Amerie?
Obstawiam, że widziałaś.
Jak lecisz z Missy w ślimaka? Wszyscy widzieli.
To nie tak, jak myślisz.
Nie chcę rozmawiać. Jestem zmęczona. To było dziwne.
Chciałem ciebie.
Posłuchaj...
Zawsze chciałem ciebie.
Siema.
SZKOŁA ZŁAMANYCH SERC
Co jest, kurwa?
Dokąd idziesz? Jest czwarta rano.
Obudziłam się, a ty masz zaraz trening.
Poprzytulajmy się.
Lepiej się prześpij.
Dobra.
Co, u licha?
Było trudniej, niż sobie wyobrażałem.
Mam bzika na punkcie tego domu.
Pamiętasz, jak Niko...
Czemu wyczuwam zagrożenie?
Bo to interwencja.
Rzuciłeś aktorstwo
przez konstruktywną krytykę babki z uniwerku.
Konstruktywną?
To był emocjonalny i duchowy lincz.
Nie możesz zrezygnować z czegoś, co kochasz.
Kocham?
- To był tylko romans. - Dawał ci szczęście.
To już zamknięty rozdział. Naprawdę.
Rozważam karierę agenta nieruchomości.
O Boże.
Nikt z mojej rodziny nie pójdzie tą szemraną ścieżką!
Zaparzę herbatę.
Wystarczy, że sprzedam jedną nieruchomość miesięcznie.
Genialne.
Doprawdy?
Darude?
Nie!
Co jest?
Dougie...
Cześć.
Chciałaś porozmawiać?
Ja...
Muszę ci zwrócić za dowód.
- Nie wiem, po ile stoi frank. - Nie trzeba.
Dzięki.
- Wczoraj... - Nie musisz.
Wiem, tyle że ty i ja omal się...
A potem odszedłem i...
- Byłam tam. - Porozmawiamy o tym?
Hej!
Cześć.
Niezręcznie.
Ależ skąd.
Wcale.
Luzik.
Muszę lecieć.
Pouczyć się historii współczesnej.
O zgniłej stopie.
Tfu. O stopie okopowej.
Paskudna sprawa.
Bardzo przykra dla stóp.
Jasne.
Skupmy się na pokazie.
Dziś zatańczę na twoją cześć.
Cześć, Spider. Wszystko gra?
Jasne. Czemu pytasz?
Bo jej były pocałował twoją dziewczynę,
której ponoć udzieliłeś przepustki.
Nie jest moim byłym.
To znaczy jest, ale wisi mi to.
Słyszycie? Wisi jej to.
To były tylko wygłupy. Nic wielkiego.
- Rozmawiałeś z Missy? - Nie.
Czekam, aż do mnie przyjdzie.
To ona powinna przeprosić.
Dobrze, że kończymy szkołę. Przyda się większa pula randkowa.
Tylko wy jeszcze się nie całowaliście.
Do wieczora.
Wybudził się, ale słabo kojarzy.
Ostatnie, co pamięta, to bieg do karuzeli.
Bardzo mi przykro. To z pewnością dla was trudne.
To sprawka któregoś z uczniów.
Ja...
Wywnioskowała to pani ze skrawka materiału?
Z tego, gdzie był.
Ogrodzenie było wygięte. Ktoś wychodził w pośpiechu.
- Czemu nie poszła pani na policję? - Żeby mnie zbyli?
Co ich obchodzi baba z lunaparku?
Niech mi pani pomoże wyjaśnić sprawę.
Nie wiem jak.
Proszę przesłuchać uczniów.
Lunapark to moje życie.
Jeśli pani tego nie załatwi...
ja to zrobię.
Byliśmy nawaleni.
Jasne. To było głupie.
I nic nie znaczyło.
Dla nas.
Bez dwóch zdań.
Chociaż bylibyśmy...
- Najgorętszą parą na ziemi? - Właśnie. Tyle że ja nie...
Ja też nie. Słowo.
To dobrze.
Spider o tym wie?
Ja...
- Jeszcze nie... - Rozumiem.
Też odwaliłem manianę.
Tuż przed...
ja...
omal nie pocałowałem Amerie.
Podbiłeś do mnie, by wzbudzić w niej zazdrość?
Po pierwsze, to ty zaczęłaś.
Po drugie, nie.
Już dawno mnie sobie odpuściła.
Ale zwróciła ci hajs.
- Tak. - Gotówką.
Amerie nigdy tego nie robi.
Suka wisi mi 50 dolców od dziewiątej klasy.
Jackie nie może nas zobaczyć.
Będziemy się tu ukrywać w milczeniu?
Spotkałaś się z nim po naszej kłótni?
- Nie. Skąd ten wniosek? - Byłaś wkurzona.
Odwal się.
Wspomniałaś mu, co zrobiliśmy,
on wspomniał Jackie, więc tu przyszła...
Clancy się wybudził.
Przykro mi. Ty i twoja laska musicie znaleźć inne miejsce.
Ja muszę się wysikać.
I nie jestem jej laską.
Fakt. Nie jest.
To byłoby dziwne. I bardzo niezręczne.
Niech wszyscy uczniowie 12 klasy przyjdą na przerwie do sali gimnastycznej
i przyniosą ze sobą kurtki.
Kurtki.
Kurtki. Kurtki...
Szlag. Po co nam przycisk pogłosu?
Przepraszam. Sala gimnastyczna. Przerwa.
Przynieście kurtki.
O co chodzi?
Ogrodzenie, gdy wialiśmy z lunaparku.
Moja kurtka się zahaczyła.
O Boże.
Co mam zrobić?
Harper, proszę.
Może czas powiedzieć prawdę.
Proszę, Darude.
Dzięki, że przyszłaś.
Dobra.
Byłeś moim najlepszym kumplem.
Nie sądziłem, że dożyję tego dnia.
Darude.
Podobno...
Ca$h uratował ci życie.
Ty jego też uratowałeś.
Wiem, że cię kochał.
A ty kochałeś jego.
Dziękuję, że się nim opiekowałeś.
Teraz ja o niego zadbam.
Amen.
Dziękuję.
Już czas.
Żegnaj, Darude.
Hej!
Co wy odwalacie?
W nogi!
Miejmy to z głowy. Muszę się przygotować do pokazu.
Raz, dwa. Drugi rękaw też.
Ja tylko...
Rozmawialiście po wczorajszej akcji?
Nie.
Wyduś to z siebie.
Przelizałaś się z nim, bo chcesz zerwać ze Spiderem?
Nie. Po prostu...
próbuję się w tym odnaleźć.
A to nie jest łatwe.
Nie chcę go skrzywdzić.
Porozmawiasz z nim?
Pewnie będzie świrował.
Pamiętasz, że ma dziś pokaz?
Rób, co musisz, ale...
Jasne.
Poczekam z tym do później.
Co? Taka moda.
Do gabinetu.
W tej chwili.
DYREKTORKA
Gdzie rękawy?
W rękawowym niebie? Te bicki zasługują na wolność.
To poważna sprawa.
Zarzucono nam, że nasz uczeń był obecny przy wypadku.
Nie kojarzę.
- Jeśli to wszystko... - Siadaj.
Spotykaliście się w lunaparku?
Nie.
Znaleziono tam fragment jednej z naszych kurtek.
Być może któryś z uczniów rozerwał ją, uciekając z miejsca zbrodni.
Trochę naciągane.
Też tak myślałam, dopóki nie pojawiłaś się w tym.
Czemu za całe zło obwinia się uczniów Hartley?
Nie wiem. Może dlatego, że na dowodzie jest nasze logo.
Kto znalazł ten rzekomy dowód?
Twierdzisz, że właścicielka lunaparku kłamie?
Nie przyznali im ubezpieczenia, więc...
Skąd to wiesz?
- Skąd wiesz? - Harper tam pracuje.
Widzi, jak kombinują.
Harper to potwierdzi?
To była piękna przemowa. Darude byłby zachwycony.
To teksty z filmu z Julią Roberts.
Stawiam pierwszą kolejkę.
Musisz tak kpić?
Mam to we krwi.
Jeśli coś wykpisz, to, co mówiłeś wcześniej, traci znaczenie.
To miał być żart.
Jak zawsze.
Taki jest Darren. Nie pamiętasz?
Odwal coś, rzuć dowcip, używaj memów zamiast terapii.
Bzdura.
Po prostu się boisz.
Czego?
Że ludzie zobaczą, że ci zależy.
Na Darude.
Na aktorstwie.
Na czymkolwiek.
Zrzuciłaś winę na Jackie?
Woodsy mnie osaczyła.
Jackie nie kombinuje. Jest ofiarą. Jak wszyscy w lunaparku.
Nie spowodowałam tego wypadku.
Jeśli się dowiedzą, że tam byłam, obwinią mnie.
Czyli zrujnowałaś reputację tej kobiety, żeby się wywinąć?
Przesadziłam, przepraszam. Naprawdę.
Ale proszę, Harps, gdy Woodsy zapyta,
potwierdź moją wersję. Zrobiłabym dla ciebie to samo.
Myślałam, że potrafię niszczyć życie tylko sobie.
Harper, proszę.
Czołem.
- Cześć. - Liam, miło cię widzieć.
To dobry moment?
Jasne.
Ruszycie w trasę, skoro Clancy się wybudził?
Odwołano większość letnich rezerwacji.
- Amerie właśnie wychodzi. - Jeszcze nie skończyłyśmy.
Na razie.
Jasne.
Do zobaczenia na pokazie.
Dobra. Gdzie ten wyciek?
POKAZ DZIEŁ SZTUKI KLASY 12
Prawdziwa sztuka. Kulminacja obfitującego w wydarzenia roku.
Fakt, działo się.
- To jest... - Artystyczne.
Bardzo.
A to?
Naprawdę daje do myślenia.
- Myśli są prowokowane. - Właśnie.
Poważnie.
Bardzo ci dziękuję za pomoc.
Tata miał mnie podrzucić, ale wiesz...
Możesz już się zmyć.
I przegapić twoje tortury?
Dasz radę.
To dziwne, ale bardzo w twoim stylu.
Jeśli występujecie, idźcie za kulisy i tam zaczekajcie.
Do później?
Jasne.
- Powodzenia. - Dzięki.
Rozejrzyjcie się.
Dzień dobry.
Mam na imię Jacinta.
Chciałby pan kupić losy na loterię liceum Hartley?
Wiem, co pan myśli, ale cały dochód idzie na Koło Uczuć.
Loteria? Zawsze znajdziecie sposób, by dorobić na boku.
Za 50 dolarów kupimy potrzebującej sierotce nową hulajnogę.
Wezmę dwa losy.
I kupcie rower.
Wspaniale. Dziękuję.
Drobiazg.
Cymbał.
Nie wiedziałam, że robimy loterię.
Tak. Wszystkie dochody idą na słuszny cel.
Jaki?
Oszczędzam na turecki przeszczep włosów.
- Po co to robisz? - Żeby czmychnąć.
Nie możesz odejść.
Woodsy w końcu będzie miała mnie dość.
Skądże. Jest twoją rodziną.
To nic nie znaczy.
Tym razem chcę mieć dość forsy, żeby sobie coś wynająć.
Trzeba o siebie zadbać.
Wiecie coś o aukcji na rowery dla sierot?
Tak nazywa się jedna z prac.
Właśnie.
Pomogę pani ją znaleźć.
Durna, piękna kiecka.
Pomogę ci.
- O nie. - Co jest?
- Naprawię to. - Zniszczyłeś moją kieckę?
- Spokojnie. - Ten wieczór jest przeklęty.
Martwisz się o Harper?
- A jeśli wygada się Woodsy? - Nie zrobi tego.
Nie widziałeś, jak patrzy na Liama.
Przyjaźnicie się.
Będę cię wspierał, bez względu na wszystko.
Nie ruszaj się.
Pięknie.
Mama wpadła dziś do waszej szkoły. Widziałaś ją?
Tak. Wszystko gra?
Niezbyt.
Znalazła skrawek szkolnej kurtki i wpadła w paranoję.
Podejrzewa nawet ciebie.
Powinnam trzymać się od niej z daleka?
Dobra myśl.
Możesz sprawdzić.
Nie muszę.
Wmówiła sobie, że ktoś spowodował wypadek.
Ale to był błąd Clancy’ego, co nie?
Wciąż ma problemy z pamięcią, ale twierdzi, że widział tam kogoś.
Gdzie? Na karuzeli?
W sterowni, przy panelu.
Zaraz zejdą się ludzie.
Świetnie.
Co jest?
Ca$h twierdzi, że gram do dupy, bo noszę maskę.
Przepraszam, ale każdy nosi maskę.
Nie mówię, że to coś złego, bo zwykle to konieczne.
Wiadomka.
Masz rację.
Dziękuję.
Ale to też trochę wymówka.
Nie jestem ideałem. Widziałeś mnie na zebraniu z rodzicami?
„W pełni rozumiem,
ale Tommy nie może wapować w łazience”.
Co to za jedna?
Czasem łatwiej jest odpuścić niż rzucić komuś wyzwanie.
Lub rzucić wyzwanie sobie.
Ta wersja Darrena dobrze mi wychodzi.
Ludziom się podoba.
A jeśli nie, to trudno, bo...
tak naprawdę to nie ja.
Służy ci to?
Czy raczej przed czymś powstrzymuje?
Darren, masz okazję pokazać wszystkim coś prawdziwego.
Bez maski, bez udawania...
Bez Darrena.
Właśnie. Tylko ty.
Powodzenia.
Rozmawiałaś dziś z Missy?
A ty?
Nie.
To ona dała ciała.
Bez komentarza.
Czyżby królowa osądzania miała coś do powiedzenia?
Wolałabym utonąć w kubeczku menstruacyjnym.
Kumam.
Jesteś zbyt zajęta nową dziunią.
Wszystko jest do bani.
Przyjdzie na występ.
Missy?
Gdy ktoś cię wspiera, to o czymś świadczy.
MOŻE SIĘ SPODOBA
Dar artystyczny ewidentnie masz po mnie.
Nie przytulałem go, gdy umierał.
Ważne, że robiłeś to, gdy mogłeś.
Myślę, że ta miłość będzie trwać wiecznie.
Będę szczęśliwa, jeśli odejdę jak ta kaczka.
- Oby nie prędko. - Jasne, że nie.
Są świetne.
Byłem wtedy w stanie zen
i taki jest rezultat.
Czułem się spokojny.
Widać.
Wspaniałe, Ca$h.
Dzięki, Am.
Poszukam babci.
Cały dzień śliniła się do waszego dyrektora.
To też Ca$ha?
Tak, wszystko.
Obejrzę.
Co jest?
Między wami wszystko gra?
Niezbyt.
Witam na pokazie 12 klasy liceum Hartley.
Dziękuję.
Nie jesteśmy u siebie, ponieważ w budynku trwa remont.
Ale dzięki dyrektorowi McMahonowi
możemy skorzystać z nowoczesnej sali teatralnej St. Brunos.
Dziękuję.
To ogromne osiągnięcie uczniów klasy 12.
Cały rok pracowali nad dziełami sztuki, przedstawieniami
oraz pokazami tańca i muzyki, które obejrzycie.
Jesteśmy z nich dumni.
Trudno uwierzyć, że wkrótce wyfruną z gniazda.
Mają przed sobą świetlaną przyszłość.
„Skrawki życia”?
Słabe.
Nie rzucaj pracy.
Spadaj, ciulu.
Słucham?
Nie słyszałem przez twoją biedę.
Co tak śmierdzi?
Talony i smutek?
Płaca minimalna? Czy to tylko twoja przyszłość?
Harper?
- Dzień dobry. - Cześć.
Wspaniałe.
Dziękuję.
- Dałaś radę. - Dzięki.
Amerie wspomniała, że pracujesz w lunaparku.
Pracowałam, ale zamknęli.
Wspomniała też, że właściciele
są nie do końca uczciwi.
- Widziałaś coś podejrzanego? - Zaczyna się.
Powiedz prawdę.
Zawsze robią na boku jakieś przekręty.
Jestem z ciebie dumna.
Brawo.
Dziękuję.
Jeszcze raz dziękuję.
Przynajmniej tyle mogę zrobić.
Jest pan wspaniały.
Zaczynamy, Jojo. Dziewięćdziesiąt minut twórczej radości.
Serio 90 minut? Widziałaś program?
Tak, nie.
Nie, tak.
Gdyż nie mogę być niczym.
Dlategoż nie „nie”.
Ja zgadzam się.
A teraz spójrz, jak się zniweczę.
Zdejmując ciężar ten z głowy mej.
I wyjmując nieporęczne berło z dłoni mej.
Nosorożec czarny.
Kobieca autonomia.
Podcasty.
Przestań.
Inicjatywy różnorodności.
Historia.
To, co lubią, czy to, co zniszczył patriarchat?
Sztuczna inteligencja.
Brawo.
Brawo!
Teraz Darren.
Idę się odlać.
- Nie, teraz występ Darrena. - Streszczę się.
Słowo.
Przepraszam.
No dobra.
Gotowi?
Jesteśmy finałem.
Nie nawalcie.
Będzie dobrze.
Bądź zabawny jak zawsze.
Dasz radę.
- Co robisz? - Nie mogę.
Co jest?
Darren, włóż jajko.
Wiedziałem, że cię nie wkopie.
Ja nie byłam pewna.
Cała przyszłość przemknęła mi przed oczami.
To chyba powinna być przeszłość.
Wszystkie twoje przeżycia i żale.
Żałuję etapu kapelusza. Mam nadzieję, że nie zobaczę go na łożu śmierci.
Żałuję, że czyhałem na Mikołaja, gdy miałam dziewięć lat.
Bardzo to przeżyłem.
Biedny mały Malakai.
Żałuję tego, co powiedziałam Harper.
Ja najbardziej żałuję ciebie.
Powiem ci, co było w liście.
Przepraszam.
Siadaj, Hewson!
Był przeciętnym jajkiem.
Żyjącym na krawędzi.
Muru.
Zaczęło się od nieszkodliwej zabawy.
Aż...
„tylko weekendy” zmieniły się w „dni powszednie”.
A „od czasu do czasu”
w „zawsze”.
„Ostatni raz”,
powiedział.
„Ostatnie wejście.
Ostatni haj”.
Teraz w drewnianych ścianach
jego potencjał jest uciszony.
Przyszłość odebrana.
A życie porzucone i zmarnowane.
Aby nigdy się nie dowiedział, kim mógł być.
Ten rozdział został zamknięty i...
musiałem odpuścić.
I wszystkie królewskie konie,
wszystkie królewskie trupy
nie były w stanie
poskładać syna do kupy.
Dokonano wyboru.
Dręczący żal.
Rozpamiętywanie... wszystkiego, co powinienem był powiedzieć.
By trzymać cię blisko.
By cię ochronić.
By powiedzieć, że ktoś cię kochał.
I nie było potrzeby ucieczki.
Za późno.
Darren.
To było to.
Byliście świetni.
Cześć.
Rewelacja!
Dobrze wyszło?
- Tak czuję. - Jestem z ciebie dumny.
Było niesamowicie.
Wszystkich wzruszyłeś. Serio.
- A jeśli chcę grać? Tak na poważnie. - Zrób to.
- Serio? - Tak.
Dobra.
Przesłuchania do szkoły teatralnej się skończyły.
Miałem się doskonalić przez trzy lata, a potem zawojować Broadway.
Może pomiń ten krok. Są inne sposoby.
Czyli zmiana planu.
Może wyjazd za granicę.
- Do szkoły w Ameryce. - Czemu nie?
Mam podwójne obywatelstwo.
- Jedź ze mną. - Jasne.
Mógłbyś tatuować hipsterów z Nowego Jorku.
Ca$h, naprawdę możemy to zrobić.
Co to było?
Co?
Czym tak dobiłeś Amerie?
Miałeś szansę i przegrałeś.
Kiedy dasz jej spokój?
Spokojnie. Chodźmy.
Ale już.
- Wszystko gra? - Tak.
Odpierdol się.
Co?
Przestań podrywać cudze laski.
Uspokój się.
Nie.
Nie zadzieraj ze mną, frajerze.
Przestań. A ty idź!
- Co ty wyprawiasz? Tylko rozmawiamy. - Tak jak wczoraj?
Wynocha, panie niewinny.
- Nie mieszaj go w to. - Ty go wmieszałaś.
To punkt programu?
Spencer, nawet o tym nie myśl!
Chcesz?
Śmiało.
O Boże!
Przepraszam.
Dajcie sobie po mordzie, cipy.
Tak?
Mój wazon!
Malakai i Spencer,
natychmiast odłóżcie makaron pływacki!
Wypierdalaj do Genewy. Nikt cię tu nie chce.
W porządku.
Porozmawiamy o tym.
Coś pięknego.
W porządku?
O rany.
Niezła drama.
Żałuj, że nie widziałaś, co odwaliliśmy rok temu.
Może i dobrze, że już się z nimi nie bujasz.
Cieszę się, że zostałam na przedstawieniu.
- Serio? - Gdybyś widziała te miny.
Ludzie byli...
zszokowani. Wyszło czadowo.
Dzięki.
Powinnyśmy pójść na randkę.
Chyba już czas.
Co?
Boże. Nie do wiary, że muszę o to spytać.
Co nas łączy, Taz?
Luźna znajomość.
Jeśli ci to nie pasuje, możemy odpuścić.
Boże, nie! Skądże!
Chyba że ty chcesz.
Nie. Pasuje mi to.
Mnie też.
Jestem głodna.
Lecę do food trucka, a inni niech tu sprzątają.
Jasne.
- Działaj. - Pewka.
Cześć.
Mam twój temblak.
Miał rację.
Nikt mnie tu nie chce.
Żałuję, że poszedłem do Hartley.
Sam mogę wrócić do domu.
Wiem, ale zrób mi tę przyjemność.
Jeśli porozmawiamy, może ci ulży.
Ale możesz też nic nie mówić.
Widzę, że bardzo cierpisz.
Ciało jest niesamowite.
Pamięta traumę, którą mózg usiłuje zignorować.
Albo chce zapomnieć.
Od tamtej nocy...
w Mardi Gras, od akcji z gliniarzem...
nie czułem się sobą.
Twoje przejścia to ciężkie brzemię.
Dla każdego.
Możesz je wypierać, udawać, że nic się nie wydarzyło.
Ale one nie znikną.
Ignorowanie ich tylko pogorszy sytuację.
Ciągle coś zawalam.
Cały czas jestem na siebie wściekły.
Chcę tylko...
Zrobiłeś to sobie?
Nie.
To uraz z lunaparku.
My...
ukradliśmy popiersie i...
LIAM: JAK TAM POKAZ? SPOTKAJMY SIĘ.
Harps!
PRZEPRASZAM
Nie uwierzysz, co powiedział mi Malakai...
Dziękuję.
Nigdy więcej czegoś takiego nie zrobię.
Jest świruska!
Radzę przyłożyć lód.
Do auta.
- Chcesz porozmawiać? - Nie. Wszystko gra. Słowo.
- Serio? - Tak.
Spoko.
Czyj to wóz?
Nowy Seba. Przeprosinowy od ojca za przejechanie jego kijów golfowych.
Powiedz, że żartujesz.
Odwiozę duże dziecko do domu.
Jak mnie nazwałeś?
Dużym dzieckiem.
Penetrator?
Chcę poznać Penetratora.
Wiedział, że ukradliśmy łeb.
Clancy widział kogoś w sterowni.
Czyli Seb...
O Boże.
Nadziany skurczybyk!
Napisy: Krzysztof Kowalczyk