(กรมตำรวจเขตลอสแอนเจลิส)
(คือกรมตำรวจระดับเขตที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐฯ)
(ซึ่งดูแลเขตที่ประชากรหนาแน่นที่สุดในประเทศ)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและซับซ้อนที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
(ปี 2012)
(วันที่ 2 พฤษภาคม ปี 2012)
(ฮิดเดนฮิลส์)
ครั้งแรกที่ฉันได้ยินว่า กาวินอาจจะหายตัวไปคือเมื่อวันพุธ
ลิซ่า ภรรยาเขาโทรหาฉัน
ถามว่ากาวิน พี่ชายฉันติดต่อมาบ้างไหม
ฉันบอกว่า "ไม่เลย"
แล้วก็ถามว่า "ทำไมเหรอ"
เธออธิบายว่าเขาไม่ได้ไปรับลูกที่โรงเรียน
สมิธเป็นที่รู้จักไปทั่วชุมชนคาลาบาซาส
เขาชอบกอล์ฟและชายหาด บุคลิกของเขาเป็นคนโดดเด่น
มีคนพบเห็นเขาออกจากบ้านเพื่อน เมื่อคืนวันอังคาร
ในย่านโอ๊กพาร์กใกล้อาโกราฮิลส์
(ฟ็อกซ์สตูดิโอส์)
กาวิน สมิธเป็นผู้บริหารฟ็อกซ์ เขาเป็นจุดสนใจอย่างมาก
สิ่งที่เราต้องทำคือหาคำตอบว่า "มีสาเหตุอะไรที่เขาหายตัวไปหรือไม่"
มันเป็นปริศนา
ฉันพยายามติดต่อเขา
ฉันฝากข้อความขอเขา
ให้โทรกลับ ส่งข้อความมาบอกว่าปลอดภัยดี
ผู้บริหารทเวนตีท์เซนจูรีฟ็อกซ์ หายตัวไปหลังจากขับรถเบนซ์สีดำออกไป
ไม่มีใครได้ข่าวเขาเลย
เขาไม่ได้โทรหาใคร หรือส่งข้อความอะไรเลย
สถานการณ์มันน่าสงสัย ผู้ใหญ่หายตัวไป
เราต้องมองความเป็นไปได้ทุกอย่าง
ฉันไม่มีทางคิดฝันเลยว่า
เรื่องอะไรแบบนี้จะเกิดขึ้นได้
กรมตำรวจเขตลอสแอนเจลิสคือที่สุดของยอดฝีมือ
คดีใหญ่ที่สุดบางส่วนไต่สวนในลอสแอนเจลิส
เราต้องทุ่มเท 110 เปอร์เซ็นต์
นี่คือฆาตกรรม ไม่มีอาชญากรรมไหนร้ายแรงไปกว่านี้
มันอยู่ที่ความมุ่งมั่นกับความสำนึกในหน้าที่
ความยุติธรรมเกิดขึ้นจากการตามหาความจริง
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม ลอสแอนเจลิส)
เดือนพฤษภาคม ปี 2012 ผมเพิ่งจบงานมอบหมายพิเศษ
จากหน่วยเฉพาะกิจที่ผมอยู่
แล้วผมก็ถูกย้ายกลับมาที่แผนก
(แผนก - ห้องโล่งกว้าง)
ในคดีของกาวิน สมิธ
เขาหายตัวไปประมาณสัปดาห์แล้ว
คดีนี้เริ่มมาจากหน่วยคนหาย
พอสืบเจาะลึกลงไปอีกนิด
ตำรวจสืบสวนก็ส่งมาให้หัวหน้าเรา
แล้วผมก็ถูกเรียก
ให้ไปสืบคดีในฐานะ คดีคนหาย "ด้วยเหตุน่าสงสัย"
คดีคนหายทุกคดีต้องผ่านหน่วยสืบคดีคนหาย
เวลาเจอคดีแบบนี้
เราต้องหวังผลลัพธ์ที่ดีที่สุด ว่าเราจะเจอคนหายเป็นๆ
คุณเป็นผู้ใหญ่ จะไปที่ไหนก็ได้
คุณไม่จำเป็นต้องรายงานให้ใครรู้
เว้นแต่ว่าคุณจะโดนคุมประพฤติ ใช่ไหมล่ะ
ถ้าคุณหายตัวไป คำถามสำคัญก็คือ "ทำไมคนคนนี้ถึงหายตัวไป"
และสิ่งที่ผลักคดีมาหาทีมสืบสวนฆาตกรรม
คือมีการสงสัยว่าเกิดคดีร้ายแรง
(วันที่ 2 พฤษภาคม ปี 2012)
(วันที่ 9 พฤษภาคม ปี 2012)
เราต้องการความช่วยเหลือจากสาธารณชน
ให้ส่งข้อมูลที่ยืนยันได้ที่จะช่วยให้พบที่อยู่
ของพ่อของเด็กๆ และสามีฉัน กาวิน สมิธ
พบกับคู่หู จอห์น โอไบรอันได้รับมอบหมายคดี
เราคุยรายละเอียดกับสายสืบคดีคนหายที่ทำคดีนี้
แล้วเราก็ขับรถออกไปหาภรรยากาวิน สมิธ
เราได้เจอเธอในชุมชนส่วนตัว มีรั้วกั้น ที่หุบเขาซานเฟอร์นานโด
หุบเขาซานเฟอร์นานโด กว้างอย่างน้อย 518 ตารางกิโลเมตร
ซึ่งอยู่ทางเหนือของเมืองลอสแอนเจลิส
ทางตะวันตกของซานเฟอร์นานโด ส่วนใหญ่จะเป็นที่อยู่อาศัย
เป็นชุมชนบ้านพักเล็กๆ ของชนชั้นกลางระดับบนที่อเมริกาได้รู้จัก
แค่เพราะยัยพวกคาร์ดาเชียนอยู่ที่คาลาบาซาส
ตอนเราคุยกับลิซ่าครั้งแรก เห็นชัดเลยว่าเธอแตกตื่น
เหมือนที่ทุกคนคงแตกตื่น
เราพยายามทำให้เธอใจเย็น
บอกเธอว่าเราไปเพื่อช่วยเธอ เพื่อตามหาสามีเธอ
นี่คือครอบครัวที่กำลังเจอวิกฤต ลูกชายเธอก็อยู่ด้วย
ทาร่า น้องสาวของกาวินก็อยู่ด้วย
แต่ทุกคนก็ให้ความร่วมมือดีมาก ให้ข้อมูลเรามาเยอะมาก
เราได้รู้ว่าเขาเป็นนักกีฬาชั้นยอด
บาสเกตบอลคือชีวิตของเขา
เขาเคยเป็นออลอเมริกัน เคยเล่นให้ทีมยูซีแอลเอ
(ชิงแชมป์เอ็นซีเอเอ 1975)
เขาเป็นคนที่โดดเด่นมากๆ
แต่ไม่ใช่แค่เพราะส่วนสูง
เขาเป็นผู้ชายที่หล่อมากๆ
เขามีรอยยิ้มที่น่าหลงใหลมากๆ
เราอยู่ที่ซานเปโดร
บ้านอยู่ห่างจากร้านพอร์ตส์อะคอล ประมาณห้าถึงสิบนาที
ตอนนั้นกาวินทำงานที่ร้านนั้น แล้วลิซ่าก็เข้ามา
เธอมานั่งที่บาร์
กาวินเป็นบาร์เทนเดอร์ พวกเขาคุยกันถูกคอ แล้วมันก็ไปได้สวยมากๆ
ทั้งคู่มีลูกคนแรกด้วยกันภายในสองสามปีแรก
พวกเขารักกันมากๆ
เขาได้แสดงหนังสองสามเรื่อง
เขาได้แสดงเรื่อง "กลิตซ์"
บอกเหตุผลมาสักข้อ
แล้วเขาก็เป็นตัวแสดงแทนด้วย แล้วเขาก็หลังหัก
มันน่าสะเทือนใจจริงๆ
แต่นั่นคือจุดเปลี่ยนของเขา เพราะเขาทำงานไม่ได้อยู่นานมาก
ฉันว่าเขาคงคิดได้ว่างานนี้คงไม่เหมาะกับเขา
แล้วสุดท้ายเขาก็ได้งาน ที่ทเวนตีท์เซนจูรีฟ็อกซ์
เขารับผิดชอบการจัดฉายหนังในแถบเวสต์โคสต์
เขาชอบที่ได้อยู่ในวงการหนัง
ลิซ่าบอกเราว่ากาวินไม่ได้ไปทำงาน
แล้วก็ไม่ได้คุยกับใครเลย
มันก็เลยผิดปกติมากๆ
แล้วเขาก็ไม่ได้ไปรับลูกชายที่โรงเรียน
นั่นคือสัญญาณอันตรายร้ายแรง
เพราะตลอดหลายปีที่เธอรู้จักเขา เขาไม่เคยหายตัวไปเลย
มันผิดปกติมากๆ
ที่คนอย่างเขาจะไม่ไปทำงาน
หรือไม่ไปรับลูก หรือหายตัวไปเฉยๆ
ลิซ่าเล่าเรื่องความสัมพันธ์นอกสมรสให้เราฟัง
แล้วเขาก็ห่างเหินไป
ตอนนี้เขาย้ายไปอยู่นอกบ้าน
เขาเคยนอกใจเธอแล้ว เธอจับได้
เขาสัญญาว่าจะหยุด
ลิซ่าจับได้ว่าเขานอกใจอีก หนึ่งปีต่อมา กับผู้หญิงชื่อเมลานี่
พอเธอรู้เข้า เธอก็ไล่เขาออกจากบ้าน
(ปี 2012)
เขาไปอาศัยเพื่อนร่วมงาน ไปนอนห้องนอนแขกบ้านเธอ
เธอบอกว่าเธอได้เจอเขาตอนมีชีวิต
ประมาณสี่ทุ่มวันที่ 1 พฤษภาคม
(วันที่ 1 พฤษภาคม)
เขากำลังตากผ้า แล้วเขาก็…
เขาออกจากบ้านไป
คืนก่อนที่กาวินจะหายตัวไป ฉันได้คุยกับเขา
ฉันสัมผัสได้ว่าตอนนั้นเขาใจเสียมากๆ
ชีวิตเขากำลังวุ่นวายเพราะการตัดสินใจของเขา
เขาคุยกับฉันเรื่องความสัมพันธ์กับเมลานี่
จากที่ฉันเข้าใจ เขาเลิกกับเธอก่อนหน้านั้น
เขารู้ว่ายังไงเขาก็ต้องกลับไปหาครอบครัว
กลับไปหาความสัมพันธ์เดิม กลับไปเป็นพ่อ
ที่เขาอยากทำจริงๆ ก็มีแค่นั้น
ขอโทษค่ะ
ฉันจำได้ว่าเขา…
เขารักลูกๆ เขามาก
แล้วก็รักลูกสาวเรามากๆ ด้วย
เหมือนเป็นลูกตัวเอง
นี่คือหนึ่งในเรื่องที่ฉันรู้
ในฐานะพ่อ เขาทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว
มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นในคดีนี้
เขาหนีตามผู้หญิงหรือใครสักคนไปหรือเปล่า
เขาหนีไปสงบสติอารมณ์หรือเปล่า
เขาฆ่าตัวตายหรือเปล่า
ลิซ่าโกรธ เขานอกใจเธอสองครั้ง
เธอจัดฉากหรือเปล่า
"ช่างหัวไอ้หมอนี่ ฉันจะจ้างคนลักพาตัวเขา"
หรือแบบว่า "ฉันวางยาเขาเอง" ไม่รู้สิ มันเป็นไปได้ทุกอย่าง
มันมีหลายอย่างมาก มีเบาะแสที่ต้องตามที่เราต้องขยายความ
เพื่อตัดคนที่ไม่ใช่ออกไป
(ตำรวจ ที่จอดรถสาธารณะ)
เราสืบตามเบาะแส
กับข้อมูลทุกอย่างที่รวบรวมมาได้
เกี่ยวกับคนที่เขาได้เจอ ที่เขาเคยรู้จักในอดีต
ตอนเราคุยกับลิซ่าครั้งแรก เธอบอกว่า
"สามีฉันกิ๊กกับผู้หญิงชื่อเมลานี่
คุณอาจจะควรไปคุยกับเธอนะ"
เราก็เลยไปคุย
เธอลงมาหาในชุดนอนสีขาวประดับเลื่อม
ที่บางจนแทบจะเห็นหมด
เรานั่งตรงข้ามผู้หญิงคนนี้ ที่เซ็กซี่และเย้ายวนมากๆ
เราพยายามเป็นมืออาชีพ ถามเรื่องคดี
เราต้องคิดไว้ว่า "นี่ก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตตำรวจ"
เรามองคู่หูแล้วบอกว่า "ให้ตายสิ อย่ามาโดนตัวฉันตอนนี้
ฉันต้องกลับบ้านไปหาเมีย นี่มันบ้าชัดๆ เลย"
เมลานี่เปิดเผยกับตำรวจมากๆ
เธอบอกว่า "ใช่ เราคบหากัน"
กาวินอยู่ในสภาพที่อ่อนไหว
แต่เธอก็ไม่อยากสร้างปัญหา ให้ชีวิตแต่งงานของเขามากไปกว่านั้น
เธอบอกเขาว่า "ฉันพอแล้ว ฉันไม่อยากเจอดราม่าเรื่องนี้"
หลังจากคุยกับเมลานี่ครั้งแรก ผมไม่รู้สึกว่าเธอปิดบังอะไรเลย
แต่เราก็ตัดเธอออกไม่ได้ ในแง่อาจจะมีส่วนรู้เห็น
ยังมีเรื่องอื่นอีกหลายเรื่องที่ต้องทำ
ภาพของกาวิน สมิธและรถของเขา ถูกนำไปติดประกาศ
ลิซ่า ภรรยา และออสติน ลูกชาย เป็นผู้นำอาสาติดประกาศในพื้นที่ซิลมาร์
เขามีครอบครัวรออยู่
เรารักเขาทั้งหัวใจ มันก็ลำบาก แต่…
ผมอยากคิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เรามีกัน
ถ้าเราเจอเขา ผมอาจจะได้มีช่วงเวลาแบบนั้นอีกเยอะๆ
ลิซ่าพยายามเต็มที่เพื่อหาข้อมูล
ฉันรู้ว่าพวกเขาต้องการคนช่วย
ฉันก็ไปที่นั่น แล้วฉันก็ไปตลอด
ไปค้นหา ไปสอบถามคน
ฉันทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อพยายามสืบว่าเขาอยู่ที่ไหน
เขาหายตัวไป
ลองบอร์ดอันนี้ไม่ใช่ของเขานะคะ
ลิซ่า สมิธมั่นใจว่า ใครบางคนต้องรู้อะไรบางอย่าง
(วันที่ 10 พฤษภาคม ปี 2012 กาวินหายตัวไปแปดวันแล้ว)
โทรศัพท์ของกาวิน สมิธเป็นตัวต่อชิ้นสำคัญ
เพราะเราจะได้เริ่มเห็นภาพ
โทรศัพท์ของเขาดับไปเมื่อไหร่
ช่วงเวลาไหนที่เขาถูกพบเห็นครั้งสุดท้าย
ก่อนที่เขาจะหายตัวไป
งานโทรศัพท์บางส่วน หน่วยสืบคดีคนหายทำมาให้แล้ว
เราแค่ย้อนกลับไปดู แล้วก็ขอหมายค้นที่ละเอียดกว่าเดิม
เราดูข้อมูลโทรศัพท์ของกาวินแล้วก็พบว่า
"โอเค คืนที่โทรศัพท์เขาดับไป
เขาโทรหาลิซ่า ลูกชายสามคน ทาร่า
กับผู้หญิงชื่อแชนดริกา ครีช"
จากประวัติโทรศัพท์ เรารู้ว่าเธอเป็นคนสุดท้ายที่ได้คุยกับเขา
ที่เราต้องหาคำตอบตอนนี้ก็คือ "ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร"
ลิซ่า สมิธบอกเราว่ากาวินได้พบแชนดริกา
ที่สถานบำบัดยาชื่อเดอะเมทริกซ์
(วันที่ 2 พฤษภาคม ปี 2012 แจ้งความกาวิน สมิธหายตัวไป)
(ปี 2008 กาวินได้พบแชนดริกา)
เพราะอาการปวดรุนแรงของกาวินจากหลังหัก
มันน่าเศร้าที่ยาตัวเดียว ที่ทำให้เขาสบายขึ้นได้คือยาจากฝิ่น
นั่นคือยาที่ทำให้เขาเกิดการเสพติด
จนกระทั่งเขาบอกฉันว่าเขาไปบำบัด
ตอนเขาไปบำบัด
แชนดริกาก็เข้าไปจัดระเบียบชีวิตและเลิกยา
ตอนแรก แชนดริกาอยู่ในกลุ่มบำบัดเดียวกับกาวิน
แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาไปไกลกว่านั้น
กาวินมีความสัมพันธ์ที่ร้อนแรงกับแชนดริกา
ลิซ่าไปเผชิญหน้ากับกาวิน แล้วเขาก็สารภาพ
เขาคบหากับแชนดริกาอยู่ประมาณหนึ่งปี
สามีเธอ จอห์น ครีชก็รู้เรื่อง
เพราะการที่ลิซ่าเข้าไปยุ่งเกี่ยว
ลิซ่าเลยรู้สึกว่าความสัมพันธ์ครั้งนั้นจบไปแล้ว
(ปี 2008 กาวินได้พบแชนดริกา ปี 2010 กาวินจบความสัมพันธ์กับแชนดริกา)
(วันที่ 2 พฤษภาคม ปี 2012)
เราเจอคนหาย เขาเป็นชู้กับแชนดริกา
มันเลยทำให้เธอเข้าข่ายผู้ต้องสงสัย
เราไปสอบปากคำเธอ เราเจอเธอที่บ้าน
ตอนสอบปากคำแชนดริกา เธอกำลังสติแตก
เธอกลัว วิตกกังวล เลี่ยงคำถาม
เธอไม่มีสติเลย
เธอบอกว่าเธอได้คุยกับเขา
เธอไม่รู้ว่าเขาไปไหน แต่ดูออกเลยว่าเธอเป็นห่วงกาวิน
เธอยืนกรานว่าเธอไม่รู้ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับกาวิน สมิธ
หลังจากติดต่อกันเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ปี 2012
ระหว่างสอบปากคำ ก็มีรถสปอร์ตสีดำมาจอดริมถนน
จอดอยู่แป๊บเดียว แล้วก็ถอยออกไป
ตอนคุยกับแชนดริกาครั้งนั้น
เธอยอมรับว่านั่นคือจอห์น สามีเธอเอง
แน่นอนว่าเขาเป็นคนที่สายสืบอยากสอบปากคำ
แต่ทำไม่ได้ เพราะเขาขับออกไป มันทำให้คู่นี้น่าสงสัยขึ้นมาทันที
ต่อมา เราได้รู้ว่าเขาเป็นอดีตนักโทษ
ตอนนี้เขาออกมานอกคุก เขาอยู่ในระบบปล่อยตัวกับกรมตำรวจเกลนเดล
เขาไปยุ่งเกี่ยวกับการซื้อขายยาเสพติด
ครับ เรารู้ได้ทันทีว่าเราควรสืบว่าเขาอยู่ไหน
ในฐานะตำรวจ ผมมองอดีตนักโทษ
ผมมองคนที่มีประวัติยาเสพติด
เขาไม่พอใจที่ภรรยาเป็นชู้กับชายคนนี้
คุณจะพูดยังไงก็แล้วแต่ เป็ดก็คือเป็ด
ผมเห็นเป็ด มันดูเหมือนเป็ด ท่าทาง การพูดก็เหมือนเป็ด
มันก็อาจจะเป็นเป็ดจริงๆ
ครับ เราสืบเขาโดยละเอียดทันทีเลย
(จอห์น ครีช)
เราดูรายละเอียดประวัติโทรศัพท์ของจอห์น ครีช
สิ่งที่เราต้องสืบก็คือ
โทรศัพท์ของจอห์น ครีช คาบเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของกาวิน สมิธยังไง
และความถี่ในการโทรในคืนที่เขาหายตัวไป
ผมมีประสบการณ์สูง ด้านการวิเคราะห์โทรศัพท์และทำแผนที่
แล้วเราก็เห็นแบบแผนแปลกๆ
ตำรวจสรุปได้ว่าคืนวันที่ 1 พฤษภาคม ปี 2012
กาวินกับแชนดริกาได้พบกันใกล้ชิด
จริงๆ แล้ว โทรศัพท์ ของกาวิน สมิธกับแชนดริกาพบสัญญาณ
อยู่ในพื้นที่ฮิดเดนฮิลส์ ไม่ไกลจากบ้านครีช
ในจุดที่ถูกมองว่าเป็น "ถนนคู่รัก"
แล้วโทรศัพท์ของจอห์น ครีชไปไหน มันไปที่…
"แม่เจ้า สัญญาณสะท้อน มาจากพื้นที่เดียวกับแชนดริกา"
จากแผนที่เสาสัญญาณโทรศัพท์ เราพบทั้งสามเครื่องอยู่ที่นั่น
ณ เวลานั้น เรารู้ได้เลยว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น
แม้คดีนี้จะเริ่มจากคดีคนหาย
เราก็รู้แล้วว่าตอนนั้นเราเจออะไร
นี่คือฆาตกรรม
(วันที่ 8 มิถุนายน ปี 2012 กาวินหายตัวไปห้าสัปดาห์แล้ว)
เราไม่รู้เลยว่าตอนนั้นจอห์น ครีชอยู่ที่ไหน
แต่คู่หูกับผมมีหลักฐานเพียงพอในตอนนั้น
ที่จะขอหมายศาลเข้าค้น บ้านของจอห์นกับแชนดริกา
แชนดริกาอยู่บ้าน ยายเธอที่แก่แล้วก็อยู่
ผู้ดูแลยายของแชนดี้ก็อยู่ เรน่า ลิม
เพื่อนบ้านบอกว่า ครอบครัวที่น่ารักอาศัยอยู่ในบ้านนี้
แต่พุ่มไม้สูง กล้องวงจรปิดหลายตัว
และป้ายเตือนห้ามเข้าพื้นที่
ก็เป็นหนึ่งในสัญญาณหลายอย่างที่ชวนให้สงสัย
"พฤติกรรมผิดปกติ" เหรอคะ
ฉันว่ามีรถบางคัน ที่เข้ามาจอดนอกบ้านอยู่นานพอสมควร
เราไม่ค่อยเจอหลักฐานกายภาพ ที่จะช่วยเราได้ในคดีนี้
แต่เราก็จดบันทึกได้หลายอย่าง
ที่สำหรับชุดความคิดของนักสืบแล้ว มันมีความหมาย
ตัวอย่างเช่น ตรงนั้นเป็นถนนทางตัน มีบ้านอยู่ห้าหลังในละแวกนั้น
และไม่ว่าจะมองในแง่ไหน บ้านหลังนี้ก็อลังการที่สุด
ที่นั่นมีระบบกล้องวงจรปิดซับซ้อน
มีพระพุทธรูปสำริด 8,000 ดอลลาร์ อยู่ในบ่อปลาคาร์ปหน้าบ้าน
มีคูด้วย
แล้วก็สระว่ายน้ำทำเอง ที่สมัยนั้นน่าจะราคาสัก 200,000 ดอลลาร์
(กรมตำรวจเขตลอสแอนเจลิส)
บ้านหลังอื่นๆ ล่ะ
ครับ ที่นั่นเวสต์ฮิลส์ เป็นย่านหรู แต่ไม่หรูเท่าหลังนั้น
สิ่งที่เราได้รู้
คือแชนดริกาไม่รู้เลย ว่าสามีเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าของพวกนั้น
เธอตอบไม่ได้ว่าเขาทำอาชีพอะไร
เขาหารายได้ยังไง จ่ายภาษีหรือเปล่า
ไม่เอาน่า คิดว่าเราโง่เหรอ เราโง่ขนาดไม่น่าให้อภัยเลยหรือไง
เห็นชัดเลยว่าเธอไม่ได้พูดความจริง
ระหว่างการค้น เธอกลัวจนนิ่งไปเลย
เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ผมไม่รู้ว่าเธอมีส่วนรู้เห็นหรือไม่
ผมรู้ว่าเธอรู้ แล้วเธอก็ไม่ยอมบอก
อีกอย่าง เธอบอกเราว่าจอห์นอยู่ชิคาโก
เธออธิบายไม่ได้ว่า ทำไมเขาย้ายบ้านไปอยู่ชิคาโก
มันยังไงกัน
เราไม่ได้หลักฐานคาหนังคาเขา
เราไม่เห็นว่ามือเขามีแผลถลอกหรือรอยช้ำ
แต่เราก็ได้ข้อมูลหลายอย่าง เรารู้ว่าเรามาถูกทางแล้ว
เรายังต้องการความช่วยเหลือจากสาธารณชน
ทุกข้อมูลที่หาได้จากสาธารณชน เรายินดีรับไว้
เราได้เบาะแสว่ากาวิน สมิธถูกพบเห็น ที่ร้านบิสโตรหรือร้านกาแฟในมอร์โรเบย์
(ลอสแอนเจลิส)
มีคนเห็นเขาที่มอร์โรเบย์
เขาเคยเรียนที่ยูซีแอลเอ เขารู้จักกาวิน
บริกรหญิงก็ยืนยันว่านั่นคือกาวิน
ฉันก็แบบ "พระเจ้าช่วย เขาแค่หนีหายไป"
แล้วฉันก็ขับรถไปที่นั่น
ฉันว่ามันทำให้เราเครื่องติด
แล้วฉันก็ซิ่งแบบลุยแหลกเลย
เราต้องสั่งการและควบคุม การสืบสวนของเราให้ได้
ขณะเดียวกันก็ต้องรู้ว่า มันเลยเถิดจนคุมไม่อยู่ได้ทุกเมื่อ
อาจจะเป็นเรื่องเล็ก หรือเรื่องใหญ่ แต่มันจะเลยเถิดจนคุมไม่อยู่
สำคัญที่เราจะจัดการยังไง
เราเป็นหัวหน้าทีมสืบสวน
เราเจอทาร่ากับใครไม่รู้ ออกไปแบบฉุกเฉิน
ไปที่มอร์โรเบย์ ไปเคาะประตูตามหา
มีคนพบเห็นเขา 60-100 คนได้
เรารู้ว่านี่คือคดีฆาตกรรม แต่ผมยังพิสูจน์ไม่ได้
ผมเลยต้องตามเบาะแสนั้นไป
แล้วผมต้องทำยังไง
ผมต้องส่งสายสืบสองคน ไปมอร์โรเบย์เพื่อตามเบาะแสนี้
ว่าเขาอยู่ที่นั่นในโรงแรม ไม่รู้สิ กำลังกินซุปหัวหอมฝรั่งเศสมั้ง
ถึงไทจะปากร้ายและขวานผ่าซาก
บางคนอาจจะบอกว่าหยาบกระด้าง
แต่เขาแสดงออกได้ว่า
"นี่ ผมอาจจะพูดแบบนี้ แต่ผมอยู่ตรงนี้ และผมใส่ใจ"
ฉันเรียกเขาว่า "เคจุนพิโรธ" เพราะเขามีบุคลิกแบบนั้น
เขาเสียงดังมาก โวยวายเก่งมาก
แต่ในฐานะนักสืบ ฉันรู้ว่าเขามีความทุ่มเท
แล้วเขาก็ใส่ใจคดี เขาเป็นห่วงเราทุกคนด้วย
ผมถูกเลี้ยงมาแบบว่า "ถ้าไม่ชอบอะไร ก็พูดไปซะ"
ผมไม่สนว่าใครจะไม่พอใจ
(กรมตำรวจเขตลอสแอนเจลิส แผนกสืบสวนฆาตกรรม)
เบาะแสจากมอร์โรเบย์ดูเหลือเชื่อมากๆ
บริกรหญิงออกมาบอกว่า "อาจจะไม่ใช่เขาก็ได้ค่ะ
ดูในข่าวอาจจะดูคล้ายเขามากกว่าตัวจริง"
ฉันไม่รู้เลยว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
แต่มันก็น่าผิดหวังมากๆ
เธอเชื่อแล้วว่าเกิดเรื่องร้ายแรงมากๆ กับกาวิน
แต่เรายังไม่มีหลักฐานแน่ชัด เราก็เลยหวังว่าเขาจะยังมีชีวิต
แต่เราก็รู้ว่าไม่ช้าก็เร็ว เราน่าจะได้คำตอบเป็นข่าวร้ายที่สุด
(วันที่ 22 มิถุนายน ปี 2012 กาวินหายตัวไปเจ็ดสัปดาห์แล้ว)
สายสืบคอยติดตาม ความเคลื่อนไหวของจอห์น ครีช
แล้วก็พบว่าจอห์น ครีชมีประวัติกับตำรวจ
ที่จริง เขาเคยต้องข้อหาขนส่งยาผิดกฎหมาย
เขาเคยยอมรับผิด ข้อหาจำหน่ายแจกจ่ายยาเสพติด
แทนที่จะติดคุก เขาตกลงไปเป็นสาย
ทำงานให้กรมตำรวจเกลนเดล
แต่เขาก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี
เขาไม่ได้ให้ข้อมูลอะไร แค่ผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อย
จอห์น ครีชยังอยู่ในพื้นที่ชิคาโก
เราต้องพาตัวเขาเข้ามาสอบปากคำ
เราติดต่อสายสืบเกลนเดล เดฟ เคลล็อก
เขาตกลงมาช่วยทุกอย่างที่ช่วยได้
เดฟเรียกตัวเขามา สิ่งหนึ่งที่เราให้เดฟช่วย
คือให้เขาไปนั่งในห้อง
เราติดเครื่องบันทึกเสียงไว้
แล้วเราก็เข้าไป
เราแนะนำตัวเอง
เราถามคำถามเกี่ยวกับกาวิน สมิธ
จอห์น ครีชใจเย็น พยายามพูดดี
พยายามใช้ไหวพริบ
ตามสูตรนักต้มตุ๋น
"ครับ ผมรู้จักผู้ชายคนนี้" "คุณได้ข่มขู่อะไรเขาหรือเปล่า"
"เปล่า ไม่เคย"
เขาปฏิเสธทุกอย่าง ผมเลยตัดสินใจลองอีกวิธี
ผมพยายามทำให้กาวินดูเป็นคนเลว
ผมบอกว่า…
"กาวิน ผู้ชายคนนี้เป็นโรคจิตแอบตาม
เขาเลี้ยงต้อยผู้หญิง"
ผมทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อใส่ไฟกับเขา
ผมบอกว่า "ผมไม่โทษคุณหรอก ถ้าคุณทำอะไรเขา
อย่าอ้อมค้อมเลย จบเรื่องบ้าๆ นี่เถอะ"
แต่เขาก็ไม่ยอมพูด
เราอธิบายกับผู้พิพากษา ถึงข้อสงสัยว่าครีชจะมีส่วน
ในการหายตัวไปของกาวิน สมิธ
รวมถึงเรื่องที่เขาไม่ทำตามข้อผูกมัด เรื่องให้ข้อมูลกับตำรวจด้วย
ผู้พิพากษาก็เลยสั่ง คุมตัวนายครีชคืนในข้อหายาเสพติด
(ศูนย์รับนักโทษ)
ทุกครั้งที่เราขังคนที่เราเชื่อว่าเคยฆ่าคนได้
นั่นเป็นเรื่องดี
มันทำให้เรามีเวลาขยายความและสืบสวน
(กรมตำรวจเขตลอสแอนเจลิส)
เราดูข้อมูลโทรศัพท์ของจอห์น ครีช
เขาโทรหาใคร ใครโทรหาเขา
แล้วเราก็เห็นว่า หลังจากกาวิน สมิธคุยกับแชนดริกา
ในคืนที่กาวินหายตัวไป ก็มีอีกหลายสาย
ที่จอห์น ครีชโทรหาซ้ำๆ
เขาโทรหาเบอร์เดิม เบอร์นั้นคือฮอร์เก บาเญส์
พอเราสืบเขา เราก็ได้รู้ ว่าเขาเป็นพรรคพวกกับครีช
นายบาเญส์ทำงานรับเหมาให้บ้านครีชหลายอย่าง
ผลก็คือฮอร์เก บาเญส์กับจอห์น ครีก ได้สานมิตรภาพต่อกัน
คืนที่กาวินหายตัวไป
โทรศัพท์ของผู้สูญหาย โทรศัพท์ของจอห์น ครีชและฮอร์เก บาเญส์
ส่งสัญญาณจากเสาสัญญาณ ในลานหลังบ้านของฮอร์เก
(0.30 น. โทรศัพท์ของกาวิน แชนดริกา และจอห์น ครีชพบสัญญาณที่เดียวกัน)
เราก็เลยติดต่อฮอร์เก บาเญส์
ครั้งแรกที่เราคุยกับฮอร์เก บาเญส์ เราบอกได้เลยว่าเขา…
รู้สึกแตกตื่นสุดๆ
บาเญส์บอกว่าจอห์น ครีชโทรมาด้วยความตื่นเต้น
ในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 2 พฤษภาคม ปี 2012
บอกว่าต้องการให้ช่วยและจะไปหาเขาที่บ้าน
บาเญส์ก็ตกใจเล็กน้อย
แต่ครีชก็มาหา แล้วบอกให้ช่วยย้ายรถคันหนึ่ง
มันเป็นรถเบนซ์
ฮอร์เก บาเญส์เห็นศพที่เหมือนมัมมี่
ห่อด้วยผ้าปูที่นอนอยู่ในเบาะข้างคนขับ
จอห์น ครีชบอกฮอร์เก บาเญส์ ว่า "ผมฆ่าเขาตาย
ผมอยากให้คุณช่วยซ่อนศพ"
ฮอร์เกก็แบบ "คุณบ้าไปแล้ว มาซ่อนที่นี่ไม่ได้นะ"
ฮอร์เก บาเญส์ลังเลมากๆ
กับการเล่าให้สายสืบฟัง ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น
แต่เขาตามจอห์น ครีชไปในรถเบนซ์สีดำ
ไปที่บ้านในย่านพอร์เตอร์แรนช์ ซึ่งเป็นชุมชนที่มีรั้วรอบ
พวกเขาขับไปที่บ้านหลังหนึ่ง
พอครีชไปถึงบ้าน
เขาก็ขับรถเบนซ์สีดำเข้าไปในโรงรถ
ทิ้งรถเบนซ์สีดำไว้ที่นั่น
แล้วก็ออกจากที่นั่นมา
แล้วจอห์น ครีชก็บอกว่า "ผมอยากให้คุณกำจัดโทรศัพท์ซะ"
ฮอร์เกผู้น่าสงสารก็โง่เอาโทรศัพท์ไป
จากปากคำของฮอร์เก
เขาบอกว่าวันต่อมา เขาเอาไปทิ้งถังขยะหลังแมคโดนัลด์
ฮอร์เกเห็นแผลที่มือครีช
เขาเห็นสิ่งที่คิดว่าเป็นศพ
แต่เขาบอกป้ายทะเบียนไม่ได้
เขาระบุตัวศพไม่ได้
เราเลยยังไม่มีหลักฐานพอที่จะส่งอัยการเขต
สายสืบสรุปได้ว่า
บ้านที่จอห์น ครีชกับนายบาเญส์ไป
เป็นบ้านของคนชื่อสแตน แมคเควย์
สแตน แมคเควย์ เป็นเพื่อนออกกำลังกายของจอห์น
เป็นกูรูด้านสุขภาพและฟิตเนสให้ดารา
สแตน แมคเควย์ถูกพาตัว มาที่สถานีตำรวจลอสต์ฮิลส์
เราไปสอบปากคำเขา แต่เขาขอทนาย
แล้วทนายชื่อดัง ที่ว่าความให้สแตน แมคเควย์ก็โผล่มา
เขาเปิดเผยกับผมมาก เขาบอกว่า "ไท เขาไม่ให้ปากคำคุณหรอก
ผมจะแนะนำเขาว่าอย่าพูด" ผมก็บอก "ไปคุยกับเขาสิ"
แล้วเขาก็ไป
ผ่านไปห้านาที 20 นาที 40 50…
ผมมองจอห์น แล้วก็บอกว่า "นี่มันดีต่อเรามากๆ เลยนะ
ยิ่งเขาอยู่ในนั้นนานก็ยิ่งดี
เพราะยิ่งเขาอยู่ในนั้นนาน พวกเขาก็คุยกันอิสระ"
ทนายคนนั้นคงจะแบบว่า "บ้าเอ๊ย โอ๊ย
คราวนี้คุณทำอะไรอีก"
แล้วเขาก็ออกมา ผมชอบเลย เพราะสภาพเขาเหมือนหมาถูกฟาด
ทุกครั้งที่เราเห็นทนายเอกชน ในสภาพเหมือนหมาถูกฟาด
เป็นเรื่องดีเสมอ
แบบว่า "เอาเว้ย เราเล่นงานคนได้แล้ว"
นี่คือเรื่องเล็กๆ ที่ทำให้สายสืบอย่างเราตื่นเต้น
"เราได้เปรียบแล้ว"
แล้วก็แน่นอน เขาบอกว่า "นี่ มานี่ซิ" เขาอยากคุยกับเราแล้ว
"คุยพรุ่งนี้ที่ออฟฟิศคุณได้ไหม"
"ได้แน่นอน ไม่มีปัญหา"
แล้วเขาก็บอกว่า "นี่ สายสืบ คุณไปส่งเขาที่บ้านได้ไหม"
ผมก็บอก "ได้สิ ไม่มีปัญหาครับ เราจัดการให้"
นี่แหละเหตุผลที่ในฐานะหน่วยสืบฆาตกรรม
เราต้องเดินทางได้โดยไม่ใช้ทางหลวง
เราไปถนนในเมือง แล้วก็จอดมันทุกไฟแดงเลย
จอดนานด้วย เราคุยกันได้เรื่องมากๆ
สแตน แมคเควย์บอกว่าจอห์นมาหา
ขอเอารถมาจอดในโรงรถ
เขาสาบานว่าเขาไม่รู้ ว่าในนั้นมีศพจนกลิ่นเริ่มออก
ไม่มีอะไรดับกลิ่นศพเน่าได้
แล้วเขาก็บอกว่าเขาไปกดดันครีช
ให้ไปที่นั่น ไปเอาศพออก
เขาบอกว่าจอห์น ครีชโผล่ไปพร้อมกับรถยูฮอล
เขาเอาศพออกมาจากรถ แล้วก็ยกขึ้นรถยูฮอลเองเลย
สุดท้าย จอห์น ครีช ก็มาเอารถเบนซ์ของกาวิน สมิธ
ออกไปจากโรงรถบ้านเขา
เราเขียนหมายค้นส่งไปที่บริษัทยูฮอล
แต่ทุกคนที่เรารู้ชื่อมาในคดีนี้
ไม่มีเป้าหมายที่เรารู้จักคนไหนเลย
ที่ได้เช่ารถไปในช่วงเวลานั้น
มันก็เลยน่าหงุดหงิด
กาวินหายตัวไป คาดว่าเสียชีวิตแล้ว
แล้วเราก็ยังไม่เจอศพ
เราไม่เจอรถ
เราไม่รู้ว่ามีการใช้อาวุธหรือไม่
มันมีช่วงไม่คืบหน้า แล้วรูปคดีก็เริ่มจะเสีย
เรารู้ว่า "เราต้องทำอะไรต่อไป"
ผมกับจอห์น คู่หูก็เข้าใจ
ว่าคดีนี้มันเหมือนหมากรุก
ในเกมหมากรุกที่เราเล่น ในฐานะตำรวจสืบสวนฆาตกรรมกับคนร้าย
มันไม่มีกำหนดเวลาเดินหมากสองนาที
สายสืบทั้งสองนาย แล็บบี้กับโอไบรอัน ให้ความช่วยเหลือเราดีมากๆ
มันไม่เหมือนคดีในหนัง 48 ชั่วโมง ไขคดีได้
มันยังไขไม่ได้
แต่ทั้งคู่ก็ทุ่มเทให้กับคดีนี้มากๆ
พวกเขาจะสืบจนสุดทาง
(เดือนกุมภาพันธ์ ปี 2013 กาวินหายตัวไปเก้าเดือนแล้ว)
ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2013
สายสืบคนหนึ่งในแผนกสืบสวนฆาตกรรม
เขาเกษียณไปแล้ว เขามาเล่นเทนนิสกับผู้ชายกลุ่มหนึ่ง
ในกลุ่มนั้น
มีพ่อของแชนดริกา
ระหว่างที่พวกเขาตีเทนนิส พ่อของแชนดี้ก็มีท่าทางแปลกๆ
เขาบอกว่าลูกสาวย้ายกลับไปอยู่ด้วย
แล้วเธอก็เล่าว่าสามีไปฆ่าคนตาย
พ่อเธอสะเทือนใจมาก เขารู้สึกว่าต้องเล่าให้เพื่อนฟัง
สายสืบคนนี้ก็รู้จักผม
เขาบอกข้อมูลกับผมทันที
ผมไปแนะนำตัวกับพ่อแชนดี้
เขาบอกว่า "ผมจะบอกทุกอย่างที่ผมรู้"
เขาบอกว่า "ผมว่ารถยังอยู่
มันอาจจะถูกชำแหละ
มันอาจจะถูกแยกชิ้นส่วนขาย แต่อะไหล่บางส่วนยังอยู่"
เขาบอกว่า
"คุณต้องไปสืบเรน่า ลิม ผู้ดูแลยายของแชนดี้"
มันน่าแปลกใจสำหรับเราสองคน
มันแบบว่า "ไม่ ไม่มีทาง"
เธอเป็นยายวัย 70 ตัวเล็กๆ
เป็นผู้ดูแลชาวคริสต์ฟิลิปปินส์ที่ไม่น่าสงสัย
ที่ดูแลญาติแก่ๆ ใกล้ตายของแชนดริกา
แล้วจากจุดนั้น เราก็ปะติดปะต่อได้เลย
"ให้ตายสิ เธออยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่แรก"
นี่คือตัวอย่างของ "ดวงดีดีกว่าฝีมือดี"
เพราะมันคือเรื่องของจังหวะเวลา
อยู่ดีๆ เราก็คืบหน้า แล้วมันก็…
มันบังเอิญล้วนๆ เลย
แต่เราได้เบาะแสมาแล้ว เราก็ต้องสืบ
ผมบอกว่า "ไปหาเธอกัน"
แล้วเราก็เริ่มสั่งเฝ้าระวังเรน่า
สุดท้าย พอเธอเลิกงาน
เราก็เข้าไปหาเธอที่ลานจอดรถ
ดูออกเลยว่าเธอตกใจนิดหน่อย
แต่เธอรู้ว่าเราเป็นใคร เธอรู้ว่าเรากำลังสืบเรื่องอะไร
เราไปคุยกับเธอ แล้วก็อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น
ชื่อเธอโผล่มาได้ยังไง แล้วเธอก็อยากจะช่วยให้เต็มที่
ผมรู้สึกว่าเธอพูดความจริง
เธอเอาเอกสารให้เราดู
ซึ่งพิสูจน์ว่าเธอจ่ายบิล ค่าเช่าที่เก็บของให้จอห์น ครีช
เธออาจจะรู้หรือไม่รู้ว่าตัวเองจ่ายบิล
ค่าเช่าที่เก็บของซึ่งเป็นที่เก็บหลักฐานฆาตกรรม
ผมไม่รู้ว่าคุณคิดยังไงนะ แต่ผมเห็นจุดร่วม
"ฮอร์เก ซ่อนโทรศัพท์ให้ที"
"สแตน ผมฝากรถคนอื่นกับศพ
ที่บ้านคุณสักห้าวันได้ไหม"
"เรน่า ฝากจ่ายบิลทีได้ไหม"
คุณเห็นแบบแผนไหม
นี่คือนักต้มตุ๋นตามหลักสูตรเลย
เขาใช้ทุกคนที่ใช้ได้ เพื่อให้ตัวเองมีความผิดน้อยลง
(เวสต์ซีมีล็อกอัป)
เราออกไปขอหมายค้น
และแน่นอน พอเปิดล็อก เราก็เจอรถของกาวิน สมิธข้างใน
มันน่าตื่นเต้นมากๆ เพราะเราได้รถของผู้ตายแล้ว
ยืนยันว่าสมบูรณ์ดี ไม่ถูกแยกชิ้นส่วน
เพราะดวงดีด้วย
เทพเจ้าแห่งการสืบสวนเข้าข้างเราวันนั้น
หลังจากพบรถ
พวกเขาก็ตัดสินใจว่าจะเร่งสืบสวนเต็มกำลัง
ซึ่งน่าจะนำไปสู่การส่งฟ้อง
แล้วผมก็ร่วมงานกับไทอย่างเป็นทางการ
ผมรู้ว่าบ็อบบี้มีกิตติศัพท์โดดเด่นมากๆ
ในหมู่สายสืบที่ผมเคารพในหน่วยของผม
เขามาจากหน่วยไต่สวนคดีอุกฉกรรจ์
ซึ่งประวัติแบบเขาก็สร้างได้ยาก ในสำนักงานอัยการเขต
เขาเป็นตัวตึงเลย
หลักฐานสำคัญที่ตำรวจต้องการสรุป
ก็คือรถเป็นจุดจบชีวิตของกาวิน สมิธหรือไม่
มีงานวิเคราะห์หลายอย่าง
ที่นักวิเคราะห์ทางนิติเวชต้องทำกับรถ
พวกเขาต้องการหลักฐานเลือด
ต้องการหลักฐานทางเซรุ่ม เช่นดีเอ็นเอ น้ำลาย เส้นผม
ทุกอย่างที่โยงได้ว่ากาวิน สมิธอยู่ในรถคันนั้น
เราเห็นว่าป้ายทะเบียนถูกถอดออก
หมายเลขประจำตัวรถยังอยู่
ไม่ได้ถูกถอดออกไป
นั่นคือวิธีระบุของเรา นี่คือที่เกิดเหตุของเรา
เราเห็นรอยเลือด
มีเลือดแห้งเยอะมากบนเบาะผู้โดยสาร
ที่พื้น หน้าปัด หลังคา เบาะหลัง
มีรอยเลือดกระเซ็น แปลว่ามีการต่อยตีซ้ำๆ
มีเลือดกระเซ็นไปถึงเพดาน
เราเห็นเลือดแห้งในกรอบประตู
ตรงที่ประตูปิด
จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เชื่อ
ที่เขาบอกว่าไม่ได้เอาหัวกาวินแนบไว้กับประตู
แล้วปิดประตูอัดใส่ซ้ำๆ
เขาซ้อมผู้ชายคนนี้อย่างโหดเหี้ยม
ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือคนชั่วร้าย
สมิธวัย 57 ปี หายตัวไปเมื่อ วันที่ 1 พฤษภาคม ปี 2012
หนึ่งปีต่อมา รถเบนซ์ของเขาถูกพบ ที่ห้องเก็บของในหุบเขาซีมี
เราต้องโยงจอห์น ครีช กับรถของกาวิน สมิธให้ได้
เราอยากเก็บรอยนิ้วมือที่รถ
แต่ตอนนี้เราได้จุดโฟกัสแล้ว ว่าจะให้ฝ่ายนิติเวชตรวจตรงจุดไหน
มีหลักฐานในรถที่บ่งชี้ว่าเขาถูกฆ่าในนั้น
นายครีชยังเป็นบุคคลเฝ้าระวัง
(เขตลอสแอนเจลิส)
ผลตัวอย่างดีเอ็นเอกับหลักฐานเลือดออกแล้ว
หลักฐานเลือดเป็นของกาวิน สมิธ
ผมจำสิ่งหนึ่งที่เห็นได้
ป้ายทะเบียนหายไป แต่…
นอตขันป้ายทะเบียนข้างซ้ายถูกขันกลับเข้าไป
ผมบอกแล็บอาชญากรรม ว่าผมอยากให้เอาไปตรวจดีเอ็นเอ
แล้วสุดท้ายมันก็ตรงกับจอห์น ครีช
มันก็ทั้งดีทั้งร้าย
เพราะฉันรู้ว่า…
มัน…
คำบรรยายของตำรวจ…
ฉันรู้ว่ามีหลักฐานชีวภาพ กับดีเอ็นเอในรถหลายอย่าง
ตอนนั้นฉันก็รู้แล้ว
ประมาณวินาทีนั้นแหละที่…
มันย้อนกลับไม่ได้แล้ว
แล้วเราก็ถามตัวเอง
"มันเกิดขึ้นได้ยังไง วาระสุดท้ายของเขาเป็นยังไง"
มันทำใจลำบาก
มันยากจริงๆ
(ศาลสหรัฐอเมริกา)
มุมมองของอัยการต่อหลักฐานในตอนนั้น
เราพิสูจน์ได้ตามกฎหมายแล้ว ว่าเรามีหลักฐานแวดล้อมที่แน่นหนา
ว่าจอห์น ครีชเป็นต้นเหตุที่เขาตาย
แน่นอนว่ายังมีจุดสำคัญในเรื่องราว
ที่เรายังไม่รู้อีก
ณ ตอนนั้นในคดีนี้ เรามีพยานที่ให้ความร่วมมือสองคน
เรามีฮอร์เก บาเญส์ กับสแตน แมคเควย์
สิ่งเดียวที่เรายังไม่มีคือศพผู้ตาย
แล้วเราก็ยังไม่มีพยานที่เห็นเหตุการณ์จริงด้วย
เรื่องที่ไม่รู้เยอะกว่าเรื่องที่รู้ เยอะเกินไปมากๆ
คดีที่ไม่เจอศพคือคดีที่พิสูจน์ยากที่สุด
เรามีแค่หลักฐานเลือดภายในรถ
แต่เราก็ยังไม่รู้ว่าผู้ตายเสียชีวิตอย่างไร
แพทย์ชันสูตรก็บอกไม่ได้
อย่างแน่ชัดว่าผู้ตายเสียชีวิตแล้ว
การสืบสวนยังดำเนินต่อไป
ณ จุดนี้ เรายังไม่ได้ตั้งข้อหาอะไรกับใคร
จุดที่น่าเศร้าก็คือการไม่รู้อยู่นานมากๆ
มันน่าใจสลาย
ซึ่งก็สมควรแล้ว ลิซ่าใจเสียมากๆ
กับการใช้ชีวิตทุกวันโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
(เดือนตุลาคม ปี 2014 สองปีครึ่งหลังกาวิน สมิธถูกฆาตกรรม)
ถึงจะผ่านไปเกินสองปีแล้ว
เราก็ยังไม่ทำรูปคดีไปเสนออัยการ
จนกว่าเราจะได้ทำทุกอย่างที่รู้สึกว่าทำได้
เดือนตุลาคม ปี 2014
ในเขตเนินเขาที่พาล์มเดล แคลิฟอร์เนีย
คู่สามีภรรยาพาสุนัขมาเดินเล่น
สุนัขไม่ได้อยู่กับสายจูง มันกลับไปหาเจ้าของ
แล้วมันก็คาบสิ่งที่ดูเหมือนกระดูกคนไว้
ถ้าได้กลิ่นของที่ชอบ มันจะวิ่งไปเลย
บัดดี้ ลาบราดอร์สีน้ำตาลเจอสิ่งที่มันชอบ
ระหว่างเดินเล่นบนเขาในพาล์มเดลกับเจ้าของ
แล้วพวกเขาก็เรียกตำรวจไปตรวจสอบ
เจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุไปตรวจสอบ แล้วแจ้งแผนกสืบสวนฆาตกรรม
ว่าพวกเขาพบหลุมศพตื้นๆ ที่มีซากศพมนุษย์
พอสายสืบไปถึงที่เกิดเหตุ
พวกเขาก็ไม่รู้ว่าผู้ตายเป็นใคร
บางครั้งการพิสูจน์อัตลักษณ์ก็ทำด้วยฟัน
บางครั้ง ถ้าศพยังสดพอ เราก็ตรวจลายนิ้วมือได้
ส่วนในคดีนี้ ซากศพมนุษย์มีร่องรอย
การผ่าตัดหลายครั้งตลอดหลายปีของกาวิน
พวกเขาก็เลยระบุได้ว่านี่คือศพกาวินจริงๆ
เราส่งหลักฐานในที่เกิดเหตุ ไปสำนักงานแพทย์ชันสูตร
แพทย์ชันสูตรก็เริ่มการตรวจสอบ
(จอห์น โด 298)
โดยดูจากเอ็กซ์เรย์ แล้วออกความเห็น กับข้อสรุปว่าเห็นอะไรบ้าง
(ถูกตีด้วยของแข็ง…)
ซึ่งก็เจอแผลป้องกันตัวที่แขนกับกระดูกแตก
เหมือนยกแขนกันไว้ ซึ่งก็สอดคล้องกับสิ่งที่เรารู้
เขาถูกทำร้ายในรถ
มีร่องรอยและความเห็นแพทย์ ว่าเขากะโหลกแตก
ซึ่งเกิดจากการถูกตีด้วยของแข็งที่ศีรษะ
เราเห็นกระดูกเบ้าตาแตกโดยสิ้นเชิง
กระดูกโหนกแก้มแทบจะแหลกเป็นจุณ
การพบศพกาวิน สมิธ ในทางการสืบสวน มันสำคัญมาก เป็นจุดเปลี่ยน
แต่ที่ผมเป็นห่วงคือครอบครัว ผมอยากอยู่ข้างพวกเขา
ผมกับคู่หูควรไปคุยกับคุณนายสมิธและลูกๆ เรื่องนี้
ฉันจำได้ว่าลิซ่าโทรหาฉัน
แล้วบอกว่าพบศพเขาแล้ว
ฉันรู้สึกว่า…
นั่นคือวินาทีที่หายสงสัย เพราะว่า…
ขอโทษค่ะ
เรารู้ว่ามันเลวร้ายแค่ไหน
แล้วเราก็ได้รู้ว่ามันจบแล้ว
เพราะมันเป็นความจริง
ครอบครัวผู้ตายอยากจะหายสงสัย
ศพทำให้เราหายสงสัยได้
เราไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้น แต่…
เรารู้ว่าเขาไม่กลับมาแล้ว
แม้จะพบศพกาวินแล้ว
ก็ยังมีข้อมูลที่เราไม่รู้
เจาะจงคือเรายังไม่รู้ว่าครีชฆ่ากาวิน สมิธยังไง
เรารู้ว่าคนเดียวที่รู้ข้อมูลนั้น
คือแชนดริกา ครีช
สิ่งที่เราไม่รู้ ณ ตอนนั้น
คือเธอมีส่วนรู้เห็นแค่ไหนกับการตายของกาวิน
ผลก็คือเราตัดสินใจแจ้งเธอ
ว่าเราจะพิจารณาลดโทษให้เธอ
แลกกับคำให้การตามความจริง
เป็นการยื่นข้อเสนอ
แชนดริกาตกลงให้ความร่วมมือผ่านทนาย
แล้วบอกเราว่า
เธอกลับไปสานสัมพันธ์กับกาวิน สมิธต่อ
แต่พวกเขาไม่ได้มีเพศสัมพันธ์กัน
พวกเขามีความผูกพันต่อกัน
แล้วก็คุยกันในรถในฐานะเพื่อน
เธอบอกว่าเธอปลอบใจเขาที่แยกทางกับภรรยา
เขาจะทำยังไง เรื่องลูกๆ หลักๆ ก็ทำหน้าที่เพื่อน
แล้วตอนนั้น ประตูรถก็ถูกเปิด
แล้วจอห์นนี่ก็กระโดดเข้าใส่เธอกับเขา
แล้วก็เริ่มซ้อมเขา
คุณเห็นจอห์นนี่ชกต่อยกาวินกี่ครั้ง
- ห้าค่ะ - ห้าเหรอ
เธอกรีดร้องตะโกน
เธอบอกว่าจอห์นนี่อัดเขาที่หน้าไม่ยั้ง
เธอหนีออกไปทางประตูรถได้
แล้วร้องบอกให้เขาหยุด เดี๋ยวเขาก็ตายพอดี
ถึงจุดหนึ่ง จอห์นนี่ก็หยุด กาวินหมดสติไปแล้ว
เลือดกระจายไปทั่ว แล้วเขาก็หันมาหาเธอ
บอกว่า "หุบปากซะ ไม่งั้นเธอจะเป็นรายต่อไป"
เธอบอกว่าสุดท้ายเธอก็หันหลังหนีไป
แล้วจอห์นนี่ก็ยังซ้อมเขาต่อ ทั้งที่เขาหมดสติไปแล้ว
ผมคิดว่าแชนดี้ช่วยกลบเกลื่อน เพราะแชนดี้กลัวเขาแทบตาย
(วันที่ 15 มิถุนายน ปี 2017 ห้าปีหลังกาวิน สมิธถูกฆาตกรรม)
(เริ่มไต่สวนคดีฆ่าผู้บริหารฟ็อกซ์)
การดำเนินคดีกับจอห์น ครีช เริ่มเมื่อเดือนมิถุนายน ปี 2017
แผนได้ผล
กาวิน สมิธตายแล้ว
เขาเก็บความลับได้สองปีกว่า
ผมต้องโต้แย้งให้คณะลูกขุนเข้าใจว่า
"ไม่ นี่ไม่ใช่การฆ่าโดยบันดาลโทสะทั่วไป
แต่ที่จริง จำเลยรู้เรื่องการคบชู้มานานแล้ว
แล้วเขาก็วางแผนเป็นขั้นตอน ติดตามว่าภรรยาไปที่ไหน
เขาไม่ได้อยู่ในสภาวะอารมณ์ปั่นป่วน
จนถึงขั้นที่ไม่รู้ตัวว่าเขาวางแผนทำอะไร"
พยานปากเอกบางส่วนก็มีแชนดริกา
ที่เล่าเรื่องได้ว่ากาวินถูกฆ่ายังไง
เขาไม่ได้สู้กลับหรือตอบโต้อะไรเลย
เขาไม่ได้ผลักจอห์นออก เขาไม่ได้ขยับเลยสักนิด
- ผลก็คือ… - แล้วเขาก็ร้องครวญคราง
จอห์น ครีชขึ้นแท่นให้การ
เขาบอกว่าเขาวิวาทโดยสมัครใจกับกาวิน
เขาต่อยผม เขาดึงผมเข้าหาโดยการดึงเสื้อ
เขาใช้มือจับคอผม แล้วก็บีบคอผมไว้
หัวผมติดอยู่กับเพดานรถ
แล้วเขาก็ใช้นิ้วโป้งทิ่มตาผม
ตัวผมอยู่นอกรถ โน้มเข้าไปแค่หัว
แล้วเขาก็บีบคอ จิกตาผม
จอห์น ครีชอ้างว่ากาวิน สมิธมีอาวุธค้อน
จอห์น ครีชให้การว่าเขายื้อแย่งค้อนมาได้
สุดท้ายเขาก็พลิกเป็นฝ่ายได้เปรียบ แล้วพลั้งมือฆ่ากาวิน
แต่ทุกอย่างเป็นการป้องกันตัว
แล้วสุดท้ายเขาก็เอา…
เครื่องมือหรือสิ่งของนั้น
กลับบ้านไปด้วย แล้วไปทิ้งในลานบ้านข้างๆ
คุณตัดสินใจไม่แจ้ง 911 ถูกต้องไหม
ผมตัดสินใจเองครับ
ผมต้องทนอยู่กับมันทุกวัน
ในความคิดผม เขาโกหกทุกเรื่องที่พูด
คณะลูกขุนเราในการไต่สวนนี้ พบว่าจำเลยจอห์น ครีช
ไม่มีความผิดฐานฆาตกรรมกาวิน สมิธ โดยไตร่ตรองไว้ก่อน
ผลตัดสินที่ออกมา
คือไม่มีความผิดฐานฆาตกรรม โดยไตร่ตรองไว้ก่อน
คณะลูกขุนเราในการไต่สวนนี้ พบว่าจำเลยจอห์น ครีช
มีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยบันดาลโทสะ
แต่มีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยบันดาลโทสะ ตามกฎหมายรัฐแคลิฟอร์เนีย
ผมคิดเลย "ไปตายซะ"
นี่มันทั้งไตร่ตรอง วางแผน คำนวณไว้ แล้วเขาค่อยฆ่ากาวิน
ทุกครั้งที่ได้ยินคำตัดสินที่ไม่ใช่ที่เราต้องการ
เราจะรู้สึกหดหู่ เศร้า
ผู้พิพากษาพูดถึงขั้นที่ว่า
ท่านไม่เห็นด้วยกับคำตัดสินของคณะลูกขุน
ท่านรู้สึกว่าอัยการได้พิสูจน์แล้วว่านี่คือฆาตกรรม
คนอื่นทุกคนในห้องพิจารณาคดีนี้
คงจะโทรแจ้ง 911 คงจะโทรเรียกรถพยาบาล
คุณไม่ได้ทำ
บอกตรงๆ ผมคิดว่า เป็นเพราะคุณเป็นคนเลือดเย็นและโหดเหี้ยม
ท่านจะตัดสินโทษสูงสุดให้จำเลย
ซึ่งก็คือคุก 11 ปี
(ขังมือฆ่าผู้บริหารสูงสุด 11 ปี)
ในใจฉัน ฉันคิดว่า "เขาจะติดคุก 30-40 ปี ใช่ไหม"
นี่มันไตร่ตรองไว้ก่อน
แต่โดนแค่ 11 ปี มันดูไม่ใช่ความยุติธรรมเลย
ฉันโมโหแล้วโมโหอีก
ฉันโกรธมากๆ
โกรธสุดๆ ที่กาวินไม่ได้รับความยุติธรรม
ข่าวดีคือเขากำลังถูกสืบสวน
ในข้อหาใหม่เกี่ยวกับยาเสพติด
และต่อมาก็ถูกดำเนินคดี ข้อหาขนส่งและจำหน่ายยาเสพติด
แล้วเขาก็โดนโทษประมาณ 26 ปี ตามกฎหมายรัฐบาลกลาง
หลักๆ เป็นเพราะว่า เขามีประวัติเคยต้องโทษคดีร้ายแรงมาก่อน
สุดท้ายเขาติดคุกรวมกันเกิน 40 ปี
มันก็ทำให้ลิซ่ากับลูกๆ สบายใจได้บ้าง
การที่เขาต้องโทษจำคุกเป็นระยะเวลานาน
ก็สมควรมากๆ แล้ว
มีหลายๆ เรื่องเกี่ยวกับเขา
ที่น่าเหลือเชื่อทีเดียว
รู้ไหม
ไม่ใช่ทุกคนที่จะสมบูรณ์แบบ เขาก็ไม่สมบูรณ์
เขาเป็นอะไรหลายอย่าง
แต่เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยม
เขาคว้าโอกาสที่ชีวิตมอบให้ แล้วก็ทำอะไรหลายๆ อย่าง
มันน่าเศร้า มันน่าหดหู่ แต่ผมไม่เสียใจกับคดีนี้เลย
ผมคิดจริงๆ ว่าสายสืบในโรงพักคงมีไม่กี่คน
ที่จะทำได้เท่าครึ่งหนึ่งของเรา
มันอยู่ที่ความมุ่งมั่นกับความสำนึกในหน้าที่
หน้าที่ของเราคือ การตามหาความจริงและข้อเท็จจริง
และจับตัวคนร้ายมารับโทษ
นั่นคือสิ่งที่เราทำ สิ่งที่เราตั้งใจจะมาทำ
(ปี 2001)
(ตอนต่อไป)
วันที่ 20 สิงหาคม ฉันได้รับโทรศัพท์จากบรูซ
เขาบอกว่าภรรยาเขา แจนน่า หายตัวไปตั้งแต่ตอนเช้า
เหมือนกับคดีกาวิน สมิธ
สิ่งสำคัญคือต้องสืบทุกคนที่เกี่ยวโยงใกล้ชิด
เราต้องสืบทุกคน
ใครจะอยากทำร้ายเธอ เธอมีศัตรูหรือไม่
บรูซบอกว่าเป็นเพราะพ่อของแจนน่า
อาจจะมีคนลักพาตัวแจนน่าไป
พ่อของเธอเป็นนักการเมือง ที่โดดเด่นมากๆ ในรัฐแคลิฟอร์เนีย
เธออาจจะหนีออกจากบ้าน
อาจจะมีความสัมพันธ์นอกสมรสเกิดขึ้น
เธอเริ่มจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอก
เธอไปทำฟัน
มีบางอย่างมันดูแปลกๆ ดูน่าสงสัย
เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก อัธยาศัยดีมาก
ไม่มีเหตุผลที่ใครจะทำแบบนี้เลย
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา นี้เลย