NA MANHATTANIE ISTNIEJĄ DWIE JEDNOSTKI DETEKTYWISTYCZNE
ZAJMUJĄCE SIĘ ZABÓJSTWAMI:
MANHATTAN PÓŁNOC I MANHATTAN POŁUDNIE.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE I NAJTRUDNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
23 MAJA 1997 ROKU
W piątkową noc przed weekendem Memorial Day
dostaliśmy zgłoszenie zaginięcia przy 115 Central Park West.
Budynek znany jest jako Majestic.
Mieszkają tu zamożni ludzie.
W Majestic były wszystkie możliwe udogodnienia.
Portier, konsjerż,
wszystko, co potrzebne do życia na takim poziomie.
Pojechaliśmy tam.
Otworzył nam pan Abdela.
Powiedział, że jego córka Daphne nie wróciła do domu.
Lee Furman przesłuchał ojca, żeby sprawdzić, co się dzieje.
Portier powiedział, że nie zaginęła.
Była w pomieszczeniu gospodarczym na końcu holu.
Portier nas tam zaprowadził.
Pan Abdela otworzył drzwi.
Zastaliśmy parę nastolatków w wannie.
Myli się nawzajem.
To Daphne Abdela i jej chłopak Chris.
Pomyślałem sobie, że się wygłupiają.
Sytuacja była dość krępująca,
ale zauważył tam krew.
Zapytałem o krew, a Daphne powiedziała, że rozcięła sobie głowę na rolkach.
Krwi nie było na tyle dużo,
żeby wydało nam się to podejrzane.
Mogła się przewrócić.
Zauważyłem, że Chris ma rozciętą brew.
Ale nie wzbudzało to podejrzeń.
Była zła, że tam przyszliśmy.
Krzyczała na ojca: „Po co wezwałeś policję?
Nienawidzę tych psów”.
Potem krzyknęła: „Wypierdalajcie stąd! Zamknijcie drzwi”.
Pan Abdela powiedział,
że wszystko jest w porządku i że zabierze ich do mieszkania.
Odjechaliśmy.
Lee Furman odjechał kawałek od Majestic
i usłyszał w radiu wezwanie.
Ktoś zgłosił ciało w Central Parku.
Zgłoszenie przyszło z Majestic.
DOM DAPHNE
Powiedziałem: „Byliśmy tam. Sprawdzimy to”.
Wróciliśmy do Majestic.
To Daphne Abdela zadzwoniła na policję.
Zaprosiła nas do środka.
Wszedłem, a ona powiedziała, że w jeziorze leży ciało.
Serio? Jaka jest na to szansa?
To była brutalna zbrodnia.
Przesadzona.
Kto chciałby kogoś tak brutalnie zniszczyć?
I dlaczego?
Każda sprawa zabiera ci kawałek duszy.
Jeśli ci nie zależy, to nie jest to praca dla ciebie.
Chcesz odkryć prawdę.
To robią detektywi.
Lubię zaglądać za kulisy. Co naprawdę się stało?
Rodzina musi wiedzieć, kto zamordował ich bliskiego.
To moja praca.
Policja w Nowym Jorku…
To jest to.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: NOWY JORK
Central Park to niezbędny element serca Nowego Jorku.
To nie jest zwykły park
z wielką polaną,
boiskami do gry i placem zabaw.
To coś więcej.
Wszyscy żyjemy w betonie.
Chodzimy po betonie.
Żyjemy wysoko w powietrzu z dala od natury.
Central Park dla nowojorczyków to coś więcej niż podwórko.
To oaza.
Central Park jest dla wszystkich.
Nie tylko dla dobrych, ale też dla złych.
W latach 70. i 80. w Central Parku było bardzo niebezpiecznie.
Nie poszłabym tam w nocy.
Odnotowywano wtedy 2500 zabójstw rocznie.
Wiele z nich w Central Parku.
Pod koniec lat 90.
miasto było bardziej bezpieczne.
Wskaźniki przestępczości i bezpieczeństwa
zmierzały we właściwym kierunku.
Gdy sytuacja w mieście się poprawiła,
w Central Parku też zrobiło się bezpieczniej.
Ale gdy dochodziło tam do przestępstwa,
wzywano wszystkich do pomocy.
Gdy ktoś w Central Parku złamie sobie paznokieć,
wszyscy muszą zbadać, co się stało.
Morderstwo tam to poważna sprawa.
23 MAJA 1997 ROKU
Był 23 maja 1997 roku.
Zacząłem piąty rok na stanowisku asystenta prokuratora generalnego.
Jeździłem na wezwania ze starszym asystentem do spraw zabójstw.
Szkolono mnie, jak prowadzić dochodzenia i sprawy o zabójstwo.
Jakoś między 3 a 4 nad ranem
obudził mnie sygnał pagera.
Dopiero co się przeprowadziłem, więc nie miałem podłączonego telefonu.
Musiałem wyjść na ulicę.
Znalazłem automat i zadzwoniłem na numer z pagera.
Osoba, która odebrała, powiedziała,
że w Central Parku panuje jakiś bajzel.
Było to niedopowiedzenie roku.
Był wczesny ranek.
Dostaliśmy wezwanie od dyspozytora.
„Na powierzchni jeziora dryfuje ciało”.
Byłem dowódcą straży nocnej detektywów.
Naszą pracą było ustalenie miejsca zbrodni
i przekazanie sprawy detektywowi.
Dotarłem na miejsce.
To była zachodnia część Central Parku, tuż obok Strawberry Fields.
Do altany prowadziła około piętnastometrowa smuga krwi.
Podążyliśmy za nią.
Podszedłem do jeziora.
W jeziorze
unosiło się ludzkie ciało, głową skierowane do góry.
Gdy zobaczyłem miejsce zbrodni,
poczułem niesamowity dysonans.
Jezioro jest centrum tego pięknego parku,
a to, co zobaczyłem na miejscu zbrodni,
to jedna z najbrutalniejszych zbrodni, jakie widziałem.
GODZINA 6 3,5 GODZINY PO ODNALEZIENIU CIAŁA
Pojechałam na miejsce zbrodni,
żeby zobaczyć ciało na miejscu, w tych okolicznościach.
Miejsca zbrodni zwykle ograniczają się do jednego miejsca.
W tym przypadku mieliśmy ścieżkę do parku,
na której były ślady krwi,
altanę, przy której była kałuża krwi,
oraz ciało w jeziorze.
Spojrzałam na brzeg wody.
W szuwarach unosił się
blady mężczyzna.
To, co z niego zostało.
Podeszłam bliżej.
Zobaczyłam, że ma rozcięty brzuch.
Jego wnętrzności pływały w wodzie.
W swojej karierze w policji widziałem setki ciał.
To jedyne ciało, którego wnętrzności pływały w wodzie.
Nie mogłem o nim zapomnieć.
Miał nacięty nadgarstek.
Prawa ręka mu zwisała, prawie odpadała.
Na ciele miał liczne rany kłute.
Nadmierne użycie siły.
A to oznacza furię, złość, wściekłość.
Każde morderstwo jest straszne.
Każde miejsce zbrodni jest przygnębiające, emocjonalne, trudne do zrozumienia.
Ale istnieje pewna zależność.
Zabójstwa z użyciem noża
zwykle są najbardziej brutalne.
Na tamtym etapie kariery
to było moje drugie miejsce zbrodni.
Zobaczenie tego tak szybko
było moim chrztem bojowym.
Byłem detektywem trzeciego stopnia w wydziale na północnym Manhattanie.
To był mój czwarty rok tam.
W piątek 23 maja 1997 roku miałem nie mieć dziennej zmiany.
Przyszedłem rano do pracy, bo miałem pojechać do sądu.
Przyszedłem do biura około godziny 8.
Porucznik powiedział mi, że w parku doszło do morderstwa.
Kazał mi odwołać sprawę w sądzie i jechać z nimi.
Powiedziano mi, że sprawę przydzielono komuś z północnego.
Przyjechał Rob Mooney.
Zaczął mówić i wiedziałem, kto dowodzi.
Ma 195 centymetrów wzrostu.
Ma ogromną głowę.
Ma fryzurę z lat 70.
i wąsy z lat 70.
Wygląda jak zaginiony członek The Allman Brothers Band.
Nosi przypinkę Grateful Dead.
Deadhead kochający Grateful Dead.
Byłem na 300 koncertach Grateful Dead.
Różnorodność w tej społeczności dała mi dużą przewagę,
bo nie oceniałem ludzi.
Nie oceniasz książki po okładce.
W tej sprawie to okazało się prawdą.
GODZINA 2.30 ZNALEZIENIE CIAŁA
GODZINA 8 DETEKTYW MOONEY PRZYJEŻDŻA NA MIEJSCE
Ofiara nie miała portfela,
ale znaleźliśmy dokumenty.
Znaliśmy tożsamość. Michael McMorrow.
Dowiedzieliśmy się, że Michael miał 44 lata.
Mieszkał na Manhattanie ze swoją mamą.
Pracował w agencji nieruchomości.
Tajemnicze i brutalne morderstwo mężczyzny w Central Parku.
McMorrow został dźgnięty 50 razy, miał podcięte gardło.
Słychać było masowy pęd mediów.
Bo w Nowym Jorku to, co dzieje się w Central Parku, jest najważniejsze.
Po rozmiarze ofiary ustaliłem, że miał 182 centymetry wzrostu.
Ważył ponad 90 kilogramów.
Ktoś był w stanie okaleczyć,
poćwiartować taką osobę.
Chodziło o coś więcej. Nie mogłem tego zrozumieć.
Stan ciała ofiary
i brutalność, z jaką zadawano rany,
jasno wskazywały na to, że nie było to przypadkowe.
Nie był to rabunek, który źle się skończył.
Tajemnicą był mechanizm tego, co się stało.
GODZINA 8 DETEKTYW MOONEY PRZYJEŻDŻA NA MIEJSCE
GODZINA 2 AGENT FURMAN WRACA DO MAJESTIC
Byłem w mieszkaniu.
Była druga nad ranem.
Daphne zadzwoniła do nas, gdy Chris wyszedł.
Powiedziała, że się go bała.
Nie chciała nic przy nim mówić.
Powiedziała, że byli razem w parku.
Poszli na spacer.
Chrisowi odbiło. Zabił mężczyznę.
Daphne mówiła, a pan Abdela sobie poszedł.
Spojrzałem na niego i pomyślałem: „To twoja córka.
Nic nie mówisz. Pozwalasz jej to mówić”.
Może się do tego przyzwyczaił.
Pomyślałem, że ona kłamie.
„Masz 15 lat. Jesteś młoda”.
Może miała kłopoty i chciała przysporzyć problemów ojcu.
Nie zadawałem jej pytań. Sama o wszystkim mówiła.
Powiedziała, że próbowała go reanimować.
Nie brała w tym udziału, tylko próbowała pomóc.
Mówiła, że Chris robił to i tamto.
Żadnego „ja” czy „ja zrobiłam”.
Dopiero gdy Chris chciał pozbyć się ciała,
powiedziała: „Chris, wypatrosz go i go utop.
Zatuszuj to”.
Po czymś takim powinno się być w szoku.
Ale zachowywała się normalnie, była wyluzowana.
Lee Furman kazał policjantom z posterunku w Central Parku
pójść do parku i to oni znaleźli ciało dryfujące po jeziorze.
Atmosfera w mieszkaniu się zmieniła.
GODZINA 2.30 ODNALEZIENIE CIAŁA
GODZINA 2 AGENT FURMAN WRACA DO MAJESTIC
GODZINA 9 MIEJSCE ZBRODNI
Po tym, jak Lee Furman pojechał do mieszkania Daphne,
mieliśmy powody, żeby podejrzewać, że Christopher był w to zaangażowany.
Dlatego później, na podstawie tej informacji,
detektywi pojechali do jego mieszkania
i aresztowali go za morderstwo Michaela McMorrowa.
DOM CHRISA
Trafił do aresztu.
Ówczesny porucznik powiedział mi:
„Popraw krawat. Odprowadzisz go do auta”.
Gdy zobaczyłem Chrisa Vasqueza,
byłem w szoku, bo wyglądał jak małe dziecko.
Wiedziałem, że ma 15 lat, ale wyglądał na 12.
Na twarzy i rękach miał rany.
Ten widok pogłębił moje obawy
co do tego, co się tam stało,
bo było mało prawdopodobne,
że był jedyną osobą odpowiedzialną za tę zbrodnię.
Nie wiedzieliśmy nic o Daphne.
Przedstawiła się jako świadek.
Jednak większość świadków brutalnych zbrodni
nie zgłasza, że zasugerowali wypatroszenie ofiary,
żeby zatopić ciało w jeziorze.
Daphne Abdela została aresztowana
23 maja o godzinie 12.30.
Próbowaliśmy zdobyć jej zeznania.
Chcieliśmy z nią porozmawiać, ale jej tata w jej imieniu
nam odmówił.
Gdy pierwszy raz zobaczyłem Daphne Abdelę, była dzieckiem.
Była mała.
Trudno było mi powiązać ją z tą zbrodnią.
Oboje poprosili o prawników.
Nie mogliśmy ich przesłuchać.
To wielka strata.
Gdy nie możesz kogoś przesłuchać, to stanowi to problem.
Mieliśmy dwoje piętnastolatków
i Michaela starszego od nich o 30 lat.
Jakim cudem się spotkali?
Dlaczego doszło do morderstwa?
Detektywi sprawdzili rodzinę Daphne.
Jej ojciec był zamożnym biznesmenem,
mama była francuską modelką.
Adoptowali ją jako dziecko.
Wiodła niezwykle uprzywilejowane życie.
Miała wszystko.
Pod koniec lat 80. wiele mam zabierało dzieci do parku.
Bawiliśmy się w Strawberry Fields.
A 13 lat później
dowiedzieliśmy się, że aresztowano kogoś za morderstwo.
Dziewczynę o imieniu Daphne.
Dowiedzieliśmy się więcej.
Ta mała dziewczynka o imieniu Daphne
bawiła się każdego popołudnia z naszymi dziećmi.
Gdy usłyszałam o morderstwie, nie mogłam przestać o nim myśleć.
Miałam obsesję na jego punkcie.
Napisałam wtedy propozycję wydania książki.
Pisząc książkę, chciałam porozmawiać ze wszystkimi,
którzy znali Daphne i Christophera.
Daphne chodziła do szkoły Columbia Grammar.
Na początku dobrze tam pasowała,
ale z biegiem lat stawała się coraz bardziej wojownicza.
W ósmej klasie poproszono ją o wypisanie się z Columbia Grammar,
co jest dość nietypowe w szkole prywatnej.
Daphne dopuściła się wielu zachowań autodestrukcyjnych.
Piła alkohol, brała narkotyki.
Jej rodzina zapłaciła za bardzo drogi odwyk
dwa razy, zanim to się stało.
Daphne poszła do liceum Loyola
po tym, jak wyrzucono ją z Columbia Grammar.
Była twarda, zuchwała, arogancka.
Zachowywała się coraz gorzej.
Nie chciała przestrzegać zasad ani porządnie się zachowywać.
Drugim podejrzanym jest piętnastoletni Christopher Vasquez.
Jest opisywany jako ministrant i harcerz,
który dorastał w bloku w Hiszpańskim Harlemie.
Chris Vasquez pochodził z dobrej rodziny.
Był ministrantem.
Mieszkał obok kościoła na 97 ulicy.
Był dobrym chłopcem, pomocnym i posłusznym.
Mieszkał na Harlemie Wschodnim.
Żadne luksusy.
Miły chłopiec, schludny.
SĄSIADKA
Nie szlajał się, nie był łobuzem.
Wszyscy są zdruzgotani. Trudno w to uwierzyć.
Rodzice Christophera byli w separacji.
Wychowywała go mama.
Zapisała go do prywatnej szkoły, która była droga.
Jego rodzice ciężko pracowali, żeby miał dobre życie.
Był dobrym dzieciakiem, ale zamkniętym w sobie.
W szkole śmiano się z jego rozmiaru
i introwertycznego zachowania.
Dzieci mu dokuczały.
Mówili na niego „ćwok”, czyli przegrany, słabeusz.
- Nie wiem, czemu to zrobił. - Bo to ćwok.
To straszny ćwok.
Christopher i Daphne świetnie jeździli na rolkach.
Chodzili popołudniami do parku. Tam się poznali.
Ani Daphne, ani Christopher nie mieli wielu znajomych.
Daphne przez swoje zachowanie,
a Christopher przez swoje wycofanie.
Gdy się poznali, polubili się i zaczęli spędzać razem czas.
Zaczęli spędzać ze sobą czas trzy miesiące przed morderstwem.
Dwoje piętnastolatków z prywatnych szkół.
Media oszalały.
Szokująca zbrodnia doprowadziła do aresztowania nastolatków…
…za zadźganie agenta nieruchomości i porzucenie ciała.
To córka milionera.
Gdy dowiedziałem się, co się stało mojemu wujkowi,
byłem w szoku.
Zwłaszcza że ja i moja siostra
spędzaliśmy z nim dużo czasu w Central Parku.
To było wyjątkowe dla nas miejsce.
Dla niego tak samo.
Więc to, że tak tragicznie zginął
w miejscu dla niego wyjątkowym, było druzgocące.
Ciężko było patrzeć na moją mamę
i jej cierpienie.
Mieszkali razem,
więc najbardziej odczuła jego stratę.
Czuła, że powinna go chronić.
Dorastaliśmy na zachodnim Manhattanie, ulicę od Central Parku.
Michael był bardzo lubiany.
Miał wielu przyjaciół.
Nie mówiłem na niego „Michael” ani „Mike”.
Mówiłem na niego „Irish”. Taką miał ksywkę.
Szybko się śmiał.
Taki właśnie był Irish.
Cały czas się śmiał, opowiadał żarty.
Był zwykłym facetem.
Zwykły facet.
Dlaczego ktoś chciał go tak zniszczyć?
To zagadka.
Nastolatkowie oskarżeni o brutalne morderstwo
agenta nieruchomości mówią, że są niewinni.
Christopher Vasquez
i jego piętnastoletnia dziewczyna usłyszą dziś zarzuty.
24 MAJA 1997 ROKU DZIEŃ PO ARESZTOWANIU
Aresztowanie to nie koniec, tylko początek.
To zagmatwana sytuacja.
Nie wiemy, co się dokładnie wydarzyło.
Oskarżony usłyszał zarzuty morderstwa drugiego stopnia.
Ta oskarżona razem z Chrisem,
współoskarżonym,
próbowała ukryć tożsamość ofiary.
Piętnastoletnia Daphne Abdela i jej chłopak Christopher Vasquez
nie przyznali się do postawionych zarzutów.
Zgodnie z prawem stanowym Nowego Jorku po postawieniu zarzutów
masz 144 godziny na przygotowanie aktu oskarżenia.
Jeśli nie wniesiesz go w tym terminie,
oskarżeni muszą zostać zwolnieni z aresztu.
Musieliśmy szybko ocenić, czy mamy wystarczająco dużo dowodów,
żeby ustalić uzasadnioną przyczynę i przygotować akt oskarżenia.
Zaczynamy odliczanie.
6 DNI DO AKTU OSKARŻENIA ALBO UWOLNIENIA
To było śledztwo na dużą skalę.
Kilka zespołów śledczych
zbierało dowody w tych wszystkich miejscach.
Detektywi przesłuchiwali rodzinę i świadków.
Czekali na dowody. Tak budujesz sprawę.
Ze względu na to, co Lee Furman widział w mieszkaniu Daphne,
trzeba było zebrać tam dowody.
Ślady krwi na ubraniach, krew na rolkach,
krew na zegarku, który nosiła.
Nowojorska policja podchodzi poważnie do zbierania dowodów.
Nie są to zdjęcia krwi w wannie.
Zabierają całą wannę.
Może być na niej krew sprawców.
Może jest tam krew ofiar.
Przeszukaliśmy sypialnię Daphne.
W szufladzie znalazłem
portfel Michaela McMorrowa z dokumentami i pieniędzmi.
To kolejny dowód, który świadczy, że była tam z Michaelem i Chrisem.
Problem tkwi w tym, że bycie na miejscu
nawet tak okropnej zbrodni nie jest przestępstwem.
Może to być niewybaczalne, ale nie jest przestępstwem.
Musisz udowodnić wszystkie elementy zbrodni
ponad wszelką wątpliwość.
Rodzina Michaela McMorrowa powiedziała nam
o jego nawykach
i ludziach, z którymi spędzał czas w parku.
Michael spotykał się w parku z grupą znajomych.
Po pracy chodził tam z piwem.
Pił ze znajomymi.
Michael miał problem z alkoholem.
Był zwykłym facetem ze zwykłymi problemami.
Irish próbował się zmienić.
Chodził na spotkania AA.
Chodził do tego w YMCA przy Central Park West.
Tam poznał Daphne.
Śledztwo szło zgodnie z planem.
Przesłuchiwano ludzi,
którzy byli obecni w parku przed morderstwem.
Dowiedzieliśmy się, że w dniu morderstwa Michaela
Daphne i Chris postanowili zostać parą.
Poszli na rolki, a ona szukała guza.
Kłóciła się z mężczyznami w parku.
Robiła szalone rzeczy.
Rzekomo powiedziała: „Dzisiaj kogoś zabiję”.
Przed morderstwem Daphne i Chris pili alkohol.
Wpadli na grupę osób przy Strawberry Fields.
Był tam Michael McMorrow.
Chris to sługus. Robi, co mu się każe.
Daphne to bardziej „doświadczone” dziecko w tym samym wieku.
Była dżinem w butelce.
Gdy Christopher znalazł tę butelkę i ją otworzył,
wyskoczyła i go kontrolowała.
Podczas przeszukania mieszkania Chrisa Vasqueza
znaleziono krew na jego ubraniach i nóż.
Nie wiedzieliśmy, czy to był ten nóż.
Musieliśmy zbadać DNA.
4 DNI DO AKTU OSKARŻENIA ALBO UWOLNIENIA
BIURO NACZELNEGO LEKARZA SĄDOWEGO
Zabrano pana McMorrowa na sekcję zwłok.
Miał we krwi 0,31 promila alkoholu,
czyli trzy razy więcej niż dopuszczalna norma.
Czy przez to był słabszy?
Pewnie tak.
Ale był w stanie przejść ze Strawberry Fields
do jeziora na własnych nogach.
Próbujemy ustalić, co się stało.
Z tyłu na nogach miał siniaki.
Po jakimś przedmiocie.
Zniszczenie jego twarzy
wskazywało, że był to osobisty i wściekły atak.
RAPORT Z SEKCJI ZWŁOK
Po jednej stronie klatki piersiowej było około dziesięciu ran kłutych.
Były przy sobie, co oznacza, że się nie ruszał.
Mamy stojącego mężczyznę,
któremu ćwiartowano twarz
i ręce, gdy walczył o życie.
Potem upadł.
Napastnik stał nad nim i brutalnie go dźgał.
Dźgał go wielokrotnie, bez przerwy.
Najbardziej zastanawiało mnie jedno odnośnie tego, co się stało…
To duży facet.
Jak znalazł się na ziemi? Pomimo odurzenia alkoholowego.
Jak mały Chris Vasquez mógł zadać takie rany?
Odpowiedź jest taka, że nie zrobił tego sam.
Tak zakładano.
Gdy usłyszałem, co zrobili z ciałem, byłem wściekły.
Nieważne, że mają 15 lat. Muszą za to odpowiedzieć.
Moja siostra miała 15 lat.
Ja miałem 17.
Nie mogliśmy pojąć, jak ktoś w naszym wieku mógł coś takiego zrobić.
Daphne Abdela zostanie w areszcie do środy.
Wtedy odbędzie się kolejna rozprawa.
Jeśli nic do tego czasu się nie wydarzy, piętnastolatka wyjdzie na wolność.
4 DNI DO AKTU OSKARŻENIA ALBO UWOLNIENIA
24 GODZINY DO AKTU OSKARŻENIA ALBO UWOLNIENIA
Przyszły wyniki DNA.
Na jego scyzoryku była krew.
Na ostrzu i w rękojeści.
Była to jego krew i krew Michaela McMorrowa.
To narzędzie zbrodni. To niepodważalny dowód.
Trudno było zrozumieć to,
że byli zdolni do takiej przemocy.
Jednocześnie wiedzieliśmy, że byli.
Wiedzieliśmy, że to zrobili.
Czuliśmy,
że przez posiadane przez nas informacje
mieliśmy uzasadnioną przyczynę, żeby ich oskarżyć.
U Chrisa kluczowym dowodem był nóż.
U Daphne było to jej zeznanie.
Odegrała aktywną rolę
w pozbywaniu się ciała.
Przedstawiliśmy dowody w sądzie.
Uznano je za przekonujące.
Przedstawiono akty oskarżenia o morderstwo drugiego stopnia.
MORDERSTWO DRUGIEGO STOPNIA CELOWE MORDERSTWO BEZ PREMEDYTACJI.
W pierwszych dniach śledztwa
dowiedzieliśmy się, kto ich reprezentował.
Christophera Vasqueza reprezentował Arnold Kriss,
były asystent prokuratora generalnego.
Silny przeciwnik.
Daphne i jej rodzina zatrudnili Bena Brafmana.
Ben to jeden z najlepszych obrońców w Nowym Jorku, a może i w kraju.
Reprezentował różne osoby, od mafiozów po ludzi z Wall Street.
BROŃ PUFFY’EGO
Ben miał zróżnicowane portfolio.
Wyniki dla niego i jego klientów były zwykle dobre.
To było jak przypomnienie,
o co toczy się gra i jak może być ciężko.
Niektórych detektywów może onieśmielać
obecność osoby jak Ben Brafman.
Ale ja myślałem: „Ukończyłeś prawo,
jesteś ubrany lepiej niż ja,
ale obaj rano włożyliśmy spodnie, więc jestem gotowy, jeśli ty jesteś.
Zróbmy to”.
SYN, KOLEGA, MĘŻCZYZNA Z PROBLEMAMI
Mam więcej pytań niż odpowiedzi.
Kim był pan McMorrow i dlaczego pił z dziećmi alkohol w parku?
Media przedstawiały Irisha jako zboczeńca.
Pokazywały nieprawdziwy obraz Michaela.
Nie wiemy, dlaczego lubił pić w nocy z osobami młodszymi od siebie.
Wiemy, że zapłacił za to życiem.
Gdy widzisz 44-letniego faceta
pijącego z piętnastolatkami w nocy w Central Parku, to myślisz jedno.
Nie musisz dużo główkować.
McMorrow spotkał się z nastolatkami przy jeziorze
i rzekomo dobierał się do Abdeli, co rozwścieczyło jej chłopaka.
Te spekulacje były bolesne dla mojej babci
i mojej rodziny, bo nie były prawdą.
Chcieliśmy,
żeby został zapamiętany z szacunkiem i godnością,
bo na to zasłużył.
POGRZEB OFIARY OBAWA PRZED UTRATĄ DOBREGO IMIENIA
Nie dowiedzieliśmy się niczego, co wskazywałoby,
że mógłby kogoś skrzywdzić.
Był życzliwym człowiekiem, był dobry dla wszystkich.
Bez wątpienia.
W tym konkretnym przypadku
można powiedzieć, że znalazł się w złym miejscu o złej porze.
Sprawa przeciwko Chrisowi była łatwiejsza, bo miał nóż.
To był najlepszy dowód, jaki mieliśmy.
Wiedzieliśmy, że to narzędzie zbrodni.
Wierzyliśmy, że będziemy mogli udowodnić,
że to Christopher trzymał nóż.
Nie byliśmy tacy pewni co do dowodów w sprawie Daphne.
Mieliśmy wiele poszlak,
które potwierdzały jej obecność,
ale ława przysięgłych musiałaby zaryzykować.
To była trudniejsza sprawa niż sprawa Christophera.
A potem dostaliśmy prezent.
BIURO PROKURATORA GENERALNEGO
Pan Brafman skontaktował się z prokuratorem jako prawnik Daphne
i powiedział, że jego klientka
chce przekazać informacje.
Ben tłumaczył to tak: „Źle to zrozumieliście.
Ona jest świadkiem, a nie oskarżoną.
Przyjdzie tu i to wytłumaczy”.
To taka sytuacja,
w której obrońca przyprowadza klientkę,
a ona może mówić swobodnie.
To, co powie, nie może być użyte przeciwko niej,
chyba że zeznawała w sądzie
i zeznała coś innego niż to, co teraz powiedziała.
Przywieźliśmy ją do prokuratora.
Daphne wytłumaczyła, że tamtej nocy
ona i Vasquez wjechali na rolkach w grupę ludzi,
z którą trzymał się Michael, z którą pił w parku.
Chwilę później przyjechał policjant i się rozeszli.
Rozeszli się w różne strony.
Daphne i Chris mieli piwo, więc Michael poszedł za piwem.
Poszli do małej altanki przy jeziorze.
Siedzieli tam i pili piwo.
W pewnym momencie
Daphne i Chris…
postanowili wykąpać się nago w jeziorze.
Gdy wyszli, było im zimno.
Wytłumaczyła to tak, że…
Michael widział, że się trzęsie.
Objął ją ramieniem, żeby było jej cieplej,
a Chris wpadł w szał.
Myślał, że Michael zaleca się do Daphne.
Wyciągnął nóż i zaczął go dźgać.
Powiedziała: „Christopher to zrobił. Ja jestem świadkiem”.
Jeśli to była prawda, to była świadkiem morderstwa.
Oddalono by jej akt oskarżenia.
Dla niej to byłby koniec sprawy.
Ale nie byłem zadowolony.
Daphne urodziła się
z myślą, że jest lepsza od reszty świata,
że jest najważniejsza, gdziekolwiek się pokaże.
Na pewno myślała, że tą rozmową wyplącze się z problemów.
Wszyscy myślą, że wyplączą się z problemów rozmową.
Nie ma nic lepszego.
„Mów dalej. Śmiało”.
Chciałem nią manipulować.
Powiedziałem, że mamy dowody potwierdzające to, co mówi.
Powiedziałem też: „Tak się zastanawiam,
czy moglibyśmy z nią parę razy porozmawiać.
Chcę wyjaśnić parę kwestii”.
Brafman się zgodził.
Myślał, że sprawa załatwiona.
Rozmawialiśmy z nią parę razy.
Wysłał młodszego prawnika ze swojego biura.
Rob ma w sobie takie coś.
Jest jak ojciec.
Wzbudza zaufanie, ludzie z nim rozmawiają.
Gdy Rob Mooney rozmawiał z Daphne Abdelą,
zbudował relację.
Jest w tym świetny.
Powiedziałem do niej: „Mam pytanie.
Zastanawiają mnie te siniaki”.
Wyjąłem z teczki zdjęcie,
na którym widać było siniaki
na jego nogach, i powiedziałem:
„Po czym one mogą być?”.
Trochę się zawstydziła, zastanawiała się.
Obracała zdjęcie, wahała się.
Prawnik klepnął ją po ramieniu i powiedział:
„W porządku. Powiedz mu”. Pomyślałem: „Dzięki, kolego.
Bardzo mi tu pomagasz”.
Potem wyciągnąłem z pudełka rolkę i zapytałem:
„Teraz sobie przypomniałaś?”.
Potem pokazała
swoje prawdziwe zachowanie.
Powiedziała: „Myślałam, że skrzywdzi mojego kolegę, więc go kopnęłam”.
Ja na to: „Dobrze, rozumiem, ale wytłumacz mi to”.
„Kopnęłam go, a on upadł.
Chris na niego skoczył i go dźgał”.
Ja na to: „Dobrze”.
Prawnik powiedział, że to koniec rozmowy.
Nie mogła już zaprzeczać, że nie brała w tym udziału.
Zaatakowała Michaela McMorrowa.
Kopnęła Michaela McMorrowa.
Przez nią był bezradny.
Teraz mamy dowód.
Sprawca, a nie ofiara.
Zabójca.
Patrząc na całokształt, wiedzieliśmy, że musiała pomagać Chrisowi.
Teraz nam to powiedziała.
Niedługo potem
wypracowaliśmy ugodę z Daphne Abdelą.
Nastolatka oskarżona o zabójstwo w Central Parku
przyznała się do nieumyślnego spowodowania śmierci.
Szesnastoletnia Daphne Abdela przeprosiła
za udział w zabójstwie i okaleczenie Michaela McMorrowa.
Nie będzie musiała zeznawać przeciwko Christopherowi Vasquezowi.
Oskarżono go o zabójstwo.
MAMA PŁACZE, A CÓRKA PRZYZNAJE SIĘ DO WINY
Daphne miała się przyznać. Dostałaby maksymalny wymiar kary.
Ale nie musiałaby zeznawać przeciwko Chrisowi Vasquezowi.
Rozmawialiśmy z prokuratorem, a on powiedział:
„Nic lepszego nie wskóramy”. Mieliśmy dowody przeciwko niemu.
Solidne dowody.
Ale u niej było za późno.
Nie wiemy, czy zostałaby skazana w sądzie.
Chcę też poprosić…
W marcu 1998 roku Daphne przyszła do sądu
i przyznała się do nieumyślnego spowodowania śmierci.
To coś innego niż morderstwo drugiego stopnia,
o co początkowo ją oskarżano,
bo nie wymaga zamiaru zabójstwa.
Przyznała się do intencji spowodowania poważnych obrażeń fizycznych
Michaelowi McMorrowi.
Przyznała się do nieumyślnego spowodowania śmierci.
Opowiedziała w sądzie, co zrobiła.
Uczyniło ją to winnej tej zbrodni.
Przyjęła wyrok od trzech do dziewięciu lat.
Proces zaczął się w listopadzie 1998 roku.
Pierwszy raz przesłuchiwałem Roba.
Rob przyszedł do sądu.
Miał na sobie sportową marynarkę i przypinkę Grateful Dead.
Byłem młodym i spiętym asystentem prokuratora.
Powiedziałem: „To niestosowne.
Zdejmij przypinkę Grateful Dead”.
Ja na to: „Nie ma mowy”.
Mówię: „Zdejmij ją, proszę. Jesteśmy w sądzie.
Na zeznajesz przed sądem z czaszką i z piorunem”.
Mówię: „No to trudno. Nie zdejmę jej”.
Rob mówi: „Masz dwie opcje.
Będę zeznawał z przypinką
albo nie będę zeznawał z przypinką.
W obu opcjach mam na sobie przypinkę”.
Zastanowiłem się i zapytałem go: „Kiedy możesz zacząć?”.
Stanowisko obrony było takie:
„Trzy osoby poszły nad jezioro. Dwie osoby wróciły.
Żadna z nich nie mówi. Nie wiemy, co się tam stało”.
Bo jeśli nie masz pewności,
kto zadawał ciosy i walczył,
masz uzasadnione wątpliwości co do winy tego młodzieńca.
Zawsze istnieje obawa, gdy ludzie nawzajem się oskarżają,
że doprowadzi to do impasu
i ława przysięgłych nie zostanie przekonana.
Obrona zrzuciła winę na Daphne,
mówili, że mogła być za to odpowiedzialna,
ale ogólną strategią było: „Nie wiemy.
A jeśli wy nie wiecie, musicie uniewinnić mojego klienta”.
W każdej sprawie jest moment,
w którym ława przysięgłych wyobraża sobie,
że osoba siedząca przed nimi robi to, o co ją oskarżają.
Trudno było mi uwierzyć, że 12 osób
widziało, jak Chris Vasquez popełnia tę straszną zbrodnię.
Ława przysięgłych poszła na obrady.
My już od półtora roku czekaliśmy na sprawiedliwość.
Nasza rodzina była zestresowana.
Długo to trwało,
więc wydawało nam się, że mają wątpliwości.
Obradowali przez dwa dni.
Wrócili z werdyktem.
„Niewinny” morderstwa drugiego stopnia, „winny” nieumyślnego spowodowania śmieci.
Wyrok i kara były takie same jak u Daphne Abdeli.
Wyglądało to jak kompromis.
Przysięgli płakali.
Płakali.
Patrzyli na rodzinę Irisha.
McMorrowie cierpieli, bo wiedzieli, ile wycierpiał,
i nie uważali, że doczekali się sprawiedliwości.
SZESNASTOLATEK WINNY
Rozzłościł mnie ten werdykt.
TCHÓRZLIWA ŁAWA PRZYSIĘGŁYCH
Trzydzieści osiem ran kłutych to morderstwo.
USZŁO MU TO NA SUCHO
Ława przysięgłych chyba pomyślała, że taki młody chłopak
nie powinien być uznawany za mordercę do końca swojego życia.
Jestem zwolennikiem prawa,
ale prawo jest skomplikowane, bo w grę wchodzą ludzie.
A gdzie ludzie, tam emocje.
Większość spraw, które nas fascynują, to zagadki.
„Kto to zrobił?”
W tym przypadku tak nie było.
Wiedzieliśmy, kto to zrobił. Ale dlaczego?
Niech to będzie paranoja udzielona,
w której dwie osoby połączyły swoje szaleństwo,
żeby stworzyć maszynę do zabijania.
Albo był to zwykły odlot.
Dlaczego?
To doprowadza cię do szału.
Nie dowiemy się, co się stało,
bo były tam trzy osoby, a jedna nie żyje.
Tak bywa. Gdy mówią mi, że rozwiązałem sprawę, mówię:
„To złe słowo”.
Rozwiązujesz sprawę, gdy wiesz, co się stało.
Zwykle nie wiesz.
Możesz się domyślać, co się stało.
Niektóre dowody mogą prowadzić cię do logicznych wniosków,
ale bez tej narracji nie masz pewności.
STYCZEŃ 2004 ROKU PRAWIE 7 LAT PO WYROKU
„Dziecięcy zabójcy z Central Parku”
wychodzą na wolność po prawie siedmiu latach.
Abdela, która ma 21 lat, wyszła w piątek.
Jej były chłopak, który ma 22 lat, wyszedł dziś rano.
W ramach warunkowego zwolnienia nie mogą się spotykać.
Życie mojego brata było warte więcej niż sześć lat więzienia.
Sprawiedliwość nie została wymierzona.
Taki system, takie prawo, byli dziećmi,
tak bywa…
ale nie jest to sprawiedliwe.
Wcale.
Kilka lat później Daphne złamała warunki zwolnienia warunkowego.
Była w ośrodku resocjalizacyjnym. Zaatakowała jednego z mieszkańców ośrodka.
Wróciła do więzienia i odsiedziała pełne dziewięć lat.
Chris wyszedł po sześciu latach.
Nie słyszałem, żeby zrobił coś złego
od tamtej pory.
To było trudne doświadczenie na poziomie osobistym i zawodowym.
To była niezwykła, emocjonalna sprawa.
Te uczucia zostają.
Najlepsze w tej sprawie było to,
że poznałem Roba Mooneya.
Nie wiedziałem tego wtedy, ale dopiero się rozgrzewaliśmy.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Ósma rano. Telefony dzwonią jak szalone.
Wszyscy mówią o zaginionej sprzątaczce
w dzielnicy finansowej, Eridanii.
Współpracownicy mówią, że jadała z nimi kolację podczas ich zmiany,
ale ostatni raz widzieli ją około ósmej.
Od tamtej pory jej nie widziano.
Przeszukanie tego budynku to wyzwanie,
bo ma 26 kondygnacji.
Kamery jej nie nagrały.
Nie widać, żeby wysiadała z windy.
Nie widać, żeby wyszła z budynku.
Gdzie jest?
Przeszukaliśmy każdy zakamarek w tym budynku
i jej nie znaleźliśmy.
A to znaczyło, że nie będziemy prowadzić śledztwa
przy Rector Street,
tylko w całym Nowym Jorku.
Napisy: Kamila Krupiński .