ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΟΜΑΔΕΣ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΠΟΥ ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΕΣ:
ΤΟ ΒΟΡΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΤΙΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ.
ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΙΟ ΕΙΔΕΧΘΕΙΣ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ.
ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥΣ.
23 ΜΑΪΟΥ 1997
Την Παρασκευή πριν την Ημέρα Μνήμης,
λάβαμε κλήση για αγνοούμενο στη Σέντραλ Παρκ Γουέστ 115.
Η πολυκατοικία λέγεται Ματζέστικ.
Μια πολυκατοικία πλουσίων.
Το Ματζέστικ είχε ό,τι ανέσεις φαντάζεται κανείς.
Πορτιέρηδες, θυρωρούς,
ό,τι χρειάζεται για να ζεις σ' εκείνη τη στρατόσφαιρα.
Πηγαίνουμε στο κτήριο.
Συναντάμε τον κύριο Αμπντέλα.
Μας λέει ότι η κόρη του, Ντάφνι, δεν γύρισε σπίτι.
Ο Λι Φέρμαν μιλάει στον πατέρα για να μάθει τι συμβαίνει.
Ο θυρωρός λέει "Δεν εξαφανίστηκε.
Είναι στο πλυσταριό πίσω στο λόμπι".
Ο θυρωρός μάς δείχνει πού είναι.
Όταν ο κύριος Αμπντέλα άνοιξε την πόρτα,
είδαμε ένα νεαρό κορίτσι κι ένα αγόρι στην μπανιέρα,
να ξεπλένονται με νερό.
Η Ντάφνι Αμπντέλα κι ο φίλος της, Κρις.
Σκέφτηκα "Χαμουρεύονται. Είναι στην μπανιέρα".
Όσο άβολο κι αν ήταν το σκηνικό,
πρόσεξε ότι υπήρχε αίμα.
Ρώτησα για το αίμα κι η Ντάφνι είπε
"Χτύπησα κάνοντας πατίνια".
Δεν ήταν πολύ αίμα, για να μας βάλει σε υποψίες.
Ίσως ήταν από πέσιμο.
Πρόσεξα ότι κι ο Κρις είχε κοπεί στο φρύδι.
Και πάλι, μικρό τραύμα. Ασήμαντο.
Κατάλαβα ότι είχε θυμώσει που ήμασταν εκεί.
Φώναξε στον πατέρα της "Γιατί τους κάλεσες;
Μισώ τους βρομομπάτσους".
Μετά, η Ντάφνι φώναξε "Φύγετε, γαμώτο. Κλείστε την πόρτα".
Τότε ο κύριος Αμπντέλα είπε
"Όλα εντάξει τώρα. Θα τους πάω πάνω".
Και φύγαμε.
Πριν απομακρυνθεί πολύ ο Λι Φέρμαν,
ακούει στον ασύρματο
για μια καταγγελία για πτώμα στο Σέντραλ Παρκ.
Τηλεφωνούσαν από το Ματζέστικ.
Απαντάω στον ασύρματο "Εκεί ήμασταν. Θα πάμε εμείς".
Επιστρέφουμε στο Ματζέστικ.
Η Ντάφνι Αμπντέλα είχε τηλεφωνήσει.
Μας καλεί να μπούμε μέσα.
Μπαίνω και λέει
"Υπάρχει πτώμα στη λίμνη".
Πτώμα στη λίμνη; Τι πιθανότητες υπάρχουν;
Ήταν ένα αποτρόπαιο έγκλημα.
Πολύ κραυγαλέο.
Ποιος θα κατακρεουργούσε κάποιον τόσο βάναυσα;
Και γιατί;
Κάθε υπόθεση αφαιρεί λίγο απ' την ψυχή σου.
Αυτήν τη δουλειά την κάνεις μόνο αν νοιάζεσαι πραγματικά.
Θες να μάθεις την αλήθεια.
Αυτό κάνουν οι ντετέκτιβ.
Μ' αρέσει να μαθαίνω για το παρασκήνιο.
Τι συνέβη πραγματικά;
Οι οικογένειες θέλουν να ξέρουν ποιος σκότωσε τον άνθρωπό τους.
Αυτό κάνω.
Στη Νέα Υόρκη,
η Αστυνομία Νέας Υόρκης…
Αυτό είναι.
ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΕΣ
Το Σέντραλ Παρκ είναι καθοριστικό στον παλμό της Νέας Υόρκης.
Δεν είναι απλώς ένα πάρκο που συσχετίζεις
με όμορφες εκτάσεις πράσινου,
με γήπεδα μπέιζμπολ και την παιδική χαρά.
Είναι πολλά παραπάνω.
Όλοι ζούμε σε τσιμέντο.
Περπατάμε σε τσιμέντο.
Ζούμε σε έντονους ρυθμούς, μακριά από τη φύση.
Για τους Νεοϋορκέζους, το Σέντραλ Παρκ δεν είναι ένα απλό πάρκο,
αλλά μια όαση.
Όμως, το Σέντραλ Παρκ το μοιράζονται όλοι οι Νεοϋορκέζοι.
Όχι μόνο οι καλοί άνθρωποι, αλλά και οι κακοί.
Ήταν πολύ επικίνδυνο τη δεκαετία του '70 και του '80.
Δεν πήγαινα ποτέ εκεί το βράδυ.
Τότε είχαμε 2.500 ανθρωποκτονίες τον χρόνο.
Πολλές έγιναν στο Σέντραλ Παρκ.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90,
η πόλη γινόταν αντικειμενικά πιο ασφαλής.
Κάθε δείκτης εγκλημάτων και δημόσιας ασφάλειας
πήγαινε προς τη σωστή κατεύθυνση.
Όταν τα πράγματα βελτιώθηκαν στη Νέα Υόρκη,
και το Σέντραλ Παρκ βελτιώθηκε.
Αλλά όταν γινόταν έγκλημα εκεί,
πήγαινε όλο το σώμα.
Και κάτι ασήμαντο να γίνει στο Σέντραλ Παρκ,
είναι λες και πρέπει να πάνε όλοι για να βρουν τι έγινε.
Οπότε, όταν δολοφονείται κάποιος, είναι πολύ σημαντικό.
23 ΜΑΪΟΥ 1997
Στις 23 Μαΐου 1997,
ξεκινούσα τον πέμπτο χρόνο μου ως βοηθός εισαγγελέα.
Άρχισα να συνεργάζομαι
με έναν παλαιότερο βοηθό στο Ανθρωποκτονιών,
οπότε εκπαιδευόμουν για να ερευνώ και να ασκώ δίωξη σε ανθρωποκτονίες.
Κάπου μεταξύ 3:00 π.μ. και 4:00 π.μ.,
θυμάμαι να ξυπνάω από τον ήχο του βομβητή.
Επειδή είχα μόλις μετακομίσει στο σπίτι που νοίκιαζα,
δεν είχα συνδέσει ακόμα τηλέφωνο.
Οπότε, βγήκα αναγκαστικά στον δρόμο,
βρήκα ένα καρτοτηλέφωνο και κάλεσα τον αριθμό στον βομβητή.
Από την άλλη γραμμή, μου είπαν
"Γίνεται ένα μικρό σούσουρο στο Σέντραλ Παρκ".
Ήταν μια πολύ απλοποιημένη περιγραφή της κατάστασης.
Ξημερώματα.
Μας ειδοποιούν από το κέντρο συντονισμού.
"Ένα πτώμα επιπλέει στη λίμνη του Σέντραλ Παρκ".
Ήμουν διοικητής συντονισμού νυχτερινών στο Μανχάταν.
Οριοθετούσαμε τον τόπο του εγκλήματος
και τον παραδίδαμε στον ντετέκτιβ που έχει την υπόθεση.
Φτάνω στο σημείο,
στη δυτική πλευρά του Σέντραλ Παρκ,
δίπλα στο Στρόμπερι Φιλντς.
Είχαμε ίχνη αίματος, για 12 με 15 μέτρα,
μέχρι το κιόσκι.
Τα ακολουθήσαμε.
Έφτασα στη λίμνη.
Και μέσα στη λίμνη,
επέπλεε ανάσκελα ένα ανθρώπινο πτώμα.
Όταν είδα το σημείο,
ένιωσα μια απίστευτη αίσθηση δυσαρμονίας.
Η λίμνη είναι στο κέντρο αυτού του πανέμορφου πάρκου.
Κι όμως, αυτό που έβλεπα σ' αυτόν τον τόπο εγκλήματος
ήταν ό,τι πιο αποτρόπαιο είχα δει ποτέ.
6:00 Π.Μ. 3,5 ΩΡΕΣ ΑΦΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΠΤΩΜΑ
Πήγα στον τόπο του θανάτου
για να εξετάσω το πτώμα στο σημείο και στην κατάσταση που βρέθηκε.
Τα περισσότερα εγκλήματα γίνονται σε ένα σημείο.
Εδώ, είχαμε το μονοπάτι προς το πάρκο,
όπου υπήρχαν κηλίδες αίματος,
τον χώρο δίπλα στο κιόσκι, όπου ήταν η λίμνη αίματος,
και το πτώμα στη λίμνη.
Κοίταξα στην άκρη της λίμνης.
Ανάμεσα στις καλαμιές, επέπλεε και πήγαινε πάνω κάτω
ένας χλομός άντρας.
Ό,τι είχε απομείνει απ' αυτόν.
Πλησίασα λίγο πιο πολύ
και είδα ότι είχαν ανοίξει την κοιλιά του
και τα σπλάχνα του επέπλεαν στο νερό.
Έχω δει εκατοντάδες πτώματα στην αστυνομική μου καριέρα.
Δεν έχω δει άλλο πτώμα με τα έντερά του να επιπλέουν.
Με στοίχειωσε.
Του είχαν κόψει τον καρπό.
Το δεξί του χέρι κρεμόταν, ήταν έτοιμο να πέσει.
Πολλαπλές μαχαιριές και πληγές από χαραγματιές.
Υπερβάλλων ζήλος.
Υπερβάλλων ζήλος σημαίνει πάθος, θυμός, οργή.
Ο φόνος είναι φριχτός
κι ο τόπος όπου διαπράττεται η δολοφονία
σε αναστατώνει, σε ταράζει
και σε ζορίζει ψυχολογικά.
Υπάρχουν διάφορες περιπτώσεις.
Οι ανθρωποκτονίες που γίνονται με μαχαίρι
είναι συνήθως οι πιο αποτρόπαιες.
Στην καριέρα μου ως τότε,
βρισκόμουν για δεύτερη φορά σε τόπο ανθρωποκτονίας.
Όταν εκτίθεσαι σε κάτι τέτοιο τόσο γρήγορα…
Ήταν σίγουρα το βάπτισμα του πυρός.
Ήμουν κατώτερος ερευνητής στην ομάδα του Βόρειου Μανχάταν.
Ήταν ο τέταρτος χρόνος μου εκεί.
Την Παρασκευή στις 23 Μαΐου 1997,
κανονικά δεν είχα πρωινή βάρδια.
Είχα πάει νωρίς στο γραφείο για να ετοιμαστώ για το δικαστήριο.
Έφτασα στο γραφείο γύρω στις οκτώ το πρωί.
Ο υπαστυνόμος μού λέει "Έγινε φόνος στο Σέντραλ Παρκ.
Ακύρωσε το δικαστήριο. Θα έρθεις μαζί μας".
Μου είπαν
ότι θα ανέθεταν την υπόθεση σε κάποιον απ' το Βόρειο Μανχάταν.
Και μετά, ήρθε ο Ρομπ Μούνι.
Μόλις άρχισε να μιλάει,
ήξερα ποιος έκανε κουμάντο.
Είναι ένας τύπος με ύψος 1,95.
Το κεφάλι του είναι τεράστιο.
Το μαλλί του είναι σαν σταρ της δεκαετίας του '70,
με μουστάκι σε στιλ της δεκαετίας του '70.
Μοιάζει με το άγνωστο μέλος των The Allman Brothers Band.
Πάντα φορούσε στο πέτο καρφίτσα των Grateful Dead.
Λατρεύει τους Grateful Dead.
Έχω πάει σε περίπου 300 συναυλίες των Grateful Dead.
Είναι μια ετερόκλητη κοινότητα φαν
κι αυτό μου έδωσε ένα μεγάλο πλεονέκτημα,
δηλαδή να μην κατακρίνω τους άλλους.
Τα φαινόμενα απατούν.
Σ' αυτήν την περίπτωση, αυτό ίσχυε.
2:30 Π.Μ. ΕΥΡΕΣΗ ΠΤΩΜΑΤΟΣ
8:00 Π.Μ. Ο ΜΟΥΝΙ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ
Το θύμα δεν είχε πορτοφόλι,
αλλά βρήκαμε ορισμένα έγγραφα.
Ανέφεραν το όνομα "Μάικλ ΜακΜόροου".
Μάθαμε ότι ο Μάικλ ήταν 44 ετών.
Έμενε στο Μανχάταν με τη μητέρα του
και εργαζόταν σε μεσιτικό γραφείο.
Μυστήριο τυλίγει τη στυγερή δολοφονία ενός άντρα στο Σέντραλ Παρκ.
Ο ΜακΜόροου έφερε 50 μαχαιριές και είχαν κόψει τον λαιμό του.
Μπορούσες να ακούσεις τα κανάλια να καταφτάνουν.
Στη Νέα Υόρκη, γίνεται πρωτοσέλιδο ό,τι συμβαίνει στο Σέντραλ Παρκ.
Όταν είδα τη διάπλαση του θύματος…
Είχε ύψος πάνω από 1,83.
Φαινόταν να είναι πάνω από 90 κιλά.
Για να μπορέσει κάποιος να τον ακρωτηριάσει,
να τον διαμελίσει,
κάτι συνέβαινε, δεν μπορούσα να καταλάβω.
Η κατάσταση του πτώματος
και η βία με την οποία προκλήθηκαν τα τραύματα
έδειχναν ότι δεν ήταν μια τυχαία επίθεση.
Δεν ήταν μια ληστεία που στράβωσε.
Οπότε, το ερώτημα που γεννιέται είναι τι ακριβώς συνέβη.
8:00 Π.Μ. Ο ΜΟΥΝΙ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ
2:00 Π.Μ. Ο ΦΕΡΜΑΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟ ΜΑΤΖΕΣΤΙΚ
Είμαι στο διαμέρισμα.
Είναι δύο τα ξημερώματα.
Η Ντάφνι μάς τηλεφώνησε αφού έφυγε ο Κρις.
Είπε "Φοβόμουν τον Κρις.
Δεν ήθελα να πω τίποτα μπροστά του".
Η Ντάφνι είπε ότι ήταν στο πάρκο με τον Κρις.
Άραζαν, πήγαν μια βόλτα
κι ο Κρις τρελάθηκε.
Σκότωσε κάποιον.
Ενώ μιλάει η Ντάφνι,
ο κύριος Αμπντέλα απομακρύνεται.
Τον βλέπω να φεύγει. Σκέφτομαι "Η κόρη σου είναι.
Δεν λες τίποτα; Δεν τη σταματάς;"
Ίσως να ήταν συνηθισμένος.
Σκέφτομαι "Παραμύθια μου λέει".
Ήταν 15 χρονών. Μικρή.
Ίσως έμπλεξε κάπου και θέλει να μπλέξει και τον πατέρα της.
Δεν της έκανα ερωτήσεις. Μου τα έλεγε μόνη της.
Μετά είπε ότι προσπάθησε να του κάνει ΚΑΡ.Π.Α.
Ότι προσπάθησε να τον βοηθήσει.
Έλεγε τι είχε κάνει ο Κρις,
όχι αν είχε κάνει κάτι εκείνη.
Μέχρι που…
Ενώ ο Κρις προσπαθούσε να ξεφορτωθεί το πτώμα,
του είπε "Κρις, ξεκοίλιασέ τον και βούλιαξέ τον.
Για να μην το βρουν".
Όταν βλέπεις κάτι τέτοιο, κανονικά παθαίνεις σοκ.
Αλλά η συμπεριφορά της ήταν φυσιολογική, χαλαρή.
Ο Λι Φέρμαν είπε σε αστυνομικούς από το τμήμα του Σέντραλ Παρκ
να πάνε στο πάρκο.
Αυτοί βρήκαν το πτώμα που επέπλεε στη λίμνη.
Αυτό άλλαξε το ύφος των ερωτήσεων στο διαμέρισμα.
9:00 Π.Μ. ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ
Αφού ο Λι Φέρμαν πήγε στο διαμέρισμα της Ντάφνι,
είχαμε λόγο να πιστεύουμε ότι ο Κρίστοφερ ήταν άμεσα εμπλεκόμενος.
Αργότερα εκείνο το πρωί, με βάση αυτές τις πληροφορίες,
ντετέκτιβ πήγαν στο σπίτι του Κρίστοφερ Βάσκες.
και τον συνέλαβαν
για τον φόνο του Μάικλ ΜακΜόροου.
Θα πήγαινε στα κεντρικά.
Ο τότε υπαστυνόμος μού λέει
"Φτιάξε τη γραβάτα σου. Θα τον πας στο αμάξι".
Όταν πρωτοείδα τον Κρις Βάσκες,
σοκαρίστηκα λίγο,
γιατί έμοιαζε με μικρό παιδί.
Ήξερα ότι ήταν 15, αλλά έμοιαζε με 12χρονο.
Είχε εμφανή τραύματα στο πρόσωπο
και στα χέρια του.
Αυτή η εικόνα του με προβλημάτισε ακόμα περισσότερο
για το πώς ακριβώς συνέβη.
Δεν μου φαινόταν πιθανό
να είναι ο μόνος υπεύθυνος
για το μακελειό στον τόπο του εγκλήματος.
Δεν ξέραμε τίποτα για τον ρόλο της Ντάφνι.
Μας είχε παρουσιαστεί ως μάρτυρας.
Αλλά οι περισσότεροι μάρτυρες σε ειδεχθή εγκλήματα
δεν λένε οικειοθελώς ότι πρότειναν να ξεκοιλιαστεί το θύμα
για να βουλιάξει το πτώμα στον βυθό.
Η Ντάφνι Αμπντέλα συνελήφθη
στις 12:30 το μεσημέρι στις 23 Μαΐου.
Προσπαθήσαμε να της πάρουμε κατάθεση.
Θέλαμε να της μιλήσουμε.
Ο μπαμπάς της, εκπροσωπώντας την,
αρνήθηκε να μας μιλήσει.
Όταν είδα πρώτη φορά την Ντάφνι Αμπντέλα,
ήταν ένα παιδί, μικρόσωμη.
Δυσκολευόμουν να συνδέσω αυτό το άτομο με αυτό το έγκλημα.
Ζήτησαν κι οι δύο δικηγόρο.
Οπότε, δεν μπορούσαμε να τους ανακρίνουμε.
Μεγάλο μειονέκτημα.
Όταν δεν σου δίνεται αυτή η ευκαιρία, είναι πρόβλημα.
Είχαμε δύο 15χρονα και τον Μάικλ,
που τα περνούσε 30 χρόνια.
Οπότε, τι στο καλό συνέδεε αυτούς τους ανθρώπους;
Πώς προέκυψε η δολοφονία;
Οι ντετέκτιβ έψαξαν την οικογένεια της Ντάφνι
και έμαθαν ότι ο πατέρας της ήταν επιτυχημένος επιχειρηματίας,
η μητέρα της Γαλλίδα και μοντέλο.
Την είχαν υιοθετήσει ως μωρό.
Είχε μια απίστευτα προνομιούχα ζωή.
Είχε τα πάντα.
ΝΤΑΦΝΙ ΑΜΠΝΤΕΛΑ
Τη δεκαετία του '80, οι μαμάδες πήγαιναν τα παιδιά τους στο πάρκο.
Παίζαμε στο Στρόμπερι Φιλντς.
Και μετά από 13 χρόνια,
μια μέρα μαθαίνουμε ότι συνέλαβαν κάποια για φόνο.
Ένα κορίτσι που το έλεγαν Ντάφνι.
Όσο μαθαίναμε για εκείνη,
οι φίλοι μας διαπίστωσαν ότι αυτή η Ντάφνι
ήταν ένα από τα παιδιά που έπαιζε τα απογεύματα με τα παιδιά μας.
Όταν έμαθα για τον φόνο, μου έγινε εμμονή.
Δεν μου έβγαινε απ' το μυαλό.
Τότε πρότεινα να γράψω βιβλίο με αυτό το θέμα.
Με αυτό το βιβλίο, ήθελα να μιλήσω με όλους
που ήξεραν την Ντάφνι και τον Κρίστοφερ.
Η Ντάφνι ήταν μαθήτρια του Κολούμπια Γκράμαρ.
Στην αρχή, είχε προσαρμοστεί καλά,
αλλά με τα χρόνια, είχε γίνει πολύ επιθετική.
Στη Β' Γυμνασίου, την έδιωξαν από το Κολούμπια Γκράμαρ,
κάτι ασυνήθιστο για ιδιωτικό σχολείο της Ν. Υόρκης.
Η Ντάφνι εκδήλωνε πολύ αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.
Έπινε και έκανε ναρκωτικά.
Η οικογένειά την έστειλε σε ακριβό κέντρο αποτοξίνωσης.
Δύο φορές, πριν το συμβάν.
Η Ντάφνι ξεκίνησε λύκειο στο Λοϊόλα,
αφού την έδιωξαν από το Κολούμπια Γκράμαρ.
Ήταν σκληρή, αναιδής, αλαζόνας.
Η συμπεριφορά της χειροτέρεψε.
Αρνούνταν να ακολουθήσει οποιουσδήποτε κανόνες, όρια,
να έχει ευπρεπή συμπεριφορά.
Ο άλλος ύποπτος του φόνου είναι ο 15χρονος Κρίστοφερ Βάσκες.
Τον περιγράφουν ως πρώην παπαδοπαίδι και πρόσκοπο,
που μεγάλωσε σε ένα απλό σπίτι στο Ισπανικό Χάρλεμ.
Ο Κρις Βάσκες ήταν από καλή οικογένεια.
Ήταν παπαδοπαίδι.
Έμενε δίπλα στην εκκλησία στη 97η οδό.
Ήταν πολύ καλό παιδί. Εξυπηρετικός, υπάκουος.
Έμενε στο ανατολικό Χάρλεμ.
Απλά πράγματα.
Πολύ καλό παιδί, πολύ καλοντυμένο.
Δεν χαζολογούσε, δεν έμπλεκε πουθενά.
Έχουμε πάθει σοκ. Δεν το πιστεύουμε.
Οι γονείς του Κρίστοφερ είχαν χωρίσει.
Τον μεγάλωνε η μητέρα του.
Τον έστειλε σε ιδιωτικό σχολείο. Ήταν ακριβό.
Οι γονείς του δούλευαν σκληρά για να του προσφέρουν μια καλή ζωή.
Ήταν καλό παιδί.
Αλλά ήταν πολύ εσωστρεφής
και στο σχολείο τον πείραζαν συχνά επειδή ήταν μικρόσωμος
και πολύ μαζεμένος.
Τα άλλα παιδιά πείραζαν τον Κρις.
Τον έλεγαν στόκο, βλάκα, άχρηστο.
-Γιατί το έκανε; -Γιατί είναι στόκος.
Πολύ στόκος.
Ο Κρίστοφερ κι η Ντάφνι ήταν εξαιρετικοί στα πατίνια.
Πήγαιναν στο πάρκο τα απογεύματα.
Εκεί γνωρίστηκαν.
Κανένας απ' τους δυο τους δεν είχε πολλούς φίλους.
Η Ντάφνι, επειδή ήταν αντιπαθητική,
ο Κρίστοφερ, επειδή ήταν συνεσταλμένος.
Όταν γνωρίστηκαν, έγιναν κάπως φίλοι
κι άρχισαν να κάνουν παρέα.
Έκαναν παρέα για δύο με τρεις μήνες πριν τον φόνο.
Δύο 15χρονα παιδιά από ιδιωτικά σχολεία.
Αυτό έγινε μεγάλη βορά για τα κανάλια.
Ένα έγκλημα σοκ και οδήγησε στη σύλληψη δύο εφήβων…
…που μαχαίρωσαν τον μεσίτη και πέταξαν το πτώμα του.
Η μία, κόρη εκατομμυριούχου.
Όταν έμαθα τι συνέβη στον θείο μου,
έπαθα σοκ.
Ιδίως επειδή εγώ και η αδερφή μου
περνούσαμε πολύ χρόνο με τον θείο μας στο Σέντραλ Παρκ.
Ήταν ξεχωριστό μέρος για μας.
Ξέραμε ότι ήταν και για εκείνον.
Οπότε, το ότι έχασε τόσο τραγικά τη ζωή του
σε αυτό το ξεχωριστό μέρος
ήταν μεγάλο πλήγμα.
Μου ήταν πολύ δύσκολο να βλέπω τη μητέρα μου,
τη θλίψη που βίωνε.
Έμεναν μαζί,
οπότε ο χαμός του την επηρέασε πιο πολύ απ' τον καθένα.
Νομίζω ότι πίστευε ότι έπρεπε να τον προστατεύσει.
Μεγαλώσαμε στο Γουέστ Σάιντ του Μανχάταν, πολύ κοντά στο Σέντραλ Παρκ.
Όλοι συμπαθούσαν τον Μάικλ.
Έκανε εύκολα φίλους και είχε πολλούς φίλους.
Δεν τον φώναζα Μάικλ. Δεν τον αποκαλούσα Μάικ.
Τον έλεγα "Ιρλανδό". Ήταν το παρατσούκλι του στη γειτονιά.
Γελούσε εύκολα.
Αυτό έβλεπες απ' τον Ιρλανδό.
Συνήθως γελούσε, έκανε αστεία.
Ήταν ένας απλός άνθρωπος.
Ένας απλός άνθρωπος.
Γιατί ήθελε κάποιος να τον διαλύσει έτσι;
Να το μυστήριο.
Οι δύο έφηβοι που κατηγορούνται για τη δολοφονία ενός μεσίτη
λένε ότι είναι αθώοι.
Σήμερα θ' απαγγελθούν κατηγορίες στον Βάσκες και τη 15χρονη κοπέλα του.
24 ΜΑΪΟΥ 1997 ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗΣ
Η ιστορία δεν τελειώνει με τη σύλληψη. Έτσι αρχίζει.
Είναι πολύ μπερδεμένη κατάσταση.
Εκείνη τη στιγμή, δεν ξέραμε ακόμα τι ακριβώς συνέβη.
Κατηγορείται για δολοφονία δευτέρου βαθμού.
Πρώτου βαθμού.
Η εναγομένη, μαζί με τον Κρις, τον δεύτερο εναγόμενο,
προσπάθησε να αποκρύψει την ταυτότητα του θύματος.
Οι 15χρονοι Ντάφνι Αμπντέλα κι ο φίλος της, Κρίστοφερ Βάσκες,
δήλωσαν αθώοι στο δικαστήριο εχθές.
Η νομοθεσία Ν. Υόρκης ορίζει ότι, όταν απαγγέλλονται κατηγορίες,
έχεις 144 ώρες για την υποβολή του κατηγορητηρίου.
Αν το κατηγορητήριο δεν υποβληθεί εντός του προβλεπόμενου χρόνου,
ο κατηγορούμενος πρέπει να αφεθεί ελεύθερος.
Έπρεπε να συμπεράνουμε άμεσα αν είχαμε αρκετές αποδείξεις
που θα υποδείκνυαν πιθανή αιτία για το κατηγορητήριο.
Ο χρόνος πιέζει.
6 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ Ή ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ
Ήταν μια εμπεριστατωμένη έρευνα.
Απαιτούνταν πολλές ομάδες αστυνομικών
για να συλλέξουν στοιχεία από όλα τα σημεία του εγκλήματος.
Και, φυσικά, υπήρχαν ομάδες ντετέκτιβ
που ανέκριναν συγγενείς, μάρτυρες.
Περίμεναν τα αποδεικτικά στοιχεία. Έτσι σχηματίζεται δικογραφία.
Ο Λι Φέρμαν είχε δει κάποια πράγματα στο σπίτι της Ντάφνι.
Έπρεπε να γίνει συλλογή στοιχείων.
Ίχνη αίματος στα ρούχα της, στα πατίνια της
και στο ρολόι που φορούσε η Ντάφνι.
Η Αστυνομία Νέας Υόρκης είναι ενδελεχής στη συλλογή στοιχείων.
Δεν φωτογραφίζουν απλώς το αίμα στην μπανιέρα.
Παίρνουν όλη την μπανιέρα.
Έχει το αίμα των δραστών
και ίσως των θυμάτων.
Ψάξαμε το δωμάτιο της Ντάφνι.
Βρήκα το πορτοφόλι του ΜακΜόροου με την ταυτότητά του και λεφτά.
Είναι άλλο ένα στοιχείο
που δείχνει ότι ήταν στο σημείο με τον Μάικλ και τον Κρις.
Αλλά όσο φρικιαστικό κι αν είναι το σημείο του εγκλήματος,
δεν είναι έγκλημα το να είσαι εκεί ενώ διαπράττεται το έγκλημα.
Μπορεί να είναι ηθικά κατακριτέο, αλλά δεν είναι έγκλημα.
Πρέπει να αποδειχθούν τα στοιχεία του εγκλήματος
πέραν πάσης αμφιβολίας, όλα τους.
Η οικογένεια του Μάικλ ΜακΜόροου μας ενημέρωσε
για τις συνήθειες του Μάικλ
και για τα άτομα με τα οποία σύχναζε στο πάρκο.
Ο Μάικλ ήξερε ορισμένα άτομα στο πάρκο.
Μετά τη δουλειά, πήγαινε από κει με μια εξάδα μπίρες.
Είχε φίλους με τους οποίους έπινε.
Ο Μάικλ είχε θέμα με το αλκοόλ.
Ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος με συνηθισμένα προβλήματα.
Προσπαθούσε να αλλάξει.
Πήγαινε στους Αν. Αλκοολικούς.
Πήγαινε σε συναντήσεις στη ΧΑΝ, στη Σέντραλ Παρκ Γουέστ.
Εκεί γνώρισε την Ντάφνι.
Η έρευνα προχωρούσε όπως έπρεπε.
Ανακρίναμε άτομα
που μάθαμε ότι ήταν στο πάρκο πριν γίνει η δολοφονία.
Την ημέρα που δολοφονήθηκε ο Μάικλ ΜακΜόροου,
η Ντάφνι κι ο Κρις αποφάσισαν να γίνουν κι επίσημα ζευγάρι.
Πήγαν να κάνουν πατίνια.
Εκείνη μπλέκει σε διάφορα.
Μαλώνει με μεγαλύτερους άντρες στο πάρκο.
Κάνει διάφορες τρέλες.
Φέρεται να είπε σε κάποιον "Θα σκοτώσω άνθρωπο απόψε".
Πριν τη δολοφονία,
η Ντάφνι κι ο Κρις είχαν πιει
και συνάντησαν μια ομάδα ατόμων δίπλα στο Στρόμπερι Φιλντς,
ανάμεσά τους και ο ΜακΜόροου.
Ο Κρις ήταν το σκυλάκι της. Έκανε ό,τι του έλεγε.
Η Ντάφνι είναι μια πιο "πεπειραμένη" συνομήλική του.
Εκείνη ήταν το τζίνι στο λυχνάρι.
Όταν ο Κρίστοφερ βρήκε το λυχνάρι και απελευθέρωσε το τζίνι,
εκείνη τον έλεγχε ολοκληρωτικά.
Κατά την έρευνα στο σπίτι του Κρις Βάσκες,
βρέθηκε αίμα στα ρούχα του και ένα μαχαίρι.
Δεν ξέρουμε ακόμα αν είναι το όπλο.
Έπρεπε να το ελέγξουμε για DNA
4 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ Ή ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΗ
Στο πτώμα του ΜακΜόροου πραγματοποιήθηκε νεκροψία.
Τα επίπεδα αλκοόλ στο αίμα του ήταν 0,31%,
δηλαδή πάνω από τριπλάσιο από το επιτρεπόμενο όριο.
Άρα είχαν μειωθεί οι δυνάμεις του;
Πιθανότατα, ναι.
Όμως, μπόρεσε να περπατήσει από το Στρόμπερι Φιλντς
μέχρι τη λίμνη,
μόνος του.
Προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη.
Υπήρχαν μώλωπες πίσω στα πόδια του.
Οι μώλωπες είχαν σχήμα.
Η αλλοίωση του προσώπου του
υποδείκνυε ότι ήταν μια προσωπική επίθεση, με πολλή οργή.
Στη μία πλευρά του στέρνου,
υπήρχαν οκτώ με δέκα μαχαιριές,
κοντά η μία στην άλλη,
το οποίο δήλωνε ότι ήταν ακίνητος.
Τώρα μπορείς να φανταστείς έναν άντρα όρθιο,
να του καρφώνουν το πρόσωπο,
να του καρφώνουν τα χέρια ενώ παλεύει για τη ζωή του.
Μετά, πέφτει κάτω.
Τώρα ο δράστης στέκεται από πάνω του
και τον κατακρεουργεί.
Τον μαχαιρώνει πολλές φορές, ξανά και ξανά.
Το μεγαλύτερο ερωτηματικό που με απασχολούσε
για το τι ακριβώς συνέβη…
Είναι μεγαλόσωμος. Πώς κατέληξε στο έδαφος;
Πέρα από τον βαθμό μέθης του,
που επέτρεψε στον κοκαλιάρη Κρις Βάσκες
να του κάνει τέτοια ζημιά.
Η απάντηση είναι: ο Κρις δεν το έκανε μόνος του.
Αυτή είναι η εικασία.
Όταν έμαθα τι έκαναν στο πτώμα,
εξοργίστηκα.
Ας είναι 15χρονα. Πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Η αδερφή μου ήταν 15 ετών.
Εγώ ήμουν 17 ετών.
Δεν διανοούμασταν πώς κάποιος στην ηλικία μας
μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο.
Η Αμπντέλα θα παραμείνει στη φυλακή μέχρι την Τετάρτη,
οπότε και θα πάει στο δικαστήριο.
Μέχρι τότε, πρέπει να κατατεθούν στοιχεία,
αλλιώς θα αποφυλακιστεί.
4 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ Ή ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ
24 ΩΡΕΣ
Βγήκε η ανάλυση DNA.
Ο σουγιάς του είχε διάφορα δείγματα αίματος
στη λεπίδα και στη λαβή.
Ήταν το δικό του αίμα και το αίμα του Μάικλ ΜακΜόροου.
Είναι το όπλο του φόνου.
Είναι ένα ακράδαντο στοιχείο.
Ήταν πολύ δύσκολο να χωνέψουμε ότι ήταν ικανοί
για τέτοιον βαθμό ακραίας βίας.
Ταυτόχρονα, όμως, το ξέραμε με βεβαιότητα.
Ξέραμε ότι το έκαναν.
Εκείνη τη στιγμή πιστέψαμε,
με βάση όλες τις πληροφορίες που είχαμε τότε,
ότι είχαμε αρκετές βάσιμες υποψίες για να τους απαγγείλουμε κατηγορίες.
Το βασικό στοιχείο για τον Κρις ήταν το μαχαίρι.
Για την Ντάφνι, οι καταθέσεις της.
Ήταν ξεκάθαρο ότι είχε διαδραματίσει ενεργό ρόλο
στην προσπάθεια να ξεφορτωθούν το πτώμα.
Παρουσιάσαμε τα στοιχεία.
Οι ένορκοι τα βρήκαν πειστικά.
Κατηγορήθηκαν και οι δύο για δολοφονία β' βαθμού.
ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ Β' ΒΑΘΜΟΥ
ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ ΜΕ ΠΡΟΘΕΣΗ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗ.
Μέσα στις πρώτες μέρες της έρευνας,
μάθαμε ποιους δικηγόρους είχαν προσλάβει για να τους υπερασπιστούν.
Ο δικηγόρος του Κρίστοφερ Βάσκες ήταν ο Άρνολντ Κρις,
πρώην βοηθός εισαγγελέα.
Προφανώς, δύσκολος αντίπαλος.
Η Ντάφνι και η οικογένειά της προσέλαβαν τον Μπεν Μπράφμαν,
επιφανής συνήγορος υπεράσπισης στη Νέα Υόρκη
και σε όλη τη χώρα.
Έχει εκπροσωπήσει τους πάντες,
από μαφιόζους μέχρι άτομα της Γουόλ Στριτ.
Ο Μπεν είχε μεγάλη γκάμα πελατών
και είχε συνήθως επιτυχίες για τον ίδιο και τους πελάτες του.
Ήταν μια βροντερή υπενθύμιση του τι διακυβευόταν
και πόσο δύσκολο θα ήταν.
Κάποιοι ντετέκτιβ ίσως τρομάζουν
με την παρουσία του Μπεν Μπράφμαν.
Η δική μου γνώμη ήταν "Έχεις πτυχίο νομικής
και ντύνεσαι πολύ πιο ακριβά από μένα,
αλλά τον ίδιο αέρα αναπνέουμε
κι είμαι έτοιμος αν είσαι κι εσύ.
Οπότε, φύγαμε".
Τώρα έχω πιο πολλά ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Ποιος ήταν ο ΜακΜόροου και γιατί έπινε με παιδιά στο πάρκο;
Τα κανάλια ήθελαν να παρουσιάσουν τον Ιρλανδό ως ανώμαλο.
Δεν έδιναν σωστή εικόνα για τον Μάικλ.
Ο λόγος που συνήθιζε να τα πίνει στο πάρκο με συνήθως νέους
παραμένει άγνωστος.
Το σίγουρο είναι ότι του στοίχισε τη ζωή.
Η πιο προφανής εξήγηση
αν δεις έναν 44χρονο άντρα
να τα πίνει με δύο 15χρονια το βράδυ στο Σέντραλ Παρκ…
Δεν είναι τραβηγμένο να το παρουσιάσεις έτσι.
Ο ΜακΜόροου βρέθηκε με τους εφήβους κοντά στη λίμνη
και ίσως φλέρταρε με την Αμπντέλα,
το οποίο ίσως εξαγρίωσε τον Βάσκες και οδήγησε στην επίθεση.
Αυτές οι εικασίες
πλήγωσαν τη γιαγιά μου και όλη την οικογένεια
επειδή ήταν αναληθείς.
Θέλαμε να βεβαιωθούμε ότι ο κόσμος θα τον θυμούνταν
με σεβασμό και αξιοπρέπεια,
γιατί αυτό του άξιζε.
ΦΟΒΟΙ ΟΤΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΘΥΜΑΤΟΣ ΘΑ ΣΠΙΛΩΘΕΙ
Δεν είχαμε μάθει τίποτα που να υποδείκνυε
ότι θα έκανε ποτέ κακό σε κάποιον.
Για την ακρίβεια, ήταν πολύ καλόκαρδος
και φερόταν καλά σε όσους γνώριζε, υπερβολικά κιόλας.
Σε αυτήν την περίπτωση,
το ότι ήταν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή
είναι η πιο σωστή εκτίμηση.
Τα στοιχεία επιβάρυναν κυρίως τον Κρις
λόγω του μαχαιριού.
Ήταν το καλύτερο στοιχείο της υπόθεσης.
Ξέραμε ότι με αυτό διαπράχθηκε ο φόνος.
Πιστεύαμε ότι θα αποδεικνύαμε χωρίς αμφιβολία
ότι εκείνος κρατούσε το μαχαίρι.
Νιώθαμε λιγότερη σιγουριά για τις αποδείξεις εναντίον της Ντάφνι.
Μπορεί να υπήρχαν πολλά έμμεσα στοιχεία
που την τοποθετούσαν στο σημείο,
αλλά οι ένορκοι έπρεπε να είναι σε θέση να αφήσουν περιθώρια αμφιβολίας.
Η ενοχή της ήταν πιο δύσκολο να αποδειχθεί σε σχέση με του Κρίστοφερ.
Και μετά δεχτήκαμε μια μεγάλη έκπληξη.
Ο κύριος Μπράφμαν επικοινώνησε με τον εισαγγελέα
ως δικηγόρος της Ντάφνι
και είπε "Μιλούσα με την πελάτισσά μου
και θέλει να δώσει πληροφορίες που δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον της".
Το σκεπτικό του Μπεν ήταν "Παιδιά, κάνετε λάθος.
Είναι μάρτυρας, όχι κατηγορουμένη.
Να τη φέρω να πει τις πληροφορίες".
Γίνεται συμφωνία
ότι ο δικηγόρος θα πάει την πελάτισσα στον εισαγγελέα
και, στην ουσία, μπορεί να μιλήσει ελεύθερα.
Ό,τι πεις δεν θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου,
εκτός αν καταθέσεις στο δικαστήριο
και πεις κάτι αντίθετο απ' ό,τι ως τώρα.
Την πήγαμε στον εισαγγελέα, λοιπόν.
Η Ντάφνι εξήγησε ότι εκείνο το βράδυ
συνάντησαν τυχαία, ενώ έκαναν πατίνια, την παρέα ατόμων
με τους οποίους ο Μάικλ τα έπινε τα βράδια στο πάρκο.
Λίγο μετά, έρχεται ένας αστυνομικός με βέσπα
και τους διαλύει.
Πάνε όλοι σε διαφορετικές κατευθύνσεις.
Η Ντάφνι κι ο Κρις είχαν την μπίρα,
οπότε ο Μάικλ ακολούθησε την μπίρα.
Πήγαν στο μικρό κιόσκι δίπλα στη λίμνη.
Εκεί κάθισαν και ήπιαν την υπόλοιπη μπίρα.
Κάποια στιγμή,
η Ντάφνι κι ο Κρις…
αποφάσισαν να πάνε να κολυμπήσουν γυμνοί στη λίμνη.
Όταν βγήκαν, κρύωναν πολύ.
Οπότε, η εξήγησή της ήταν…
Ο Μάικλ είδε ότι έτρεμε.
Την αγκαλιάζει προσπαθώντας να τη ζεστάνει
κι ο Κρις τρελάθηκε.
Νόμιζε ότι ο Μάικλ προσπαθούσε
να προσεγγίσει ερωτικά την Ντάφνι.
Έβγαλε το μαχαίρι του κι άρχισε να τον μαχαιρώνει.
Έλεγε "Ο Κρίστοφερ το έκανε.
Όλα εκείνος. Εγώ είμαι μάρτυρας".
Αν είναι αλήθεια, τότε είναι αυτόπτης μάρτυρας σε φόνο.
Η κατηγορία θα αποσύρονταν.
Η υπόθεση θα έκλεινε για εκείνη.
Αλλά εγώ δεν έμεινα ικανοποιημένος.
Η Ντάφνι είχε γεννηθεί, στην ουσία,
πιστεύοντας ότι είναι υπεράνω όλων
κι ότι ήταν το πιο σημαντικό άτομο όπου κι αν βρισκόταν.
Είμαι σίγουρος ότι πίστευε ότι ήταν έξυπνη κι ότι θα τη σκαπούλαρε.
Όλοι πιστεύουν ότι θα τη σκαπουλάρουν με τα λόγια.
Μας αρέσει πολύ αυτό.
"Μίλα εσύ. Συνέχισε".
Ήθελα να την παγιδεύσω.
Είπα "Έχουμε στοιχεία που επιβεβαιώνουν τα λεγόμενά σου".
Και μετά είπα "Αναρωτιέμαι μήπως θα μπορούσατε
να μας αφήσετε να της μιλήσουμε λίγες φορές ακόμα.
Θέλω να ξεκαθαρίσω δυο πράγματα".
Ο Μπράφμαν είπε "Κανένα πρόβλημα".
Νόμιζε ότι είχε κλείσει το θέμα.
Της πήραμε συμπληρωματική κατάθεση.
Ο Μπράφμαν έστειλε έναν αρχάριο βοηθό του.
Ο Ρομπ έχει αυτό το κάτι.
Κάτι το πατρικό.
Είναι φερέγγυος κι ο κόσμος τού ανοίγεται.
Όταν ο Ρομπ Μούνι μίλησε στην Ντάφνι Αμπντέλα,
υπήρξε ένα δέσιμο.
Το κάνει εξαιρετικά.
Της είπα "Έχω μια ερώτηση.
Με προβληματίζουν οι μώλωπες".
Έβγαλα μια φωτογραφία από τον φάκελο
που έδειχνε τους στρογγυλούς μώλωπες, όλους μαζεμένους πίσω στο πόδι του,
και είπα
"Τι πιστεύεις ότι είναι αυτά;"
Ντράπηκε δήθεν για λίγο, δίστασε,
περιεργάστηκε τη φωτογραφία.
Ήταν πολύ διστακτική.
Ο δικηγόρος τη χτύπησε απαλά και της είπε
"Μη φοβάσαι. Πες του".
Σκέφτηκα "Να 'σαι καλά, φιλαράκι.
Με διευκολύνεις πάρα πολύ".
Τότε παίρνω το κουτί, βγάζω έξω το πατίνι και λέω
"Σε βοηθάει καθόλου αυτό να θυμηθείς;"
Τότε άρχισε να δείχνει
ένα μέρος από την πραγματική συμπεριφορά της.
Είπε "Νόμιζα πως θα χτυπήσει τον φίλο μου και τον κλότσησα".
Είπα "Εντάξει, το καταλαβαίνω. Αλλά εξήγησέ μου".
"Τον κλότσησα και έπεσε κάτω.
Ο Κρις πήδηξε πάνω του και τον μαχαίρωσε".
Είπα "Εντάξει".
Ο δικηγόρος είπε "Εντάξει, τελειώσαμε".
Δεν μπορούσε να αρνηθεί πλέον ότι εμπλεκόταν κι εκείνη.
Επιτέθηκε στον Μάικλ ΜακΜόροου.
Κλότσησε τον Μάικλ ΜακΜόροου.
Τον αποδυνάμωσε τελείως.
Και τώρα, είχαμε αποδείξεις.
Δράστης, όχι μάρτυρας.
Δολοφόνος.
Ξέραμε ότι με βάση τα δεδομένα του φόνου
σίγουρα είχε βοηθήσει τον Κρις.
Και τώρα, για πρώτη φορά, μας το λέει.
Λίγο μετά απ' αυτό,
συμφωνήσαμε με την Ντάφνι να παραδεχτεί την ενοχή της.
Μια έφηβη που κατηγορείται για στυγερή δολοφονία
δήλωσε ένοχη για ανθρωποκτονία εξ αμελείας.
Η 16χρονη Ντάφνι Αμπντέλα
ζήτησε συγγνώμη για τη δολοφονία και τον διαμελισμό του Μάικλ ΜακΜόροου.
Η συμφωνία τής επιτρέπει να μην καταθέσει εναντίον του Κρίστοφερ Βάσκες,
που κατηγορείται για τον φόνο.
ΕΦΗΒΗ ΔΗΛΩΝΕΙ ΕΝΟΧΗ ΕΝΩ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΛΑΙΕΙ
Η Ντάφνι θα δήλωνε ένοχη
και θα υφίστατο τη μέγιστη ποινή της κατηγορίας,
αλλά δεν θα κατέθετε εναντίον του Κρις Βάσκες.
Συνεργαστήκαμε στενά με τον εισαγγελέα.
Είπε ότι αυτό ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα.
Υπήρχαν αποδείξεις εναντίον του.
Αδιάσειστα στοιχεία.
Αλλά για εκείνη ήταν αργά.
Αν γινόταν δίκη,
δεν ήταν σίγουρο ότι θα καταδικαζόταν.
Θέλω να ζητήσω επίσης…
Τον Μάρτιο του 1998, η Ντάφνι πηγαίνει στο δικαστήριο
και δηλώνει ένοχη για ανθρωποκτονία εξ αμελείας α' βαθμού.
Διαφέρει από τη δολοφονία δευτέρου βαθμού,
που ήταν η αρχική κατηγορία,
διότι δεν περιλαμβάνει την πρόθεση.
Παραδέχτηκε ότι είχε πρόθεση να τραυματίσει σοβαρά
τον Μάικλ ΜακΜόροου.
Δήλωσε ένοχη για ανθρωποκτονία εξ αμελείας.
Ομολόγησε τις λεπτομέρειες των πράξεών της,
που την καθιστούσαν ένοχη γι' αυτό το έγκλημα,
και της επιβλήθηκε ποινή τριών με εννέα ετών.
Τον Νοέμβριο του 1998, ξεκινάει η δίκη.
Η πρώτη μου εμπειρία με τον Ρομπ ως μάρτυρα.
Ο Ρομπ ήρθε στο δικαστήριο.
Φορούσε αθλητικό μπουφάν και καρφίτσα των Grateful Dead.
Εγώ ήμουν ο νεαρός, σφιγμένος βοηθός εισαγγελέα
και είπα "Ρομπ, είναι ανάρμοστο.
Πρέπει να βγάλεις την καρφίτσα".
Είπα "Αποκλείεται".
Είπα "Βγάλ' τη, σε παρακαλώ.
Δεν γίνεται να καταθέσεις στο δικαστήριο φορώντας ένα κρανίο με κεραυνό".
Είπα "Ατύχησες. Δεν βγάζω την καρφίτσα".
Ο Ρομπ είπε "Έχεις δύο επιλογές.
Ή θα καταθέσω με την καρφίτσα
ή δεν θα καταθέσω με την καρφίτσα.
Όπως και να 'χει, εγώ στο τέλος θα φοράω την καρφίτσα".
Το σκέφτηκα για λίγο και είπα
"Πότε μπορείς να καταθέσεις;"
Η πολιτική υπεράσπισης ήταν
"Τρία άτομα πήγαν στη λίμνη. Δύο γύρισαν πίσω.
Κανείς τους δεν μιλάει. Οπότε, δεν ξέρετε τι έγινε στη λίμνη".
Αν δεν είσαι σίγουρος
για το ποιος μαχαίρωσε το θύμα, ποιος πάλεψε μαζί του,
υπάρχουν αμφιβολίες για την ενοχή του νεαρού.
Προβληματίζεσαι όταν η μία πλευρά κατηγορεί την άλλη,
γιατί έτσι καταλήγεις σε αδιέξοδο
και οι ένορκοι ίσως δεν πειστούν για κανέναν τους.
Η υπεράσπιση κατηγόρησε την Ντάφνι,
είπε ότι μπορεί να ευθύνεται εκείνη,
αλλά η γενική πολιτική ήταν "Δεν ξέρουμε.
Κι αφού δεν ξέρετε, πρέπει να αθωώσετε τον πελάτη μου".
Σε κάθε υπόθεση,
υπάρχει μια στιγμή
όπου οι ένορκοι μπορούν να φανταστούν
τον κατηγορούμενο να κάνει αυτό για το οποίο κατηγορείται.
Δυσκολευόμουν πολύ να πιστέψω ότι και οι 12 ένορκοι
θα φαντάζονταν τον Κρις Βάσκες να διαπράττει αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα.
Όταν οι ένορκοι πήγαν να συσκεφθούν,
περιμέναμε ήδη
περίπου ενάμιση χρόνο για να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Όλοι στην οικογένεια είχαμε άγχος.
Όσο αργούσαν,
τόσο πιο πολύ αμφέβαλλαν μάλλον για την ενοχή του Κρίστοφερ.
Συσκέπτονταν για δύο μέρες, νομίζω.
Τον έκριναν αθώο για τη δολοφονία β' βαθμού
και ένοχο για ανθρωποκτονία εξ αμελείας.
ΕΝΟΧΟΣ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ ΕΞ ΑΜΕΛΕΙΑΣ
Ουσιαστικά, η ίδια κατηγορία και ποινή με της Ντάφνι Αμπντέλα.
Ένιωσα ότι ήταν σαν να είχαν συμβιβαστεί.
Οι ένορκοι έκλαιγαν.
Έκλαιγαν.
Έβλεπαν την οικογένεια του Ιρλανδού.
Οι ΜακΜόροου στενοχωρήθηκαν
γιατί ήξεραν πόσο είχε υποφέρει
και δεν ένιωσαν ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη.
ΕΝΟΧΟΣ Ο 16ΧΡΟΝΟΣ
Θύμωσα πολύ με την ετυμηγορία.
ΔΕΙΛΟΙ ΟΙ ΕΝΟΡΚΟΙ, ΛΕΕΙ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ
Δεν είναι εξ αμελείας οι 38 μαχαιριές.
ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΕ ΚΑΘΑΡΗ
Οι ένορκοι πίστεψαν ότι ένα τόσο μικρό παιδί
δεν έπρεπε να φέρει το στίγμα του φονιά για την υπόλοιπη ζωή του.
Πιστεύω στην τήρηση του νόμου,
αλλά ο νόμος είναι περίπλοκος επειδή εμπλέκονται άνθρωποι.
Επομένως, εμπλέκονται και συναισθήματα.
Οι υποθέσεις που μας συναρπάζουν είναι μυστήρια.
"Ποιος το έκανε;"
Σ' αυτήν την περίπτωση, δεν είναι αυτό το θέμα.
Ξέρουμε ποιος το έκανε.
Γιατί, όμως;
Πείτε το αμοιβαία αυταπάτη,
δηλαδή τα δύο άτομα ένωσαν την τρέλα τους
και σκότωσαν από κοινού.
Ή απλώς για την πλάκα τους.
Γιατί;
Αυτό μπορεί να σε τρελάνει.
Δεν γίνεται να μάθουμε τι έγινε.
Υπάρχουν τρία άτομα, το ένα νεκρό.
Έτσι γίνεται.
Όταν λένε "Εξιχνίασες την υπόθεση", λέω "Λάθος λέξη".
Αυτό σημαίνει ότι ξέρεις τι ακριβώς συνέβη.
Πολλές φορές, δεν ξέρεις.
Μπορείς να κάνεις εικασίες.
Μπορείς να καταλήξεις σε αυτό που τα στοιχεία δείχνουν
ως λογικό συμπέρασμα,
αλλά αν δεν ξέρεις όλη την ιστορία, είναι αδύνατον.
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2004 7 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Οι "Δολοφόνοι με το Παιδικό Πρόσωπο"
αποφυλακίζονται μετά από επτά χρόνια.
Η Αμπντέλα αποφυλακίστηκε την Παρασκευή.
Ο 22χρονος πρώην σύντροφός της, Βάσκες, σήμερα το πρωί.
Βάσει των όρων αναστολής, απαγορεύεται να ιδωθούν.
Η ζωή του αδερφού μου άξιζε παραπάνω από έξι χρόνια στη φυλακή.
Δεν νιώθω ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη.
Ξέρω, έτσι είναι το σύστημα κι ο νόμος,
ήταν παιδιά και έτσι γίνεται,
αλλά δεν μοιάζει δίκαιο.
Καθόλου δίκαιο.
Όταν η Ντάφνι ήταν ακόμα σε αναστολή,
την παραβίασε.
Ήταν σε κέντρο επανένταξης
και επιτέθηκε σε έναν τρόφιμο εκεί.
Επέστρεψε στη φυλακή και εξέτισε και τα εννέα χρόνια της ποινής της.
Ο Κρις βγήκε μετά από έξι χρόνια.
Απ' όσο ξέρω, δεν διέπραξε ξανά κανένα έγκλημα
μετά την αποφυλάκισή του.
Ήταν πολύ δύσκολη εμπειρία σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο.
Ήταν ασυνήθιστη υπόθεση, πολύ φορτισμένη υπόθεση.
Τα συναισθήματα μένουν.
Κάτι υπέροχο που αποκόμισα ήταν ότι γνώρισα τον Ρομπ Μούνι.
Δεν το ήξερα τότε,
αλλά αυτό ήταν μόνο το ζέσταμα.
ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ
Οκτώ το πρωί. Τα τηλέφωνα είχαν πάρει φωτιά.
Όλοι μιλούσαν για μια αγνοούμενη καθαρίστρια
στο οικονομικό κέντρο,
ονόματι Εριντάνια.
Συνάδελφοι λένε ότι πάντα τρώνε μαζί της το βράδυ,
αλλά έχουν να τη δουν από τις οκτώ
και έχει εξαφανιστεί.
Είναι σίγουρα τρομακτικό
να ψάχνεις κάποιον ή κάτι σ' εκείνο το κτήριο,
επειδή έχει 26 ορόφους.
Δεν υπάρχει στην κάμερα.
Δεν φαίνεται να βγαίνει από το ασανσέρ.
Ούτε να φεύγει από το κτήριο.
Πού είναι;
Ψάξαμε εξονυχιστικά κάθε σπιθαμή του κτηρίου
και δεν τη βρήκαμε.
Αυτό σημαίνει ότι η οδός Ρέκτορ 2
δεν θα ήταν το μόνο μέρος όπου θα εστίαζε η έρευνα,
αλλά ολόκληρη η Νέα Υόρκη.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη στίαζε η έρευνα,