BIURO SZERYFA HRABSTWA LOS ANGELES
TO NAJWIĘKSZE TAKIE BIURO W KRAJU.
OBSŁUGUJE NAJLUDNIEJSZE HRABSTWO W USA.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
4 MARCA 1980
Czwartego marca 1980 r. kończyłem właśnie patrol na nocnej zmianie.
Zbieraliśmy się już z partnerem,
gdy dostaliśmy zgłoszenie o ciele na RAT Beach.
Do tej plaży można się dostać przez zatokę Malaga.
Dostając zgłoszenie o ciele na plaży,
automatycznie myślisz: „pijak”.
Albo ktoś potknął się i upadł. Może jest ranny.
Ale tego się nie spodziewałem.
To była nierozwiązana sprawa zabójstwa.
Całkowita tajemnica, zero świadków.
Po 33 latach przydzielono ją mnie.
Człowiek zastanawia się, co sprawca robił
przez ostatnie 33 lata.
I co jeszcze uszło mu na sucho.
Biuro szeryfa hrabstwa Los Angeles to najlepsi z najlepszych.
Prowadzi się tu najgłośniejsze sprawy.
Trzeba angażować się na 110%.
To morderstwa. Nie ma poważniejszych przestępstw.
Sprowadza się to do pasji i poczucia obowiązku.
Sprawiedliwość wymaga odkrycia prawdy.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: LOS ANGELES
W 2013 roku poszedłem do porucznika.
I powiedziałem, że chciałbym jakąś sprawę.
Miał na biurku śledztwo z 1980 roku.
Wciągnęło mnie już podczas lektury akt sprawy.
Gdy ofiarą pada kobieta, myślę o córkach.
Czytałem dokumenty
i myślałem: „Będę musiał odwiedzić wiele miejsc”.
Bo trzeba było znaleźć tych ludzi z akt.
Zacząłem od Davida Byingtona, który był pierwszy na miejscu zbrodni.
Pogadaliśmy przez telefon. Świetnie pamiętał tę sprawę.
Zapamiętał ją,
bo w 1980 roku dopiero zaczynał w policji.
W 1980 roku byłem policjantem w Palos Verdes Estates.
Palos Verdes Estates to małe osiedle na południe od Los Angeles.
Piękne klify, rezydencje. Mieszkają tam bogacze.
Większość tych domów była warta miliony
już w latach 70.
Morderstwa w Palos Verdes Estates
prawie się nie zdarzały.
Miałem wtedy 21 lat.
Jeździłem na samodzielne patrole dopiero od miesiąca czy dwóch.
Gdy dotarłem tam i zorientowałem się, że to może być morderstwo,
zacząłem się trząść.
Na plaży w Palos Verdes Estates znaleziono martwą kobietę.
Prawdopodobnie padła ofiarą napaści seksualnej
i uderzono ją w głowę.
Surfer znalazł jej torebkę, w której był dowód tożsamości.
Była to Teresa Broudreaux z oddalonego o 19 km Wilmington.
I miała zaledwie 20 lat.
Próbowałem na początku sprawdzić oznaki życia.
Ciało było ciepłe.
Ale nie wiedziałem, czy czuję jej puls,
czy mój własny.
Chyba z nerwów.
Ta młoda kobieta była zupełnie naga,
poza parą podkolanówek.
Ułożono ją w takiej pozycji, że stopy były skierowane ku oceanowi.
Miała dużo krwi na twarzy.
Włosy też miała posklejane krwią.
Trudno było zobaczyć twarz bez odsuwania włosów.
Na czole miała ranę szarpaną,
a także siniaki i świeże rany na brzuchu.
Ta plaża była miejscem zbrodni.
Ale nadchodził przypływ.
Musieliśmy ją przenieść.
Mój partner podtrzymywał jej głowę.
Gdy ją nieśliśmy, nagle powiedział:
„O nie, ręka weszła mi w jej głowę”.
Miała dużą ranę z tyłu głowy.
Jasne było, że to nie był wypadek.
Pani Broudreaux była moją pierwszą ofiarą zabójstwa.
Nie ma większej zbrodni, niż odebrać komuś życie.
Nie mogliśmy tu nic zepsuć.
Oddział policji w Palos Verdes Estates jest niewielki.
Ogrom tej zbrodni
wymagał pomocy większej jednostki,
doświadczonej w tego typu śledztwach.
A biuro szeryfa w Los Angeles było w tym najlepsze.
Gdy dotarli ludzie z wydziału zabójstw,
uważnie obserwowałem wszystko, co robili.
Każdy prokurator wam powie, że nie zajmujemy się tylko skazywaniem.
Dbamy również o to, by śledztwa przebiegały
zgodnie z procedurą.
Posiłkujemy się…
kamerami, świadkami i wiedzą naukową.
A w roku 1980 nie mieliśmy tego tyle,
co teraz.
Nie znaleźliśmy ubrań ofiary.
W pobliżu była tylko butelka alkoholu i parę szklanek.
W jednej wciąż było trochę alkoholu.
Była w pobliżu torebki ofiary.
W związku z tym uznałem,
że był tam ktoś jeszcze,
kto pił z ofiarą przed morderstwem.
Znaleźliśmy też ślady opon.
Wierzyli, że to ślady opon samochodu podejrzanego.
Ale były trochę łyse.
Bieżnik był zbyt płytki.
Nie mogli zrobić odlewów.
Detektywi z wydziału zabójstw
zabrali się za szukanie kontaktu z członkami rodziny,
bliskimi ofiary.
Szukali też wszelkich tropów, prowadzących do podejrzanego,
za którymi mogliby podążyć.
Ustalili, że była żoną niejakiego Ronniego Fematta.
Gdy poznałem Teresę, miała 18 czy 19 lat. Ja miałem jakieś 20 lat.
Siedziałem z kumplem we wschodniej części Wilmington.
Jedna z dziewczyn przyprowadziła Teresę.
Gdy ją zobaczyłem, powiedziałem: „Wow”.
Była bardzo niezależna, miała silną wolę.
Nie wiem, co we mnie widziała.
Od czasu do czasu ćpałem z kumplami.
Ale kiedy zacząłem chodzić z Terri, postawiła mi ultimatum.
Powiedziała: „Musisz przestać”.
To nie był trudny wybór.
Chodziliśmy ze sobą dwa i pół roku. Wtedy pomyślałem:
„Chcę ją poślubić”.
Chciałem z nią być. Założyć rodzinę. Ustatkować się.
I wzięliśmy ślub.
Niedługo potem zaszła w ciążę.
To miała być dziewczynka.
Byłem wniebowzięty.
Sposób, w jaki zabito Teresę, był bardzo niepokojący.
To była brutalna śmierć. Rozbito jej głowę
i prawdopodobnie zgwałcono.
A potem okazało się, że była w ciąży.
Zniszczono jeszcze jedno życie.
To było bardzo smutne.
W dodatku była już mamą.
Miała czteroletnią córkę. Lindę.
Czwarty marca 1980 roku był jednym z najgorszych dni w moim życiu.
Babcia powiedziała mi, że mama utonęła na plaży.
Że poszła do nieba i jest z aniołkami.
I już nie wróci.
Stałam się nieznośna.
Nie chciałam być z ciocią.
Nie chciałam być z babcią. Nie chciałam być z tatą.
Chciałam moją mamę.
Nie rozumiałam, dlaczego nie mogła wrócić.
Uważałam, że zniknęła jedyna osoba, która mnie kochała i chroniła.
I teraz nikt mnie nie będzie kochał.
Kiedy poznałem Lindę, miała ze dwa lata.
Wciąż jeszcze gaworzyła. Niewiele umiała powiedzieć.
Ale była naprawdę urocza.
Nie przeszkadzało mi, że nie jest moja.
Bawiliśmy się w kawiarnię. Przyjmowała zamówienie,
szła do kuchni i udawała, że gotuje.
Była dobrym dzieckiem.
Uwielbiałam to.
Robiłam menu z Ronniem. Potem niosłam je do mamy.
Pytała: „Ile sobie pani życzy?”.
Ja na to: „Poproszę dwa”.
I robiła mój grillowany ser przy świeczce.
Nie wiem, dlaczego przy świeczce.
Ronnie poślubił Teresę, podobno kochał,
wychowywał jej córkę jak własną.
Ale to nie wykluczało, że jest podejrzany.
Mogło mu coś odbić, mógł mieć kiepski tydzień. Kto wie?
Był jedną z pierwszych osób,
z którymi rozmawiali detektywi.
Szeryfowie mnie przesłuchali. Powiedziałem im wszystko.
Trzeciego marca byłem na zajęciach w Harbor College.
Nic specjalnego.
Chodziłem na zajęcia plastyczne.
Wróciłem i mówię do żony:
„Chodźmy do mojego kumpla George’a”.
Spotykaliśmy się w garażu. Piliśmy i paliliśmy.
I poszliśmy.
Nie brała w tym udziału.
Była w ciąży.
Nie chciała stać całą noc w garażu.
Rozumiałem. Chciała wrócić do domu.
Więc wróciliśmy.
Powiedziałem: „Ja wracam”. Ona na to: „Nie wracaj.
Nie możesz”. Ja na to: „Idę”.
„Lepiej nie idź”. „Terri, idę”.
I wyszedłem.
Poszedłem w stronę domu przyjaciela.
Usłyszałem trzask drzwi i odwróciłem się. Szła w stronę alejki.
Mieliśmy bramę w alejce, która prowadziła na drugą ulicę.
Mieszkała tam jej siostra.
Myślę: „Jest zła.
Pójdzie do siostry, ponarzeka na mnie.
Będzie dobrze”.
Ale…
Już jej nie zobaczyłem.
Ile razy bywa tak, że żona znika, a mąż mówi:
„Wyszła. Nie wiem, co się z nią stało”.
W dziewięciu przypadkach na dziesięć to bzdura. Sprawcą jest mąż.
Kazali mi zdjąć koszulę.
Szukali zadrapań albo ran obronnych. Nie miałem nic takiego.
Pytali: „Nie zrobiłeś tego?”. Mówiłem: „Nie”.
Gdy przesłuchiwali Ronniego, był zaniepokojony i zdenerwowany.
Gdy znajdują twoją martwą żonę…
albo będziesz zdruzgotany, w szoku i tak dalej,
albo przerażony, że odkryją, że to twoja sprawka.
Po przesłuchaniu wróciłem do domu.
Radiowozy już czekały.
Obserwowali mój dom.
Bardzo szybko zaczął się martwić, że jest podejrzanym.
I był.
Zadzwoniłem do wujka, Henry’ego Salcido, prawnika.
Powiedział, żebym z nimi nie rozmawiał i ich unikał.
I tak zrobiłem.
Ojciec nas porzucił, więc gdy mama wyszła za Ronniego
i usłyszałam, że będzie dziecko,
od razu pomyślałam, że będziemy pełną rodziną.
Ronnie, nowe dziecko, mama i ja.
Bardzo się cieszyłam.
Niesamowicie.
Ale gdy spotkało to moją mamę,
nie zostałam z Ronniem.
Zabrała mnie rodzina taty.
Tęskniłem za nią. Zniszczyło mnie to.
5 MARCA 1980 DZIEŃ PO ZABÓJSTWIE
Podczas autopsji wykorzystano zestaw do pobierania dowodów gwałtu.
Ale taki zestaw w latach 80. w niczym nie przypominał współczesnych.
Pobrali próbki paznokci,
bo wyglądało na to, że miała pod nimi materiał,
który mogli porównać z próbkami krwi.
Zrobili też wymazy,
których nie badano pod kątem DNA, ale pozwalały wykryć obecność spermy.
Zawieźli ją do kostnicy.
Poszedłem tam i chciałem ją zobaczyć, bo musiałem załatwić pogrzeb.
Odsłonili prześcieradło. Tylko do połowy,
ale i tak nogi ugięły się pode mną.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Praktycznie nie miała rysów.
Jedna ciemna dziura zamiast twarzy.
Powiedziałem, że chcę pogrzeb przy zamkniętej trumnie.
A dziecko ma być ułożone w jej rękach,
żeby byli razem na wieczność.
Śledczy rozmawiali z wieloma przyjaciółmi i członkami rodziny,
bo tylko to mieli do dyspozycji.
Ustalili, że ostatnią osobą, która widziała Teresę, była jej siostra.
Dotarła do domu siostry.
Siostra chciała, żeby została na noc, ale się nie zgodziła.
Teresa opuściła nocą dom siostry
i ruszyła wzdłuż ulicy.
Pewna kuzynka pamiętała, że poprzedniego dnia
Teresa chciała iść na plażę.
Ani Teresa, ani Ronnie nie mieli auta.
Można założyć,
że pojechała na plażę autostopem.
Byli zdani na przechodniów, którzy mogli coś widzieć.
A to działo się w nocy. Znaleziono ją wcześnie rano.
Nie zgłosił się żaden świadek.
Nie było zbyt wielu narzędzi śledczych,
których mogli użyć, by ustalić, kto był jej zabójcą.
Podejrzewali Ronniego,
męża Teresy Broudreaux.
Ale po dokładnym śledztwie ustalili,
że Ronnie miał alibi.
Był w garażu kolegi. Widziało go tam kilka osób.
W nocy gdy zamordowano jego żonę.
To go praktycznie oczyszczało z podejrzeń.
Ale choć policja wykluczyła Ronniego,
nie da się tego cofnąć wśród członków rodziny,
którzy uważali, że to on odpowiada
za śmierć ich córki, matki i siostry.
Kiedy miałam osiem czy dziewięć lat,
grzebałyśmy z kuzynką w pudłach i szufladach jej mamy.
Znalazłyśmy wynik autopsji mojej mamy.
Pomyślałam: „Co? Mówili, że utonęła!”.
Przez cały czas myślałam, że utonęła.
Myślałam: „To było tak?”.
Wszyscy z jej rodziny mówili, że to Ronnie zabił moją mamę.
Uwierzyłam, bo często się kłócili.
A ja to widziałam.
Oglądałam to codziennie.
Szeryfowie stwierdzili, że nie jestem podejrzanym.
Ale nie mieli nikogo innego, więc wszyscy myśleli, że to ja.
Strzelano do mnie wiele razy.
Bo ludzie myśleli, że to zrobiłem.
Może to była jej rodzina, może przyjaciele.
Wcześniej nikt do mnie nie strzelał.
Miałem taką traumę, że nie chciałem żyć.
Jeśli twoja żona znika w trakcie kłótni,
a my nie mamy dowodów,
wskazujących na kogoś innego,
a ty masz alibi od osób, z którymi jesteś blisko,
to może to jest prawdziwe alibi, a może nie.
Ale nie mieliśmy innych podejrzanych.
Żadnych naocznych świadków.
Żadnych dowodów, które moglibyśmy wykorzystać.
Niewiele już można było zrobić.
Ostatecznie sprawa Teresy Broudreaux nie została rozwiązana.
Trafiła na dziesięciolecia do archiwum spraw niewyjaśnionych.
BROUDREAUX (1980)
Gdy byłam mała, często płakałam za mamą.
I przez lata zadawałam pytania.
Miałam tyle pytań, na które nikt nie chciał odpowiedzieć.
Nikt nie chciał o niej rozmawiać.
O tym, co się stało.
Nikt mi nic nie mówił.
Słyszałam tylko: „Cicho. Ona już nie wróci”.
Przywykłam do tego, że nie mam rodziców.
Pustka po mamie nigdy nie została wypełniona.
I chyba nigdy nie zostanie.
Przez lata ludzie wytykali mnie palcami,
unikali mnie i gadali za plecami.
A ja się odciąłem.
Nie myślałem o córce. Nie myślałem o Terri.
Pracowałem, żeby się naćpać,
żeby nie musieć znosić presji
ze strony ludzi mówiących: „Patrz, to on. To on zabił żonę”.
Gdy podrosłam, czasem widywałam go w mieście.
Nie chciałam gadać z Ronniem. Nie wiedziałam, co mam czuć.
Myślałam: „Czy on naprawdę…”.
„Czy on mógłby…”.
Wypytywałam ludzi, bo to oni mi to mówili.
Dużo się kłócili, ale czy naprawdę mógłby ją zabić?
BIURO SZERYFA HRABSTWA LOS ANGELES WYDZIAŁ ZABÓJSTW
33 LATA PO ZABÓJSTWIE TERESY BROUDREAUX
Gdy dostałem tę sprawę, poczułem z nią więź
na poziomie kulturowym.
Kultura w Wilmington lat 80. była podobna
do wschodniego LA, gdzie dorastałem.
Dominowali tam Latynosi.
Kultura lowriderów, gangi, przestępczość.
Moi rodzice czasem się bali…
Bali się wezwać policję.
W 1980 roku miałem 13 lat. Byłem w ósmej klasie.
Gdyby ktoś powiedział mi, że poprowadzę
śledztwo w sprawie zabójstwa w Palos Verdes Estates,
daleko od wschodniego Los Angeles, powiedziałbym, że zwariował.
Jako dzieciak nigdy nie mówiłem, że chcę być gliną.
Nie pociągał mnie ten zawód.
Pasja pojawiła się, gdy już zacząłem pracować.
I zauważyłem, że mogę coś zmienić na lepsze.
Ralph był raczej stonowany, subtelny.
Stawiał sobie wyzwania i stopniowo wyrabiał markę.
Nigdy nie był pozerem. Chciał tylko być świetnym detektywem.
Ludzie pytają: „Jak to jest, pracować w wydziale zabójstw?”.
To jest jak żonglowanie w oceanie.
Nie chcesz utonąć. I nie chcesz też upuścić piłki.
Gdy analizuje się starą sprawę,
trzeba zmierzyć się z wieloma wyzwaniami.
Sposób prowadzenia śledztw się zmienia.
Ewoluują techniki. Ewoluuje proces rozumowania.
Trzeba wykonać trochę klasycznej pracy detektywa.
Odszukać ludzi, odszukać świadków.
Ale technologia bardzo nam teraz pomaga przy nierozwiązanych sprawach.
W 1980 roku nie wykonywano jeszcze testów DNA.
Teraz można wykorzystać zupełnie inne metody śledcze.
Możemy wrócić, wziąć te dowody
i zbudować profile DNA.
Zachowaliśmy niektóre dowody z miejsca zbrodni.
Były wśród nich rzeczy,
które mogliśmy zbadać na nowo.
Biuro szeryfa miało znakomitą kryminolog.
Gdy pracowała z tymi dowodami,
próbując ustalić, czy jest tam dość materiału genetycznego,
stwierdziliśmy, że nie bardzo ma z czym pracować.
Paznokcie niezbyt nam pomogły.
Podobnie jak inne dowody z miejsca zbrodni.
Na butelce nie było odcisków palców ani DNA.
Na kubku był tylko odcisk Teresy.
Wbrew temu, co możecie zobaczyć w serialach takich jak CSI,
ludzie niestety nie rozsiewają obficie swego DNA
w każdym miejscu zbrodni.
Musieliśmy coś zmienić.
Wymyślić inny sposób na identyfikację zabójcy.
Wtedy sięgnęliśmy po dowody koronera.
Biuro koronera zdobyło DNA znalezione na ofierze.
Kryminolog wzięła kępkę włosów łonowych
i praktycznie ją uprała.
Ten roztwór wstawiła potem do wirówki,
która przetworzyła go w grudkę.
A tę grudkę obejrzała pod mikroskopem
i sprawdziła, czy jest tam materiał genetyczny.
I znalazła tam jeden plemnik.
I ten plemnik przetestowała pod kątem DNA.
Celem było zbudowanie profilu DNA.
Bo czasem można zdobyć płyny ustrojowe,
ale to nie zawsze wystarczy do budowy pełnego profilu.
Czasem uzyskujemy częściowy profil. Czasem nic.
Jeśli nie będzie to wystarczający dowód, to ślepy zaułek.
9 STYCZNIA 2014 34 LATA PO ZABÓJSTWIE TERESY
Detektyw Ralph Hernandez przejął moją sprawę i zadzwonił do mnie.
Uspokoiło mnie to, że mnie rozumie.
Rozumie mój styl życia. To, czego doświadczyłem.
Uzależnienie. Gangi. Wszystko.
Pochodzi ze wschodniego Los Angeles. Zna to.
Jako glina zna to jeszcze lepiej. Może nawet bardziej ode mnie.
Traktował mnie jak równego sobie.
Nie dlatego, że jestem Chicano. Bo jestem człowiekiem.
Więc pogadałem z nim i powiedziałem mu, że mam nowe informacje.
SZERYF HRABSTWA LOS ANGELES
Ronnie opowiedział nam
o znajomej z osiedla,
która zaczepiła go i powiedziała: „Mam wyrzuty sumienia.
Milczałam w tej sprawie wiele lat”.
W latach 90. moje życie było chaotyczne.
Siedziałem w barze.
Weszła koleżanka, której nie widziałem od dawna.
Podeszła do mnie.
„Ronnie, wiem, kto zabił twoją żonę”.
Życie ludzi toczy się dalej,
ale przypominają sobie szczegóły
z traumatycznych przeżyć z przeszłości.
I myślą: „Wiecie co?
Muszę o tym komuś opowiedzieć”.
Gdy poznałem detektywa Hernandeza, byłem trzeźwy od dłuższego czasu.
Cierpiałem już bardzo długo.
Uznałem, że pora poznać kilka odpowiedzi.
Była laską mojego ziomka. Długo jej nie widziałem. Martwiłem się.
Nie wiedziałem, co się z nią działo.
Pogadaliśmy. Rozpłakała się. I mówi: „Wiem, kto ją zabił”.
RONNIE FEMATT I DET. HERNANDEZ – 2014
Zapytałem: „O czym ty mówisz?”.
Powiedziała, że porwali ją dwaj kolesie. I znęcali się nad nią seksualnie.
Podwozili ją. I powiedzieli, żeby wzięła coś na język.
Gdy tylko przyjęła ten płyn, straciła władzę nad ciałem.
Słyszała i widziała, ale nie mogła się ruszać.
Sparaliżowało ją.
Znęcali się nad nią, gwałcili,
a potem usłyszała jak mówią:
„Co zrobimy z jej ciałem?”.
„Zostawimy ją tam, gdzie Terri”.
Ale wyskoczyła przez okno podczas jazdy
i ktoś zatrzymał się i jej pomógł. A oni odjechali.
Znałem osobę, o której mówiła.
Dobrze go znałem.
To pasowało do niego.
To informacja z drugiej ręki.
Ona powiedziała Ronniemu, a on nam.
Musieliśmy ją znaleźć.
Miałem w aktach sprawy trochę adresów
ludzi z okolicy.
Zapukałem do paru drzwi.
I dowiedziałem się, że opuściła Kalifornię.
Ustaliłem jej numer i porozmawialiśmy.
Chciała nam pomóc. I się spotkać.
Wspaniale.
Polecieliśmy do niej.
Ralph poleciał do Teksasu, żeby z nią pogadać.
To mi pokazało,
że da z siebie wszystko.
To mnie podniosło na duchu.
Czułem, że po 33 latach w końcu ktoś był po mojej stronie.
WITAMY W TEKSASIE
Wysiadłem z samolotu i zadzwonili z laboratorium.
Powiedzieli mi,
że znaleźli w bazie CODIS profil, pasujący do próbki z miejsca zbrodni.
Niesamowite.
Ale było to trochę dziwne,
bo to nie była osoba,
którą wskazywała nam
nasza informatorka.
To był ktoś zupełnie inny.
Dzięki laboratorium mieliśmy nazwisko.
Profil pasował do Roberta Ynigueza.
Kim był Robert Yniguez? Skąd się wziął?
Czym się zajmował? Gdzie był? Co robił 34 lata temu?
Roberta Ynigueza nie było w aktach.
Nie był przesłuchiwany.
Nikt o nim nawet nie wspominał.
W aktach sprawy było mnóstwo nazwisk.
Ale nie jego.
Co było bardzo ekscytujące.
Wróciliśmy z wycieczki do Teksasu po rozmowie z informatorką.
To był ślepy zaułek.
Od razu zaczęliśmy
badać życiorys Roberta Ynigueza.
Zdobyłem też raporty z jego wcześniejszych aresztowań.
W 1981 roku aresztowano go za gwałt.
Ofiarą była autostopowiczka, którą podwoził.
Zgwałcił ją.
Poszła z tym na policję.
Aresztowano go niedługo później.
Stanął przed sądem.
Był na przesłuchaniu wstępnym.
Ofiara zeznawała na tej rozprawie.
Ale przed głównym procesem
kontakt z ofiarą się urwał.
Sprawa została oddalona i wypuszczono go.
A w roku 1982
aresztowano go za kolejny gwałt.
Tym razem skazano go i trafił do więzienia.
To po tym wyroku jego profil DNA trafił do bazy CODIS.
Ponieważ baza CODIS jest tylko narzędziem śledczym,
mamy obowiązek uzyskać „próbkę potwierdzającą”.
Musieliśmy zdobyć od niego próbkę DNA,
żeby porównać ją z dowodami od koronera.
Następnym krokiem było więc znalezienie pana Ynigueza.
Detektyw Ralph Hernandez zapytał mnie, czy znam Roberta Ynigueza.
Nie znałem, ale wzbudziło to we mnie nadzieję.
DNA zawsze wskazuje sprawcę.
A teraz mieli DNA.
Musieli go tylko znaleźć.
Przestępcy seksualni muszą zgłaszać się w dniu urodzin.
Do urodzin pana Ynigueza zostały jeszcze cztery miesiące,
gdy detektyw Hernandez ustalił, że jest potencjalnym podejrzanym.
Najłatwiej było go znaleźć,
gdy zgłosi się na policję w dniu urodzin.
Yniguez był na posterunku Harbor Station. Miał się właśnie ponownie zgłosić.
A ja chciałem się więcej o nim dowiedzieć.
Ustalić, gdzie mieszkał,
gdzie bywał, członków jego rodziny, przyjaciół.
Bo może był jakiś związek z Teresą.
Chciałem też zdobyć próbkę jego DNA.
Powiedziałem mu, kim jesteśmy
i zgodził się z nami porozmawiać.
- Był pan w więzieniu w 80., czy… - Chyba w 80.
Gdzie pan wcześniej mieszkał?
Mieszkałem chyba w Wilmington…
u przybranej mamy, z tatą.
Nie znałem tam wielu osób.
Znaczy…
Czasem tam sobie jeździłem, ale…
nikogo dobrze nie znałem.
Nie miałem wielkiego planu.
Zamierzałem po prostu być sobą, pogadać z nim, rozluźnić atmosferę.
I zobaczyć, jak to się rozwinie.
- Imprezował pan czasem na plaży? - Nie.
- Nigdy? - Nie.
I nigdy pan nie był nad zatoką Malaga w Palos Verdes Estates?
Nie.
Ralph prowadził to bardzo…
bezkonfliktowo.
Chciał, żeby Yniguez się rozluźnił.
I starał się przebrnąć przez informacje, które miał
i ułożyć to w spójną historię.
Niech pan opowie, za co pana aresztowano.
Zabrałem ją do Redondo.
- I uprawialiśmy seks. - Jasne.
Na początku odmawiała, ale…
potem się poddała i…
- Oskarżyli pana o gwałt. - Tak.
Zwolnili pana, bo nie przyszła.
- Tak. - Rozumiem.
Kojarzy pan jakąś Teresę?
- Nie. - Żadnej pan nie zna?
Widziałem ruchy klatki piersiowej.
Ciężki oddech, o którym czasem się mówi.
Prawie było widać, jak rośnie mu tętno. Jak wali mu serce.
Oddychał głęboko i było widać, że się denerwuje.
Pokażę panu zdjęcia.
Dobrze.
Zna pan tę dziewczynę? Kojarzy ją pan?
- Nie. - Nie?
Nie.
Znaleziono ją martwą na plaży.
Na pewno jej pan nie poznaje?
Teresa Broudreaux.
- Nie. - To zdjęcie z marca 1980 roku.
Nie poznaję.
Zaprzeczenia były istotne, bo mieliśmy silne dowody w postaci DNA.
Gdyby powiedział: „Spotykałem się z Teresą za plecami jej męża”
albo „Uprawialiśmy wtedy seks”,
skomplikowałoby to sprawę.
Nie.
- Nie? - Nie.
Zaprzeczenia były bardziej wymowne.
Czy z jakiegoś powodu
pana DNA mogłoby się tam znaleźć?
Nie wiem…
Nie, nie powinno.
- Nie powinno? - Tak.
Jesteśmy tu.
Może nam pan pomóc.
Bo pana DNA tam było.
Nie wiem, jakim cudem.
Nie znam tej dziewczyny.
Chcesz się dogadać z podejrzanym?
Musisz mu coś dać.
Miałem dla niego informacje, które powinien znać.
Może skłoni go to do powiedzenia czegoś,
co pomoże nam dotrzeć do prawdy.
Bo może miał wiarygodne wyjaśnienie?
Może tego nie zrobił?
Czyli nie ma pan miał problemu z pobraniem próbki DNA?
- Nie. - I…
zgadza się pan na pobranie wymazu z ust?
Tak.
Bardzo dziękuję.
Wyszedłem z rozmowy z Yniguezem
przekonany, że to on.
Teraz potrzebowaliśmy mocnych dowodów i pewności
że to on, żeby móc go aresztować.
Wymaz z policzka pana Ynigueza
pozwolił biuru szeryfa wykonać testy porównawcze.
LEKARZ SĄDOWY HRABSTWA LOS ANGELES
Wynik pasował do profilu.
I było to dopasowanie
z dokładnością 1 do 82,5 biliona.
A na Ziemi żyje tylko 7 miliardów ludzi.
Więc jeden na 80 bilionów
to dokładne dopasowanie.
W tym przypadku jasne było, że to nasz zabójca.
Teraz pytanie brzmiało,
jak zdobyć mocniejsze dowody?
Sprawa o gwałt z 1981 roku była bardzo ważna,
bo Yniguez podjechał do kobiety,
która czekała na przystanku w Wilmington, i zaoferował, że ją podwiezie.
Wiedzieliśmy, że Teresę ostatnio widziano w Wilmington.
Były też podobieństwa w sposobie działania.
I zdołaliśmy znaleźć i przesłuchać
ofiarę gwałtu z 1981 roku.
OFIARA GWAŁTU Z 1981
Nie łapałam wtedy stopa. Po prostu szłam.
Podjechał i pyta, czy mnie podwieźć.
Zgodziłam się.
Okoliczności, o których opowiedziała,
przypominają te u Teresy.
Jest pani pewna, że panią zmusił… zgwałcił?
Na 100%.
Przestałam się opierać, bo groził, że mnie zabije.
Groził jej. Poddała mu się.
Teresę pobito i zamordowano.
Przypuszczam, że Teresa walczyła,
a Yniguez spełnił swoją groźbę.
To był konkretny trop,
który wzmacniał całe śledztwo.
Gdy zajmuję się niewyjaśnioną sprawą,
zawsze chcę porozmawiać z podejrzanym.
Oszacować go.
Zobaczyć, jak reaguje na pytania.
Czy nie pogorszy swojej sytuacji.
Może do czegoś się przyzna? Z czym będą problemy?
To moja jedyna szansa, by z nim porozmawiać.
Gdy sprawa trafi do sądu, nie będę już mógł tego zrobić.
Robert Yniguez powiedział Hernandezowi, że nie zna ofiary,
nie uprawiał z nią seksu
i nigdy nie był w Palos Verdes Estates na plaży nad zatoką Malaga.
Im bardziej uparcie będzie zaprzeczał,
tym lepiej dla sprawy,
bo mogę dowieść, że to nieprawda.
John chciał towarzyszyć mi podczas rozmowy z Yniguezem.
Poszliśmy więc do niego razem.
MATERIAŁ POLICJI – 2017
PODEJRZANY ROBERT YNIGUEZ DET. RALPH HERNANDEZ I JOHN LEWIN
Witam, chciałbym rozmawiać z Robertem.
- Kim pan jest? - Ralph.
Zna mnie.
A to jest John.
Druga rozmowa poszła tak sobie.
Częściowo dlatego, że były tam jego żona i córka.
Jego rodzina.
Wejdźcie.
Dziękuję.
Chcecie go aresztować?
- Nie, my tylko… - Dobra.
Niedługo sobie pójdziemy. Zajmiemy może z 10 minut.
Chcielibyśmy porozmawiać z nim na osobności.
Czemu? Nie ma przede mną nic do ukrycia.
- Nic przed nią nie ukrywam. - Nic.
Mówimy sobie wszystko.
Chcieliśmy uszanować jego prawo do rozmowy bez świadków,
jeśli sobie tego życzy.
- Ale jeśli… - Nie, niech zostanie.
Było mało prawdopodobne, że powiedział żonie,
z którą nie był podczas morderstwa:
„Wiesz, gwałciłem i mordowałem,
nim się z tobą związałem”.
Chcieliśmy to zrobić na osobności. Ale mimo naszych sugestii
on upierał się, że nie ma przed nią tajemnic i tak dalej.
Musieliśmy rozmawiać przy niej.
- Słuchaj. - Nie mam z tym nic wspólnego.
Robert, ale posłuchaj.
Nie chciał przyznawać się do tego przy nich,
a gdy John zaczął go naciskać i wyciągać więcej szczegółów,
zaczął zaprzeczać.
Zrobił się bardzo defensywny.
I tego się będę trzymał. Nie znam jej.
Nigdy jej nie widziałem.
Podczas rozmowy John oskarżył Ynigueza o morderstwo.
- Mówisz, że jej nie znasz. - Nie!
A co myślisz…
Jak myślisz, jakie DNA znaleźliśmy?
Pewnie moją spermę.
Tak. Możesz mi powiedzieć, jak to możliwe?
To nie powinno być możliwe. Nie znam jej.
Nigdy jej nie widziałem.
- Robert… - Nie mam z tym nic wspólnego.
WŁOSY ŁONOWE ZMARŁEJ
Mamy twoje nasienie na włosach łonowych zmarłej.
Tę dziewczynę zabrano z miejsca,
z którego rok później zabrałeś Lori ****.
Ofiara miała rozbitą głowę.
Naciski prowadziły do kolejnych zaprzeczeń.
Ale John wyciągnął z niego to, że sam by w nie nie uwierzył.
Krąg się zamknął.
Zgodzisz się, że jeśli twoje nasienie w niej było,
musiałeś ją znać
i uprawiać z nią seks
tej nocy na plaży?
To byłoby logiczne.
A gdybyś był na moim miejscu,
uwierzyłbyś w to, co mówisz?
- Powiedz mi. - Ja bym uwierzyła.
Ale nie pytam pani.
Uwierzyłbyś w to na moim miejscu?
Nie, nie uwierzyłbym.
Przysięgli raczej też nie uwierzą.
Na jego twarzy rysowała się rezygnacja.
Wiedział, do czego to wszystko zmierza.
Nie pójdę siedzieć za coś, czego nie zrobiłem.
Dobrze, posłuchaj.
Twoje DNA…
Wiem, moje DNA jest na niej. Ale nie wiem, jakim cudem.
Skończyliśmy? Wkurza mnie to już.
Tak, wezwiemy prawnika.
- Posłuchaj. - Skończyliśmy?
- Wystarczy. - Posłuchaj.
Nie mam nic do dodania.
Jeśli chcesz, żebyśmy wyszli, to pójdziemy.
- Tak. - Tak.
Nie mówię do pani.
- Idźcie. - Dobrze.
W porządku. Masz do tego prawo.
Na tym etapie mieliśmy dość dowodów.
Mieliśmy DNA. Zaprzeczenia Ynigueza.
Do paru rzeczy się przyznał. Mieliśmy go.
WRZESIEŃ 2017 37 LAT PO ZABÓJSTWIE TERESY BROUDREAUX
We wrześniu 2017 weszliśmy do akcji.
Zespół obserwacyjny śledził Ynigueza od jego domu.
Zatrzymał go wóz patrolowy.
I aresztowali go pod zarzutem morderstwa.
Milczał. Ale to już nie miało znaczenia.
Mieliśmy sporo dowodów i informacji do zaprezentowania.
Nadal pamiętam, jak dzwoniłem do Ronniego.
Dzwoni telefon. Wyświetla się „Detektyw Ralph”.
Mówię: „Cholera.
Za wcześnie”.
Denerwuję się. Stopy zaczynają mi latać.
Odbieram.
Mówi: „Ronnie”. Ja na to: „Co tam?”.
Pyta mnie: „Siedzisz?”. Serce zaczęło mi walić.
Mówię: „Mamy go.
Będzie oskarżony”.
Rozpłakałem się.
Siedziałem w aucie i płakałem przez 45 minut.
To była wzruszająca rozmowa.
Dostałam telefon. Powiedzieli:
„Za godzinę będzie konferencja prasowa.
Znaleźli mordercę pani matki”.
Rozpłakałam się. Nie mogłam w to uwierzyć.
Mówią: „Jest pani tu potrzebna”.
Nie miałam szans zdążyć.
Ale mój ojczym tam był. Przez cały czas.
KONFERENCJA PRASOWA BIURA SZERYFA 9 WRZEŚNIA 2017
Konferencja była głównie dla Ronniego.
By mógł opowiedzieć prasie swoją historię.
Powiedzieć, przez co przeszedł.
Panie detektywie.
Dziękuję.
Podczas konferencji stałem z tyłu.
Denerwowałem się.
Pociłem się. Wyglądałem jak Rudy Giuliani.
Chcielibyśmy przedstawić Ronniego Fematta,
który był wtedy mężem Teresy Broudreaux.
- Ronnie. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Minęło ponad 37 lat.
Długo czekałem na ten dzień.
Chcę podziękować rodzinie za to, że we mnie wierzyła
i mnie wspierała. I chcę podziękować tym panom.
Bez nich dziś by mnie tu nie było.
Dużo przeszedłem.
Zmagałem się z niepewnością. Nie wiedziałem, dlaczego to się stało.
I…
Dobrze, że ten dzień nadszedł.
Bardzo dziękuję.
Teraz wszyscy wiedzą, że to nie ja.
Zdjęli mi to z barków.
Teraz ludzie znają prawdę.
Zależało mi, żeby Ronnie miał ten moment.
Gdy powiedzieli mi, że to nie on, że to kto inny,
pomyślałam: „O Boże”.
Próbowaliśmy zbudować relację.
Ale…
Nie zawsze się udaje.
2 października 2017 roku
złożyłam wniosek o ukaranie Roberta Ynigueza.
Pierwszym zarzutem było morderstwo. Drugim – gwałt.
W związku z okolicznościami, przepisami i dostępnymi dowodami,
nie mogliśmy postawić zarzutu w sprawie dziecka.
FEMATT – ŻONA TERRI ANN CÓRKA SOFIA
Zanim zdążyliśmy wybrać przysięgłych i rozpocząć proces,
oskarżony, za pośrednictwem adwokata,
zgłosił, że chce pójść na ugodę.
Chciał przyznać się do morderstwa drugiego stopnia.
Grozi za to dożywocie z prawem do warunkowego zwolnienia po 15 latach.
Chciał przyznać, że zabił Teresę.
Myślę, że nie chciał, żeby jego żona
i pasierbica poznały wszystkie szczegóły zbrodni.
Jeśli ktoś jest w jego sytuacji i będzie skazany tak czy inaczej,
woli wybrać opcję,
która pozwoli mu przynajmniej udawać niewinnego w prywatnych rozmowach.
DOŻYWOCIE ZA MORDERSTWO CIĘŻARNEJ KOBIETY
Ynigueza skazano w październiku 2019 roku.
To 37 i pół roku.
Czterdzieści do dnia wyroku.
Żyłem z tym cierpieniem każdego dnia.
Jeśli wyrok zapadłby w trakcie rozprawy,
byłoby to minimum dożywocie bez prawa do zwolnienia warunkowego.
Przy ugodzie może starać się o zwolnienie warunkowe po 15 latach.
Ale nigdy nie wiadomo, co postanowią przysięgli.
To ryzyko.
Dożywocie z warunkowym po 15 latach w jego wieku…
Nie wyjdzie.
Mogę teraz spokojnie spać,
wiedząc, że już nikogo nie skrzywdzi.
Gdy to się skończyło, poczułam olbrzymią ulgę.
Bardzo mnie to przytłaczało.
Teraz mogę zacząć dochodzić do siebie.
Zamówiłem w kwiaciarni w pobliżu zatoki Malaga
ładny wieniec w kształcie krzyża.
KOCHAM SOFIĘ FEMATT TO KONIEC!
Odebrałem go i pojechaliśmy tam razem.
Byliśmy tam z rodziną. Ustawili wieniec.
Na szarfie był napis: „To koniec”.
TO KONIEC!
To było dziwne uczucie.
Byłem tam kilka razy wcześniej. Ale teraz Yniguez został skazany.
Mieliśmy odpowiedzi.
Ralph Hernandez mi pomógł.
Oddał mi sprawiedliwość.
Dał mi wszystko, czego potrzebowałem, by żyć dalej.
Nigdy nie zdołam mu się odwdzięczyć.
To dobry Chicano. Mówię mu: „To ty, Ralph.
Bądź z siebie dumny”.
Jestem dumny.
Wspaniale było pomóc tej rodzinie znaleźć odpowiedzi.
To daje dużą satysfakcję,
bo widzisz, że owoce twojej pracy,
te godziny i lata…
zmieniają coś na lepsze.
Zaginięcia przechodzą przez wydział zabójstw.
Jeśli ktoś zaginął, pytanie brzmi…
„Dlaczego?”.
Niemal dwumetrowy Smith, ojciec trójki dzieci, zaginął.
ZAGINIONY
Gavin Smith był szefem studia Fox. Niezwykły człowiek.
To bardzo dziwne, że ktoś taki
po prostu wyparował.
- Działo się coś dziwnego. - Wpadł w kłopoty.
Gavin miał płomienny romans.
To tajemnica, ale ktoś musi coś wiedzieć.
Napisy: Paweł Awdejuk musi coś wiedzieć.