NA MANHATTANIE ISTNIEJĄ DWIE JEDNOSTKI DETEKTYWISTYCZNE
ZAJMUJĄCE SIĘ ZABÓJSTWAMI:
MANHATTAN PÓŁNOC I MANHATTAN POŁUDNIE.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE I NAJTRUDNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
W latach 90. na Harlemie Wschodnim
doszło do serii morderstw i gwałtów.
Wszystkimi ofiarami były niewinne, młode dziewczyny.
Uduszono je i zadźgano.
„Seryjni mordercy”. Często się tak mówi.
Był jednym z nich.
Stworzyliśmy grupę zadaniową
złożoną z najlepszych detektywów, z którymi pracowałem.
Na Harlemie Wschodnim była zła osoba, którą trzeba było złapać.
Nigdy w życiu nie pragnąłem niczego bardziej
niż wymierzenia sprawiedliwości za te osoby.
Każda sprawa zabiera ci kawałek duszy.
Jeśli ci nie zależy, to nie jest to praca dla ciebie.
Chcesz odkryć prawdę.
To robią detektywi.
Lubię zaglądać za kulisy. Co naprawdę się stało?
Rodzina musi wiedzieć, kto zamordował ich bliskiego.
To moja praca.
Policja w Nowym Jorku…
To jest to.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: NOWY JORK
Pracowałam na Hiszpańskim Harlemie.
Przydzielono mnie tam w 1983 roku. Byłam policjantką patrolującą ulice.
Na Wschodnim Harlemie żyje społeczność latynoska.
Byłam jedyną Latynoską w komisariacie.
Większość kariery spędziłem na Harlemie Wschodnim.
Panuje tam niesamowity klimat.
Cały dzień gra muzyka.
Pracowałem tam w mundurze, potem sześć lat jako agent,
zanim dostałem się do biura detektywów.
Kochałem pracę w tej dzielnicy.
Gdy byłem młodym policjantem,
patrolowałem pieszo Hiszpański Harlem.
To było tętniące życiem miejsce. Ludzie cały czas coś robili.
Zwykle dobre rzeczy.
Zadzwoniono do mnie 2 czerwca około 6.30.
Doszło do zabójstwa.
Blok na Harlemie Wschodnim.
ZNALEZIENIE OFIARY
Dotarłem na miejsce. Ofiara leżała na schodach.
Miała może 19 albo 20 lat. Kobieta, czarna o jasnej karnacji.
Dużo się działo.
Policja zabezpieczała miejsce zbrodni.
Śledczy zbierali dowody.
Nie było śladów urazów, ran kłutych ani postrzałowych.
Podejrzewaliśmy, że została uduszona.
Nie miała przy sobie dokumentów.
Żadnej legitymacji szkolnej czy prawa jazdy.
Detektywi przeszukali budynek.
Zrobiliśmy zdjęcia jej twarzy,
żeby pokazać je ludziom w budynku.
„Poznajesz tę dziewczynę?”
Rozmawialiśmy ze wszystkimi osobami we wszystkich mieszkaniach.
Budynek ma 20 kondygnacji, dziesięć mieszkań na piętrze.
Nic nie znaleźliśmy.
Nie mieszkała tam. Nie spotykała się z żadnym mieszkańcem.
POLICJA 23. KOMISARIAT
Sprawdziliśmy, czy ktoś zgłosił zaginięcie w ciągu ostatnich 36 godzin.
Znaleźliśmy jedno, którego opis pasował do naszej ofiary.
Poprzedniego dnia rodzina zgłosiła zaginięcie młodej dziewczyny.
Rashedy Washington.
Do rodziny pojechali detektywi.
Wzięli zdjęcie.
Nie jest to łatwe.
To nigdy nie jest łatwe.
Jak to się mogło stać?
CIOCIA I KUZYNKA
Została nam ukradziona.
Trudno ci funkcjonować, bo nawet tego nie pamiętasz.
Chodzisz jak we śnie.
Krzyczałam i płakałam.
„Zabili moją córeczkę”.
Rasheda była moją siostrą bliźniaczką.
Bliźniaki tworzą wyjątkową więź,
gdy tylko przychodzą na świat.
Urodziliśmy się razem i myślałem, że razem umrzemy.
Rodzina opowiedziała nam o swojej córce.
Rasheda i jej brat urodzili się i dorastali w Nowym Jorku.
Gdy Rasheda skończyła liceum,
została przyjęta na Fashion Institute of Technology.
To jedna z najlepszych szkół mody.
Ukończyliśmy szkołę 15 czerwca 1997 roku.
Cieszyła się.
Była typową osiemnastolatką. Uczyła się i pracowała.
Miała plan na siebie i swoje życie.
Realizowała go.
Gdy masz 18 lat,
nie myślisz, że możesz stracić kogoś tak bliskiego w tak straszny sposób.
Była pełną energii i niesamowitą osobą.
KOLEŻANKA
Potem jej nie było.
Dowiedzieliśmy się, że była dobrą uczennicą,
dobrą córką i siostrą. Byli kochającą się rodziną.
BIURO NACZELNEGO LEKARZA SĄDOWEGO
To było zabójstwo.
Sekcja zwłok wykazała, że zginęła przez uduszenie.
Ucisk klatki piersiowej i szyi.
Została wykorzystana seksualnie.
Znaleziono na niej płyny ustrojowe i DNA.
Opracowany profil DNA sprawdzono w bazach danych,
ale nie znaleziono żadnego dopasowania
ani podejrzanych.
Gdy pracowałam w sekcji specjalnej,
widziałam sprawy, w których gwałt nie był zaspokojeniem seksualnym.
Czasami to nienawiść wobec kobiet, mężczyzn, dzieci czy tych, których gwałcą.
Napaść seksualna i uduszenie to pokaz siły i kontroli.
To mówi wiele o zabójcy.
Jest słaby i tylko tak czuje się silny.
W 1998 roku pracowałem przy zabójstwie w Central Parku.
Dość wcześnie policja i asystenci prokuratora
zaczęli ze sobą współpracować,
bo zrozumieliśmy, że potrzebujemy się nawzajem.
Prokuratorzy są przy wszystkim.
Słyszą o najbardziej przerażających szczegółach danej sprawy.
Przydzielono mi sprawę Rashedy Washington.
Wszyscy chcieli jak najszybciej ją rozwiązać.
DOM RASHEDY
Rasheda Washington mieszkała przy Pierwszej Alei z rodziną
na osiedlu 1199 Plaza.
Znaleziono ją osiem przecznic od domu.
Chcieliśmy stworzyć oś czasu, żeby zawęzić sprawę.
Ostatni raz widziano Rashedę żywą około godziny 21.30.
- Pracowała w sklepie Express. - Na 34 ulicy.
- Tak.
- Wracała do domu około 22. - Zgadza się.
Skończyła pracę, pożegnała się ze współpracownikami,
poszła na metro, jak przypuszczali, bo robiła tak codziennie.
Zwykle wysiadała z metra na 110 ulicy i Lexington Avenue.
Później szła z Lexington do swojego mieszkania.
Wiedzieliśmy, że mieszkała na Pierwszej Alei na wysokości 109 ulicy.
Znaleziono ochroniarza, który wtedy pracował.
Widział ją codziennie, ale nie w tamten wieczór.
Wiedzieliśmy, że ciało odnaleziono około godziny 6 następnego dnia.
Osiem przecznic od domu.
Jak dostała się na klatkę schodową na 14. piętrze przy Piątej Alei 1345?
ZNALEZIONO RASHEDĘ
Nikt nie wiedział.
Lubiła spędzać czas w domu.
Chodziła do szkoły i pracy. Zawsze wracała do domu na noc.
Nie mogliśmy zrozumieć,
jak znalazła się w tamtym miejscu.
Pamiętam, jak zapytali mnie:
„Czy ktoś zwrócił twoją uwagę, gdy spędzaliście czas w okolicy?”.
Nikt nie przyszedł mi do głowy.
Rasheda miała chłopaka.
Gdy nie wróciła wtedy do domu, pomyślałam:
„Postanowiła spędzić noc poza domem albo zrobić coś dziwnego”.
Detektywi zapytali, czy znałam jej chłopaka.
Znałam go, widziałam ich razem. Spędzałam z nimi czas.
Nic nie wskazywało, żeby mógł zrobić coś takiego
czy skrzywdzić Rashedę.
Zapytałem o jego nazwisko i adres.
Rozmawialiśmy z nim.
Po rozmowie z jej chłopakiem nic nie wskazywało,
że miał z tym jakiś związek.
Był załamany.
Rozmawialiśmy ze wszystkimi, których znała.
Miała jakichś podejrzanych znajomych ze szkoły albo z pracy,
którzy mogli przyczynić się do jej śmierci?
Ale dzieciaki, z którymi się trzymała, miały w życiu cel.
Jak ona go spełniały.
Miło było to słyszeć, ale było to wkurzające,
bo nie znaleźliśmy żadnych tropów.
We wszystkich sklepach w okolicy
rozwiesiliśmy plakaty z nadzieją, że ktoś zadzwoni z informacjami.
Nie wiedzieliśmy, czy została porwana.
Może dobrowolnie z kimś poszła?
Szukaliśmy dziwnych zachowań.
Szukaliśmy czegoś, co wyda się nietypowe.
Co nam pomoże.
Nic nie znaleźliśmy.
Utknęliśmy. Nie mieliśmy żadnych tropów.
25 WRZEŚNIA 1998 ROKU 3 MIESIĄCE PO ZABÓJSTWIE
Parę miesięcy po zabójstwie Rashedy Washington
piętnastolatka wracała do swojego domu
na osiedlu Paladino.
Weszła do windy i nacisnęła przycisk.
Wszedł za nią mężczyzna.
Groził jej nożem.
Zaciągnął ją na klatkę schodową. Zgwałcił ją.
Ukradł jej biżuterię i ją tam zostawił.
Przyjechała policja.
Na klatce schodowej znaleźli dwie rzeczy.
Bluzę FUBU i czapkę bejsbolówkę.
Dziewczyna powiedziała, że sprawca miał na sobie te ubrania.
Miał na sobie tę bluzę i tę czapkę.
Wysłano tę bluzę, czapkę i materiały biologiczne
do biura lekarza sądowego, żeby zostały zbadane.
6 STYCZNIA 1999 ROKU 4 MIESIĄCE PO GWAŁCIE NA OSIEDLU PALADINO
6 stycznia 1999 roku
dostaliśmy informację z biura lekarza sądowego,
która wszystko zmieniła.
Na bluzie i czapce nie było żadnych dowodów.
Ale DNA z nasienia pobranego z ciała Rashedy Washington
było takie samo jak nasienie pobrane z ofiary gwałtu na osiedlu Paladino.
Obie te zbrodnie popełniła ta sama osoba.
ZABÓJSTWO RASHEDY WASHINGTON OFIARA GWAŁTU NA OSIEDLU PALADINO
To było pocieszające,
bo mogliśmy połączyć te dwie sprawy.
Wkurzające było to,
że nie wiedzieliśmy, kto to zrobił.
Dwa tygodnie później zadzwoniło do nas biuro lekarza sądowego.
W tamtej okolicy znaleziono kolejną zgwałconą dziewczynę.
Miała 13 lat.
Była przerażona, groził jej nożem.
Zawiązał jej oczy jej ubraniem.
Zgwałcił ją i okradł na ciemnej klatce schodowej.
Pobrano materiał biologiczny.
Pasował do tego z poprzedniego gwałtu i morderstwa.
Ofiary były w podobnym wieku, były podobnej postury.
To były drobne, młode Latynoski albo czarne o jasnej karnacji.
Wszystkie były w tej samej okolicy.
Mamy wzór.
Na ulicy grasuje seryjny gwałciciel i morderca.
Śledztwo nabrało rozpędu.
Przyspieszyliśmy.
Piętnastolatka została zgwałcona na osiedlu Paladino.
Tak nazwaliśmy grupę zadaniową.
Ta grupa zadaniowa była jak wyspa zaginionych zabawek.
Były w niej osoby z biura prokuratora,
John Irwin i ja,
oraz cały wachlarz postaci, które były świetnymi detektywami.
Był w niej Scott Wagner,
jeden z najbardziej zapalonych detektywów, z którymi pracowałem.
Był w niej Rob Mooney. Ma w sobie dużo empatii.
Ma świetny kontakt z ofiarami.
Poznałam Boba Mooneya w barze.
Chodziłam do baru Phebe’s na Bowery.
Rozmawiała z kimś obok.
Rozmowa była po hiszpańsku.
Po chwili zauważyła, jest bardzo spostrzegawcza,
że chyba ich podsłuchuję.
Spojrzałem na nią i powiedziałem:
„Spokojnie, skarbie.
To niebezpieczne, gdy nie wiesz, z kim rozmawiasz”.
A ona: „Co jest, kurwa?”.
Mówię: „Znasz hiszpański?”.
To szok, że Bob mówi po hiszpańsku.
Ma 180 centymetrów wzrostu, to biały facet, Irlandczyk.
Pracował w latynoskiej, dominikańskiej dzielnicy.
Gdyby wiózł z aucie przestępców,
którzy rozmawiali ze sobą o tym, gdzie ukryli broń czy narkotyki,
Bob Mooney rozumiałby, co mówią.
Byłem detektywem w komisariacie, ale gdy powstała grupa zadaniowa,
odsunięto nas od naszej pracy w komisariacie
i kazano zająć się tylko tymi sprawami.
Ofiara gwałtu spotkała się z policyjnym portrecistą.
Na podstawie jej opisu powstał rysopis,
z którego zrobiono plakat.
POSZUKIWANY ZA ZABÓJSTWO I GWAŁT
Wisiały we wszystkich witrynach, na każdym słupie.
Obkleiliśmy nimi Harlem Wschodni.
Stworzyliśmy infolinię.
Szkoda, że media się w to nie zaangażowały.
Zaangażowały się, gdy im powiedzieliśmy,
żeby stworzyły materiał.
Może ktoś gdzieś przeczytałby gazetę z naszym plakatem w środku.
Wydaje mi się, że gdyby ofiary
nie były młodymi czarnymi czy Latynoskami, to media byłyby bardziej zainteresowane.
To przykre.
Nie obchodzi nas, czy ofiara jest czarna czy brązowa,
czy sprawca jest czarny, brązowy czy biały.
Na Harlemie Wschodnim był złoczyńca, którego trzeba było złapać.
Zrobię, co w mojej mocy, żeby zapłacił za to, co zrobił.
Osiem miesięcy po zabójstwie Rashedy
zadzwoniono na infolinię.
Zadzwoniła kobieta.
Powiedziała, że na mieście gada się o tym,
że Ace jest odpowiedzialny za te morderstwa i gwałty,
do których doszło w okolicy.
Ksywka „Ace” brzmiała znajomo.
Scott przypomniał sobie niewyjaśnioną sprawę.
Wrócił do komisariatu, zabrał akta,
wrócił do grupy zadaniowej i powiedział: „To chyba on”.
10 września 1997 roku pracowałem przy sprawie zabójstwa.
Latynoska.
Miała 19 lat. Znaleziono ją na dachu budynku przy 218 i 1014 ulicy.
ZABÓJSTWO W 1997 ROKU
Miała spalone 90% powierzchni ciała.
Przesłuchałem Arohna Malika Kee.
Mówiono na niego „Ace”. Taką miał ksywkę.
Jego numer pojawił się w billingach z jej telefonu.
Chciałem go przesłuchać.
Powiedział, że on i jego dziewczyna przyjaźnili się z ofiarą.
Mieli pójść coś zjeść.
Powiedział, że nie przyszła.
Dzwonili do niej, ale nie przyszła.
Odpowiadał na wszystkie pytania.
Jego mowa ciała niczego nie zdradzała.
Nie było żadnych znaków, które wyłapujemy podczas przesłuchiwań.
Znaków, które pokazują, że ktoś kłamie.
Niczego nie mogłem się doczepić.
Na koniec przesłuchania zapytałem go,
czy mogę zrobić mu zdjęcie.
Zgodził się.
Wróciłem do swoich dokumentów, a na zdjęciu
miał na sobie szarą bluzę z logo FUBU.
Taką samą zostawiono na miejscu gwałtu.
Rysopis wyglądał jak kopia mojego zdjęcia.
Ten rysopis.
To był wykapany Arohn Kee.
To nie kwalifikuje się jako podstawa do aresztowania,
ale wskazało nam to drogę.
Arohn Kee był wtedy jedynym podejrzanym.
Sprawdzili Arohna Kee.
Miał na koncie napady i kradzieże.
Jeden z detektywów z 23. komisariatu zwrócił uwagę na pisownię imienia.
A-R-O-H-N, dość nietypowa pisownia.
Powiedział: „A ta sprawa?”.
Przyniósł akta sprawy Paoli Illeri.
Powiedział: „To wzór”.
Wyjaśnił go nam.
24 STYCZNIA 1991 ROKU 8 LAT PRZED ZABÓJSTWEM RASHEDY
Styczeń 1991 roku.
Trzynastolatka Paola Illera
wracała do domu ze szkoły późnym popołudniem.
Jej rodzina mieszkała przy 420 i 111 ulicy na 29. piętrze.
Zadzwoniła domofonem.
Po paru minutach zastanawiali się, gdzie jest.
Zaginęła gdzieś między wejściem a 29. piętrem.
O 16.30 zadzwoniła do mnie moja mama, że Paola nie wróciła do domu.
Szwagier uznał, że to dziwne, i zadzwonił na policję.
MATKA PAOLI
Gdy przyjechałam, panowało zamieszanie. Wszędzie jej szukałam.
Gdy mama Paoli nerwowo szukała córki
i zastanawiała się, gdzie jest,
mężczyzna wyprowadzał psa przy East River obok kładki dla pieszych.
Znalazł tam ciało młodej dziewczyny, została zadźgana,
uduszona, napadnięta, zgwałcona.
To była Paola Illera.
Znaleziono ją dziesięć przecznic od domu.
ZNALEZIONO PAOLĘ
Miałam nadzieję, że ona nadal żyje.
Mój szwagier powiedział: „Olga, Paola nie żyje”.
Krzyknęłam: „To kłamstwo!
Dlaczego kłamiesz? Dlaczego mi to robisz?”.
Potem przyszła moja mama i powiedziała, że to prawda.
Że ona nie żyje.
Gdy odnaleziono ciało Paoli,
detektywi przeszukali budynek przy 420 i 111 ulicy,
w którym mieszkała Paola, zapukali do wszystkich drzwi.
Zapukali do mieszkania 1910.
Rozmawiali z Arohnem Warfordem.
Pokazali mu zdjęcie Paoli.
Powiedział: „Widziałem ją. Wsiadłem z nią do windy”.
Wysiadł na swoim piętrze.
Ona pojechała wyżej. Tak zeznał.
Był notowany za rabunek i włamanie.
Za nic brutalnego.
Uznali go za otwartego, uwierzyli, że był szczery,
był rozmowny, sympatyczny.
Nie uważali, że ktoś taki mógł dokonać tego morderstwa.
Mieszkała w tym samym budynku co Arohn.
Poza tym nic innego ich nie łączyło.
Śledczy chcieli zebrać dowody.
Na jej rajstopach pod spodniami znaleźli różne włosy.
Nieznany włos został wysłany do laboratorium.
W tamtym czasie
mogli jedynie określić go
jako włos należący do czarnego mężczyzny.
Tyle mogli powiedzieć.
Detektywi w tamtym czasie
nie mieli na czym pracować, nie mieli tropów.
Sprawy nie rozwiązano.
8 LAT PO ZABÓJSTWIE PAOLI
Po omówieniu sprawy Paoli
zdaliśmy sobie sprawę, że osobą, która jako ostatnia widziała ją żywą,
podczas śledztwa w 1991 roku,
był ten mężczyzna, Arohn Warford.
Inny detektyw z grupy zadaniowej zapytał:
„Scotty, pod którym numerem mieszka Arohn Kee?”. Powiedziałem.
A on: „Tam mieszka Arohn Warford”.
Sprawdziliśmy Arohna Warforda w bazie danych.
Znaleźliśmy powiązanie z Kee.
Cynthia Kee to matka Arohna Kee.
Warford to nazwisko ojca Arohna Kee.
To odkrycie…
„O Boże. Arohn Warford,
czyli Arohn Kee, jako ostatni widział Paolę żywą”.
„Boże. Arohn Kee to ostatnia osoba,
która rozmawiała z ofiarą w 1997 roku, zanim ona zniknęła”.
To był szok.
Wiedzieliśmy, że jest źle, bo te dwa morderstwa tworzyły wzór,
ale było gorzej, niż przypuszczaliśmy.
Jako osoba oskarżająca o przestępstwa na Manhattanie mogę powiedzieć,
że było mnóstwo takich na tle seksualnym.
Nie tylko na Harlemie Wschodnim. W całym mieście.
Na szczęście seryjni mordercy są rzadkością.
Wtedy stało się dla nas oczywiste, że on jest jednym z nich.
Wszystkim skoczyło ciśnienie. Wszyscy chcieli go aresztować.
„Dorwijmy go”.
Ale musieliśmy się powstrzymywać i działać zgodnie z przepisami.
Musieliśmy je wypełnić, żeby móc zakuć go w kajdanki.
Potrzebowaliśmy od niego próbki DNA, która na pewno byłaby od niego.
Porównalibyśmy ją z próbkami z miejsca zbrodni.
Pytanie brzmi: „Jak ją zdobyć?”.
Jednym ze sposobów na legalne pobranie DNA jest porzucona własność.
Pomyśleliśmy: „Obserwujmy Kee i go śledźmy.
Poczekajmy, aż splunie na chodnik.
Poczekajmy, aż wyrzuci do śmietnika kubek po kawie”.
Moglibyśmy powiązać jakiś przedmiot, który dotknął jego ciała,
z próbką DNA z tego przedmiotu,
a potem porównać to z tymi z miejsca zbrodni.
Jednostka specjalna policji
zamontowała kamerę pod jego drzwiami, żebyśmy wiedzieli, że wychodzi.
8 LUTEGO 1999 ROKU 8 MIESIĘCY PO ZABÓJSTWIE RASHEDY
Nigdy nie będziemy tego pewni,
ale podejrzewaliśmy, że wiedział, że go śledziliśmy.
Przez tydzień
Arohn Kee nie wyrzucił nic na chodnik.
Ale 8 lutego popełnił przestępstwo,
które było zupełnie inne niż te, przez które go śledziliśmy.
Arohn to seryjny złodziej.
Interesował się elektroniką i komputerami.
Poszedł do dużego sklepu z elektroniką.
Kupił nowy komputer.
Włożył stary komputer w pudełko po nowym.
Próbował go zwrócić jako nowy komputer.
Powiedział: „Sprzedaliście mi taki. Oddajcie mi kasę”.
Nikogo nie oszukał.
Wezwali policję z północnego Midtown.
Przyjechała i go aresztowała.
Byliśmy w szoku, że to się wydarzyło.
Pomyśleliśmy, że to okazja, żeby pobrać od niego próbkę DNA.
HARLEM WSCHODNI
Pojechałem do komisariatu z Joelem Potterem.
Niestety już go wypuścili.
Oskarżono go i wyszedł. Nie mogli go tam trzymać.
Potter porozmawiał z policjantem, który pracował w areszcie.
„Karmiłeś dziś aresztowanych?” Powiedział, że tak.
Zapytał, czy dostali kubki. Dostali.
Zebrał wszystkie kubki z cel i je zabrał.
Szybko dostarczyliśmy te dowody do biura lekarza sądowego.
Rzucili wszystko i zaczęli je badać.
Dziś zajmuje to kilka minut.
Wtedy zajmowało to 72 godziny.
Ale czuliśmy się komfortowo,
bo mieliśmy u niego kamerę i go obserwowaliśmy.
12 LUTEGO 1999 ROKU 4 DNI PO ARESZTOWANIU KEE
Wyniki przyszły 12 lutego.
Dobra wiadomość była taka, że pasowały.
DNA pobrane z jednego z kubków pasowało do tego z miejsca zbrodni.
Zła wiadomość była taka, że DNA z kubka z celi Arohna Kee
nie pasowało do tego z miejsca zbrodni.
Nie mogliśmy tego zrozumieć.
Nie wiedzieliśmy dlaczego.
Znaleźliśmy osobę z celi obok celi Kee.
Przesłuchaliśmy go.
Zapytaliśmy go o aresztowanego z celi obok.
Powiedział: „Był jak wrzód na dupie.
Walił w moją celę, aż zapytałem go,
czego ode mnie chce. Chciał zamienić się kubkami”.
Zrobił to.
Ten dżentelmen zgodził się, żebyśmy pobrali od niego DNA.
Pasowało do DNA z kubka z celi Arohna Kee.
Czyli mówił prawdę.
Wszyscy się cieszyli,
bo ostatnia część zagadki
nie była już zagadką.
Stwierdziliśmy, że na podstawie dowodów
możemy powiązać Kee z tymi zbrodniami i go aresztować.
Ale się spóźniliśmy.
Był sprytny.
Wiedział o kamerze. Zniszczył ją.
Zgubił śledzących go i zniknął.
Wiedzieliśmy, że jest niebezpieczny. Mógł mieć broń. Nie wiadomo.
Przez całą noc próbowaliśmy go namierzyć.
Dowiedzieliśmy się, że ma dziewczynę na Brooklynie.
Miała na imię Angelique.
Miała 16 lat.
Skontaktowaliśmy się z jej matką.
Arohn Kee przyszedł po jej córkę, a ona z nim poszła.
Matka nie wiedziała, dokąd poszli.
Arohn Kee miał wtedy 29 lat, ale wyglądał na dużo młodszego.
Sprawiał, że rodzice czuli się spokojni.
Ma ładny uśmiech. Jest uprzejmy. Zabiera ich córkę na randkę.
Nie mieli żadnych powodów,
żeby podejrzewać, że coś się stanie.
Ale był seryjnym mordercą i gwałcicielem.
Ta szesnastolatka, z którą poszedł, była w jego typie.
Martwiliśmy się, że będzie jego kolejną ofiarą.
ZAGINĘŁA ANGELIQUE STALLINGS
Determinacja, żeby go złapać, była ogromna.
Teraz mówiono o tym we wszystkich mediach.
Wyniki badań DNA powiązały go
z zabójstwem siedemnastolatki Rashedy Washington i dwoma gwałtami.
Podejrzewa się go o dwa inne zabójstwa i porwanie Angelique Stallings.
Dowiedzieliśmy się, że Kee miał wiele dziewczyn.
Następnego dnia matka jednej z dziewczyn Kee,
która mieszkała w tym samym budynku co Kee,
obejrzała wiadomości i zaczęła działać.
Poprosiła nas o pomoc.
Powiedziała, że uważał ją za matkę.
Mówił do niej „mamo”.
Była z nim w kontakcie.
Dzwonił do niej.
Pojechałem do niej.
Podała mi numer, który wyświetlił się na telefonie.
Od razu kazałem technikom go namierzyć.
Dzwonił z budki telefonicznej
przy hotelu Miami Sun w Miami.
Następnego ranka polecieliśmy do Miami.
19 LUTEGO 1999 ROKU 7 DNI PO POTWIERDZENIU DNA
Powiadomiliśmy o tym policję z Miami.
Pojechaliśmy do hotelu Miami Sun,
obserwowaliśmy wejście i mieliśmy nadzieję, że się pojawi.
Pięć minut później spacerował po ulicy.
Dzięki Bogu była z nim Angelique.
Wpadliśmy do recepcji hotelu,
ale już poszedł na górę.
Wchodziłem po schodach.
Sierżant z wydziału zabójstw w Miami zapytał, co robię.
Powiedziałem, że idę go dorwać. A on: „O nie.
Wezwiemy tu oddział SWAT”.
Parę minut później
na dachach budynków obok siedzieli snajperzy,
a nad hotelem latał helikopter.
Przyjechał oddział SWAT z Miami. Mieli karabiny.
Słyszałem ich przez radio:
„Pierwsze piętro czyste. Drugie piętro czyste”.
Parę minut później po schodach zszedł porucznik
z Arohnem zakutym w kajdanki.
Dobry wieczór.
Podejrzany o morderstwo i gwałt został zatrzymany w obskurnym hotelu.
Policja powiązała go z jednym morderstwem i dwoma gwałtami…
Spojrzałem na Arohna.
Rozpłakał się.
Powiedział: „Przepraszam”.
ZBIEG ZŁAPANY
Chciałem być osobą, która go aresztuje.
Zwłaszcza dlatego, że mnie oszukał
we wrześniu 1997 roku,
gdy prowadziłem sprawę zabójstwa i spalenia ciała na dachu.
Ale nie każdy może być tym, który aresztuje.
I tak jesteś częścią zespołu.
Byliśmy nią. Odczułem wielką ulgę.
Cieszyliśmy się, że go aresztowaliśmy.
Bardziej z tego, że jego dziewczyna żyła.
W ciągu pół godziny John i ja robiliśmy rezerwacje,
żeby dołączyć do Roba Mooneya w Miami.
Teraz musimy przesłuchać Arohna.
Wszedłem tam z innym detektywem.
Mówiliśmy do niego, a on nic nie odpowiadał.
Nieważne, co mówiłem, nie wydawał żadnego dźwięku.
Milczał.
Pytałem o Rashedę, o sprawy prowadzone przez Scotta,
o te gwałty,
a on: „Nic o tym nie wiem. To nie byłem ja”.
Mówię: „Mamy twoje DNA.
Tak je zdobyliśmy. Tam było.
Nie zgadujemy. To nie przypadek”.
Poprosił o prawnika i położył głowę na stole.
To był koniec. Nie odezwał się już ani słowem.
POLICJA W MIAMI
Było późno, około północy.
Angelique Stallings, którą zabrał do Miami,
była z nami w komisariacie.
Mój partner powiedział,
że Angelique chce tam wejść i się z nim pożegnać.
Powiedziałem: „Ona ma 16 lat, a on jest gwałcicielem.
To zły pomysł.
Nie zgadzam się”.
John i Rich byli przy tej rozmowie.
Powiedzieli: „Nie, wpuśćmy ją tam”.
Angelique weszła do pokoju.
Gdy ją zobaczył, ona powiedziała:
„Skarbie, co zrobiłeś?”.
I wszystko wypaplał.
Przyznał się jej do każdej zbrodni.
Powiedział swojej dziewczynie, że mu przykro.
Że miał pragnienia.
Nie panował nad nimi, przez nie zrobił te rzeczy.
Wprawiło ją to w zakłopotanie.
Była przerażona tym,
co stało się z Kee.
Ale była mądrym dzieckiem.
Była bardzo opanowana jak na dziecko w takim wieku,
które znalazło się w takiej sytuacji,
w której na szczęście znajduje się niewiele osób.
Dzięki Bogu, że wszystko jej powiedział.
Wszyscy byli zachwyceni.
To, co powiedział, było bardzo ważne.
To jeden z niewielu momentów, w których mówił prawdę.
Wiedzieliśmy, że Angelique Stallings będzie bardzo ważna podczas procesu.
Sprawa zaczęła się od początku, gdy go zatrzymano.
Musiała nastąpić ekstradycja do Nowego Jorku.
Musieliśmy się przygotować do procesu.
To ogromna sprawa.
Ruszyliśmy dalej ze sprawą i przygotowywaliśmy się do procesu,
a dziewczyna, której mama pomogła nam
namierzyć Kee w Miami,
powiedziała, że wspomniał jej o gwałcie z 1998 roku
i jeszcze jednym gwałcie z 1994 roku
na osiedlu mieszkaniowym w tej samej okolicy.
DNA z tamtych spraw pasowało do DNA Arohna.
DNA Arohna Kee pasowało do tego z zabójstwa Rashedy Washington
i czterech gwałtów,
ale żadne dowody nie łączyły go ze sprawą Paoli.
Zdobyliśmy nakaz,
żeby Kee dał nam pobrać próbki swoich włosów.
Przyprowadzili pana Kee do mojego biura.
Wyjaśniłam mu, co zrobię.
Spojrzał na mnie tak.
Jak księżna Diana.
Powiedział: „Oczywiście, proszę pani. Niech pani robi, co musi”.
Arohn Kee był przystojny.
Był czarujący.
Był inteligentny.
To była jego broń. Używał jej, żeby uwodzić młode dziewczyny.
I je zabijać.
Był niebezpiecznym człowiekiem.
MAJ 1999 ROKU 3 MIESIĄCE PO ARESZTOWANIU KEE
Porównaliśmy włosy Kee
z tymi znalezionymi na ciele Paoli.
Były identyczne.
Możemy oskarżyć go o trzy morderstwa i cztery gwałty.
Ja i Mooney mieliśmy go odwieźć na Rikers Island.
Nie widziałem go od przesłuchania w 1997 roku.
Od razu mnie rozpoznał. Był bardzo uprzejmy.
Miałem przyjemność zakuć go w kajdanki.
Wsadziliśmy go do auta. Jechałem z nim.
Rob Mooney prowadził.
Mówię: „Wiesz, Ace.
Za 20 lat będę na emeryturze,
a ty będziesz odsiadywał dożywocie.
Kiedyś cię odwiedzę.
Powiesz mi, co się naprawdę wydarzyło”.
Zaczął się śmiać.
Powiedział: „Wiesz, że mnie nie skażą.
Spotkamy się. Zaproszę cię na kolację”.
DNA POWIĄZAŁO BYŁEGO SKAZAŃCA Z ZABÓJSTWAMI I GWAŁTAMI
Gdy Kee został aresztowany w Miami,
minęło dziesięć lat,
odkąd Olga zaczęła zastanawiać się, co stało się z jej córką.
Co roku rozwieszałam plakaty z prośbą:
„Daj znać, jeśli masz jakieś informacje”.
Gdy się dowiedziałam, dziękowałam Bogu,
że mogę wiedzieć, kto to zrobił.
Arohn Kee to potwór.
Modliliśmy się o taką odpowiedź.
Gdyby go nie powstrzymali, skrzywdziłby kolejną.
Żadna córka nie musi ginąć.
Przygotowanie do procesu
to trudny okres dla oskarżających.
W tym przypadku były to miliony dokumentów.
Mieliśmy ponad 140 świadków.
To wyzwanie.
Rich pracował cały dzień, nic nie jadł.
Schudłem dziewięć kilo.
Jak możesz nie zrobić wszystkiego, co w twojej mocy,
żeby rodziny dostały to, na co zasługują?
KWIECIEŃ 1998 – 13 LAT – GWAŁT MARZEC 1994 – 15 LAT – GWAŁT
WRZESIEŃ 1997 – 19 LAT OFIARA NA DACHU – ZABÓJSTWO
STYCZEŃ 1991 – 13 LAT PAOLA ILLERA – ZABÓJSTWO
WRZESIEŃ 1998 – 15 LAT OSIEDLE PALADINO – GWAŁT
CZERWIEC 1998 – 18 LAT RASHEDA WASHINGTON – ZABÓJSTWO
Wezwaliśmy około 140 świadków.
Cztery ocalałe ofiary
pokazały ogromną odwagę.
Były nastolatkami.
GWAŁT NA 13-LATCE
To nie było dla nich łatwe doświadczenie.
Świetnie sobie poradziły.
To było ważne, żeby ława przysięgłych zobaczyła
ludzki koszt tego, co ten facet zrobił.
Gdy zobaczyłam Arohna Kee na rozprawie,
chciałam się na niego rzucić, chciałam go zabić.
Zawsze siedziałam w tym samym miejscu. Oni trzymali go tam.
Zawsze dobrze go widziałam.
Gdy zabierali go podczas przerwy,
zatrzymywał się w drzwiach,
odwracał się i na mnie patrzył.
Jakby mówił mi:
„Nie udowodni pani, że zabiłem pani córkę”.
Kee zeznawał, mimo że jego prawnicy mu to odradzali.
Zeznawał przez trzy dni.
Zeznanie Kee było niesamowitą bajką science fiction o tym,
jak odkrył nielegalny program pobierania narządów,
który prowadziło Biuro Naczelnego Lekarza Sądowego.
Dlatego wrabialiśmy go w te morderstwa i gwałty.
Żeby się go pozbyć.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Patrzył na ławę przysięgłych.
Usiadł tam i mówił ze spokojem:
„Nie zabiłem Paoli.
Nie zabiłem ofiary z 1997 roku.
Nie zabiłem Rashedy.
Nie zgwałciłem tych dziewczyn”.
Widać narzędzia,
których używał przez te lata, żeby oszukiwać ludzi.
Pokazał je wszystkie.
Robi świetne pierwsze wrażenie.
OSKARŻONY NIE PRZYZNAJE SIĘ DO WINY
Ława przysięgłych obradowała przez trzy dni.
Długo, więc zaczynasz się martwić.
Słychać było podniesione głosy.
Na twarzach funkcjonariuszy sądowych widać było,
że dyskusje były burzliwe.
Od razu myślisz o rzeczach, których nie zrobiłeś.
Czujesz się bezradny.
Nie oszukuje się rodzin ofiar zabójstw.
Chcieliśmy być z nimi szczerzy.
Zawsze byliśmy.
Ale nie chcieliśmy ich niepotrzebnie denerwować,
mimo że sami się denerwowaliśmy.
16 GRUDNIA 2000 ROKU TRZECI DZIEŃ OBRAD
Pojawił się funkcjonariusz sądowy i zrobił tak.
To znaczy, że mamy werdykt.
Pamiętam…
„O Boże, jest. To już prawie koniec”.
Sekretarz sądu odczytał zarzuty.
„Zabójstwo Rashedy Washington.
Morderstwo pierwszego stopnia.
Jaki werdykt?”
Był winny.
Cieszyłam się.
Jestem bardzo szczęśliwa, że zniknął z ulicy.
Rasheda miała duży wpływ
na swoich przyjaciół i ludzi, których spotykała.
Mogę sobie tylko wyobrażać, jaka byłaby dzisiaj.
Słyszałem rodzinę Rashedy.
Słyszałem…
„Dzięki Bogu”.
W końcu…
- W końcu koniec. - Tak.
Złapali go. Uznali go winnym.
Ulżyło nam.
- „Dzięki Bogu”. - Tak.
Po kolei odczytywano ofiary.
Młoda dziewczyna z 1997 roku,
której ciało zostało sprofanowane przez Arohna Kee, podpalił je.
Uznali go winnym.
Później doszli do zarzutów w sprawie Paoli…
Serce podskoczyło mi do gardła.
Gdy powiedzieli, że jest winny, usłyszałem…
Usłyszałem Olgę i jej rodzinę. Byłem bardzo wdzięczny.
Cieszyłem się, że mogła to zobaczyć.
SKAZANY ZA GWAŁTY I ZABÓJSTWA
CIERPIENIE SIEDMIU RODZIN
Gdy odczytywano werdykt, miałam przy sobie zdjęcie Paoli.
Powiedziałam mu:
„Arohn Kee, spójrz na mnie. Jestem mamą Paoli.
Dlaczego tak mnie skrzywdziłeś? Dlaczego to zrobiłeś?”.
On nie okazywał żadnej…
skruchy czy wyrzutów sumienia. Nie pokazywał tego.
POTWÓR Z HARLEMU ZGNIJE W WIĘZIENIU
Arohn Kee został skazany na 409 lat w więzieniu stanowym.
Siedem dziewczyn w dziewięć lat.
Trzy nie żyją.
Myślę, że było ich więcej.
Dręczyła mnie myśl,
że gdybym wtedy czegoś nie przeoczył,
to nie zgwałciłby tych dziewczyn,
nie zabiłby Rashedy.
Co przeoczyłem?
Mogłem czemuś lepiej się przyjrzeć?
Nie wiem.
Nadal dręczy mnie to po tylu latach.
DOŻYWOCIE DLA SERYJNEGO ZABÓJCY
Skala jego zbrodni, ich ogrom,
wszystkich zszokowała.
Każda sprawa zabiera ci kawałek duszy.
W tym przypadku mówimy o siedmiu sprawach.
To większy kawałek.
Cztery miesiące po skazaniu Kee
zadzwonił do mnie detektyw z grupy zadaniowej.
Powiedział, że jest na miejscu zbrodni.
Potrójne zabójstwo.
Zastrzelono trzy osoby.
Dwie są w stanie krytycznym.
Może to być pięciokrotne zabójstwo.
Masakra tuż nad Carnegie Deli.
…w mieszkaniu nad Carnegie Deli.
Zapytał mnie,
czy chcę tę sprawę.
Podczas sprawy Kee pracowałem do bardzo późna.
To był duży stres.
Pomyślałem o tym, że niedawno się zaręczyłem.
Miałem w głowie wizję tego, że będę mężem,
a może kiedyś ojcem.
Będę trenować drużynę Małej Ligii.
Pomyślałem o tym, jak będzie wyglądać moje życie, jeśli się zgodzę.
Odmówiłem.
Rich Plansky ma ogromne serce.
Bardzo przejmuje się tym, co robi.
Niektórzy z nas robili to wiele razy na mniejszą skalę.
Jesteśmy do tego przyzwyczajeni.
Richie nie był.
Wszedł do gry, zanim był na to gotowy.
Intelektualnie poradził sobie świetnie, ale emocjonalnie już nie.
To się na nim odbiło.
Wiedziałem, że nie mam już siły,
żeby wykonywać tę pracę na takim poziomie, na jakim chciałem.
To był maj.
W czerwcu odszedłem.
Mieszkam na wybrzeżu w Karolinie Północnej.
Ludzie pytają, czy tęsknię za Nowym Jorkiem.
Wychodzę na plażę, na pomost,
patrzę na ocean i mówię:
„Wcale za nim nie tęsknię. Za niczym tam nie tęsknię”.
Pracowałem przy 1500 sprawach o zabójstwo.
Byłem świadkiem 700 sekcji zwłok.
To wszystko…
jakoś cię rani.
Nie znika.
Nie wyjdziesz z tego cało.
Musisz się wyłączyć. To za dużo. Brian o tym wie.
Jesteśmy wrażliwi, a wokół nas dzieje się wiele rzeczy.
Niektórzy z nas są bardziej wrażliwi.
Bardziej to na nas wpływa.
Siedzi ci w sercu i nie możesz tego olać.
Zakrywasz to, a to tkwi tam jak drzazga.
To czyni cię profesjonalistą.
Wykonujesz swoją pracę i nie zabierasz jej do domu.
Bierzesz ją do domu, ale o tym nie wiesz.
Mechanizm obronny, jak mówi Barbara. Ten nasz czarny humor.
Mogliśmy je oddzielić.
Byliśmy emocjonalnie związani z ofiarami i ich rodzinami,
bo wiedzieliśmy, że jest tam pustka, ale między sobą robiliśmy to.
- Wypuść to. - Tak sobie poradzisz.
- Rozmawiaj. Słuchaj ludzi. - Tak.
Bądź miły.
Ludzie, z którymi pracowałam.
Dobrzy, troskliwi ludzie z poczuciem uczciwości i sprawiedliwości,
którzy oddali swoje życie i serce tej pracy.
To był ogromny przywilej.
Nieważne, jaki jesteś twardy i pewny siebie,
zawsze się boisz, bo to pierwsza liga.
Tak.
Bycie policjantem, szczególnie detektywem, to nie jest tylko praca.
Byłam dla ciebie podła. Kocham go, to mój młodszy brat.
To przydział, który przyjmujesz.
Jakbyś został do tego powołany.
Jest jedno, co nas łączy.
W tej grupie wszystkim zależało.
Lubię myśleć, że należę go tego klubu, do tego bractwa.
Jestem z tego dumny.