WEBVTT

00:07.799 --> 00:09.342
(บนเกาะแมนแฮตทัน)

00:09.426 --> 00:12.554
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย
ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)

00:12.637 --> 00:14.764
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)

00:14.848 --> 00:18.143
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม
ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)

00:18.226 --> 00:21.396
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)

00:31.489 --> 00:32.949
(ปี 1997)

00:37.620 --> 00:41.291
(วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 1997)

00:43.460 --> 00:45.587
คืนวันศุกร์ สัปดาห์วันรำลึกถึงผู้พลีชีพเพื่อชาติ

00:46.254 --> 00:50.341
เราได้รับแจ้งเหตุคนหาย
บ้านเลขที่ 115 ตรงเซ็นทรัลพาร์ก ฝั่งตะวันตก

00:50.425 --> 00:51.676
(มาเจสติกอะพาร์ตเมนต์)

00:51.760 --> 00:53.428
ตึกนั้นชื่อมาเจสติก

00:54.262 --> 00:56.222
นั่นเป็นตึกที่หรูหรามาก

00:56.723 --> 00:59.934
มาเจสติกมีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างครบ

01:00.435 --> 01:02.187
มียามเฝ้าประตู มีแผนกต้อนรับ

01:02.270 --> 01:06.900
ทุกอย่างที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตในแวดวงสังคมนั้น

01:08.193 --> 01:09.819
เราไปที่นั่น

01:09.903 --> 01:11.696
เราได้พบคุณอับเดลา

01:11.780 --> 01:14.616
เขาบอกว่าแดฟนี อับเดลา
ลูกสาวเขายังไม่กลับบ้าน

01:15.450 --> 01:19.037
ลี เฟอร์แมนเริ่มสอบปากคำพ่อว่าเกิดอะไรขึ้น

01:19.788 --> 01:22.290
ยามเฝ้าประตูบอกว่า "เธอไม่หายไปไหนหรอก

01:22.373 --> 01:25.293
เธออยู่ในห้องน้ำข้างหลังล็อบบี้"

01:26.252 --> 01:28.171
ยามเฝ้าประตูก็ชี้ทางไปห้องนั้น

01:29.506 --> 01:31.841
พอคุณอับเดลาเปิดประตู

01:31.925 --> 01:35.053
เราเห็นเด็กหนุ่มกับเด็กสาว

01:35.136 --> 01:37.931
ในอ่างอาบน้ำ แช่น้ำล้างตัวให้กันอยู่

01:38.640 --> 01:41.476
นี่คือแดฟนี อับเดลากับแฟน คริส

01:42.393 --> 01:45.688
ในหัวผมก็คิดว่า "เด็กจู๋จี๋กัน อยู่ในอ่างอาบน้ำ"

01:47.357 --> 01:50.610
ถึงจังหวะนั้นมันจะกระอักกระอ่วน

01:51.444 --> 01:53.154
แต่เขาก็สังเกตเห็นเลือด

01:54.072 --> 01:56.616
ผมถามเรื่องเลือด แดฟนีบอกว่า

01:56.699 --> 01:58.743
"หนูหัวแตกเพราะเล่นโรลเลอร์เบลด"

01:58.827 --> 02:00.787
เลือดมันก็ไม่เยอะมากขนาดที่ว่า

02:00.870 --> 02:02.914
"มีบางอย่างเกิดขึ้น เกิดเรื่องแล้ว"

02:02.997 --> 02:04.374
เธออาจจะล้มก็ได้

02:04.457 --> 02:07.627
แต่ผมก็สังเกตว่าคริสก็มีแผลเหนือคิ้ว

02:07.710 --> 02:10.130
แต่ก็เป็นแผลเล็กๆ เหมือนกัน ไม่ได้ร้ายแรง

02:11.047 --> 02:13.550
ผมดูออกว่าเธอโกรธที่เราไปที่นั่น

02:13.633 --> 02:16.177
เธอขึ้นเสียงใส่พ่อ "พ่อเรียกตำรวจมาทำไม

02:16.261 --> 02:18.096
หนูเกลียดพวกหมาต๋า เกลียดพวกตำหนวด"

02:18.805 --> 02:22.350
แล้วแดฟนี่ก็ขึ้นเสียงว่า
"ออกไปได้แล้ว ปิดประตูด้วย"

02:25.854 --> 02:27.522
ตอนนั้น คุณอับเดลาบอกว่า

02:27.605 --> 02:30.775
"ผมโอเคแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อย
ผมจะพาเด็กๆ ขึ้นห้อง"

02:31.276 --> 02:32.402
เราก็เลยออกมา

02:33.236 --> 02:36.239
ก่อนที่ลี เฟอร์แมนจะไปไกลจากมาเจสติก

02:36.322 --> 02:38.032
เขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเหตุทางวิทยุ

02:38.616 --> 02:42.036
ว่ามีคนแจ้งพบศพในเซ็นทรัลพาร์ก

02:42.120 --> 02:44.122
สายแจ้งมาจากตึกมาเจสติก

02:44.205 --> 02:45.999
(บ้านแดฟนี - เซ็นทรัลพาร์ก)

02:46.082 --> 02:48.960
ผมตอบวิทยุแล้วบอกว่า
"เราเพิ่งไปที่นั่นมา เรารับคดีนี้เอง"

02:50.044 --> 02:51.671
แล้วเราก็กลับไปมาเจสติก

02:52.589 --> 02:54.841
แล้วคนที่แจ้งตำรวจก็คือแดฟนี อับเดลาเอง

02:57.260 --> 02:59.387
เธอเรียกเราเข้าห้อง

02:59.888 --> 03:04.809
ผมเข้าไป เธอก็บอกว่า "มีศพอยู่ในทะเลสาบ"

03:04.893 --> 03:07.979
ศพในทะเลสาบ ถามจริง โอกาสมีแค่ไหนเชียว

03:10.315 --> 03:13.359
นี่เป็นอาชญากรรมโฉด

03:13.443 --> 03:15.028
เกินเหตุไปเยอะมาก

03:16.446 --> 03:19.866
ใครจะอยากทำร้ายคนอื่นอย่างโหดเหี้ยมขนาดนั้น

03:19.949 --> 03:21.201
ทำไม

03:26.664 --> 03:29.459
ทุกคดีทำลายจิตวิญญาณของเราทีละน้อย

03:32.128 --> 03:36.049
คุณทำงานนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ได้ใส่ใจจริงๆ

03:38.134 --> 03:39.969
เราอยากสืบหาความจริง

03:41.471 --> 03:43.056
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน

03:43.640 --> 03:47.769
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

03:48.353 --> 03:52.023
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว
คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา

03:52.106 --> 03:53.149
นั่นคืองานของฉัน

03:53.733 --> 03:58.029
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก

04:00.990 --> 04:02.200
หน่วยนี้เท่านั้น

04:02.951 --> 04:06.537
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม
นิวยอร์ก)

04:22.804 --> 04:28.476
เซ็นทรัลพาร์กเป็นสถานที่สำคัญ
ต่อหัวใจของนิวยอร์กซิตี

04:29.852 --> 04:32.647
มันไม่ใช่แค่สวนสาธารณะที่เราจะนึกถึง…

04:32.730 --> 04:34.399
สนามหญ้าใหญ่ๆ

04:34.482 --> 04:37.777
หรือสนามเบสบอลสักสองสนาม
กับพื้นที่สนามเด็กเล่น

04:39.320 --> 04:40.613
มันเป็นมากกว่านั้นเยอะ

04:41.906 --> 04:44.200
เราทุกคนอยู่ในคอนกรีต

04:44.701 --> 04:46.536
เราเดินบนคอนกรีต

04:47.578 --> 04:50.665
บ้านเราอยู่สูงบนฟ้า ห่างไกลธรรมชาติ

04:51.708 --> 04:55.378
เซ็นทรัลพาร์กสำหรับชาวนิวยอร์ก
จึงเป็นมากกว่าสวนหลังบ้าน

04:55.461 --> 04:56.713
มันคือโอเอซิส

05:00.883 --> 05:04.137
แต่เซ็นทรัลพาร์กเป็นของชาวนิวยอร์กทุกคน

05:04.220 --> 05:07.223
ไม่ใช่แค่คนดี แต่คนเลวก็ด้วย

05:08.933 --> 05:12.353
เซ็นทรัลพาร์กเคยอันตรายมากในยุค 70-80

05:12.437 --> 05:14.814
ฉันเคยไม่ไปที่นั่นตอนกลางคืนเลย

05:14.897 --> 05:20.236
นั่นคือยุคที่เราเจอฆาตกรรมปีละ 2,500 คดี

05:20.320 --> 05:22.405
หลายคดีเกิดขึ้นในเซ็นทรัลพาร์ก

05:24.240 --> 05:26.409
พอถึงปลายยุค 1990

05:27.118 --> 05:29.537
เมืองก็ปลอดภัยขึ้นอย่างชัดเจน

05:29.620 --> 05:33.833
ทุกข้อบ่งชี้เรื่องอาชญากรรม
ความปลอดภัยสาธารณะ

05:33.916 --> 05:36.210
กำลังไปในแนวทางที่ถูกต้อง

05:37.253 --> 05:40.965
ตอนที่เมืองเริ่มจะฟื้นฟู อะไรๆ เริ่มจะดีขึ้น

05:41.049 --> 05:43.468
เซ็นทรัลพาร์กก็ดีขึ้นด้วย

05:43.551 --> 05:46.179
แต่ก็มีคดีที่นั่นคดีหนึ่ง

05:46.679 --> 05:48.389
ที่ต้องใช้กำลังตำรวจทั้งกรม

05:49.057 --> 05:51.934
ถ้ามีใครเป็นอะไรที่เซ็นทรัลพาร์ก
แม้แต่นิดเดียว ก็จะ…

05:52.018 --> 05:55.688
"ให้ตายสิ ทุกคนต้องไปสืบว่าเกิดอะไรขึ้น"

05:55.772 --> 05:59.400
พอมีคนถูกฆ่า มันก็เลยเป็นเรื่องใหญ่

06:02.528 --> 06:06.866
(วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 1997)

06:06.949 --> 06:09.911
วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 1997

06:09.994 --> 06:13.331
ผมเป็นผู้ช่วยอัยการ เพิ่งเข้าปีที่ห้า

06:14.165 --> 06:20.338
ผมเริ่มติดรถไปกับ
ผู้ช่วยอัยการอาวุโสในคดีฆาตกรรม

06:20.421 --> 06:25.343
แปลว่าผมกำลังได้รับการฝึก
ให้สืบสวนและส่งฟ้องคดีฆาตกรรม

06:25.426 --> 06:28.346
ช่วงระหว่างตีสามถึงตีสี่

06:29.055 --> 06:33.559
ผมจำได้ว่าโดนปลุกด้วยเสียงเพจเจอร์

06:34.185 --> 06:37.313
แล้วผมก็เพิ่งย้ายมาอยู่ห้องเช่า

06:37.397 --> 06:39.315
ผมก็เลยยังไม่มีโทรศัพท์บ้าน

06:40.566 --> 06:43.820
ผมเลยต้องออกไปบนถนน

06:43.903 --> 06:47.073
หาตู้โทรศัพท์ แล้วกดเบอร์โทรกลับ

06:47.657 --> 06:50.952
ปลายสายบอกผมว่า

06:51.035 --> 06:54.038
"เกิดเรื่องวุ่นวายที่เซ็นทรัลพาร์ก"

06:54.122 --> 06:58.000
แต่ความจริงมันร้ายแรงกว่านั้นมาก

07:03.339 --> 07:04.549
ตอนนั้นเช้าตรู่

07:04.632 --> 07:07.176
เราได้รับแจ้งจากศูนย์กระจายกำลังกลางคืน

07:07.260 --> 07:10.221
เขาบอกว่า "มีศพลอยอยู่
ในทะเลสาบเซ็นทรัลพาร์ก"

07:11.055 --> 07:14.559
ผมเป็นผู้บังคับบัญชา
หน่วยตำรวจกลางคืนของแผนกสืบสวนแมนแฮตทัน

07:14.642 --> 07:17.186
งานของเราคือตั้งขอบเขตที่เกิดเหตุ

07:17.270 --> 07:21.065
แล้วส่งงานต่อให้สายสืบที่เข้ามาทำคดี

07:21.149 --> 07:22.442
ผมไปถึงที่เกิดเหตุ

07:22.525 --> 07:26.946
ตรงฝั่งตะวันตกของเซ็นทรัลพาร์ก
ใกล้กับสตรอว์เบอร์รีฟีลด์

07:27.029 --> 07:28.322
(เซ็นทรัลพาร์ก)

07:28.406 --> 07:33.119
เราเจอรอยเลือด
ยาวประมาณ 12-15 เมตรไปถึงศาลา

07:33.202 --> 07:34.787
เราตามรอยเลือดไป

07:34.871 --> 07:37.206
ผมเดินไปที่ทะเลสาบ

07:37.290 --> 07:38.624
ในทะเลสาบนั้น

07:40.001 --> 07:43.880
มีศพมนุษย์ลอยโผล่หัวขึ้นมา

07:46.340 --> 07:47.967
ตอนเห็นที่เกิดเหตุครั้งแรก

07:48.050 --> 07:53.931
ความรู้สึกผมคือบรรยากาศมันขัดแย้งกันมากๆ

07:54.765 --> 07:58.478
ทะเลสาบนั้นอยู่กลางสวนที่แสนสวย

07:58.561 --> 08:03.191
แต่สิ่งที่ผมได้เห็นในที่เกิดเหตุ

08:05.109 --> 08:08.946
คือสิ่งที่โหดร้ายที่สุดสิ่งหนึ่งที่ผมเคยเห็น

08:10.531 --> 08:12.992
(6.00 น. สามชั่วโมงครึ่งหลังพบศพ)

08:13.075 --> 08:18.414
ฉันไปที่เกิดเหตุ
เพื่อไปตรวจศพผู้ตายในที่เกิดเหตุ

08:18.498 --> 08:19.832
ในสถานการณ์จริง

08:21.167 --> 08:24.212
ที่เกิดเหตุส่วนใหญ่จำกัดอยู่พื้นที่เดียว

08:24.295 --> 08:27.715
ในคดีนี้ เรามีทางเดินเข้าไปในสวน

08:27.798 --> 08:29.383
ที่มีเลือดหยดอยู่

08:30.009 --> 08:33.804
ตรงข้างศาลาก็มีกองเลือด

08:34.514 --> 08:35.973
ศพอยู่ในทะเลสาบ

08:37.141 --> 08:40.269
ฉันมองไปที่ริมน้ำ

08:40.353 --> 08:43.397
ที่ลอยอยู่ท่ามกลางต้นกก

08:44.815 --> 08:48.694
คือผู้ชายผิวซีด

08:49.612 --> 08:51.322
ซากศพผู้ชาย

08:52.532 --> 08:54.659
ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ

08:56.118 --> 08:59.956
แล้วก็เห็นว่าเขาถูกปาดช่องท้อง

09:00.039 --> 09:02.708
แล้วลำไส้เขาก็ลอยอยู่ในน้ำ

09:03.584 --> 09:08.422
ผมเห็นศพมาหลายร้อยตอนอยู่กรมตำรวจนิวยอร์ก

09:09.090 --> 09:12.426
นี่เป็นศพไส้ลอยศพเดียวที่ผมเคยเห็น

09:13.094 --> 09:14.428
ภาพมันติดตาผมเลย

09:15.471 --> 09:17.682
ข้อมือเขาถูกสับ

09:17.765 --> 09:21.519
มือขวาเขาห้อย จะขาดอยู่แล้ว

09:22.103 --> 09:26.524
เขามีแผลถูกฟัน ถูกคว้าน ถูกแทงหลายแผล

09:27.316 --> 09:28.693
คิดเลยว่า "เกินกว่าเหตุ"

09:29.318 --> 09:33.698
การฆ่าโดยเกินกว่าเหตุ
หมายถึงบันดาลโทสะ มีความโกรธ เดือดดาล

09:35.283 --> 09:39.245
ฆาตกรรมทุกคดีเป็นเรื่องเลวร้าย
และทุกที่เกิดเหตุฆาตกรรม

09:39.328 --> 09:44.458
ก็น่าตกใจ ชวนอ่อนไหว และทำใจยาก

09:44.959 --> 09:46.711
แต่มันก็มีความหลากหลาย

09:46.794 --> 09:49.922
ฆาตกรรมที่ก่อเหตุด้วยมีด

09:50.006 --> 09:53.843
มักจะเป็นคดีที่โหดที่สุด

09:54.427 --> 09:56.137
ณ จุดนั้นของอาชีพ

09:56.220 --> 09:59.098
นี่คือที่เกิดเหตุฆาตกรรมคดีที่สองที่ผมได้ไปดู

09:59.181 --> 10:04.020
การได้สัมผัสอะไรแบบนั้นตั้งแต่แรกๆ

10:04.103 --> 10:07.398
มันเหมือนได้รับศีลจุ่มด้วยไฟเลยล่ะ

10:15.364 --> 10:19.577
ตอนนั้นผมเป็นตำรวจสืบสวนระดับสาม
ทำงานในหน่วยสืบสวนฆาตกรรมแมนแฮตทันเหนือ

10:19.660 --> 10:22.204
ผมอยู่หน่วยนั้นมาเกือบสี่ปีแล้ว

10:23.331 --> 10:27.710
วันศุกร์ที่ 23 พฤษภาคม ปี 1997
ผมไม่ได้มีเข้าเวรตอนกลางวัน

10:27.793 --> 10:32.506
ผมไปถึงโรงพักแต่เช้าเพื่อเตรียมขึ้นศาลในเมือง

10:32.590 --> 10:35.343
ผมไปถึงออฟฟิศตอนประมาณแปดโมงเช้า

10:35.426 --> 10:39.805
ผู้หมวดมองผมแล้วบอกว่า
"ฟังนะ มีคดีฆาตกรรมที่สวน

10:39.889 --> 10:42.975
คุณต้องเข้าเมืองมาดู
ยกเลิกนัดขึ้นศาลเลย ตามเรามา"

10:44.268 --> 10:48.648
ผมทราบมาว่าคนจาก
หน่วยสืบฆาตกรรมแมนแฮตทันเหนือ

10:48.731 --> 10:49.774
จะถูกมอบหมายคดีนี้

10:50.691 --> 10:54.236
แล้วร็อบ มูนีย์ก็มา

10:54.320 --> 10:56.822
ทันทีที่เขาเริ่มพูด

10:57.698 --> 10:59.241
ผมก็รู้เลยว่าใครคุม

11:01.077 --> 11:04.413
ผู้ชายคนนี้สูง 196 เซนติเมตร

11:04.497 --> 11:06.916
เขาหัวโตมาก

11:07.500 --> 11:11.128
แล้วก็ทำผมทรงร็อกสตาร์ยุค 70

11:11.212 --> 11:13.756
ไว้หนวดแบบยุค 70

11:14.548 --> 11:18.594
ท่าทางเหมือนสมาชิกที่หายไป
ของวงออลแมนบราเธอร์สแบนด์

11:19.470 --> 11:22.431
เขาชอบติดเข็มเกรตฟูลเดดบนอกเสื้อ

11:23.766 --> 11:26.018
แฟนพันธุ์แท้เลย เขาชอบเกรตฟูลเดด

11:29.105 --> 11:32.858
ผมไปดูวงนี้มาเกือบ 300 ครั้งในชีวิต

11:33.567 --> 11:38.739
ความหลากหลายในกลุ่มนั้นช่วยผมได้เยอะมากๆ

11:38.823 --> 11:41.826
เรื่องการไม่ตัดสินคน

11:42.368 --> 11:44.620
เราจะตัดสินคนจากภายนอกไม่ได้

11:44.704 --> 11:47.456
ในคดีนี้ นั่นคือความจริง

11:52.128 --> 11:54.004
(2.30 น. พบศพ)

11:54.880 --> 11:58.926
(8.00 น. สายสืบมูนีย์มาถึงที่เกิดเหตุ)

12:00.594 --> 12:02.012
(กรมตำรวจนิวยอร์ก)

12:03.305 --> 12:05.182
ผู้ตายไม่มีกระเป๋าสตางค์

12:05.766 --> 12:09.019
แต่เราก็เจอเอกสารบางอย่าง

12:09.562 --> 12:12.314
มีชื่อเขาอยู่ ไมเคิล แมคมอร์โรว์

12:12.398 --> 12:13.482
(ไมเคิล แมคมอร์โรว์)

12:13.566 --> 12:17.820
เราได้รู้ว่าไมเคิลอายุ 44 ปี

12:17.903 --> 12:21.157
อาศัยอยู่ในแมนแฮตทันกับแม่

12:21.240 --> 12:25.077
เขาทำงานในบริษัทอสังหาฯ

12:25.161 --> 12:29.123
วันนี้ คดีฆ่าหนุ่มโหดในเซ็นทรัลพาร์ก
นิวยอร์ก ยังคงมีปริศนารอบด้าน

12:29.206 --> 12:32.752
แมคมอร์โรว์ถูกฟันมากกว่า 50 แผล ถูกปาดคอ

12:32.835 --> 12:37.214
เราได้ยินเลยว่าสื่อโหมมาทำข่าว

12:37.298 --> 12:38.799
เพราะในนิวยอร์กซิตี

12:38.883 --> 12:41.677
ทุกอย่างที่เกิดในเซ็นทรัลพาร์กเป็นข่าวเด่นเสมอ

12:47.349 --> 12:51.896
พอเห็นขนาดตัวผู้ตาย เขาสูงกว่า 183

12:51.979 --> 12:54.523
น้ำหนักก็น่าจะเกิน 90 กิโล

12:54.607 --> 12:59.403
การที่จะมีคนไปฆ่าฟัน

13:00.446 --> 13:02.072
หั่นคนอย่างเขาเป็นชิ้นๆ ได้

13:02.948 --> 13:05.576
เรื่องนี้มันมากกว่าที่เห็น ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ

13:06.660 --> 13:08.662
สภาพศพผู้ตาย

13:08.746 --> 13:12.041
กับระดับความรุนแรงของการบาดเจ็บ

13:12.625 --> 13:15.628
เป็นข้อบ่งชี้ชัดเจนว่า
นี่ไม่ใช่การก่อเหตุรุนแรงแบบไม่เลือกหน้า

13:16.212 --> 13:19.965
นี่ไม่ใช่การปล้นที่เลยเถิด

13:20.049 --> 13:25.012
ปริศนาก็คือวิธีการของคดีที่เกิดขึ้น

13:28.808 --> 13:31.268
(8.00 น. สายสืบมูนีย์มาถึงที่เกิดเหตุ)

13:31.936 --> 13:35.940
(2.00 น. เจ้าหน้าที่เฟอร์แมน
กลับไปที่มาเจสติก)

13:36.023 --> 13:37.858
ผมอยู่ภายในอะพาร์ตเมนต์

13:37.942 --> 13:39.735
ตอนนั้นตีสองแล้ว

13:40.319 --> 13:44.073
หลังจากคริสกลับไป แดฟนีก็โทรหาเรา

13:44.156 --> 13:46.242
เธอบอกว่า "หนูกลัวคริส

13:46.325 --> 13:48.536
หนูไม่อยากพูดอะไรตอนเขาอยู่"

13:49.620 --> 13:52.498
แดฟนีบอกว่าเธออยู่ในสวนกับแฟน คริส

13:52.581 --> 13:54.667
ทั้งคู่ไปเที่ยวกัน ไปเดินเล่น

13:54.750 --> 13:58.337
แล้วคริสก็คลั่งไป เขาฆ่าคนตาย

13:58.838 --> 14:02.883
ระหว่างที่แดฟนีกำลังพูด
คุณอับเดลาก็เดินหนีไปแบบ…

14:02.967 --> 14:05.886
ผมมองเขา เขาเดินหนีไป
ผมก็แบบ "นี่ลูกสาวคุณนะ

14:05.970 --> 14:09.139
จะไม่พูดอะไรเลยเหรอ
ไม่ห้ามลูกพูดเลยหรือไง"

14:09.223 --> 14:11.642
แต่ก็นะ เขาอาจจะชินแล้ว

14:12.476 --> 14:15.187
ในใจผม ผมคิดว่า "เธอล้อผมเล่นแน่

14:15.271 --> 14:17.523
เธออายุ 15 เธอยังเด็ก"

14:18.023 --> 14:21.485
เธออาจเจอเรื่องเดือดร้อน
ก็เลยอยากสร้างปัญหาให้พ่อ

14:22.528 --> 14:25.739
ผมไม่ได้ถามอะไรเธอ
แล้วเธอก็บอกข้อมูลออกมา

14:27.616 --> 14:30.286
แล้วเธอก็บอกว่า "หนูพยายามทำซีพีอาร์ให้เขา"

14:30.369 --> 14:33.455
เธอพยายามช่วย แทนที่จะมีส่วนก่อเหตุ

14:33.539 --> 14:36.250
เธอบอกว่า "คริสทำนี่ คริสทำนั่น"

14:36.333 --> 14:38.335
ไม่มี "หนู" ไม่มีอะไรที่ "หนูทำ" เลย

14:39.336 --> 14:43.632
พอคริสบอกให้กำจัดศพ

14:44.216 --> 14:47.303
เธอก็บอกว่า
"คริส เธอน่าจะคว้านไส้ แล้วจับถ่วงทะเลสาบ

14:47.928 --> 14:49.013
พยายามทำลายหลักฐาน"

14:50.264 --> 14:53.058
การได้เห็นเหตุการณ์แบบนั้นน่าจะทำให้ช็อก

14:53.642 --> 14:57.271
แต่ท่าทีของเธอก็ปกติ ผ่อนคลายมากๆ

14:58.606 --> 15:02.776
ลี เฟอร์แมนให้สายตรวจ
จากสถานีตำรวจเซ็นทรัลพาร์ก

15:02.860 --> 15:08.616
ไปดูที่สวน แล้วก็พบศพลอยอยู่ในทะเลสาบ

15:10.743 --> 15:14.288
เรื่องนั้นเปลี่ยนบรรยากาศ
ในอะพาร์ตเมนต์ไปเลย

15:14.371 --> 15:15.831
(2.30 น. พบศพ)

15:15.915 --> 15:18.292
(2.00 น. เจ้าหน้าที่เฟอร์แมน
กลับไปที่มาเจสติก)

15:19.335 --> 15:20.336
(8.00 น. มูนีย์มาถึง)

15:20.419 --> 15:22.880
(9.00 น. ที่เกิดเหตุ)

15:27.551 --> 15:31.722
หลังจากลี เฟอร์แมนได้รับแจ้งเหตุ
ทาง 911 จากอะพาร์ตเมนต์ของแดฟนี

15:31.805 --> 15:35.935
เราก็มีเหตุผลชัดเจนให้เชื่อว่า
คริสโตเฟอร์มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง

15:37.519 --> 15:41.106
เช้าวันนั้น ด้วยเบาะแสนั้น

15:41.190 --> 15:43.692
ตำรวจเลยไปที่อะพาร์ตเมนต์
ของคริสโตเฟอร์ วาสเกซ

15:43.776 --> 15:49.323
แล้วจับกุมเขาข้อหา
ฆาตกรรมไมเคิล แมคมอร์โรว์

15:50.282 --> 15:52.368
เขาต้องไปลงบันทึก

15:52.451 --> 15:55.496
ผู้หมวดตอนนั้นบอกผมว่า

15:56.080 --> 15:58.958
"จัดเน็กไท คุณต้องเดินพาเขาไปขึ้นรถ"

16:00.042 --> 16:02.461
ตอนผมมองคริส วาสเกซครั้งแรก

16:02.544 --> 16:07.675
ผมก็ช็อกนิดหน่อย เพราะเขาดูเหมือนเด็กเล็ก

16:07.758 --> 16:10.886
ผมรู้ว่าเขาอายุ 15 แต่หน้าเขาเหมือนเพิ่ง 12

16:11.512 --> 16:15.975
แล้วเขาก็มีบาดแผล
ที่ด้านข้างของใบหน้า และที่มือ

16:16.475 --> 16:21.605
เห็นแบบนั้นแล้วผมยิ่งกังวล

16:21.689 --> 16:24.066
ว่าเหตุการณ์จริงเป็นยังไงแน่

16:24.149 --> 16:27.236
เพราะผมดูแล้วไม่น่าเป็นไปได้

16:27.319 --> 16:30.864
ที่เขาจะเป็นผู้ก่อเหตุเพียงคนเดียว

16:30.948 --> 16:33.033
ที่สร้างความวุ่นวายในที่เกิดเหตุ

16:33.909 --> 16:38.038
สิ่งที่เราไม่รู้จริงๆ คือแดฟนีเป็นอะไรกันแน่

16:38.122 --> 16:44.086
จากการที่เธอวางตัวเองเป็นพยาน

16:44.169 --> 16:49.633
แต่พยานส่วนใหญ่ที่เห็นคดีโหดเหี้ยม

16:49.717 --> 16:53.971
จะไม่เสนอตัวเข้าไปแนะนำว่าให้คว้านไส้ผู้ตาย

16:54.054 --> 16:55.764
เพื่อทิ้งศพลงในทะเลสาบ

16:56.348 --> 16:59.768
แดฟนี อับเดลาเลยถูกจับกุมด้วย

16:59.852 --> 17:02.521
ในเวลาเที่ยงครึ่งของวันที่ 23 พฤษภาคม

17:03.814 --> 17:07.151
เราทวนเหตุการณ์ใหม่
เพื่อจะเอาคำให้การจากเธอ

17:07.234 --> 17:08.610
เราอยากสอบปากคำเธอ

17:08.694 --> 17:11.822
พ่อก็เข้ามาพูดแทน

17:12.740 --> 17:15.200
บอกว่าไม่ยอมคุยกับเรา

17:16.660 --> 17:20.748
ครั้งแรกที่ผมเห็นแดฟนี อับเดลา เธอเป็นเด็ก

17:20.831 --> 17:21.832
ตัวเล็กนิดเดียว

17:22.958 --> 17:28.255
ในสมองผม ผมโยงคนคนนี้เข้ากับคดีนี้ไม่ได้เลย

17:33.969 --> 17:36.263
เราได้รับแจ้งว่าทั้งสองคนขอทนาย

17:36.346 --> 17:40.017
เราก็เลยไม่มีโอกาสสอบปากคำพวกเขาอีก

17:40.100 --> 17:41.435
เรื่องนี้เสียหายหนักมาก

17:41.518 --> 17:45.689
เมื่อไหร่ก็ตามที่ไม่มีโอกาส นั่นคือปัญหา

17:46.356 --> 17:49.193
เรามีเด็กอายุ 15 สองคนกับไมเคิล

17:49.276 --> 17:51.862
ที่แก่กว่าทั้งคู่ 30 ปี

17:52.613 --> 17:55.824
สามคนนี้มาเจอกันได้ยังไง

17:55.908 --> 17:58.535
เรื่องนี้กลายเป็นฆาตกรรมได้ยังไง

18:02.081 --> 18:05.292
สายสืบค้นประวัติครอบครัวของแดฟนี

18:05.375 --> 18:09.463
แล้วค้นพบว่าพ่อของเธอเป็นนักธุรกิจที่รุ่งเรือง

18:09.546 --> 18:11.507
แม่เป็นนางแบบชาวฝรั่งเศส

18:12.007 --> 18:14.051
ทั้งคู่รับเธอมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ

18:14.134 --> 18:17.262
แล้วเธอก็ใช้ชีวิตแบบอภิสิทธิ์ชนสุดๆ

18:17.346 --> 18:19.431
เธอมีทุกอย่าง

18:19.515 --> 18:21.016
(แดฟนี อับเดลา)

18:21.100 --> 18:25.270
ปลายยุค 80 แม่ๆ หลายคน
พาเด็กมาเล่นที่สวนสาธารณะ

18:25.354 --> 18:27.272
ทุกคนไปเล่นกันที่สตรอว์เบอร์รีฟีลด์

18:27.981 --> 18:30.109
แล้วก็ตัดภาพมาประมาณ 13 ปี

18:30.192 --> 18:34.822
วันหนึ่ง เราได้ยินข่าว
ว่ามีคนถูกจับข้อหาฆาตกรรม

18:34.905 --> 18:37.491
เป็นเด็กผู้หญิงชื่อแดฟนี

18:38.575 --> 18:40.369
ยิ่งเราได้รู้ข่าวมากขึ้น

18:40.452 --> 18:44.206
เพื่อนเราก็จำได้ว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ชื่อแดฟนี

18:44.289 --> 18:48.502
เป็นหนึ่งในเด็กที่เล่นด้วยกัน
กับลูกพวกเราเกือบทุกบ่าย

18:49.378 --> 18:53.006
พอได้ข่าวคดีฆาตกรรม ฉันก็หมกมุ่นกับมันมาก

18:53.090 --> 18:54.967
ฉันหยุดคิดเรื่องนี้ไม่ได้เลย

18:55.050 --> 18:58.095
แล้วตอนนั้น ฉันก็เสนอขอเขียนหนังสือเรื่องนี้

18:58.971 --> 19:02.808
ตอนเขียนหนังสือเรื่องนี้
ฉันก็อยากคุยกับทุกคน ใครก็ได้

19:02.891 --> 19:05.185
ที่รู้จักกับแดฟนี รู้จักคริสโตเฟอร์

19:05.978 --> 19:08.814
แดฟนีเริ่มเรียนที่โคลัมเบียแกรมมาร์

19:09.356 --> 19:11.775
ตอนแรกเธอก็เข้ากับคนอื่นได้ดี

19:12.359 --> 19:16.613
แต่พอหลายปีผ่านไป เธอก็เริ่มก้าวร้าวมากขึ้น

19:16.697 --> 19:20.868
สุดท้าย พอถึงเกรดแปด
เธอก็ถูกขอให้ลาออกจากโคลัมเบียแกรมมาร์

19:21.535 --> 19:24.663
ซึ่งไม่ใช่เรื่องธรรมดา
สำหรับโรงเรียนเอกชนในเมืองนี้

19:24.746 --> 19:28.292
แดฟนีมีพฤติกรรมทำลายตัวเองหลายอย่าง

19:28.375 --> 19:31.086
เช่น ดื่มเหล้า เสพยา

19:31.170 --> 19:35.048
ครอบครัวแดฟนีก็จ่ายเงินให้เธอไปบำบัดแพงๆ

19:35.132 --> 19:37.384
น่าจะสองครั้งก่อนเกิดเรื่อง

19:37.467 --> 19:40.137
แดฟนีเริ่มเรียนมัธยมปลายที่โลโยลา

19:40.220 --> 19:43.223
หลังถูกขอให้ลาออกจากโคลัมเบียแกรมมาร์

19:43.307 --> 19:46.560
เธอเป็นเด็กแกร่ง นิสัยแรง แล้วก็อวดเก่ง

19:46.643 --> 19:48.937
นิสัยเธอแย่ลงเรื่อยๆ

19:49.021 --> 19:54.943
เธอไม่ยอมทำตามกฎอะไรเลย
ไม่ฟังเคอร์ฟิว ไม่มีพฤติกรรมเด็กดีเลย

19:57.738 --> 20:01.283
ผู้ต้องสงสัยอีกคนในคดีฆาตกรรม
คือคริสโตเฟอร์ วาสเกซวัย 15 ปี

20:01.366 --> 20:04.453
ว่ากันว่าเป็นอดีตผู้ช่วยพระ เป็นลูกเสือ

20:04.536 --> 20:07.456
ที่โตมาในอะพาร์ตเมนต์ห้าชั้น
ในย่านภาษาสเปนที่ฮาร์เลม

20:07.539 --> 20:10.876
ผมได้รู้ว่าคริส วาสเกซมาจากครอบครัวที่ดี

20:11.501 --> 20:13.128
เขาเคยเป็นผู้ช่วยพระ

20:13.212 --> 20:16.173
บ้านเขาอยู่ข้างโบสถ์บนถนนสาย 97

20:16.256 --> 20:19.343
เขาเป็นเด็กดีมากๆ
ช่วยงานเยอะ ว่านอนสอนง่าย

20:20.135 --> 20:22.221
บ้านเขาอยู่ฮาร์เล็มตะวันออก

20:22.804 --> 20:23.847
ไม่ได้หรูหราอะไร

20:23.931 --> 20:25.515
เป็นเด็กดีมากค่ะ แต่งตัวดี

20:25.599 --> 20:26.767
(โจเซฟีน คอร์ลิส
เพื่อนบ้าน)

20:26.850 --> 20:29.061
เขาไม่เตร็ดเตร่ ไม่ใช่เด็กมีปัญหา

20:29.144 --> 20:31.313
ทุกคนใจสลายกับเรื่องนี้ เราไม่อยากเชื่อ

20:32.022 --> 20:34.149
พ่อแม่ของคริสโตเฟอร์แยกทางกัน

20:35.442 --> 20:37.611
แม่เป็นคนเลี้ยงเขา

20:38.237 --> 20:41.490
แม่ให้เข้าโรงเรียนเอกชนแพงๆ

20:41.573 --> 20:46.119
พ่อแม่ทำงานหนักเพื่อให้เขามีชีวิตที่ดี

20:46.787 --> 20:50.582
เขาเป็นเด็กดี แต่เขาอินโทรเวิร์ตมากๆ

20:50.666 --> 20:54.962
แล้วก็ถูกแกล้งบ่อยๆ ที่โรงเรียนเพราะตัวเล็ก

20:55.045 --> 20:57.381
กับพฤติกรรมอินโทรเวิร์ตของเขา

20:57.464 --> 20:59.675
คริสเป็นคนที่ถูกเด็กคนอื่นรังแก

20:59.758 --> 21:03.679
เพื่อนๆ เรียกเขาว่า "เฮิร์บ"
ที่เป็นสแลงแปลว่า "ขี้แพ้" "อ่อนแอ"

21:03.762 --> 21:05.973
- ผมไม่รู้ว่าเขาทำไปทำไม
- เขาเป็นเฮิร์บไง

21:06.056 --> 21:07.307
เฮิร์บตัวจริงเลย

21:08.267 --> 21:11.478
ทั้งคริสโตเฟอร์กับแดฟนี
เล่นโรลเลอร์เบลดเก่งมาก

21:11.561 --> 21:15.357
ทั้งคู่ไปที่สวนเกือบทุกบ่าย ได้รู้จักกันที่นั่น

21:15.440 --> 21:18.652
ทั้งแดฟนีกับคริสโตเฟอร์ไม่ค่อยมีเพื่อน

21:18.735 --> 21:21.238
แดฟนี เพราะความนิสัยเสีย

21:21.321 --> 21:23.824
ส่วนคริสโตเฟอร์ เพราะเขาชอบเก็บตัว

21:24.908 --> 21:28.078
พอได้รู้จักกัน ก็เริ่มสานมิตรภาพ

21:28.161 --> 21:29.705
แล้วก็เริ่มมาเจอกันบ่อยๆ

21:29.788 --> 21:33.709
คู่นี้ไปไหนมาไหนด้วยกัน
สักสองสามเดือนก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม

21:34.501 --> 21:38.505
เด็กอายุ 15 จากโรงเรียนเอกชนสองคน

21:39.006 --> 21:42.801
มันทำให้ข่าวเป็นละครสัตว์เลยล่ะ

21:42.884 --> 21:46.221
เกิดคดีช็อกที่ทำให้ตำรวจจับวัยรุ่นสองคน

21:46.305 --> 21:49.224
จากข้อหาแทงนายหน้าอสังหาฯ แล้วทิ้งศพ

21:49.308 --> 21:51.435
หนึ่งในนั้นเป็นลูกสาวเศรษฐี

21:53.645 --> 21:56.732
พอผมได้ข่าวว่าเกิดอะไรขึ้นกับลุง

21:56.815 --> 21:58.859
ผมช็อกไปเลย

22:00.068 --> 22:03.113
ยิ่งสำหรับผมกับน้องสาวนะ

22:03.196 --> 22:07.034
เราใช้เวลาอยู่กับลุงที่เซ็นทรัลพาร์กเยอะมาก

22:07.117 --> 22:09.494
ที่นั่นเป็นสถานที่พิเศษของเราทุกคน

22:09.578 --> 22:11.538
เรารู้ว่าที่นั่นพิเศษสำหรับเขา

22:11.621 --> 22:15.959
การที่ลุงต้องเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า

22:16.752 --> 22:20.714
ในสถานที่ที่พิเศษมากๆ เลยน่าเศร้ามากๆ

22:22.132 --> 22:26.011
มันทำใจยากมากที่ได้เห็นแม่ผม

22:26.511 --> 22:28.347
อาลัยอาวรณ์มากขนาดนั้น

22:28.430 --> 22:30.432
เพราะเขาอยู่กับแม่ด้วย

22:30.515 --> 22:33.852
ผมคิดว่าความสูญเสียนี้หนักหนากับแม่มากกว่าใคร

22:33.935 --> 22:38.398
ผมคิดว่าแม่ยังรู้สึกว่าควรจะปกป้องเขาได้

22:40.817 --> 22:44.863
เราโตมาจากฝั่งตะวันตก
ของแมนแฮตทัน ห่างเซ็นทรัลพาร์กช่วงตึกเดียว

22:45.614 --> 22:47.324
ไมเคิลเป็นคนน่าคบหาสุดๆ

22:47.407 --> 22:50.118
หาเพื่อนได้เยอะ มีเพื่อนเยอะ

22:51.870 --> 22:55.332
ผมไม่ได้เรียกเขาว่า "ไมเคิล"
ไม่เคยเรียกเขาว่า "ไมค์"

22:55.415 --> 22:59.169
ผมเรียกเขาว่า "ไอริช"
นั่นคือฉายาเขาในย่านนี้

22:59.753 --> 23:01.088
เขาเป็นคนขำง่าย

23:01.171 --> 23:04.257
นั่นคือสิ่งที่เราเห็นจากไอริช

23:04.341 --> 23:07.844
เขาขำเกือบตลอดเวลา ยิงมุกได้ตลอด

23:07.928 --> 23:09.554
เขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง

23:10.722 --> 23:11.807
แค่ผู้ชายธรรมดา

23:12.307 --> 23:17.938
แล้วทำไมถึงมีคนอยากทำลายเขาแบบนี้

23:19.231 --> 23:20.357
นั่นคือปริศนา

23:23.110 --> 23:25.862
วัยรุ่นสองคนที่ถูกกล่าวหา
ในคดีแทงโหดที่เซ็นทรัลพาร์ก

23:25.946 --> 23:28.615
ฆ่านายหน้าอสังหาฯ แมนแฮตทัน
บอกว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์

23:28.698 --> 23:30.200
คริสโตเฟอร์ วาสเกซ

23:30.283 --> 23:33.662
กับแฟนสาววัย 15 ปี
จะขึ้นศาลรับฟังข้อกล่าวหาวันนี้

23:35.163 --> 23:40.502
(วันที่ 24 พฤษภาคม ปี 1997
หนึ่งวันหลังถูกจับกุม)

23:40.585 --> 23:44.840
การจับกุมไม่ใช่ตอนจบ
แต่จริงๆ เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่อง

23:44.923 --> 23:47.050
นี่เป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้างสับสน

23:47.134 --> 23:50.637
ณ จุดนี้ เรายังไม่รู้สึกว่ารู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น

23:51.221 --> 23:54.724
จำเลยต้องข้อหาตามมาตรา 125 วรรค 25

23:56.059 --> 23:57.060
ความร้ายแรงสูงสุด

23:57.561 --> 23:59.896
จำเลยพร้อมด้วยคริส

23:59.980 --> 24:01.815
หรือหมายถึงจำเลยร่วม

24:01.898 --> 24:05.485
พยายามปกปิดอัตลักษณ์ของผู้ตาย

24:06.069 --> 24:09.614
แดฟนี อับเดลาวัย 15 ปี
กับแฟนหนุ่ม คริสโตเฟอร์ วาสเกซ

24:09.698 --> 24:12.242
ไม่ยอมรับผิด
ระหว่างการรับฟังข้อกล่าวหาเมื่อวานนี้

24:12.325 --> 24:13.910
(อาคารศาลอาญา)

24:13.994 --> 24:17.539
ตามกฎหมายรัฐนิวยอร์ก
นับจากวินาทีที่ขึ้นศาลรับฟังข้อกล่าวหา

24:17.622 --> 24:23.962
เราจะมีเวลาส่งฟ้อง 144 ชั่วโมง

24:24.045 --> 24:27.841
ถ้าไม่ส่งฟ้องภายในระยะเวลาที่กำหนด

24:27.924 --> 24:32.137
จำเลยต้องถูกปล่อยตัวจากการคุมขัง

24:32.721 --> 24:37.017
เราต้องประเมินให้ได้โดยเร็ว
ว่าเรามีหลักฐานพอหรือไม่

24:37.100 --> 24:42.230
ที่จะเป็นเหตุอันควรให้ทำสำนวนส่งฟ้องได้

24:43.732 --> 24:45.192
นาฬิกาเริ่มเดินแล้ว

24:47.986 --> 24:51.239
(หกวันก่อนส่งฟ้องหรือปล่อยตัว)

24:51.323 --> 24:54.910
คดีนี้กลายเป็นการสืบสวนในวงกว้าง

24:55.577 --> 24:58.288
ต้องใช้ทีมพิสูจน์หลักฐานหลายทีม

24:58.371 --> 25:01.833
ไปเก็บหลักฐานมาจากแต่ละสถานที่

25:01.917 --> 25:07.339
แล้วก็ยังมีทีมสายสืบที่สอบปากคำญาติ พยาน

25:07.422 --> 25:11.384
พวกเขารอหลักฐาน นั่นคือวิธีทำรูปคดี

25:12.802 --> 25:16.306
เพราะสิ่งที่ลี เฟอร์แมนสังเกตเห็น
ในอะพาร์ตเมนต์ของแดฟนี

25:16.973 --> 25:19.059
ที่นั่นมีหลักฐานที่ต้องไปเก็บรวบรวม

25:19.643 --> 25:22.646
มีหลักฐานเลือดบนเสื้อผ้า
เลือดบนโรลเลอร์เบลด

25:22.729 --> 25:25.023
แล้วก็มีเลือดบนนาฬิกาที่เธอใส่

25:25.899 --> 25:29.194
เวลากรมตำรวจนิวยอร์กเก็บหลักฐาน
พวกเขาไม่ทำเล่นๆ

25:29.694 --> 25:33.031
ไม่ใช่แค่ถ่ายรูปเลือดในอ่างอาบน้ำ

25:33.114 --> 25:34.908
พวกเขายกมาทั้งอ่างเลย

25:36.535 --> 25:39.746
เพราะมันมีเลือดของผู้ก่อเหตุ

25:39.829 --> 25:41.498
อาจจะมีเลือดของผู้ตาย

25:41.581 --> 25:43.542
เราค้นห้องนอนของแดฟนี

25:43.625 --> 25:44.626
ในลิ้นชักหนึ่งของเธอ

25:44.709 --> 25:47.963
เราเจอกระเป๋าสตางค์ของไมเคิล แมคมอร์โรว์
พร้อมบัตรประชาชนและเงิน

25:48.547 --> 25:52.259
นั่นคือหลักฐานอีกชิ้นหนึ่ง
ที่บอกว่าเธออยู่กับไมเคิล

25:52.342 --> 25:53.677
และคริสในที่เกิดเหตุ

25:55.095 --> 25:58.348
ปัญหาคือถึงที่เกิดเหตุจะสยองแค่ไหน

25:58.431 --> 26:02.185
แต่การอยู่ในที่เกิดเหตุ
ขณะเกิดเหตุก็ไม่ใช่ความผิดอาญา

26:03.311 --> 26:06.481
ในทางศีลธรรมและจรรยาบรรณ
มันอาจจะไม่มีข้อแก้ตัว

26:06.565 --> 26:07.691
แต่ก็ไม่ใช่ความผิดอาญา

26:07.774 --> 26:10.986
เราต้องพิสูจน์ส่วนที่เป็นความผิดอาญา

26:11.069 --> 26:13.154
จนสิ้นสงสัยในทุกองค์ประกอบ

26:14.114 --> 26:17.409
เราได้รู้จากครอบครัวของไมเคิล แมคมอร์โรว์

26:17.909 --> 26:21.371
ว่าพฤติกรรมปกติของไมเคิลเป็นยังไง

26:21.454 --> 26:24.374
กับคนที่เขาไปใช้เวลาด้วยที่สวนนั้น

26:24.457 --> 26:27.377
ไมเคิลมีกลุ่มคนรู้จักในสวน

26:27.460 --> 26:32.048
หลังเลิกงาน เขาจะถือเบียร์แพ็กหกกระป๋องไป

26:32.674 --> 26:35.093
เขามีเพื่อนดื่มของตัวเอง

26:36.094 --> 26:37.887
ไมเคิลมีปัญหาเรื่องแอลกอฮอล์

26:38.638 --> 26:43.018
เขาเป็นผู้ชายธรรมดาที่มีปัญหาธรรมดา

26:43.101 --> 26:44.978
ไอริชพยายามเปลี่ยนตัวเองอยู่

26:45.854 --> 26:47.314
ไปเข้ากลุ่มบำบัด

26:48.148 --> 26:53.528
กลุ่มที่ไอริชไปอยู่คือที่วายเอ็มซีเอ
ตรงเซ็นทรัลพาร์ก ฝั่งตะวันตก

26:54.195 --> 26:56.156
เขาเจอแดฟนีที่นั่น

27:00.744 --> 27:03.622
การสืบสวนดำเนินไปอย่างที่ควรจะเป็น

27:03.705 --> 27:05.248
มีคนถูกสอบปากคำ

27:05.332 --> 27:09.294
ที่เราพบว่าอยู่ในที่เกิดเหตุ
ก่อนเกิดฆาตกรรมในสวน

27:10.170 --> 27:13.465
เราพบว่าวันที่ไมเคิล แมคมอร์โรว์ถูกฆ่า

27:13.548 --> 27:17.844
แดฟนีกับคริสตกลงเป็นแฟนกันแล้ว

27:19.554 --> 27:24.476
ทั้งคู่ไปเล่นโรลเลอร์เบลด
แล้วแดฟนีก็สร้างปัญหาทุกอย่าง

27:25.393 --> 27:27.937
เธอหาเรื่องผู้ชายโตกว่าในสวน

27:28.021 --> 27:29.814
เธอทำเรื่องบ้าๆ หลายอย่าง

27:29.898 --> 27:33.526
แล้วก็มีคนบอกว่า
เธอพูดกับคนหนึ่งว่า "คืนนี้ฉันจะฆ่าคน"

27:35.403 --> 27:40.075
ก่อนเกิดฆาตกรรม แดฟนีกับคริสดื่มเหล้ากัน

27:40.158 --> 27:43.620
พวกเขาบังเอิญเจอกลุ่มคนในสตรอว์เบอร์รีฟีลด์

27:43.703 --> 27:45.497
หนึ่งในกลุ่มนั้นคือไมเคิล แมคมอร์โรว์

27:47.582 --> 27:51.294
คริสเป็นลูกสมุน ทำตามคำสั่งเฉยๆ

27:51.378 --> 27:56.800
แดฟนีเป็นคนที่ "มีประสบการณ์"
มากกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก

27:57.467 --> 28:00.095
เธอคือยักษ์ในตะเกียง

28:00.178 --> 28:03.848
ตอนที่คริสโตเฟอร์เจอตะเกียง แล้วเปิดจุกออก

28:03.932 --> 28:07.602
เธอก็โผล่ออกมา เธอควบคุมทุกอย่างในตัวเขา

28:12.148 --> 28:15.068
ระหว่างการค้นอะพาร์ตเมนต์ของคริส วาสเกซ

28:15.151 --> 28:19.364
เราเจอเลือดในเสื้อผ้าเขา
แล้วตำรวจก็เก็บมีดมาได้

28:20.573 --> 28:23.076
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าใช่มีดที่ใช้ก่อเหตุหรือไม่

28:23.868 --> 28:26.454
เราก็เลยส่งไปตรวจดีเอ็นเอ

28:27.664 --> 28:29.207
(หกวันก่อนส่งฟ้องหรือปล่อยตัว)

28:29.290 --> 28:32.210
(สี่วันก่อนส่งฟ้องหรือปล่อยตัว)

28:32.293 --> 28:34.629
(สำนักงานแพทย์ชันสูตร)

28:35.964 --> 28:39.217
นายแมคมอร์โรว์ถูกส่งมาชันสูตร

28:40.677 --> 28:45.223
ผลชันสูตรพบแอลกอฮอล์ในเลือดถึง 0.31

28:45.306 --> 28:48.476
ซึ่งเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดกว่าสามเท่า

28:49.936 --> 28:52.105
แปลว่าเขามึนเมาจนเสียสมรรถภาพไหม

28:52.188 --> 28:53.815
อาจจะใช่

28:53.898 --> 28:58.528
แต่เขาก็ยังสามารถเดินจากสตรอว์เบอร์รีฟีลด์

28:58.611 --> 29:01.823
ไปจนถึงทะเลสาบได้ด้วยตัวเอง

29:02.782 --> 29:05.785
เราพยายามสืบว่าเกิดอะไรขึ้น

29:06.369 --> 29:08.872
ด้านหลังขาของเขามีรอยช้ำ

29:08.955 --> 29:10.832
เป็นรอยช้ำที่มีรอยวัตถุ

29:11.624 --> 29:13.501
ความเสียหายของใบหน้า

29:14.544 --> 29:19.674
บ่งชี้ว่านี่คือการทำร้าย
ด้วยเรื่องส่วนตัวที่โกรธแรงมากๆ

29:21.050 --> 29:27.223
อกข้างหนึ่งมีแผลถูกแทง
แปด เก้า หรือสิบแผลได้

29:27.807 --> 29:31.561
เป็นแผลในบริเวณเดียว แปลว่าเขาไม่ได้หนี

29:32.604 --> 29:35.690
เรามองเห็นภาพผู้ชายยืนอยู่

29:36.900 --> 29:38.693
แล้วก็โดนเอามีดฟันหน้า

29:38.777 --> 29:42.280
โดนมีดฟันมือขณะต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด

29:42.363 --> 29:44.949
แล้วเขาก็ล้มลง

29:45.033 --> 29:50.580
แล้วคนร้ายก็ยืนคร่อมเขา
แล้วจ้วงแทงอย่างโหดเหี้ยม

29:50.663 --> 29:54.542
แทงเขาหลายแผลซ้ำแล้วซ้ำเล่า

29:58.004 --> 30:00.840
คำถามสำคัญที่สุดที่ผมคิดไว้ในใจ

30:00.924 --> 30:04.093
เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น

30:04.177 --> 30:05.261
เพราะเขาเป็นคนตัวใหญ่

30:05.345 --> 30:09.140
ถึงจะเมาก็เถอะ แต่เขาล้มได้ยังไง

30:09.849 --> 30:15.522
ทำไมคริส วาสเกซตัวผอมๆ เล็กๆ
ถึงทำร้ายเขาได้ขนาดนั้น

30:15.605 --> 30:18.399
คำตอบคือคริสไม่ได้ลงมือคนเดียว

30:19.734 --> 30:21.444
อย่างน้อยนั่นก็เป็นข้อสันนิษฐาน

30:30.203 --> 30:34.249
ตอนผมรู้ว่าคนร้ายทำอะไรเขาบ้าง ผมก็โกรธ

30:34.332 --> 30:37.752
ผมไม่สนว่าจะเป็นเด็กอายุ 15
มันต้องมีความยุติธรรม

30:39.587 --> 30:41.840
น้องสาวผมอายุ 15

30:41.923 --> 30:43.633
ตอนนั้นผมอายุ 17

30:43.716 --> 30:48.930
เราไม่เข้าใจเลยว่า
เด็กอายุเท่าเราทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง

30:50.974 --> 30:54.352
แดฟนี อับเดลาจะถูกคุมขังอย่างน้อยจนถึงวันพุธ

30:54.435 --> 30:56.437
ซึ่งเป็นวันกำหนดขึ้นศาลอีกครั้ง

30:56.521 --> 30:59.774
กว่าจะถึงตอนนั้น
จะต้องมีการส่งฟ้องต่อคณะลูกขุนใหญ่

30:59.858 --> 31:01.526
ไม่งั้นผู้ต้องหาวัย 15 จะถูกปล่อยตัว

31:01.609 --> 31:04.404
(สี่วันก่อนส่งฟ้องหรือปล่อยตัว)

31:05.947 --> 31:07.782
ผลตรวจดีเอ็นเอมาแล้ว

31:08.867 --> 31:12.245
มีดพกของเขามีเลือดผสม

31:12.328 --> 31:14.831
ที่ใบมีดและด้ามมีด

31:14.914 --> 31:19.419
เลือดผสมนั้นเป็นของเขากับไมเคิล แมคมอร์โรว์

31:21.713 --> 31:26.009
นี่คืออาวุธก่อเหตุ นี่เป็นหลักฐานที่แน่นหนามาก

31:26.843 --> 31:28.845
มันยากที่จะเข้าใจความจริง

31:28.928 --> 31:32.640
ว่าพวกเขาก่อความรุนแรงสุดโต่งได้ขนาดนั้น

31:32.724 --> 31:35.894
แต่ขณะเดียวกัน เราก็รู้ว่าพวกเขาทำได้

31:36.978 --> 31:38.730
เรารู้ว่าพวกเขาก่อคดีนี้

31:40.565 --> 31:42.066
ณ ตอนนั้นเรารู้สึกว่า

31:42.150 --> 31:46.154
จากข้อมูลทั้งหมดที่เรามี ณ ตอนนั้น

31:46.237 --> 31:51.367
เรามีเหตุอันควรมากพอที่จะตั้งข้อหากับทั้งสองคน

31:51.451 --> 31:55.038
หลักฐานชิ้นหลักสำหรับคริสคือมีด

31:55.121 --> 31:57.206
ส่วนแดฟนีคือคำให้การ

31:58.124 --> 32:01.794
เห็นชัดว่าเธอวางตัวอยู่ในจุดที่มีส่วน

32:01.878 --> 32:04.464
ในการพยายามกำจัดศพ

32:05.423 --> 32:07.467
เราเสนอหลักฐานต่อคณะลูกขุนใหญ่

32:08.051 --> 32:09.594
คณะลูกขุนใหญ่ลงมติว่าเชื่อถือได้

32:10.178 --> 32:12.805
แล้วให้ส่งฟ้องข้อหา
ฆาตกรรมโดยเจตนากับทั้งสองคน

32:13.306 --> 32:17.644
(ฆาตกรรมโดยเจตนา - ฆ่าคนตาย
โดยเจตนาโดยไม่ได้ไตร่ตรองไว้ก่อน)

32:19.520 --> 32:23.358
ภายในไม่กี่วันแรกของการสืบสวน

32:23.441 --> 32:28.529
เราก็ได้พบว่าจำเลยทั้งสองคนมีทนายว่าความ

32:29.572 --> 32:33.201
คริสโตเฟอร์ วาสเกซ
ใช้ทนายชื่ออาร์โนลด์ คริสส์

32:33.284 --> 32:35.328
อดีตผู้ช่วยอัยการเขต

32:35.411 --> 32:37.705
ชัดเจนว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัว

32:38.706 --> 32:41.793
แดฟนีกับครอบครัวจ้างเบน บราฟแมน

32:42.335 --> 32:46.214
เบนเป็นทนายจำเลย
ที่โดดเด่นที่สุดคนหนึ่งในนิวยอร์ก

32:46.297 --> 32:47.924
หรือคนหนึ่งในประเทศก็ว่าได้

32:48.007 --> 32:53.972
เขาว่าความให้ทุกคน
ตั้งแต่มาเฟียไปจนถึงนักธุรกิจวอลสตรีท

32:54.055 --> 32:55.306
(มือหนึ่งของพัฟฟี่)

32:55.390 --> 32:57.600
เบนมีแฟ้มประวัติที่หลากหลาย

32:57.684 --> 33:01.479
ปกติเขากับลูกความก็มักจะได้ผลลัพธ์ที่ดี

33:01.562 --> 33:05.608
นี่เป็นเครื่องย้ำเตือนที่ชัดเจน

33:05.692 --> 33:09.570
ว่าเดิมพันสูงแค่ไหน คดีนี้จะยากแค่ไหน

33:10.196 --> 33:13.116
สายสืบบางคนอาจจะกลัวนิดหน่อย

33:13.199 --> 33:15.660
เพราะมีคนอย่างเบน บราฟแมนเข้ามา

33:15.743 --> 33:18.538
แต่ความคิดผมคือ "คุณจบปริญญากฎหมาย

33:19.038 --> 33:21.958
คุณแต่งตัวดีกว่าผมเยอะ

33:22.041 --> 33:24.877
แต่เช้านี้เราก็ทำหน้าที่เหมือนๆ กัน

33:24.961 --> 33:26.879
ถ้าคุณพร้อม ผมก็พร้อม

33:26.963 --> 33:28.423
งั้นก็มาลุยกันเลย"

33:28.506 --> 33:29.799
(ลูกชาย เพื่อนร่วมงาน ชายผู้มีปัญหา)

33:29.882 --> 33:32.385
ณ จุดนี้ ผมมีคำถามมากกว่าคำตอบ

33:32.468 --> 33:33.553
คุณแมคมอร์โรว์เป็นใคร

33:33.636 --> 33:36.305
ทำไมเขาไปดื่มเหล้ากับเด็กในสวน

33:36.389 --> 33:40.268
สื่อพยายามเล่าเรื่องว่าไอริชเป็นคนวิตถาร

33:40.768 --> 33:44.063
สื่อเสนอภาพที่ไม่จริงของไมเคิล

33:44.147 --> 33:47.233
เหตุผลที่เขาชอบดื่มกลางคืนในสวน

33:47.316 --> 33:50.445
กับกลุ่มเพื่อนที่ส่วนใหญ่อายุน้อย ยังไม่ทราบแน่ชัด

33:50.528 --> 33:53.114
แต่ที่แน่ชัดคือมันทำให้เขาจบชีวิตลง

33:53.197 --> 33:54.866
คำอธิบายที่ชัดที่สุด

33:54.949 --> 33:57.577
ถ้าคุณเห็นผู้ชายอายุ 44 ปี

33:57.660 --> 34:01.956
กินเหล้ากับเด็กอายุ 15 สองคน
ตอนกลางคืนในเซ็นทรัลพาร์ก

34:02.040 --> 34:05.585
การจะสร้างภาพแบบนั้นมันก็ไม่ยากเกินไปนัก

34:05.668 --> 34:08.671
จากนั้น แมคมอร์โรว์ไปพบ
วัยรุ่นทั้งสองใกล้ทะเลสาบ

34:08.755 --> 34:10.673
อาจจะมีการจีบอับเดลา

34:10.757 --> 34:14.927
ซึ่งทำให้วาสเกซ แฟนของเธอโกรธจนใช้มีด

34:15.720 --> 34:19.724
ผมคิดว่าการคาดเดาทำให้ย่าเจ็บปวด

34:19.807 --> 34:23.978
กับญาติคนอื่นๆ เพราะมันไม่ใช่ความจริง

34:24.604 --> 34:25.688
เราอยากทำให้…

34:25.772 --> 34:29.901
เขาถูกจดจำด้วยความเคารพ มีศักดิ์ศรี

34:29.984 --> 34:31.569
เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาคู่ควร

34:31.652 --> 34:34.489
(งานศพผู้ตาย หวั่นเสียชื่อเสียง)

34:34.572 --> 34:37.158
เราไม่พบอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเขาเลยที่บ่งชี้

34:37.241 --> 34:39.285
ว่าเขาจะทำเรื่องเลวร้ายกับคนอื่นได้

34:39.368 --> 34:44.332
ที่จริงเขาเป็นคนใจดี ดีกับทุกคนที่เขาได้เจอ

34:44.415 --> 34:45.374
สุดๆ เลยล่ะ

34:45.458 --> 34:47.919
และในกรณีเจาะจงนี้

34:48.002 --> 34:50.546
คำบรรยายที่ว่าเขาอยู่ผิดที่ผิดเวลา

34:50.630 --> 34:52.882
มันก็ถูกเผงเลย

34:58.221 --> 35:03.309
รูปคดีเอาผิดคริสหนาแน่นกว่าเพราะมีด

35:03.392 --> 35:05.937
นั่นคือหลักฐานชิ้นที่ดีที่สุดในคดีนี้

35:06.437 --> 35:08.940
เรารู้ว่ามีดคืออาวุธก่อเหตุ

35:09.023 --> 35:11.943
เรารู้สึกว่าเราพิสูจน์ได้จนสิ้นสงสัย

35:12.610 --> 35:14.195
ว่าคริสโตเฟอร์เป็นคนใช้มีด

35:15.905 --> 35:20.034
แต่เรารู้สึกมั่นใจน้อยกว่า
กับการพิสูจน์ความผิดของแดฟนี

35:20.118 --> 35:23.371
ถึงแม้ว่าจะมีหลักฐานแวดล้อมมากมาย

35:23.454 --> 35:25.414
ที่บอกชัดเจนว่าเธออยู่ในที่เกิดเหตุ

35:26.499 --> 35:30.878
ลูกขุนก็ต้องโยงข้ามขั้นสักหน่อย

35:30.962 --> 35:35.258
รูปคดีนี้เอาผิดได้ยากกว่าคริสโตเฟอร์

35:35.967 --> 35:39.053
แล้วเราก็ได้เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่

35:40.596 --> 35:42.181
(สำนักงานอัยการเขตนิวยอร์ก)

35:42.265 --> 35:47.436
นายบราฟแมนติดต่อมา
ที่สำนักงานอัยการในฐานะทนายของแดฟนี

35:47.520 --> 35:49.647
เขาบอกว่า "ผมคุยกับลูกความมา

35:49.730 --> 35:53.609
เธออยากขอเข้าให้ปากคำกับอัยการ"

35:53.693 --> 35:57.446
เหตุผลของเบนคือ "ผมว่าพวกคุณได้ข้อมูลผิด

35:57.530 --> 36:00.992
จริงๆ เธอเป็นพยาน ไม่ใช่จำเลย

36:01.075 --> 36:03.369
ผมจะพาเธอไปให้ปากคำกับอัยการ"

36:03.452 --> 36:04.537
นั่นคือข้อตกลง

36:05.246 --> 36:08.249
ที่ทนายจำเลยจะพาลูกความ

36:08.332 --> 36:11.544
แล้วลูกความก็พูดได้อย่างอิสระ

36:11.627 --> 36:14.463
ทุกอย่างที่คุณพูดใช้เอาผิดคุณได้

36:14.547 --> 36:16.883
เว้นแต่คุณจะขึ้นให้การในศาล

36:16.966 --> 36:19.969
แล้วให้การต่างไปจากที่คุยกันไว้

36:21.971 --> 36:24.223
เราก็เลยพาเธอมาที่สำนักงานอัยการ

36:25.850 --> 36:27.977
แดฟนีอธิบายว่าคืนนั้น

36:28.060 --> 36:31.480
เธอกับวาสเกซเล่นสเกตไปเจอกลุ่มนี้

36:31.564 --> 36:35.026
ที่ไมเคิลชอบสุงสิงด้วยตอนกลางคืน
กำลังกินเหล้าอยู่ในสวน

36:36.110 --> 36:41.115
ไม่นานจากนั้น
ตำรวจก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาทำให้กลุ่มนั้นวงแตก

36:41.199 --> 36:44.410
ทุกคนก็เลยกระจายไปคนละทิศละทาง

36:46.245 --> 36:51.834
แดฟนีกับคริสขนเบียร์ไป ไมเคิลตามเบียร์มา

36:52.877 --> 36:57.298
พวกเขาไปที่ศาลาเล็กๆ ริมทะเลสาบ

36:58.466 --> 37:01.219
พวกเขานั่งดื่มเบียร์ที่เหลือตรงนั้น

37:02.053 --> 37:03.888
ถึงจุดหนึ่ง

37:03.971 --> 37:06.390
แดฟนีกับคริส

37:09.227 --> 37:13.189
ก็ตัดสินใจว่าจะแก้ผ้าลงน้ำ

37:16.651 --> 37:19.028
ตอนขึ้นมาจากน้ำ ทั้งคู่หนาวแทบแข็ง

37:20.738 --> 37:23.616
คำอธิบายของเธอคือ

37:26.202 --> 37:28.496
ไมเคิลเห็นเธอหนาวสั่น

37:29.038 --> 37:32.875
แล้วใช้แขนโอบเธอเพื่อช่วยให้อุ่น

37:32.959 --> 37:34.210
แล้วคริสก็สติหลุด

37:38.923 --> 37:44.470
เพราะเขาคิดว่าไมเคิลจะทำมิดีมิร้ายกับแดฟนี

37:45.596 --> 37:49.058
เขาชักมีดออกมา แล้วก็เริ่มแทงเขา

37:57.066 --> 38:00.778
เธอบอกว่า "คริสโตเฟอร์ทำ เขาทำทุกอย่าง

38:00.861 --> 38:01.904
หนูเป็นพยาน"

38:02.655 --> 38:06.742
ถ้าเป็นความจริง
เธอก็เป็นประจักษ์พยานในเหตุฆาตกรรม

38:06.826 --> 38:09.161
ข้อหาของเธอก็น่าจะถูกถอนฟ้อง

38:10.496 --> 38:12.498
คดีของเธอก็จะจบแค่นั้น

38:13.541 --> 38:16.002
แต่ผมยังไม่พอใจ

38:18.337 --> 38:21.173
แดฟนีเกิดมาแทบจะ…

38:21.841 --> 38:24.593
คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนทั้งโลก

38:25.177 --> 38:28.806
คิดว่าตัวเองสำคัญที่สุดในทุกห้องที่เธอเข้าไป

38:28.889 --> 38:33.561
ผมมั่นใจว่าเธอคิดว่า
ตัวเองจะฉลาดกว่า ตัวเองจะพูดได้

38:33.644 --> 38:36.856
เพราะทุกคนก็ทำแบบนั้น
ทุกคนคิดว่าจะพูดจนตัวเองรอดได้

38:36.939 --> 38:38.816
เราชอบพวกแบบนี้ที่สุด

38:38.899 --> 38:40.818
"พูดไปเลยนะ พูดไปเรื่อยๆ"

38:40.901 --> 38:44.363
ผมอยากคอยคุมเธอไว้

38:44.447 --> 38:47.616
ผมบอกว่ามีหลักฐานกายภาพ
ที่จะยืนยันคำให้ัการของเธอได้

38:47.700 --> 38:51.871
แล้วผมก็บอกว่า "ผมอยากรู้ว่าจะโอเคไหม

38:51.954 --> 38:55.458
ถ้าเราจะนัดเธอมาคุยอีกสองสามครั้ง

38:55.541 --> 38:57.376
มีเรื่องสองเรื่องที่ผมอยากสืบให้กระจ่าง"

38:57.460 --> 38:59.587
บราฟแมนก็บอกว่า "ครับ ไม่มีปัญหา"

38:59.670 --> 39:01.505
เขาคิดว่าคดีนี้จบแล้ว

39:01.589 --> 39:04.759
แล้วเราก็เรียกเธอมาสอบปากคำเพิ่มเติม

39:04.842 --> 39:07.678
เขาส่งทนายรุ่นน้องจากบริษัทมา

39:08.679 --> 39:10.598
ร็อบมีบางอย่างในตัวเขา

39:11.390 --> 39:12.725
เขาแทบจะเหมือนพ่อ

39:13.851 --> 39:17.563
เขาน่าไว้ใจ หลายคนยอมคุยกับเขา

39:17.646 --> 39:21.734
ตอนที่ร็อบ มูนีย์คุยกับแดฟนี อับเดลา

39:22.401 --> 39:24.070
พวกเขาสานสัมพันธ์กัน

39:24.153 --> 39:25.446
เขาเก่งเรื่องนี้มาก

39:28.032 --> 39:30.785
ผมถามเธอว่า "ฉันมีคำถาม

39:31.410 --> 39:33.537
ฉันกังวลนิดหน่อยเรื่องรอยช้ำ"

39:33.621 --> 39:35.915
ผมเอารูปออกมาจากแฟ้ม

39:35.998 --> 39:39.627
ที่เห็นชัดว่ามีรอยช้ำกลมๆ เป็นลวดลายชัดเจน

39:39.710 --> 39:41.629
อยู่ที่ขาด้านหลัง แล้วถามว่า

39:42.713 --> 39:44.715
"เธอคิดว่านี่คืออะไร"

39:45.299 --> 39:48.552
เธอทำท่าอายๆ อยู่นิดหนึ่ง แล้วก็บอกว่า "อืม"

39:48.636 --> 39:52.890
เธอพลิกรูปดู มองแล้วก็ลังเล

39:52.973 --> 39:55.851
แล้วทนายก็ยื่นมือมาตบไหล่ บอกว่า

39:55.935 --> 40:00.439
"ไม่เป็นไร บอกเขาไปเถอะ"
ผมคิดเลย "ขอบใจนะ พวก

40:00.523 --> 40:02.566
คุณช่วยผมได้เยอะเลยนะเนี่ย"

40:04.652 --> 40:08.656
เสร็จแล้วผมก็เปิดกล่อง
หยิบโรลเลอร์เบลดออกมา แล้วถามว่า

40:09.824 --> 40:13.160
"สิ่งนี้ช่วยให้เธอนึกออกบ้างไหม"

40:15.287 --> 40:19.208
แล้วเธอก็เริ่มแสดงออก

40:19.291 --> 40:23.629
ถึงพฤติกรรมแท้จริงบางส่วน

40:26.590 --> 40:28.926
เธอบอกว่า "หนูคิดว่าเขาจะทำร้ายเพื่อนหนู

40:29.009 --> 40:30.010
หนูเลยถีบเขา"

40:30.886 --> 40:34.807
ผมก็ "โอเค ฉันเข้าใจ แต่อธิบายหน่อยสิ"

40:36.976 --> 40:40.062
"ก็หนูถีบเขา แล้วเขาก็ล้ม

40:40.146 --> 40:42.731
แล้วคริสก็กระโดดคร่อมเขา แล้วก็แทงเขาต่อ"

40:42.815 --> 40:44.733
ผมก็บอก "โอเค"

40:44.817 --> 40:47.570
แล้วทนายก็บอกว่า "โอเค พอแล้ว"

40:50.573 --> 40:55.077
เธอปฏิเสธไม่ได้แล้วว่าไม่มีส่วนร่วม

40:55.661 --> 40:59.123
เธอทำร้ายร่างกายไมเคิล แมคมอร์โรว์

40:59.206 --> 41:01.459
เธอถีบไมเคิล แมคมอร์โรว์

41:01.542 --> 41:04.170
เธอทำให้เขาป้องกันตัวไม่ได้

41:05.421 --> 41:07.047
ตอนนี้เรามีหลักฐานแล้ว

41:08.007 --> 41:10.551
ผู้ก่อเหตุ ไม่ใช่พยาน

41:10.634 --> 41:11.719
ฆาตกร

41:19.477 --> 41:23.105
เรารู้จากหลักฐานแวดล้อมทั้งหมด

41:23.189 --> 41:25.232
ว่าเธอต้องช่วยคริสแน่

41:26.859 --> 41:29.737
ตอนนี้เธอบอกเราเป็นครั้งแรก

41:29.820 --> 41:31.363
ไม่นานหลังจากข้อมูลนั้นออกมา

41:32.281 --> 41:35.409
เราก็ทำข้อตกลงรับผิดให้แดฟนี อับเดลา

41:35.493 --> 41:38.954
วัยรุ่นที่ต้องคดีแทงโหดในเซ็นทรัลพาร์ก

41:39.038 --> 41:42.208
ทำข้อตกลงยอมรับผิดกับอัยการในข้อหาฆ่าคนตาย

41:42.291 --> 41:45.419
แดฟนี อับเดลาวัย 16 ปี ขอโทษที่มีส่วนร่วม

41:45.503 --> 41:48.422
กับคดีฆาตกรรมและหั่นศพ
ไมเคิล แมคมอร์โรว์เมื่อปีก่อน

41:48.506 --> 41:49.882
ข้อตกลงรับผิดไม่ได้บังคับ

41:49.965 --> 41:52.885
ว่าเธอต้องให้การเอาผิดแฟนเก่า
คริสโตเฟอร์ วาสเกซ

41:52.968 --> 41:54.887
เขาต้องข้อหาว่าเป็นผู้แทง

41:54.970 --> 41:57.556
(วัยรุ่นยอมรับผิดคาน้ำตาแม่)

42:00.226 --> 42:01.602
แดฟนีจะยอมรับผิด

42:01.685 --> 42:05.856
เธอจะรับโทษสูงสุดตามข้อกล่าวหา

42:06.482 --> 42:09.860
แต่จะไม่ขึ้นให้การในศาล
เพื่อเอาผิดคริส วาสเกซ

42:11.820 --> 42:15.699
เราร่วมมือกับสำนักงานอัยการ
อย่างใกล้ชิด เขาบอกว่า

42:15.783 --> 42:19.370
"นี่คือดีที่สุดที่เราทำได้"
เรามีหลักฐานเอาผิดผู้ชาย

42:19.453 --> 42:21.539
เรามีรูปคดีแน่นหนา

42:21.622 --> 42:23.999
แต่ผู้หญิง หลักฐานมาช้ามาก

42:24.083 --> 42:25.626
ถ้าเราขึ้นศาลด้วยเท่านี้

42:25.709 --> 42:28.504
เราก็ไม่แน่ใจว่าจะเอาผิดได้หรือเปล่าด้วยซ้ำ

42:28.587 --> 42:30.297
ผมอยากจะขอร้องว่า…

42:30.381 --> 42:34.176
เดือนมีนาคม ปี 1998 แดฟนีขึ้นศาล

42:34.843 --> 42:39.014
เธอยอมรับผิดข้อหาที่เรียกว่า
"ฆ่าคนตายโดยเจตนาทำร้าย"

42:39.098 --> 42:40.683
ฆ่าคนตายโดยเจตนาทำร้าย

42:40.766 --> 42:43.185
แตกต่างจากฆาตกรรมโดยเจตนา

42:43.269 --> 42:45.646
ซึ่งเป็นข้อหาเดิมที่ตั้งไว้

42:46.188 --> 42:48.774
เพราะไม่จำเป็นต้องมีเจตนาในการฆ่า

42:49.650 --> 42:53.821
ข้อหาที่เธอรับผิดคือเจตนาทำร้ายร่างกาย

42:53.904 --> 42:55.364
ต่อไมเคิล แมคมอร์โรว์

42:58.784 --> 43:01.328
เธอยอมรับผิดข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนาทำร้าย

43:02.121 --> 43:05.207
เธอสารภาพในศาลว่าเธอทำอะไร

43:05.916 --> 43:08.669
ที่ทำให้เธอมีความผิดตามข้อกล่าวหา

43:08.752 --> 43:11.922
แล้วเธอก็ยอมรับโทษจำคุกสามถึงเก้าปี

43:19.597 --> 43:22.558
เดือนพฤศจิกายน ปี 1998 เราเริ่มการไต่สวน

43:23.434 --> 43:26.520
นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของผม
ที่ร็อบขึ้นให้การในศาล

43:26.604 --> 43:28.647
ร็อบมาขึ้นศาล

43:28.731 --> 43:32.901
เขาใส่แจ็กเก็ตกีฬา
แล้วก็มีเข็มกลัดเกรตฟูลเดดติดที่อกเสื้อ

43:33.861 --> 43:37.865
ส่วนผมก็เป็นผู้ช่วยอัยการเขตวัยหนุ่มหน้าเครียด

43:37.948 --> 43:39.950
บอกว่า "ร็อบ ชุดนี้ไม่เหมาะสมนะ

43:40.034 --> 43:42.161
คุณต้องถอดเข็มกลัดเกรตฟูลเดด"

43:42.244 --> 43:44.496
ผมบอกว่า "ไม่มีทาง"

43:44.580 --> 43:48.125
ผมก็บอก "ช่วยถอดเถอะ
คุณทำแบบนี้ในศาลไม่ได้

43:48.208 --> 43:51.503
คุณจะติดหัวกะโหลกโดนฟ้าผ่าขึ้นให้การไม่ได้"

43:51.587 --> 43:54.423
ผมก็บอก "แย่หน่อยนะ ผมไม่ถอด"

43:54.506 --> 43:57.593
ร็อบบอกว่า "คุณมีสองทางเลือก

43:59.053 --> 44:01.722
ผมจะติดเข็มขึ้นให้การก็ได้

44:02.306 --> 44:04.850
หรือผมจะติดเข็มแล้วไม่ขึ้นให้การก็ได้

44:05.392 --> 44:08.771
แต่จะทางไหน ก็จบด้วยผมติดเข็มกลัด"

44:10.230 --> 44:14.068
ผมคิดอยู่แป๊บนึง
แล้วตอบว่า "คุณขึ้นให้การได้เร็วแค่ไหน"

44:16.654 --> 44:19.156
(ความยุติธรรมอย่างแท้จริง
คือเสาหลักที่มั่นคงที่สุดของรัฐบาลที่ดี)

44:20.074 --> 44:22.743
จำเลยกล่าวเปิดว่า

44:22.826 --> 44:26.413
"สามคนลงทะเลสาบ แต่กลับขึ้นมาแค่สอง

44:27.289 --> 44:31.752
แล้วสองคนนั้นก็ไม่ยอมพูด
คุณไม่มีทางรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในทะเลสาบ"

44:32.252 --> 44:33.837
เพราะถ้าเราไม่มั่นใจ

44:33.921 --> 44:39.927
ว่าใครเป็นคนฟันแทง ต่อสู้

44:40.010 --> 44:44.056
เราก็ต้องไม่สิ้นสงสัยว่าเด็กหนุ่มคนนี้ผิดจริง

44:45.099 --> 44:49.019
มีความกังวลเสมอเวลาหลายคนโทษกันเอง

44:49.103 --> 44:52.147
ว่าคดีนี้จะจบลงโดยไม่บรรลุคำตัดสิน

44:52.231 --> 44:55.401
คณะลูกขุนอาจจะไม่เชื่อทางไหนเลยสักทาง

44:55.484 --> 44:58.195
แล้วจำเลยก็โทษแดฟนีจริงๆ

44:58.904 --> 45:02.408
ว่าเธอก็อาจมีส่วนกับคดีนี้

45:02.491 --> 45:06.745
แต่ผมคิดว่ากลยุทธ์โดยรวมคือ "เราไม่รู้จริงๆ

45:06.829 --> 45:11.208
ถ้าคุณไม่รู้ คุณก็เอาผิดลูกความผมไม่ได้"

45:13.335 --> 45:17.297
ในทุกคดี จะมีช่วงเวลาหนึ่ง

45:17.381 --> 45:20.968
ที่คณะลูกขุนมองเห็นภาพ

45:21.051 --> 45:25.264
คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าทำสิ่งที่ถูกกล่าวหา

45:25.347 --> 45:30.227
ผมคิดไม่ออกเลยว่าลูกขุนทั้ง 12 ท่าน

45:30.310 --> 45:34.523
จะมองเห็นภาพคริส วาสเกซ
ก่อคดีสยองแบบนั้นได้

45:37.860 --> 45:40.362
ตอนคณะลูกขุนออกไปพิจารณา

45:40.446 --> 45:41.947
เรารอ…

45:42.698 --> 45:47.035
ความยุติธรรมมาเกือบปีครึ่งแล้ว

45:48.078 --> 45:51.248
ครอบครัวเรากังวล ซึ่งก็เข้าใจได้

45:51.874 --> 45:52.958
ยิ่งคดีดำเนินไปนาน

45:53.041 --> 45:56.378
ก็ยิ่งดูเหมือนจะไม่สิ้นสงสัย
ในความผิดของคริสโตเฟอร์

45:57.921 --> 46:01.341
คณะลูกขุนพิจารณาอยู่ น่าจะสองวันได้

46:01.967 --> 46:05.804
แล้วกลับมาพร้อมมติ
"ไม่มีความผิด" ฐานฆาตกรรมโดยเจตนา

46:06.346 --> 46:08.307
"มีความผิด" ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาทำร้าย

46:10.684 --> 46:16.356
แทบจะเป็นความผิดและโทษเดียวกัน
กับแดฟนี อับเดลาเลย

46:18.025 --> 46:21.862
ผมรู้สึกเหมือนเป็นการประนีประนอม

46:25.741 --> 46:26.992
คณะลูกขุนร้องไห้

46:28.243 --> 46:29.244
ร้องไห้เลย

46:29.328 --> 46:32.581
เพราะพวกเขามองครอบครัวไอริช

46:33.499 --> 46:38.045
ครอบครัวแมคมอร์โรว์เจ็บปวด
เพราะรู้ว่าเขาทรมานแค่ไหน

46:38.128 --> 46:41.423
พวกเขาไม่คิดว่าได้รับความยุติธรรม

46:41.507 --> 46:43.091
(เด็กหนุ่ม 16 มีความผิด)

46:43.175 --> 46:45.010
ผมโกรธผลตัดสินมากๆ

46:45.093 --> 46:47.471
(พี่ชายจวกลูกขุนปอดแหก
ลูกขุนฉุนอับเดลาโดดศาล)

46:47.554 --> 46:50.015
แทง 38 แผลไม่ใช่พลั้งมือฆ่าหรอก

46:50.098 --> 46:55.103
(แค่โทษสถานเบา)

46:58.774 --> 47:01.777
คณะลูกขุนคงไม่คิดว่าเด็กอายุแค่นั้น

47:01.860 --> 47:06.698
ควรถูกตราหน้าเป็นฆาตกรไปตลอดชีวิต

47:06.782 --> 47:09.117
ผมเชื่อในการทำตามกฎหมายจริงๆ

47:10.118 --> 47:14.540
แต่กฎหมายก็ซับซ้อน เพราะมนุษย์มีส่วนเกี่ยวข้อง

47:14.623 --> 47:17.417
เมื่อมนุษย์มีส่วนเกี่ยวข้อง
อารมณ์ความรู้สึกย่อมมีผล

47:18.794 --> 47:22.673
คดีส่วนใหญ่ สิ่งที่เราสนใจคือปริศนา

47:23.257 --> 47:24.675
"ใครทำสิ่งนี้"

47:25.884 --> 47:28.887
ในคดีนี้ มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย

47:28.971 --> 47:32.599
เรารู้ว่าใครทำ แต่ทำไม

47:32.683 --> 47:34.726
เรียกว่า "สองรวมเป็นหนึ่ง" ก็ได้

47:35.227 --> 47:39.398
ที่ทั้งสองคนรวมความบ้ากัน

47:39.481 --> 47:41.817
กลายเป็นหนึ่งเครื่องจักรสังหาร

47:43.235 --> 47:46.321
หรือแค่ทำสนุกๆ

47:47.865 --> 47:50.325
ทำไม

47:51.285 --> 47:53.370
นั่นคือสิ่งที่ทำให้เราคิดจนเป็นบ้า

47:54.580 --> 47:56.582
ไม่มีทางรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น

47:56.665 --> 47:58.542
เพราะมีคนอยู่สามคน หนึ่งคนตาย

47:59.126 --> 48:02.129
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
เวลาคนบอกว่า "ไปไขคดีซะ" ผมถึงบอกว่า

48:02.212 --> 48:03.630
"ไม่ คำนี้ไม่เหมาะเลย"

48:03.714 --> 48:07.134
การไขคดีคือการรู้ว่าจริงๆ เกิดอะไรขึ้น

48:07.217 --> 48:09.177
หลายๆ ครั้ง เราก็ไม่รู้

48:09.261 --> 48:11.388
แน่นอนว่าเราสันนิษฐานได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

48:11.471 --> 48:13.432
เราได้ดูสิ่งที่หลักฐานบางส่วน

48:13.515 --> 48:16.476
ชี้นำให้เราคิดว่านี่คือข้อสรุปที่สมเหตุสมผล

48:16.560 --> 48:19.396
แต่ถ้าไม่มีคำบอกเล่า มันก็เป็นไปไม่ได้

48:30.157 --> 48:32.117
(เดือนมกราคม ปี 2004
เกือบเจ็ดปีหลังการตัดสิน)

48:32.200 --> 48:34.369
"นักฆ่าหน้าเด็กแห่งเซ็นทรัลพาร์ก"

48:34.453 --> 48:36.747
ออกจากเรือนจำคืนนี้ หลังผ่านไปเกือบเจ็ดปี

48:36.830 --> 48:39.207
อับเดลาที่อายุ 21 แล้ว
ถูกปล่อยตัวไปเมื่อวันศุกร์

48:39.291 --> 48:42.753
ส่วนแฟนเก่า วาสเกซวัย 22 ปี
ถูกปล่อยตัวไปเมื่อเช้า

48:42.836 --> 48:45.964
เงื่อนไขการปล่อยตัวคือทั้งสองคนถูกห้ามพบกัน

48:50.802 --> 48:54.890
ชีวิตน้องชายผมมีค่ามากกว่าคุกหกปีเยอะ

48:57.100 --> 48:59.770
ฉันไม่รู้สึกว่าความยุติธรรมบังเกิด

49:00.812 --> 49:03.815
ฉันรู้ว่านี่คือระบบ นี่คือกฎหมาย พวกเขาเป็นเด็ก

49:03.899 --> 49:05.317
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น

49:06.818 --> 49:09.112
แต่มันรู้สึกไม่ยุติธรรมเลย

49:11.949 --> 49:13.033
ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด

49:16.912 --> 49:19.539
หลายปีต่อมา แดฟนี
ระหว่างที่ปล่อยตัวโดยคุมประพฤติ

49:19.623 --> 49:20.832
ก็ละเมิดเงื่อนไขปล่อยตัว

49:22.084 --> 49:23.835
เธออยู่ในบ้านพักอดีตนักโทษ

49:23.919 --> 49:27.923
แล้วก็ไปทำร้ายร่างกายผู้อยู่อาศัยอีกคน

49:28.006 --> 49:32.803
แล้วก็กลับไปรับโทษเต็มเก้าปี

49:33.303 --> 49:36.431
คริสออกมาหลังรับโทษหกปี

49:37.182 --> 49:41.561
ผมไม่ได้ข่าวว่าเขาทำอะไร
ที่เป็นการก่อความผิดซ้ำเลย

49:41.645 --> 49:43.230
ตลอดหลายปีนับจากนั้น

49:49.611 --> 49:53.824
มันเป็นประสบการณ์ที่ยากมาก
ทั้งในแง่ส่วนตัวและการงาน

49:54.408 --> 49:58.662
นี่เป็นคดีที่ประหลาด สะเทือนอารมณ์

49:58.745 --> 50:00.205
ความรู้สึกเหล่านั้นมันตราตรึง

50:03.250 --> 50:05.627
หนึ่งในเรื่องดีๆ จากคดีนั้น

50:05.711 --> 50:07.838
คือการที่ผมได้รู้จักร็อบ มูนีย์

50:07.921 --> 50:12.592
ตอนนั้นผมไม่รู้ แต่เราเพิ่งวอร์มอัปเท่านั้น

50:23.186 --> 50:25.355
(ปี 2004)

50:27.274 --> 50:29.776
(ปี 2009)

50:32.320 --> 50:33.613
(ตอนต่อไป)

50:33.697 --> 50:36.867
แปดโมงเช้า โทรศัพท์ดังจนสายไหม้

50:36.950 --> 50:41.121
ทุกคนพูดเรื่องแม่บ้านหายตัวไป

50:41.204 --> 50:44.249
ในย่านการเงินชื่อเอริดาเนีย

50:44.332 --> 50:48.420
เพื่อนร่วมงานบอกว่า
เธอกินมื้อค่ำกับพวกเขาระหว่างเข้ากะทุกวัน

50:48.503 --> 50:51.506
แต่ได้เจอเธอครั้งสุดท้ายประมาณสองทุ่ม

50:51.590 --> 50:53.133
แล้วก็ไม่มีใครพบเห็นเธออีกเลย

50:54.426 --> 50:58.013
แน่นอนว่าการค้นอาคารหลังนั้นเป็นงานยาก

50:58.096 --> 51:02.434
ไม่ว่าจะหาใครหรืออะไร
เพราะมันสูงตั้ง 26 ชั้น

51:03.477 --> 51:04.978
กล้องจับภาพเธอไม่ได้อีกเลย

51:05.062 --> 51:08.023
เธอไม่ได้ออกจากลิฟต์ ณ เวลาไหนเลย

51:08.106 --> 51:09.816
ไม่มีใครเห็นเธอออกจากอาคาร

51:12.319 --> 51:13.320
เธออยู่ที่ไหน

51:13.904 --> 51:17.282
เราค้นทุกซอกทุกมุมของตึก ตั้งแต่ชั้นบนยันชั้นล่าง

51:17.365 --> 51:19.159
แล้วก็หาเธอไม่เจอ

51:19.951 --> 51:24.206
นั่นแปลว่าจากแค่ตึกเลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์

51:24.289 --> 51:27.501
ขอบเขตการสืบสวนทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น

51:27.584 --> 51:29.377
กลับกลายเป็นทั่วเมืองนิวยอร์กซิตี

52:10.585 --> 52:15.590
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
ยอร์กซิตี