Naaalala mo ba kung saan?
Dito, babe.
Salamat.
-Hi. -Hello. Kumusta? Magche-check in.
-Apelyido. -Woodland.
-Sana makabalik ka na. -Ewan ko. Bilisan at maghintay?
Oo.
Masasayang oras.
Woodland!
-May allergy ka ba sa gamot? -Wala.
Aling parte ang ipapa-MRI?
-Utak. -Okay.
Dito.
Puwede ang mga gamit mo dito.
-Naoperahan ka na ba sa utak? -Oo.
May naoperahan bang buto o kasukasuan? Pins, screws, plates, wires, rods.
-Plates at screws sa ulo. -Okay.
-Na-MRI ka na dati, tama? -Oo. Maraming beses na.
Puwede ka nang pumasok.
Kaya kong gawin lahat nang pisikal.
Sa isip lang, sasabihin nila
"Di mo gugustuhin dahil sobra ito."
Ako naman, "Kaya kong gawin kahit ano. Ayos lang ako."
Ayos lang ako. At tama sila.
May dahilan kung bakit sila eksperto.
At naging… ang hirap, pero…
Ang alam ko lang ay maglaro.
Gary Woodland sa unang event niya mula nang maoperahan sa utak noong Setyembre.
Gusto ng lahat ang kuwento ng pagbangon
Bilang tagahanga ng sports, naaakit tayo sa paghihirap.
O ang mapagtagumpayan ang paghihirap.
Isang panalo na na narito si Woodland.
Naaakit tayo sa laban,
laban man sa sakot o injury o oras lang.
Si Justin Rose sa ikaanim niyang Ryder Cup.
Kaya nakakapanabik ang sports.
Di mo talaga alam kung sino ang mawawala at sino ang may laban pa.
Nanalo si Gary Woodland sa U.S. Open!
Ang kagandahan ng sports ay wala sa atleta na pinagmumukhang madali ang tagumpay
pero nasa paglampas sa kahirapan dahil lahat tayo nakakaranas ng hirap.
Ang mapanood ang mga bayani natin na mapagtagumpayan ang paghihirap,
doon tayo nakakakonekta.
Iyon ang napakamakapangyarihan. Iniuugnay tayo nito sa ating sangkatauhan.
Ang golf… ay parang buhay. Di madali. Mahirap.
Hindi ko naisip kung gaano ko kamahal ang laro
hanggang sa kinuha ito.
Heto ako lumalaban araw-araw para malampasan ito.
At umaasang bumuti ang pakiramdam at umaasa na ngayon na ang araw.
-Kailangan mong makuha ang bola. -Kailangan mong makuha ang bola.
Di ko alam kung paano.
Teka, may isa pa akong bola.
Mula nang magsimula akong mangarap,
pinangarap ko na maging propesyonal na atleta.
At habang lumalaki sa Kansas, may iba't ibang mga panahon.
Di ka buong taon makakapag-golf.
Basketball ang kapalit. Kaya basketball ang pangarap.
Whoosh!
Gusto ko ang basketball. Iyong pagiging team.
Sa locker room, kasama ang mga lalaki.
Sa unang laro ko sa college, kalaban ko si Kirk Hinrich.
At napagtanto ko agad na wala sa basketball ang kinabukasan ko.
Buti na lang may iba akong sport.
Binigyan ako ng golf club, at pinaglaro ako.
Di ko alam kung paano o bakit, pero magaling ako do'n.
Gary Woodland, three under par. Pasok siya sa Lunes.
Kaya natuto akong maglaro ng golf,
pero tingin ko pinakaminahal ko ang golf noong huling mga isa't kalahating taon.
Masasabi kong si Gary Woodland ay isa sa mga minamahal na manlalaro
sa PGA tour.
Kaninong ito?
Akin!
Pero sa nakalipas na ilang taon,
May mga pinagdaanan si Gary na labas sa laro
na hindi mo talaga inaasahan na pagdadaanan mo.
Hello! Mahal kita, Dada!
Nagsimula akong makaranas ng mga sintomas noong Abril ng nakaraang taon.
Sobrang nanginginig ako. Bigla akong nagising sa gitna ng gabi.
-Kumusta ang swimming? Masaya? -Masaya!
At lahat ay takot.
Habang naglalakad, baka masagasaan ako.
Pagsakay sa eroplano, papatayin ako ng overhead bin.
Araw-araw ay kamatayan.
Daddy, kukuhanan ba nila ng litrato ang ulo mo?
Nasuri si Gary na may sugat sa utak na partikular na iniipit
ang parte na kumokontrol sa takot at pagkabalisa.
Lumalala ito kaya nagdesisyon siya na sumailalim sa open brain surgery.
Daddy, nakulong siya sa ball pit!
Wala ako sa sarili pag nasa bahay.
Hindi ako makakalaro.
Kailangan kong makabalik sa dati at ito ang opsyon,
kaya nagpaopera ako.
At lumabas ako, at parang nawala ang takot.
Bumalik ako bilang atleta, "Lalabanan ko ito."
At nakapaglaro ako sa PGA tour sa loob ng apat na buwan.
Bumabawi at gumagaling ang utak ko.
May mga peklat ako doon. At umiinom ng mga gamot.
Mas malala ang pakiramdam ko ngayon kaysa pre-surgery.
Pero mahal ko ang larong ito.
At naniniwala ako na kaya ko ang lahat.
At baka masyado akong positibo tungkol sa kung ano ang mangyayari,
pero naniniwala akong kaya ko.
At gusto ko ang pakiramdam. Ang laban na iyon.
Pinalaki ako na kung tumitibok ang puso mo, maglalaro ka.
Nababaliw na siya! Baliw siya sa tennis balls.
Oo.
-Ano'ng ginagawa mo? -Dalawa ang nalaglag!
-Magsalita ka. -Sige.
Bumalik ka para sa season three ng Full Swing.
Ang bilis ng panahon, 'no?
Problema 'yan. Sinimulan ko siya.
Biglang tumahimik ang lahat paglabas ng camera.
Pambihira.
Parang naglalakad ka sa golf course. Nawalan ka ng mga kaibigan.
Oo, nasanay na tayo. Ang makita ang mga camera.
Ang new normal.
-Maganda at malamig dito. -May kilala kang nanonood ng Full Swing?
Pambihira ang suporta sa bahay.
'Yon ang sandigan ko.
Ano'ng sabi ng baso mo?
Boss Lady.
Ang anak ko, naiisip ko,
"Alam mo, ang ginagawa ko sa golf sa edad na iyon
ay kahanga-hangang isipin."
Justin Rose.
Wala pang 18 ang binata.
Si Justin Rose ay isang icon. English icon siya.
Unang labas niya ay noong 17 siya.
Ang pinakabatang nakapasok sa Open.
Pasok!
"Pasok," sigaw nila.
Ikaapat sa Open championship.
At dalawang tira na lang bago siya manalo.
Wow, di masamang araw.
Naantig sa kadakilaan.
May major siya, Olympic gold.
Isa sa may pinakamalaking kita sa PGA Tour.
At noong nakaraang taon, pambihira ang laro niya sa Ryder Cup.
Pakiramdam ko anim na taon ang tanda ko kumpara sa ibang manlalaro sa Ryder Cup.
Justin Rose.
Sa ikaanim na Ryder Cup niya.
Isang pambihirang Biyernes para sa Team Europe!
Malaki ang Ryder Cup para sa akin.
Isa itong top-five moment sa career ko.
Grabe. Napanalunan ko ang pera kasama niyo!
Minsan, napapagaling ng Ryder Cup ang mga manlalaro.
Minsan, di nila magagamit ang momentum.
Hindi pa tapos.
Bumababa si Justin sa ranking.
-Mukhang pumunta sa bunker. -Oo.
Kung di maganda ang laro niya, sa unang pagkakataon sa 20 taon,
di siya magiging kuwalipikado sa Open Championship.
At iyon ang tournament na nagpasikat sa kanya.
pero di niya rin napapanalunan.
Di magda-drop.
Ngayon bilang beteranong manlalaro,
umaapak ka sa golf course araw-araw
na may parehong pagnanais na manalo,
pero nababawasana ang mga linggo na puwede kang manalo.
Kaya mas tumataas ang nakataya.
Kung babalik ako sa pagiging 11 taon
na nagpapanggap na nasa front cover ng golf magazine
at pumunta sa lokal club at ibinabandera ito,
"Ito ay para sa Open," 'yon ang dahilan.
25 taon na akong naglalaro. Gusto ko pang manalo ng major.
Doon nabubuo ang legacy.
Alam kong kaya ko pa.
Kaya ako naglalaro. Naglalaro ako para sa mga alaalang iyon.
Ang majors ang rurok ng sport namin.
Ang kapaligiran, ang enerhiya ay walang katulad.
Ang pananabik sa grandstand.
Nanalo ako sa U.S. Open noong 2019. At tingin ko naaalala ka sa majors.
Naaalala ka sa mga ginawa mo.
At ito ay isang bagay na Inaabangan ko bawat taon.
Pero hindi ako 100%. At nakakainis 'yon.
Uy, Justin.
May mic ako, babala lang.
Astig. Ayaw ko sa mga bata.
Biro lang.
Sa iyo unang sinabi ni Gary ang sakit niya.
Oo, kakaiba iyon. Sa Minnesota iyon.
Naglaro kami ni Gary.
Bilang nakatatanda, marami nang hinarap na injury si Gary.
Tinanong ko kung kumusta siya at…
Alam ko na may problema.
-Magpu-putt ka rin? -Oo.
Sinabi niya na may bukol sa utak niya.
At iyon ay… sobrang nakakabigla.
Di mo maiisip na maririnig mo iyon,
lalo na mula sa kaibigan mo.
Inilipat nila ito, JT? Nilaro ko, pero di ko maalala.
-Naaalala mo 'to? -Kasama ko si Gary.
-Pero inoperahan sa utak si Gary. -Inoperahan ako.
Pareho kami ni Gary, pero hindi ako nagpaopera
Pagkaopera, sabi ng mga doktor,
"Iinom ka ng anti-seizure meds."
Pinapabagal ng gamot ang utak, kaya isa akong zombie noon.
Sige, kahit anong magtatanggal ng sakit ng ulo.
Pero araw-araw, may panalo.
Nakakalima, anim na milya kada oras na ako.
Ayos.
Mas mabuting tumutok sa maliliit na panalo. Maiipon iyon.
Di mataas ang inaasahan kay Gary Woodland ngayong taon.
Anim na buwan pa lang mula noong operasyon.
Ilang buwan pa lang siyang naglalaro.
Pero tingin ko mataas ang ekspektasyon ni Gary.
Lalaban ako, at gagawin ko ito.
Sumisikat ang araw. Unang araw na.
Nasa Pinehurst No. 2. Ito ang U.S. Open.
Inaasahan nasa 225,000 katao ang manonood dito
sa puso ng golf sa America.
Lagi kang nagaganyak na manalo.
At alam ko ang pakiramdam. Natikman ko na.
Magsaya ka, ha?
Gusto ko talagang makapasok.
'Yon lang ang iniisip ko pag naglalaro.
Mula sa England, ang ating kampeon sa 2013 U.S. Open.
Justin Rose.
Baka di niya naaalala. 2008 iyon.
Katatapos ko lang ng college. Lumapit sa akin si Justin Rose.
Sabi niya, "Puwede bang magbigay ng payo?" Sabi ko, "Sige, please!"
Tumira ka ng under par kada siyam na butas.
Marathon 'to, di sprint.
Mula sa Topeka, Kansas,
palakpakan ang kampeon ng 2019 U.S. Open,
Gary Woodland.
At pumunta ako doon na ganoon ang iniisip.
Nakalusot ako sa Q School at nakuha ang PGA Tour card ko.
Mas matanda na kami.
Gusto naming patunayang kaya pa namin.
Ayos, Justin. Magsaya ka sa Pinehurst.
Salamat.
Maligayang pagbabalik
sa ika-124 na edisyon ng U.S. Open. Sa pangatlo.
Si Gary Woodland, Dan, isang putt para sa birdie. Ayos!
-Dalawampung taon. -Nagpapatong na ang mga taon.
Woodland.
Maling diskarte. Malayo pa.
Ay, naku.
-Malakas na putt dito. -May pagkakataon.
Kulang lang sa consistency.
Puno ng talento si Gary, ng kaastigan,
at ibang-iba siyang maglaro sa akin.
Par na ito kay Rose.
Nabasa niya si Woodland.
Napakatalentado pati sa basketball.
Naglaro kami ng HORSE at nakakaawa ako.
Pinakita ko agad na English ako.
Sa Pinehurst No. 2.
Oras na nagmintis ka pakanan,
malaki ang magiging epekto.
Okay, ang huling butas. Gary Woodland.
Nangyari na ang pagkakamali. Simula ng ng nine.
Umiinom ako ng anti-seizure na gamot pagkatapos ng operasyon
na ang pangit ng epekto sa akin.
Naalala mo ang highlights. Nanganak ako sa taong 'yon.
-Mas marami pangit na pangyayari. -Oo.
Justin Rose.
At ang birdie putt niya.
Nakakainis makitang di siya nakapasok sa U.S. Open.
Bihira iyon.
Magandang araw, Mr. Rose.
Pero mabilis siyang kumalma.
At nagiging praktikal at pragmatiko siya.
"Paano natin ito gagawin?"
-Salamat. -Sige, sir. Salamat.
Iba ang maglaro nang maayos at di matapos.
Iba ang walang pagkakataon. Ang di ka makapasok sa puntos.
May parking ako bilang dating kampeon sa U.S. Open,
kaya di malayo ang lalakarin, pero malungkot maglakad mag-isa.
Di ayos sa pakiramdam.
-Medyo pagod. -Masakit ang likod ko.
Pero mas maayos na ngayon.
Mabuti.
Siyempre, pangit sa pakiramdam na makulangan sa cut.
Di ko gusto 'yon.
Pakiramdam ko magaling ang team ko.
At naging tapat sila sa pagsusuri nila sa nangyayari.
Di lang sa U.S. Open, pati sa mga laro papunta doon.
At pakiramdam ko, kaya kong higitan bukas ang ngayon.
Subukan mong ilaggay sa harap ang timbang mo sa kaliwa.
Ang di pagpasok sa U.S. Open ni Justin ay nangangahulugang di siya sigurado
para sa Open sa unang beses sa loob ng 20 taon.
Masakit iyon sa sinumang top player, pero lalo na kay Justin,
na nagsimula ang karera niya sa Open Championship bilang 17 taong gulang.
Nabigo ako sa bawat opsyon at naiwan sa huling qualifying,
na di ko kailangang gawin sa loob ng mga 20 taon.
May 100 manlalaro para sa apat na puwesto.
Kahit ano pa ang pangalan mo sa golf bag, at anuman ang kredensyal mo,
para matalo ang 100 iba pang pro sa anumang araw ay mahirap na gawain.
Kumusta iyon?
-Masarap sa pakiramdam. -Oo.
Manood na kayo habang kumakain si Dad. Tapos matulog na.
Walang sisigaw.
Ang ulo ni Daddy.
-Ninja! -Uy! Kumalma tayo.
-Mahal kita, baby. -Pa-kiss si Daddy.
-Sinubukan ko. -Good night, Dad.
Kita tayo bukas. Aalis si Daddy pagkagising n'yo.
-Mama! -O?
Mas madaling di ako maglaro ngayong taon.
Masama ang pakiramdam ko. Di maganda ang laro ko.
-Kailangang uminom ng gamot ni Daddy. -Sige.
Pero ang nagpalakas sa akin ay ang pamilya ko.
Limang araw bago ang operasyon.
Nasa kuwarto ako.
At nagpasya akong isulat ang mga liham na ito.
At… nagsimula ako sa mga bata.
Gusto kong malaman nila
na ang pangarap ko ay maging propesyunal na atleta,
pero ang magig ama nila ay higit pa sa anumang pangarap ko.
Mahal kita, baby.
-Sinubukan ko. -Good night, Dad.
At ang di maihatid sa altar ang mag anak ko
at ang di sila makita na makamit ang mga pangarap nila…
Tandaan n'yong andito lang ako, at…
Sa anak ko ding lalaki.
Mahal kita, anak.
Wag kang matakot humingi ng tulong.
Isang fist bump nga.
-Sige. -Ayos ka lang?
Oo. Ayos lang ako.
Dahil ito ay isang bagay na naranasan ko.
At…
Gusto ko lang malaman niya.
At sa asawa ko, wala akong babaguhin.
Perpekto lahat.
Ang mga liham na 'yon…
ay…
ang pinakamahirap na bagay na ginawa ko.
Awtomatikong nakapasok si Justin sa Open Championship
sa loob ng higit 20 taon.
Pero iba ang taong ito.
Nakaka-stress ang isiping di makapasok.
Pero sumisigla ako pag nahihirapan.
Ayos.
Sige na.
Di puwedeng isantabi si Justin Rose.
At pinatunayan niya ulit iyon sa Open Championship qualifying,
kung saan napakaganda ng laro niya para masiguro ang puwesto niya.
Halika!
Ito ata ang aking gear bag pag malamig.
Guwantes.
Oo, dadalhin ko 'to.
Napakahalaga ng mga ito. Tingnan mo 'to.
Pampainit ng kamay. Mahirap mahanap 'to pag tag-init,
para lagi akong may nakatago dahil ang hirap masabi sa Scotland.
Napakaespesyal ng Open Championship sa sinumang batang British.
Nakakadurog ng pusong isiping di ako makakapasok.
Oras na para manalo.
Ang Open Championship ang huling major ng taon.
Ngayong taon ay sa Scotland, ibig sabihin mahirap hulaan ang panahon.
Magiging mahirap ang course.
At para kay Gary at Justin, oras na para patunayan na kaya pa nila.
Ayos ba 'yon?
-Salamat. -Maganda ba ang kuha?
-Gary, kumusta? -Ano'ng nangyayari dito?
Di ko alam, pero…
-Medyo nabigla ako. -Bakit?
Nagpunta sa maling tee 'yong nagmamaneho.
Mali ang upo ko, tapos nagmaneho na siya.
Akala ko…
-Saang siya nagpunta? -One.
Nakakatawa. Binigyan ko siya ng 100 para dalhin ka sa one.
Masaya ako na nagtagumpay 'yon.
Nasaan ang caddie ko?
Bakit ako naliligaw? Pumasok sa maling pinto?
Ayun siya.
-Magandang umaga, boss. -Magandang umaga.
Para sa akin, ang Open ay parang love affair.
Habang lumalaki ako, bilang isang manlalarong British,
ang Open ang nais kong maipanalo.
-Kumusta? -Ayos ba kahapon?
Bro, ang galing din ng laro mo.
Ikaw rin.
Dumating ako sa Troon nang may pasasalamat
dahil napaka espesyal na makapunta dito.
Gaano iyon kaespesyal?
Parang bubuhos ng mga alas-sais, 'no?
-Oo, magiging malakas ito. -Ulan talaga.
Handa naman tayo.
Hindi ko alam.
Madali sa kanyang sabihin.
Dito sa bansa na nagpasimula ng laro.
Unang round ng ika-152 para sa Open.
Patuloy ang pag-ulan. Idagdag pa ang hangin.
At ngayon, 14 players na under par.
Naglaro si Justin Rose sa huling qualifying para kapasok
sa ika-152 na edisyon ng Open.
May one under si Justin Rose para sa araw na ito.
Puwede siyang maging agresibo dito.
Sige pa.
Maganda. Ang ganda ng tira ni Rose.
Alam niya ang lugar.
Oo, alam niyang nandoon iyon.
Para sa two under.
Ang galing no'n.
Gary Woodland.
Magandang kwento rin. Wala pang 12 buwan mula noong brain surgery.
Mababa.
Napakababa ng tira.
Buong taon kaming lumalaban para sa majors.
Ito ang huling pagkakataon para patunayan na nalampasan ko ito…
at talunin ang pinakamagagaling na manlalaro sa pinakamalking laban.
Justin Rose.
-Naku. -Sige na!
Naku. Hindi.
Tuwing nasa mahirap na sitwasyon ako, kaya ko bang ilabas iyong 17 taong bata
na walang inaasahan, walang pressure?
Dahil doon lumalabas ang magagandang laro.
Magandang laro mula kay Justin. Dalawang birdie, walang bogey.
-Good shot. -Magaling. Gusto ko 'yan.
Maaring kinalimutan ng mga tao si Justin, pero nagpalakas siya at bumalik
at inisip, "Di ako aalis. Nandito pa ako."
"May patutunayan pa ako."
At pagkakataong manguna.
'Yon na!
Ang maglaro at makapasok ay nakadagdag sa motibasyon niya.
Maipagmamalaki niya ang round na iyon.
Hi, baby.
Ayos.
-Ang ganda ng laro mo. -Ang dami kong iniwan doon.
Ang dami.
Ang lamig.
Gumagawa si Andy ng chicken Parm.
Ayos!
-Nagtatago siya. -Talaga?
Maaga ang 5:10 bukas. Aalis ako ng 5:10.
Ang saya. Di ako aalis ng 5:10.
May message ako para sa follow-up ko.
Anong araw?
October nine. MRI tapos mag-uusap pagkatapos.
Sumakit ba ang ulo mo?
Hindi, baby. Ito ay…
Sasakit ang ulo ko sa pagtira ng five over, pero…
Ako ay…
Di naman pangit ang laro mo. Isang hole lang.
Alam ko. Sabi pa ni Butch pagkatapos,
"Iyon… Sobrang lapit lang no'n."
Umasa tayo dahil di masakit ang ulo ko.
Oo.
May energy rin ako. Pakiramdam ko kaya kong maglaro ulit ngayon.
-Maayos ako. -Gumanda ang pakiramdam mo.
Sobrang gumaan.
May pag-asa!
Napakasaya.
Kailangan lang pumasok ng mga putt.
Ikalawang araw ng ika-152 Open mula sa Royal Troon,
kung saan nangyari ang Open sa ika-sampung pagkakataon.
-Uy, Scottie. -Oo naman. Hawakan mo.
-Sa 'yo ba ito? -Di ko alam kung kanino yan.
O… Ay, Tom Kim. Tingnan mo.
Hindi, hindi ganoon.
Diyos ko. Salamat.
Tom, may mga bata dito. Dahan-dahan.
Ayos!
-Regalo mula kay Tom Kim. -Salamat! Tom.
Hindi umiihip ang hangin kaninang umaga, pero lumalakas na.
Para ito sa pagtabla kay Justin Rose.
May 24 putts pa lang siya ngayon!
Ay, lumampas sa hole.
Ayos lang.
Ang lakas ng hangin.
Mananalo ka lang sa Linggo kung maganda ang laro mo ng Biyernes.
Sabi ko sa caddie ko, "Kinakabahan ako."
Si Rose para sa birdie.
Malaking kurba sa dulo. Natantiya ni Justin.
-Mukhang maganda ito. Ayan na! -Magaling!
Wow!
Ganoong tutungo sa weekend si Justin Rose.
Ang lupit.
Mahirap ang araw na ito, pero alam kong maganda ang laro ko.
Kaya nakuha ko ang insentibo para makuha ang mga panalong gusto ko.
Para sa lalaking napuntaahan ang malalaking laro sa career niya…
Napakagandang pagtatapos.
Marami pang panonoorin sa pagsunod natin sa mga nais mapasama sa leaderboard
at sa mga sumusubok na makapasok.
DeChambeau plus six,
kung saan gumalaw ang puntos.
Sa tee, mula sa USA, si Gary Woodland.
Kasing tindi ng pressure na manalo ang makaabot sa puntos.
Pareho ang pakiramdam.
Sinusubukan mo pa ring maglaro sa gitna ng hirap.
Gusto niya ang hitsura nito. Maganda. Ayos, baby.
Isang malalim na buntong hininga minsan ang Biyernes ng hapon.
Woodland. Magandang pagkakataon ito. At sinulit niya ito.
Birdie, birdie.
Pero naglaro ako. Binigyan ko ng malalaking pagkakataon ang sarili.
Bumabawi siya.
Nakatulong sa akin ang panahon.
At naglaro ako at sinamantala ito.
Epekto din ba ito ng magandang pakiramdam mo?
Bagong gamot?
Sa pisikal, ito ang pinakamagandang pakiramdam ko sa 14, 15 buwan.
Sinasabi ko kay Gabby kagabi na ito ang simula ng season ko.
Nagpapasalamat ako na nakabalik ako, at nakakasabik,
pero di pa ako lumalaban.
Pakiramdam ko kaya kong lumaban.
-Sige. -Masaya akong makita ka.
-Good luck. Salamat. -Sige.
Salamat, babe.
Medyo tahimik sa taas, 'no?
MAsasabi natin. "Nariyan ang Netflix. Behave kayo."
Oo. Maganda 'yon, di ba?
Huhubarin mo ba ang kupya mo, o nasa work mode ka pa?
Ang gulo ng buhok ko. Ang bilis pumuti, pero…
Nakapasok ka.
Wala nang mawawala sa 'kin. Ang ganda ng laro ko.
May masasayang sandali sa Rome, pero masaya ding maranasan iyon mag-isa.
'Yon ang tinatrabaho. Nagtatarabaho ako para sa malalaking sandali.
Ang lumaban sa majors ang gusto ni Justin.
Kaya nandito pa rin siya. Ito ang nagtutulak sa kanya.
Naniniwala kami na marami pa ang magagandang bagay na darating.
At tingin ko nakakatulong iyon.
Pakiramdam ko kaya ko na makamit ang isang malaking bagay.
Sorpresahin ang sarili ko at ang iba.
Ang huling pahina sa huling araw.
Sinusulat ang kasaysayan ngayong hapon.
Sa tee, mula sa England, Justin Rose!
Justin Rose,
na naglaro sa kampeonatong ito na lampas na ng 25 taon
at kailangang maglaro para makapasok sa qualifying.
May tsansa siyang manalo ng ikalawang major.
Malakas na hangin mula kanan pakaliwa sa mga butas na ito.
Matatantiya niya ba ang distansya?
Kaya niya! Napakaganda ng tirang 'yon.
Justin Rose.
Napakagaing ng laro ni Rose.
Mukhang determinado siya sa paghabol niya sa kampeonatong ito
sa loob ng maraming taon.
Lahat ng bagay na tinrabaho ko ay nangyayari ngayon,
sa simpleng paraan kung saan…
Nasa magandang lugar ako.
Puwede siyang magsaya ngayon.
At ang reaksyong iyon ay parang reaksyon ng taong naniniwala.
Napakagandang makita si Gary Woodland sa ikaapat na araw ng Open.
Tingin ko, natutuwa ang mga tao sa ginagawa niya rito.
Grabe ang sama ng panahon dito sa Royal Troon.
Higit sa ibang major, ang British Open
ay mas mental lalo pag humaharap ka sa ganoong panahon.
Mahirap para sa akin.
Kahanga-hanga ito.
Wala pa akong nakikita na kayang gawin ang tirang iyon ngayon.
Pero nakalabas ako at nakalaban sa pinakmagagaling na manlalaro.
Mr. Woodland.
Paakyat sa burol, pumunta sa kanan. Track, track, track.
Ayos!
Magandang birdie.
Justin Rose.
Isang magandang halimbawa kung paano mag-focus, 'no?
Isang malaking putt dito.
Kumakabog ang puso ko. Sigurado siya rin.
Ang ganda ng tira!
Isang talampakan bago ang hole!
Mukhang 'di siya mami-miss.
Akala ko papasok.
Si Rose na may drop shot sa 12.
Bumaba ng dalawa.
Isang problema para sa Englishman.
Gary Woodland.
Bagalan mo. O, ayun!
Malapit lang sa bandila.
Napakaganda no'n.
Masaya na walang sakit ng ulo.
Masaya na di uuwi nang maaga sa weekend,
di gaya no'ng sa U.S. Open, pero nakakainis na…
wala ka sa katapusan.
Di ko maintindihan ba't ang dami kong gamit.
Mahirap at mahirap ang taon,
pero ang makalaban sa paghihirap na 'yon
at magkaroon ng kaunting tagumpay minsan, ipinagmamalaki ko 'yon.
Higit sa lahat, maganda ang pakiramdam ko buong linggo.
Malusog, matatag, malakas. Ano pa ba?
Sinasabi lang na kailangan kong lumaban,
at maniwala sa sarili.
Hi, babe.
Handa ka nang umuwi?
Oo. Handa na akong umuwi.
Magkita-kita tayo.
Nakahiga si Justin para makita ang putt niya. May hinahanap siya.
Oo, nakakatawa kapag wala kang mahanap na gradient
mula kaliwa pakanan o kanan pakaliwa.
Gusto natin ng break, 'no?
Oo, nasa taas ng burol, na hindi nakakatulong.
Sobrang lapit na niya sa huling tatlong hole.
Ang par putt sa 12 ay lumipas, tumalon sa 13, at 'yong isa na nasa isang pulgada.
Xander Schauffele.
Kapag naipasok niya ito, mahirap na siyang habulin.
Mukhang maganda ang lagay niya.
Nakahanap siya ng isa pa.
Nangunguna sa Xander Schauffele sa unang pagkakataon sa kampeonato.
Xander, mahusay na kalaban.
Bago ko namalayan, nakalayo na siya at medyo naunahan na ako.
-Xander! -Sige, Xander!
Ang sagot mula kay Rose.
Oras na para kay Justin.
Ilan pang oportunidad ang makukuha mo para manalo sa Open? Hindi marami.
Gumewang. Gumagalaw ito, at nahulog ito sa kaliwa.
Nanatili siya sa five under.
Tatlo sa likod ni Schauffele.
Oo, kitang-kita niya ang taong kailangan niyang talunin.
Oo, kaya niya.
Napakaganda ng tira. Napakagandang pitch mula kay Schauffele.
Ito ang tira ng buhay niya.
Sibusubukang wag isipin ang maaring nangyari.
Pupunta siya sa pangwakas na hole na nahuhuli ng tatlo mula sa kalaban niya.
Isang magandang pagtanggap para kay Justin Rose.
Hindi ko maalalang kinilabutan ako sa mga golf course.
At kinilabutan ako. Sulit ang lahat.
Sige na, pumasok ka. Umikot ka. Ayan, Justin!
Di mo mauulit 'yon sa ibang panalo.
Kailangan mo ng espesyal na mga pangyayari na magsasama-sama.
Kaya napakatindi no'n para sa akin.
Justin!
Tapos naglakad ako mula sa 18, at ang makita si Kate…
-Mahal kita. -Alam ko.
Napagtanto ko lang talaga noong nakita ko na ang mga mahal ko.
Ay, Fooch, sayang.
Gaano siya kagaling?
Ang galing, buong linggo.
Pareho kayo.
Kaya mo ito ginagawa. Gusto mong ibahagi sa kanila.
Nagsikap din sila para sa akin. At makikita mo sa mga mukha nila.
Ako ang pangalawang pinakamagaling.
Nine out of ten, mahahawakan ko ang tropeo.
Tinalo lang ako ng mahusay na laro.
Ipinagmamalaki ko kung paano ako naglaro at ang naramdaman ko sa sarili ko.
Nagulat ako na emosyonal ako dahil wala akong emsyon nang maglaro.
Oo, mukhang kuha mo.
Pero kung may tumira ng six under, ano'ng magagawa mo?
Sige, boys. Napakagandang linggo no'n.
-Grabe. -Oo.
Napakagandang linggo.
Oo!
Salamat.
Magaling sana akong kampeon.
Matutuwa ako sa tropeo na 'yon.
Naaawa ako sa tropeo.
Mawalang galang na kay Xander, pero nanamnamin ko 'yon.
Napatunayan mo ngayong linggo na tama ang ginagawa mo.
Oras na para ibigay lahat at talagang manalo.
'Yan ang larawan ng ulo niya.
Patingin ako!
Totoong ulo niya 'yan.
-Gusto kong makita. -Oo.
Nasaan ang plates at screw.
Nasa loob. Di ko sigurado.
-Jax, sino ang lalaki pag wala si Dad? -Ako.
-Ano'ng trabaho mo? -Protektahan ang lahat.
Protektahan ang lahat, tama. Magpakabait kayo.
-Bye, guys. -Bye!
Doon kayo sa daanan o sa balkonahe.
Bye, Mom! Bye, Dad!
Kunan mo ng litrato ang ulo ni Daddy!
Dad!
Kunan mo ng litrato ang ulo ni Daddy!
Kunan mo! Gusto kong makita!
-Ang ulo ko? -Oo!
-Kunan mo ng litrato ang ulo mo! -Magsaya kayo!
Kunan mo ng litrato ang ulo mo!
Gusto ko na limang bese pa nilang inulit.
Naalala mo ba kung paano pumunta doon mula dito?
Hindi.
Babalik tayo para makasiguro na walang tumubo sa huling tatlong buwan.
At ipipilit ko kung maayos ang lahat na itigil…
Ipipilit ko din.
Gusto talaga ni Gabby na itigil na ang mga gamot.
Umaasa ako.
Woodland!
-Kumusta ka? -Mabuti, kumusta?
Ayos lang ako. Salamat.
Dito tayo.
Tinitingnan natin ang utak mo ngayon.
-Nag-MRI ka na dati. -Oo.
-At may allergy ka ba sa MRI dye? -Wala.
-Claustrophobia? -Wala
-Naoperahan ka na ba sa utak? -Oo.
Okay. At anumang…
Walang gustong narito sa ospital.
Gaya 'to ng mahihirap na araw sa generals. At handa na akong matapos 'to.
Kung may problema ka, sabihan mo ako agad.
-Salamat. -Sasamhan kita pabalik.
Napakahirap makitang nahihirapan ang taong mahal
hindi lang sa pisikal kundi sa pag-iisip.
Di namin alam ang nangyayari, kaya wala kaming kinausap.
At walang nakaaalam. At wala pa ring nakaaalam.
Bigla na lang itong lumabas. Nabago ang buhay namin.
Gary, ayos ka lang ba?
Ayos lang ako. Salamat.
Halos 17 taon na kaming magkasama.
Parang kalahati na ng buhay ko.
Akala ko mahal ko siya noong pinakasalan ko siya. O mahal ko siya 15 years ago.
Pero ang pagmamahal na mayroon kami para sa isa't isa ngayon
ay 100 beses kaysa noong nakaraang taon.
Isang libong beses kaysa noong ikinasal kami.
Alam ko ang gusto niyang sabihin.
At alam ko ang nararamdaman niya kapag lumabas siya ng kwartong iyon.
At… iba na ngayon.
Hindi ko alam. Sobra. Higit pa sa inakala ko.
Ibibigay ko ang susi ng locker.
-Salamat. -At dito tayo.
Sa kabila.
Uh-oh.
Tutulungan kita dito.
-Puwede mong gamitin 'tong kuwarto. -Inoperahan ako sa utak.
Puwede kang magpalit dito.
Uy! Kumusta?
-Ang ganda mo. -Salamat.
-Hello. Masaya akong makita ka. -Ako rin.
Kumusta?
Mabuti, pagod lang.
Magandang balita. Mukhang walang nagbago.
-Perpekto. -Kaya…
'Yon ang tingin ko. Hinihintay ko ang official reading
mula sa… radiologist.
Kung iba, sasabihan kita.
Oo. Sige.
Puwede bang ibaba ang gamot?
Oo. Kailangang maghintay na magbakasyon ka.
-Mahaba. -Mahabang panahon na wala kang laro.
Ibaba mo, at kung sumumpong, puwede mong itaas.
-Itaas. -Oo.
Magandang pag-isipan na ibaba iyon. Sige.
-The best ka. -Masaya ako sa magandang balita.
-Oo. Walang duda. -Salamat.
Magandang balita 'yon.
Maganda ang kinalabasan, di ba?
Walang nagbago.
Malaki ang layunin ko tuwing pumapasok ako.
Tingin ko ipapatigil na ang gamot,
pero naisip ko na sa ikatlong linggo pagkatapos ng operasyon.
Oo.
Kaya… malamang di makatotohanan ang gusto ko,
pero ang pangunahing layunin, ang mahalaga,
ay maayos ang lahat at walang tumutubo.
At malusog ako.
At ang maibahagi ito sa mga anak ko at…
Iyon ang dahilan. Nilalagay nito ang buhay…
Naitatama nito ang pananaw sa mga birdie at putt kaya…
Sabik na akong makauwi at makita sila.
Get set!
Go!
Kailangan nating tumalon sa ball pit dahil natalo tayo.
Bilang atleta, wala kang oras magnilay.
Nagkaroon ako ng oras para magnilay at…
Natalo kita!
Ipinagmamalaki ko ang sarili.
Di ko pa yata nasabi 'yan sa buhay ko, na ipinagmamalaki ko ang sarili ko.
Ito ang pinakamahirap na taon ng buhay ko, pero lumaban ako.
-Ready! -Heto na.
Set!
Di ko alam kung gagaling pa
dahil ang bawat araw ay kakila-kilabot, at mahirap makasama ang mga anak ko
dahil di kaya ng utak ko ang ingay at maraming pangyayaro at…
-Dad, tulong! -Ako'ng bahala, baby.
Naipit ako!
Ang huling tatlong linggo ang unang beses sa isang taon
na kaya kong makasama buong araw ang pamilya ko
at di na kailangang umalis at humiga.
Nakikita ko na ang liwanag sa dulo ng lagusan.
At para doon ang paglaban.
Nagsisimula na akong bumalik sa dati. At…
At iyon ay…
Para doon lahat iyon.
Wala pang isang taon,
Di nakasama si Keegan Bradley sa Ryder Cup team.
Marami akong kailangan na patunayan sa sarili.
Kaya gusto ko talagang maglaro sa Presidents Cup.
Ang Presidents Cup ay ang Unieted States team
laban sa buong mundo maliban sa Europe.
Parang Ryder Cup pero kasama si Tom Kim.
Sige! Tayo na!
Napahiya ang Americans sa Ryder Cup noong nakaraang taon.
Kaya kailangang galingan para maiwasan ang kahihiyan.
Ano 'yon?
Para sa iba, pagkakataon ito para manalo.
Para sa kaunting oras na iyon, parang buhay o kamatayan ang lahat.
Tagapagsalin ng Subtitle: Rexie Quizon uhay o kamatayan ang lahat.