(บนเกาะแมนแฮตทัน)
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
(ปี 1997)
(วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 1997)
คืนวันศุกร์ สัปดาห์วันรำลึกถึงผู้พลีชีพเพื่อชาติ
เราได้รับแจ้งเหตุคนหาย บ้านเลขที่ 115 ตรงเซ็นทรัลพาร์ก ฝั่งตะวันตก
(มาเจสติกอะพาร์ตเมนต์)
ตึกนั้นชื่อมาเจสติก
นั่นเป็นตึกที่หรูหรามาก
มาเจสติกมีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างครบ
มียามเฝ้าประตู มีแผนกต้อนรับ
ทุกอย่างที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตในแวดวงสังคมนั้น
เราไปที่นั่น
เราได้พบคุณอับเดลา
เขาบอกว่าแดฟนี อับเดลา ลูกสาวเขายังไม่กลับบ้าน
ลี เฟอร์แมนเริ่มสอบปากคำพ่อว่าเกิดอะไรขึ้น
ยามเฝ้าประตูบอกว่า "เธอไม่หายไปไหนหรอก
เธออยู่ในห้องน้ำข้างหลังล็อบบี้"
ยามเฝ้าประตูก็ชี้ทางไปห้องนั้น
พอคุณอับเดลาเปิดประตู
เราเห็นเด็กหนุ่มกับเด็กสาว
ในอ่างอาบน้ำ แช่น้ำล้างตัวให้กันอยู่
นี่คือแดฟนี อับเดลากับแฟน คริส
ในหัวผมก็คิดว่า "เด็กจู๋จี๋กัน อยู่ในอ่างอาบน้ำ"
ถึงจังหวะนั้นมันจะกระอักกระอ่วน
แต่เขาก็สังเกตเห็นเลือด
ผมถามเรื่องเลือด แดฟนีบอกว่า
"หนูหัวแตกเพราะเล่นโรลเลอร์เบลด"
เลือดมันก็ไม่เยอะมากขนาดที่ว่า
"มีบางอย่างเกิดขึ้น เกิดเรื่องแล้ว"
เธออาจจะล้มก็ได้
แต่ผมก็สังเกตว่าคริสก็มีแผลเหนือคิ้ว
แต่ก็เป็นแผลเล็กๆ เหมือนกัน ไม่ได้ร้ายแรง
ผมดูออกว่าเธอโกรธที่เราไปที่นั่น
เธอขึ้นเสียงใส่พ่อ "พ่อเรียกตำรวจมาทำไม
หนูเกลียดพวกหมาต๋า เกลียดพวกตำหนวด"
แล้วแดฟนี่ก็ขึ้นเสียงว่า "ออกไปได้แล้ว ปิดประตูด้วย"
ตอนนั้น คุณอับเดลาบอกว่า
"ผมโอเคแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อย ผมจะพาเด็กๆ ขึ้นห้อง"
เราก็เลยออกมา
ก่อนที่ลี เฟอร์แมนจะไปไกลจากมาเจสติก
เขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเหตุทางวิทยุ
ว่ามีคนแจ้งพบศพในเซ็นทรัลพาร์ก
สายแจ้งมาจากตึกมาเจสติก
(บ้านแดฟนี - เซ็นทรัลพาร์ก)
ผมตอบวิทยุแล้วบอกว่า "เราเพิ่งไปที่นั่นมา เรารับคดีนี้เอง"
แล้วเราก็กลับไปมาเจสติก
แล้วคนที่แจ้งตำรวจก็คือแดฟนี อับเดลาเอง
เธอเรียกเราเข้าห้อง
ผมเข้าไป เธอก็บอกว่า "มีศพอยู่ในทะเลสาบ"
ศพในทะเลสาบ ถามจริง โอกาสมีแค่ไหนเชียว
นี่เป็นอาชญากรรมโฉด
เกินเหตุไปเยอะมาก
ใครจะอยากทำร้ายคนอื่นอย่างโหดเหี้ยมขนาดนั้น
ทำไม
ทุกคดีทำลายจิตวิญญาณของเราทีละน้อย
คุณทำงานนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ได้ใส่ใจจริงๆ
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
นั่นคืองานของฉัน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
เซ็นทรัลพาร์กเป็นสถานที่สำคัญ ต่อหัวใจของนิวยอร์กซิตี
มันไม่ใช่แค่สวนสาธารณะที่เราจะนึกถึง…
สนามหญ้าใหญ่ๆ
หรือสนามเบสบอลสักสองสนาม กับพื้นที่สนามเด็กเล่น
มันเป็นมากกว่านั้นเยอะ
เราทุกคนอยู่ในคอนกรีต
เราเดินบนคอนกรีต
บ้านเราอยู่สูงบนฟ้า ห่างไกลธรรมชาติ
เซ็นทรัลพาร์กสำหรับชาวนิวยอร์ก จึงเป็นมากกว่าสวนหลังบ้าน
มันคือโอเอซิส
แต่เซ็นทรัลพาร์กเป็นของชาวนิวยอร์กทุกคน
ไม่ใช่แค่คนดี แต่คนเลวก็ด้วย
เซ็นทรัลพาร์กเคยอันตรายมากในยุค 70-80
ฉันเคยไม่ไปที่นั่นตอนกลางคืนเลย
นั่นคือยุคที่เราเจอฆาตกรรมปีละ 2,500 คดี
หลายคดีเกิดขึ้นในเซ็นทรัลพาร์ก
พอถึงปลายยุค 1990
เมืองก็ปลอดภัยขึ้นอย่างชัดเจน
ทุกข้อบ่งชี้เรื่องอาชญากรรม ความปลอดภัยสาธารณะ
กำลังไปในแนวทางที่ถูกต้อง
ตอนที่เมืองเริ่มจะฟื้นฟู อะไรๆ เริ่มจะดีขึ้น
เซ็นทรัลพาร์กก็ดีขึ้นด้วย
แต่ก็มีคดีที่นั่นคดีหนึ่ง
ที่ต้องใช้กำลังตำรวจทั้งกรม
ถ้ามีใครเป็นอะไรที่เซ็นทรัลพาร์ก แม้แต่นิดเดียว ก็จะ…
"ให้ตายสิ ทุกคนต้องไปสืบว่าเกิดอะไรขึ้น"
พอมีคนถูกฆ่า มันก็เลยเป็นเรื่องใหญ่
(วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 1997)
วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 1997
ผมเป็นผู้ช่วยอัยการ เพิ่งเข้าปีที่ห้า
ผมเริ่มติดรถไปกับ ผู้ช่วยอัยการอาวุโสในคดีฆาตกรรม
แปลว่าผมกำลังได้รับการฝึก ให้สืบสวนและส่งฟ้องคดีฆาตกรรม
ช่วงระหว่างตีสามถึงตีสี่
ผมจำได้ว่าโดนปลุกด้วยเสียงเพจเจอร์
แล้วผมก็เพิ่งย้ายมาอยู่ห้องเช่า
ผมก็เลยยังไม่มีโทรศัพท์บ้าน
ผมเลยต้องออกไปบนถนน
หาตู้โทรศัพท์ แล้วกดเบอร์โทรกลับ
ปลายสายบอกผมว่า
"เกิดเรื่องวุ่นวายที่เซ็นทรัลพาร์ก"
แต่ความจริงมันร้ายแรงกว่านั้นมาก
ตอนนั้นเช้าตรู่
เราได้รับแจ้งจากศูนย์กระจายกำลังกลางคืน
เขาบอกว่า "มีศพลอยอยู่ ในทะเลสาบเซ็นทรัลพาร์ก"
ผมเป็นผู้บังคับบัญชา หน่วยตำรวจกลางคืนของแผนกสืบสวนแมนแฮตทัน
งานของเราคือตั้งขอบเขตที่เกิดเหตุ
แล้วส่งงานต่อให้สายสืบที่เข้ามาทำคดี
ผมไปถึงที่เกิดเหตุ
ตรงฝั่งตะวันตกของเซ็นทรัลพาร์ก ใกล้กับสตรอว์เบอร์รีฟีลด์
(เซ็นทรัลพาร์ก)
เราเจอรอยเลือด ยาวประมาณ 12-15 เมตรไปถึงศาลา
เราตามรอยเลือดไป
ผมเดินไปที่ทะเลสาบ
ในทะเลสาบนั้น
มีศพมนุษย์ลอยโผล่หัวขึ้นมา
ตอนเห็นที่เกิดเหตุครั้งแรก
ความรู้สึกผมคือบรรยากาศมันขัดแย้งกันมากๆ
ทะเลสาบนั้นอยู่กลางสวนที่แสนสวย
แต่สิ่งที่ผมได้เห็นในที่เกิดเหตุ
คือสิ่งที่โหดร้ายที่สุดสิ่งหนึ่งที่ผมเคยเห็น
(6.00 น. สามชั่วโมงครึ่งหลังพบศพ)
ฉันไปที่เกิดเหตุ เพื่อไปตรวจศพผู้ตายในที่เกิดเหตุ
ในสถานการณ์จริง
ที่เกิดเหตุส่วนใหญ่จำกัดอยู่พื้นที่เดียว
ในคดีนี้ เรามีทางเดินเข้าไปในสวน
ที่มีเลือดหยดอยู่
ตรงข้างศาลาก็มีกองเลือด
ศพอยู่ในทะเลสาบ
ฉันมองไปที่ริมน้ำ
ที่ลอยอยู่ท่ามกลางต้นกก
คือผู้ชายผิวซีด
ซากศพผู้ชาย
ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ
แล้วก็เห็นว่าเขาถูกปาดช่องท้อง
แล้วลำไส้เขาก็ลอยอยู่ในน้ำ
ผมเห็นศพมาหลายร้อยตอนอยู่กรมตำรวจนิวยอร์ก
นี่เป็นศพไส้ลอยศพเดียวที่ผมเคยเห็น
ภาพมันติดตาผมเลย
ข้อมือเขาถูกสับ
มือขวาเขาห้อย จะขาดอยู่แล้ว
เขามีแผลถูกฟัน ถูกคว้าน ถูกแทงหลายแผล
คิดเลยว่า "เกินกว่าเหตุ"
การฆ่าโดยเกินกว่าเหตุ หมายถึงบันดาลโทสะ มีความโกรธ เดือดดาล
ฆาตกรรมทุกคดีเป็นเรื่องเลวร้าย และทุกที่เกิดเหตุฆาตกรรม
ก็น่าตกใจ ชวนอ่อนไหว และทำใจยาก
แต่มันก็มีความหลากหลาย
ฆาตกรรมที่ก่อเหตุด้วยมีด
มักจะเป็นคดีที่โหดที่สุด
ณ จุดนั้นของอาชีพ
นี่คือที่เกิดเหตุฆาตกรรมคดีที่สองที่ผมได้ไปดู
การได้สัมผัสอะไรแบบนั้นตั้งแต่แรกๆ
มันเหมือนได้รับศีลจุ่มด้วยไฟเลยล่ะ
ตอนนั้นผมเป็นตำรวจสืบสวนระดับสาม ทำงานในหน่วยสืบสวนฆาตกรรมแมนแฮตทันเหนือ
ผมอยู่หน่วยนั้นมาเกือบสี่ปีแล้ว
วันศุกร์ที่ 23 พฤษภาคม ปี 1997 ผมไม่ได้มีเข้าเวรตอนกลางวัน
ผมไปถึงโรงพักแต่เช้าเพื่อเตรียมขึ้นศาลในเมือง
ผมไปถึงออฟฟิศตอนประมาณแปดโมงเช้า
ผู้หมวดมองผมแล้วบอกว่า "ฟังนะ มีคดีฆาตกรรมที่สวน
คุณต้องเข้าเมืองมาดู ยกเลิกนัดขึ้นศาลเลย ตามเรามา"
ผมทราบมาว่าคนจาก หน่วยสืบฆาตกรรมแมนแฮตทันเหนือ
จะถูกมอบหมายคดีนี้
แล้วร็อบ มูนีย์ก็มา
ทันทีที่เขาเริ่มพูด
ผมก็รู้เลยว่าใครคุม
ผู้ชายคนนี้สูง 196 เซนติเมตร
เขาหัวโตมาก
แล้วก็ทำผมทรงร็อกสตาร์ยุค 70
ไว้หนวดแบบยุค 70
ท่าทางเหมือนสมาชิกที่หายไป ของวงออลแมนบราเธอร์สแบนด์
เขาชอบติดเข็มเกรตฟูลเดดบนอกเสื้อ
แฟนพันธุ์แท้เลย เขาชอบเกรตฟูลเดด
ผมไปดูวงนี้มาเกือบ 300 ครั้งในชีวิต
ความหลากหลายในกลุ่มนั้นช่วยผมได้เยอะมากๆ
เรื่องการไม่ตัดสินคน
เราจะตัดสินคนจากภายนอกไม่ได้
ในคดีนี้ นั่นคือความจริง
(2.30 น. พบศพ)
(8.00 น. สายสืบมูนีย์มาถึงที่เกิดเหตุ)
(กรมตำรวจนิวยอร์ก)
ผู้ตายไม่มีกระเป๋าสตางค์
แต่เราก็เจอเอกสารบางอย่าง
มีชื่อเขาอยู่ ไมเคิล แมคมอร์โรว์
(ไมเคิล แมคมอร์โรว์)
เราได้รู้ว่าไมเคิลอายุ 44 ปี
อาศัยอยู่ในแมนแฮตทันกับแม่
เขาทำงานในบริษัทอสังหาฯ
วันนี้ คดีฆ่าหนุ่มโหดในเซ็นทรัลพาร์ก นิวยอร์ก ยังคงมีปริศนารอบด้าน
แมคมอร์โรว์ถูกฟันมากกว่า 50 แผล ถูกปาดคอ
เราได้ยินเลยว่าสื่อโหมมาทำข่าว
เพราะในนิวยอร์กซิตี
ทุกอย่างที่เกิดในเซ็นทรัลพาร์กเป็นข่าวเด่นเสมอ
พอเห็นขนาดตัวผู้ตาย เขาสูงกว่า 183
น้ำหนักก็น่าจะเกิน 90 กิโล
การที่จะมีคนไปฆ่าฟัน
หั่นคนอย่างเขาเป็นชิ้นๆ ได้
เรื่องนี้มันมากกว่าที่เห็น ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ
สภาพศพผู้ตาย
กับระดับความรุนแรงของการบาดเจ็บ
เป็นข้อบ่งชี้ชัดเจนว่า นี่ไม่ใช่การก่อเหตุรุนแรงแบบไม่เลือกหน้า
นี่ไม่ใช่การปล้นที่เลยเถิด
ปริศนาก็คือวิธีการของคดีที่เกิดขึ้น
(8.00 น. สายสืบมูนีย์มาถึงที่เกิดเหตุ)
(2.00 น. เจ้าหน้าที่เฟอร์แมน กลับไปที่มาเจสติก)
ผมอยู่ภายในอะพาร์ตเมนต์
ตอนนั้นตีสองแล้ว
หลังจากคริสกลับไป แดฟนีก็โทรหาเรา
เธอบอกว่า "หนูกลัวคริส
หนูไม่อยากพูดอะไรตอนเขาอยู่"
แดฟนีบอกว่าเธออยู่ในสวนกับแฟน คริส
ทั้งคู่ไปเที่ยวกัน ไปเดินเล่น
แล้วคริสก็คลั่งไป เขาฆ่าคนตาย
ระหว่างที่แดฟนีกำลังพูด คุณอับเดลาก็เดินหนีไปแบบ…
ผมมองเขา เขาเดินหนีไป ผมก็แบบ "นี่ลูกสาวคุณนะ
จะไม่พูดอะไรเลยเหรอ ไม่ห้ามลูกพูดเลยหรือไง"
แต่ก็นะ เขาอาจจะชินแล้ว
ในใจผม ผมคิดว่า "เธอล้อผมเล่นแน่
เธออายุ 15 เธอยังเด็ก"
เธออาจเจอเรื่องเดือดร้อน ก็เลยอยากสร้างปัญหาให้พ่อ
ผมไม่ได้ถามอะไรเธอ แล้วเธอก็บอกข้อมูลออกมา
แล้วเธอก็บอกว่า "หนูพยายามทำซีพีอาร์ให้เขา"
เธอพยายามช่วย แทนที่จะมีส่วนก่อเหตุ
เธอบอกว่า "คริสทำนี่ คริสทำนั่น"
ไม่มี "หนู" ไม่มีอะไรที่ "หนูทำ" เลย
พอคริสบอกให้กำจัดศพ
เธอก็บอกว่า "คริส เธอน่าจะคว้านไส้ แล้วจับถ่วงทะเลสาบ
พยายามทำลายหลักฐาน"
การได้เห็นเหตุการณ์แบบนั้นน่าจะทำให้ช็อก
แต่ท่าทีของเธอก็ปกติ ผ่อนคลายมากๆ
ลี เฟอร์แมนให้สายตรวจ จากสถานีตำรวจเซ็นทรัลพาร์ก
ไปดูที่สวน แล้วก็พบศพลอยอยู่ในทะเลสาบ
เรื่องนั้นเปลี่ยนบรรยากาศ ในอะพาร์ตเมนต์ไปเลย
(2.30 น. พบศพ)
(2.00 น. เจ้าหน้าที่เฟอร์แมน กลับไปที่มาเจสติก)
(8.00 น. มูนีย์มาถึง)
(9.00 น. ที่เกิดเหตุ)
หลังจากลี เฟอร์แมนได้รับแจ้งเหตุ ทาง 911 จากอะพาร์ตเมนต์ของแดฟนี
เราก็มีเหตุผลชัดเจนให้เชื่อว่า คริสโตเฟอร์มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง
เช้าวันนั้น ด้วยเบาะแสนั้น
ตำรวจเลยไปที่อะพาร์ตเมนต์ ของคริสโตเฟอร์ วาสเกซ
แล้วจับกุมเขาข้อหา ฆาตกรรมไมเคิล แมคมอร์โรว์
เขาต้องไปลงบันทึก
ผู้หมวดตอนนั้นบอกผมว่า
"จัดเน็กไท คุณต้องเดินพาเขาไปขึ้นรถ"
ตอนผมมองคริส วาสเกซครั้งแรก
ผมก็ช็อกนิดหน่อย เพราะเขาดูเหมือนเด็กเล็ก
ผมรู้ว่าเขาอายุ 15 แต่หน้าเขาเหมือนเพิ่ง 12
แล้วเขาก็มีบาดแผล ที่ด้านข้างของใบหน้า และที่มือ
เห็นแบบนั้นแล้วผมยิ่งกังวล
ว่าเหตุการณ์จริงเป็นยังไงแน่
เพราะผมดูแล้วไม่น่าเป็นไปได้
ที่เขาจะเป็นผู้ก่อเหตุเพียงคนเดียว
ที่สร้างความวุ่นวายในที่เกิดเหตุ
สิ่งที่เราไม่รู้จริงๆ คือแดฟนีเป็นอะไรกันแน่
จากการที่เธอวางตัวเองเป็นพยาน
แต่พยานส่วนใหญ่ที่เห็นคดีโหดเหี้ยม
จะไม่เสนอตัวเข้าไปแนะนำว่าให้คว้านไส้ผู้ตาย
เพื่อทิ้งศพลงในทะเลสาบ
แดฟนี อับเดลาเลยถูกจับกุมด้วย
ในเวลาเที่ยงครึ่งของวันที่ 23 พฤษภาคม
เราทวนเหตุการณ์ใหม่ เพื่อจะเอาคำให้การจากเธอ
เราอยากสอบปากคำเธอ
พ่อก็เข้ามาพูดแทน
บอกว่าไม่ยอมคุยกับเรา
ครั้งแรกที่ผมเห็นแดฟนี อับเดลา เธอเป็นเด็ก
ตัวเล็กนิดเดียว
ในสมองผม ผมโยงคนคนนี้เข้ากับคดีนี้ไม่ได้เลย
เราได้รับแจ้งว่าทั้งสองคนขอทนาย
เราก็เลยไม่มีโอกาสสอบปากคำพวกเขาอีก
เรื่องนี้เสียหายหนักมาก
เมื่อไหร่ก็ตามที่ไม่มีโอกาส นั่นคือปัญหา
เรามีเด็กอายุ 15 สองคนกับไมเคิล
ที่แก่กว่าทั้งคู่ 30 ปี
สามคนนี้มาเจอกันได้ยังไง
เรื่องนี้กลายเป็นฆาตกรรมได้ยังไง
สายสืบค้นประวัติครอบครัวของแดฟนี
แล้วค้นพบว่าพ่อของเธอเป็นนักธุรกิจที่รุ่งเรือง
แม่เป็นนางแบบชาวฝรั่งเศส
ทั้งคู่รับเธอมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ
แล้วเธอก็ใช้ชีวิตแบบอภิสิทธิ์ชนสุดๆ
เธอมีทุกอย่าง
(แดฟนี อับเดลา)
ปลายยุค 80 แม่ๆ หลายคน พาเด็กมาเล่นที่สวนสาธารณะ
ทุกคนไปเล่นกันที่สตรอว์เบอร์รีฟีลด์
แล้วก็ตัดภาพมาประมาณ 13 ปี
วันหนึ่ง เราได้ยินข่าว ว่ามีคนถูกจับข้อหาฆาตกรรม
เป็นเด็กผู้หญิงชื่อแดฟนี
ยิ่งเราได้รู้ข่าวมากขึ้น
เพื่อนเราก็จำได้ว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ชื่อแดฟนี
เป็นหนึ่งในเด็กที่เล่นด้วยกัน กับลูกพวกเราเกือบทุกบ่าย
พอได้ข่าวคดีฆาตกรรม ฉันก็หมกมุ่นกับมันมาก
ฉันหยุดคิดเรื่องนี้ไม่ได้เลย
แล้วตอนนั้น ฉันก็เสนอขอเขียนหนังสือเรื่องนี้
ตอนเขียนหนังสือเรื่องนี้ ฉันก็อยากคุยกับทุกคน ใครก็ได้
ที่รู้จักกับแดฟนี รู้จักคริสโตเฟอร์
แดฟนีเริ่มเรียนที่โคลัมเบียแกรมมาร์
ตอนแรกเธอก็เข้ากับคนอื่นได้ดี
แต่พอหลายปีผ่านไป เธอก็เริ่มก้าวร้าวมากขึ้น
สุดท้าย พอถึงเกรดแปด เธอก็ถูกขอให้ลาออกจากโคลัมเบียแกรมมาร์
ซึ่งไม่ใช่เรื่องธรรมดา สำหรับโรงเรียนเอกชนในเมืองนี้
แดฟนีมีพฤติกรรมทำลายตัวเองหลายอย่าง
เช่น ดื่มเหล้า เสพยา
ครอบครัวแดฟนีก็จ่ายเงินให้เธอไปบำบัดแพงๆ
น่าจะสองครั้งก่อนเกิดเรื่อง
แดฟนีเริ่มเรียนมัธยมปลายที่โลโยลา
หลังถูกขอให้ลาออกจากโคลัมเบียแกรมมาร์
เธอเป็นเด็กแกร่ง นิสัยแรง แล้วก็อวดเก่ง
นิสัยเธอแย่ลงเรื่อยๆ
เธอไม่ยอมทำตามกฎอะไรเลย ไม่ฟังเคอร์ฟิว ไม่มีพฤติกรรมเด็กดีเลย
ผู้ต้องสงสัยอีกคนในคดีฆาตกรรม คือคริสโตเฟอร์ วาสเกซวัย 15 ปี
ว่ากันว่าเป็นอดีตผู้ช่วยพระ เป็นลูกเสือ
ที่โตมาในอะพาร์ตเมนต์ห้าชั้น ในย่านภาษาสเปนที่ฮาร์เลม
ผมได้รู้ว่าคริส วาสเกซมาจากครอบครัวที่ดี
เขาเคยเป็นผู้ช่วยพระ
บ้านเขาอยู่ข้างโบสถ์บนถนนสาย 97
เขาเป็นเด็กดีมากๆ ช่วยงานเยอะ ว่านอนสอนง่าย
บ้านเขาอยู่ฮาร์เล็มตะวันออก
ไม่ได้หรูหราอะไร
เป็นเด็กดีมากค่ะ แต่งตัวดี
(โจเซฟีน คอร์ลิส เพื่อนบ้าน)
เขาไม่เตร็ดเตร่ ไม่ใช่เด็กมีปัญหา
ทุกคนใจสลายกับเรื่องนี้ เราไม่อยากเชื่อ
พ่อแม่ของคริสโตเฟอร์แยกทางกัน
แม่เป็นคนเลี้ยงเขา
แม่ให้เข้าโรงเรียนเอกชนแพงๆ
พ่อแม่ทำงานหนักเพื่อให้เขามีชีวิตที่ดี
เขาเป็นเด็กดี แต่เขาอินโทรเวิร์ตมากๆ
แล้วก็ถูกแกล้งบ่อยๆ ที่โรงเรียนเพราะตัวเล็ก
กับพฤติกรรมอินโทรเวิร์ตของเขา
คริสเป็นคนที่ถูกเด็กคนอื่นรังแก
เพื่อนๆ เรียกเขาว่า "เฮิร์บ" ที่เป็นสแลงแปลว่า "ขี้แพ้" "อ่อนแอ"
- ผมไม่รู้ว่าเขาทำไปทำไม - เขาเป็นเฮิร์บไง
เฮิร์บตัวจริงเลย
ทั้งคริสโตเฟอร์กับแดฟนี เล่นโรลเลอร์เบลดเก่งมาก
ทั้งคู่ไปที่สวนเกือบทุกบ่าย ได้รู้จักกันที่นั่น
ทั้งแดฟนีกับคริสโตเฟอร์ไม่ค่อยมีเพื่อน
แดฟนี เพราะความนิสัยเสีย
ส่วนคริสโตเฟอร์ เพราะเขาชอบเก็บตัว
พอได้รู้จักกัน ก็เริ่มสานมิตรภาพ
แล้วก็เริ่มมาเจอกันบ่อยๆ
คู่นี้ไปไหนมาไหนด้วยกัน สักสองสามเดือนก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม
เด็กอายุ 15 จากโรงเรียนเอกชนสองคน
มันทำให้ข่าวเป็นละครสัตว์เลยล่ะ
เกิดคดีช็อกที่ทำให้ตำรวจจับวัยรุ่นสองคน
จากข้อหาแทงนายหน้าอสังหาฯ แล้วทิ้งศพ
หนึ่งในนั้นเป็นลูกสาวเศรษฐี
พอผมได้ข่าวว่าเกิดอะไรขึ้นกับลุง
ผมช็อกไปเลย
ยิ่งสำหรับผมกับน้องสาวนะ
เราใช้เวลาอยู่กับลุงที่เซ็นทรัลพาร์กเยอะมาก
ที่นั่นเป็นสถานที่พิเศษของเราทุกคน
เรารู้ว่าที่นั่นพิเศษสำหรับเขา
การที่ลุงต้องเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า
ในสถานที่ที่พิเศษมากๆ เลยน่าเศร้ามากๆ
มันทำใจยากมากที่ได้เห็นแม่ผม
อาลัยอาวรณ์มากขนาดนั้น
เพราะเขาอยู่กับแม่ด้วย
ผมคิดว่าความสูญเสียนี้หนักหนากับแม่มากกว่าใคร
ผมคิดว่าแม่ยังรู้สึกว่าควรจะปกป้องเขาได้
เราโตมาจากฝั่งตะวันตก ของแมนแฮตทัน ห่างเซ็นทรัลพาร์กช่วงตึกเดียว
ไมเคิลเป็นคนน่าคบหาสุดๆ
หาเพื่อนได้เยอะ มีเพื่อนเยอะ
ผมไม่ได้เรียกเขาว่า "ไมเคิล" ไม่เคยเรียกเขาว่า "ไมค์"
ผมเรียกเขาว่า "ไอริช" นั่นคือฉายาเขาในย่านนี้
เขาเป็นคนขำง่าย
นั่นคือสิ่งที่เราเห็นจากไอริช
เขาขำเกือบตลอดเวลา ยิงมุกได้ตลอด
เขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง
แค่ผู้ชายธรรมดา
แล้วทำไมถึงมีคนอยากทำลายเขาแบบนี้
นั่นคือปริศนา
วัยรุ่นสองคนที่ถูกกล่าวหา ในคดีแทงโหดที่เซ็นทรัลพาร์ก
ฆ่านายหน้าอสังหาฯ แมนแฮตทัน บอกว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์
คริสโตเฟอร์ วาสเกซ
กับแฟนสาววัย 15 ปี จะขึ้นศาลรับฟังข้อกล่าวหาวันนี้
(วันที่ 24 พฤษภาคม ปี 1997 หนึ่งวันหลังถูกจับกุม)
การจับกุมไม่ใช่ตอนจบ แต่จริงๆ เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่อง
นี่เป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้างสับสน
ณ จุดนี้ เรายังไม่รู้สึกว่ารู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น
จำเลยต้องข้อหาตามมาตรา 125 วรรค 25
ความร้ายแรงสูงสุด
จำเลยพร้อมด้วยคริส
หรือหมายถึงจำเลยร่วม
พยายามปกปิดอัตลักษณ์ของผู้ตาย
แดฟนี อับเดลาวัย 15 ปี กับแฟนหนุ่ม คริสโตเฟอร์ วาสเกซ
ไม่ยอมรับผิด ระหว่างการรับฟังข้อกล่าวหาเมื่อวานนี้
(อาคารศาลอาญา)
ตามกฎหมายรัฐนิวยอร์ก นับจากวินาทีที่ขึ้นศาลรับฟังข้อกล่าวหา
เราจะมีเวลาส่งฟ้อง 144 ชั่วโมง
ถ้าไม่ส่งฟ้องภายในระยะเวลาที่กำหนด
จำเลยต้องถูกปล่อยตัวจากการคุมขัง
เราต้องประเมินให้ได้โดยเร็ว ว่าเรามีหลักฐานพอหรือไม่
ที่จะเป็นเหตุอันควรให้ทำสำนวนส่งฟ้องได้
นาฬิกาเริ่มเดินแล้ว
(หกวันก่อนส่งฟ้องหรือปล่อยตัว)
คดีนี้กลายเป็นการสืบสวนในวงกว้าง
ต้องใช้ทีมพิสูจน์หลักฐานหลายทีม
ไปเก็บหลักฐานมาจากแต่ละสถานที่
แล้วก็ยังมีทีมสายสืบที่สอบปากคำญาติ พยาน
พวกเขารอหลักฐาน นั่นคือวิธีทำรูปคดี
เพราะสิ่งที่ลี เฟอร์แมนสังเกตเห็น ในอะพาร์ตเมนต์ของแดฟนี
ที่นั่นมีหลักฐานที่ต้องไปเก็บรวบรวม
มีหลักฐานเลือดบนเสื้อผ้า เลือดบนโรลเลอร์เบลด
แล้วก็มีเลือดบนนาฬิกาที่เธอใส่
เวลากรมตำรวจนิวยอร์กเก็บหลักฐาน พวกเขาไม่ทำเล่นๆ
ไม่ใช่แค่ถ่ายรูปเลือดในอ่างอาบน้ำ
พวกเขายกมาทั้งอ่างเลย
เพราะมันมีเลือดของผู้ก่อเหตุ
อาจจะมีเลือดของผู้ตาย
เราค้นห้องนอนของแดฟนี
ในลิ้นชักหนึ่งของเธอ
เราเจอกระเป๋าสตางค์ของไมเคิล แมคมอร์โรว์ พร้อมบัตรประชาชนและเงิน
นั่นคือหลักฐานอีกชิ้นหนึ่ง ที่บอกว่าเธออยู่กับไมเคิล
และคริสในที่เกิดเหตุ
ปัญหาคือถึงที่เกิดเหตุจะสยองแค่ไหน
แต่การอยู่ในที่เกิดเหตุ ขณะเกิดเหตุก็ไม่ใช่ความผิดอาญา
ในทางศีลธรรมและจรรยาบรรณ มันอาจจะไม่มีข้อแก้ตัว
แต่ก็ไม่ใช่ความผิดอาญา
เราต้องพิสูจน์ส่วนที่เป็นความผิดอาญา
จนสิ้นสงสัยในทุกองค์ประกอบ
เราได้รู้จากครอบครัวของไมเคิล แมคมอร์โรว์
ว่าพฤติกรรมปกติของไมเคิลเป็นยังไง
กับคนที่เขาไปใช้เวลาด้วยที่สวนนั้น
ไมเคิลมีกลุ่มคนรู้จักในสวน
หลังเลิกงาน เขาจะถือเบียร์แพ็กหกกระป๋องไป
เขามีเพื่อนดื่มของตัวเอง
ไมเคิลมีปัญหาเรื่องแอลกอฮอล์
เขาเป็นผู้ชายธรรมดาที่มีปัญหาธรรมดา
ไอริชพยายามเปลี่ยนตัวเองอยู่
ไปเข้ากลุ่มบำบัด
กลุ่มที่ไอริชไปอยู่คือที่วายเอ็มซีเอ ตรงเซ็นทรัลพาร์ก ฝั่งตะวันตก
เขาเจอแดฟนีที่นั่น
การสืบสวนดำเนินไปอย่างที่ควรจะเป็น
มีคนถูกสอบปากคำ
ที่เราพบว่าอยู่ในที่เกิดเหตุ ก่อนเกิดฆาตกรรมในสวน
เราพบว่าวันที่ไมเคิล แมคมอร์โรว์ถูกฆ่า
แดฟนีกับคริสตกลงเป็นแฟนกันแล้ว
ทั้งคู่ไปเล่นโรลเลอร์เบลด แล้วแดฟนีก็สร้างปัญหาทุกอย่าง
เธอหาเรื่องผู้ชายโตกว่าในสวน
เธอทำเรื่องบ้าๆ หลายอย่าง
แล้วก็มีคนบอกว่า เธอพูดกับคนหนึ่งว่า "คืนนี้ฉันจะฆ่าคน"
ก่อนเกิดฆาตกรรม แดฟนีกับคริสดื่มเหล้ากัน
พวกเขาบังเอิญเจอกลุ่มคนในสตรอว์เบอร์รีฟีลด์
หนึ่งในกลุ่มนั้นคือไมเคิล แมคมอร์โรว์
คริสเป็นลูกสมุน ทำตามคำสั่งเฉยๆ
แดฟนีเป็นคนที่ "มีประสบการณ์" มากกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก
เธอคือยักษ์ในตะเกียง
ตอนที่คริสโตเฟอร์เจอตะเกียง แล้วเปิดจุกออก
เธอก็โผล่ออกมา เธอควบคุมทุกอย่างในตัวเขา
ระหว่างการค้นอะพาร์ตเมนต์ของคริส วาสเกซ
เราเจอเลือดในเสื้อผ้าเขา แล้วตำรวจก็เก็บมีดมาได้
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าใช่มีดที่ใช้ก่อเหตุหรือไม่
เราก็เลยส่งไปตรวจดีเอ็นเอ
(หกวันก่อนส่งฟ้องหรือปล่อยตัว)
(สี่วันก่อนส่งฟ้องหรือปล่อยตัว)
(สำนักงานแพทย์ชันสูตร)
นายแมคมอร์โรว์ถูกส่งมาชันสูตร
ผลชันสูตรพบแอลกอฮอล์ในเลือดถึง 0.31
ซึ่งเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดกว่าสามเท่า
แปลว่าเขามึนเมาจนเสียสมรรถภาพไหม
อาจจะใช่
แต่เขาก็ยังสามารถเดินจากสตรอว์เบอร์รีฟีลด์
ไปจนถึงทะเลสาบได้ด้วยตัวเอง
เราพยายามสืบว่าเกิดอะไรขึ้น
ด้านหลังขาของเขามีรอยช้ำ
เป็นรอยช้ำที่มีรอยวัตถุ
ความเสียหายของใบหน้า
บ่งชี้ว่านี่คือการทำร้าย ด้วยเรื่องส่วนตัวที่โกรธแรงมากๆ
อกข้างหนึ่งมีแผลถูกแทง แปด เก้า หรือสิบแผลได้
เป็นแผลในบริเวณเดียว แปลว่าเขาไม่ได้หนี
เรามองเห็นภาพผู้ชายยืนอยู่
แล้วก็โดนเอามีดฟันหน้า
โดนมีดฟันมือขณะต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด
แล้วเขาก็ล้มลง
แล้วคนร้ายก็ยืนคร่อมเขา แล้วจ้วงแทงอย่างโหดเหี้ยม
แทงเขาหลายแผลซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คำถามสำคัญที่สุดที่ผมคิดไว้ในใจ
เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
เพราะเขาเป็นคนตัวใหญ่
ถึงจะเมาก็เถอะ แต่เขาล้มได้ยังไง
ทำไมคริส วาสเกซตัวผอมๆ เล็กๆ ถึงทำร้ายเขาได้ขนาดนั้น
คำตอบคือคริสไม่ได้ลงมือคนเดียว
อย่างน้อยนั่นก็เป็นข้อสันนิษฐาน
ตอนผมรู้ว่าคนร้ายทำอะไรเขาบ้าง ผมก็โกรธ
ผมไม่สนว่าจะเป็นเด็กอายุ 15 มันต้องมีความยุติธรรม
น้องสาวผมอายุ 15
ตอนนั้นผมอายุ 17
เราไม่เข้าใจเลยว่า เด็กอายุเท่าเราทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง
แดฟนี อับเดลาจะถูกคุมขังอย่างน้อยจนถึงวันพุธ
ซึ่งเป็นวันกำหนดขึ้นศาลอีกครั้ง
กว่าจะถึงตอนนั้น จะต้องมีการส่งฟ้องต่อคณะลูกขุนใหญ่
ไม่งั้นผู้ต้องหาวัย 15 จะถูกปล่อยตัว
(สี่วันก่อนส่งฟ้องหรือปล่อยตัว)
ผลตรวจดีเอ็นเอมาแล้ว
มีดพกของเขามีเลือดผสม
ที่ใบมีดและด้ามมีด
เลือดผสมนั้นเป็นของเขากับไมเคิล แมคมอร์โรว์
นี่คืออาวุธก่อเหตุ นี่เป็นหลักฐานที่แน่นหนามาก
มันยากที่จะเข้าใจความจริง
ว่าพวกเขาก่อความรุนแรงสุดโต่งได้ขนาดนั้น
แต่ขณะเดียวกัน เราก็รู้ว่าพวกเขาทำได้
เรารู้ว่าพวกเขาก่อคดีนี้
ณ ตอนนั้นเรารู้สึกว่า
จากข้อมูลทั้งหมดที่เรามี ณ ตอนนั้น
เรามีเหตุอันควรมากพอที่จะตั้งข้อหากับทั้งสองคน
หลักฐานชิ้นหลักสำหรับคริสคือมีด
ส่วนแดฟนีคือคำให้การ
เห็นชัดว่าเธอวางตัวอยู่ในจุดที่มีส่วน
ในการพยายามกำจัดศพ
เราเสนอหลักฐานต่อคณะลูกขุนใหญ่
คณะลูกขุนใหญ่ลงมติว่าเชื่อถือได้
แล้วให้ส่งฟ้องข้อหา ฆาตกรรมโดยเจตนากับทั้งสองคน
(ฆาตกรรมโดยเจตนา - ฆ่าคนตาย โดยเจตนาโดยไม่ได้ไตร่ตรองไว้ก่อน)
ภายในไม่กี่วันแรกของการสืบสวน
เราก็ได้พบว่าจำเลยทั้งสองคนมีทนายว่าความ
คริสโตเฟอร์ วาสเกซ ใช้ทนายชื่ออาร์โนลด์ คริสส์
อดีตผู้ช่วยอัยการเขต
ชัดเจนว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัว
แดฟนีกับครอบครัวจ้างเบน บราฟแมน
เบนเป็นทนายจำเลย ที่โดดเด่นที่สุดคนหนึ่งในนิวยอร์ก
หรือคนหนึ่งในประเทศก็ว่าได้
เขาว่าความให้ทุกคน ตั้งแต่มาเฟียไปจนถึงนักธุรกิจวอลสตรีท
(มือหนึ่งของพัฟฟี่)
เบนมีแฟ้มประวัติที่หลากหลาย
ปกติเขากับลูกความก็มักจะได้ผลลัพธ์ที่ดี
นี่เป็นเครื่องย้ำเตือนที่ชัดเจน
ว่าเดิมพันสูงแค่ไหน คดีนี้จะยากแค่ไหน
สายสืบบางคนอาจจะกลัวนิดหน่อย
เพราะมีคนอย่างเบน บราฟแมนเข้ามา
แต่ความคิดผมคือ "คุณจบปริญญากฎหมาย
คุณแต่งตัวดีกว่าผมเยอะ
แต่เช้านี้เราก็ทำหน้าที่เหมือนๆ กัน
ถ้าคุณพร้อม ผมก็พร้อม
งั้นก็มาลุยกันเลย"
(ลูกชาย เพื่อนร่วมงาน ชายผู้มีปัญหา)
ณ จุดนี้ ผมมีคำถามมากกว่าคำตอบ
คุณแมคมอร์โรว์เป็นใคร
ทำไมเขาไปดื่มเหล้ากับเด็กในสวน
สื่อพยายามเล่าเรื่องว่าไอริชเป็นคนวิตถาร
สื่อเสนอภาพที่ไม่จริงของไมเคิล
เหตุผลที่เขาชอบดื่มกลางคืนในสวน
กับกลุ่มเพื่อนที่ส่วนใหญ่อายุน้อย ยังไม่ทราบแน่ชัด
แต่ที่แน่ชัดคือมันทำให้เขาจบชีวิตลง
คำอธิบายที่ชัดที่สุด
ถ้าคุณเห็นผู้ชายอายุ 44 ปี
กินเหล้ากับเด็กอายุ 15 สองคน ตอนกลางคืนในเซ็นทรัลพาร์ก
การจะสร้างภาพแบบนั้นมันก็ไม่ยากเกินไปนัก
จากนั้น แมคมอร์โรว์ไปพบ วัยรุ่นทั้งสองใกล้ทะเลสาบ
อาจจะมีการจีบอับเดลา
ซึ่งทำให้วาสเกซ แฟนของเธอโกรธจนใช้มีด
ผมคิดว่าการคาดเดาทำให้ย่าเจ็บปวด
กับญาติคนอื่นๆ เพราะมันไม่ใช่ความจริง
เราอยากทำให้…
เขาถูกจดจำด้วยความเคารพ มีศักดิ์ศรี
เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาคู่ควร
(งานศพผู้ตาย หวั่นเสียชื่อเสียง)
เราไม่พบอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเขาเลยที่บ่งชี้
ว่าเขาจะทำเรื่องเลวร้ายกับคนอื่นได้
ที่จริงเขาเป็นคนใจดี ดีกับทุกคนที่เขาได้เจอ
สุดๆ เลยล่ะ
และในกรณีเจาะจงนี้
คำบรรยายที่ว่าเขาอยู่ผิดที่ผิดเวลา
มันก็ถูกเผงเลย
รูปคดีเอาผิดคริสหนาแน่นกว่าเพราะมีด
นั่นคือหลักฐานชิ้นที่ดีที่สุดในคดีนี้
เรารู้ว่ามีดคืออาวุธก่อเหตุ
เรารู้สึกว่าเราพิสูจน์ได้จนสิ้นสงสัย
ว่าคริสโตเฟอร์เป็นคนใช้มีด
แต่เรารู้สึกมั่นใจน้อยกว่า กับการพิสูจน์ความผิดของแดฟนี
ถึงแม้ว่าจะมีหลักฐานแวดล้อมมากมาย
ที่บอกชัดเจนว่าเธออยู่ในที่เกิดเหตุ
ลูกขุนก็ต้องโยงข้ามขั้นสักหน่อย
รูปคดีนี้เอาผิดได้ยากกว่าคริสโตเฟอร์
แล้วเราก็ได้เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่
(สำนักงานอัยการเขตนิวยอร์ก)
นายบราฟแมนติดต่อมา ที่สำนักงานอัยการในฐานะทนายของแดฟนี
เขาบอกว่า "ผมคุยกับลูกความมา
เธออยากขอเข้าให้ปากคำกับอัยการ"
เหตุผลของเบนคือ "ผมว่าพวกคุณได้ข้อมูลผิด
จริงๆ เธอเป็นพยาน ไม่ใช่จำเลย
ผมจะพาเธอไปให้ปากคำกับอัยการ"
นั่นคือข้อตกลง
ที่ทนายจำเลยจะพาลูกความ
แล้วลูกความก็พูดได้อย่างอิสระ
ทุกอย่างที่คุณพูดใช้เอาผิดคุณได้
เว้นแต่คุณจะขึ้นให้การในศาล
แล้วให้การต่างไปจากที่คุยกันไว้
เราก็เลยพาเธอมาที่สำนักงานอัยการ
แดฟนีอธิบายว่าคืนนั้น
เธอกับวาสเกซเล่นสเกตไปเจอกลุ่มนี้
ที่ไมเคิลชอบสุงสิงด้วยตอนกลางคืน กำลังกินเหล้าอยู่ในสวน
ไม่นานจากนั้น ตำรวจก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาทำให้กลุ่มนั้นวงแตก
ทุกคนก็เลยกระจายไปคนละทิศละทาง
แดฟนีกับคริสขนเบียร์ไป ไมเคิลตามเบียร์มา
พวกเขาไปที่ศาลาเล็กๆ ริมทะเลสาบ
พวกเขานั่งดื่มเบียร์ที่เหลือตรงนั้น
ถึงจุดหนึ่ง
แดฟนีกับคริส
ก็ตัดสินใจว่าจะแก้ผ้าลงน้ำ
ตอนขึ้นมาจากน้ำ ทั้งคู่หนาวแทบแข็ง
คำอธิบายของเธอคือ
ไมเคิลเห็นเธอหนาวสั่น
แล้วใช้แขนโอบเธอเพื่อช่วยให้อุ่น
แล้วคริสก็สติหลุด
เพราะเขาคิดว่าไมเคิลจะทำมิดีมิร้ายกับแดฟนี
เขาชักมีดออกมา แล้วก็เริ่มแทงเขา
เธอบอกว่า "คริสโตเฟอร์ทำ เขาทำทุกอย่าง
หนูเป็นพยาน"
ถ้าเป็นความจริง เธอก็เป็นประจักษ์พยานในเหตุฆาตกรรม
ข้อหาของเธอก็น่าจะถูกถอนฟ้อง
คดีของเธอก็จะจบแค่นั้น
แต่ผมยังไม่พอใจ
แดฟนีเกิดมาแทบจะ…
คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนทั้งโลก
คิดว่าตัวเองสำคัญที่สุดในทุกห้องที่เธอเข้าไป
ผมมั่นใจว่าเธอคิดว่า ตัวเองจะฉลาดกว่า ตัวเองจะพูดได้
เพราะทุกคนก็ทำแบบนั้น ทุกคนคิดว่าจะพูดจนตัวเองรอดได้
เราชอบพวกแบบนี้ที่สุด
"พูดไปเลยนะ พูดไปเรื่อยๆ"
ผมอยากคอยคุมเธอไว้
ผมบอกว่ามีหลักฐานกายภาพ ที่จะยืนยันคำให้ัการของเธอได้
แล้วผมก็บอกว่า "ผมอยากรู้ว่าจะโอเคไหม
ถ้าเราจะนัดเธอมาคุยอีกสองสามครั้ง
มีเรื่องสองเรื่องที่ผมอยากสืบให้กระจ่าง"
บราฟแมนก็บอกว่า "ครับ ไม่มีปัญหา"
เขาคิดว่าคดีนี้จบแล้ว
แล้วเราก็เรียกเธอมาสอบปากคำเพิ่มเติม
เขาส่งทนายรุ่นน้องจากบริษัทมา
ร็อบมีบางอย่างในตัวเขา
เขาแทบจะเหมือนพ่อ
เขาน่าไว้ใจ หลายคนยอมคุยกับเขา
ตอนที่ร็อบ มูนีย์คุยกับแดฟนี อับเดลา
พวกเขาสานสัมพันธ์กัน
เขาเก่งเรื่องนี้มาก
ผมถามเธอว่า "ฉันมีคำถาม
ฉันกังวลนิดหน่อยเรื่องรอยช้ำ"
ผมเอารูปออกมาจากแฟ้ม
ที่เห็นชัดว่ามีรอยช้ำกลมๆ เป็นลวดลายชัดเจน
อยู่ที่ขาด้านหลัง แล้วถามว่า
"เธอคิดว่านี่คืออะไร"
เธอทำท่าอายๆ อยู่นิดหนึ่ง แล้วก็บอกว่า "อืม"
เธอพลิกรูปดู มองแล้วก็ลังเล
แล้วทนายก็ยื่นมือมาตบไหล่ บอกว่า
"ไม่เป็นไร บอกเขาไปเถอะ" ผมคิดเลย "ขอบใจนะ พวก
คุณช่วยผมได้เยอะเลยนะเนี่ย"
เสร็จแล้วผมก็เปิดกล่อง หยิบโรลเลอร์เบลดออกมา แล้วถามว่า
"สิ่งนี้ช่วยให้เธอนึกออกบ้างไหม"
แล้วเธอก็เริ่มแสดงออก
ถึงพฤติกรรมแท้จริงบางส่วน
เธอบอกว่า "หนูคิดว่าเขาจะทำร้ายเพื่อนหนู
หนูเลยถีบเขา"
ผมก็ "โอเค ฉันเข้าใจ แต่อธิบายหน่อยสิ"
"ก็หนูถีบเขา แล้วเขาก็ล้ม
แล้วคริสก็กระโดดคร่อมเขา แล้วก็แทงเขาต่อ"
ผมก็บอก "โอเค"
แล้วทนายก็บอกว่า "โอเค พอแล้ว"
เธอปฏิเสธไม่ได้แล้วว่าไม่มีส่วนร่วม
เธอทำร้ายร่างกายไมเคิล แมคมอร์โรว์
เธอถีบไมเคิล แมคมอร์โรว์
เธอทำให้เขาป้องกันตัวไม่ได้
ตอนนี้เรามีหลักฐานแล้ว
ผู้ก่อเหตุ ไม่ใช่พยาน
ฆาตกร
เรารู้จากหลักฐานแวดล้อมทั้งหมด
ว่าเธอต้องช่วยคริสแน่
ตอนนี้เธอบอกเราเป็นครั้งแรก
ไม่นานหลังจากข้อมูลนั้นออกมา
เราก็ทำข้อตกลงรับผิดให้แดฟนี อับเดลา
วัยรุ่นที่ต้องคดีแทงโหดในเซ็นทรัลพาร์ก
ทำข้อตกลงยอมรับผิดกับอัยการในข้อหาฆ่าคนตาย
แดฟนี อับเดลาวัย 16 ปี ขอโทษที่มีส่วนร่วม
กับคดีฆาตกรรมและหั่นศพ ไมเคิล แมคมอร์โรว์เมื่อปีก่อน
ข้อตกลงรับผิดไม่ได้บังคับ
ว่าเธอต้องให้การเอาผิดแฟนเก่า คริสโตเฟอร์ วาสเกซ
เขาต้องข้อหาว่าเป็นผู้แทง
(วัยรุ่นยอมรับผิดคาน้ำตาแม่)
แดฟนีจะยอมรับผิด
เธอจะรับโทษสูงสุดตามข้อกล่าวหา
แต่จะไม่ขึ้นให้การในศาล เพื่อเอาผิดคริส วาสเกซ
เราร่วมมือกับสำนักงานอัยการ อย่างใกล้ชิด เขาบอกว่า
"นี่คือดีที่สุดที่เราทำได้" เรามีหลักฐานเอาผิดผู้ชาย
เรามีรูปคดีแน่นหนา
แต่ผู้หญิง หลักฐานมาช้ามาก
ถ้าเราขึ้นศาลด้วยเท่านี้
เราก็ไม่แน่ใจว่าจะเอาผิดได้หรือเปล่าด้วยซ้ำ
ผมอยากจะขอร้องว่า…
เดือนมีนาคม ปี 1998 แดฟนีขึ้นศาล
เธอยอมรับผิดข้อหาที่เรียกว่า "ฆ่าคนตายโดยเจตนาทำร้าย"
ฆ่าคนตายโดยเจตนาทำร้าย
แตกต่างจากฆาตกรรมโดยเจตนา
ซึ่งเป็นข้อหาเดิมที่ตั้งไว้
เพราะไม่จำเป็นต้องมีเจตนาในการฆ่า
ข้อหาที่เธอรับผิดคือเจตนาทำร้ายร่างกาย
ต่อไมเคิล แมคมอร์โรว์
เธอยอมรับผิดข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนาทำร้าย
เธอสารภาพในศาลว่าเธอทำอะไร
ที่ทำให้เธอมีความผิดตามข้อกล่าวหา
แล้วเธอก็ยอมรับโทษจำคุกสามถึงเก้าปี
เดือนพฤศจิกายน ปี 1998 เราเริ่มการไต่สวน
นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของผม ที่ร็อบขึ้นให้การในศาล
ร็อบมาขึ้นศาล
เขาใส่แจ็กเก็ตกีฬา แล้วก็มีเข็มกลัดเกรตฟูลเดดติดที่อกเสื้อ
ส่วนผมก็เป็นผู้ช่วยอัยการเขตวัยหนุ่มหน้าเครียด
บอกว่า "ร็อบ ชุดนี้ไม่เหมาะสมนะ
คุณต้องถอดเข็มกลัดเกรตฟูลเดด"
ผมบอกว่า "ไม่มีทาง"
ผมก็บอก "ช่วยถอดเถอะ คุณทำแบบนี้ในศาลไม่ได้
คุณจะติดหัวกะโหลกโดนฟ้าผ่าขึ้นให้การไม่ได้"
ผมก็บอก "แย่หน่อยนะ ผมไม่ถอด"
ร็อบบอกว่า "คุณมีสองทางเลือก
ผมจะติดเข็มขึ้นให้การก็ได้
หรือผมจะติดเข็มแล้วไม่ขึ้นให้การก็ได้
แต่จะทางไหน ก็จบด้วยผมติดเข็มกลัด"
ผมคิดอยู่แป๊บนึง แล้วตอบว่า "คุณขึ้นให้การได้เร็วแค่ไหน"
(ความยุติธรรมอย่างแท้จริง คือเสาหลักที่มั่นคงที่สุดของรัฐบาลที่ดี)
จำเลยกล่าวเปิดว่า
"สามคนลงทะเลสาบ แต่กลับขึ้นมาแค่สอง
แล้วสองคนนั้นก็ไม่ยอมพูด คุณไม่มีทางรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในทะเลสาบ"
เพราะถ้าเราไม่มั่นใจ
ว่าใครเป็นคนฟันแทง ต่อสู้
เราก็ต้องไม่สิ้นสงสัยว่าเด็กหนุ่มคนนี้ผิดจริง
มีความกังวลเสมอเวลาหลายคนโทษกันเอง
ว่าคดีนี้จะจบลงโดยไม่บรรลุคำตัดสิน
คณะลูกขุนอาจจะไม่เชื่อทางไหนเลยสักทาง
แล้วจำเลยก็โทษแดฟนีจริงๆ
ว่าเธอก็อาจมีส่วนกับคดีนี้
แต่ผมคิดว่ากลยุทธ์โดยรวมคือ "เราไม่รู้จริงๆ
ถ้าคุณไม่รู้ คุณก็เอาผิดลูกความผมไม่ได้"
ในทุกคดี จะมีช่วงเวลาหนึ่ง
ที่คณะลูกขุนมองเห็นภาพ
คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าทำสิ่งที่ถูกกล่าวหา
ผมคิดไม่ออกเลยว่าลูกขุนทั้ง 12 ท่าน
จะมองเห็นภาพคริส วาสเกซ ก่อคดีสยองแบบนั้นได้
ตอนคณะลูกขุนออกไปพิจารณา
เรารอ…
ความยุติธรรมมาเกือบปีครึ่งแล้ว
ครอบครัวเรากังวล ซึ่งก็เข้าใจได้
ยิ่งคดีดำเนินไปนาน
ก็ยิ่งดูเหมือนจะไม่สิ้นสงสัย ในความผิดของคริสโตเฟอร์
คณะลูกขุนพิจารณาอยู่ น่าจะสองวันได้
แล้วกลับมาพร้อมมติ "ไม่มีความผิด" ฐานฆาตกรรมโดยเจตนา
"มีความผิด" ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาทำร้าย
แทบจะเป็นความผิดและโทษเดียวกัน กับแดฟนี อับเดลาเลย
ผมรู้สึกเหมือนเป็นการประนีประนอม
คณะลูกขุนร้องไห้
ร้องไห้เลย
เพราะพวกเขามองครอบครัวไอริช
ครอบครัวแมคมอร์โรว์เจ็บปวด เพราะรู้ว่าเขาทรมานแค่ไหน
พวกเขาไม่คิดว่าได้รับความยุติธรรม
(เด็กหนุ่ม 16 มีความผิด)
ผมโกรธผลตัดสินมากๆ
(พี่ชายจวกลูกขุนปอดแหก ลูกขุนฉุนอับเดลาโดดศาล)
แทง 38 แผลไม่ใช่พลั้งมือฆ่าหรอก
(แค่โทษสถานเบา)
คณะลูกขุนคงไม่คิดว่าเด็กอายุแค่นั้น
ควรถูกตราหน้าเป็นฆาตกรไปตลอดชีวิต
ผมเชื่อในการทำตามกฎหมายจริงๆ
แต่กฎหมายก็ซับซ้อน เพราะมนุษย์มีส่วนเกี่ยวข้อง
เมื่อมนุษย์มีส่วนเกี่ยวข้อง อารมณ์ความรู้สึกย่อมมีผล
คดีส่วนใหญ่ สิ่งที่เราสนใจคือปริศนา
"ใครทำสิ่งนี้"
ในคดีนี้ มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย
เรารู้ว่าใครทำ แต่ทำไม
เรียกว่า "สองรวมเป็นหนึ่ง" ก็ได้
ที่ทั้งสองคนรวมความบ้ากัน
กลายเป็นหนึ่งเครื่องจักรสังหาร
หรือแค่ทำสนุกๆ
ทำไม
นั่นคือสิ่งที่ทำให้เราคิดจนเป็นบ้า
ไม่มีทางรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
เพราะมีคนอยู่สามคน หนึ่งคนตาย
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น เวลาคนบอกว่า "ไปไขคดีซะ" ผมถึงบอกว่า
"ไม่ คำนี้ไม่เหมาะเลย"
การไขคดีคือการรู้ว่าจริงๆ เกิดอะไรขึ้น
หลายๆ ครั้ง เราก็ไม่รู้
แน่นอนว่าเราสันนิษฐานได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เราได้ดูสิ่งที่หลักฐานบางส่วน
ชี้นำให้เราคิดว่านี่คือข้อสรุปที่สมเหตุสมผล
แต่ถ้าไม่มีคำบอกเล่า มันก็เป็นไปไม่ได้
(เดือนมกราคม ปี 2004 เกือบเจ็ดปีหลังการตัดสิน)
"นักฆ่าหน้าเด็กแห่งเซ็นทรัลพาร์ก"
ออกจากเรือนจำคืนนี้ หลังผ่านไปเกือบเจ็ดปี
อับเดลาที่อายุ 21 แล้ว ถูกปล่อยตัวไปเมื่อวันศุกร์
ส่วนแฟนเก่า วาสเกซวัย 22 ปี ถูกปล่อยตัวไปเมื่อเช้า
เงื่อนไขการปล่อยตัวคือทั้งสองคนถูกห้ามพบกัน
ชีวิตน้องชายผมมีค่ามากกว่าคุกหกปีเยอะ
ฉันไม่รู้สึกว่าความยุติธรรมบังเกิด
ฉันรู้ว่านี่คือระบบ นี่คือกฎหมาย พวกเขาเป็นเด็ก
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
แต่มันรู้สึกไม่ยุติธรรมเลย
ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด
หลายปีต่อมา แดฟนี ระหว่างที่ปล่อยตัวโดยคุมประพฤติ
ก็ละเมิดเงื่อนไขปล่อยตัว
เธออยู่ในบ้านพักอดีตนักโทษ
แล้วก็ไปทำร้ายร่างกายผู้อยู่อาศัยอีกคน
แล้วก็กลับไปรับโทษเต็มเก้าปี
คริสออกมาหลังรับโทษหกปี
ผมไม่ได้ข่าวว่าเขาทำอะไร ที่เป็นการก่อความผิดซ้ำเลย
ตลอดหลายปีนับจากนั้น
มันเป็นประสบการณ์ที่ยากมาก ทั้งในแง่ส่วนตัวและการงาน
นี่เป็นคดีที่ประหลาด สะเทือนอารมณ์
ความรู้สึกเหล่านั้นมันตราตรึง
หนึ่งในเรื่องดีๆ จากคดีนั้น
คือการที่ผมได้รู้จักร็อบ มูนีย์
ตอนนั้นผมไม่รู้ แต่เราเพิ่งวอร์มอัปเท่านั้น
(ปี 2004)
(ปี 2009)
(ตอนต่อไป)
แปดโมงเช้า โทรศัพท์ดังจนสายไหม้
ทุกคนพูดเรื่องแม่บ้านหายตัวไป
ในย่านการเงินชื่อเอริดาเนีย
เพื่อนร่วมงานบอกว่า เธอกินมื้อค่ำกับพวกเขาระหว่างเข้ากะทุกวัน
แต่ได้เจอเธอครั้งสุดท้ายประมาณสองทุ่ม
แล้วก็ไม่มีใครพบเห็นเธออีกเลย
แน่นอนว่าการค้นอาคารหลังนั้นเป็นงานยาก
ไม่ว่าจะหาใครหรืออะไร เพราะมันสูงตั้ง 26 ชั้น
กล้องจับภาพเธอไม่ได้อีกเลย
เธอไม่ได้ออกจากลิฟต์ ณ เวลาไหนเลย
ไม่มีใครเห็นเธอออกจากอาคาร
เธออยู่ที่ไหน
เราค้นทุกซอกทุกมุมของตึก ตั้งแต่ชั้นบนยันชั้นล่าง
แล้วก็หาเธอไม่เจอ
นั่นแปลว่าจากแค่ตึกเลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์
ขอบเขตการสืบสวนทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น
กลับกลายเป็นทั่วเมืองนิวยอร์กซิตี
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา ยอร์กซิตี