(กรมตำรวจเขตลอสแอนเจลิส)
(คือกรมตำรวจระดับเขตที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐฯ)
(ซึ่งดูแลเขตที่ประชากรหนาแน่นที่สุดในประเทศ)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและซับซ้อนที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
(ปี 2001)
(วันที่ 20 สิงหาคม ปี 2001 18.00 น.)
วันที่ 20 สิงหาคม ฉันได้รับโทรศัพท์จากบรูซ
เขาบอกว่าภรรยาเขา แจนน่า หายตัวไปตั้งแต่ตอนเช้า
ถามว่าฉันรู้ไหมว่าเธออยู่ไหน
ฉันเป็นเพื่อนสนิทมากๆ แทบจะเหมือนพี่น้องกับแจนน่า
ฉันตอบว่า "ไม่ ฉันไม่ได้เจอเธอเลย
ฉันไม่รู้ว่าเธอจะไปไหนได้"
ฉันถามว่า "บรูซ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม"
แล้วเขาก็ร้องไห้บอกว่า
"บอกผมมาเถอะว่าเมียผมอยู่ไหน"
กรมตำรวจเขตลอสแอนเจลิสคือที่สุดของยอดฝีมือ
คดีใหญ่ที่สุดบางส่วนไต่สวนในลอสแอนเจลิส
เราต้องทุ่มเท 110 เปอร์เซ็นต์
นี่คือฆาตกรรม ไม่มีอาชญากรรมไหนร้ายแรงไปกว่านี้
มันอยู่ที่ความมุ่งมั่นกับความสำนึกในหน้าที่
ความยุติธรรมเกิดขึ้นจากการตามหาความจริง
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม ลอสแอนเจลิส)
วันที่ 20 สิงหาคม ปี 2001 บรูซ โคกลิชโทรมาที่สถานีตำรวจเลกวูด
เพื่อแจ้งความคนหายให้ภรรยาเขา แจนน่า
(แจนน่ากับบรูซ โคกลิช)
บรูซบอกว่า "เรามีออฟฟิศอสังหาฯ ที่สุดตอนเหนือของลองบีช
แจนน่าต้องมาออฟฟิศ
แล้วผมก็ไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน"
บรูซกับแจนน่ามีธุรกิจอสังหาฯ ในบิกซ์บีโนลส์
ออฟฟิซในเมืองลองบีชอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือ
แล้วก็ไม่ไกลจากบ้านในเลกวูด
(บิกซ์บีโนลส์ - ออฟฟิศโคกลิช)
วันต่อมา วันอังคารที่ 21 สิงหาคม บรูซแจ้งว่าแจนน่าไม่อยู่บ้าน
เธอยังไม่กลับมา
มันก็เลยน่าสงสัยมากขึ้นว่า
"เธออยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับเธอ"
ทุกคนนั่งกังวล
พยายามหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง
บรูซอาการแย่มาก เขานั่งอยู่บนโซฟา
เอามือกุมหัว ร้องไห้เป็นเด็กเลย
เขาพยายามบอกรายละเอียดให้มากที่สุด
ว่ารถหายไป
แล้วเขาก็พยายามคิดว่าเขาทำอะไรได้บ้าง
จะไปเริ่มค้นหาที่ไหน ไปจ้างเฮลิคอปเตอร์
ไปจ้างทีมค้นหา
ฉันรู้ได้ในฐานะตำรวจสืบคดีคนหาย
คน 99.9 เปอร์เซ็นต์ กลับบ้านภายใน 24 ชั่วโมง
มีหลายอย่างที่ตำรวจตรวจสอบ
หลังผ่าน 24 ชั่วโมงแรกไปแล้ว
ที่เริ่มมีแนวโน้มมากขึ้น ว่าอาจจะเกิดเรื่องขึ้นกับคนหาย
ที่ไม่ใช่แค่หนีไปเฉยๆ
เธอตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมหรือเปล่า
เธอถูกปล้นรถหรือเปล่า เธอประสบอุบัติเหตุหรือเปล่า
เราตรวจสอบโรงพยาบาล ตรวจสอบอุบัติเหตุทางจราจร
เราก็เลยรู้ว่าไม่น่าใช่สาเหตุนั้น
ฉันได้รับมอบหมายให้ไปที่บ้านโคกลิช
ฉันก็เลยตัดสินใจเรียกทีมสืบสวนฆาตกรรม
เพราะมันต้องใช้เวลาสืบสวนมากขึ้นอีกเยอะ
สายสืบคนหนึ่งในนั้นคือแคเรน ชองก้า
ตอนสมัยเด็กๆ ที่คิดว่าโตขึ้นอยากทำอะไร
ฉันก็คิดว่า "ฉันอยากเป็นตำรวจ
ฉันจะได้ขับรถไปทั่วเมือง ซิ่งไปทุกที่"
ฉันได้งานที่กรมตำรวจเขตแอลเอเมื่อปี 1986
เป็นผู้หญิงในกรมตำรวจกลางยุค 80 มันก็ลำบากนิดหน่อย
บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าต้องพิสูจน์ตัวเอง
ฉันจะทำงานให้เหนือกว่า
ที่เจ้าหน้าที่หรือสายสืบชายทำ
ฉันอยากสืบคดีให้ละเอียด
ให้แน่ใจว่าทำงานได้ยอดเยี่ยม
แคเรนทำงานหนักมาก
ขอพระเจ้าคุ้มครองเธอเลย
เธอไม่ยอมให้ใครมาหยุดเธอ จากการทำตามความฝัน
(ลองบีช)
บรูซกับแจนน่ามีบ้านในเลกวูด ทางเหนือของลองบีช
ซึ่งอยู่บนสนามกอล์ฟ
บ้านสวยหรูเลย
พอเราไปถึงบ้านโคกลิช เราก็สอบปากคำบรูซ
บรูซให้การว่าเมื่อเช้าวันจันทร์
เขาจูบลากับแจนน่าตอนประมาณหกโมง
พวกเขาเป็นหุ้นส่วนกันในบริษัทอสังหาฯ
ปกติแจนน่าจะไปถึงออฟฟิศ ประมาณเก้าโมง เก้าโมงครึ่ง
สักสิบโมงหรือสิบโมงครึ่ง บรูซก็บอกว่า
"ผมไล่ถามนายหน้าอสังหาฯ คนอื่นๆ
เมียผมอยู่ไหน" ทุกคนบอกว่า "เธอยังไม่มาออฟฟิศ"
บรูซกับแจนน่ามีหุ้นส่วนธุรกิจ คริส โบโตซานอยู่ที่ออฟฟิศ
แล้วคริสก็ตามบรูซกลับบ้าน ไปดูว่าแจนน่าอยู่ที่นั่นไหม
รถเธอไม่อยู่ กระเป๋าไม่อยู่ โทรศัพท์ไม่อยู่
สัญญาณกันขโมยในบ้านก็เปิดไว้
เขาก็เลยสงสัยว่า "เธอจะหายไปไหนได้"
นี่คือคดีผู้ใหญ่หาย เราต้องมองทุกความเป็นไปได้
เธออาจจะหนีไป
เธออาจจะมีความสัมพันธ์นอกสมรส
เราต้องสืบทุกเรื่องพวกนั้น
สภาพจิตใจเธอเป็นยังไง ใช้ยาอะไรหรือเปล่า
เรื่องพวกนั้นจะบอกความคิดเธอกับเราได้
ในคดีนี้ บางอย่างมันดูแปลกๆ
มันดูน่าสงสัย
บรูซบอกว่าเมื่อคืนวันศุกร์
แจนน่าไปคอนเสิร์ตกับเพื่อนชื่อนีนี่
แล้วแจนน่าก็กลับบ้านน่าจะหลังเที่ยงคืน
(ไปคอนเสิร์ต)
บรูซบอกว่าเขากับแจนน่า อยากมี "สุดสัปดาห์สบายๆ ชิลๆ"
อยู่กันสองต่อสอง
(แจนน่ากับบรูซพักผ่อนที่บ้าน)
วันจันทร์ บรูซบอกว่าภรรยาหายตัวไป
ไม่มีใครระบุได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
มันผิดวิสัยของเธอโดยสิ้นเชิง
เหมือนเธอหายจากโลกไปเฉยๆ
บรูซยินยอมให้เราเข้าค้นบ้าน
เพื่อไปลองหาเบาะแสทุกอย่างที่อาจเจอ
เราเข้าไปคุ้ยถังขยะ
เราค้นทุกอย่างในบ้านหลังนั้น
เพื่อหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้นกับแจนน่า
ฉันจำได้ว่าเปิดเครื่องฝากข้อความที่บ้านนั้น
ฉันจดข้อมูลคนโทรเข้า
บรูซบอกว่าพวกเขา ไม่อยากรับสายใครช่วงสุดสัปดาห์นั้น
เพราะแจนน่ายังผวากับเสียงชายปริศนา
ที่ฝากข้อความไว้ในเครื่องฝากข้อความ
บรูซบอกตำรวจว่า "ช่วยฟังเครื่องอัดเทปนี้ได้ไหมครับ
ฟังดูเหมือนคำข่มขู่เลย"
มันพุ่งเป้าไปที่แจนน่า
เป็นเสียงผู้ชาย บอกว่า
"เธอรู้จักฉัน เธอต้องโทรหาฉัน"
บรูซบอกว่าเขากับแจนน่าผวามากๆ
บอกว่าไม่รู้จักเสียงปลายสาย
เราให้คนรู้จักเกือบทุกคนลองฟัง
ไม่มีใครระบุเจ้าของเสียงได้เลย
เราถามด้วยว่า "ใครจะอยากทำร้ายเธอ เธอมีศัตรูหรือไม่"
บรูซบอกว่าเป็นเพราะพ่อของแจนน่า
อาจจะมีคนลักพาตัวแจนน่าไป
แจนน่ามีชื่อเต็มว่าแจนน่า คาร์เพนเตอร์-โคกลิช
พ่อของเธอเป็นวุฒิสมาชิกประจำรัฐ
เป็นนักการเมือง ที่โดดเด่นมากๆ ในรัฐแคลิฟอร์เนีย
พ่อของแจนน่า สว.คาร์เพนเตอร์
เป็นคนดังมากๆ ในชุมชน
แต่เขาไปพัวพันกับคดีอาชญากรรม
ในช่วงปลายอาชีพการเมือง
เขาถูกดำเนินคดีด้วยนะ ถึงขั้นติดคุกเลยด้วย
(ลูกสาวอดีตสว.)
สองปีก่อนแจนน่าหายตัวไป เขาได้รับการปล่อยตัว
สื่อก็เลยให้ความสนใจเยอะ
ว่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้อง กับการหายตัวไปของเธอ
(มีข้อสงสัยว่าเธอ…)
หรืออาจจะเป็นการแก้แค้น
เรื่องที่พ่อของเธอเคยทำไว้ในอาชีพการเมือง
เสียงชายปริศนาที่ฝากข้อความไว้
อาจจะเป็นคนร้ายลักพาตัวก็ได้
บรูซแจ้งเราว่าพวกเขาเคยไปยึดบ้าน
ในย่านของพวกแก๊งทั่วเขตแอลเอ
แจนน่าอาจจะไปแถวนั้น แล้วอาจถูกลักพาตัวไปแถวนั้น
บางครั้ง แจนน่าก็รับหน้าที่เก็บค่าเช่า
เธอก็เลยพกปืน
เธอกลัว
ว่าอาจจะมีใครมาปล้นเธอตอนที่ไปเก็บค่าเช่า
เรื่องนี้ทำให้การสืบสวนซับซ้อนไปอีกขั้น
ในหลายๆ คดี ถ้าคนไม่อยากใช้ปืน
มันก็อาจถูกชิงไปใช้ทำร้ายเจ้าของเองได้ง่ายๆ
เธอหายตัวไปเป็นวันแล้ว มันผิดวิสัยเธอ
เธอเป็นผู้หญิงที่ทำงานเร็ว และเป็นมืออาชีพมากๆ ซึ่งผมรักเธอมากๆ
ผมหวังว่าเธอจะกลับมาโดยเร็วที่สุด
บรูซมีท่าทางเปิดเผยมากๆ
เขาอยากให้ข้อมูลที่เราต้องการ
บรูซบอกว่าพวกเขาแต่งงานกันมา 11 ปีแล้ว
แล้วชีวิตคู่ก็รักใคร่กันดีมากๆ
บรูซกับแจนน่ามีเป้าหมายชีวิตคล้ายกัน
แล้วก็เริ่มสร้างธุรกิจอสังหาฯ ด้วยกัน
ซึ่งก็ประสบความสำเร็จดีมากๆ
พวกเขาติดพันกับธุรกิจมากๆ แต่ก็สนุกกับชีวิต
ฉันดูออกเลยว่าเธอรักเขา
บรูซกับแจนน่าใช้เวลาด้วยกันเยอะมาก
แทบจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา
พวกเขาไม่เคยตัดสินใจโดยไม่ปรึกษาอีกฝ่าย
แล้วพวกเขาก็บอกกันเสมอ
ว่าจะไปไหน ไปยังไง
เมื่อคืนเรานอนดึกมาก เพื่อพยายามคิดหาแรงจูงใจ
(พอล คาร์เพนเตอร์ พ่อของแจนน่า)
ใครจะทำแบบนี้ไปทำไม
เราแข่งกับเวลาแน่นอน
แจนน่าอาจถูกลักพาตัวไป แล้วเราก็เสียเวลาไปมากแล้ว
เธออาจอยู่ในอันตรายที่ไหนสักแห่ง
เราเลยอยากให้สื่อเผยแพร่ภาพของเธอ
ภาพของรถ ภาพป้ายทะเบียน
เราต้องการให้สาธารณชน ช่วยตามหาแจนน่า โคกลิช
เราคิดว่าถ้าเจอรถ เราก็มีแนวโน้มสูงว่าจะเจอแจนน่า
(วันที่ 22 สิงหาคม ปี 2001 แจนน่าหายตัวไปสองวันแล้ว)
เราคาดหวังเต็มที่ว่าจะเจอจดหมายเรียกค่าไถ่
หรือบางอย่างที่บอกเราว่าเธอยังมีชีวิต
แล้วเราก็ยังยึดติดกับความหวัง
เวลาผ่านไป
แจนน่าก็ยังไม่กลับบ้าน
แจนน่าไม่โทรมา
ไม่มีอะไรเลย
แล้วตำรวจก็สอบปากคำหลายๆ คน
ทฤษฎีเรื่องการเมืองของพ่อแจนน่า สืบไม่พบอะไรเลย
ตรวจสอบแล้ว เคลียร์แล้ว
แต่เราได้ชื่อคนหนึ่ง ระหว่างสอบปากคำบรูซ โคกลิช
คริส โบโตซาน
บรูซบอกว่าเขากลับบ้านมากับคริส ตอนตามหาแจนน่า
คริสเป็นหุ้นส่วนธุรกิจของแจนน่ากับบรูซ
ในบริษัทซอฟต์แวร์ที่พวกเขาเพิ่งก่อตั้ง
ผมคิดว่าเกิดสถานการณ์
ที่มีเรื่องเกิดขึ้นระหว่างเขากับแจนน่า
บรูซไม่ได้เล่าเรื่องนั้นให้ผมฟังเลย
แต่มันก็เห็นได้ชัดเจน
จากสองสามครั้งที่ผมเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน
ว่าแจนน่าไม่ค่อยชอบผู้ชายคนนี้เท่าไหร่
เธอไม่ค่อยพอใจกับคริส
คริส ในฐานะหุ้นส่วนของบรูซกับแจนน่า
เขาจะได้ผลประโยชน์ จากการหายตัวไปของแจนน่า
ในธุรกิจนี้
ถ้าแจนน่าถูกกำจัดออกไป คริสก็จะได้ส่วนแบ่งมากขึ้น
ตำรวจบอกว่าคริสอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง
แล้วเราก็ได้ยินว่าเขาออกจากเมืองไป
ทันใดนั้น เรื่องนั้นก็กลายเป็น สัญญาณอันตรายสำหรับกรมตำรวจ
เราตามหาคริส โบโตซานเจอ
แล้วก็ยืนยันที่อยู่ของเขาช่วงสุดสัปดาห์นั้นได้
เขาใช้เวลาอยู่กับแฟน
สุดท้าย คริส โบโตซาน ก็พ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัย
เราสอบปากคำนีนี่ เพื่อนของแจนน่า
เธอบอกว่าแจนน่าดูมีความสุขดีในคืนวันศุกร์
แล้วแจนน่าก็ไม่อยากนอนดึกคืนนั้น
เธอดื่มไวน์ไปแค่ครึ่งแก้ว ที่คอนเสิร์ตเอริก แคลปตัน
เพราะเธอต้องตื่นเช้าในวันต่อมา
เพราะมีนัดกับดีน เทรนเนอร์ส่วนตัวที่ฟิตเนส
(ดีน)
ดีนบอกว่าเขาเทรนให้เธอแบบตัวต่อตัว
มานานสี่ห้าปีแล้ว
เธอไม่เคยผิดนัด ไม่เคยมาสายสักครั้ง
ทุกเช้าวันเสาร์ประมาณเจ็ดโมง
พวกเขาจะไปจ็อกกิ้งริมชายหาด
สายสืบสงสัยว่า
"มีความสัมพันธ์ชู้สาวกันหรือเปล่า"
เธอเริ่มจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอก
เธอไปทำฟัน
เธอลดน้ำหนัก
แจนน่าเคยไปฟิตเนสพร้อมกัน
กับคอนนี่ เพื่อนสาวของเธอ
คอนนี่บอกว่าไม่มีการส่อแววเรื่องทางเพศ
หรืออะไรระหว่างดีนกับแจนน่าเลย
ทุกอย่างเป็นงานเป็นการมากๆ
แจนน่าแค่หมกมุ่นกับการออกกำลังกาย
เรายืนยันเรื่องเล่าของดีนได้ เช็กพยานที่อยู่ของเขาได้
แล้วเขาก็พ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัย
ดีนกับแจนน่าไม่ได้มีอะไรกัน
เท่าที่ผมรู้จักแจนน่า มันเป็นไปไม่ได้เลย
ที่เธอจะหนีไปกับชู้รักชายอื่น
มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะหายไปด้วยตัวเอง
ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นกับเธอแน่นอน
(วันศุกร์ที่ 17 สิงหาคม แจนน่าไปคอนเสิร์ตกับนีนี่)
ดีนบอกฉันว่าแจนน่าผิดนัด
ในวันเสาร์ตอนเจ็ดโมงเช้า
เขาบอกว่าเขาโทรไปเบอร์บ้าน ไม่มีใครรับ
โทรเข้ามือถือ เธอก็ไม่รับ
เขาแปลกใจมากๆ ที่เธอไม่มา
เธอมีนัดนวดด้วย
ในวันเสาร์ ตอนบ่ายสองกับนีนี่
นีนี่บอกว่า "แจนน่าไม่มาตามนัด"
ต่อมาในช่วงสุดสัปดาห์นั้น นีนี่ก็พยายามติดต่อเธอ
แต่เธอก็ไม่รับ
นีนี่โทรเข้าเครื่องฝากข้อความของบรูซ
ไม่มีใครรับสายเลย ทั้งแจนน่าและบรูซ
นั่นเป็นสัญญาณอันตรายแน่นอน
ฉันถามบรูซว่า "ทำไมแจนน่าไม่รับโทรศัพท์"
เขาตอบว่า "เราอยากตัดขาดทุกอย่างในช่วงสุดสัปดาห์"
พวกเขาเป็นนายหน้าอสังหาฯ มืออาชีพ
แล้วฉันก็คิดว่ามันแปลกมาก ที่พวกเขาจะไม่รับโทรศัพท์
(วันที่ 25 สิงหาคม ปี 2001 แจนน่าหายตัวไปห้าวันแล้ว)
ในการสืบสวนคดีแบบนี้ เราอยากได้ข้อมูลทุกอย่างที่หาได้
แม่บ้านให้ข้อมูลได้ดีมากๆ
แม่บ้านเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แม่บ้านคือคนสังเกตการณ์ในบ้านอย่างเงียบๆ
ฉันไปคุยกับแม่บ้าน
เธอชื่อกอนซูเอโล
เธอบอกว่ากิจวัตรของเธอคือทุกวันอังคาร
เธอต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนในห้องนอนใหญ่
เธอบอกว่าตอนเธอ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนเมื่อสัปดาห์ก่อน
ผ้าปูเป็นสีขาวดำ มีตัวอักษรตัวเขียน
มีข้อความบนผ้าปูที่นอน
"ความสุข" "ความรัก" มีแต่ถ้อยคำที่สวยงาม
แต่วันอังคารที่ 21
ตอนไปเจอที่นอน ผ้าปูที่นอนไม่ใช่ผืนนั้น
(วันอังคารที่ 14 สิงหาคม กอนซูเอโลเปลี่ยนผ้าปูที่นอน)
(วันจันทร์ที่ 20 สิงหาคม บรูซแจ้งความว่าแจนน่าหายไป)
(วันอังคารที่ 21 สิงหาคม ผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยน)
ผ้าปูที่นอนที่เธอปูไว้เมื่อวันอังคารก่อนหายไป
ตอนนี้บนฟูกที่นอนมีแค่ ผ้าปูที่นอนเตียงเดี่ยวแบบไม่รัดมุม
แต่ฟูกที่นอนเป็นควีนไซส์
ในช่วงเก้าปีที่ฉันทำงานให้โคกลิช
พวกเขาไม่เคยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเอง
ฉันเป็นคนเปลี่ยนให้ทุกวันอังคาร
พวกเขาไม่เคยทำ
เธอเสริมอีกว่าหาผ้าปูผืนนั้นไม่เจอในบ้าน
ไม่อยู่ในเครื่องซักผ้า ไม่อยู่ในห้องอื่นเลย
เธอก็เลยกังวลเรื่องนั้นมากๆ
เธอระบุด้วยว่า มีผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งหายไปจากห้องน้ำ
หมอนก็หายไปใบหนึ่ง
เรื่องนี้มันผิดปกติมากๆ
มีทฤษฎีว่าแจนน่าถูกลักพาตัวไปจากที่นอน
โดยชายปริศนาที่โทรเข้าบ้านแจนน่า
แต่บรูซก็บอกว่าไม่มีร่องรอยการงัดแงะ
ประตูก็ล็อกทุกบาน สัญญาณกันขโมยก็เปิด
ทุกอย่างในบ้านดูปลอดภัย
ฉันรู้สึกว่าต้องเป็นคนรู้จักแจนน่า หรือรู้ข้อมูลของเธอ
เพราะคนร้ายต้องรู้ความเคลื่อนไหวของเธอ
ต้องรู้ว่าบรูซออกจากบ้านไปแล้ว
(วันที่ 27 สิงหาคม ปี 2001 แจนน่าหายตัวไปเจ็ดวันแล้ว)
เราไม่เจอเบาะแสการหายตัวไปของเธอเลย
จากนั้น วันที่ 27 สิงหาคม
เราก็ได้รับโทรศัพท์ ว่าเจอรถแพธไฟน์เดอร์ปี 96 ของแจนน่า
อยู่ข้างถนนแคลิฟอร์เนียในซิกแนลฮิลล์
นี่เป็นเบาะแสสำคัญสำหรับเรามากๆ ในคดีนี้
ตอนตรวจสอบ รถแพธไฟน์เดอร์ของแจนน่าเบื้องต้น
เราไม่เจอกระเป๋า ปืน หรือโทรศัพท์ของเธอในนั้นเลย
แต่เราก็ตรวจสอบช่องเก็บของท้ายรถ
แล้วก็เจอขนนกอยู่หลังรถ
ขนนกที่อยู่หลังรถ
สำคัญมากๆ ถ้าดูจากการที่หมอนหายไปจากที่นอน
แล้วเราก็พบสิ่งที่ดูเหมือนคราบเลือดขนาดใหญ่
ในการสืบคดีคนหาย
เวลาเจอเลือดปริมาณมากๆ ที่ไหนสักแห่ง
นั่นคือจุดที่เริ่มล้ำเส้นไปว่า "โอเค ท่าไม่ดีแล้ว"
เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก อัธยาศัยดีมาก
ไม่มีเหตุผลที่ใครจะทำแบบนี้เลย
ยังมีโอกาสเล็กๆ ที่ตำรวจจะเจอเธอเป็นๆ
แต่ฉันก็เตรียมใจแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ฉันต้องรู้ ให้หายค้างคาให้ได้
แล้วเราก็จะเข้าโหมดเก็บกู้
เธออยู่ที่ไหน ศพอยู่ที่ไหน เราต้องหาให้เจอ
(วันที่ 31 สิงหาคม ปี 2001 แจนน่าหายตัวไป 11 วันแล้ว)
เราตั้งทีมค้นหาประมาณ 140 คน
เพื่อไปค้นลานขุดเจาะปิโตรเลียม
ถ้าค้นพบอะไรบางอย่าง
ช่วยถอยออกมา อย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้น
รถของแจนน่าถูกพบอยู่ใกล้บ่อน้ำมันซิกแนลฮิลล์
(ซิกแนลฮิลล์)
ในบริเวณนั้นมีหลุมลึกขนาดใหญ่ยักษ์จำนวนมาก
ที่ถูกขุดขึ้นเพื่อพยายามสำรวจหาน้ำมัน
เราออกไปค้นกันอยู่สักระยะ แต่ก็ไม่เจออะไร
มันน่าผิดหวังมากๆ เพราะเราอยากสะสางเรื่องนี้ให้ครอบครัว
ตอนนี้เราต้องไปนับหนึ่งใหม่
เรายังหาศพไม่เจอ
และความจริงก็คือเราเป็นสายสืบฆาตกรรม
สำหรับคดีที่ไม่เจอศพ
มันพิสูจน์ยากมากๆ ตามกฎหมายรัฐแคลิฟอร์เนีย
(วันที่ 5 กันยายน ปี 2001 แจนน่าหายตัวไป 16 วันแล้ว)
เราขอหมายค้นบ้านอีกครั้งมาได้
แล้วก็ทำการตรวจลูมินอล
เราเจอรอยเลือดหยดในห้องนอนใหญ่
บนพรมใกล้เตียง
เราได้ตัวอย่างดีเอ็นเอแจนน่ามาจากหวีผม
เลือดหยดหลายๆ จุดที่เราเจอในห้องนอน
กับเลือดที่เจอในหลังรถแพธไฟน์เดอร์ ตรงกับดีเอ็นเอของแจนน่า
เรายังอยู่ระหว่างรวบรวมหลักฐาน
แต่ด้วยปริมาณเลือดในหลังรถแพธไฟน์เดอร์
มันทำให้ทุกคนเชื่อว่าเธอถูกฆาตกรรม
และศพของเธอถูกเก็บไว้ท้ายรถ ณ ช่วงหนึ่ง
ฉันคิดว่าเราสามารถเปลี่ยนประเภทคดี จากคนหายในสภาวะวิกฤตเป็นฆาตกรรมได้แล้ว
ณ จุดนี้ในการสืบสวน บรูซ สามีของเธอ
เป็นคนเดียวที่เข้าถึงตัวเธอได้
บรูซเป็นคนสุดท้ายที่ได้เจอเธอ
แล้วก็ไม่มีพยานที่อยู่อื่น
นอกจากอยู่กับเธอสองต่อสองช่วงสุดสัปดาห์
เราก็เลยหันไปโฟกัสที่บรูซ สามีของเธอ
จากมุมมองของสายสืบ
บรูซอ้างว่าแจนน่ายังมีชีวิต และอยู่กับเขาตลอดช่วงสุดสัปดาห์
วันเสาร์ วันอาทิตย์ ถึงเช้าวันจันทร์
ตอนตำรวจไปสอบปากคำบรูซ ถามว่า "คุณจะยอมเข้าเครื่องจับเท็จไหม
เราแค่อยากยืนยันคำให้การของคุณ"
บรูซตอบว่า "ได้ครับ"
เขาขอดูคำถามก่อนเข้าเครื่องจับเท็จกับสายสืบ
แต่เราไม่มีนโยบายชี้แจงคำถาม
เขาไปขอคำแนะนำจากเพื่อนหลายคน
ในวงการกฎหมายและตำรวจ
แล้วก็ได้ฟังเรื่องเล่าที่น่ากลัว
ว่าตำรวจใช้คำถามยากๆ หลอกถาม
เขามีทนาย
ทนายแนะนำเขาว่า "ไม่ คุณไม่ควรเข้าเครื่องจับเท็จ"
บรูซร้อนใจอยากทำอะไรสักอย่าง
เขานิ่งเฉยไม่ทำอะไรเลยไม่ได้
ผมกำลังทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อพาภรรยากลับมา
ผมรู้ว่าเขาโทรหาสถานีโทรทัศน์ เพื่อประกาศขอความช่วยเหลือ
ผมชื่อบรูซ โคกลิช
ตอนนี้ผมกำลังตามหา ภรรยาที่แต่งงานกันมา 11 ปี
ผมจะมอบเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์ให้คนที่พาเธอกลับมา
รางวัล 100,000 ดอลลาร์ยังรออยู่
ผมอยากให้ภรรยากลับมา
ไม่ว่าอะไรที่จะพาเธอกลับมาได้ ผมพร้อมจะทำ
บรูซออกมาให้สัมภาษณ์
พอเวลาผ่านไป ก็มีผู้หญิงหลายคน
ที่ได้ดูบทสัมภาษณ์ แล้วติดต่อมาที่กรมตำรวจ
พวกเธอบอกว่าบรูซติดต่อพวกเธอเพื่อชวนไปเดต
มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ธนาคาร
บรูซไปหาเธอแล้วบอกว่า
"คุณอยากไปดินเนอร์กับผมไหม"
เธอไม่ได้คิดอะไรมาก
จนกระทั่งได้เห็น บทสัมภาษณ์ทางทีวีว่าภรรยาเขาหายตัวไป
มีผู้หญิงอีกคนที่ทำงานที่สำนักงานเอสโครว์
เธอไม่ได้อยากข้องเกี่ยวอะไรกับเขา
แล้วก็มีเพื่อนบ้านอีกคนหนึ่ง
เธอได้จดหมายแปะไว้บนกระจกรถ
เขียนว่า "จากบรูซ โคกลิช
ผมขอไปเดตกับหลานสาวคุณได้ไหมครับ"
เธอคิดว่า "มันแปลกๆ นะ
เขาเอาจดหมาย ขอเจอหลานสาวฉันมาแปะทำไม"
ก่อนและหลังแจนน่าหายตัวไป
เขาชวนผู้หญิงไปเดตหลายคน
ทุกคนปฏิเสธเขาเพราะความน่าขนลุก
บรูซสนใจจะคบหากับผู้หญิงคนอื่น
ระหว่างที่ให้สัมภาษณ์ออกทีวี ว่าคิดถึงภรรยาแค่ไหน
และเขายอมทำทุกอย่าง เพื่อให้ภรรยาที่รักกลับคืนมา
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
นี่ไม่ใช่สามีที่กำลังไว้อาลัย
นี่มันดูน่าสงสัย
มันเริ่มจะน่ากังวลนิดๆ แล้ว
ขณะที่สายสืบเริ่มเจาะลึกคดีได้มากขึ้น
พวกเขาก็ได้รู้จากเพื่อนๆ กับญาติๆ ว่า
แจนน่ายังไม่พอใจกับชีวิตตัวเอง
แจนน่าบอกฉันว่าพวกเขาจะรับลูกบุญธรรม
เธออยากสร้างครอบครัวมากๆ
พวกเขายื่นเอกสารไปแล้ว
เราสองคนตื่นเต้นกันมากๆ
วันหนึ่ง เธอมากินมื้อค่ำที่บ้านฉัน
อาจจะสักเดือนก่อนเธอหายตัวไป
ฉันถามว่า "เรื่องรับลูกบุญธรรมไปถึงไหนแล้ว"
เธอตอบว่า "เราไม่รับลูกบุญธรรมแล้ว"
ฉันก็เลยสงสัยว่า มีปัญหาอื่นระหว่างเธอกับบรูซหรือเปล่า
ฉันมองภาพไม่ออกจริงๆ ว่าบรูซจะรับลูกบุญธรรม
เพราะมันจะทำให้แจนน่าต้องห่างจากธุรกิจ
ถ้าเธอกลายเป็นแม่คน
หรือแจนน่าจะเบื่อหน่ายที่บรูซคอยบงการ
คอยสั่งเธอเสมอว่า
"เราต้องหาเงินอีก ขยันขึ้นอีก"
การควบคุมสำคัญกับบรูซมากๆ
เขาต้องได้ควบคุมการทำธุรกิจ
เขาต้องได้ควบคุมความสัมพันธ์ส่วนตัว
เขาถูกปลูกฝังมาอย่างนั้น
เราได้รู้ว่าบรูซ โคกลิชมีประวัติยาวเหยียด
เรื่องชวนผู้หญิงไปเดต พูดจาเสียมารยาทกับผู้หญิง
ลวนลามผู้หญิง ทำอะไรต่างๆ
เห็นชัดเลยว่าชีวิตคู่มีปัญหา
เขาเจ้าชู้ทั้งที่แต่งงานแล้ว
แจนน่ารู้เรื่องบางส่วน
เราไม่รู้แน่ชัดว่าแจนน่าคิดอะไร
แต่เรารู้ว่าเธอพยายามพัฒนาตัวเอง
ทำให้ตัวเองมีอิสระมากขึ้น
จนไปไหนมาไหนคนเดียวได้ถ้าอยากไป
เธอมองหาชีวิตใหม่ หาสิ่งที่แตกต่าง
ฉันเชื่อว่าเธออาจจะขู่ฟ้องหย่าเขา
ถ้าแจนน่าบอกว่า "เราจบกัน คุณไม่ได้ต้องการสิ่งเดียวกับฉัน"
ผมก็นึกภาพออกว่าบรูซจะยอมรับไม่ได้
เขาทะเยอทะยานมากๆ แล้วก็ขับเคลื่อนด้วยเงินและเป้าหมาย
ถ้าพวกเขาหย่ากัน เขาจะต้องแบ่งครึ่งทุกอย่าง
ฉันเชื่อจริงๆ ว่าเขาฆ่าเธอเพราะเงิน
เขาแค่ไม่อยากเสียเงิน
เราได้รู้ว่าบรูซกับแจนน่า ทำประกันชีวิตไว้คนละหนึ่งล้านดอลลาร์
แนวโน้มสูงสุดคือเธอถูกฆ่า เพื่อผลประโยชน์ทางการเงิน
ช่วงนั้นเราได้สอบปากคำ เพื่อนบ้านสองสามคนที่บอกว่า
ช่วงเช้าตรู่วันเสาร์ พวกเขาได้ยินเสียงเหมือนเสียงทะเลาะกัน
ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง
มีอีกคนบอกว่าอาจจะมี การเคลื่อนย้ายเฟอร์นิเจอร์หนัก
ยิ่งสืบไปเรื่อยๆ ภาพนี้มันก็ยิ่งชัดขึ้น
(เดือนตุลาคม ปี 2001 แจนน่าหายตัวไปสองเดือนแล้ว)
มีสายแจ้งว่าพยานเห็น
รถที่เชื่อว่าเป็นแพธไฟน์เดอร์สีขาว
จอดอยู่หน้าบ้านที่ถนนแคลิฟอร์เนียในซิกแนลฮิลล์
แต่ไม่แน่ใจว่าใช่รถของแจนน่าหรือไม่
มีคนบอกว่าเห็นรถจอดอยู่ที่นั่น
วันอาทิตย์ก่อนที่เธอจะถูกแจ้งความว่าหายตัวไป
(วันจันทร์ที่ 20 สิงหาคม)
พวกเขาไปดู แล้วก็เห็นคนผิวขาวใส่เสื้อสีขาว
เขานั่งอยู่เฉยๆ ในตรอกนั้น
มันดูน่าสงสัยสำหรับพยานคนนี้
กรมตำรวจก็คิดว่า "ใช่บรูซหรือเปล่า"
เราเตรียมรูปหกใบสำหรับชี้ตัวไว้สามชุด
ชุดหนึ่งมีบรูซ ชุดหนึ่งมีดีน เทรนเนอร์ส่วนตัว
ส่วนอีกชุดมีหุ้นส่วนธุรกิจ คริส โบโตซาน
พยานดูแฟ้มรูปทั้งสามชุด
แล้วก็ชี้ภาพ
ระบุตัวว่าบรูซคือคนที่อยู่ในรถคันนั้น
การชี้ตัวนั้นทำให้บรูซอยู่ในพื้นที่นั้นเมื่อวันอาทิตย์
ทั้งที่เขาบอกว่าอยู่กับภรรยาตามลำพังที่บ้าน
บรูซอยากให้คนอื่นรับผิดแทน เรื่องที่ภรรยาหายตัวไป
ดูเหมือนว่าเขาจงใจขับรถของเธอออกไป
เอาไปไว้ในย่านที่ยากจนมากๆ
เสียบกุญแจทิ้งไว้ แล้วลดกระจกลง
แล้วหวังและภาวนาว่าจะมีคนขโมยไป
ทำให้ดูเหมือนมีคนลักพาตัวหรือปล้นรถแจนน่า
ซิกแนลฮิลล์อยู่ติดทางเหนือของลองบีช
บ้านโคกลิชมีอะพาร์ตเมนต์อยู่ในละแวกนั้น
เราได้รับข้อมูลจากผู้อยู่อาศัยในซิกแนลฮิลล์
บอกว่าเห็นลูกของเพื่อนบ้านขึ้นรถของแจนน่า
เอารถไปขับเล่นแถวละแวกนั้น
แล้วเอาไปจอดในโรงรถ
มันเห็นได้ชัดเจน ไม่ใช่แค่สำหรับเรา
แต่ครอบครัวและเพื่อนของแจนน่าด้วย
ซึ่งพวกเขาเริ่มสงสัยบรูซ
ผมเคยไว้ใจบรูซ ไม่มีเหตุผลเลยที่จะไม่เชื่อ
ทุกอย่างที่เขาบอกเราก่อนหน้านั้น
(เดวิด ทิตเชนัล)
ตอนนี้ผมต้องไปย้อนดูทุกอย่าง ผมต้องคิด
"ผมไว้ใจผิดคนหรือเปล่า
จริงๆ แล้ว มีอีกหลายเรื่อง ที่บรูซไม่ได้บอกผมหรือเปล่า
เขามีอีกด้านที่ผมไม่รู้หรือเปล่า
ด้านที่ผมคิดว่าเป็นไปไม่ได้"
เราสร้างไทม์ไลน์วันที่ 18-19 สิงหาคม
บรูซบอกว่าประมาณเที่ยงคืนครึ่ง แจนน่ากลับจากคอนเสิร์ต
(วันที่ 18 สิงหาคม)
เช้าตรู่วันเสาร์ เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้าม
ได้ยินเสียงผู้ชายกับผู้หญิงทะเลาะกัน
(วันที่ 18 สิงหาคม)
ตอนที่สายสืบไปสอบปากคำบรูซว่า
"สุดสัปดาห์นี้พวกคุณไปไหนกันมา"
บรูซก็ให้การว่า
"วันเสาร์ เราอ่านหนังสือ ดูทีวี
แล้ววันอาทิตย์ เราก็ไปเดินเล่น คุยกับคนแถวบ้าน"
พอสายสืบไปสอบปากคำเพื่อนบ้าน พวกเขาก็บอกว่า
"เราไม่ได้เจอสองคนนั้นเลย"
แต่บรูซก็ยังมาถามว่า
"จำได้ไหม ผมคุยกับคุณวันอาทิตย์ จำได้ไหม"
ทุกคนก็บอกว่า "ไม่ได้คุยนะ"
เราไม่สามารถยืนยันคำให้การของบรูซได้เลย
เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขากับภรรยาใส่ชุดอะไร
บรูซ โคกลิชหว่านเมล็ดไว้
ว่ามีใครบางคนคิดแค้นแจนน่า
เขาชี้นำการสืบสวนมาตั้งแต่แรก
เขาคิดว่าเป็นการปล้นรถ ลักพาตัว
หรือเป็นฝีมือคนฝากข้อความ
เราต้องสืบสวนทุกอย่าง ซึ่งก็สืบแล้ว
แต่ทุกอย่างก็ถูกตัดทิ้งไป
บรูซมีแรงจูงใจ บรูซเป็นคนเดียวด้วย
บรูซจะได้ผลประโยชน์หลายอย่าง จากการตายของแจนน่า
เงินประกันชีวิตถึงล้านดอลลาร์
ทรัพย์สินทุกอย่าง
บ้านสวยหรูหลังนั้นที่สร้างบนสนามกอล์ฟ
ถ้าเขาเลี่ยงการหย่าได้ เขาจะได้ทุกอย่างไป
ตำรวจมองคุณเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีนี้ไหมครับ
ไม่นะครับ เท่าที่ทราบ
ผมกำลังทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อพาภรรยากลับมา
บรูซไม่ได้แสดงลักษณะของการไว้อาลัย
ภรรยาเขาหายตัวไป แต่เขาออกไปพบปะผู้หญิง
พยายามสร้างความสัมพันธ์ชู้สาวกับพวกเธอ
ดูเหมือนบรูซจะอยากโสด
บรูซอยากเป็นเจ้าพ่ออสังหาฯ คนที่มีทั้งเงินและทรัพย์สิน
แจนน่าเป็นตัวขวางทาง
เขาก็เลยคิดแผนกำจัดและฆ่าเมียตัวเอง
ฉันเชื่อว่าบรูซฆ่าภรรยาช่วงเช้าตรู่วันเสาร์
บรูซห่อศพเธอด้วยผ้าปูที่นอน ด้วยปลอกหมอน หรือผ้าเช็ดตัว
แล้วเอาศพไปไว้ท้ายรถแพธไฟน์เดอร์
ซึ่งตอนนั้นอยู่ในโรงรถ
ส่วนปริมาณเลือดท้ายรถแพธไฟน์เดอร์
อาจจะเป็นการถ่ายเลือด
ศพจะเริ่มถ่ายเลือดออกเมื่อเริ่มเน่าเปื่อย
ฉันเลยสงสัยว่า
"เขาเก็บศพเธอไว้ในโรงรถ ตลอดวันเสาร์และอาทิตย์เลยหรือไม่"
(เลกวูด บ้านโคกลิช)
แล้วค่อยย้ายศพเธอไป
เอาไปทิ้งที่ไหนสักแห่ง ระหว่างทางจากบ้านไปซิกแนลฮิลล์
เพราะเมื่อคืนวันอาทิตย์ มีคนเห็นรถแพธไฟน์เดอร์ที่ซิกแนลฮิลล์
โดยที่เขานั่งเบาะคนขับ
แล้วเขาก็เดินกลับบ้าน 6.4 กิโลเมตรถึงเลกวูด
(เลกวูด บ้านโคกลิช)
ทั้งทีมทำงานได้ดีมาก
ในการตัดความเป็นไปได้อื่นๆ
ทุกเบาะแสบ่งชี้ไปที่บรูซ โคกลิช
พอรวมหลักฐานสำคัญทุกอย่างที่เอาผิดเขาได้
มันก็เป็นหลักฐานมากพอ ให้สำนักงานอัยการเขตออกหมายจับ
(หนุ่มถูกจับข้อหาฆ่าเมียหาย)
(วันที่ 30 มกราคม ปี 2002 แจนน่าหายตัวไปสี่เดือนแล้ว)
พอเราได้รู้ว่าบรูซถูกจับข้อหาฆาตกรรมแจนน่า
ทุกอย่างก็ปะติดปะต่อลงล็อกสำหรับผมกับภรรยา
เราเศร้าที่ต้องคิดว่า
บรูซมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้
มีหลักฐานแวดล้อมหลายอย่าง ที่บ่งชี้ว่าบรูซไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์
ฉันคิดว่า "นี่แหละเยี่ยม
เขาต้องนั่งรอในคุกจนกว่าจะไต่สวน"
แต่ฉันก็คิดผิดไป
เขาจ่ายค่าประกันตัวหนึ่งล้านดอลลาร์ออกมา
ผมรักภรรยา ผมหวังว่าจะหาเธอเจอ
แล้วผมก็ไม่มีความผิดแน่นอน
(วันที่ 18 กุมภาพันธ์ ปี 2003 เริ่มการไต่สวน)
หลังผ่านไปหลายเดือน เกือบปี เราก็เริ่มไต่สวน
การจะลงโทษเขาได้ เราต้องพิสูจน์
ว่าเขาเป็นคนที่ ทำให้เธอหายสาบสูญโดยการฆ่าเธอ
แต่ปัญหาคือเราไม่มีหลักฐานที่ดีที่สุด นั่นก็คือศพ
การค้นหาศพยังดำเนินอยู่ครับ
คดีนี้เป็นการเบิกเนตรเราทุกคน
เพราะไม่เคยมีใครทำคดีที่ไม่มีศพมาก่อน
คดีแบบนี้มีไม่มากที่เอาผิดได้
เรามีแค่หลักฐานแวดล้อม
งานใหญ่สำหรับอัยการ คือโน้นน้าวลูกขุนทั้ง 12 ท่าน
ว่าได้พิสูจน์จนสิ้นสงสัย
ความเสี่ยงของคดีที่ไม่มีศพคือมันมีข้อสงสัยเสมอ
แจนน่ามีประกันชีวิตหนึ่งล้านดอลลาร์
บรูซอาจจะได้เงินประกันไป
อัยการต้องพิสูจน์ว่ามีแรงจูงใจทางการเงิน
อัยการมีพยานดีๆ หลายคน
ที่อยากมาขึ้นให้การเพื่อแจนน่า
นี่คือความรับผิดชอบของฉัน
เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก
เธอไม่สมควรเจอแบบนี้
ตอนเจอบรูซ เขาไม่กังวลเลยสักนิด
บรูซอยากขึ้นให้การเอง ซึ่งเป็นเรื่องแปลกใจ
ส่วนใหญ่ เวลาจำเลยขึ้นคอกพยาน
พวกเขาจะทำรูปคดีฝั่งตัวเองเสียซะมากกว่า
แต่จำเลยคนนี้สร้างรูปคดีได้แน่นหนา
ไม่มีแรงจูงใจเลยสักนิด
ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว หรือเรื่องเงินอย่างที่อัยการชี้แนะ
บรูซ โคกลิชให้การว่า เขากับภรรยามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
ทีมกฎหมายของเขา โชว์รูปพวกเขาไปเที่ยววันหยุด
แล้วก็เอาการ์ดวันเกิด วันครบรอบ มาให้คณะลูกขุนดู
ซึ่งทั้งคู่ได้ส่งให้กันตลอดช่วงชีวิตคู่
เขาสร้างภาพที่แตกต่างจากเรื่องที่เกิดขึ้นจริง
คำถามก็คือ "ลูกขุนจะเชื่อสักคนหรือไม่"
ในฐานะสายสืบ เรารู้สึกเสมอว่า
"ฉันทำภาพรวมมาแล้ว ให้ลูกขุนตัดสิน
แต่ขอแค่คนเดียวที่ไม่ถูกใจก็จบ"
คดีก็เสียเลย
หลังจากนำเสนอหลักฐานทุกอย่างแล้ว
ผู้พิพากษาก็อ่านคำชี้แจงให้คณะลูกขุน
แล้วคณะลูกขุนก็ไปพิจารณาในห้อง
ผ่านไปหนึ่งวัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อีกวันผ่านไป แล้วก็อีกวัน ผ่านไปเรื่อยๆ
พอผ่านไปเกินวันสองวัน ฉันก็เริ่มกังวลแล้ว
คดีนี้ คณะลูกขุนพิจารณาอยู่หกวัน
มติคำตัดสินมีความผิดเจ็ด ไม่มีความผิดห้า
คณะลูกขุนไม่บรรลุคำตัดสินเอกฉันท์
ศาลตัดสินให้ไต่สวนผิดพลาด คณะลูกขุนไม่บรรลุคำตัดสิน
(ลูกขุนเอาผิดไม่ได้)
มันทำใจรับได้ยาก
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่า มีเจ็ดคนที่เชื่อในสิ่งที่เรานำเสนอ
ฉันไม่อยากเชื่อว่าบรูซจะพ้นผิด
เขาฆ่าแจนน่า แล้วเขาก็ลอยนวล
สำนักงานอัยการเขต ต้องพิจารณาคดีนี้อย่างจริงจัง
แล้วก็มีการตัดสินใจว่าเราส่งฟ้องได้อีกครั้ง
แต่เราต้องใช้วิธีการอื่น
(เดือนตุลาคม ปี 2003 แปดเดือนต่อมา)
ผมถูกขอให้ไปสร้างสิ่งที่เรียกว่า "ภาพประกอบการไต่สวน"
ที่เราเสนอหลักฐานแวดล้อมทุกอย่างในสไลด์โชว์
เรามีแผนภาพต่างๆ
(กอนซูเอโลรายงานว่าสิ่งของเหล่านี้หายไป)
เราเน้นเรื่องฆ่าแจนน่าเอาเงินประกันไม่ได้
เราจะเน้นไปที่ไทม์ไลน์
ผ้าปูที่นอน การจัดฉากรถ
ทุกอย่างที่บ่งชี้ว่าบรูซมีความผิด
(ไต่สวนสามีรอบสอง รอลูกขุนตัดสินฆาตกรรม)
ตอนจบการไต่สวนที่คณะลูกขุนไปพิจารณา
ฉันรู้สึกดีมากๆ
คณะลูกขุนพิจารณาอยู่หลายชั่วโมง ไม่ถึงครึ่งวัน
แล้วก็กดส่งสัญญาณบอกว่าบรรลุคำตัดสินแล้ว
คณะลูกขุนออกมา แล้วคำตัดสินก็ถูกอ่าน
บรูซ โคกลิชถูกตัดสินว่ามีความผิด
(โคกลิชมีความผิดฐานฆ่าเมีย)
ฉันจำได้ว่านั่งลงแล้วร้องไห้
นั่นคือจุดสิ้นสุดของทุกอย่าง
เราจัดงานรำลึกแจนน่าได้แล้ว
ฉันแค่อยากให้เขายอมบอกว่าทำอะไรเธอ
ผู้ก่อเหตุก็มีครอบครัว พวกเขาก็…
ผิดหวังและละอาย
ไม่มีเหตุผลที่แจนน่าต้องตายเลย
มันน่าใจสลายเป็นพิเศษที่ไม่รู้ว่าศพเธออยู่ที่ไหน
เราจะได้สบายใจที่ได้บอกลาเธอเป็นครั้งสุดท้าย
บรูซ คุณพรากภรรยาที่รักคุณเองไป
คุณพรากทุกสิ่งที่แจนน่าเป็นและอาจจะเป็นได้
คุณพรากลูกสาว หลานสาว และญาติพี่น้องของคนอื่นไป
คุณพรากพลังใจในชีวิตของพ่อเธอ และสิ่งเดียวที่ทำให้เขาสบายใจไป
คุณจะต้องโทษจำคุกในระบบเรือนจำรัฐ
ตามกฎหมายกำหนดซึ่งเท่ากับ 15 ปีถึงตลอดชีวิต
ตอนผู้พิพากษาประกาศโทษของบรูซ
เขาหันมามองผมแล้วบอกว่า "ไม่ต้องห่วงผม ผมไม่เป็นไร"
แล้วเจ้าหน้าที่ก็ใส่กุญแจมือ พาตัวเขาออกไป
เขาเป็นจอมบงการอัตตาสูง
เขาคิดว่าจะหว่านเสน่ห์จนลอยนวลไปได้
แล้วมันก็ไม่ได้ผล
บรูซหลอกสายสืบฆาตกรรมที่กัดไม่ปล่อยไม่ได้
ทุกคนภูมิใจมากที่ได้ทำแผนกฆาตกรรม
เราได้คดี แล้วเราก็สืบคดีนั้น เราจะไม่ยอมปล่อย
ถึงผมจะยังติดต่อกับบรูซอยู่
ผมก็ไม่สงสารเขากับสภาพของเขาเลย
แต่ผมก็ลงโทษเขาไปมากกว่า ที่เขากำลังรับโทษอยู่ไม่ได้
ผมสงสารแจนน่าและพ่อแม่ของเธอจริงๆ
ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกตัวเอง
มันน่าเศร้ามาก มันทำให้ผมใจสลาย
ฉันคิดถึงแจนน่าทุกวัน
มันยังเจ็บปวด
เธอเป็นคนที่น่ารัก
ค่ะ ฉันคิดถึงเธอมากๆ
ขอโทษค่ะ
การไขปริศนานี้ได้
แล้วส่งฟ้องในศาลให้ 12 คนพิจารณา
แล้วทำให้พวกเขาเห็นพ้องกันเป็นเอกฉันท์
กับสิ่งที่ฉันกับทีมงานทำขึ้นมา
มันคุ้มค่ามากที่ทำแบบนั้นได้
พอย้อนกลับไปลองคิดดู
พอผมไม่ได้เป็นตำรวจสืบสวนฆาตกรรมแล้ว
ผมเพิ่งเกษียณได้ 32 วัน มันก็เลย…
หลังจาก 42 ปี ผมยังงงๆ กับชีวิตอยู่เลย
ค่ะ ฉันก็หดหู่มากๆ ตอนออกจากแผนกสืบสวนฆาตกรรม
มันเหมือนลาจากครอบครัว
ฉันคิดถึงความตื่นเต้น ความท้าทายของการไขคดี
ฉันนั่งคิดอยู่หนึ่งปี แล้วฉันก็ต้องกลับไป
ฉันใช้ชีวิตเกษียณไม่ได้
ฉันร้องไห้
ฉันร้องเลยนะ ฉันแบบ…
ลังเลมากที่ต้องจากมา แล้วฉันก็ไม่รู้สึกอยากเกษียณเลย
แคเรน ชองก้าเกษียณไปแล้ว แต่ตัดสินใจกลับมาทำงาน
เธอเป็นคนบ้างาน
สาวบ้าระห่ำกลับมาลุย
มีคนจำนวนน้อยมากๆ ที่เข้าแผนกสืบสวนฆาตกรรม
แล้วอยู่แผนกนั้นได้นานกว่าสิบปี
ผมคิดว่าต้องเป็นคนพิเศษ
ถึงจะมองเห็น และรับมือกับความบอบช้ำที่เราเผชิญได้
ไม่มีงานอื่นใดเหมือนงานของเรา
แม้แต่ในหน่วยงานรักษากฎหมายที่ทำคดีฆาตกรรม
ผมว่านั่นคือจุดที่มันกลายเป็นครอบครัว
เราต้องจำไว้ว่าในห้องนั้น เรามีอุดมการณ์ที่แตกต่างกัน
มีศาสนาที่แตกต่าง เชื้อชาติที่แตกต่าง
มีพรรคการเมืองที่แตกต่าง
แต่เราก็มารวมตัวกัน
(ริช ทอมลิน อดีตตำรวจสืบสวนฆาตกรรม)
เพื่องาน
เราเป็นส่วนเล็กๆ ของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่ามาก
เราแบกความรับผิดชอบบนบ่ามหาศาล
- แต่มันก็เจ๋งดี ว่าไหม - ใช่
ที่ได้โผล่ไปทำงาน เป็นคนตัดสินใจ เป็นหัวหน้าใหญ่
ผมว่าถ้าผมคิดถึงอะไรสักอย่าง ก็คงเป็นคนที่เคยทำงานด้วยกัน
เรื่องสนุกที่เราเคยมี
เวลาที่ต้องจริงจัง เวลาเล่น
ลึกๆ ข้างใน เราจะเป็นตำรวจตลอดไป เราจะเป็นสายสืบตลอดไป
ถ้าผมต้องย้อนกลับไปทำทุกอย่างใหม่ ย้อนกลับไปตอนอายุ 25 หรือ 30
แล้วผมรู้ว่า "นี่คือสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าอีก 35 ปี"
ผมก็จะไม่เปลี่ยนอะไรเลยสักอย่าง
ผมจะไม่เปลี่ยนอะไรเลย นี่คือประสบการณ์ที่ดีที่สุดในชีวิต