NA MANHATTANIE ISTNIEJĄ DWIE JEDNOSTKI DETEKTYWISTYCZNE
ZAJMUJĄCE SIĘ ZABÓJSTWAMI:
MANHATTAN PÓŁNOC I MANHATTAN POŁUDNIE.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE I NAJTRUDNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
Rodzina Pilmarów zatrudniła mnie w styczniu 1995 roku.
Howard i Ros Pilmar potrzebowali kogoś do opieki nad ich synem Philipem.
Minął rok, odkąd u nich pracowałam.
Przyszłam do pracy, weszłam do pokoju Philipa,
a on siedział ubrany w szkolny mundurek na pościelonym łóżku i patrzył w sufit.
Powiedział: „Tata nie wrócił wczoraj do domu”.
Był bardzo zmartwiony.
Chwilę później stałam w holu.
Przyszła Ros, wyglądała na zszokowaną.
Widać było, że płakała.
Stała tam, rozłożyła ręce i powiedziała:
„Howard nie żyje”.
Pomyślałam sobie:
„To niemożliwe”.
W latach 90. wskaźnik zabójstw w Nowym Jorku przekraczał wszelkie normy.
Ale zabójstwo biznesmena w jego biurze w środku Manhattanu
było rzadkością.
Howard Pilmar został dźgnięty 20, 30, 40 razy.
Było wiele teorii, a zero odpowiedzi.
Sprawa została nierozwiązana,
ale nierozwiązanych zabójstw się nie zamyka.
Każda sprawa zabiera ci kawałek duszy.
Jeśli ci nie zależy, to nie jest to praca dla ciebie.
Chcesz odkryć prawdę.
To robią detektywi.
Lubię zaglądać za kulisy. Co naprawdę się stało?
Rodzina musi wiedzieć, kto zamordował ich bliskiego.
To moja praca.
Policja w Nowym Jorku…
To jest to.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: NOWY JORK
22 MARCA 1996 ROKU GODZINA 7
W 1996 roku byłem szefem detektywów z Manhattanu Południowego.
Ci detektywi mają najwięcej pracy w całym Nowym Jorku.
Ponad 2000 spraw rocznie.
Zanim dojechałem do pracy, zadzwonili do mnie,
że w biurowcu w Midtown doszło do morderstwa.
Był piątek, dzień wypłaty. Poszedłem do pracy.
Byłem w dobrym humorze.
Świetnie szła mi sprzedaż
w firmie King Office Supply.
Przyszedłem do pracy około 8.20. Zawsze byłem wcześnie.
Przy wejściu do budynku na 33 ulicy
stał pracownik, który nigdy nie wychodził na ulicę.
Zawsze był w swoim biurze.
Stał na ulicy.
Zapytałem go: „Ed, dlaczego tu stoisz?”.
Odwrócił się do mnie i powiedział: „Howard nie żyje”.
Księgowy przyszedł do firmy o 5.30 rano
i znalazł ciało Howarda.
Od razu wezwał pogotowie.
Gdy dotarłem na miejsce zbrodni, dowiedziałem się,
że to duża firma z artykułami biurowymi.
Na parterze był sklep,
a na trzecim piętrze było biuro.
Ciało leżało tuż przy windzie
w recepcji na tym piętrze.
CIAŁO HOWARDA
Mamy ofiarę dźgnięcia.
Było tam dużo krwi.
Był tam zlew, w którym była krew.
Czyli ktoś mył ręce
albo narzędzie zbrodni.
Pamiętam…
w jakim byłem szoku.
Krzyczałem: „Nie”.
Wtedy wynieśli ciało.
Ciało Howarda.
Gdy dowiedziałem się, że w biurze znaleziono ciało Howarda,
zwaliło mnie to z nóg.
Czułem się tak jak każdy rodzic,
który dowiaduje się, że jego dziecko umarło,
zostało zamordowane.
Nawet dzisiaj nie potrafię wyrazić swoich uczuć.
Howard i mój tata codziennie razem pracowali.
Byli ze sobą blisko.
Howard skończył 40 lat.
SIOSTRA HOWARDA
Byli do siebie podobni. Byli tak samo zabawni.
Byli bardzo towarzyscy, sympatyczni.
Wszyscy ich lubili.
Howard miał może pięć lat,
gdy pierwszy raz przyszedł do sklepu.
Od zawsze chciał pracować w mojej firmie.
Ja i mój wspólnik otworzyliśmy firmę 1 marca 1958 roku.
Artykuły biurowe.
Różne druki reklamowe.
Takie rzeczy.
Przekazałem mu firmę
sześć miesięcy przed jego morderstwem.
Frank był załamany.
Rodzic nie powinien chować dziecka.
Nie wyobrażam sobie życia bez moich synów.
Nieoglądania ich sukcesów, rozwoju, tego, co robią.
Za nic bym tego nie oddał. Bycie ojcem to chyba…
najważniejszy tytuł, jaki noszę.
Świat kręcił się wokół niego.
Dla mnie Howard…
Był całym moim życiem.
Ustalaliśmy, co się stało,
z kim mamy porozmawiać, monitoring.
Przeszukaliśmy miejsce. Przeprowadziliśmy wstępne przeszukanie.
Szukaliśmy broni, sprawdziliśmy śmieci i szyby windowe.
Miał przy sobie gotówkę i rzeczy osobiste.
Czyli to nie był przypadkowy rabunek.
Howard został zamordowany w biurze.
Była tam policja.
Przebywanie tam było bardzo przygnębiające.
Detektywi kazali mi znaleźć dokumenty pracowników,
którzy życzyliby mu źle,
nienawidzili go, byli z nim w konflikcie.
Znalazłem tylko jedną osobę, która zwolniła się w ostatnich miesiącach.
Pracował w xero w sklepie.
To była praca niskiego szczebla.
To był trop.
Sprawdzili go.
Rozmawiali o nim z innymi pracownikami, a potem z nim samym.
Nie stwierdzili niczego podejrzanego.
Howard był świetnym szefem.
Gdy wchodził do pokoju, wszyscy go zauważali.
Miał relację z nami wszystkimi. Czułeś się przy nim jak rodzina.
Był w kwiecie wieku.
Był zdrowy, odnosił sukcesy, był towarzyski…
Wspaniały mężczyzna.
I ktoś go zamordował? Boże.
Byłem na ostatniej godzinie sekcji zwłok Howarda.
Miał ponad 40 ran kłutych.
Nie wszystkie były głębokie.
Było pięć, które mogły go zabić,
gdyby tylko je zadano.
Były też rany pośmiertne.
Zadano je, gdy serce przestało bić.
Gdy już nie żył, ktoś nadal go dźgał.
To był brutalny, pełen wściekłości atak na Howarda.
24 MARCA 1996 ROKU DWA DNI PO ZABÓJSTWIE
Byliśmy na pogrzebie.
W środku byli detektywi, nie byli pod przykryciem.
Okazaliśmy wsparcie dla rodziny.
Ale szukaliśmy tam też podejrzanych zachowań między uczestnikami.
Może jakaś kobieta, nie żona, wpadła w histerię
albo ktoś się kłócił.
Poza tym nagrywaliśmy, kto wchodził i wychodził z pogrzebu.
W razie czego moglibyśmy sprawdzić coś na filmie.
Na pogrzebie było ponad 1000 osób.
To było przytłaczające.
W judaizmie po pogrzebie
odwiedza się dom zmarłej osoby,
żeby złożyć jej hołd.
To sziwa.
Żona Howarda, Ros, poprosiła, żebyśmy urządzili sziwę w naszym domu,
bo Philip byłby przygnębiony, gdyby odbyła się u nich.
Oczywiście się zgodziliśmy.
Philip kochał swojego tatę, a on go uwielbiał.
Philip miał osiem lat.
Był bardzo bystry jak na swój wiek.
Był bardzo gadatliwy. I szczęśliwy. Miał mnóstwo energii.
Philip bardzo się zmienił po śmierci taty.
Stracił energię.
Przestał być gadatliwy.
Zmieniła się jego pewność siebie.
Wcześniej był odważnym chłopcem,
ale przestał nim być, odebrano mu to.
Bez taty był samotny.
Po sziwie Ros przyszła do biura.
Przyszła z dwoma mężczyznami z dużej firmy od artykułów biurowych.
Postanowiła sprzedać im firmę.
Nie mogła jej prowadzić. Nic nie wiedziała o tej branży.
Byliśmy rozdarci.
„Sprzedaje firmę? O nie. I co to będzie?”
Zarabialiśmy miesięcznie około miliona dolarów.
Mieliśmy 15 sprzedawców.
Bez nas nie było firmy, nie było klientów.
Powiedzieliśmy, że jeśli kupią firmę, odejdziemy.
I tak my odkupiliśmy od niej firmę.
Frank wyjaśnił sytuację w firmie, kto był kim.
Bo trzeba zrozumieć, jak działa firma.
Kto za co odpowiada.
Przesłuchaliśmy wszystkich pracowników Howarda.
Przesłuchaliśmy 60 pracowników.
Każdego po dwa czy trzy razy.
To 180 rozmów.
Detektywi podczas swojej analizy
przesłuchali nas dwa razy.
Pierwsza rozmowa była powierzchowna.
Na drugiej zapytał mnie,
czy słyszałem jakieś kłótnie.
O godzinie 17.30 dzień przed znalezieniem ciała Howarda
słyszałem brutalną, wściekłą kłótnię
między nim a Ros.
Krzyczał, wrzeszczał.
Krzyknął do telefonu:
„Ty cholerna D-Z-I-W-K-O”.
Pomyślałem sobie:
„Po takim czymś trudno się pozbierać w małżeństwie”.
Ros była pierwszą dziewczyną Howarda.
Wiecie, o czym mówię.
Chodzili razem do liceum, a potem ze sobą zamieszkali.
Szybko się pobrali.
To było wielkie żydowskie wesele.
Wyprawiliśmy niezłą imprezę.
Howard był bardzo szczęśliwy.
Nie przypuszczałem, że jego małżeństwo miało jakieś problemy.
Zawsze szukamy więcej świadków.
Rozmawialiśmy z przyjaciółmi, rodziną. Wszystko stało się jasne.
Ich małżeństwo nie było idealne.
Pomyśleliśmy, że w grę wchodził romans.
To mógł być motyw.
Kto wie, czy Howard miał dziewczynę.
Może powiedział: „To koniec.
Mam żonę. Nie dostaniesz kasy”.
Czy coś podobnego.
Może się wściekła i go zabiła. Nie wiemy tego.
Dlatego przyglądamy się ofierze
i ustalamy, co działo się w jego życiu w tamtym czasie,
żeby wykluczyć możliwość, że tak właśnie było.
Podczas śledztwa zidentyfikowaliśmy kilka kobiet.
Przelotne znajomości Howarda.
Nie wiem, czy seksualne,
ale było to coś więcej niż zwykłe „cześć”.
Też słyszałem te plotki.
Nie widziałem Howarda z inną kobietą.
Howard nigdy nie mówił o innej kobiecie.
Podczas ośmiu lat pracy tam ani razu nie słyszałem:
„Widziałem Howarda z…”.
Więc to była plotka.
Przesłuchiwaliśmy te kobiety. Okazało się, że lubił flirtować.
Ale nic więcej nie znaleźliśmy.
Niektórzy wkurzają się, gdy trop się nie sprawdzi.
Ale to dobra rzecz,
bo nie musisz do tego wracać i później cię to nie prześladuje.
Podczas śledztwa dowiedzieliśmy się, że Howard był bardzo ambitny.
Frank był wdzięczny Howardowi,
bo firma odnosiła sukcesy.
Howard był wizjonerem.
Otworzył kawiarnię w sklepie z artykułami biurowymi.
Zanim powstał Starbucks, był Philip’s. Zanim powstało cokolwiek, był Philip’s.
Ludzie ustawiali się w kolejce,
żeby kupić latte, cappuccino czy espresso.
Dzięki kawiarni zyskaliśmy nowych klientów.
Kawiarnia odniosła sukces, więc otworzył drugą w Carnegie Hall.
Powiedziałem: „Żadna osoba w Nowym Jorku
nie będzie chodzić z kawą w ręce”.
Nie mogłem sobie tego wyobrazić.
Ale to pokazuje, co wiedziałem ja, a co wiedział Howard.
Howard nazwał kawiarnię na cześć swojego syna Philipa.
Nosiła nazwę „Philip’s Coffee Bar”.
Była to rodzinna firma.
Pracowałam z jego żoną Roslyn
na 56 ulicy przy Carnegie Hall.
Evan, brat Ros, pracował w Philip’s Coffee na 33 ulicy.
Dowiedzieliśmy się, że Howard nie przepadał za bratem Roslyn.
Evan pracował w Philip’s Coffee
w środku sklepu King Office Supply.
Howard zatrudnił bezrobotnego Evana na prośbę Ros.
Ros i Evan zarządzali kawiarniami.
Zaczęłam pracę w Philip’s Coffee w 1994 roku.
On zaczął tam pracować chwilę po mnie.
Wątpię, że Howard chciał, żeby Evan zarządzał kawiarnią.
Ponieważ…
Należała ona do Howarda.
Evan się w niej rządził.
„Jest moja”. Ale nie była.
Gdy zaczęłam pracę u Pilmarów, Philip powiedział: „Chodźmy do kawiarni”.
Gdy tam przyszliśmy, Ros tłumaczyła Evanowi,
jak Howard kazał ułożyć ciasta w witrynie.
Evan się wściekł, otworzył witrynę,
wyciągnął tacę, rzucił nią i powiedział:
„Mam gdzieś, co kazał Howard”.
Byłam w szoku.
Zwłaszcza że zachował się tak przy swoim siostrzeńcu,
przy klientach.
Zrobił na mnie złe pierwsze wrażenie.
Po sziwie Roslyn i Evan przyszli do nas na przesłuchanie.
Chcieliśmy się dowiedzieć, co robili w wieczór morderstwa.
Powiedzieli, że Howard i Evan byli razem na siłowni.
Mieli omówić jego awans w firmie.
Evan chciał przenieść się z kawiarni
do działu sprzedaży w firmie papierniczej,
bo sprzedawcy bardzo dobrze zarabiali.
Evan był bardzo nieprzystępny.
Gdy z nim rozmawiałeś, odburkiwał.
Z trudem mówił „cześć” czy „do widzenia”.
Nie miał przyszłości w naszej branży.
Po wizycie na siłowni
Howard i Evan spotkali się w biurze z Roslyn.
System zabezpieczeń był dość skomplikowany.
Nie potrafiła zamknąć biura.
Howard wrócił tam, żeby je zamknąć.
Evan i Ros zostawili Howarda w pracy.
Oni ostatni widzieli go żywego.
Żona i szwagier zostawili go tam około 20 i nic mu nie było,
a potem znaleziono go o 5 rano.
Kto przyszedł tam między 20 a 5 i mu to zrobił?
W tamtych czasach nie było tylu kamer.
Nie było monitoringu w biurach.
Nie znaleźliśmy narzędzia zbrodni.
Policjant na miejscu zbrodni
zapisał w notatniku, że Evan miał rany na lewej ręce.
Był leworęczny.
Gdy ktoś jest wielokrotnie dźgany jak Howard Pilmar,
krew jest jak olej, trafia na rękojeść noża.
Niemal zawsze dźgający też odnosi rany,
bo nie może utrzymać noża, który jest zbyt śliski.
Evan powiedział, że dwa dni wcześniej zbierał potłuczone talerze.
Rany nie pasowały do jego tłumaczenia, ale potrzebowaliśmy więcej dowodów.
Liczyliśmy, że znajdziemy krew, która nie należała do Howarda.
Rozmawiałem z lekarzem sądowym.
Powiedział:
„Możecie zrobić testy DNA, ale stracicie wtedy próbkę.
Powinniście ją przechować,
bo technologia pójdzie do przodu
i będzie można lepiej ją zbadać”.
MAJ 1996 ROKU DWA MIESIĄCE PO ZABÓJSTWIE HOWARDA PILMARA
Po dwóch miesiącach śledztwa
dowiedzieliśmy się, że Philip’s Coffee zalegała 14 500 $ z podatkami.
Dla większości z nas 14 500 $ to mała motywacja, żeby coś zrobić.
Ale trzeba było mieć to na uwadze.
To, że były problemy finansowe.
Potem dowiedzieliśmy się o poprzednim pracodawcy Ros
z okresu od 1991 do 1995 roku.
Zdefraudowała od niego jakieś 160 000 $.
Ros była higienistką dentystyczną. Zajmowała się też jego księgowością.
Dowiedzieliśmy się o problemach małżeńskich,
o zaległych podatkach w wysokości 14 500 $,
o 160 000 $ długu wobec dentysty.
Zaczęliśmy patrzeć na tę sprawę inaczej.
Poza tym, gdy rozmawiała z innymi o tych pieniądzach,
to nalegała,
żeby nie mówić o tym Howardowi, bo ją zostawi i odbierze jej Philipa.
Dostała 1,2 miliona z ubezpieczania na życie.
Odziedziczyła firmę King, kawiarnię Philip’s Coffee,
ich mieszkanie na 72 ulicy,
domek letni w Millerton w stanie Nowy Jork,
udział w schronisku narciarskim w Vermont
i Philipa.
Teraz na tym się skupiliśmy.
Dowiedzieliśmy się, że Howard chyba chciał się rozwieść.
Usłyszeliśmy to od kilku źródeł,
więc było to ciekawe.
Gdyby się rozwiedli,
Ros nie chciałaby oddać Philipa.
Howard nie chciałby oddać Philipa, bo był dla niego całym światem.
Z biegiem czasu dotarło do mnie, że zamordowano go przez Philipa.
To musiała być Ros.
Nie znam nikogo innego, kto miał powód, żeby go zabić.
Ros powiedziała mi, że ona i Evan są cały czas przesłuchiwani.
Że Frank robi problemy.
Powiedziała: „Frank nie chce ze mną rozmawiać.
Jest zły. Myśli, że to ja”.
Pomyślałam sobie,
że to dziwne, że dziadek jest na nią zły.
Byłam pewna, że Evan był zaangażowany w śmierć Howarda.
Jej o to nie podejrzewałam.
Pamiętam naszą rozmowę.
Ros powiedziała, że mam wybrać między nią i Philipem a moimi rodzicami.
Miałam 24 lata. Wybrałam rodziców.
Trudno było mi zrozumieć, że muszę między nimi wybierać.
Po tej rozmowie już nigdy nie widzieliśmy jej ani Philipa.
Mój tata stracił syna, a potem wnuka.
Trudno żyć z myślą, że ktoś żyje, ale nie możesz się z nim zobaczyć.
To nie była decyzja Philipa.
Matka tak za niego zdecydowała.
Kilka miesięcy po morderstwie Howarda
Ros urwała kontakt między Philipem i nami.
To coś więcej niż tragiczna historia.
Rozpadła się cała rodzina.
Utrata kontaktu z wnukiem,
który bardzo przypomina Howarda,
musiała być bardzo bolesna.
Nie wyobrażam sobie, co czuła rodzina.
Howard, Philip i ja raz w tygodniu chodziliśmy na śniadanie przed szkołą.
Chodziliśmy na wszystkie mecze Rangerów i Jankesów.
Często o tym myślę.
Nikt nie wie, co czuję przez to, że nie widuję się ze swoim wnukiem.
Bo to syn mojego pierwszego syna.
Mojego jedynego syna.
MARZEC 1997 ROKU ROK PO ZABÓJSTWIE
Byłem przekonany, że Evan i Roslyn brali w tym udział,
ale potrzebowaliśmy informacji.
Rok później kontynuowaliśmy śledztwo.
W rocznicę zabójstwa rozwiesiliśmy plakaty
na miejscu zbrodni i przy kawiarni na 56 ulicy.
Bardzo często mordercy wracają, żeby fantazjować o zbrodni
albo oddać hołd swojej pracy w pierwszą rocznicę.
Ktoś zrywał plakaty.
Dostrzegliśmy w tym szansę.
Znowu je rozwiesiliśmy
i je obserwowaliśmy.
Kto je zrywał?
Postawili tam furgonetkę i zobaczyli,
że to siostra Ros i jej brat Evan zrywają plakaty.
Nikt nie chciałby oglądać tych plakatów.
I to ciebie szukają, bo ty jesteś mordercą.
Powiedzieli, że to szkodzi firmie.
Byliśmy w szoku.
Dzwoniłem na policję codziennie.
Czasem dwa razy dziennie lub częściej.
Pewnego razu Roger Parrino powiedział: „Frank, posłuchaj.
Dam znać, jeśli będziemy potrzebować pomocy”.
Prokurator nie chciał wnieść oskarżenia. Miał za mało dowodów, same poszlaki.
Trzy lata po morderstwie Howarda Pilmara
śledztwo dalej się toczyło,
ale utknęło w martwym punkcie.
Ros była podejrzewana o morderstwo,
ale zdefraudowała pieniądze,
więc za to ją aresztowano.
Mieli nadzieję, że ją przycisną
i wyda Evana albo do czegoś się przyzna, ale tego nie zrobiła.
Jej prawnicy dobrze to zaplanowali. Odroczyli ogłoszenie wyroku.
Zanim usłyszała wyrok, wszystko spłaciła.
Dostała wyrok w zawieszeniu.
OSKARŻONA O ZABÓJSTWO PRZYZNAJE SIĘ DO OSZUSTW PODATKOWYCH
Zapłaciła, bo miała pieniądze z polisy
i innych rzeczy, które dostała po zabójstwie.
Trzy lata po śmierci Howarda
technologia i badania DNA bardzo się rozwinęły.
Między zlewem a ciałem była kropla krwi.
Okazała się być krwią Evana.
To była ciekawa informacja.
Niestety był problem,
bo krew mogła tam być kilka dni przed morderstwem.
Miał dostęp do biura.
Dlatego sprawy przemocy domowej są takie trudne.
Bo morderca ma dostęp do ofiary i miejsca na długo przed zabójstwem.
Wszystkie dowody wskazywały na Roslyn Pilmar i jej brata Evana.
Żaden dowód nie skierował naszej uwagi w inną stronę.
Żaden.
Widzowie uwierzą, że to prosta sprawa,
na podstawie tego, co usłyszą,
ale nie jest prosta, jeśli chodzi o prawo, i słusznie.
Trzeba udowodnić to ponad wszelką wątpliwość.
Nie chcesz nikogo aresztować,
póki nie jesteś gotowy na rozprawę, na ławę przysięgłych.
Potrzebowaliśmy czegoś więcej.
Przyszedł do mnie Parrino.
Powiedział, że potrzebują pomocy.
Umieszczałem nekrolog w New York Timesie
co roku w rocznicę śmierci Howarda.
Może ktoś powie mi, co wie o tej sprawie.
Parrino nie był już porucznikiem zajmującym się tą sprawą,
ale dzwoniłem do nich codziennie.
Nie odpuszczałem.
Tata czuł, że kiedyś rozwiążą tę sprawę.
Dlatego codziennie wstawał z łóżka.
„Kiedyś rozwiążą tę sprawę.
Pomodlimy się. Rozwiążą tę sprawę”.
Samo to, że Howard nie żyje,
a mordercy chodzą sobie na wolności…
To coś strasznego.
SZYBKA I ŁATWA SPRAWA UTKNĘŁA W MIEJSCU
Przez te wszystkie lata spotykaliśmy się ze znajomymi,
a oni pytali, czy wiadomo coś nowego.
Szukali informacji o sprawie.
Zastanawiałem się:
„To możliwe, że komuś ujdzie to na sucho?”.
AFGANISTAN 17 LAT PO ZABÓJSTWIE
W 2013 roku pracowałem jako doradca dla Korpusu Piechoty Morskiej.
Przeżyłem 11 września, więc miałem wyrzuty sumienia.
Dlatego latam na Bliski Wschód
od siedmiu lat i pięciu misji.
Podczas ostatniej misji dostałem informację,
że sprawa Howarda Pilmara zostanie wznowiona.
Jest niewiele spraw, o których myślę,
bo są nierozwiązane, ale ta była numerem jeden.
Każdy detektyw na świecie ma sprawę,
która mu w pewien sposób umknęła.
Jest takim Moby Dickiem w jego karierze.
Dlatego ciągle o niej myślisz.
Detektywi nie lubią wznawiania starych spraw.
Boją się krytyki.
Ja się nie bałem.
W 2013 roku nie pracowałem w policji, byłem trzeci rok na emeryturze.
Pracowałem w Biurze Prokuratora Generalnego
jako zastępca głównego śledczego w wydziale procesowym.
Rob Mooney to jeden z najmądrzejszych detektywów w historii.
Zatrudniono go u nas, żeby udzielał nam rad.
Gdy do mnie zadzwoniono,
ucieszyłem się, że wznowią sprawę Pilmara
i spojrzą na nią świeżym okiem.
Pamiętam, że tłumaczyłem, jak dowody pokierowały nas
w stronę Roslyn Pilmar i jej brata Evana.
W pracy nad nierozwiązaną sprawą nie możesz skupiać się
na tym, co poprzednicy, bo tamto nie skończyło się dobrze.
Musisz sprawdzić wszystko od początku.
Może coś zignorowaliśmy albo przegapiliśmy?
Dowiedzmy się prawdy.
Super, że zbadają ją nowe osoby.
Była w dobrych rękach.
PROKURATURA OKRĘGOWA W NOWYM JORKU
Zadzwoniła do mnie Liz
i powiedziała, że pracuje nad tą sprawą.
Gdy poznałem Liz Lederer,
byliśmy w jej biurze pełnym kartonów.
Na każdym było napisane „Pilmar”.
Ciężko pracowała nad tą sprawą.
Musieliśmy dużo zrobić, zanim zaczęliśmy rozwiązywać sprawę.
Trzeba przeczytać każdą kartkę, obejrzeć wszystkie nagrania.
Porozmawiać z tymi, z którymi można.
Sprawdzaliśmy pudła.
Była tam karteczka z napisem „Arnold Brewer”.
Znaleźliśmy go.
Był przyjacielem Howarda.
Howard Pilmar miał się spotkać z Arnoldem
i obejrzeć mecz koszykówki, ale nie przyszedł.
Powiedział: „Howard mówił, że idzie na siłownię ze szwagrem
i że po niej przyjdzie”.
Evan Wald i Ros Pilmar powiedzieli policji,
że Evan i Howard wrócili z siłowni około 20.
Howard miał zostać w biurze i popracować.
Okazało się, że Arnold Brewer był umówiony na tamten wieczór z Howardem.
Na tamtą godzinę.
Więc Howard nie miał pracować.
Arnold Brewer zawęził okienko, w którym doszło do morderstwa,
do kilkunastu minut.
Podczas śledztwa dowiedzieliśmy się, że w wieczór morderstwa
Ros zadzwoniła do biura Howarda i zostawiła mu wiadomość na sekretarce.
Cześć, How. Jest 21.45.
Philip i ja zastanawiamy się, czy jesteś w pracy,
a może poszedłeś do baru na mecz, jak mówiłeś,
obejrzeć turniej NCAA.
Wróciłam do domu między 20.10 a 20.15.
Zadzwoń. Daj znać, o której wrócisz.
Zostawiła zbyt wiele szczegółów osobie,
z którą niedawno rozmawiała i którą zobaczy za 30 minut.
Pamiętam, jak usłyszałem tę wiadomość. Gdy patrzysz na całość…
Osobno te rzeczy są za słabe.
Ale gdy połączysz wszystkie poszlaki,
wskażą ci one jedną drogę.
Że Evan i Roslyn zabili Howarda w tamten wieczór.
Po sprawdzeniu wszystkich dowodów
i rozmowach z przyjaciółmi Howarda
byliśmy pewni, że Ros Pilmar i Evan Wald go zabili.
Ron Tucker słyszał, jak Howard klnie na żonę, był na nią wściekły.
To było o 17.30.
Wyzywał ją od najgorszych.
A ona wieczorem zostawiła mu wiadomość.
Zakończyła ją: „Kocham cię, Howie”.
Ta wiadomość wydawała się bardzo dobrze zaplanowana.
Wiedziała, że zostawia dowód.
Miał pokazać:
„Tęskniłam. Myślałam, że żyje. Zadzwoniłam i powiedziałam, że go kocham”.
Zadzwoniła, gdy Howard leżał martwy na podłodze.
Ros stworzyła tę historię.
Stworzyła ten scenariusz, żeby Howard mógł zostać zamordowany.
Gdyby nie ona, nie zostałby.
Ros to zaplanowała, żeby dostać ubezpieczenie,
firmy, domek letniskowy i udział w schronisku narciarskim.
Żeby dostać wyłączną opiekę nad synem.
Gdy to stało się dla nas jasne,
wiedzieliśmy, że musimy udowodnić to w sądzie.
Evan był ranny, na miejscu zbrodni była jego krew.
Wiele osób powiedziało, że Evan nienawidził Howarda.
Musieliśmy znaleźć dowód na udział Ros,
żeby oskarżyć ich oboje.
Pani Lederer powiedziała:
„Dorwiemy Evana, ale nic nie obiecuję w sprawie Ros”.
Ale wiedziałem, że da radę.
Zrozumieliśmy, że została tylko opiekunka.
Powiedziałam, że musimy ją znaleźć.
Allyson Lewis żyła w tej rodzinie.
Wiedziała, co się tam działo.
Tylko ona mogła odpowiedzieć na niektóre pytania.
Rozmawialiśmy z nianią na początku naszego śledztwa,
ale nie widzieliśmy szans na współpracę.
Była wtedy bardzo młodą kobietą i…
może nie była świadoma konsekwencji.
Dla 21-latki bycie przesłuchiwaną przez policję to coś strasznego.
Odpowiadałam na ich pytania najlepiej, jak mogłam.
Pytali głównie o Howarda,
a ja miałam z nim słaby kontakt.
Potem dostałam pracę w Japonii i wyjechałam z kraju.
Nie utrzymywałam kontaktu z Ros.
Po 20 latach zadzwonili do mnie.
Pomyślałam sobie: „O Boże”.
Powiedziała, że chce ze mną porozmawiać o zabójstwie Howarda Pilmara.
Allyson Lewis chciała się spotkać w biurze swojego prawnika.
Zastanawiałam się, co złego mogła zrobić,
skoro chciała rozmawiać przy prawniku.
Ale przyszła i była urocza.
Wszystko nam powiedziała.
To było fascynujące.
Pokazała nam świat, o którym nie wiedzieliśmy.
Gdy się z nimi spotkałam, Liz zapytała, jak to zwykle było u nich w domu.
Kazała opowiedzieć o ich tygodniu.
O ich domu.
Pilmarowie i Philip mieli ułożony grafik.
Napięty.
Gdy pracowałam dla Ros, była bardzo konkretna w kwestii czasu.
Opisała nam wszystko, mieszkanie, styl życia,
to, jak Ros prowadziła dom.
Zapytałyśmy:
„Czy coś dziwnego działo się w tygodniu, w którym go zamordowano?”.
Powiedziała: „Nie działo się nic niezwykłego,
ale działy się nowe rzeczy”.
Na kilka tygodni przez zabójstwem Howarda
Ros powiedziała, że za parę tygodni będę musiała dłużej popracować.
W wieczór zabójstwa
Ros powiedziała, że spotka się z Evanem i Howardem
w firmie, żeby omówić sprawy finansowe.
Zabrałam Philipa na trening hokeja.
Cztery razy w tygodniu Philip miał dwie godziny treningu.
Usłyszałam w głośniku swoje imię. Ros kazała mi oddzwonić.
Pierwszy raz. To się wcześniej nie wydarzyło.
Zapytała, jak idzie trening.
Powiedziałam: „Trwa pierwsza rozgrywka, potem ma być druga”.
Ona na to: „Dobrze, super”.
To był dziwny telefon, bo nie miała nic do powiedzenia.
Jakieś 20 czy 30 minut później
znowu usłyszałam swoje imię w głośniku.
Zadzwoniłam do niej.
Ros nie miała dla mnie żadnych informacji poza taką:
„Jeśli nie będzie mnie tam po treningu,
przyjedźcie do domu taksówką.
Nie wiem, czy tam będę, bo jeszcze nie skończyliśmy”.
Powiedziała: „Nie skończyliśmy”.
W kontekście tego, co robili, brzmi to przerażająco.
To było dla niej nietypowe.
Zawsze wiedziała, o której będzie w domu.
Zawsze wiedziała, co ja mam robić i co ona będzie robić.
Wieczory w tym domu tętniły życiem.
Dzwoniły telefony. Ona rozmawiała.
Sąsiedzi ich odwiedzali. Paliły się światła.
Telewizory były włączone.
Bardzo głośny i ekscytujący dom. Ale nie w tamten wieczór.
Paliło się światło nad kuchenką.
Reszta świateł była zgaszona.
Otworzyłam drzwi, a ona wyjrzała zza progu.
W szlafroku, miała mokre włosy.
Nigdy jej takiej nie widziałam.
Zapytała: „Jak trening?
Pewnie jesteś zmęczony. Pora spać. Dziękuję, Allyson”.
Pokazała mi, że to koniec.
Nie wejdę do środka.
Powiedziała: „Zostaw tu torbę”.
Zanim zdążyłam położyć torbę, powiedziała do mnie: „Dobranoc”.
Nigdy wcześniej tego nie robiła.
Zawsze chciała rozmawiać o tym,
co Philip robił w ciągu dnia.
Chciała wiedzieć wszystko.
To było coś nowego.
Siobhan Berry była oficer śledczą.
Spojrzałyśmy na Allyson i pomyślałyśmy:
„To dużo zmieni”. Ona myślała to samo.
Robiły notatki.
Patrzyły na siebie.
Jakby to były bardzo ważne informacje.
Allyson dała nam wiele odpowiedzi.
Wyszłyśmy stamtąd i powiedziałyśmy:
„Boże. To było niesamowite”.
Nowe informacje od Allyson Lewis opisujące nietypowe zachowanie Ros
zarówno przed i po zabójstwie.
Takie odchylenia od normy są dużym wskaźnikiem.
Ludzie zdradzają, że zrobili coś, czego wcześniej nie robili.
Trzeba to wyjaśnić.
Allyson Lewis przekazała nam informacje,
które zbliżyły Ros do tej sprawy.
Pokazały, jak dużo musiała zrobić, żeby to zaaranżować.
Znaleźliśmy dowody potwierdzające to, co nam powiedziała.
Pokonaliśmy przeszkodę.
Budujesz sprawę poszlakową małymi kamyczkami.
Szukasz nowych kamyczków,
aż uzbierasz ich stertę,
która będzie twoim dowodem.
To poszlakowe, ale mocne dowody.
Dzięki nowym informacjom, które kolega Howarda Arnold Brewer
oraz niania przekazali detektywom,
można było ich aresztować.
Aresztowano ich w 2017 roku.
Ros została aresztowana w swoim mieszkaniu o 6 rano.
Mieszkała ze swoim chłopakiem.
Evan Wald też został wtedy aresztowany.
Byłem przeszczęśliwy!
Nie mogłem uwierzyć w to, że ich aresztowano.
Długo na to czekaliśmy, delikatnie mówiąc.
Ale się udało.
Udało się.
27 STYCZNIA 2019 ROKU 23 LATA PO ZABÓJSTWIE HOWARDA
Czekałem na to ponad 20 lat.
Codziennie byliśmy na rozprawie.
Pierwszego dnia procesu poszedłem do toalety.
Wyszedł z niej Philip.
Ostatni raz widziałem go na śniadaniu po morderstwie Howarda.
Zobaczyłem go i wyglądał zupełnie jak Howard.
Powiedziałem: „Howard”.
Wyglądał identycznie.
Ani słowem się do mnie nie odezwał.
To była sprawa poszlakowa i każdy dowód był ważny.
Znałam tę sprawę na wylot.
Byliśmy przygotowani na ich linię obrony.
Zeznawanie przeciwko nim było czymś fenomenalnym.
To było niesamowite uczucie. Czułem satysfakcję.
Widziałem Franka na widowni.
Kiwał głową, gdy zeznawałem.
To było cudowne.
Ale to gówno znaczy bez ich skazania.
To nic nie znaczy.
Włożono w to ogrom pracy.
Proces trwał dwa miesiące.
Sprzątnąłem to i poraniłem sobie rękę.
Nie zdawałem sobie sprawy,
że Howard został zamordowany w taki brutalny sposób.
Wiedziałem, że go dźgnięto, ale nie znałem szczegółów.
Dopiero w sądzie poznałem szczegóły morderstwa.
Evan podszedł do Howarda od tyłu i podciął mu gardło.
Żeby Howard nie mógł krzyczeć.
Bo to twoje największe zmartwienie,
gdy tak kogoś atakujesz.
To była pierwsza rana, a potem było dźganie.
To była rzeź. Nie zabili go.
Zarżnęli go jak świnię w chlewie.
Ros przy tym była. Udowodnili to.
Podziwiałam Ros.
Miałam o niej wyobrażenie. Myślałam, że taka była.
Gdy zrozumiałam,
jak wiele mi umknęło, nie mogłam w to uwierzyć.
Przysięgli obradowali przez cztery dni.
Niedobrze. Nie mogłem tego pojąć.
BUDYNEK SĄDU KARNEGO
Wstać!
Ros i Evan zostali uznani za winnych.
Winni morderstwa drugiego stopnia.
Na sali słychać było echo słowa „winni”.
WDOWA I BRAT WINNI
To było coś.
Moja mama krzyczała: „Winni!”.
Zapanowała euforia.
To było uczucie większe od szczęścia,
bo sprawiedliwość została wymierzona.
Po tylu latach.
Wiem, że nie byłoby procesu, a co dopiero ich skazania,
gdyby nie Elizabeth Lederer.
Poszłam do Franka,
który cierpliwie czekał przez te wszystkie lata.
A on…
Krzyczał: „Winni! Oboje są winni!”.
Trzymał w ręku komórkę, dzwonił do wszystkich.
„Winni!” Kolejna osoba.
Tak długo na to czekał.
LIPIEC 2019 ROKU 4 MIESIĄCE PO WERDYKCIE
Frank przemówił na ogłoszeniu wyroku.
Nie mogę zasnąć, bo ciągle myślę
o przerażeniu i strachu, które odczuwał Howard
w tych ostatnich sekundach,
w których tych dwoje go zarzynało.
Tamtego marca straciłem trzy rzeczy.
Dwie, których nigdy nie odzyskam. Syna i swoją firmę.
Straciłem też Philipa.
Wiem, że nie chce na mnie patrzeć.
Przykro mi z tego powodu.
Ale chcę, żeby wiedział,
że go kochamy i chcemy, żeby wrócił.
Proszę.
Frank bardzo chciał, żeby sprawcy zostali ukarani,
ale najbardziej chciał mieć relację z Philipem.
Dowiedziałem się, że Philip studiował ekonomię w Londynie.
Nic o tym nie wiedziałem.
Nie dochodziły do mnie te wspaniałe wieści
o tym chłopcu, który dorósł.
O moim wnuku.
O jedynym synu mojego syna.
Chcę go odzyskać.
Kochamy go i tyle.
Nadal tak jest.
Philip poprosił sędziego
o złagodzenie kary dla matki,
która zabiła jego ojca.
Jak…
Poprosił o złagodzenie kary?
Nie rozumiem.
Usłyszałem głos Philipa
dopiero na ogłoszeniu wyroku.
Mówił o swojej matce.
Jaka jest świetna, jak go wychowywała.
Jedyne, co zrobiła,
to wypełniła jego umysł nienawiścią do naszej rodziny.
On na pewno obwinia mnie.
Jej rodzina obwinia mnie.
Bo wiedzą, że tak bardzo walczyłem o ten proces.
Nie darowałbym im.
Chce ją bronić, mimo że zamordowała mu ojca…
Niech tak będzie.
Musi być mu bardzo ciężko.
Jest drugą ofiarą tego wszystkiego.
Po Howardzie.
Jesteś przekonany, że matka cię ratuje,
a dziadek próbuje wpakować ją w kłopoty, mimo że nic złego nie zrobiła.
A potem to wszystko wychodzi w sądzie.
To nie to, w co wierzyłeś przez te wszystkie lata.
To musi być trudne.
Za tę zbrodnię, za to morderstwo,
skazuję każde z was
na karę więzienia od 25 lat do dożywocia.
Ros i Evan dostali od 25 lat do dożywocia.
W ich wieku to dla nich dożywocie.
Evan i Ros dostali to, na co zasłużyli.
Żyli wolno przez 23 lata.
Teraz powinni spędzić w więzieniu co najmniej 23 lata.
Sędzia odczytał wyrok. Philip nagle wstał.
Wyszedł stamtąd naburmuszony.
Zaproszono mnie na odczytanie wyroku.
Spóźniłem się, otworzyły się drzwi
i stanął przede mną Howard Pilmar.
Byłem w szoku.
Nigdy nie poznałem Howarda,
ale widziałem jego zdjęcia podczas śledztwa,
więc wiem, jak wyglądał.
Tą osobą był Philip.
Rozwiązanie niewyjaśnionej sprawy to wielki sukces osób, które to zrobiły.
To duża satysfakcja.
Ale skazanie sprawców nie ukoi bólu, który odczuwa rodzina.
Wyobrażam sobie Howarda.
Strach, który odczuwał
w tych kilku sekundach, w których go dźgano i mordowano.
Nigdy o tym nie zapomnę.
Rozmawiam z nim, gdy kładę się spać.
Mówię: „Jak mogło do tego dojść?
Dlaczego nie powiedziałeś mi,
że masz problem z tą kobietą?”.
Nie dostanę odpowiedzi.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Parę lat po morderstwie Howarda Pilmara mieliśmy sprawę dotyczącą siedmiu rodzin.
To było coś strasznego.
To rozdzierająca serce sprawa.
Wszystkie ofiary to niewinne dziewczyny.
Skala jego zbrodni wszystkich zszokowała.
Od walentynek ucieka przed policją.
Ma na koncie morderstwo, dwa gwałty i to może nie być wszystko.
„Seryjni mordercy”. Często się tak mówi.
On był jednym z nich.
Napisy: Kamila Krupiński ęsto się tak mówi.