NA MANHATTANIE ISTNIEJĄ DWIE JEDNOSTKI DETEKTYWISTYCZNE
ZAJMUJĄCE SIĘ ZABÓJSTWAMI:
MANHATTAN PÓŁNOC I MANHATTAN POŁUDNIE.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE I NAJTRUDNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
10 MAJA 2001 ROKU
GODZINA 19.30
Dostałam wezwanie:
„Carnegie Deli. Pięciokrotne”.
Pięć zabójstw.
Gdy dojechaliśmy, pod restauracją stało mnóstwo osób.
Restauracja była pełna. Policja zamknęła teren.
Trzymaliśmy ludzi tam, żeby ich przesłuchać.
Chcieliśmy szybko znaleźć świadków.
Przyjechałem tam i detektywi powiedzieli mi, co się stało.
Na miejscu były trzy osoby w stanie krytycznym i dwa ciała.
Osoby w stanie krytycznym zostały przewiezione do szpitala.
To straszne, leżysz tam,
słyszysz strzały i wiesz, że będziesz następny.
Nie możesz zabić pięciu osób w Nowym Jorku.
Będą cię ścigać.
Znajdą cię.
Każda sprawa zabiera ci kawałek duszy.
Jeśli ci nie zależy, to nie jest to praca dla ciebie.
Chcesz odkryć prawdę.
To robią detektywi.
Lubię zaglądać za kulisy.
Co naprawdę się stało?
Rodzina musi wiedzieć, kto zamordował ich bliskiego.
To moja praca.
Policja w Nowym Jorku…
To jest to.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: NOWY JORK
Kocham Nowy Jork.
Dorastałam na blokowisku w Alphabet City przy 10 ulicy.
Moi rodzice byli surowi.
Na nic mi nie pozwalali.
TIMES SQUARE, LATA 70.
Ale chodziliśmy na wagary do kin na 42 ulicy.
Przez długi czas była to grunge’owa okolica.
Były tam różne peep show.
W salonach gier czaili się pedofile.
Ale było tam kolorowo, widać było życie.
Niestety miałam tam też dużo pracy.
Gdy zostałam policjantką w latach 80., przestępczość była wysoka.
Policjanci zatrudnieni w latach 80.
redukowali przestępczość w latach 90.
W 2001 roku Broadway był u szczytu popularności.
Co wieczór do teatrów przychodziły tłumy.
Carnegie Deli kwitło. Ludzie ustawiali się do nich w kolejce.
Tętniło życiem.
Było tam pełno turystów łamiących szczęki na wielkich kanapkach.
Obok był teatr, w którym kręcił Letterman.
Były tam tłumy. To było kultowe miejsce.
W czwartek pracowałem rano i skończyłem pracę.
Byłem na boisku na meczu baseballowym syna.
Zadzwonili po meczu.
Gdy usłyszałem o Midtown
i kultowym miejscu Carnegie Deli, musiałem tam jak najszybciej pojechać.
Powinienem był się przebrać, nie zrobiłem tego.
Pojechałem w spodenkach i T-shircie.
Przestępstwa dokonano w mieszkaniu, a nie w restauracji.
Wszystko działo się na czwartym piętrze.
Rozmawialiśmy z dozorcą i sąsiadami.
Chcieliśmy się dowiedzieć, kim są ci ludzie.
Restauracja z nami współpracowała.
Zidentyfikowaliśmy Jennifer Stahl.
To jej mieszkanie.
Pamiętam, jak stałem w drzwiach do budynku,
a po schodach schodził facet i robił zdjęcia.
Nie znałem ludzi z wydziału z imienia, ale wszystkich kojarzyłem.
Długo z nimi pracowałem.
Nie widziałem nawet ich auta. Co to za facet?
Zapytałem go, kim jest.
Co robi na miejscu zbrodni?
Nie był z wydziału. Zapytałem, kim jest.
Był fotografem od komisarza policji.
Odpowiedziałem mu… Możecie to ocenzurować.
„Mam w dupie, kim jesteś. Wypierdalaj stąd”.
Parrino nie jest lizusem.
Wszyscy są ciekawi takiej sprawy.
Ale gdy to twoje miejsce zbrodni,
to nikogo do niego nie dopuszczasz.
Weszliśmy na górę.
Na podłodze leżały dwa ciała, twarzą do ziemi.
Miały ręce na plecach.
Związane taśmą. Postrzelono ich w głowę.
Nie było włamania.
Drzwi nie były uszkodzone.
To już jakaś wskazówka.
Barbara Butcher była jak detektyw.
Ale taki detektyw, który wie więcej od ciebie.
Byłam koronerem, pracowałam w biurze Naczelnego Lekarza Sądowego w Nowym Jorku.
Badamy ciała na miejscu zbrodni.
Współpracujemy z policją.
Miejsce zbrodni należy do nich,
ale ciała są moje.
Cztery osoby zostały ustawione i zastrzelone.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Na podłodze w salonie był narysowany krwią prostokąt.
Były też smugi krwi
po dwóch osobach zabranych przez sanitariuszy.
Zrobiłam zdjęcia ran i wiązań.
Związane ręce i kostki, takie rzeczy.
Jeden z detektywów powiedział mi,
że zaprowadzi mnie do miejsca, w którym strzelono do pierwszej ofiary.
Czyli Jennifer Stahl.
Ktoś mi powiedział, że była właścicielką mieszkania.
Zabrano ją do szpitala, bo wyczuto u niej puls.
Nawet jeśli nie ma już ciała, muszę zebrać dowody,
dowiedzieć się czegoś o osobie,
która jest w stanie krytycznym.
Weszliśmy do małego studia nagraniowego.
Była kreatywna.
Też chciałabym taka być.
TU STRZELONO DO JENNIFER
Zrobiło mi się smutno.
Zobaczyłam krew w tym małym…
uroczym studiu.
Nie było dobrze.
Musisz uważać, żeby nie działać pod wpływem emocji.
Szybko, wyłączamy uczucia.
Tłumimy je. Bierzemy się do roboty.
Wszedłem do mieszkania.
Było widać, że prowadzono tam interesy.
To nie była dilerka handlująca trawką w parku.
Sprzedawała najwyższej jakości marihuanę.
Odkryliśmy, że zginęła kasa i narkotyki.
Można by pomyśleć, że był to napad.
Ale pięć związanych osób, cztery na podłodze,
to coś niezwykłego, zwłaszcza w Midtown.
Tego się tam nie spotyka.
Strzały w tył głowy, egzekucja.
Mogło chodzić o sprawy osobiste.
Jennifer mogła mieć problem z facetem albo z kimś innym.
To, że Jennifer Stahl sprzedawała trawkę, było dla nas nieistotne,
mimo że trawka była wtedy nielegalna.
Martwiło nas to, że strzelono do pięciu osób.
Media od razu zaczęły o tym mówić.
Od razu się dowiedziały.
GODZINA 22 2 GODZINY PO ZABÓJSTWACH
Detektywi i śledczy szukają wskazówek
godziny po tym, jak zabito dwóch mężczyzn i kobietę,
a mężczyzna i kobieta trafili do szpitala.
Zadzwoniła do mnie koleżanka i powiedziała, żebym włączyła telewizję.
„Widziałaś wiadomości? U Jen była strzelanina”.
Przerywali programy.
Masakra nad Carnegie Deli.
…egzekucja w budynku, ofiary związane taśmą klejącą.
Złamała palec i przeszła operację.
Widać było gips na ręce. Wiedziałam, że to Jen.
Wiedziałam, że to ona.
Dzięki presji mediów pojawiły się nowe zasoby.
Na potrzeby policji Manhattan jest podzielony
na północny i południowy.
Granicą podziału jest 59 ulica.
Południowy zajmuje się sprawami na południe od 59 ulicy,
aż do Battery, od brzegu do brzegu.
W każdej dzielnicy są posterunki.
Na każdym posterunku pracują detektywi.
Oddziały z wydziału zabójstw są wsparciem,
gdy w danej dzielnicy dochodzi do zabójstwa.
Sprawą zajął się posterunek Midtown North.
Czyli to sprawa dla południa.
Potrzeba personelu. Im więcej ludzi, tym więcej informacji.
Chcesz, żeby pomógł wydział zabójstw z północy.
Wzywano nas do pomocy im.
Ich nie wzywano do pomocy nam.
Tych z południa nazywaliśmy mięczakami.
Policja z północy jest odważniejsza.
To taka rywalizacja.
Gdy trafiłam do południowego, zmieniłam zdanie.
W południowym musisz główkować i wykorzystywać umiejętności śledcze,
bo wiele spraw to zabójstwa wśród nieznajomych.
Sprawcy pochodzą z New Jersey, Brooklynu, Queens.
Z różnych miejsc.
Świadkowie na miejscu widzieli odjeżdżające czerwone auto.
Niedaleko restauracji.
Te informacje zebrane razem
albo będą pasować do schematu śledztwa,
albo zostaną odrzucone.
Ale wszystko trzeba sprawdzić.
Atakowaliśmy ze wszystkich stron, żeby zebrać informacje.
Zidentyfikowaliśmy Jennifer Stahl. To jej mieszkanie.
Musieliśmy zidentyfikować pozostałe ofiary.
Musisz zidentyfikować ofiarę,
zanim dowiesz się, co się stało.
To wiktymologia. Sprawdzasz, kim były ofiary.
Mamy bazę danych członków gangu. Sprawdzimy w niej ofiary.
Zapytamy narkotykowych, czy ich znają.
Ksywki, numery telefonów.
Ofiary na miejscu to Stephen King i Charles Helliwell.
Jennifer nie przeżyła.
Zmarła parę godzin później.
Rana postrzałowa głowy.
Pozostała dwójka jakimś cudem
przeżyła pomimo postrzelenia w głowę.
Czuję, że ktoś nade mną czuwał.
Była przy mnie mama czy coś w tym stylu.
Bóg był na jednym ramieniu, a mama na drugim.
Ponieważ…
Tak, prawie umarłem.
Postrzelono mnie w prawy bok głowy,
tuż za uchem przy linii włosów.
Kula wyszła nad kością potyliczną.
Podążyła za krzywizną czaszki i wyszła.
Miałem szczęście.
Gdyby poszła inaczej, to pewnie bym nie żył.
Nie ruszałem się z miejsca, bo nie wiedziałem…
Leżałem w kałuży krwi.
Nie wiedziałem, czy kula utknęła we mnie, czy…
Nie wiedziałem, czy umrę.
Więc tam leżałem.
Gdy pomyślałem, że już ich nie ma,
wyswobodziłem ręce z taśmy.
Sięgnąłem po telefon w kieszeni i zadzwoniłem na numer alarmowy.
Dzwoniłem do ludzi.
Chciałem się pożegnać z przyjaciółmi.
Próbowaliśmy zdobyć zeznania dwójki ocalałych.
Gdy dojechałem do szpitala, byli tam detektywi.
Powiedziałem im, co wiedziałem.
Co widziałem.
Ofiary były ludźmi teatru, sztuki.
Ocalała i mężczyzna zabity na miejscu byli ze sobą zaręczeni.
NARZECZENI
Zeznałem:
„Wszedłem tam, a Jen przedstawiła mi parę, Rosemond i Treya z St. John”.
Siedzieli i pili wino.
Poprosiła, żebym do nich dołączył.
Poszedłem do niej, żeby obciąć jej włosy i kupić trawkę.
Jestem fryzjerem. To był taki barter.
Po 15 minutach ktoś zadzwonił do drzwi.
Weszły dwie osoby.
Widać było po ich wzroście…
Jeden był wyższy, drugi był przystojniejszy.
Nie kojarzyłem ich.
Ten wyższy wyciągnął broń i powiedział:
„Wszyscy na ziemię, ręce na plecach”.
Zrobiłem, co mi kazano.
Myślałem, że nie dojdzie do eskalacji, ale…
Jeden zabrał Jennifer do pokoju obok.
Pamiętam, że powiedziała:
„Weźcie, co chcecie. Nie krzywdźcie moich przyjaciół”.
Wtedy usłyszałem pierwszy strzał.
Pomyślałem, że ją tam zabił.
Później już jej nie słyszałem.
Więc…
Wiedziałem…
„To koniec”.
Pomyślałem, że nic innego nas nie czeka.
W Nowym Jorku
o śmierci zawiadamia się osobiście, a nie przez telefon.
Trzeba do kogoś pójść w środku nocy
czy w środku dnia i powiedzieć, że umarł ktoś z rodziny.
To najtrudniejsze.
Niełatwo powiedzieć,
że bliska im osoba została zamordowana.
Tak tragicznie i bezsensownie…
To inny poziom.
Czuć, gdy ktoś dowiaduje się tego po raz pierwszy.
Więc tak. To nie jest łatwe.
- Dowiedziałyśmy się 11 maja. - Jedenastego.
Rodzice byli na półwyspie Cape Cod. Policja przyszła do domu.
Mama podlewała kwiaty w szlafroku.
O godzinie 6 rano.
Dwóch policjantów zapytało ją, czy nazywa się Karen Helliwell.
- Zamarła. - Serce jej stanęło.
Zapytali, czy jest jej mąż.
Był, więc usiedli.
Powiedzieli, że Trey nie żyje.
- Tak. - Nasze życie się zmieniło.
Za dwa dni miał mieć urodziny. Kwitł bez.
Kochał bez.
Urodził się i umarł, gdy kwitł bez.
Szczyt jego chwały.
Trey pojechał do Nowego Jorku,
żeby spotkać się z rodziną Rosemond i pójść na ślub kuzyna.
Mieli się zatrzymać w mieszkaniu Jennifer nad Carnegie Deli.
- Tak. - Dlatego tam byli.
Bardzo mi ich żal.
Rosemond odwiedziła Jen.
To bardzo smutne, bo Trey nie znał Jen.
Po prostu spędzali ze sobą czas.
W tej sprawie zebraliśmy 18 odcisków palców
w mieszkaniu i na balustradzie.
Nie znaleźliśmy łusek nabojów. To już jakaś wskazówka.
Pięć strzałów, zero łusek.
Musiał to być rewolwer.
Może wyrzucili broń do kanału?
Wezwaliśmy inspektorat środowiska. Sprawdziliśmy śmieci.
Ludzie sprawdzali kosze na ulicy.
Próbowaliśmy zebrać jak najwięcej informacji.
Na klatce schodowej był monitoring.
Tamtego wieczoru to odkryto.
Na nagraniu było dwóch czarnych mężczyzn.
Jeden miał dredy i bluzę z kapturem, a drugi miał krótsze włosy.
W mojej karierze,
a pracowałem nad setkami zabójstw,
tylko w jednej sprawie poza tą dowodem było nagranie.
Byłem zaskoczony, gdy zobaczyłem taśmę.
Pomyślałem: „Rety. Super”.
Wiedzieliśmy, że to podejrzani.
Chcieliśmy z nimi porozmawiać.
Sprawa rozpoczęła się o 19.30.
Pracowaliśmy na okrągło w tym samym miejscu.
W mieszkaniu była automatyczna sekretarka, migała.
Włączyliśmy ją.
Koleżanka pytała, czy nic jej nie jest.
Jen nie odzywała się do niej. Zastanawiała się, gdzie jest.
Dzwoniłam do mieszkania Jennifer, gdy ich zabijali.
Musieliśmy przesłuchać jej koleżankę. Zapytać, dlaczego się o nią martwiła.
Dlaczego martwiła się, że Jennifer nie odbiera.
GODZINA 11 15 GODZIN PO ZABÓJSTWACH
Ranek 11 maja.
Przyszli do mnie policjanci z wydziału zabójstw.
Wyglądali jak z serialu Nowojorscy gliniarze.
Pytali mnie o jej pracę.
Powiedziałam, że to było miejsce spotkań.
Znajomi spotykali się, palili, rozmawiali.
Różni ludzie spotykali się mimochodem,
ale się ze sobą nie przyjaźnili.
Jennifer sprzedawała trawkę, żeby wspomagać swoją pracę artystyczną.
Dowiedzieliśmy się, że grała w filmie Dirty Dancing.
Ale bardziej interesowała się muzyką
niż tańczeniem czy aktorstwem.
Handlowała trawką w swoim studiu nagraniowym.
Lubiła nagrywać ze znajomymi.
Ludzie, którzy wchodzili i wychodzili z mieszkania Jen, byli jej znajomymi.
Było coraz tłoczniej.
Odnosiłam wrażenie, że trudno było jej nad tym zapanować.
Ciągle dzwonił dzwonek.
Czasami ktoś ze znajomych pomagał jej wpuszczać gości.
Tamtej nocy pracował tam Stephen, otwierał za nią drzwi.
Sprzedawała trawkę znajomym i ludziom z branży.
Sprzedawała ją gwiazdom.
Obsadzie Saturday Night Live.
Jej klienci byli sprawdzeni.
Musiała cię znać.
Gdybyś powiedział, że ktoś cię przysłał, to nie wpuszczono by cię do mieszkania.
Była bardzo ostrożna.
Dla nas, przyjaciół Jen, było to bardzo trudne.
Bo jeśli oni chcieli czegoś od Jen,
to by to od niej dostali.
Nie było powodu, żeby strzelać do pięciu osób.
Widziałam się z Jen parę dni przed jej morderstwem.
Była zdenerwowana.
Kłóciła się ze swoim chłopakiem.
Próbowała odejść, on złapał ją za rękę.
Złamała palec.
Jednym z podejrzanych był czarny mężczyzna z dredami.
Byłam niemal pewna, że zabił ją jej chłopak,
bo pasował do tego opisu.
Po informacjach od Barbary ustaliliśmy nazwisko chłopaka Jennifer.
Przesłuchaliśmy go.
Mieli problemy.
Musieliśmy się upewnić, że nie miał związku z zabójstwem.
Byłem pewny, że jej chłopak jej nie zabił. Nie wyglądał na takiego.
Poznałem go, był bardzo miły.
Nie sądzę, że zrobiłby coś takiego.
Przesłuchaliśmy chłopaka Jennifer.
Wykluczyliśmy go na podstawie informacji o tym,
gdzie wtedy był i co robił.
Wiedzieliśmy, że to nie on.
Zadzwonił do mnie i powiedział: „Potrzebuję adwokata.
Wszyscy myślą, że ja to zrobiłem”.
Powiedziałam, że też tak myślałam.
A on na to: „Jak mogłaś pomyśleć, że ja to zrobiłem?
Kochałem ją!”.
Powiedziałam, że się kłócili.
Miała złamany palec.
Na miejscu zbrodni był czarny mężczyzna z dredami.
Mówię: „Co miałam pomyśleć?”.
A on: „Jak mogłaś pomyśleć, że ją skrzywdziłem?”.
Przeprosiłam go.
Gdy wypisano mnie ze szpitala,
detektywi powiedzieli, że Rosemond w nim zostanie,
bo kula utknęła jej w szczęce.
Nie znaliśmy się.
Oboje przez przypadek znaleźliśmy się w tej strasznej sytuacji.
Ona bardziej niż ja.
Ona straciła…
swoją drugą połówkę.
To straszne.
Jako prokurator
muszę szybko zebrać jak najwięcej informacji
i jednocześnie pamiętać, że rozmowa o czymś,
co chce się zapomnieć, może być traumatyczna.
Pamiętam rozmowę z Rosemond po dwóch dniach.
Rosemond powiedziała, że słyszała strzały zbliżające się do niej.
Była następna w kolejce.
Słyszała, jak zabito jej narzeczonego Charlesa Helliwella.
To straszne, leżysz tam, słyszysz strzały
i wiesz, że będziesz następny.
Odwróciła głowę, bo chciała zobaczyć osobę, która ją zabije.
Odwróciła głowę
tuż przed strzałem.
Może dzięki temu przeżyła.
Rosemond powiedziała, że drzwi otworzył Stephen King.
Słyszała, jak Stephen powiedział do Jennifer: „To Sean”.
Jennifer kazała go wpuścić.
Więc mieliśmy imię „Sean”.
Nie mieliśmy nazwiska, ale mieliśmy imię jednej z osób.
12 MAJA 2001 ROKU 2 DNI PO ZABÓJSTWACH
Naszymi głównymi tropami
było imię „Sean”
i nagranie.
Mieliśmy te dwie rzeczy.
Wiem, że wiele odcisków palców zostało pobranych,
ale nie wiemy, czy coś znaczą, czy do czegoś doprowadzą,
czy należały do komisarza policji.
Przesłuchali jej klientów oraz znajomych.
Sprawdzali wszystkie poszlaki.
Łączyli kropki.
Może ktoś znał tego Seana.
Nie rozpoznałam na nagraniu Seana.
Nie miałam pojęcia, kto to mógł być.
Kiedy przeszukujemy miejsce zbrodni,
to po zebraniu dowodów
szuka się wskazówek.
Rzeczy niesądowych.
Kartek, zdjęć, takich rzeczy.
Znaleźliśmy résumé zawierające informacje o Seanie.
Pracował jako technik
dla George’a Clintona i Parliament-Funkadelic.
Jen poznawała ze sobą ludzi, żeby coś tworzyć.
To było dużą częścią tego, co robiła.
Poszli pod adres, który Sean Salley podał w swoim résumé.
Nie mieszkał tam. Wyprowadził się.
Skupialiśmy się na Seanie.
Zdobyliśmy wiele adresów w New Jersey.
Detektywi skontaktowali się ze wszystkimi osobami,
które znał.
Jedna z tych osób obejrzała nagranie z Carnegie Deli
i rozpoznała Seana Salleya.
Ta osoba rozpoznała też drugiego mężczyznę.
Mówiono na niego „Dre”.
Zaczęli go szukać.
Chodziliśmy po domach i przesłuchiwaliśmy ludzi.
To chyba był dom jego dziewczyny.
Znała mężczyznę nazywanego „Dre”.
To jej chłopak, konkubent, Andre.
Andre tam nie było.
Tylko ja miałem wizytówki. Dlatego jedną tam zostawiłem.
20 MAJA 2001 ROKU 10 DNI PO ZABÓJSTWACH
Niedziela rano, 20 maja.
Ktoś zadzwonił do biura.
To Andre.
Chciał z nami rozmawiać.
Andre Smith jak na ironię podjechał czerwonym autem,
które pasowało do auta widzianego przez świadków
niedaleko miejsca zabójstwa.
Przyszedł do nas Andre Smith i poprosiliśmy go o odciski palców.
Zgodził się, pobrali mu je.
Myślę, że był przekonany,
że uda mu się nas zmylić, okazując chęć współpracy.
Zakładam, że taki miał cel.
Dwie osoby bardzo długo go przesłuchiwały.
Starsi od nas detektywi.
Rozmawiali z nim godzinami.
Gdy niczego się nie dowiedzieli,
przychodził inny zespół, świeży i wypoczęty.
To nieustający atak.
Atakujesz, aż znajdziesz coś, od czego zaczniesz.
Billy i Tommy Bidell próbowali z nim rozmawiać.
Mówił, że nie było go wtedy na Manhattanie ani w tym mieszkaniu.
Mówił, że nie wie, kim jest Sean Salley.
Pokazałem mu zdjęcia z nagrania.
Widać na nich twarz Andre Smitha.
Ale nie, zaprzeczał.
Zaprzeczał jak Shaggy w swojej piosence.
Dobrze mu szło zaprzeczanie, ale cały czas mówił.
Detektywi żartują, że są różne poziomy zaprzeczania.
„Nie wiem, o czym mówisz. Nie byłem tam”.
„Wiem, o czym mówisz. Nie byłem tam”.
„Byłem tam, ale tego nie zrobiłem”.
Aż w końcu: „Byłem tam i to zrobiłem”.
Prowadziliśmy go przez te poziomy zaprzeczania.
W pewnym momencie
dopasowaliśmy jego odciski palców do tych z taśmy klejącej.
To było bardzo ważne,
bo byliśmy prawie pewni, że był na miejscu zbrodni.
Czuliśmy, że był w to zamieszany,
ale nie mieliśmy dowodów, które wskazywałyby, że tam był.
To bardzo podbudowuje pewność siebie przesłuchujących.
Wiedzą, że są we właściwym miejscu.
Teraz docisną go trochę mocniej,
bo wiedzą, że tam był,
zamiast rozmawiać o czymś, o czym nie mają pojęcia.
Siedzieliśmy tam kilka godzin.
Próbowaliśmy różnych strategii, bo ciągle zaprzeczał.
Był nieugięty.
Sześciu detektywów mówiło mu:
„Złapaliśmy cię na gorącym uczynku”, a on temu zaprzeczał.
Razem z Tomem Bidellem próbowałem wymyślić nową strategię.
Do pokoju weszła Irma.
Zapytała, czy może z nim porozmawiać,
skoro coś je.
Powiedziałem: „Śmiało”. Przesłucha go nowa osoba.
Wszystko, żeby coś zmienić.
„Wpuśćcie tam kobietę. Może go złamie”.
Nie znam Andre Smitha.
Nie wiem, kim ktoś jest, dopóki z nim nie porozmawiam.
Wtedy widzę, jaki jest.
Co go prowokuje.
Mówię: „Przypominasz mojego brata”. Bo tak było. Przypominał Rubena.
Rozmawiam ze sprawcami na osobiste tematy,
a potem ich przesłuchuję.
I to się sprawdza.
Przez to czują się przy mnie swobodnie.
Jeden więzień powiedział:
„Ta Rivera śmiała się, a potem wbiła mi nóż w plecy”.
Irma potrafi rozszyfrowywać podejrzanych
i wie, który temat ciągnąć,
żeby dostać odpowiedzi, których potrzebuje.
Nieważne, czy nosisz garnitur za 5000 $,
czy jesteś bezdomnym w dresie i brudnych butach.
To nie ma dla mnie znaczenia. Wszystkich szanuję.
Nawet złe osoby
mają w sobie coś dobrego.
Trzeba znaleźć to dobro, gdy się je przesłuchuje.
„Jakie miałeś dzieciństwo?” „Ja też”.
Nie miałam zabawek. Nie obchodziliśmy czasami świąt.
Nie mieliśmy jedzenia.
Dorastałam na blokowisku, więc mogę ich zrozumieć.
Andre Smith był bardzo uprzejmy.
Miał łagodny głos.
Powiedział, że ma dziecko.
„Masz dziecko?” Wiedziałam, że to coś w nim rozbudzi.
Użyłam tego.
Nagle zauważyłem zmianę.
Podniósł głowę.
Zaangażował się. Słuchał jej.
Jego oczy się rozświetliły.
Trafiła w jego czuły punkt.
Powiedział, że to zrobił, bo potrzebował pieluch dla dziecka.
Pomyślałam, że jest gotowy.
Powiedziałam: „Wrócą tutaj moi koledzy. To dobrzy faceci.
Pogadaj z nimi. Możesz im zaufać”.
Irma dała nam znak.
Obróciłem się, przerwałem Tommy’emu
w jedzeniu batonika i piciu czekolady,
które zwykle były jego kolacją.
Mówię: „Chodź, pacanie.
Zostaw tego batonika. Wracamy.
Koleś się zmienił. Wykorzystajmy to”.
Przesłuchanie zespołowe w najlepszym wydaniu.
Irma nawiązała więź i był gotowy.
To moment,
w którym przestanie zaprzeczać i będzie rzygał informacjami.
Kiwał głową, gdy zadawałem mu pytania.
Zmusiliśmy go do mówienia.
Powiedział, że poznał Seana Salleya w Newark przez wspólnego znajomego.
Sean Salley mówił, że ma pecha, nie miał pieniędzy.
Wpadł na pomysł, żeby obrabować miejsce handlowania trawką na Manhattanie.
Potem Andre Smith opowiedział o zabójstwach.
Poszedł tam, żeby ukraść trawkę i pieniądze.
Powiedział, że powiedział to Jennifer,
gdy błagała, żeby nie krzywdził jej przyjaciół.
Powiedział jej, że nie po to przyszedł.
Pakowała mu kasę i trawkę.
Zajrzał do pokoju. Salley miał problem z wiązaniem ich.
Wyszedł i powiedział mu, żeby z nią został.
Zaczął wszystkich wiązać,
a potem powiedział, że koleś zaczął strzelać.
Gdy dotarliśmy do oświadczenia po zeznaniach Andre Smitha,
zobaczyłem, że komisarz policji
był urażony tym, że pouczyłem jego fotografa.
Był też urażony tym, że przyjechałem w spodenkach i T-shircie.
Dwa dni później
komisarz odsunął mnie od tej sprawy.
Przeniesiono mnie na 25. posterunek w Harlemie.
Do zespołu detektywów.
Irma powiedziała: „Zapisz jego imię na kartce.
Włóż tę kartkę do buta,
depcz ją przez dziesięć dni, a wszystko się ułoży”.
Mama mojego taty interesowała się santerią.
Bardzo w to wierzyła.
Powiedziała, że jeśli ktoś mnie skrzywdzi, mam włożyć kartkę z imieniem tej osoby…
Teraz będziecie to robić.
Wkładasz tę kartkę do buta i depczesz po tej osobie.
Mówisz, że chcesz, żeby ta osoba zeszła ci z drogi.
Trudno ci odejść, bo to twój sukces.
Nie mogę udzielać wskazówek detektywom i podważać autorytetu nowego szefa.
Teraz ktoś inny tym kieruje.
Jeśli poproszą cię o radę, to super.
Ale ty nie możesz sam oferować im rad.
Im też jest ciężko,
bo wiedzą, że komisarz jest na ciebie zły.
Nie chcą z tobą rozmawiać,
żeby nie podpaść szefowi.
Więc…
zmusiłem się do odsunięcia się od tej sprawy.
Później nawet nie śledziłem jej w mediach.
23 MAJA 2001 ROKU 13 DNI PO ZABÓJSTWACH
Zabili trzy osoby, zastrzelili dwie w stylu egzekucyjnym dla 2800 $.
Policja w Nowym Jorku aresztowała pana Andre Smitha.
Jeśli chodzi o drugiego sprawcę tej strasznej zbrodni,
którego zidentyfikowano jako Seana Salleya,
to policja z Nowego Jorku
będzie ciężko pracować, aż znajdzie się on w areszcie
razem ze swoim wspólnikiem.
Niech pójdzie w ślady Andre Smitha
i zgłosi się na najbliższy posterunek policji.
Andre Smith powiedział, że wyszedł z mieszkania z Seanem Salleyem.
Wrócili do Newark.
Wtedy ostatni raz widział Seana Salleya.
Dalej szukaliśmy Seana Salleya.
Musieliśmy zdobyć jego numer i namierzyć jego telefon.
Sprawdziliśmy, z którymi wieżami się łączył.
Zatrzymał się w Luizjanie.
Mieliśmy detektywów i sierżantów w Nowym Orleanie.
Salley był krok przed nami.
Musisz działać dalej,
zdobyć informacje z telefonu, ale on swój wyrzucił.
Skończyły nam się tropy.
Ciągle go szukaliśmy, ale minęły już dwa miesiące.
Sprawa się przedawniała.
Chcieliśmy pokazać sprawę w America’s Most Wanted.
14 lipca America’s Most Wanted
pokazało sprawę Seana Salleya,
żeby zdobyć jakieś tropy.
To program ogólnokrajowy.
Ogląda go mnóstwo osób.
Zaalarmowaliśmy Amerykanów.
Niech Bóg błogosławi Amerykę,
bo 20 minut po emisji programu
rozdzwoniły się telefony.
Rozpoznał go ktoś na Florydzie i nas o tym poinformował.
Podobno był w Miami w schronisku dla bezdomnych.
Od razu zadzwoniliśmy do Miami.
„Musicie go złapać”.
Detektyw z Miami
przesłuchiwał bezdomnych z tego schroniska.
Sean Salley wszedł do holu i uciekł.
Psy go wytropiły i złapano go w czyimś ogródku.
Został złapany przez psa policyjnego.
Pies ugryzł go w lewą rękę,
ale opatrzono ją na miejscu i został aresztowany.
Usłyszy zarzuty trzech zabójstw pierwszego stopnia
i jeden zarzut uchylania się od aresztowania.
Zanim go złapali, każdy hałas…
Nie mogłem spać w nocy. Myślałem, że ktoś wszedł do domu.
Gdy obaj zostali złapani,
odczułem ulgę.
UCIEKINIER Z MASAKRY CARNEGIE DELI ZOSTAŁ ZŁAPANY!
Ówczesny dyrektor detektywów z Manhattanu
kazał mi polecieć na Florydę i przesłuchać Seana Salleya.
Czasami czuję, że uciekinierzy czują ulgę, gdy zostają złapani.
Tak wyglądał. Jakby mu ulżyło, że go złapano.
Zapytałam go, co się stało.
Wszystko powiedział.
Zebrali jego ustne i pisemne zeznania,
w których przyznał się do zabójstwa Jennifer.
Powiedział, że to był wypadek.
Zabójstwa osób w salonie
zrzucił na Andre Smitha.
To, że przyznał się do pociągnięcia za spust,
celowego czy przypadkowego, i zabójstwa Jennifer Stahl,
było znaczące.
Było znaczące,
bo w sprawach o morderstwo nie ma znaczenia,
czy zabiłeś kogoś celowo, czy przypadkowo.
Nie ma też znaczenia, czy ta osoba umarła,
bo strzeliłeś ty czy ktoś inny.
Jeśli bierzesz udział w napadzie,
to według prawa ponosisz odpowiedzialność
za morderstwa jak osoba, która pociągnęła za spust.
ZARZUT: ZABÓJSTWO DRUGIEGO STOPNIA
Phillip King siedział na sali sądowej
i pierwszy raz zobaczył na żywo Seana Salleya,
jednego z mężczyzn oskarżonych o zabójstwo jego syna Stephena.
Powtarzałem sobie: „Panuj nad sobą.
Nie przeskocz przez barierkę, żeby go zaatakować”.
Widziałem, przez co przechodził ten mężczyzna.
Mam nadzieję, że mam taką relację z synem.
Wzruszyłem się.
Na pewno mam, miałem taką relację ze swoim tatą.
Jesteśmy zajęci przygotowaniami do sądu.
Dla ciebie to rok czy dwa później,
ale dla mamy, taty, brata czy siostry
to sprawa z wczoraj.
WRZESIEŃ 2001 ROKU 3 TYGODNIE PRZED PROCESEM
Był wtorek.
Odwiozłem dzieci do szkoły.
Usłyszałem, że samolot uderzył w World Trade Center.
Byłem w dżinsach i T-shircie.
Przez problemy po Carnegie Deli wróciłem do domu i się przebrałem.
Straciłem na tym jakieś 20 minut.
Gdy byłem w mieszkaniu, usłyszałem, że uderzył drugi samolot.
To był prawdziwy terror.
Wszyscy byli zdenerwowani i przerażeni.
Wszyscy wokół.
To straszne, co się tam stało.
Gdy się zawaliły… Tego nie można zapomnieć.
Straciłem kilku przyjaciół.
Trudno mi o tym rozmawiać.
Przeżyłem 11 września.
Może gdyby nie te 20 minut, byłbym w zupełnie innym miejscu,
a rezultat też byłby zupełnie inny.
To, że musiałem przebrać się w garnitur,
żeby nie jechać na wezwanie w zwykłych ciuchach, uratowało mi życie.
Ludzie, którzy wtedy zginęli. Niech Bóg ma ich w opiece.
Ludzie ginęli przez wiele następnych lat.
A 20 lat później zdiagnozowano u mnie raka związanego z 11 września.
Terroryści wyrządzili więcej szkód, niż chcieli.
Byłam pochłonięta wydarzeniami z 11 września.
W moim biurze panował chaos.
To zmieniło moje życie.
Zmieniło moją pracę, moje życie osobiste, wszystko.
Wszyscy byliśmy w to zaangażowani. Wszyscy tam byliśmy.
Czuliśmy, że musimy się wspierać.
Nadal to robimy.
Wracaliśmy do pracy i robiliśmy to, co robimy dobrze.
Nadal to robimy.
MAJ 2002 ROKU ROK PO ZABÓJSTWACH
Proces rozpoczął się rok po zabójstwach.
To była wyjątkowa rozprawa.
Nigdy takiej nie widziałam.
Stanęli przed sądem razem.
Na sali były dwie ławy przysięgłych i dwóch obrońców.
Zrobiono to dlatego,
żeby ocalałe ofiary nie musiały tam wracać
i przeżywać tego wszystkiego na dwóch osobnych procesach.
Jeden wystarczy.
Nie lubię być w centrum uwagi,
ale stałem tam i opowiadałem swoją historię.
Skupiłem się na swojej przyjaciółce Francesce,
która ze mną poszła.
To dodało mi otuchy.
Proces trwał kilka tygodni.
Było wielu świadków.
Chciałam zrozumieć, co stało się z Jen,
co stało się z jej przyjaciółmi, których tak kochała.
Zdjęcia z miejsca zbrodni to było dla mnie zbyt wiele.
Jeden ze sprawców powiedział:
„Pilnowałem Jennifer, trzymałem w ręku broń,
trzęsły mi się ręce, bo tak się bałem.
Chciałem stamtąd wyjść. Broń przypadkowo strzeliła”.
Nieprawda.
Wiemy to, bo rana na głowie Jennifer
była raną zadaną z bliska.
Więc niech nie mówi, że trzęsły mu się ręce i broń wystrzeliła.
Nie, trzymał ją i z determinacją strzelił.
Dowody nie kłamią.
Ludzie tak.
Bardzo.
MASAKRA CARNEGIE DELI OBAJ WINNI
ZABÓJCY DOSTAJĄ PO 120 LAT
SĘDZIA WYSYŁA ZABÓJCÓW DO WIĘZIENIA
Gdy usłyszeliśmy werdykt,
odczuliśmy ulgę oraz dumę.
Byłem szczęśliwy, bo bardzo się staraliśmy.
W imieniu zmarłych,
Rosemond i Anthony’ego, którzy nadal żyli,
ich rodzin i rodzin innych osób.
W końcu mogli zamknąć ten etap.
Lepiej mi się spało.
Wiedząc, że nigdy nie wyjdą na wolność.
Czy ludzie skakali z radości i świętowali? Nie.
Było wtedy bardzo cicho,
a ludzie…
Przytulali się i płakali.
- Jak: „Dobra”. - Tak.
Wymierzono sprawiedliwość.
Śmierć Jen wpłynęła na tak wiele osób,
które się nie znały.
W końcu się połączyliśmy.
Co roku po tej tragedii
świętowaliśmy życie Jen na jej urodzinach.
Dzień Jen.
Była dobrym człowiekiem.
Naprawdę.
Irma powiedziała mi o ich skazaniu.
Ucieszyłem się, że ich skazano.
Ale wiecie…
To nie jest jak wygrana w World Series.
Nie cieszysz się, bo ktoś musiał umrzeć.
To dziwne. Nie umiem tego wytłumaczyć.
Gdy zaczęłam pracę w policji, miewałam ataki paniki.
Pierwszego dostałam,
gdy miałam dwie ofiary w jeden dzień. Wcześniej nie widziałam śmierci.
W końcu nauczyłam się wyłączać emocje.
Widzę ten przełącznik w swojej głowie.
Jak włącznik światła. Robi „klik”.
Mogę je włączać i wyłączać.
To nie tak, że mnie to nie obchodzi.
Nie masz kontroli nad tym, co się stanie, więc…
uczysz się żyć z dnia na dzień.
Ja żyję z dnia na dzień.
To były bezsensowne zabójstwa.
Przypomniała mi się pierwsza sprawa,
w której zrozumiałam, jacy okropni mogą być ludzie.
Sprawa Michaela McMorrowa z 1997 roku.
To było brutalne.
Przesadzone.
Najstraszniejsze miejsce zbrodni, jakie widziałam,
a widziałam ich tysiące.
Odpowiedzieliśmy na zgłoszenie zaginięcia przy 115 Central Park West.
Mieszkają tu zamożni ludzie.
Zastaliśmy parę nastolatków w wannie.
Myli się nawzajem.
Było to dość niezręczne.
Zauważył tam krew.
Powiedziała, że w jeziorze leży ciało.
Serio? Jaka jest na to szansa?
Ciało 44-letniego Michaela McMorrowa
zostało znalezione w jeziorze w Central Parku.
Ofiara została dźgnięta 30 razy, rozcięta i wypatroszona.
Dlaczego ktoś chciał go tak zniszczyć?
Dlaczego?
Napisy: Kamila Krupiński tak zniszczyć?