Lagi kong hinahanap mga bagay na magpapalakas ng loob ko,
at marami akong dapat patunayan sa sarili,
at pakiramdam ko lagi kong sinusubukan na patunayan ang sarili sa golfing
at ipakita na baka nababagay din ako
sa ilang team kung saan di ako nakapasok.
Kaya gusto ko talagang maglaro sa Presidents Cup.
Malaking bagay na mapasali sa team. Di na pwedeng maulit ang nangyari noong huli.
Gagawin ko ang lahat gaya ng lagi kong ginagawa.
Pakiramdam ko ang bawat linggo ay isang laban.
Ang magandang Castle Pines Golf Club
sa huling round ng BMW Championship.
Wala pang isang taon, hindi mo maiisip ang kawalan ng pag-asa
at ang kabiguan ni Keegan Bradley
nang di makasali sa Ryder Cup.
At inaasahan
na kung manalo dito si Keegan Bradley,
paano siyang di makakasali sa Presidents Cup team?
Nanalo ulit si Keegan Bradley sa BMW.
Congratulations kay Keegan Bradley,
ang kampeon ngayong taon ng BMW Championship.
…Presidents Cup. Gusto mong nasa Montreal.
-Wala akong pressure. -Di ko makitang di ka kasali.
Nangyayari ang Presidents Cup kada dalawang taon,
at kinakalaban ang United States
ng buong mundo, maliban sa Europe.
-I-N-T! -Team golf pero kasama si Tom Kim.
Naipasok niya!
Walang katulad sa golf ang Presidents Cup.
Katulad ng Ryder Cup,
may 12 puwestong pinaglalabanan sa Presidents Cup.
Anim ang nakukuha, at anim ang pinipili ng mga kapitan.
Ito ang pinakamalaking harapan.
Naglalaro ka para sa bansa mo, para sa pride, at sa teammates mo.
Karamihan sa kanila ay di sanay sa ganitong pressure.
Nakuha ng United States ang Presidents Cup.
Sinusubukan ko na wag masyadong isipin 'to.
Gusto kong makasama sa team.
Maraming nakataya sa taon ng Presidents Cup
pag pumasok ang Team USA mula sa pagkatalo sa Ryder Cup.
May motibasyon sila.
Pakiramdam nila may dapat silang patunayan.
Ang International Team ang ituturing na underdogs
hanggang makuha nila ang tagumpay.
Napakalakas ng US pagdating sa golf,
at matagal nang di nananalo ang International Team,
at gusto naming baguhin iyon.
Ilang sandali na lang bago malaman
sino ang kukumpleto sa teams para kay Jim Furyk at Mike Weir.
Gusto kong makita kung sino'ng mapipili.
Magandang hapon. Welcome sa Royal Montreal Golf Club.
Mauuna si International Team Captain Mike Weir,
tapos kay US Team Captain Jim Furyk. Mike?
Sabi ni Mike Weir, "Pwede kahit anim na Canadian sa team,
pero kailangan nilang makapasok."
Siguradong gusto ng Canada na maraming makapasok na Canadian.
Nasasabik na 'kong ihayag ang mga napili ko.
Christiaan Bezuidenhout ng South Africa.
Isang baguhan, Min Woo Lee.
Isang beterano pa, si Si Woo Kim.
At ang mga Canadian.
Corey Conners.
Si Taylor Pendrith.
Ang huling Canadian ay si Mackenzie Hughes.
Tingnan natin ang kabuuan ng team.
Gaya ng sabi ni Mike, tatlong Canadian ang napili,
si Conners, Hughes, at Pendrith.
Walang Nick Taylor at Adam Hadwin.
Nakakadismaya, pero, magagamit ko ito bilang motibasyon
para tumayo sa umaga at mag-gym
at tumira ng bola at iba pa.
Ayos lang.
Ikaw na, Jim.
Sino ang mga napili mo para sa Royal Montreal?
Magsisimula ako kay Sam Burns,
Russell Henley,
Keegan Bradley,
Max Homa,
Brian Harman,
at Tony Finau.
At mukhang nasabi na ni Jim
lahat ng nasa listahan para sa Presidents Cup.
Nasasabik lang akong gawin ito,
laban sa magaling na kalaban, mabuting kaibigan, Jim. Si Captain Furyk.
Alam namin na nasa away game kami.
Alam naming 99% ng manonood ay di kami susuportahan.
Nasasabik ako sa 12 manlalaro. Dapat handa sila.
Mahalaga ito sa lahat, at may 12 manlalaro na handang-handa at nasasabik.
Nasa kuwarto kami nang tumawag si Jim?
Mm-hmm.
At parang sinabi ko sa 'yo,
na kung tumawag siya at sinabing wala ako sa team,
maiintindihan ko.
May parte ako na inaasahan ko ito.
Puwedeng di niya ako pinili.
Ilang beses akong nagpapasalamat.
Nangako ako sa sarili ko, pagkatapos ng nakaraang taon, na kakalma ako
at di ko sobrang pagtutuunan ang pagpasok sa mga team,
kasi no'ng di ako nakapasok,
nahirapan ako, pero nahirapan din si Jillian, ang pamilya.
-Uy, Zach. -Uy, pare.
Di madaling sabihin ito.
Mas mainam na pumunta sa ibang direksyon ngayong taon.
Gusto kong kumuha ng 30 manlalaro,
pero di puwede.
At gusto ko lang malaman mo na nagpapasalamat ako.
Okay, Zach, naiintindihan ko.
Siyempre, good luck sa iyo.
at sana pumunta kayo doon at manalo.
Salamat, Keegs. Salamat, pare.
Sino 'yon? Sino 'yon?
Ano'ng ginagawa niyo?
-Wala. -Wala, honey.
Yakapin mo si Papa.
-Bakit? -Kailangan niya.
Nakakadismayang panoorin siya na pagdaanan 'yon.
Nadurog ang puso namin.
Ang sakit no'n.
Alam mo, pero agad-agad,
sabi ni Keegan, "Sige, makakasali ako sa Presidents Cup Team."
Nakakatuwa na maipakita niya ang galing
na matagal ko nang alam
at di ko pinagdudahan kailanman.
Tingin ko, sa buhay, sa anumang trabaho,
may mga taong nagtatrabaho nang husto.
Ibinibigay nila lahat sa ginagawa nila.
Nagsasakripisyo sila. Nagsasakripisyo sila para sa pamilya nila.
Ginagawa nila lahat pero di laging nagtatagumpay.
Oo.
Kaya kapag nagkaroon ka ng pagkakataon, ang sarap sa pakiramdam.
Hola, Netflix.
Hola, Full Swing.
May kukuha ng pagkain mo, Mateo.
Uy, Pixie.
Mate, para sa muscles mo. Karne.
-Sino'ng malaki ang muscles? -Ako.
Ako si Camilo Villegas.
Masuwerte akong maging assistant captain,
sa ikalawang pagkakataon.
Ikinararangal kong mapasali sa team.
Karne?
Ang maging malakas tulad nino?
Tulad ni Daddy.
-Tulad ni Daddy. -Tulad ni Daddy.
Si Camilo Villegas ay isa sa mas minamahal na manlalaro sa PGA Tour.
…para kay Camilo Villegas,
kampeon sa PGA Tour.
Maraming beses na nanalo sa PGA Tour, naglaro sa maraming team events.
Nirerespeto lang talaga siya.
Nagbalik na si Camilo Villegas sa gurpo ng mga nagwagi.
Ang mga Latin player ay naroon para magdiwang.
Bagong-bago pa. Nanalo siya noong isang taon.
Nakapareha niya ang marami sa mga kasama namin.
Maganda siyang kasama para makita kung paano naglalaro ang iba.
Kaya di na pinag-iisipan ang pagpili kay Camilo.
Pero masaya ako noong tumawag siya.
Sigurado iyon.
"Bwisit, bakit mo ako pinaghintay?"
Handa na siya. Kailangan namin iyon.
Mahalaga siya sa team namin,
at pag naroon siya pag may laban ako, lumalakas ang loob ko.
Kaya kong lumaban para sa kanya, at tingin ko ganoon din siya sa amin.
Gusto mong pumunta sa golf course? Tumira ng mga bola?
'Yong kapitbahay ko ay nag-aral kung saan nag-aral si Camilo,
kaya kilala ko na siya buong buhay ko.
Di makakakain si Mama, dahil kailangan ka niyang hawakan.
Mahuhulog ka sa upuan.
Si Mateo ay anak namin.
Naging liwanag siya sa amin. Isang ginhawa.
Para mapasaya ang pamilya namin matapos mawala si Mia.
Nang ipanganak si Mia, sa unang pagkakataon,
pakiramdam ko wala na akong kailangan, alam mo 'yon?
Nasa akin na lahat ng pinangarap ko,
at ang batang babaeng ito ang bumuo sa akin.
Si Mia, masigla siya,
at di mo naisip na mangyayari ito.
Noong 17 buwang gulang si Mia, sumama ang pakiramdam niya.
Isang gabi, hindi siya makatulog buong gabi,
at noong gabing iyon, napahawak siya sa ulo niya.
At kinabukasan, sinabi ko kay Camilo,
"Kailangan nating gumawa ng paraan. Di ko gusto ito."
Kinuha ko ang telepono at tinawagan si Barbara at Jack Nicklaus
at humingi ng tulong sa kanila.
May ginawang tests ang Nicklaus Children, at nagbago ang buhay namin.
Nagbago ang buhay ni Mia. At nagsimula ang laban.
May nakita kaming bukol sa utak ni Mia.
May brain at spine cancer siya.
At sinabi nila sa amin, "Okay, kailangan nating operahan ngayon,"
para alisin ang kaya nilang alisin mula sa pangunahing tumor sa utak.
Sa kasamaang palad, napaka-agresibo ng cancer ni Mia.
Napakahirap noon
dahil nangyari ito sa Covid noong nagsimula ang lockdown.
Parehong nasa Colombia ang pamilya namin.
Lockdown, sarado ang border.
Walang paraan para makapunta sila.
Welcome sa kuwarto ni Mia. Ngumiti at maging masaya!
Naaalala ko, tumawag ako sa kapatid ko at tumingin kay Mia,
niyakap siya, at naging emosyonal ako.
Umiiyak lang. At sasabihin niya sa akin,
"Kailangan mong huminga."
At ang paghinga lang ang nagpatigil sa pag-iyak ko.
Sobrang sakit.
Nakalimang operasyon siya sa utak.
Ang pinakamalakas na treatment, chemo treatment.
Maraming iba't ibang tests at kung anu-ano.
At
pagkatapos ng limang buwan, pumanaw na siya.
Lagi namin siyang kasama. Nandoon siya.
Gaya ng sabi ni Mateo.
Tirahin mo ng malakas.
Alam niyang may ate siya. Alam niyang di siya nakatira dito.
Pero alam niyang nariyan siya.
Logan, pumasok ka pa!
Sige! Ayos!
-Celebration time. Mag-celebrate ka. -Sige na.
-Ang astig. Di ko pa nakita 'yon. -'Yon 'yong bagong ginagawa niya.
Si Maria ay isa sa mga unang babae na nakilala ko sa Florida.
Napakalugod at napakabait.
Mahahalagang tao sila sa buhay namin.
-Mukhang ikaw at ako, Coopsy! -Yay!
Napakahirap noong may sakit si Mia.
Ka-edad ni Mia ang panganay ko.
Magkalaro sila at sabay lumalaki.
Kumakapit ka ba?
Alam kong wala na ang batang ito, at hindi ko lang…
Hindi mo alam ang gagawin.
Di ko maisip ang pinagdadaanan ni Maria at Camilo.
Wow.
-Corn maze! -Corn maze.
Binabalik nito ang lahat sa kung ano'ngmahalaga.
Logan, isuot mo 'to.
-Napakaganda rito. Napakaganda. -Alam ko.
Laging may nagsasabi sa akin,
"Hindi ka nagsisikap." Laging may lalaking sumisigaw sa akin,
"Hindi ka sapat."
Sabi ng isa, "Wala kang sapat na oras sa pamilya mo."
"Lalaki ang mga anak mo, at pagsisisihan mo ito."
Dahil financially, pwede na akong tumigil.
Kaya makasarili ang kagustuhan kong magpatuloy.
Tingnan mo ang ngipin niya!
-Ito. Ilaglag mo. -Magaling.
-Oh yay! Sakto sa bibig niya. -Bull's-eye!
Mahirap balansehin.
Seryoso kayo?
-Whoa. -Alam ko. Sandali lang.
Gusto ko lang 'yong oras na, "Sulit lahat ng ito."
-Yeah! -Yeah!
Tatakbo ba tayo?
Sisipain kita, bro.
Iniinspire kami ni Mia, na magbigay sa mga nasa parehong sitwasyon,
at ngayon mayroon na kaming Mia's Miracles Foundation.
Alam mo, paikot ang buhay.
At pwede tayong umupo at mag-usap tungkol sa mabubuti at masasamang bagay.
Dito ba?
Si Mia ay nasa mundong ito sa maikling panahon.
Pero magiging malaki ang impact niya.
Kahit nawala ang anak namin, napagtanto namin kung gaano kami kasuwerte
na narito sa Nicklaus Children's sa suporta ng mga tao.
Lagi akong umiiyak sa mga ganito. Pero…
Mahal kita!
Lagi kong sinasabi sana nandito si Mia, pero tinutulungan tayo ni Mia.
Binubuksan ang puso namin.
At hindi kapani-paniwala, ang enerhiyang natatanggap namin,
araw-araw,
sa mga kaibigan, sa pamilya, mula sa lahat ng nandito.
Magkaibang tao kami, at hindi kami magiging pareho.
On your mark, get set, go!
Pero tingin ko ang career niya, ang golf,
ang pinakamalaking manggagamot niya.
Ang suportang natanggap ko mula sa mga kasama ko,
mula sa PGA Tour, mula sa mundo ng golf ay kakaiba.
Ang pagiging assistant captain ay paraan para makabawi.
Ikinararangal kong maging bahagi ng team, para subukang baguhin ang mga bagay.
Tayo na!
Nasasabik ako, kinakabahan,
pero kasama 'yon sa pagiging parte ng isang malaking kaganapan tulad nito.
Sige!
Dumating na ang Chef, baby! Ano'ng niluluto?
-Kumusta ka? Ayos ka lang? -Mabuti. Tayo na, baby!
Unang beses ko sa Presidents Cup. Nasasabik ako.
Nasasabik akong kumatawan sa team, at isuot ang itim at gintong kalasag.
Malaking karangalan ito.
At isa pang maleta?
Buti di marami ang dala ko.
Ang gusto ko sa Presidents Cup,
na sa isang indibidwal na sport ay may isang linggo,
na may 12 kang kapatid na hinahangaan mo at gusto mong magtagumpay.
-Oo! Handa ka nang umakyat? -Oo.
May plano na. May layunin.
Maganda ang pakiramdam ko. Tingin ko handa na ang team na ito.
-Ano'ng nangyayari? -Maligayang pagdating!
Kung tatalunin natin ang US,
kailangan lang magkaisa ng team mula sa buong mundo
at subukang pantayan sila hangga't maaari para lumaban doon.
Para sa Team USA, lagi silang naglalaro na magkakasama.
Magkakasama na sila mula junior golf, kaya kilalang-kilala nila ang isa't isa.
Iba ang hamon sa International Team.
Napakalaking melting pot nito
na kailangan mong mapag-ugnay sa maikling oras.
Nasasabik na ako. Nasabik ako.
Kaming mga International ay laging talo sa Americans
ng mga 95%.
Isang beses kaming nanalo, at nakatabla, kaya sana manalo kami ngayon.
Ang poutine ay dapat, parang, halloumi-y.
Masarap.
Makikita namin ang team cabin sa unang pagkakataon.
-Wow. Ang ganda nito. Wow. -Diyos ko.
Ang ganda ng pictures.
Wow.
Di ko maramdamang underdog kami, di gaya ng dati.
Tingin ko ang momentum pa lang,
maraming magaling na naglalaro, na napakaganda.
Gusto kong maglaro. Tara na.
Pagdating sa world ranking,
ito na ang pinakamahigpit sa loob ng mga 20 taon.
Pero ang US Team ay napakalakas.
Mukhang paborito sila sa lahat ng team competitions.
Pero nakita rin namin ang ginawa ng Team Europe sa Ryder Cups,
at sinusubukan namin silang sundan.
Mahirap na hamon ito sa amin mula sa pananaw ng paglalaro,
mula sa kasaysayan at mga resulta.
Kaya may malaking proyekto, at ito ay para subukang baguhin iyon.
Bagay na bagay si Camilo bilang vice captain,
at isa dito ay dahil sa minamahal siyang manlalaro
na nakita ang bawat sulok ng professional golf.
Pero angkop din na nasa support role siya
para sa International Team dahil sa laki ng nakuha niyang suporta
mula sa international golf community mula nang mawala si Mia.
Okay, guys, Martes ng Presidents Cup,
at may team luncheon tayo.
Lahat ng babae ay magpapaayos ng buhok at makeup
para maging ayos tayo at handa na para sa team photos mamayang gabi.
Magiging maganda tayo.
Babe!
-Ayos! Ang ganda niyan. -Nagustuhan n'yo ba?
-Ang ganda. -Mukha akong si Doña Florinda.
Gusto mong makita ang inspirasyon ko?
Oo, gusto ko.
-Diyos ko. Tama na. -Kuhang-kuha.
-Kuhang-kuha, di ba? -Kuhang-kuha.
Tama na.
Sige. Subukan ko ang small?
-Oo, subukan mo. -Okay.
Hindi ko naisip na kaarawan ni Mia sa Huwebes.
-Oo. Anim na taon dapat siya. Kaya… -Kumusta ka?
Siya ay… Ayos lang ako.
-Talaga? -Ayos lang ako.
Alam kong nasa mabuti siya, kaya…
Lagi kong iniisip, paano…
kung paano mo…
di i-rationalize, pero kung paano mo iniintindi.
-Mahirap sabihin. -Mm-hmm.
Pero alam kong misyon namin 'to.
Ito ang misyon ko. Ginagawa ko ang dapat kong gawin.
At nang magsimula ang lahat, at noong sinabi sa akin isang araw,
na, "Baka hindi makaligtas si Mia."
"At baka pinakamabuti para sa kanya ay mapupunta siya sa Langit."
At sa sandaling iyon, Sabi ko, "Hindi. Mamamatay ako kasama siya."
-Oo. -Akala ko matatapos na ang buhay ko.
Pero iisipin mo ano ang gusto ni Mia para sa akin.
Gusto niya akong mabuhay, at gusto niyang maging masaya ako,
at gusto niyang umunlad ako.
Kaya parang nabubuhay na siya mula sa mga mata ko.
Wow.
Nakakabilib ka.
-Hindi, salamat. -Hindi…
Alam ko kung gaano kaganda ang komunidad namin,
pero di ko naisip na makakaranas ako ng grabeng pagmamahal.
Napakahirap ilarawan.
Grabe ang suporta ng lahat,
at naramdaman namin ang sobrang pagmamahal.
Parang… Para kaming isang pamilya, isang maliit na pamilya.
Okay, walang iiyak.
-Hindi, ang makeup. -Ang makeup.
-May mga party tayong pupuntahan. -Oo.
Mga larawang kukunan. Sa Doña Florinda kong hitsura.
Ang pinagdaanan nina Maria at Camilo
ay nagpatibay sa international family namin
para suportahan sila.
Pinapakita nito na ang ganda ng larong ito sa antas na ito
ay isang bagay na mahiwaga.
Sobrang competitive nito, pero sa oras ng paghihirap,
tinutulungan namin ang isa't isa, at iyon ang maganda.
Espesyal ang International Team.
May mga taga-Australia.
South Africa, Korea,
Japan, Colombia, Canada na nagsama-sama para bumuo ng isang team.
Ang international unity na dapat mabuo
ay isang bagay na talagang mahiwaga na sa tingin ko ay wala ang US Team.
Sa tingin ko, nagkakaisa ang team namin ngayong taon.
Ang kalasag namin ang nagbubuklod sa amin,
at sa tingin ko tinanggap ito ng mga manlalaro.
Masayang makilalang mas iisa,
at talagang trinabaho namin ang pag-unawa sa iba't ibang kultura,
pag-unawa sa iba't ibang manlalaro,
at sinubukang pagk-isahin sila para maintindihan
na may mas malaking layunin sa likod ng kaganapang ito,
at naging maayos 'yon.
Lahat sila pinag-uusapan kung gaano ka-espesyal ang team events na ito.
Di ka naglalaro para sa pera o sa sarili mo.
Naglalaro ka para sa mga kapatid mo, sa bansa mo.
Mabuti, at pagkatapos ay…
Napakaganda niyan.
Pagkatapos ng espesyal na araw,
kasama ang mga asawa at ang pananabik at ang mga tao,
babalik kami bukas naka-focus at handang maglaro.
Tara na, rock and roll, mga gago.
Ang International Team, magagaling, mahuhusay, talentado,
at may beteranong pamunuan sila. Kaya may kakaibang enerhiya,
pero kumpiyansa ako. May isang magandang team. Kumpiyansa ako.
Pagdating sa Presidents Cup, nagtinginan kami ni Keegan at sabi namin,
"Pre, hindi ba magandang tumigil na lang ang utak kahit ilang araw lang?"
Kasi imposible.
Iniisip mo ang mangyayari at ang bigat no'n..
At isa sa pinakakinatatakutan niya sa pagsali sa Presidents Cup,
ay ang pagkakaroon ng nightmare week, na pwedeng mangyari. Golf 'to.
Habang papalapit ka sa unang round,
"Okay, totoo ito."
Sa isip ko, kinakabahan pa rin ako.
Parang, "Naku, kailangan kong maghanda para dito."
"Mangyayari 'to, gusto ko man o hindi."
"Pupunta ako sa tee na may partner, maglalaro para sa bansa ko.
at gusto akong tapusin ng kabilang team."
Matindi ang pressure sa ganitong event.
Pero para kay Keegan Bradley, walang dudang mas matindi.
Matapos di masali sa Ryder Cup team sa nakakalungkot na paraan,
kamakailan,
si Keegan at ang buong mundo ng golf ay nabigyan ng makakagulat na balita.
Salamat sa pagpunta
para sa pag-anunsyo sa kapitan ng Ryder Cup.
Sa loob ng higit 100 taon, ang pagiging kapitan ng Ryder Cup
ay isa sa pinakaprestihiyosong titulo sa sport natin.
Nandito ako para ianunsyo ang kapitan ng Ryder Cup,
sa ngalan ng mahigit 30,000 PGA professionals sa buong bansa,
Keegan Bradley.
Ikinararangal ko na maging pinuno ng pangkat na ito,
pagpunta sa Bethpage para manalo ng Ryder Cup para sa America.
Si Keegan Bradley ang magsisilbing kapitan ng US Ryder Cup
sa 2025 sa Bethpage.
Ano'ng reaksyon mo sa balitang ito?
Nakakagulat.
Wala siyang track record sa pagiging kapitan. Iyon ang nakakagulat.
Talagang grabe ang magiging pressure kay Bradley.
Sa tingin ko malaki ang dagdag na pressure kay Keegan Bradley
para patunayan na karapat-dapat siya sa pagiging kapitan.
At sasabihin niya sa 'yo na naglalaro na may bitbit na pasanin
mula nang lumabas siya sa PGA Tour.
At ngayong pinarangalan na si Keegan na maging kapitan,
bumalik ang pasanin niya para patunayan na karapat-dapat siya.
Isang karangalan ito
na di ko inakalang mabibigay sa akin.
Kung ilalagay ang tropeo sa kaliwang kamay…
Gusto kong ipakitang kaya pa ring maglaro ng kapitan nila
at kaya ko pang maglaro
at harapin ang pressure sa mga ganitong event.
Isa na namang Presidents Cup ang dumating sa Royal Montreal,
at ibig sabihin isa sa magagandang eksena sa lahat ng sport.
USA, baby! USA!
Ang pangalawang Presidents Cup dito sa Canada.
Oras na.
Talagang nag-ensayo ang mga manlalaro at naghanda.
Gusto nilang lumaban.
Tayo na. Tayo na, baby.
At alam namin na may malaking hamon kaming haharapin.
Magagaling ang nasa International Team.
May mga matataas ang puwesto sa kabila,
at gusto talaga nilang manalo, kaya kailangang ibigay lahat.
Ang tagal ko nang di nagagawa ito.
Kinakabahan ako at natatakot.
Ang unang tee set na may 4,000 sa stand.
I-N-T!
Ayos.
Masasaya ang fans sa Montreal, napaka-passionate.
Laging may bandila ng Canada sa bawat event. Palaging may nakabihis
sa funky outfit na pula at puti,
at ang taas ng enerhiya.
At kailangan namin sila. Kailangan namin ang enerhiya.
Kapag nagsimula na ang tournament, lumalabas ang kompetisyon,
at gusto mo lang durugin ang kabilang team.
Kahit na mahal mo rin sila dahil matagal na kaming naglalaro ng golf,
pero ibang lugar ito.
Si Maria Villegas, matalik kong kaibigan, ay nasa International Team.
Nasa kasal ko siya, abay,
at alam namin kapag naging…
Naglakad lang kami sa magkabilang panig ng fairway.
Para sa kaunting oras na iyon, parang buhay o kamatayan ang lahat.
Ang una sa limang apat na laban ay ipapakilala na,
at heto na sila.
At ang International Team sinusubukang baguhin ang mga bagay.
Nanalo ang US ng 12 beses sa 14 Presidents Cups,
kabilang ang siyam na magkakasunod na beses.
Ang tumayo sa unang tee at makita ang libo-libong tao doon,
wala kang kailangang sabihin, oras nang magsimula, baby.
Ang Presidents Cup, tulad ng Ryder Cup, ay match play,
ibig sabihin ay magtutunggali sila.
Pag naka-hole ka, aabante ka ng isa.
Pag nagmintis ka, bababa ka ng isa.
Sa huli, ang may pinakamaraming hole ang mananalo.
Karamihan sa laban ay two-on-two. Tapos sa Linggo,lahat ay indibidwal na.
Bawat laban ay may isang puntos.
May 30 laban kaya 30 puntos.
Ang team na may 15.5 puntos, ang mananalo sa Presidents Cup.
Si Tony Finau, na ngayon ay nasa ikatlong Presidents Cup niya.
Ang dahilan kung bakit ka nauna
ay dahil gusto mong makita ang pula, puti, at asul muna.
Halo-halo ang emosyon, pero mas makatuon ka.
Nakakakaba talaga ito para sa amin. Parang, "Ah!"
Gusto kong umiyak. Nagpipigil ako ng hininga.
Susunod na si Jason Day.
Jason Day! Magandang simula dito para sa Inasa International.
Nakuha nila ang unang panalo sa unang hole.
Ang mga player na kumakatawan ang United States Team
ay sina Wyndham Clark, Keegan Bradley.
Nakakakaba ang pangyayaring ito.
Gusto kong masuka, gusto kong umiyak,
at parang… kinikilabutan ako.
Iniisip ni Keegan Bradley kung magkakaroon siya ng pagkakataon
na maglaro muli sa mga team competition.
Di lang siya ang susunod na kapitan ng Ryder Cup para sa US,
nasa Presidents Cup team din siya.
Sa gitna ng fairway.
Sinusubukang lumaban ni Tom Kim.
Naipasok niya!
Gusto kong makitang ganito sila, pag tournament.
Oo, kasi sa normal na tournament, sila ay…
-Parang, tunnel vision. -Oo.
At si Scheffler para tumabla.
Kita n'yo 'yon!
Whoa!
Di ko pa nakita na ganoon si Scottie Scheffler.
Kailangan mong mag-ingat dahil kaya kang dalhin ng emosyon sa magkaibang direksyon,
sa mabuti at masama.
At para sa birdie, si Tom Kim.
Magagawa niya ba ulit?
Whoa!
Narinig muli ni Scheffler.
Tumalikod siya. Ni hindi niya tiningnan.
Umalis na si Kim at Im. Nasa ikasiyam na tee box na sila.
Umalis lang sila.
Medyo pangit iyon. Kabastusan iyon para sa akin.
Sinabihan ko sina Tom at Sung-jae na tumabi.
Ayaw kong makuha ni Scottie ang putt sa number eight
at tingnan si Tom gaya ng ginawa niya sa number seven.
Di maganda, pero nangyayari 'yon.
Walang masamang intensyon.
Napataas ni Tom Kim ang tsansa.
Pinasigla nito ang US Team para sabihing, "Teka lang."
"Kung gagawin mo ito, dapat kaya mong tanggapin."
"Ito ay sports, at ipapaalala namin iyon."
Tony Finau, kaya niyang ipasok ito para sa birdie.
At nagawa niya!
E, ang tirang iyon?
Ang birdie putt ni Wyndham Clark.
Perpekto.
Ang mga sandaling iyon, na naglalabas ng emosyon,
napakatindi, napakabilis.
Masaya akong nangyari iyon. Talagang lumakas ang motibasyon ng lahat.
Keegan Bradley mula sa ibaba ng green. Mananalo siya sa isang birdie.
Naku, tracking! Pasok na pasok!
At ayun na.
Parang ang tahimik sa labas ngayon.
Bumalik tayo sa 18,
at may tsansa si Keegan Bradley na tapusin ito.
Sige pa, isigaw n'yo. Sige.
Tayo na.
Unang round, nakasalalay sa huling putt ni Keegan sa 18.
Kung magmintis siya, makukuha ng International team ang half point.
Pero kung magawa niya, masisiguro ang full 5-0 sweep ng Team USA.
Walang ibang laban. Lahat ng asawa ay naroon.
At naisip ko, "Naku, pare, iti na ang sandali."
Malaking bender para kay Keegan.
At si Keegan Bradley para sa malakas na pagtatapos ng Americans.
Ang daming buildup na baka ito na ang taon
na mananalo ang International Team.
At unang araw, natapos lahat ng pananabik.
Parang pruweba na di nabibilang ang dalawang team sa parehong golf course.
-Magaling. -Pare ko! Gaano kahusay 'yon, pare?
-Napakasaya siguro no'n. -Sampung taong enerhiya.
-Ang galing. -Sabi ko na. Salamat.
Sinabi ko bago ka pa tumira.
"Magwawala siya pag nakuha 'to." Totoo nga.
Akala namin mahirap kaming talunin,
pero matapos ito, naisip namin, "5-0 lead."
Para kang nanguna sa basketbol ng 30 puntos. Malaking lead ito.
-Ang saya no'n. -Yeah, baby!
Grabe, ang ganda!
Lumabas ang USA, tinalo sila.
Sabi nila, "Tournament namin 'to, gaya ng sinabi namin."
"Ano'ng gagawin mo?"
Mahirap ang kahapon, pero tapos na 'yon.
Biyernes na. Tumuon tayo sa ngayon.
Matagal na silang naglalaro ng golf, at alam nila ang ginagawa nila.
Nagkataon lang na naging mahirap ang araw na ito,
lalo na sa dulo kung saan, bumaligtad ang mga laban at…
Di naman pwedeng lumabas lang at isiping madaling kalaban ang US.
Tingin ko di kaagad matatablaito.
Kailangan lang tumuon na manalo ng isang puntos sa bawat laro
at makita kung magkakaroon kami ng pagkakataon sa Linggo.
Pangalawang araw ng Presidents Cup, kung saan umaasa ang nasa International
na mapalakas sila ng mga Canadian ngayong Biyernes.
Kailangan nila ito.
Sabi ni Mike, may plano na di ka maglaro ngayon.
Umasa ka ba?
Di mahalaga sa akin.
Bastra manalo kami ng puntos, 'yon ang mahalaga.
Susubukan mo bang gawin…
Oo. Kaya ako nauna para mapataas ang enerhiya ng manonood.
Tahimik ang mga tao noong Huwebes,
at gusto namin ng suporta, at siniguro kong makukuha namin 'yon.
Alam mo, may mga pagbabago sa loob ng apat na araw.
Malalaking pagbabago, kahit sa isang araw,
kaya mahalagang makuha ang manonood.
I-N-T!
Iba ang kapaligiran ngayon. Ramdam ko na sa simula pa lang.
Mas maingay ang mga tao. Mas maraming tao.
Nakuha ng mga tao ang mensahe na mas mag-ingay.
Oras na para ilabas ang emosyon at maglaro ng golf.
Si Sungjae Im ang magsisimula.
'Yon ay 285 yarda, Dan, para sa bunker.
Tatlong daan sa fairway, at center strike.
Mukhang mas mataas nga ang enerhiya ngayon.
May problema si Xander dito. May puno sa harap niya.
Ooh, itinaas niya.
Tumama sa puno. Di ko alam saan napunta.
Mga 60 yarda lang sa harap niya.
I-N-T!
Pagtatangka ito sa par para manalo sa hole ang international.
Para sa three-up lead.
Malaki. Ang laki niyan. Malayo na mula sa three pababa.
Alam kong maaga pa, pero mahalaga 'yon.
Balik sa five. Birdie para kay Adam Scott para manalo.
Naipasok ng beterano!
Wyndham Clark.
Isa pang chip wala sa green.
Tingnan mo ang mga tao.
May tsansa si Jason Day para manalo sa hole mula sa birdie.
Ayos! At naipasok niya.
Nananalo ang internationals sa apat sa limang laban.
Grabeng pagkatalo.
Si Si Woo Kim para sa par
para manalo sa laban
at gawin itong 5-0 na Biyernes.
Isang sweep!
Napakagaling!
Para sa International Team na bumalik at manalo sa limang laro sa day two,
malaking pahayag 'yon.
Lumabas sila at sinabi sa Team USA, "Di kami takot."
-Magaling! -Nakita mo ba ako?
-Ayos! Atin na 'to! -Ayos!
Mahirap panoorin para sa Team USA pero ang astig
na makita ang kabilang team na ibinibigay lahat
sa harap ng home crowd.
Isang sweep talaga.
Sweep talaga.
Lintik na 'yan.
Pagkatapos ng ganitong araw, kailangang mag-ingat
dahil di ito isang araw na kompetisyon.
Sa kasong ito, dapat magsaya para sa panalo,
sa mga nagawang tama, at ang magandang laro gaya ngayon.
Ayos!
At dapat masiguro naming tumuon sila sa katotohanang balik ulit sa zero.
At babalik kami bukas, susubukang maglaro ng golf.
Kinakabahan ako para sa Linggo.
Ibang usapan ang singles.
Kahit ano pwedeng mangyari sa golf,
at lalo na sa Linggo.
Mabuti ang pakiramdam ni Keegan, pero tahimik siya,
na ibig sabihin medyo kinakabahan siya.
Ang panalo ngayon ay mahalaga sa grupong ito.
Alam kong gustong-gusto nila.
Alam kong gusto ni Keegan higit sa anuman.
Ilang taon silang di natatalo sa Presidents Cup.
Gusto mong laging nasa panalong panig.
USA!
Go, Canada, go!
Ang walang kapantay na kasaysayan at manonood papunta sa huling 12 laban
ng ika-15 Presidents Cup.
Di tulad ng Ryder Cup, may apat na araw ng laban sa halip na tatlo,
at pagkatapos ng laban sa Sabado,
nangunguna ang mga Amerikano ng 11 sa seven ng international.
Mukhang makukuha na ito ng Americans
pero kung mayroon g napatunayan ang internationals,
ito ay ang kaya nilang baligtarin 'to.
At may 12 puntos ngayon.
Iba ang Linggo sa Presidents Cup.
Magpapalit tayo mula sa team matches sa singles match.
Wala ka nang kapareha. Naglalaro ang bawat manlalaro,
at kailangang makuha ang puntos.
Walang hahabol sa pagkakamali mo.
Kailangan mong bumalik sa normal na golf. Ito ang nakasanayan namin.
Pero tatlong araw naglaro ng team golf at parang…
pakiramdam mo di mo pa 'to nagagawa. Magiging kawili-wili ito.
Ilan lang pipirmahan ko. Kailangan kong mag-warm up, di ba?
Magiging napakahalagang araw nito. Nahuhuli tayo ng apat.
Tingnan natin kung maganda ang simula, makakuha ng puntos at magpakita ng galing.
Di nanalo si Captain Jim Furyk sa Ryder Cup,
pero paborito siya sa team niya ngayon.
Pumunta sa akin si Jim at sinabi na ikaanim ako sa rotation.
Alam kong magiging
isang napakahalagang slot nito.
Lahat ng pinagdaanan ni Keegan Bradley nitong mga nakaraang taon,
di mapasama sa Ryder Cup, pagdudahan, tapos naglaro nang maganda,
manalo sa huling bahagi ng season, mapili sa Presidents Cup,
lahat ng 'yon dumating sa sandaling ito.
Lahat ng pressure para manalo ay nasa iyo,
at ayaw mong ikaw ang dahilan ng pagkatalo ng team sa Sunday singles.
Apat at kalahating puntos na lang ang layo ng US
mula sa mahiwagang numero ng 15 at kalahating puntos sa kabuuan.
Kailangan manalo ng internationals ng walo at kalahating puntos para manalo.
Ang apat na puntos ang bilang ng puntos na pwedeng bawiin.
Kahit ano pwedeng mangyari, at di ako nagtitiwala sa lamang bago ang Linggo.
Heto na ang unang laban, at maganda ito.
Major champions na sina Schauffele at Day.
Napakataas no'n, sa may kanto ng bunker. Mukhang magandang tee.
Si Keegan Bradley sa ikalawa.
Magandang simula para kay Keegan Bradley.
Si Xander Schauffele para sa birdie sa par 5, 12th.
Talo na ng lima si Jason Day sa ikatlo pa lang.
Desperadong manatili sa laban at…
Iyon na.
Balik sa ikasampu, Keegan Bradley para sa birdie.
Isang lamang para kay Si Woo Kim.
Gumanti si Keegan Bradley sa 10th.
Kailangang mapanatili ni Si Woo ang lamang…
-Hindi. -Ayos!
At narito si Xander Schauffele.
Sigurado ako na gusto na niyang tapusin 'to.
-Matatapos 'to ng up at down, Woody. -Yes, sir.
Iyon na. Tapos na.
Unang puntos ng Linggo para sa Americans.
Ito ang sandali ni Tom Kim dito, siguro.
Tinamaan ba niya?
Oo! Natabla ni Tom Kim!
May par putt si Matsuyama para manalo sa laban.
I-N-T!
At tinapos ito ni Matsuyama.
Isa na namang magandang laban
sa pagitan ng world number one at number seven.
Sa 13.
Theegala para manalo si birdie.
-Ayos! -At Theegala…
Ang taas ng enerhiya niya.
Napakagandang laro
para sa unang Presidents Cup niya.
I-N-T!
Papalapit na ang United States sa panalo sa Presidents Cup.
Isang puntos lang ang kailangan ng Americans.
At maaring magmula iyon kay Keegan Bradley.
Mukhang maganda ang tubig, Keegan.
Tahimik!
Hoy! Tahimik!
Ang tindi ng manonood kay Keegan ngayon.
Mukhang maganda.
-Ayos! -Nagawa niya.Magandang tira, Keegan.
Di kapani-paniwala kung manalo sa huling tatlong hole si Si Woo
at makatabla sa laban na ito.
Nasa magandang linya.
Magandang tira.
Pinalipad palapit sa hole.
May kislap ng pag-asa.
Kailangang makuha ito ni Keegan Bradley.
-Go. -Sige, umakyat ka.
-Go, ball. Go! -Go!
Attaboy.
Magaling, pare.
Keegan para sa birdie.
Para manalo sa Presidents Cup.
Nakasalalay kay Si Woo Kim
para pigilan si Keegan mula sa pagiging cup clincher.
Sa green, siniguro ko na di tumingin kay Jillian.
Dahil sa pakiramdam ng bigat sa nangyari noong nakaraang taon, sa Medinah,
sa Gleneagles,
sa hindi pagpasok sa ibang team
at isang dekada ng di paglalaro.
Alam ko ang pinaghirapan ko para makabalik dito.
At do'n na nagtatapos.
Nasaan ang beer?
USA!
-Jim! -Niloloko mo ba ako?
Salamat. Salamat sa pagpili sa akin, pare.
Maraming pananabik, saya, maraming enerhiya mula kay Keegan.
At gagawin ko ang lahat para tulungan siya
sa pagpasok sa susunod na taon para sa Ryder Cup.
USA!
Ang golf, ang pamumuhay na ito,
ang laro, ang paglalakbay buong taon,
ang mga sandaling iyon na parang, "Okay, nagbunga 'yon."
Ayos, 'no?
Ang hirap sabihin.
Kung naisulat ko lang nitong mga nakaraan na taon kung pa'no ko 'to gustong mangyari
ito 'yon.
At di laging may pagkakataon na, "Sulit lahat ng ito."
-Ayos! -Ayos!
Ayos!
Ipinagmamalaki ko ang mga kasamahan ko.
Alam mo, mahal ko ang 12 na ito, at sobrang close namin.
Tingin ko lahat kami ay may kumpiyansa na magagawa namin 'to, at
lumaban kami.
May ilang di umayon, at mas magaling sila sa amin.
At mahirap itong tanggapin.
Sa panahon ng kahirapan sa golf, oo, tingnan mo si Mia at ang sitwasyon.
Nagbago ang pagtingin ko sa buhay,
at isa iyon sa doon.
At muli, magpapatuloy ang paglalakbay.
Nasaan si Keegan Bradley na nagpanalo?
Dalhin mo 'yan sa Bethpage. Ibalik natin ang banda, 2025!
Mapupuna ako bilang kapitan sa susunod na taon. Mamaliitin nila ako.
Pagdududahan nila ako. Pinagdudahan ako buong buhay ko.
Doon ako mas gumagaling.
Pupunta tayo sa Bethpage para talunin sila.
Nagsalin ng Subtitle: Rexie Quizon in sila.