Mga passenger, welcome aboard sa Falcon 900 na papuntang Verbier.
Heto na.
Makinig kayo, nakausap ko ang piloto. Sabi niya, isang oras lang ang biyahe.
Maganda ang snow ro'n at may champagne na nakaabang. Magiging masaya 'to.
Gusto kitang pasalamatan, Alex, at ang buong Vandael Group,
mula sa kaibuturan ng aking puso, para sa bakasyong ito.
-Alex, salamat sa 'yo. -Pare.
-Salamat sa 'yo. -Cheers.
Mag-picture tayo para kay Victor.
-Bakit? -Kasi di siya nakasama. Sayang naman.
Ah, sige.
-Bakit parang ayaw mo? -Di naman sa gano'n.
-Pero parang gano'n. -Hindi. Eto na kukunin ko na ang selfie.
-Sige lang. Cheers. -Cheers.
-Ayan na. -Sige, may sasabihin din ako.
Mga kasama, alam na natin ngayon na mahilig mag-skiing si Matti.
Uy, wag kang bastos.
Di siya masisisi. Maganda ang panahon, bago ang snow, at presko hangin sa bundok,
at lalo na 'yong mga buwisit na mayayaman na umiinom ng Coke at red wine
at walang pagkakaiba mga hooker sa mga gold digger.
Pero seryoso, tingin ko, gusto lang ng dad ko na mawala ako.
Di nakakatuwa 'yon, Matti.
Ay, pasensiya na.
-Ang dali. Palagi na lang. Grabe, Matti. -Hindi, alam ko. Alam ko.
Isang tao lang ang dapat nating pasalamatan, at narito siya, si Daan.
Sa sobrang buwisit ng dad ko sa 'yo, may apat na araw tayo sa cabin. Salamat.
Daan, paano na lang kami kung wala ka?
-Ayos, Daan. -Mukhang uhaw si Daan, ha.
Mag-toast tayo bago maubos ang mga iniinom natin.
Para sa Verbier.
Ang lamig!
-Salamat para sa inumin. -Walang anuman.
-Ano'ng klaseng inumin 'to? -Schnapps. Di mo ba nagustuhan?
Sa 'yo na 'yan.
Teka lang.
Masaya akong makilala ka.
Oo, ako rin.
-Sige, isuot na ang skis. -Sa harap, 'no?
Sa harap. Maririnig mo ang click. Basta itulak mo lang. Ayos.
Patingin nga ng tayo mo. Bumaluktot…
-Kita-kita na lang sa tanghalian! -Mamaya na lang!
Sige, ibaluktot mo ang tuhod mo. Wag kang masyadong sumubsob.
-Kumusta na kayo? -Ayos lang.
-Sigurado ka? Si Daan kailangan ng tulong. -Mauna na kayo, susunod kami.
Sige, pizza. Diretso lang sa una, tapos huminto ka.
Sige. Ganya'n nga. Pizza. 'Yong magandang pizza, wag pa-ekis.
Hindi sapat ang pizza, hindi ko… Hindi ko na mahinto.
-Galingan mo pa ang pizza! -Uy!
Louise!
Lintik na 'yan.
May lugi na 200 milyong euro sa katapusan ng fiscal year?
Hindi, Jacqueline. Di 'yan totoo. Malaki ang naipasok natin sa real estate.
Manahimik ka. May utang pa sa bangko na 1.8 bilyon.
-Mababawi pa naman 'yon. -Mababawi? Di sang-ayon ang consultant.
May mga nagdududa na, kung makakaahon pa ba ang group natin.
-Ma… -Wag.
Ay, Diyos ko.
-Pambihira. Patrick. -Diyos ko.
Akalain mo 'yon? Pinag-uusapan lang namin kayo.
Siguro naman tungkol sa magagandang bagay 'yan?
Medyo malalim ang naging usapan. Di ba, mahal?
Tama ka.
Puwede ba kaming maupo?
Waitress, puwede niyo ba kaming dalhan ng tatlo pang upuan?
Tatlo?
May hinihintay pa kaming isa.
Ang galing naman.
Ano'ng kakainin natin? Shrimp croquettes?
-Normal lang na di ka pa magaling. -Gusto niyo ba ng sunscreen?
Naging productive ang unang araw ng skiing ni Daan.
Kung ayaw mo ng cheese fondue, pwede naman tayong umorder ng pizza.
-Kailangan maging positive ka lang. -Kawawa naman.
-Buwisit na skiing 'yan. -Kailangan mo lang 'yon matutunan.
Parang pagsakay sa bisikleta. Pag natutunan mo na, ayos na.
-Mga kasama, kumuha ako ng tatlong bote. -Ayos.
-Magaling. -Ayoko.
-Di ka iinom? -Hindi, ayos lang ako.
Tingin ko, tapos na skiing ngayong araw. Uminom ka na.
Ayos lang ako, Juliette.
-Ayoko rin. -Bakit naman?
Wag na.
Tingnan natin kung magtatagal kayo. Gusto rin niya ng wine.
Wag na.
-Sobrang mahal naman ng wine. -Ang sarap. Saunt-Emiliyon ba 'to?
Saint-Emilion 'yan.
-May alam ka ba sa wine? -Marami akong alam. Importante 'yon.
Bakit importante?
-Masyadong maikli kasi ang buhay. -Tama, tama.
Cheers para diyan.
Saan mo nakuha 'yang suot mo, Daan? Sa dad ni Juliette?
-Sobrang nakakabuwisit. -Sino?
-'Yong dad ko. -'Yong sa 'kin din.
-Mas malala 'yong akin. -Mas malala 'yong sa 'kin.
Hindi, 'yong sa 'kin kaya.
Talaga bang pinag-aawayan natin ang pinakamasamang dad dito?
Sige na, panalo ka na.
Ang nanay ko ang pinakatangang babae sa planetang 'to.
-Aba. Grabe. -Hello.
Ano'ng "aba?"
Di kailangan maging mayaman para mabuwisit sa magulang.
Tama.
Natutuwa nga ako na makita kita dito. Di ka sumasagot sa mga email ko.
Siguro ibinlock mo na ang number ko. Di ka sumasagot.
Sayang naman.
Kayo na ang magsalita.
Ayokong kausapin siya.
Lahat ng nangyayari sa Vandael Group ay di na dumadaan kay Patrick.
-Hindi na? -Hindi.
Di pa kaya ng katawan niya.
Ay, sayang naman, Patrick.
Ako na ang makakausap mo sa ngayon, gaya no'ng dati.
Tama, masaya noon, ano? Di ba, Jacqueline?
Kung gaya ka ng tatay mo na mapaghiganti, mabilis nating maaayos ito.
Namatay siya nang dahil sa 'yo.
Mahina ang puso niya.
Bigo ang puso niya.
May lilinawin lang ako.
Kung mamamatay ka, itutuon ko ang atensiyon ko kay Alexander the Great.
Ang mahal niyong anak. Tama ba ako?
Wag mo siyang maliitin. Higit pa siya sa inaakala mo.
Lagi siyang nakahandang tumulong sa mga nangangailangan, di ba, Melissa?
Mabuti naman at mukhang di niya ako kakagatin.
Cheers.
Angelique? Bakit siya narito?
Magandang hapon.
Kung usapang aso lang din, heto ang bago kong pit bull. Di siya bumibitaw.
-Maupo ka. -Salamat.
Kinausap ako ni Angelique kahapon tungkol sa kaya niyang gawin.
Nagkataon na marami akong trabaho na maaaring ipagawa sa kanya.
-Gusto mo bang uminom? -Isang baso lang.
Isang baso nga.
-Balang araw, magiging gaya rin tayo nila. -Ibahin niyo ako.
Talaga? Hindi ba?
Sige. Aray ko.
Di nila pinag-uusapan ang feelings nila, binabale-wala nila ang trauma nila.
Pero alam 'yon ng katawan mo.
Kung di 'yon aayusin, maipapasa 'yon sa mga anak. Sa 'tin.
-Tama, grabe lang. -Ibig sabihin, lahat tayo ay may trauma?
'Yan ang paniniwala ko.
Tingin ko, lahat ng tao ay may pinagdaraanan, maliit man o malaki.
At tingin mo ba masyado na tayong naging mahina?
Sa paanong paraan?
Tingin ko, sobra na ang ingat sa pagpapalaki sa kabataan ngayon.
Puwede na nating gawin ang kahit ano, kaya nag-iimbento na tayo,
gumagawa tayo ng mga problema na kathang-isip lang naman.
Ngayon lang nagkaro'n ng ganito kalala na mental issues sa mga kabataan.
At sa tingin mo, saan nanggaling 'yon?
Nagsimula 'yon sa mga magulang at guro na di na puwedeng maghigpit sa mga bata,
kasi baka magkaro'n sila ng trauma.
Bawat aray, sinusuyo natin.
At palaki nang palaki ang mga problema, tapos, patung-patong na 'yon.
At isa pa, di natin sila tinuturuan na kontrolin ang mga emotion nila.
Malagyan lang natin ng label, tapos na.
Sang-ayon ako na kailangang harapin 'yon, pero di dapat kinikimkim.
Walang mali sa pagkimkim ng mga emotion.
At ano'ng kahahantungan no'n?
Ang kasiyahan ay nagmumula sa pag-intindi sa positive at negative sa buhay,
at sa pagbabalanse noon.
Kailangang tanggapin mo ang masama at mabuti.
Kaya ang pagdanas ng mga emotion, kahit pa tawagin mo itong "pagkimkim,"
ay parte ng buhay.
Matututunan mo 'yon, pero ang ginagawa na lang natin ngayon ay uminom ng pills.
Juliette.
Ano? Tama naman 'yon, di ba?
Pills ang nagligtas sa buhay ko.
Naniniwala ako, di ko sinasabi na walang epekto ang pills,
pero pag sinanay mo ang isip mo at emotion mo,
kaya rin no'n iligtas ang buhay mo.
Palaging kombinasyon 'yon.
Isang libong hakbang ang kinumpleto ko bago ako uminom ng pills.
Pero isipin mo, bukod sa gamot,
di ba may iba pa tayong mga paraan para mapabuti ang mga sarili natin?
Lalo na tayo.
Mayro'n na tayo ng lahat ng gusto natin. Puwede nga tayong pumunta sa Nepal.
Puwede tayong mag-voodoo sa Hawaii. Uminom ng ayahuasca.
Di natin ginagawa, dahil sanay na tayo sa gamot para sa bawat sakit natin.
-Magaling sa marketing ang Big Pharma. -Mismo.
Ordinaryong sakit ang tingin mo sa mental health issue?
-Oo. Mental na sakit. -Tama ka na, Juliette.
-Bakit? -Puwede bang maging kalmado tayo?
-Iba na lang ang pag-usapan natin. -Please.
Ang daming magagandang babae rito.
-Magandang pag-usapan 'yan. -Magaling, Daan.
Taon ang inabot bago ako na-diagnose.
Uy, lahat tayo ay puwedeng magkaro'n ng kanyang sariling opinion, di ba?
Oo.
Kung gano'n, magkasundo tayo sa di pagkakasundo.
At sa panahon ngayon, lahat na lang ay nagiging bakla.
-Ano'ng klaseng kalokohan 'yan? -Tama naman, di ba?
Kailangan may kakaiba sa 'yo para makibagay ka. Gay, lesbian, o ano.
Cancelled ka na kapag straight ka.
-Manahimik ka, Matti. -Bakit? Totoo naman.
Grabeng topic 'yan, Matti.
Masarap.
Tuwang-tuwa ka sa nangyayari, ano?
Totoo. Masarap naman 'to talaga.
Maayos naman 'yong pagpapagawa ng golf course, di ba?
Mabuti naman. Kailangan mo talaga 'yon, tama?
Pero parang may nakakalimutan ka.
Di pa sa 'yo ang lahat ng lote. Kaya di mo pa puwedeng simulan 'yon, tama?
Handa na ang mga papeles para ro'n.
'Yon bang, papeles namin?
Angelique?
Kasi 'yong huling lote ay…
-binili na namin nina Jan. -Pakiulit?
Oo, kaya ang ibig sabihin nito ay…
Puwede naming pigilan ang project niyo. Nang mahabang panahon.
-Oo, parang gano'n na nga. -Tu quoque.
Paano mo nagawa 'yon?
Patient ni Jan 'yong may-ari. Ilang beses niyang tinulungan, kaya…
Jan? Lintik na lokong 'yon!
Paano mo nalaman 'yong sa lote?
Mula sa anak mo.
Pakiulit?
Si Juliette.
Oo, napakaganda ng pag-ibig.
-Pambihira! -Tanga.
Dapat ipinagmamalaki natin ang mga narating ng mga magulang natin.
Pero, di ko alam kung tutularan ko sila.
-Dahil takot ka kasi. -Hindi naman.
Takot ka kasing mag-fail, pero mas magaling ka pa sa dad mo.
-Di na mahirap lampasan 'yon ngayon. -Puwede ba?
Palagi mong sinasabi na ayaw mong maging gaya niya.
-Bakit ngayon, parang tinitingala mo siya? -Di ko sinabi 'yan.
At kahit na gano'n nga, ayos lang 'yon. Tingnan mo ang nagawa ng taong 'yon.
Kung di dahil sa kanya, wala tayo rito ngayon.
-Pasalamatan natin si Patrick. -Mabuhay ka, Patrick.
-Puwede ko ngang patulan si Patrick. -Gusto kong makita 'yon.
Hindi nakakabuti ang basta-bastang pagtatapon ng pera.
Ano ba'ng ginawa ng dad niya sa 'yo?
Wala, pero pwedeng tayong magkaro'n ng sariling opinion.
Uy, uy, Lou. Kumuha ka na ng wine. Kumalma ka at ngumiti.
Sang-ayon ako d'yan.
Di mababawi sa pera ang ginawa nila sa 'tin.
Sundin niyo ang champagne socialist natin.
Tama, di mo naman kinailangang sumama, di ba?
-Ano ang champagne specialist? -"Specialist" daw!
Champagne socialist!
-Sila ang mga pesteng leftist. -Na mahilig uminom ng champagne.
-Isa ba ko ro'n? -Hindi, masyado kang mahirap para ro'n.
Ano'ng problema mo? Umayos ka nga.
-Lou, para kang mom mo. -Tama, mismo.
Mukhang mana tayo sa mga magulang natin. Ikaw rin, Lou. Di mo maipagkakaila 'yon.
-Balik na sa pinagmulan. -Tama.
Ay, ano 'to?
Naiintindihan niyo ba kung gaano kayo kasuwerte?
Kaya niyong magkaro'n ng magagandang bakasyon, uminom ng mamahalin.
At siyempre, kayo ang pinakamasayang grupo ng magkakaibigan, tama ba?
Lahat kayo ay tapat at bukas, sa lahat ng mga usapin.
Di kayo nagsisinungaling.
Palagi kayong nandiyan para sa isa't-isa. Kahit ano pa ang mangyari.
Masaya ako na maging parte ng grupong ito.
Ngayon lang ako nakaranas ng ganito.
Lahat kayo ay talagang kahanga-hanga, bawat isa sa inyo.
Kaya, salamat sa inyo.
Cheers. Para sa inyo.
-Ayos, sino'ng gusto mag XTC? -Tama!
Lou, ikaw na ang magsimula. Heto na.
Enjoy.
Ahas ka!
Paano mo nagawa sa pamilya namin 'to? Tatayo mula sa hukay ang tatay mo!
Tulad ka ng anak mo, mahirap intindihin.
Galing sa 'yo? Parang normal lang ang anak mo.
Angelique. Manahimik ka!
-Ano ulit 'yon? -Manahimik ka!
Manahimik ako? Hindi ako mananahimik!
Pakikinggan mo ako ngayon, Madame Vandael.
Palagi niyo akong tinuturing na mababa sa inyo, parang putik.
Pero hindi kami putik, Madame Vandael. Hindi kami tauhan na uutusan niyo lang.
Dahil sa ilalim ng lahat ng karangyaang iniyayabang niyo,
isa ka lang masungit at walang modong babae.
Tama na 'yan! Tara na! Ma!
Alam ng lahat ng tao sa Knokke na pinatulan ka ng bata mo.
At lahat kayo… Oo, tingnan niyo. Alam ng lahat ng tao sa Knokke
na itinakbo niya ang pera mo, at wala ka nang halaga ngayon.
-Eleonore! -Tama na!
-Jacqueline? -Ma?
Jacqueline, kumalma ka.
-Ma… -Tatawagan ko si Jan.
Wala kang tatawagin. Hudas ka.
Ma. Ma?
Halika na.
Puwede bang tulungan niyo kami?
Kaya mo 'yan, Ma.
Hello, nandito pa ako!
Nakikinig ako…
Tagapagsalin ng Subtitle: Erika Demetrio nang halaga ngayon.