BAL 11. KLASY
LICEUM HARTLEY
Rowan!
SZKOŁA ZŁAMANYCH SERC
To kiedy mi pokażesz film?
Przecież skończyłeś.
W sumie tak.
Ale to coś osobistego.
Wszystkie dobre filmy to coś osobistego.
Jasne.
LICEUM HARTLEY BAL 11. KLASY
Dzięki.
Boję się, jak zareagujesz.
Na pewno mi się spodoba.
Harper!
- Elo. - Elo. I jak?
Nikt nie zdaje za pierwszym, więc…
Poza mną.
Zdałaś!
Cudownie.
Myślałam, że polegnę na parkowaniu tyłem, ale poszło.
Pięknie! Duma mnie rozpiera.
No.
- Brawo. - Dziękuję pani.
Czemu? No weź.
Fajnie się gadało.
Rowan i Amerie…
Nie chcę się w to bawić.
W co?
W zazdrosnego byłego.
Amerie sporo przeszła.
Nie w tym rzecz.
Chodzi o Rowana.
Dalej się w nim bujasz?
Nie.
Posłuchaj.
Zrobił coś dziwnego.
Muszę powiedzieć Amerie.
Ty jakoś wyczuwasz jej szczęście, żeby je spierdolić?
Nie w tym…
- Wcale… - Dlaczego jej nie odpuścisz?
Bo ją kocham, kurwa.
Ja pierdolę.
Cokolwiek się stało,
Amerie jest naprawdę szczęśliwa.
Nie spieprz jej balu. Proszę cię.
Jak to wyłączyć?
Brać zimne prysznice, myśleć o martwych szczeniakach?
Nie da się tego ot tak „wyłączyć”.
Cierpliwości. Wiele przed tobą.
No dobra, ludziska.
Aż 70% osób żałuje stosunku odbytego na balu.
Pora głosić prawdę.
- Głosić prawdę. - Tak.
Jeśli choć jedną osobę odwiedziemy od głupiej decyzji,
będzie warto.
Szesnaście dni, pojeby.
CZAS W CZYSTOŚCI
Ja mam 46 dni.
U mnie 67 dni.
Pięćdziesiąt trzy.
Minuty.
Proszę was. Każdy pilnuje siebie.
Co tu się odjaniepawla?
- O Boże. - Sorki.
Amerie, moje karty!
Rozstania są trudne, ale co ty odwalasz?
Straciłom Ca$ha, bo się nie kontroluję.
Może jeśli się postaram,
wróci do mnie i wszystko się ułoży.
Nie o to chodzi. Musisz się ogarnąć.
Właśnie tak się ogarniam.
Weź mi, kurwa, nie pstrykaj.
Amerie!
Co mam zrobić?
Do widzenia.
Pierwszy dzień urzędowania i już wagarujesz?
Słabo.
Co ty tu robisz?
Chyba Ptasi Świr znów coś knuje.
Woodsowa wywaliła mnie za nic.
Dziś na balu znów usłyszą nasz głos.
Otworzymy wszystkim oczy
na to lewackie pieprzenie.
To nasza wielka chwila.
Plan się powiedzie.
Nie możesz jutro wyjechać.
Mama zaczyna pracę w poniedziałek.
- Serio? - Tak.
Nie lubię pożegnań.
Twoim znajomym będzie przykro.
Sam nie wiem.
Pewne rzeczy lepiej przemilczeć.
Wiele nieszczęść na tym świecie
wyniknęło z milczenia.
Niełatwo mi się żegnać, panie Mitchell,
ale też się cieszę.
Świat jest u twych stóp.
Leć.
- Sio. - Tak.
Dziękuję pani.
Amerie to widziała?
Nie. Mamy takie zamieszanie, że wolałam przyjść do ciebie.
To nie w stylu Świra.
W sensie?
Ataki nawiązywały do aspektów moralnych,
miały być nauczką.
A to jest okrutne.
Kto miałby do niej taki uraz?
Masz okazję się dowiedzieć.
Spoko.
Pa.
Wszystko gra?
Tak, jest naprawdę spoko.
Nara, leszczu.
CAŁUJĘ, MALAKAI
Skąd wziął to zdjęcie? Musiała sama je zrobić.
Złamała zasadę pani Obah. Pokazała twarz.
Wysłała je do kogoś, z kim kręci.
Czyli co, Malakai?
Albo Rowan.
Ale bzykała się z Malakaiem, gdy znaleźliśmy ptaka,
a pismo Rowana nie pasuje do kartki z szafki Amerie.
To nie kartka Rowana, tylko Malakaia.
Nie. Amerie podarła kartkę Malakaia…
Widziałam, jak Malakai ją kopnął, żeby nikt nie zobaczył.
Wkurzył się.
Czyli to kartka Malakaia.
I jego pismo.
Nie pasuje do kartki z szafki.
Czyli nie mamy próbki pisma jednej osoby,
której mogła wysłać tę fotkę.
Rowan.
Spóźnia się.
Przyjdzie.
Trochę siara z tym kwiatkiem, co?
To romantyczne.
Raczej głupie.
Dla ciebie.
Kiedyś sam będziesz dawał laskom kwiaty.
Nie będę.
To tylko dziewczyna.
Nie „tylko”. Ona…
Pięknie wyglądasz.
Ty też.
To dla ciebie.
Dziękuję.
Skąd masz wóz?
Pożyczyłam od Rogera.
- Gotowy? - Gotowy.
Super.
Dolałem kapkę malibu z barku mamy.
Prowadzę.
Luźniutko.
- Przyniosę coś bez alko. - Dobra.
Proszę pani. Miała pani rację.
Z czym?
Faceci są zjebani.
Nie powiedziałam tak.
Nie tymi słowami.
Tylko to wyniosłaś z moich zajęć?
Trochę mi przykro.
Tylko bez wykładu, że nie wszyscy tacy są.
Obejdzie się.
Nie chcę, żebyś tak się czuła.
Fakt, nie każdy potrafi się zmienić.
Ale jeśli założymy, że nikt nie potrafi…
Nieważne.
Siorka!
Pamiętaj, twoje ciało to świątynia, nie dom publiczny.
Właśnie dlatego mama cię nie lubi.
Dalej.
Czołem.
Pamiętajcie.
Baw się tak, by nie żałować.
Jakież to…
Jak miło.
- Dziękuję. - Luzik.
Zatańczymy, milady?
Z chęcią, miły panie.
Baw się tak, by nie żałować.
Czasem się zastanawiam, czy te żelki ci na mózg nie padły.
Harper nie pije, szukam kubka bez alko.
Ja pieprzę.
Kurde, który to?
Weź już się z nią umów.
Aż tak widać?
Pudełeczko? Proszę cię.
Myślisz, że mnie lubi?
A ona cokolwiek lubi?
Każda myśl o niej jest jak cios.
Powiedz jej.
Nie mogę.
Nie masz nic do stracenia.
Mam godność.
To nie było pytanie.
BY NIE ŻAŁOWAĆ
O Boże.
- Idziesz. - Nie i chuj.
Tak i chuj.
Chodzisz do tej szkoły już z 50 lat
i ani razu nie byłeś na balu.
Chcę mieć chociaż jedno
twoje zdjęcie pod krawatem.
Nie mogę iść. Tam jest Darren.
To nie fair.
Zrobiłbym wszystko.
Dlaczego padło na jedną rzecz,
której nie umiem w sobie zmienić?
Widzisz…
Każdy chodzi w osranych gaciach.
Babciu.
Poważnie.
Każdy ma swoje problemy.
Wy macie swoje własne romansidło.
Zaczęło się prawdziwe życie.
Trudności. Problemy.
Żaden związek nie jest idealny.
Ważne, by wiedzieć, o co chcemy walczyć.
Sam nie wiem.
Mam wrażenie,
że Darren zawsze musiałoby coś dla mnie poświęcać.
Jest wiele sposobów, by kogoś kochać i z nim być.
Nie musisz robić tego, co inni.
Zresztą
nigdy tak nie robiłeś.
Zwolnij trochę.
Dzięki.
Nie czaję, czemu go nie wydamy na balu.
Nie mamy dość dowodów.
Musimy uważać, Amerie i Rowan są parą.
Nie spieprzę jej życia bez dowodów. Dawaj.
Ale zajebioza.
- „Nutbush”! - „Nutbush”! Dawajcie!
Lecisz, tańcz!
Dawaj.
- Zatańczymy? - Dobra.
Co robisz?
Harper.
Zjebałem po całości.
Ale co?
Powiedziałaś mi,
żebym zakumplował się z panną.
Tak zrobiłem.
Jest super.
Panna jest zajebista. Poznałem ją.
I zjebałem.
Ale jak?
Bo się…
zabujałem.
Ant, sorki…
To było głupie.
Nadaję się na kumpla.
Jestem.
Twoim kumplem.
Jesteśmy kumplami.
Spoko.
Gdybyś powiedziała pierwszego dnia,
że będę z tobą tańczył na balu,
w życiu bym nie uwierzył.
No.
Ani ja.
Napijesz się?
Jasne, chętnie.
Muszę się wysz… Siusiu.
Skoczę do kib… Do toalety.
Zepsułam nastrój.
- Ano. Zaraz wrócę. - Sorki.
KUTASY, ZBIÓRKA NA BOISKU
Chodźcie.
Idziesz?
Macie hełmy?
Super.
Na co nam to?
Nie przetrwamy tych czasów
bez przewrotu.
Musimy znów stać się wojownikami,
bowiem nadciąga rewolucja.
Czujecie ją?
- Niezbyt. - Tak.
Pytam, czy czujecie!
- Tak! - Tak jest.
To całe lewackie ścierwo
tylko się na was czai.
Jak kiedyś na mojego ojca.
Widziałem, jak mój tata, mój bohater,
błagał,
płaszczył się, zgadzał się i przepraszał.
Co z tego miał?
Szereg zarzutów ze strony zazdrosnych pracowników,
którzy chcieli go załatwić.
Nie poszło o żart?
Co?
Myślałem, że chodziło o żart.
Chodziło, a potem się porobiło.
- Przez żart? - Nie!
Przez pieprzone kłamstwa.
Które w sądzie by nie przeszły.
Bo co, Alex z księgowości poczuł się nękany?
Emily z kadr uznała, że za długo ją przytulał?
Tak teraz świat traktuje facetów.
Z każdym musimy jak z jajkiem.
Albo był z niego kawał chuja.
Bądź mężczyzną.
Albo jesteś ze mną…
albo przeciwko mnie.
To jak?
Wymiatamy!
Wymiatamy.
Ale się śmiesznie potoczyło.
W sensie?
Quinni nie ma,
Darren z purytankami.
Ja na balu z Rowanem, nie z Malakaiem.
Ostro się pozmieniało.
Ale na lepsze, tak? Chcesz tu być z Rowanem?
Tak, jasne.
Choć zawsze wyobrażałam sobie bal z Malakaiem.
Przykro ci?
Trochę.
Ale Rowan jest uroczy, jakoś przeżyję.
Faceci.
Olej go.
Kogo?
Malakaia.
Nie miał jaj, żeby tu wpaść.
Spierdolił i tyle.
O czym ty mówisz?
Obrzydliwy syf.
Missy? Dokąd spierdolił?
Szwajcaria?
Muszę do niego zadzwonić. Mój telefon.
- Gdzie mój telefon? - Już siedzi w samolocie.
Dlaczego nic mi o tym nie powiedział?
Możliwe, że próbował.
W sensie?
Co ty gadasz?
Dziś rano z nim rozmawiałam.
O czym?
Powiedział, że cię kocha.
A ty co na to?
Co mu powiedziałaś?
Chyba kazałam mu dać ci spokój.
Że co?
- Myślałam, że tego chcesz. - I wyjechał.
Jak mogłaś?
Podjęłaś za mnie decyzję.
Przepraszam cię.
Drugi raz rozwaliłaś nam związek.
Jaki związek?
Nie byliście w związku. Nie chciałaś.
Dlatego tak powiedziałam.
Myślisz, że by został?
- Może! - Co ty.
Świat tak nie działa.
Klasyka, wyjeżdżasz z tym pesymizmem.
To realizm.
Przynajmniej mam serce, a nie psie gówno.
Co?
Miało zabrzmieć inaczej. Pieprz się.
Przestań, nie będziemy się bić.
Cały semestr powtarzasz, że to już za tobą,
że nie dasz mu się tak traktować.
A teraz co, znowu zakochana?
Tak! Kocham Malakaia, nigdy nie przestałam.
A on wyjechał.
Rowan!
Amerie! Z drogi!
- Amerie! - Wystarczy.
Jesteśmy. To dom Rowana.
Stań na czatach.
ZAPOMNIJ O AMERIE
CZASEM TYLKO W OGNIU MOŻNA SIĘ ODRODZIĆ
Jesteśmy purytankami.
Choćby wyrwali nam serce,
choćby pluli nam w twarz, musimy głosić prawdę. Tak jest!
Kleju się nawąchałeś? Czego tu szukasz?
- Co? - Odpowiedzialności.
Darren.
Nie obraź się.
Nie jesteś takie.
Ale mogę.
Nie chodzi tylko o seks ze mną.
Ejże, koleś.
Sorry.
Przepraszam was wszystkich.
Kolejny żart Kutasów?
Wiem, że każdemu z was zalazłem za skórę.
Spieprzaj, Spider!
Kurwa, próbuję przeprosić!
Spieprzyłem.
Nie mam wymówek.
Przyznaję.
Pewnie mi nie uwierzycie,
ale chcę być
kimś lepszym.
Nie dla kogokolwiek z was.
Muszę to zrobić dla siebie.
Inaczej…
Pewnie nigdy więcej już się do mnie nie odezwiecie.
I to zrozumiałe.
Mam tylko nadzieję, że kiedyś zasłużę
na szacunek.
Zawsze każecie mi się zamknąć.
Czas najwyższy was posłuchać.
Od teraz.
Ludzie! Na boisku stoją jakieś bandziory!
Co?
To nasza ostatnia linia obrony.
Nie damy się uciszyć!
Że co?
Mówię, że to nasza ostatnia linia obrony!
Nic nie rozumiem, bo masz śmietnik na głowie.
To nasza ostatnia linia obrony.
Nie damy się uciszyć!
Stałaś na czele niewypowiedzianych niesprawiedliwości
skierowanych w uczniów płci męskiej!
Niszczyłaś im przyszłość tak,
jak niszczyłaś szkołę!
Nic ciekawego.
Wszyscy do środka, bal trwa.
- Najwspanialszy… - Nawet ci,
których miałaś za odpornych,
padli ofiarą nieustępliwych działań
twojego ciotokomando.
Co wy tu jeszcze robicie?
Nie ma co słuchać tej Drużyny Pierdzielenia.
- Już mi stąd! - Wracamy.
Timothy, ośmieszasz się.
To ty się ośmieszasz.
Nie chcę, żeby moi uczniowie patrzyli na te bzdury.
Proszę, żebyś opuścił teren szkoły.
Bo co?
Bo wezwę policję.
Jasne.
No dobrze.
Zanim pójdziemy,
zostawimy wizytówkę
dla wszystkich uciskanych mężczyzn.
Niechaj wiedzą, że nie ustąpimy w walce
o męskość!
Tam powinno być trzecie jądro?
O kurde.
- Co teraz? - Cholera.
W nogi!
Rowan!
Am, proszę cię. Pogadajmy.
Daj mi spokój.
Jest tam kto?
Amerie.
Daj mi wyjaśnić, no.
Zamknięte.
Ja spróbuję.
Co tu się odwala?
Mam na imię Rowan, ale mówią na mnie Pyra.
Pyra.
Mam 12 lat. Jestem małym, łysym ziemniakiem.
Dla niej nie istnieję,
ale całe moje życie kręci się wokół tego, by Amerie choć na chwilę na mnie spojrzała
w skateparku.
Aż pewnego dnia…
Szansa.
Nazwiemy go Jajek.
Codziennie go tam przynosiłem.
Razem się nim opiekowaliśmy.
Aż wszystko się schrzaniło.
Wyprawiliśmy Jajkowi pogrzeb.
Inne dzieciaki się z nas śmiały.
„Dzidzie chcą grzebać ptaka”.
Amerie było wstyd.
Powiedziała, że to mój pomysł.
I odeszła.
Świat się posypał.
Myślałem, że to koniec.
Musiałem coś zrobić. Ukoić ból.
Mój braciszek Jett… Bał się.
Mówił, żebym przestał. Nie umiałem.
Pobiegł po rodziców. Byli u sąsiadów na grillu.
Nie zauważył auta.
Już mnie pamiętasz?
Tak.
To ty.
Jesteś Ptasim Świrem?
- Wróciłeś po nią? - Nie.
Wyjechałem do Dubbo z ojcem.
Pomogło mi to.
Wróciłem gotowy.
Nie poznałaś mnie.
No bo się tak zmieniłeś!
Nadal jesteś taką samą egoistką.
Krzywdzisz ludzi.
Wypuść nas. Ale już.
Wypuszczę.
Gdy zrozumie.
Niby co? Dlaczego ją krzywdzisz?
Harper! To bez znaczenia.
Koleś cię prześladował.
Stracił brata.
- To nie wymówka. - To trauma.
Wali mnie współczucie.
Czuję dym.
Czuję dym, kurwa!
Wypuść nas!
- Gdy zrozumie. - Nie jest ci nic winna.
Krzywdzi ludzi.
Ty ich krzywdzisz.
Krzywdzisz nas!
Wlatuje tu dym!
Coś ty odwalił?
Rowan, proszę cię.
Jak mogę to naprawić?
Pokaż, że żałujesz.
Żałuję.
Żałuję dziś i tego skateparku.
Nie.
Czego żałujesz?
Tego, że tak was traktowaliśmy.
Nie! Czego żałujesz?
- Nie poznałam cię. - Nie!
Czego żałujesz?
A czego mam żałować?
Zabójstwa mojego brata!
Nie mogę za to przeprosić.
Źle cię potraktowałam,
ale go nie zabiłam.
No to czyja to wina? Czyja?
Powiedz mi. Słucham.
- Nie. Wypuść nas! - Rowan! Błagam!
To chyba wszyscy.
Gdzie Amerie i Harper?
Widział ktoś Amerie i Harper?
Rowana?
A jeśli je tam trzyma?
Quinni? Wracaj tutaj!
Quinni, nie!
- Nie! Quinni! - Nie! Nie puszczę cię.
- Nie puszczę. - Quinni!
Duszę się.
Przepraszam za Malakaia.
Nie chciałam, żebyś znowu cierpiała.
Wiem.
Sorki, że nazwałam twoje serce psim gównem.
Miałaś rację.
Zamknęłam je.
Na trzy spusty.
Po wszystkim.
Teraz to nie ma znaczenia.
Umrzemy tu?
Amerie!
Harper!
Rowan Callaghan z Dubbo.
Niby wieśniak, a kinomaniak.
KÓŁKO FILMOWE
Gdzie one są?
Co im zrobiłeś?
Boże, Harper!
Żyjesz?
Chodź.
Już dobrze.
Cała szkoła się pali.
Rowan, musimy iść!
Am, pomóż mi z nią!
- Nie zostawimy go tu! - To umrzemy!
Rowan, musimy iść.
Harper umrze.
- Potrzebujemy pomocy! - Dobrze.
- Poradzisz sobie? - Co?
Doniesiesz ją?
A ty co? Amerie!
Rowan, proszę cię.
- Zabiłem go. - Nie.
- Przeze mnie nie żyje. - Nie.
Wybiegł na ulicę, bo cię kochał.
Wiedział, że ty kochasz jego.
Przecież by się wkurzył, gdybyś ty umarł przez niego.
Dobra.
Złap mnie za rękę.
Uciekajmy z tego piekła.
To symbol.
Symbol.
Płomienie symbolizują feniksa powstającego z popiołów.
Ja jestem symbolem.
Jestem feniksem!
Rozwiązałaś zagadkę.
No pewnie.
Z pomocą Sashy.
Nie dam rady.
Uwielbiam cię, ale to jakaś masakra.
Przepraszam.
Za wszystko.
Chciałam pokazać, ile dają moje starania.
Czego nie widzicie, co skrywa maska.
Całe życie grałam postać, sądząc, że muszę nią być.
Nie wiem już, kim jestem.
Dowiem się, ale nie chcę cię stracić.
Nie stracisz.
Będę przy tobie.
Widzicie?
Tak się kończą kłótnie.
No.
Nie kłóćmy się już.
Spin nie unikniesz.
Ale to nic. Kocham was.
Trzeba było mnie zostawić.
Wtedy czułabym się jak jeszcze gorsza suka.
Nie jesteś suką.
To mnie było łatwiej obwinić ciebie.
Błędnie.
Nikt nie jest winny.
Albo wszyscy jesteśmy bandą zjebów,
którzy robią, co mogą.
Przepraszam.
- Pełna szczerość. - Jasne.
Nie dokończyliśmy tańca.
Nie powinnaś tańczyć.
Spaliłam tylko z 1000 szlugów.
Nie chce mi się tańczyć.
Mnie też nie.
Pasujemy do siebie.
Quinni…
To chyba kiepski pomysł.
Nie w tym sensie. Będziesz wiceprzewodniczącą?
No kurde, pewka!
Spoko.
Ale czego?
No bo szkoła się zjarała.
Cieszę się, że żyjesz.
Bałem się, że przeciwnie.
Wtedy bym się nie dowiedziała, czy potrafisz się zamknąć.
No cóż.
- Nie mów: „A nie mówiłam?”. - Gdzie tam.
Nie wiem, czy jakieś klasy ocalały,
ale zechciałabyś może
wrócić do nauczania o seksie?
Chętnie.
Wspaniale.
Ale chyba nieco zmienię program.
Żeby pasował wszystkim.
Oczywiście.
Taki amalgamat.
Dokładnie.
- Kutapus. - Rany.
Nie moje słowa.
Puskutas?
Dobra.
Kutasuki?
- Dość. - Kutas…
Na tym zakończymy.
Co teraz?
Pojęcia nie mam.
Napisy: Konrad Szabowicz