na medyo nakakalungkot para sa akin.
Gusto kong patunayan na mali sila at ako dapat ang suportahan.
Ano'ng tumatakbo sa isip niya dito?
Marahil nakikinig sa boses ng yumao niyang ina.
Ang mensahe na maglarong mabuti. Maglaro ng higit pa para sa sarili.
Ricky!
Ang Wyndham Clark ay isang underdog.
Lahat nakasuporta kay Rickie Fowler o Rory McIlroy.
At sa tingin ko, nakakatulong sa kanya ang underdog mentality.
Ay. Wow.
Magandang shot.
Si Clark matapos ang best shot ng araw, ikalawang birdie ng araw.
Ang lakas ng pasok no'n.
Sa ikawalo.
Ikalawa ni Wyndham Clark.
Nakuha niya ito. Siguradong pasok iyon.
Oo.
Ooh. Naku, pumunta sa barranca.
Ang taas ng mga damong iyon.
Balak niyang mailabas doon.
Parang tatama sa mga damo ang shaft at mapipigilan ang club.
-Diyos ko. -Wow.
Nasa ilalim na, Zing.
-Aw, mas malala na ang sitwasyon. -Sige, Rick!
Lintik.
Ang U.S. Open ang pinakamahirap na pagsubok sa simula,
at wala pa doon si Wyndham Clark.
Wow. Lumipad iyon hanggang sa likod ng damo,
at ngayon malaki ang problema niya para lang sa isang bogey.
Para sa taong may kasaysayan
ng hirap sa pag-kontrol sa emosyon, mapapaisip ka,
"Sige. Ito na ba ang oras ng pagsabog na hinihintay natin?"
May mahahalagang sandali sa tournaments.
Maiisip mo. Parang, "Sige, noong nakaraan,
di ako nagtagumpay dito."
At papasok ang pagsasanay mo. Maiisip mo, "Ngayon, magagawa ko na ito."
Ayos iyon.
At grade A ng up and down.
Madalas sarili niya ang kaaway niya.
Nagsimula siyang makipag-usap kay Julie sa simula ng taon.
Malaki ang naging kaibahan no'n.
Pinaghandaan namin ang sandaling ito.
Ginagamit niya lahat ng pinaghirapan niya.
Tingin ko di niya 'to mapapaabot ng 10 feet pakaliwa.
Nakita ko siya mismo na maging isang taong naniniwala,
na ang nasa isip niya ay nangyayari na sa harap niya.
Medyo dumadalisis, Zing.
Oo, pero di aabot sa dulo. Pero napakahusay na tira.
PAganda nang paganda. Ito'y…
At, pag nakalabas siyang may tatlong…
Mas malapit iyon ng anim o walong talampakan kaysa inaasahan ko.
Sinasabi ko sa 'yo, napakaganda ng laro ni Clark sa North Course.
Ang nagawa niya sa ikawalo, ang maisalba ang bogey,
baka maisalba niya ang par.
Ang ganda no'n. Makikita mo ang halaga no'n kay Clark.
Dahil kakapanalo niya lang sa Wells Fargo,
tingin ko tumaas ang kumpiyansa niya na kaya niyang makipagsabayan.
Gusto niyang maglaro ng may yabang, at ang yabang ng tirang iyon.
Wow.
Nasa may 18.
Ito si McIlroy para sa tie sa lead.
Pumasok ka!
Leader sa clubhouse, si McIlroy na may 70 sa huling round.
3,295 araw mula noong huling major.
Iniisip niya kung maghihintay pa siya.
Na kay Wyndham Clark na. May 18 siya at nangunguna ng isang tira.
Ito pa rin ang tamang club.
Gusto kong itodo mo ang pagtira dito.
Hanggang doon sa puno sa likod, ha?
May isa na lang siyang full-iron shot.
Pag naipasok niya ito, magiging U.S. Open Champion siya.
Dalawang putts mula doon, at panalo na si Clark.
Hanggang ngayong taon na 'to, pakitamdam ko at kinakatakot ko
ang masasamang bagay na mangyayari kaysa sa mabubuting bagay.
Pero ngayon, naniniwala na ako na may magagandang mangyayari.
Naalala ko ang sinabi ng nanay ko, "Magiging mahusay ka."
Di nila siya inasahan.
Akala ng lahat ang spotlight ay na kay McIlroy, Fowler.
Ginagawa ni Wyndham Clark ang lahat ng kailangan
para maging kampeon ng U.S. Open.
Ayos ang pwesto.
Bukas na ang entablado kay Wyndham Clark…
na tinalo lahat ng stars sa Los Angeles
para manalo sa United States Open!
Seryoso ba 'to?
Magaling, congrats.
Salamat. Salamat sa pagiging kampeon.
-Magiging masaya ang nanay mo. -Salamat. Maraming salamat.
Binabati kita. Magaling, pare.
Pakiramdam ko pinapanood ako ng nanay ko.
Sana lang narito siya kasama ko, pero alam ko na ipagmamalaki niya ako.
Ang kampeon ng U.S. Open, si Wyndham Clark.
Ang makita si Wyndham na magtagumpay,
para akong nasa harap ng isang bagay na kahanga-hanga.
Nakita niya kung gaano siya kagaling,
at kung magpupursige siya,
matutupad niya ang pangarap niya.
Gumana iyon.
Natutuwa ako na sinabi ng caddy at agent ko,
"May nakilala kaming babae na dapat makausap mo."
At medyo nag-atubili ako,
at masaya ako na dumating siya sa buhay ko.
Binigyan ako ni Julie ng bagong mindset
at pananaw sa mga bagay at ginawang masaya ulit ang golf.
Magbabalik-tanaw ka ng lima, anim na buwan, at masasabi mo,
"Wow, nakakamangha ang narating ko."
Ipagdiwang mo lang ang nagawa natin
na sa tingin ng iba ay di kaya.
Ang sandaling iyon ay… maaalala ko habang buhay.
Uuwi ako sa unang pagkakataon sa loob ng…
-Dalawang linggo. -Iyon ba? "Tahanan".
Akala ko mas mabato ang Rocky Mountains kaysa dito.
Kausapin mo ako.
Nag-usap kami ni Lona sa U.S. Open.
At nag-usap kami at parang, "Di gumagana ito."
"Mabuti kang ama, asawa. Masaya ito, pero di gumagana."
At alam kong hindi ito gumagana.
Alam kong iba ang pakiramdam, pero maingat ka, at naisip ko,
"Kung mas mahigpit ka lang sa akin, mas maganda."
Talaga?
-Seryoso. -Sige, sasabihin ko na ito.
Kung di mo pa kakausapin ang taong ito…
-Ano? Iiwan mo ako? -Oo.
-Okay. May trabaho ka ba? -Di ko alam.
Hinahanapan kita ng trabaho sa LIV.
Ayoko! Gusto kong magtrabaho sa 'yo.
Gusto kong magtrabaho ka kay Talor Gooch at kumita ng 17 milyon at bumalik!
Gusto kong magtrabaho kay Joel Dahmen at kumita ng 750,000 kada taon.
Gusto ko ng lumipad ng private.
Gusto ko rin, pero magagawa ko lang 'yon
kung gagalingan mo, at sinusubukan kitang tulungan.
-Bakit ang tigas ng ulo mo? -Hindi.
Netflix… Ang weird na nandito sila.
Pare ang pagiging sikat at pagtira ng 76 ang pinakamasama sa buhay ko.
Alam ko. Masama ang loob ko. Sa totoo lang.
Ito ang pinakamalala.
Pag sikat ka sa golf, masaya 'yon,
dahil magaling ka at sinusuportahan ka.
Ang maka-76 at di umabot sa cut ng isa.
Parang… Wala nang mas lalala pa dito.
Oo.
Gusto ko lang ay makasama ang anak ko at lumayo.
-Kakausapin ko siya. -Salamat.
Ang isa pa, sabi ni Lona
"Lahat ng nasa paligid mo ay mas nagsisikap kaysa sa 'yo,
at sinusubukang ibalik ka sa kung saan ka dapat."
"Pero dapat may pakialam ka."
Uy, tingnan mo…
ang taas natin!
Ang weird. Di ko alam kung bakit kita nagustuhan.
Buwisit.
-Baka maka-80 ako sa Huwebes. -Sige.
Wala akong pakialam kung maka-80 ka.
Basta sinusubukan mo.
Buwisit.
Buwisit ka.
-Ang weird nito. -Sobra.
Ito ang punto ng pagbabago.
Buwisit, Joel.
Seryoso.
Alam ko.
Salamat sa pag-aalala.
Tingin ko nakabalik na talaga ako. Akala ko titigil na ako…
wala akong pakialam kung di tayo makapasok nang limang beses kung nasa tama tayo.
-Kuha mo ba? -Nasa tama tayo.
Sige. Iyon ang mahalaga.
Dahil kung wala lang tayong pakialam at,
"Ah, hayaan na lang natin,"
"Sasablay tayo ngayon," at "walang may pakialam" ulit,
para saan pa ito?
Tingin ko… mahirap ang golf, pero ako na ulit si Joel sa golf course.
Hoy. Mahal na mahal kita.
-Mahal din kita. -At di kita mapasasalamatan sa…
Sana may isa ka pang bag.
Ayaw ko ng isa pang bag.
Mukhang ayos na tayo.
Sana nga. Mahal kita.
-Magpapayaman ako. -Pakiusap.
Si Geno ay…
Sige. Nakarating na ba tayo?
Gusto niya ang mabuti.
Higit pa 'to sa golf o caddie-player relationship.
Ginagawa niya ang lahat para subukang makalabas sa hirap.
Ayos.
At handa akong gawin ito, at makipag-usap sa sports psychologist.
Iyon ang kasunod.
Di ito maayos sa isang gabi,
pero kahit papaano nasimulan na,
at pag nagpalit ka ng momentum, ang sarap sa pakiramdam ng lahat.
Mas madali kapag ginawa ko iyon.
Napapaganda nito ang laro.
Gusto ko na ulit maglaro.
Gusto ko nang maglaro ulit kaysa gawin lang ang kailangan.
Ayos ito.
Mula sa Republika ng Korea, si Tom Kim.
Global superstar si Tom Kim.
-Kakaibang talento. -Ayos. Magaling.
Pero iba ang PGA TOUR. Ito na ang rurok.
Ang PGA TOUR ay isang transisyon
sa ibang buhay, ibang mundo.
Ay, walang tumama.
Kung di maganda ang laro, wala lahat.
Ang hirap nito.
Pag maaga ang tagumpay, umaasa ka na mananalo ka ng major.
-Aray! -Ang pagkatalo ay pagkabigo.
Tagapagsalin ng Subtitle: Rexie Quizon nanalo ka ng major.