MANHATTAN ADASI'NDA
CİNAYET DAVALARINA BAKAN İKİ DEDEKTİF EKİBİ VARDIR.
KUZEY MANHATTAN VE GÜNEY MANHATTAN.
ÇÖZÜLMESİ ZOR VE VAHŞİ CİNAYETLERİ SORUŞTURMAKLA GÖREVLİDİRLER.
BU YAPIM ONLARIN HİKÂYELERİNİ ANLATIR.
Pilmar ailesi 1995 yılının ocak ayında beni işe aldı.
Howard ve Ros Pilmar oğulları Philip'e bakacak birini arıyordu.
Çalışmaya başlayalı bir yıl olmuştu.
İşe gittim, Philip'in odasına girdim.
Yatakta okul kıyafetleriyle uzanmış tavana bakıyordu.
Babam dün eve gelmedi, dedi.
Üzgün olduğu belliydi.
Daha sonra antreye gittim.
Ros şok olmuş bir şekilde içeri girdi.
Ağladığı belliydi.
Orada öylece durdu, ellerini açtı ve "Howard öldü" dedi.
Aklımdan geçen şuydu.
"Bu gerçek olamaz."
1990'larda New York'ta cinayet oranı oldukça yüksekti.
Ama birinin Manhattan'ın göbeğinde kendi iş yerinde öldürülmesi
nadir bir durumdu.
14 ON DÖRT
Howard Pilmar tam 40 kez bıçaklanmıştı.
Birçok teori vardı ama cevap yoktu.
Faili meçhuldü ama faili meçhul cinayetler kapanmaz.
Her vaka insandan bir şey götürür.
Gerçekten önem vermezseniz bu işi yapamazsınız.
Gerçeği bulmak istersiniz.
Dedektiflerin işi budur.
İşin aslını öğrenmeyi hep sevmişimdir.
Aslında ne oldu?
Yakınlarını kimin öldürdüğünü bilmek bir aile için önemlidir.
Benim işim de bu.
New York'ta, New York Emniyeti'nde…
Olay bu.
CİNAYET VAKALARI: NEW YORK
22 MART 1996 SAAT 07.00
1996 yılında Merkez Güney Dedektif Ekibi'nin amiriydim.
New York'taki en yoğun dedektif ekibiydi.
Yılda 2.000 vaka oluyordu.
Daha işe gelmemiştim. Erkenden bir çağrı geldi.
Merkezdeki bir ofiste cinayet işlendiği söylendi.
Cuma günüydü. İşe yürüyerek gittim. Maaş günüydü. Neşem yerindeydi.
King Ofis Malzemeleri AŞ'de satış rakamlarım harikaydı.
Sanırım 08.20'de geldim. Hep erken gelirdim.
33. Cadde'deki binanın kapısında
hiç dışarı çıkmayan bir çalışan duruyordu.
Hep ofisinde dururdu. Dışarıdaydı.
"Ed, niye burada duruyorsun?" dedim.
Bana dönüp "Howard ölmüş" dedi.
Şirketin denetçisi 05.30'da işe geldiğinde Howard'ın cesedini bulmuş.
Hemen aşağı inip 911'i aramış.
Olay yerine ilk vardığımda
King Grup'un bir ofis malzemesi şirketi olduğunu,
ilk katın vitrin, dördüncü katın da çalışan katı olduğunu öğrendim.
Ceset dördüncü katın giriş bölümünde, asansörün hemen dışında bulundu.
HOWARD'IN CESEDİ 4'ÜNCÜ KAT
Kurban bıçaklanmıştı.
Çok kan dökülmüştü.
Koridordaki lavabo kanla doluydu.
Bu birinin ellerini veya cinayet silahını orada yıkadığını gösteriyordu.
Hatırladığım kadarıyla…
…büyük bir şok yaşadım.
"Hayır" diye haykırdım.
O sırada cesedi çıkarıyorlardı.
Howard'ın cesedi…
Ofiste Howard'ın cesedinin bulunduğunu öğrenince
ayaklarım yerden kesildi.
Her anne baba çocuğunun öldüğünü,
bilhassa da cinayete kurban gittiğini öğrenince
böyle hisseder.
Bugün bile hislerimi ifade edemiyorum.
Howard ve babam her gün birlikte çalışırdı.
Çok yakınlardı.
Howard 40 yaşına girmişti.
Birbirlerine benziyorlardı. İkisi de neşeli bir karaktere sahipti.
Çok dışa dönük, çok cana yakınlardı.
Herkes onları severdi.
Howard dükkâna ilk geldiğinde dört veya beş yaşındaydı.
Hep şirketimde çalışmak istedi.
Ortağımla 1 Mart 1958'de kırtasiye malzemesi işine başladık.
Ofis malzemeleri işiydi.
Her türlü ticari baskıyı yapıyorduk.
Bu tür şeylerdi.
Öldürülmeden beş, altı ay önce
işi ona bırakmıştım.
Oğlunun öldürülmesi Frank'i yıktı.
Bir ebeveynin çocuğunu gömmesi sıra dışıdır.
Babalık yapamadan,
oğullarımın başarılarını, yaptıklarını göremeden bir hayat sürmeyi
hayal bile edemiyorum.
Baba olmayı hiçbir şeye değişmem. Bence baba olmak…
…hayatımdaki en önemli unvan.
Dünyam onun etrafında dönüyordu. Howard benim gözümde…
…her şeyimdi.
Ne olduğunu anlamaya çalıştık.
İnsanlarla konuşup kameraları inceledik.
Pek çok arama yaptık. O gün ilk aramayı yaptık.
Cinayet silahı aradık, çöplere, asansör boşluklarına baktık.
Parası, kişisel eşyaları hâlâ üzerindeydi.
Sıradan bir soyguna benzemiyordu.
Howard ofiste öldürüldü.
Polis oradaydı.
Orada olmak bile insanı rahatsız ediyordu.
Dedektifler Howard'dan nefret eden, ona zarar verebilecek,
onunla tartışmış çalışanların listesini çıkarmamı istedi.
Tek bulduğum kişi geçen aylarda ayrılan biriydi.
Mağazadaki fotokopi merkezinde çalıştı.
Önemsiz bir işti ama bir ipucuydu. Bunun izini sürdüler.
Diğer çalışanlara onu sordular, ardından onunla görüştüler.
Ardından onu önemsiz bularak elediler.
Bence Howard harika bir patrondu.
Odaya girdiğinde varlığı hissedilirdi.
Hepimizle bağ kurmuştu. Bizi aile gibi görürdü.
Kesinlikle hayatının baharındaydı.
Sağlıklı, başarılı, cana yakındı.
Harika bir insandı. Böyle birinin öldürülmesi inanılmaz.
Howard'ın otopsisinin son saatine gittim.
40'tan fazla kez bıçaklanmıştı. Yaraların hepsi derin değildi.
Bu yaralardan beşi onu öldürmeye yetecek boyuttaydı.
Bir de ölüm sonrası yarası vardı.
Kalbi durduktan, resmen öldükten sonra
fail onu bıçaklamaya devam etmiş.
Howard'a karşı zalim, kişisel bir saldırı gerçekleşmiş.
Cenaze törenine gittik.
Cenazede üniformalı dedektifler vardı.
Orada bulunarak aileye destek olduk.
Ama aynı zamanda
orada garip davranan biri var mı diye bakmak istedik.
Bu, eşi dışında çok üzgün bir kadın veya tartışan iki kişi olabilirdi.
Buna ek olarak cenazeye gelen herkesi kayıt altına aldık.
Bir şey olursa kayıtları inceleyebilecektik.
Cenazeye binden fazla kişi katıldı.
Biraz ürkütücüydü.
Yahudilikte cenazeden sonra ölen kişinin evi ziyaret edilir
ve matem tutulur.
Buna "şiva" denir.
Howard'ın eşi Ros şivayı evimizde yapmak istedi.
Şivayı kendi evlerinde yapmanın Philip'i üzeceğini düşündü.
Tabii ki kabul ettik.
Philip babasını severdi, babası da ona tapardı.
Philip sekiz yaşındaydı. Sekiz yaşındaki birine göre çok zekiydi.
Çok geveze, mutlu ve enerji dolu bir çocuktu.
Babası öldükten sonra Philip'in değiştiğini görmek…
Yaşam enerjisi kayboldu.
Gevezeliği gitti.
Öz güveninde değişiklik oldu.
Cesur bir çocuk olarak onda gördüğüm tüm bu özellikler
bir anda kayboldu.
Bu özelliklerini yitirdi.
Babasının yokluğunda yalnızdı.
Şivadan sonra Ros ofise geldi.
Yanında büyük bir iş ürünleri şirketinden iki beyefendi vardı.
Şirketi onları satma konusunda bir anlaşma yaptı.
İşi yürütemedi.
Kırtasiye işinden anlamazdı.
Fikir ayrılığı yaşadık.
"Şirketi mi satıyor? Olamaz. Bu da ne demek?"
O zamanlar ayda bir milyon dolar ciro yapıyorduk.
15 kadar satıcımız vardı.
Biz olmadan iş olmazdı, müşteri olmazdı.
"Şirketi siz alırsanız biz yokuz" dedik.
Bu yüzden şirketi Ros'dan satın aldık.
Frank işin dinamiklerini ve sektördeki önemli isimleri açıkladı
çünkü işin nasıl yürüdüğünü,
kimin neden sorumlu olduğunu anlamak gerekiyordu.
Howard'ın tüm çalışanlarını sorguladık.
Yaklaşık 60 çalışanı sorguladık.
Her biriyle iki, üç kez görüşmüşüzdür.
Bu 180 sorgu ediyordu.
Dedektifler gerekli özeni göstererek hepimizle iki kez görüştüler.
Birinci görüşme baştan savmaydı.
İkinci sorguda bana şunu sordular. "Bir tartışmaya kulak misafiri oldun mu?"
Howard'ın cesedini bulmadan bir gün önce saat 17.30'da
Howard ve eşi Ros arasında
çok sert, şiddetli bir tartışma duydum.
Howard bağırıp çağırıyordu.
Howard telefonda şöyle bağırdı.
"Seni adi kaltak."
Şöyle düşündüm.
"Bu bir evlilikte unutulması zor bir şeydir."
Ros, Howard'ın çıktığı ilk kızdı.
Liseyi birlikte okudular, sonra aynı eve taşındılar.
Çok geçmeden de evlendiler.
Çok güzel, büyük bir Yahudi düğünüydü.
Güzel bir parti verdik.
Howard çok mutluydu.
Evliliğiyle ilgili en ufak bir sorunla karşılaşmadım.
Her durumda daha çok tanık gerekir.
Arkadaşlarla, aileyle görüştük. Her şey ortaya çıktı.
Evlilikleri iyi gitmiyordu.
Bir yasak ilişki olabileceğini, sebebin bu olduğunu düşündük.
Howard Pilmar'ın sevgilisi var mıydı?
Belki "Dinle, ilişkimiz bitti.
Ben evliyim. Sana para yok" dedi.
Kadın da çıldırıp onu bıçakladı. Belki böyle oldu.
Bu yüzden her türlü ihtimali elemek için
kurbana odaklanıp o an hayatında ne olduğunu öğrenmelisiniz.
Soruşturma sonucunda
Howard'la ilişki yaşayan birkaç kadın tespit ettik.
Cinsel ilişki miydi bilmiyorum ama selamlaşmaktan fazlası vardı.
Bu dedikoduları ben de duydum.
Howard'ı başkasıyla görmedim.
Howard başkasıyla birlikte olduğundan hiç bahsetmedi.
Orada geçirdiğim sekiz yıl boyunca
hiç kimse Howard'ı başkasıyla gördüğünü söylemedi.
Bu bir söylentiydi.
Bu kadınlarla görüştük ve Howard'ın çapkın biri olduğunu gördük
ama bir sonuç çıkmadı.
Bazıları ipucundan bir sonuç çıkmayınca hayal kırıklığına uğrar
ama bu aslında iyi bir şeydir
çünkü bu konu kapanır ve daha sonra sorun yaratmaz.
Howard'ın ölümünü soruştururken çok hırslı biri olduğunu öğrendik.
Babası işi daha ileriye taşıma konusunda Howard'a çok güvenmiş.
Howard ileriyi gören biriydi.
Ofis malzemeleri satan bir yere bir kafe açtı.
Starbucks'tan önce Philip'in Yeri vardı. Philip'in Yeri bir ilkti.
Latte, kapuçino, espresso almak için kapıda bekleyenler olurdu.
Orada bir kafe olması bize yepyeni bir müşteri kitlesi getirdi.
Öyle başarılı oldu ki Carnegie Hall'da da bir kafe açtık.
"New York'ta sokaklarda dolaşıp kahve içen kimseyi bulamazsın" dedim.
Hayal bile edemedim
ama bu durum ikimiz arasındaki bilgi farkını gösterdi.
Howard kafeye oğlu Philip'in adını verdi.
"Philip'in Kahve Dükkânı."
Bir aile şirketiydi.
Eşi Roslyn'le Carnegie Hall'un yakınındaki 56. Cadde'de çalıştım.
Ros'un kardeşi Evan da 33. Cadde'deki kahve dükkânında çalıştı.
Howard'ın Roslyn'in kardeşi Evan'ı pek sevmediğini öğrendik.
Evan, King Ofis Malzemeleri'nin içindeki Philip'in Kahve Dükkânı'nda çalışıyordu.
Howard, Ros'a iyilik olsun diye işsiz Evan'ı işe aldı.
Ros ve Evan iki kafeyi de işletiyordu.
1994'te Philip'in Kahve Dükkânı'nda işe başladım.
O da benden kısa bir süre sonra başladı.
Howard, Evan'ın kafeyi yönetmesini hiç istemiyordu.
Bunun sebebi… Sonuçta orası Howard'ındı.
Evan kontrolü ele almaya başlamıştı.
"Burası benim" der gibiydi ama onun değildi.
Pilmar ailesi için çalışmaya başladığım dönemde
Philip "Hadi kafeye gidelim" dedi.
Oraya vardığımızda Ros, Evan'la konuşuyor,
Howard'ın istediği hamur işi düzenini açıklıyordu.
Evan çıldırdı, sinirle vitrini açtı, bir tepsiyi çıkarıp fırlattı.
"Howard'ın ne istediği umurumda değil" dedi.
Özellikle de yeğeninin, müşterilerin önünde böyle davranması
gerçekten şok ediciydi.
Bu bende büyük bir ilk izlenim bıraktı.
POLİS NEW YORK EMNİYETİ
MERKEZ GÜNEY KARAKOLU
Şivadan sonra Roslyn ve Evan'ı sorguya çektik.
Cinayet gecesi Ros ve Evan'ın ne yaptığını öğrenmek istedik.
Evan'ın şirkette terfi almasını konuşmak için
Howard'ın o gün Evan'la spor salonuna gittiğini söylediler.
Evan kahve dükkânından ayrılıp
kâğıt şirketinde satış bölümüne geçmek istemiş
çünkü satış elemanları o ara iyi kazanıyormuş.
Evan bana göre arkadaş canlısı değildi.
Onunla konuştuğunuzda homurdanırdı.
"Merhaba", "hoşça kal" diye homurdanırdı.
İşimizde parlak bir geleceği yoktu.
Howard ve Evan spor salonunda buluştuktan sonra
ofiste Roslyn'le görüşmüşler.
İş yerindeki güvenlik karmaşık olduğundan
Ros iş yerini kapamayı bilmiyordu.
Howard iş yerini kapamaya geldi.
Evan ve Ros, Howard'ı iş yerinde bıraktı.
Onu en son canlı gören onlar.
Eşi ve kayınbiraderi saat 20.00'de ayrıldığında Howard sağsa
ve saat 05.00'te cesedi bulunduysa
20.00 ila 05.00 arasında kim geldi ve ona bunu kim yaptı?
Her yerde kameraların olmadığı bir dönemdi
ve ofislerde güvenlik kamerası yoktu.
Cinayet silahını bulamadık
ama olay yerindeki üniformalı polis memuru
Evan'ın sol elinde kesikler olduğunu not defterine kaydetmiş.
Evan solaktı.
Bir insan Howard Pilmar gibi defalarca bıçaklandığında
kan yağ gibi akar ve bıçağın sapına ulaşır.
Bıçaklayan kişi büyük ihtimalle yaralanır
çünkü çok kaygan olduğundan bıçağın sapını tutamaz.
Evan birkaç gece önce kırık tabakları topladığını söyledi.
Kesikler anlattıklarıyla örtüşmüyordu ama bize daha çok kanıt gerekiyordu.
Howard'a ait olmayan bir kan damlası bulmayı umuyorduk.
Laboratuvardan sorumlu olan adli tabip bana şöyle demişti.
"DNA testi yapabiliriz ama test sonrası numune kaybolur.
Bu test işini ertelemelisin çünkü teknoloji ilerleyecek.
İleride daha iyi test yapabiliriz."
MAYIS 1996 HOWARD PILMAR CİNAYETİNDEN İKİ AY SONRA
Soruşturmanın ikinci ayında
Philip'in Kahve Dükkânı'nın
14.500 dolar vergi borcu olduğunu tespit ettik.
Çoğumuz için 14 bin dolar cinayet işlemeye değmeyen bir meblağdır
ama dikkate değer bir şeydi çünkü maddi bir sorun söz konusuydu.
Daha sonra Ros'un eski patronuyla ilgili bilgi geldi.
Ros 1991 ila 1995 arasında onun için çalışmış
ve 160 bin dolarlık çeki zimmetine geçirmiş.
Ros diş hekimi asistanıydı
ve patronunun hesaplarına da bakıyordu.
Evliliği iyi gitmiyordu.
Devlete 14.500 dolar,
dişçiye de 160 bin dolar borcu vardı.
Bu yüzden olaya farklı bir gözle baktık.
Bu işin bir boyutu daha vardı.
Para meselesi gündeme geldiğinde Ros'un tek söylediği şuydu.
"Howard'a söyleme. Beni terk eder. Philip'i benden alır."
Hayat sigortasından 1,2 milyon dolar aldı.
King şirketi, Philip'in Kahve Dükkânı,
Doğu 72. Cadde'deki daireleri,
Millerton, New York'taki yazlıkları,
Vermont'taki bir kayak evinin hissesi ve Philip ona kaldı.
Bu durum odak noktamızı değiştirdi.
Daha sonra Howard'ın boşanmak istediğini öğrendik.
Boşanmak istediğini söyleyen birden fazla kaynak vardı.
Bu, işleri daha da ilginç kıldı.
Boşanma olsaydı Ros, Philip'i vermek istemezdi.
Howard da Philip'i vermezdi çünkü Philip, Howard'ın her şeyiydi.
Zaman geçtikçe
cinayetin sebebinin Philip olduğuna ikna oldum.
Bunu Ros yapmıştır. Başka birinin gerekçesi olamazdı.
Ros, Evan'la sorguya çekildiklerini, Frank'in olay çıkardığını söyledi.
"Frank benimle konuşmak istemiyor, öfkeli. Bunu benim yaptığımı düşünüyor" dedi.
Dedenin ona kızgın olmasını
çok tuhaf karşılamıştım.
Howard'ın ölümünde Evan'ın parmağı olduğuna inanıyordum.
Ros'un bu işte parmağı olduğunu hiç düşünmemiştim.
Ros'la aramda bir konuşma geçti.
O ve Philip'le, ailem arasında bir seçim yapmamı söyledi.
24 yaşındaydım. Tabii ki ailemi seçtim.
Bir seçim yapmak zorunda kalmayı hiç anlamamıştım.
O konuşmadan sonra Ros ve Philip'i bir daha göremedik.
Babam önce oğlunu, sonra da torununu kaybetti.
Yaşadığını bildiğiniz birini görememek oldukça zordur.
Bu, Philip'in seçimi değildi.
Annesi onun adına bu seçimi yaptı.
Howard'ın öldürülmesinden aylar sonra
Ros, Philip'le aramdaki iletişimi, Philip'in ailemle iletişimini kesti.
Bu trajik bir hikâyeden de öte.
Bütün aile dağıldı.
Howard'a çok benzeyen torunlarıyla irtibatı kaybetmek
ailenin canını yakmıştır.
Ailenin yaşadığı stresi hayal bile edemiyorum.
Howard, ben ve Philip haftada bir kez okuldan önce kahvaltıya giderdik.
Ranger ve Yankee maçlarına giderdik.
Bu sıkça aklıma geliyor.
Torunumu görememenin nasıl bir his olduğunu
hiç kimse anlayamaz çünkü o ilk oğlumun oğlu.
Tek oğlumun oğlu.
MART 1997 HOWARD PILMAR CİNAYETİNDEN BİR YIL SONRA
Bu işi Evan ve Roslyn'in yaptığına ikna olmuştum
ama daha çok kanıt lazımdı.
Bir yıl sonra araştırma yaptık.
Cinayetin yıl dönümünde
cinayet mahalline ve 56. Cadde'deki kafeye afişler astık.
Katiller bu fanteziyi tekrar yaşamak, saygısını sunmak
veya yaptıkları işi anmak için çoğu zaman olay yerine geri döner.
Astığımız afişler yırtılıyordu.
Bunu bir fırsat olarak gördük.
Afişleri tekrar astık
ve afişlerin asıldığı yerleri izlemeye başladık.
Afişleri kim mi yırtıyordu?
Bir gözetleme aracı ayarladılar.
Afişleri indiren kişilerin
Ros'un kız kardeşi ve erkek kardeşi Evan olduğunu gördüler.
Aradıkları kişi sensen, katil sensen o posterleri orada görmek istemezsin.
Bize verdikleri mesaj şuydu. İşlerine karıştık.
Bu bizi şoke etti.
Her gün polisi arardım. Bazen iki kez, bazen daha fazla arardım.
Bir keresinde Roger Parrino şöyle dedi.
"Frank, beni dinle. Duvara tosladığımızda haber veririm."
Bölge savcısı dava açmak istemedi.
Elinde yeterli kanıt yoktu. Kanıtlar dolaylıydı.
Howard Pilmar'ın öldürülmesinden üç yıl sonra
soruşturma hâlâ devam ediyordu.
Polis bir sonuca ulaşamamıştı.
Ros'u şüpheli görüyorduk
ama tutuklanma sebebi zimmete para geçirmek oldu.
Evan'ı ele vermesi veya itiraf etmesi için ona baskı yapmayı umdular
ama Ros öyle yapmadı.
Avukatlarının zamanlaması iyiydi. Cezayı ertelediler.
Mahkûmiyet çıktığında tüm borcunu geri ödemişti.
Bu yüzden şartlı tahliye oldu.
Borcunu ödedi. Sigortadan para aldığı için parası vardı.
Cinayet sayesinde birçok şey elde etmişti.
Howard'ın öldürülmesinden üç yıl sonra
DNA konusunda teknolojide ilerlemeler kaydedildi.
Lavaboyla cesedin bulunduğu yer arasında bir kan damlası vardı.
O kan damlası Evan'a ait çıktı.
Bu çok ilginç bir bilgiydi ama yine de bir sorun vardı.
Bu damla cinayetten önce düşmüş olabilirdi ve o yere erişimi vardı.
Bu yüzden aile içi şiddet vakaları çok zordur
çünkü çoğu zaman
katilin cinayetten çok önce kurbana ve o yere erişimi vardır.
Tüm kanıtlar Roslyn Pilmar'ı ve kardeşi Evan'ı işaret ediyordu.
Başka bir şeyi işaret eden bir kanıt söz konusu değildi.
Bunları duyduğunuzda bunun basit bir vaka olduğunu sanırsınız
ama yasalar bakımından haklı olarak basit bir vaka değil.
Şüpheye yer bırakmayacak şekilde ispatlamanız gerekir.
Mahkemeye, duruşmaya, büyük jüriye gitmeye hazır değilseniz
tutuklama yapmak istemezsiniz.
Daha çok kanıt gerekiyordu.
Bir gün Parrino bana geldi.
"Frank, sanırım duvara tosladık" dedi.
Belki birileri vakayla ilgili bilgi verir diye
Howard'ın her ölüm yıl dönümünde
New York Times'ta ölüm ilanı veriyordum.
Parrino artık cinayetten sorumlu teğmen olmasa da
neredeyse her gün Merkez Güney Karakolu'nu aradım.
Bu işin peşini bırakmadım.
Babam bir gün olayın çözüleceğini düşünüyordu.
Her gün ona yaşam enerjisi veren buydu.
"Vaka bir gün çözülecek.
Dua edeceğiz. Vaka çözülecek."
Howard'ın ölümünü yaşamak
ve katillerin serbestçe dolaşması…
Bu çok büyük bir acı.
Bunca yıl arkadaşlarla yemeğe çıktık.
Yeni gelişmeler var mı diye merak ederlerdi.
Vakayla ilgili bilgi arıyorlardı.
Onlara şöyle derdim.
"Bu işten paçayı kurtarmaları mümkün mü?"
AFGANİSTAN HOWARD PILMAR CİNAYETİNDEN 17 YIL SONRA
2013'te Deniz Piyadeleri'nde sivil danışman olarak görev yapıyordum.
11 Eylül'de sağ kaldığım için suçluluk duygusu yaşadım.
Yedi yıl boyunca beş görevde Orta Doğu'ya gitmemi sağlayan bu oldu.
Son görevim sırasında bir telefon geldi.
Howard Pilmar vakasının yeniden açılacağını öğrendim.
Çözülmemiş oldukları için hâlâ aklımdan çıkmayan çok az vaka var
ama birinci sıradaki vaka bu.
Dünyadaki her dedektifin
bir nedenden ötürü elinden kaçırdığı bir vaka vardır.
Bu, kariyerlerinde ulaşılamamış bir noktadır.
Bu hiç aklınızdan çıkmaz.
Çözülmemiş Vaka Birimi pek sevilmez.
Eleştiri getirmelerinden korkulur. Bu konuda endişem yoktu.
2013 yılında Emniyet'ten ayrılalı üç yıl olmuştu
ve New York Savcılığı Dava Bölümü'nde
Baş Müfettiş Yardımcısı olarak görev alıyordum.
Rob Mooney gelmiş geçmiş en zeki dedektiflerden biridir.
Tavsiye vermesi, yol göstermesi için çağrıldı.
Afganistan'da beni aradıklarında
Pilmar vakasının yeniden açılmasını memnuniyetle karşıladım.
Tüm kanıtların Roslyn Pilmar ve kardeşi Evan'ı işaret ettiğini
vakaya bakan kişilere anlattım.
Çözülmemiş vakalarda başta odaklanılan şeye odaklanamazsınız
çünkü bu bir sonuç vermemiştir.
Her şeye en baştan bakmanız gerekir.
Kapalı fikirli davranıp bir şeyi atladıysak
birlikte gerçeği bulalım.
Vakaya yeni insanların bakması çok faydalıdır.
Vaka emin ellerdeydi.
NEW YORK SAVCILIĞI
Bir gün Liz beni aradı.
Vaka üzerinde çalıştığını söyledi.
Liz Lederer'la ilk tanıştığımda ofisi kutularla doluydu.
Hepsinin üzerinde Pilmar yazıyordu. Vakada çok çabaladığını biliyordum.
Vakayı çözmeden önce yapmanız gereken birçok şey vardır.
Her belgeyi okumanız, her görüntüyü izlemeniz,
bulabileceğiniz herkesle konuşmanız gerekir.
Kutuları karıştırıp durduk.
Bir kâğıt parçasının üzerinde Arnold Brewer yazıyordu.
İzini sürdük. Howard'ın çok yakın arkadaşıydı.
Howard Pilmar arkadaşı Arnold Brewer'la buluşup
NCAA maçını izleyecekti ama gelmedi.
"Howard kayınbiraderiyle spor salonuna gideceğini,
ardından geleceğini söyledi" dedi.
Evan Wald ve Ros Pilmar polise verdiği ifadelerinde
Evan ve Howard'ın saat 20.00'de spor salonundan döndüğünü,
Howard'ın ofiste kalıp çalıştığını söyledi.
Ama anlaşılan o ki Arnold Brewer'ın o gece Howard'la randevusu varmış.
Howard işte kalıp çalışmayacaktı.
Arnold Brewer'ın verdiği bu ifade
cinayet aralığını çok dar bir zaman dilimine indirdi.
Soruşturma sırasında
Ros'un cinayet gecesi Howard'ı iş yerinden arayıp
ona bir sesli mesaj bıraktığını öğrendik.
Selam How. Saat 21.45.
Hâlâ işte olup olmadığını,
NCAA maçını izlemek için
istediğin spor barına gidip gitmediğini merak ettik.
Neyse. Saat 20.10, 20.15 civarı eve geldim.
Ara beni. Eve kaçta geleceğini haber ver.
Az önce konuştuğu
ve yarım saat içinde görmeyi beklediği birine
çok fazla detay veriyordu.
O sesli mesajı hatırlıyorum.
Her şeyi incelemeye başladığınızda hiçbir şey tek başına yeterli gelmez.
Tüm dolaylı kanıtları bir araya getirmeye başladığımızda
tüm bunlar tek bir şeyi işaret ediyordu.
Evan ve Roslyn o gece Howard'ı öldürmüştü.
Tüm kanıtları inceleyip Howard'ın arkadaşlarıyla konuştuktan sonra
Ros Pilmar ve Evan Wald'ın cinayeti işlediğinden emindik.
Ron Tucker Howard'ın karısına küfrettiğini duydu.
Ona çok kızgındı.
Bu saat 17.30 civarıydı.
Ona birçok küfür etti.
Karısı aynı gece mesaj bıraktı.
Mesajın sonunda "Seni seviyorum Howie" diyordu.
Bu çok düşünülmüş bir sesli mesajdı.
Kanıt bırakmaya çalıştığını biliyordu.
"Onu özledim. Onu hayatta sandım.
Onu aradım, onu sevdiğimi söyledim" demek içindi.
Olayın zamanlaması göz önüne alındığında Howard çoktan ölmüştü.
Bu hikâyeyi Ros uydurdu.
Howard'ı öldürmek için tüm bu senaryoyu uydurdu.
Ros olmasaydı cinayet işlenmezdi.
Ros hayat sigortası parasını, şirketleri, yaz evini, kayak evindeki payı almak için
bu cinayeti planladı.
Oğullarının velayetini alacaktı.
Bunun iyice anlaşılması üzerine
bunu mahkemede ispatlamamız gerektiğini anladık.
Evan'ın kesikleri vardı, olay yerinde Evan'ın kanı vardı.
Evan'ın Howard'dan nefret ettiğini bilen birçok tanık vardı.
İkisini de suçlayabilmek için
Ros'u olayla ilişkilendiren bir kanıt bulmamız gerekiyordu.
Bayan Lederer şöyle dedi.
"Evan'ı mahkûm edeceğimizi biliyorum ama Ros konusunda söz veremem."
Ama ona çok güveniyordum.
Geriye bir tek bakıcının kaldığını fark ettik.
"O bakıcıyı bulmalıyız" dedim.
Allyson Lewis o aileyle yaşıyordu.
İşlerin nasıl yürüdüğünü biliyordu.
Cevap bulamadığımız sorulara cevap verebilirdi.
Dedektifler olarak bakıcıyla soruşturmanın başında konuştuk.
Pek iş birliği yapmadığını hissettik.
O zamanlar çok genç bir kadındı.
Belki de olayın sonuçları hakkında net düşünmüyordu.
21 yaşında polis tarafından sorgulanınca korktum.
Elimden geldiğince sorularına cevap verdim.
Sorular esasen Howard'la ilgiliydi.
Howard'la çok fazla etkileşimim olmadı.
Sonra Japonya'da bir iş buldum ve ülkeden ayrıldım.
Ros'la pek görüşmedim.
20 yıl sonra bir telefon geldi. Büyük bir sürpriz yaşadım.
"Howard Pilmar cinayeti hakkında seninle konuşmak istiyorum" dedi.
Allyson Lewis avukatının ofisinde buluşmak istediğini söyledi.
Yanlış yapmış olabileceği düşüncesiyle
avukatıyla buluşmak istediğini düşündüm.
İçeri girdiğinde çok içtendi.
Her şeyi samimiyetle anlattı.
Anlattıkları inanılmazdı.
Hiç öğrenemeyeceğimiz şeyleri öğrenmemizi sağladı.
Onlarla buluştuğumda Liz şunları sordu. "Ev ortamı nasıldı?"
"Haftanın nasıl geçtiğini anlat."
"Bana evlerinden bahset."
Pilmar ailesi ve Philip için her şeyin çok sıkı bir düzeni vardı.
Çalıştığım süre boyunca Ros zaman konusunda çok titizdi.
Daireyi, yaşam tarzını ve Ros'un evi nasıl idare ettiğini
tüm detaylarıyla anlattı.
"Howard'ın öldürüldüğü hafta sıra dışı bir şey oldu mu?" dediğimizde
"Pek sıra dışı bir şey olmadı. İlk kez yaşanan birçok şey oldu" dedi.
Ros, Howard'ın öldürülmesinden birkaç hafta önce
"Birkaç hafta sonra geç saatlere dek çalışman gerek" dedi.
Ros cinayet gecesi
mali durum toplantısı için
Evan ve Howard'la iş yerinde buluşacağını söyledi.
Philip'i hokey antrenmanına götürdüm.
Philip haftada dört gece iki saat antrenman yapıyordu.
Hoparlörden beni çağırdılar. Ros bana mesaj bırakmış.
Bu daha önce hiç olmamıştı. İlk kez yaşanıyordu.
"Orada durumlar nasıl?" dedi.
"Hâlâ birinci hücum hattındayız. İkinci hücum hattını konuşuyorlar" dedim.
"Peki, iyi" dedi.
Ros pek bir şey demediğinden bakıcı o aramayı tuhaf bulmuş.
20, 30 dakika sonra
hoparlörden yine beni çağırıp resepsiyona gitmemi söylediler.
Onu tekrar aradım.
Ros yine pek bir bilgi vermeden sadece şunu söyledi.
"İlk hücum hattı bitmeden yetişemezsem arabayı eve götürürsün.
Gelip gelmeyeceğimi bilmiyorum çünkü burada işimiz bitmedi."
"Burada işimiz bitmedi" dedi.
Yaptıkları şeyi düşündüğümde tüylerim diken diken oluyor.
Bu onun için sıra dışı bir şeydi.
Her zaman eve kaçta geleceğini bilirdi.
Her zaman benden ne istediğini ve ne yapacağını net bir şekilde söylerdi.
Ev çoğu akşam çok hareketliydi. Telefon susmazdı. Ros telefonla konuşurdu.
Komşular ziyarete gelirdi. Tüm ışıklar, televizyonlar açık olurdu.
Gürültüsü, heyecanı eksik olmayan bir evdi ama o gece öyle değildi.
Ocağın üzerindeki ışık yanıyordu.
Evdeki tek ışık buydu.
Kapıyı açtım, eşikten baktı. Üzerinde bornoz vardı. Saçı ıslaktı.
Onu hiç böyle görmemiştim.
"Nasıl geçti?" diye sordu.
"Eminim çok yorulmuşsundur. Yatma vakti. Teşekkürler Allyson" dedi.
Beden dili "İşimiz bitti. İçeri giremezsin" diyordu.
"Çantayı oraya bırakabilirsin" dedi.
Ben çantayı daha kapıdan geçirmeden "İyi geceler" dedi.
Mesaim bittiğinde hiç böyle yapmazdı.
Her seferinde Philip'in o gün ne yaptığını etraflıca konuşmak isterdi.
Her şeyi bilmek isterdi.
O gün çok farklı davranıyordu.
Siobhan Berry müfettişti.
İkimiz de Allyson'a bakıp şöyle dedik.
"Bu büyük fark yaratacak." Allyson da aynı şeyi düşünüyordu.
Not alıyorlardı.
Anlattıklarım çok önemli bilgiymiş gibi
masada birbirlerine bakıyorlardı.
Allyson bir sürü boşluğu doldurdu, birçok şeyi aydınlattı.
Dışarı çıktığımızda "Vay canına. İnanılmazdı" dedik.
Cinayet öncesinde ve sonrasında
Ros'un sıra dışı davranışlarına dair Allyson Lewis'in verdiği yeni bilgiler
normalden sapmayı gösteren büyük işaretlerdi.
İnsanlar açıklama gerektiren hiç yapmadıkları bir şey yaptığında
kendilerini ele verir.
SAAT 19.55 ALLYSON'A İLK MESAJ GELDİ
Allyson Lewis'in verdiği bilgiler
Ros'un bu işte parmağı olduğunu
ve bu işi planlamak için çok emek verdiğini gösteriyordu.
Bize anlattıklarını doğrulayan birçok şey bulduk.
Böylece büyük bir engeli aştık.
Dolaylı kanıta dayanan bir davayı ufak parçalarla oluşturursunuz.
Küçük parçaları bulmaya devam ettikçe elinizde bir yığın oluşur.
Bu da size çürütülmez bir kanıt sunar.
Dolaylı olsa da güçlü bir kanıttır.
Howard Pilmar'ın arkadaşı Arnold Brewer'ın ve bakıcının verdiği yeni bilgiler
tutuklama yapmaya yetiyordu.
Tutuklama 2017'de gerçekleşti.
Ros sabah saat altıda evinde tutuklandı.
O sırada sevgilisiyle yaşıyordu.
Evan Wald da aynı anda tutuklandı.
Mutluluktan havalara uçtum!
İkisinin de tutuklandığına inanamadım.
Gerçekleşmesi çok uzun sürse de sonunda gerçekleşti.
Gerçekleşti.
27 OCAK 2019 CİNAYETTEN 23 YIL SONRA
Bu 20 yıldır beklediğim bir şeydi.
Her gün duruşmaya gittik.
Duruşmanın ilk gününde erkekler tuvaletine girdim.
Philip de erkekler tuvaletinden çıkıyordu.
Onu en son kahvaltıda, Howard'ın öldürülmesinden sonra görmüştüm.
Onu gördüğümde tıpkı Howard'a benziyordu.
"Howard" dedim.
Birbirlerine o kadar benziyorlardı.
Bana tek kelime bile etmedi.
Dolaylı kanıta dayalı bir dava olduğundan her şey önemliydi.
Bu davayı baştan sona çalışmıştım.
Yaptıkları her savunmaya hazırlıklıydık.
İkisi aleyhinde tanıklık yapmak müthişti.
İnanılmaz bir duyguydu. Büyük bir haz aldım.
Mahkemede Frank'i gördüm.
Ben ifade verirken Frank'in başını salladığını gördüm.
Harikaydı.
Ama mahkûmiyet kararı olmadan bunun hiçbir anlamı yoktu.
Bu iş için büyük emek harcandı.
Duruşma iki ay sürdü.
Ortalığı temizlerken elimi kestim.
Howard'ın vahşice öldürüldüğünden hiç haberim yoktu.
Bıçaklandığını biliyordum ama mahkemede duyana kadar
cinayetin boyutundan haberim yoktu.
Sanırım Evan, Howard'ı arkadan yakalayıp boğazını kesmiş
çünkü çığlık atmasını istememiş.
Birine pusu kurduğunuzda ilk endişeleneceğiniz şey bu olur.
Bence ilk yara buydu, ardından tam gaz devam etti.
Onu öldürmekle kalmadılar, katlettiler.
Onu ağıldaki domuz gibi katlettiler.
Ros da olay yerindeydi. Olay yerinde olduğunu kanıtladılar.
Ros'a gerçekten hayrandım.
Onu gerçekten tanıdığımı sanıyordum.
Gerçek yüzünü göremediğimi anladığımda
dünyam tersine döndü.
Jüri en az dört gün görüştü.
Durum iyi değildi. Anlayamadım.
CEZA MAHKEMESİ BİNASI
Herkes kalksın!
Ros ve Evan hemen orada suçlu bulundu.
İkinci dereceden cinayetten suçluydular.
O mahkeme salonunda "suçlu" kelimesi yankılanıyordu.
Çok duygusaldı.
Annem "suçlu" diye haykırıp durdu.
Mutluluktan havalara uçtuk.
Bunca yıl sonra Howard için adaletin tecelli etmesi
mutluluktan öte bir duyguydu.
Elizabeth Lederer olmasaydı
bırakın mahkûmiyeti, duruşma bile olmazdı.
Bunca yıldır sabreden Frank'i görmeye gittim.
"Suçlu! İkisi de suçlu!" diyordu.
Cep telefonunu çıkarıp tanıdığı herkesi aramaya başladı.
"Suçlu!" Ardından bir sonrakini arıyordu. Bunun olmasını uzun zamandır bekliyordu.
TEMMUZ 2019 KARARDAN DÖRT AY SONRA
Frank mahkemede konuşmak için kürsüye çıktı.
Bu ikisi tarafından katledilirken
hayatının son anlarında
Howard'ın yaşadığı dehşet ve korku aklıma geldikçe
gözlerime bir an bile uyku girmiyor.
Mart ayında üç şeyi kaybettim.
Oğlum ve şirketimi asla geri alamayacağım.
Ama Philip'i de kaybettim. Bana bakmak istemediğini biliyorum.
Buna çok üzülüyorum
ama onu sevdiğimizi ve bize dönmesini istediğimizi
bilmesini istiyorum.
Yalvarırım.
Frank sorumluların hesap vermesini çok istese de
asıl istediği Philip'le ilişki kurmaktı.
Philip'in London School of Economics'te okuduğunu öğrendim.
Bundan haberim yoktu.
Bu harika haberi yeni almıştım.
O çocuk artık büyümüştü.
Torunum.
Oğlumun tek oğlu.
Onu geri istiyorum.
Onu seviyoruz, hepsi bu.
Bu hâlâ geçerli.
Philip hâkim karşısına çıkarak
babasını öldüren annesi için hoşgörü istedi.
Nasıl olur da hoşgörü istersin?
Bilemiyorum.
Mahkemeye kadar
Philip'in konuştuğunu duymamıştım.
Annesinden bahsediyordu.
Annesinin onu iyi yetiştirdiğini anlattı.
Bence annesinin tek yaptığı şey
Philip'in aklını ailemize karşı nefretle doldurmaktı.
Eminim Philip beni suçluyordur. Ros'un bütün ailesi beni suçluyordur
çünkü mahkemede çok serttim. Peşlerini bırakamazdım.
Babasının öldürülmesi karşısında annesini savunmak istiyorsa
öyle olsun.
Onun yerinde olmak çok zor.
Tüm bu olayda Howard'ın ardından ikinci kurban o.
Annesinin onu kurtardığına,
annesi bir şey yapmamışken dedenin annesini suçladığına ikna oldu.
Ardından olay mahkemede sonuçlandı.
Yıllardır inandırıldığı şeyin tersi oldu.
Bunu yaşamak çok zordur.
Bu suçtan, cinayetten ötürü
sizleri 25 yıl ila müebbet hapis cezasına mahkûm ediyorum.
25 yıl ila müebbet hapis cezası aldılar.
Yaşlarını düşünürsek müebbet demek.
Evan ve Ros hak ettiklerini buldu.
23 yıl özgürce yaşadılar.
Şimdi en az 23 yıl hapiste kalmalılar.
Hâkim cezayı açıkladı. Philip birden ayağa kalktı.
Bir hışımla oradan uzaklaştı.
Karar duruşmasına davet edildim.
Geç kalmıştım. Kapı bir anda açıldı.
Karşımda sanki Howard Pilmar vardı.
Bu beni hayrete düşürdü.
Howard'la hiç tanışmamış olsam da
soruşturmada resimlerini gördüğümden dış görünüşünü biliyordum.
Karşımdaki kişi Philip'ti.
Çözülmemiş bir vakayı çözmek vakayı çözenler için çok önemlidir.
İnsanı tatmin eder.
Ama mahkûmiyet kararı ailelerin acısını dindirmez.
Howard vahşice bıçaklanıp öldürülürken
ömrünün son anlarında yaşadığı o korkuyu hayal ediyorum.
Bu asla atlatamayacağım bir şey.
Her gece yattığımda onunla konuşuyorum.
"Nasıl oldu da bunu yaşadın?
Bu kadınla sorun yaşadığını neden bana söylemedin?" diyorum.
Ama cevap alamıyorum.
GELECEK BÖLÜMDE
Howard Pilmar cinayetinden birkaç yıl sonra
yedi aileyi ilgilendiren bir vaka vardı.
Yoğun duyguların yaşandığı bir vakaydı.
Bu vaka son derece yürek parçalayıcıydı.
Kurbanların hepsi masum genç kızlardı.
İşlediği suçların büyüklüğü insanı hayrete düşürüyordu.
Sevgililer Günü'nden beri kaçak.
Bir cinayet ve iki tecavüz olayı var ve devamı da olabilir.
"Seri katil." Bu sıkça söylenir. O adam bir seri katildi.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi adam bir seri katildi.