Dur, dur. Ben yakaladım.
Neden?
Neden buraya yağmurlar yağdı?
Baba!
Baba, beni duyuyor musun?
Neden?
Berbat kokuyor.
Çürümüş.
Her şeyi yiyorlar.
Fare yemiştir abi. Normal.
Ne normal ya, he? Neye göre normal?
Savaş çıkar, normal.
Salgın olur, normal.
Araba kaybolur, normal!
Hayırdır abi, bizlik ne var?
Peki hurdaya park fişi kesmek normal mi?
Dükkanı işgal etmesi normal mi?
Senin sinirlerin bozuk.
Yok, bilakis. Son derece sakinim. Hatta hiç bu kadar sakin olmamıştım.
Galiba hayatımın en rahat dönemini yaşıyorum.
20'liğim.
Çıkmaya çalışıyor.
Ben olsam çıkmam.
E, dışarı çıkarsa çürür.
Dışarıdakiler aç gözlü.
İnsanlar modern dünyanın belirlediği standartlara ulaşabilmek için
birbirini yiyor.
Onlara dokunmayan her şey normal.
Çünkü herkes kendi sırasını bekliyor.
Sıra ona gelince o da arkadaşını yiyecek.
Doğrudur abi de
ne diyorsun, anlamadım.
Borcumu ödemeye geldim.
Vallahi en iyisini yaparsın.
Şu güzelliğe baksana, hâlâ gideri var.
Hayat böyle bir şey işte.
Birine güzel görünen diğerine acı verebiliyor.
-Neredesin oğlum sen? -Ofisteyim usta.
-Niye arıyorsun lan o zaman? -Bedava.
Bedava peynir fare kapanında olur lan.
-Arabanın sahibi vurdu usta. -Yaşıyor muymuş?
-Halledecekmiş. -Neyi hallediyormuş?
İki yıldır dükkanın ortasında ceset gibi duruyor zaten.
-Abi, sakin olur musun? -Lan oğlum,
yoksa parasını almadın mı?
Beni getirtmeyin oğlum oraya, delirtmeyin lan beni!
Gözünü seveyim abi, ustaya niye haber vermiyorsun?
Abi?
Abi, Tamer abi?
Abi, duyuyor musun beni?
Bu 20'lik mutlaka çıkar.
Mezara koysan mezarda da çıkar.
Sadece ölülerin parayla işi olmaz ama ölmek bile parayla.
Para oldu mu, adamın ikizini yapıyorlar.
Abi? Neye bakıyorsun?
Anahtar sizde mi?
Yok abi.
Onun için kapatamıyoruz, zor açılıyor.
Peki, yürüyor mu?
Vallahi çok işi var daha.
-Açılmıyor. -Abi, ne oluyor?
Açılmıyor.
Bırak, bırak beni.
-Bırak beni. -Abi, sakin ol abi.
-Sıkışmış! Açılmıyor! -Abi, niye vuruyorsun abi?
Bırak beni! Açılmıyor!
Açılmıyor!
Tamer abi!
Borcumu bununla ödesem olur mu?
Bu çok para değil mi?
Yani, para eder.
Benim için bir önemi yok.
Artık parayla pulla bir işim kalmadı.
Ne gerekiyorsa yapın işte.
O zaman ben bunu bir kasaya koyayım da geleyim abi.
Tanışıyor muyuz birader?
Sanmıyorum.
Dışarıyı sevmem.
Sevsem dişçiye giderdim.
Abi!
Abi? Abi, kapıyı niye kapatıyorsun?
Merhaba.
Tamer abi, neredesin? Çıktın mı?
Vay be!
Çocukluğum geçti burada.
Yanlış yerde çalıyorsun be usta.
Burada o kadar az insan kaldı ki.
Ben bilmem.
Bilmem, gülmem, eğilmem.
Sen hayırdır ya?
Seni tanıyorum ceviz baba. Safa ben.
Ayıp oluyor ama sıkışmış. Heh.
Agli gugli gugli gu!
Ayıp, koca adam.
Kendim eydim, kendim geydim eğnime.
Aa.
Safa ben. Tanıyorum seni.
Safa, Safa ben. Tanıyorum seni.
Ne istiyorsun kardeşim ya?
Odun taşıyorum.
E, iyi, taşı.
Burada taşınacak bir şey yok. Hadi işine bak.
Ben sizin derginize de size de…
Merak etme, o iyi biri. Sadece yalnız diye biraz sinirli.
Kafaya takmam, üzülmem, gülmem, bilmem, eğilmem.
Burada yazdığı gibi, tamam mı?
Bilmem, gülmem, eğilmem.
Yok, yok, o boş zaten. Ben giderken atacağım.
Şu parkadan da kurtul artık.
Arkada-- Dur, dur, dur. Ne yapıyorsun? Dur!
Taşıyorum işte, odun taşıyorum.
Ha.
O zaman beni yukarı, terasa çıkartır mısın?
Parası neyse vereyim, he?
Bedava peynir fare kapanında olur, he?
Getir ayağını, getir de çıkartayım şunu.
Hadi, getir. Koy, koy.
Ne gülüyorsun? Yardım etsene!
Affet.
Affeder-- Affet.
Sevil abla, Sevil. Hayret bir şey.
-Safa. -Hı?
Beni şuradaki merdivenlere indirir misin?
-Safa. -Hı?
Sevil abla öldü.
Olur mu?
Olmaz ki.
Ama iyi biriydi be.
Parası olmayanlara bile yemek verirdi.
Herhalde şimdi cennettedir.
Ha?
Dükkana geldiği yok be, dükkana!
Safa, sen şimdi sessiz ol. Beni burada bekle, tamam mı?
Safa!
Affet, affet.
Hayat zor be arkadaş.
Safa!
Sakın o kapıya dokunma, sakın!
Affet arkadaş.
Senin bir masken yok.
O yüzden özür dilemene gerek de yok. Yanlış bir şey yapmadın ki.
Yardımın için sağ ol arkadaş. Bu senin.
İnanmayacaksın ama benim hiç param yok, biliyor musun?
Al, lütfen.
The pains you experience in life create toxins in your brain.
These are called anxieties, and they manage people.
Download the world's best brainwash app, Human 2.0.
Better than the first.
Tamer Bey, merhaba.
Ne istiyorsunuz?
Size bir sürprizimiz var efendim.
Neden? Delirdiniz mi?
Yeni evinizde yaşayacaksınız.
Sahi mi?
Benim niye haberim yok bundan?
Bu yüzden sürpriz diyoruz efendim.
Artık dışarı çıkmak zorunda değilsiniz. Her şey ayağınıza gelecek.
Cennet Sitesi, kale gibi sağlam, jungle deyince kuş seslerini duyacak,
duvarlardan muson yağmurlarının çatırdattığı ağaçları izleyebileceksiniz.
Kızım, bir nefes al ya, robot musun sen?
Ha, o değil. Benim robot.
Şaka, şaka.
-Neden tedavi olmuyorsunuz efendim? -Ne bacağı takarlar belli değil.
Robot bacak taktırın.
-Gıcırdıyor. -Yağlarsınız.
Paslanıyor.
Değiştirirsiniz.
Sandalye iyi.
Tamer Bey?
Devam edebilir miyim?
Mesela tek bir hareketle evinizin mevsimini bile değiştirebileceksiniz.
Mesela nasıl bir hareket?
Yani…
Heh, aynen böyle bir hareket. Bu arada asansör derdiniz yok.
Deprem riski yok, gürültü yok.
Çok şanslısınız. Sıkıcı komşular yok.
-Nasıl yok? Bin kişi yaşıyor orada. -Sahi mi?
Biri ölse kimsenin ruhu duymaz.
Kimse kimseyle yüz göz olmaz.
-Ya bir sus da ben anlatayım artık. -Yok ya. Alırım ayağımın altına ha!
Nasıl? Parmak şıklatarak mı?
Benim yanımda tartışmayın!
Tamer Bey, bakın.
Bu evin arsasının alınmasıyla ada tamamlanmış olacak.
Evinizi bize satın.
Cennet Sitesi'ne taşının.
Bu imkansız.
Ben burada doğdum.
Annem burada oldu.
Duvarlardan birinde el izim var ama nerede, bilmiyorum.
Sahi mi? Çok hoş.
Bakın, ne yazık ki patronumuz bu berbat yeri satın almak istiyor
ve size de bunun için iki katını teklif ediyor.
Cık. Hayır.
Hayır mı?
İyi de burası restorasyon alanı.
Satmazsanız kaderinize razı olursunuz.
Kader.
Peki.
Son teklifim 40 milyon.
40 milyon.
Çok iyi para.
40 milyon.
Bence satın.
Zaten ne yapacaksınız ki bu köhne yerde?
Satın bence. Sat. Ne yapacaksın?
Temiz.
-Hayır. -Hayır mı?
Hayır. Ben para kullanmıyorum.
Ne kullanıyorsunuz ya, hı?
Ölenle ölünmüyor.
Tadilat yapılırken de elinin izini aramıştık.
O zaman da bulamamıştık.
İnsan hep köklerini arıyor, değil mi?
Seni uyandırdım.
Aslında ben hâlâ uyuyorum.
İyice saatlere sarmışsın.
Sahi salılara ne oldu?
Genellikle hep salıları kavga ederdik.
Hatırlamıyorum.
Hiç yaşanmamış gibi unutuyorum her şeyi.
Eğer çok üzülmüşsem, kötü bir şey yaşamışsam
hatırlamıyorum.
O yüzden de kimseyle küs kalamıyorum.
O kadar çok kavga ettik ki artık edecek bir kavgamız bile kalmadı.
Sevdik biz birbirimizi.
Değiştirmek istedik. Bunu da aşk sandık.
Biliyor musun?
Kazadan sonra kendime
yeni huylar edindim.
Ne gibi?
İşte elma yemiyorum.
Dışarı çıkmıyorum.
Yalandan uzak duruyorum.
Ha, bir de para kullanmıyorum artık.
Ev gaz kokuyordu.
Hayat diye bir şey var.
Gelenleri duydun.
-Dışarı çık artık, hayata karış. -İnsanlar sahte.
Dışarı çıktığım her gün bir otopsi yaşıyorum.
Parası olan da olmayan da yaşıyor.
Gülüyor, seviyor, kızıyor ama biliyor musun?
Herkes yaşıyor.
Gerçekten yaşıyor mu?
Hı?
Yatınca gerçekten uyuyor muyuz?
Beynimiz sürekli etki altında değil mi?
Etki altında olması çok normal.
Ya nesi normal?
Gece uyurken sese uyanırsın, rüya görürsün.
Beynin tepki verir, beynin uyumaz.
Dinlenmeyen bir et parçası nasıl yaşar?
Çiçekler kurudu, yak. Radyo bozuldu, at.
İnsanlar sahte, sokağa çıkma.
Yaşadığımızı sanıyoruz.
Ama hepimiz günün birinde çekip gidiyoruz.
Seninki yaşamak değil.
Korku.
Ne kadar kolay.
Terk etmen kadar değil.
Elimdeymiş gibi konuşuyorsun.
Kumru.
Özür dilerim.
Zaman senin takvimlerindeki gibi akmıyor.
Zaman bir yanılsama.
Yaşamak da
ölmek de…
Sabah cama çarptı.
Ona bir yuva yap Tamer Usta ama önce veterinere götür.
Şu sarılar sence de çok rahatsız değil mi?
Bilmem.
Eskiden olsa bir sürü şey söylerdin.
Gelecek misin?
Arabanın içindeydi.
Onu yuvasından etmişim.
-Kuş. -Hı.
Güvercin.
Mavi kuş.
Hadi, kuş dedin anladık Safa da bunun neresi mavi ya?
Senin kuşun mu?
Bilmem.
Galiba.
Of!
Safa ben, Safa.
Hı. Tanıyorum seni.
Korkma, bomba değil o ya. Bir şey olmaz, merak etme.
İyi, güzel oldu.
Safa, niye ayaktasın?
Otursana.
Koy bakalım.
Ver hadi, ver. Ver. Ver.
Allah Allah. Şş.
Safa, şurayı kapatsana Safa.
-Kanadı incinmiş. -Yani?
İyileşir mi?
İyileşir.
Çip takarsak akıllı da olur.
Nasıl akıllı ya? Bak, ben öyle akıllı şeylerden pek hazzetmem.
Ya kafasına göre uçmaz. Sağa sola sıçmaz. Gak guk ötmez.
İyi, tak o zaman.
Safa.
Teşekkür ederim.
Sen hayırdır ya? Hayırdır?
Kardeşim, ben sana teşekkür ediyorum. Sen şimdi niye bana posta koyuyorsun, ha?
Birkaç gün dikkat et.
Neden?
Çip taktık ya. Tuhaf şeyler yapabilir.
Bir şey soracağım.
Elma yer mi?
Tosbağa.
Hayırdır Safa? Neden gülüyorsun? Merak ettim.
Tosbağa.
Tosbağa mı?
Tosbağa?
E, gel, sen sür bakalım. Görelim tosbağayı.
Tosbağaymış.
Dur, dur. Buradan, buradan. Soldan, soldan, soldan.
Safa, Safa, sol…
Düz!
Safa, yavaş, yavaş, yavaş, yavaş.
Buradan sola.
Hayır, hayır, hayır, öbür sol, öbür sol. Diğer sol.
Kadınlara çok dikkat etmelisin aslanım.
Heyecanını sakın belli etme.
Var ya, eğer aşık olursan işte o zaman hapı yuttun demektir.
Aşk aslında delilik gibi bir şey ya.
Ama işte aşk olmadığı zaman da
insan hasta oluyor.
Hasta.
Nasıl hasta?
Herkes hasta.
Hani şu zombi denen şey var ya.
İşte onlar aşık olamayan insanlar.
Ben gidiyorum arkadaş.
Abla, yoruldum.
Ev ne güzel olmuş.
Sana da günaydın.
Günaydın.
Aslında bir şey yapmadım. Sadece koltukların çarşaflarını yıkadım.
Hı. Aa, marangozhanenin anahtarına rastladın mı hiç?
Hayır. Yedeği vardı, yok mu?
Anahtarı sakladım.
Fareyi yakalayamamışsın.
Ha?
Ha. Her gün bir dilimi var.
Ya nasıl yapıyor, hâlâ anlamıyorum.
Bence minik bir sopası vardır.
Tin tin gelip, sopayla peyniri itip bir güzel ziyafet çekiyordur.
Hayal gücüne hayranım.
Öyle olmasaydı şu anda bu durumda olmazdık.
Ben de senin laf sokmalarına hayranım.
Ama bir şeyi unutuyorsun.
Neyi?
Unutuyorum.
İnsan yalnız kalınca şaka yapmayı bile unutuyor.
Kaynağı korku olan şakalar sadece korkanı güldürür
ama bununla da yetinmez.
Korku her şeyi değiştirir.
İyi tartmak gerek.
Ne zamandan beri doğruyu bulmak için korkmak gerek diye.
Nuh'tan beri.
Korku imparatorluğundan kaçıp kendi korkularını yaratmışsın.
Ama seni kurtaracak bir gemi yok.
Doğru.
Geç kalktın, benim gitmem lazım ama marangozhaneye uğrarım.
-Ya anahtarlar nerede? -Ne bileyim ben?
Yani geleceksin.
Sofrayı elleme, ben hallederim sonra.
Geçiş talebiniz alınmıştır.
Safa, kırmızı. Safa, ne yapıyorsun?
Safa, dur, Safa!
Safa, ne yapıyorsun?
Kırmızı yandı, kaza oldu.
-Safa! Safa, ne diyorsun? -Yağmur yağdı, kaza oldu.
Safa, bekle, Safa! Safa, nereye gidiyorsun?
Geçiş talebiniz alınmıştır.
Safa, ne yağmur yağması? Baksana havaya, günlük güneşlik.
Yağmur yağdı, kaza oldu.
Safa, yağmur falan yağmıyor.
Hem bak, sen arabayı sürmüyorsun. Ben sağa sola çarpıyorum.
Sen olmadan olmuyor, hadi.
Hadi.
Safa, bir de bak, yağmur yağınca kaza olmaz.
Dikkatsiz davranırsan kaza olur. Anladın mı?
Öyle boş yere özür dileme.
-Soğuk su! -Safa, ne yapacağız?
Elma yiyeceğiz, elma.
Ne elması Safa ya?
Elma, elma.
Safa, anahtarı nasıl alacağız? Onu soruyorum.
Ne anahtarı?
Altın bir saatin olsun ister misin?
Dinle.
Koş hadi.
Hoş geldin Safa baba.
Merhaba canım.
Bir an önce gidelim, gözünü seveyim.
Hadi bakalım Safa Efendi.
Hazır mısın?
Sağ olasın.
Aman, aman. Safa, şşt!
Bak, burada çok tehlikeli şeyler var, bir tarafını kesersin.
Etrafı fazla kurcalama, tamam mı?
Nasıl biri, çok merak ediyorum.
Olmadığında bile herkesten daha çok olan biri.
Akşama gelirim demişti ama hâlâ gelmedi.
Sana karşı nasıl?
Yani, "Dışarı çık" diyor.
E, çık o zaman.
Denedim.
Bit pazarına gittim.
Orada maskeli bir adam gördüm.
Bit pazarında olur öyle şeyler.
Sonuçta değişen bir şey olmadı işte.
Çıktığıma pişman oldum.
Kumru'yla bir sorunun var mı?
Yapamayacağım bir şeyi söyleyince farkında olmadan kırıcı oluyorum.
Çeneni tutamıyorsun, değil mi?
Versene numarasını, bir arayayım.
Ne diyeceksin ki?
"Bu adamı neden yalnız bırakıyorsun?" mu diyeceksin?
Kız kıza hallederiz.
Hadi.
Telefonu kurcala diye vermedim sana.
Meşgul ama sonra ararım.
Neyse, sana yemek getireyim mi?
Ama sefer tasım kalmadı.
Yemeyenin malını yerler.
Niye yiyorlar, değil mi?
Her şeyi yerler. İnsanoğlu yemeden duramıyor.
Doğar doğmaz ağlamaya başlıyor.
Anasına bile kızıyor "Bana yemek ver" diye.
Sence de çok rahatsız edici değil mi?
Kumru'nun tarzı nasıldı?
Nasıl giyiniyordu mesela?
Yani…
Uzun elbise…
Yani…
Saçlarını toplar.
Uzun, koyu renk elbise giyer.
Neyse, ben kaçtım.
Safa!
Gitti. Çıkabilirsin.
Bugün 238'inci gün.
Galiba alıştım.
Mevsimlere alıştım. Yeni dünyaya alıştım.
Bir sürü arkadaşım oldu.
Senin de oldu mu?
Evet.
Evet, oldu.
Dobra Safa.
Tuhaf biri ama temiz bir kalbi var.
Taşıyorum, odun taşıyorum.
Pek konuşmuyor. Özür dileyip duruyor.
-Affet, affet. -Ve her şeye gülüyor.
Elmalara dokunma!
Ne oldu?
Ben çok şeyim.
Ne? Nesin?
Dokunmamak zor, değil mi?
Hı?
Gör ama dokunma.
Tut ama ısırma.
Hadi ısırdın ama yeme.
Sana bir şey diyeyim mi Safa?
Sen şimdi şu elmayı yedin ya,
işte şimdi hapı yuttun.
Yuva nasıl olacak, bilmiyorum.
Mobilya yapıyorsun.
İyi de bu halde yapamam ki Safa.
Korkmayacaksın, korkmayacaksın. Kerteceksin baba.
Safa, ne diyorsun? Anlamıyorum ya.
Korkmayacaksın baba. Kerteceksin. Kendin edeceksin eğnine.
Al. Yok, tık yok.
Kendin edeceksin eğnine.
Safa, ne yapıyorsun? Safa. Safa, dur.
Safa?
Safa, Safa! Sakin, sakin. Safa, Safa, yavaş. Safa! Safa, yavaş!
38, 39, 40.
Korkmayacaksın, ben buradayım.
Bö!
Baban nerede, baban?
Cennette.
Cennet ne ya?
Tamer.
Aniden böyle çıkmak zorunda mısın?
Hâlâ o kadar gençsin ki.
Hatırlamak istediğimiz gibi görürüz.
Aslında ben akşam gelecektim ama…
…sabredemedim.
Burada başka kimse var mı?
İyi bak Tamer Usta.
Baba olacaksın Tamer Usta.
Kızımız olacak. Melek.
Sahi mi söylüyorsun?
Bu sefer tutundu.
Bu dünyaya bir melek.
Tutundu.
Peki sen?
Sen kendi güvende hissediyor musun?
Bence sen saatleri boş ver.
Bu işte çok iyisin.
Mahallede bir saatçi vardı.
Çocukken orada çalışmıştım.
Vay be.
Saatlerle uğraşırken zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamazdım, biliyor musun?
Hatırladım.
Anlatmıştın.
Daha gelmene gerek yok.
Gerçekten.
Safa!
Safa, gel, bana yardım et.
Sa-- Ha!
Gel. Gel, yardım et.
Sen evin kapısını kapattın, değil mi?
Safa, şunu testereye yapıştırsana.
Kertemiyorsun.
Vay arkadaş ya.
Sen de hiçbir şeyi beğenmiyorsun ha.
Ne güzel gülüyorsun be birader.
Durduk yere iyi bir şey olacak hissi uyandırıyorsun insanda.
Eğer bu yuvayı bitiremezsem Kumru beni öldürecek.
Neyse.
Abla gitti.
Yağmur yağdı, kırmızı ışık, abla gitti.
Kırmızı ışıkta ne yapılacağını her zaman karıştırır.
Yağmur yağdı, kaza oldu.
-Kapı sıkışmış, açamadı. -Açılmıyor.
Açılmıyor.
Arabayı salladı ama…
Açılmıyor.
Olmadı.
Gerçeklerle yüzleşmemi mi istiyorsun?
Artık vakti gelmedi mi?
İnsan güvenmemeyi öğrenince artık sevemez ki.
Şüphe etmeyi öğrenir.
Ya yüzleşirim eğer aklımı kaybedersem.
Sevgi aslında her şeyin içinde yok mu?
Bir annede.
Sakın o kapıya dokunma. Sakın.
Bu yüzden bekledi, değil mi?
Bu yüzden saçma sapan özürler diledi, değil mi?
-Affet arkadaş. -Aslında günah çıkarmak için.
Ben, ben bilmem.
O kırmızı ışıkta karşıma çıkmasaydı bunların hiçbiri olmayacaktı.
O bizim gibi değil. İsteyerek yapamaz.
-Bu bir şeyi değiştirmez ki. -Çok şeyi değiştirir.
O iyi biri.
-Ben bilmem. -Merak etme.
Ölünce biz de iyi bir adam olacağız.
Artık kimsenin ölmesi gerekmiyor.
Bilmem, gülmem, eğilmem.
Affet beni.
Uçamadığın sürece hep gurbettesin.
Safa, beni yukarı çıkar.
Kapıyı açık unutmasaydın…
…bu eve kimse giremezdi.
Senin yüzünden!
Affet arkadaş. Yorgunum ben ya.
Kumru, çok üzgünüm.
Seni kırdığım için, kaza için…
O kadar çok üzgünüm ki.
Kusurları sevmek de aşka dahil.
Artık kimseyi suçlama.
Özür dileyip duruyor, değil mi?
Bugün…
…240'ıncı gün.
Seni çok özledim.
Orada el izi olduğunu sen nereden biliyorsun?
Bu evden çalabileceğin bir duygu kalmadı artık.
Kimsin sen?
"Yağmur yağdı, kaza oldu. Abla gitti" diye sayıkladı durdu.
Ertesi gün takip ettim onu.
Gelmiş, burada seni bekliyordu.
Hatırla Tamer. Kumru'ya ne olduğunu hatırla.
Kumru!
Sevdik biz birbirimizi.
Değiştirmek istedik. Bunu da aşk sandık.
Bu lafı sen nereden duydun?
Günlüğü okumuştum.
Biliyor musun?
Kazadan sonra kendime
yeni huylar edindim.
Her şeyi yiyorlar.
Ha?
-Sandalye iyi. -Tamer Bey?
Devam edebilir miyim?
Şurayı kır, şurayı. Alttan.
Dur, dur.
Ev gaz kokuyordu.
O benim abim.
Aramızda 20 yaş var.
Ama bana abla diyor.
Taşıyabildiği tek şey odun. Çünkü başka şeyleri kırıyor.
O beni hayata bağladı.
O iyi biri.
O böyle şeyler yapıyor.
Yok, yok, kendin edeceksin eğnine.
Safa.
-Hı? -Beni şuradaki merdivenlere indirir misin?
Çocukken oyunlar oynardık.
Zaman geçti.
Biz büyüdük.
Oyunlar da büyüdü.
Gençken mecburen devrimci oluruz.
Ama hayat güzeldi.
Sonra bizi içine çekti.
Bir bakmışız,
karşı olduğumuz şeyin sermayesi olmuşuz.
Ne zaman anladın?
Kumru'nun telefonunu bana verdiğinde, o benim numaramdı.
Kumru…
Kumru kazada öldü.
Ölmeden önce kalbini kırdım, kendimden nefret ediyorum.
Hepimiz kalp kırarız. Bizim olayımız bu.
Baba!
Baba, beni duyuyor musun?
Hiçbir zaman, hiçbir yerde olamadım ben.
Dışarı çık, hayata karış. Belki bir yerlerde buluşuruz.
Kızımız olacak.
Melek.
Baba! Baba, beni duyuyor musun?
Kimseyi incitmek istemiyorum.
Böyle düşünmek insani mi? Bilmiyorum.
Gelmeyeceğimi düşünme.
Buralardayım ben.
Aynı yerlerde,
farklı zamanlarda. ünme.