NA MANHATTANIE ISTNIEJĄ DWIE JEDNOSTKI DETEKTYWISTYCZNE:
ZAJMUJĄCE SIĘ ZABÓJSTWAMI: MANHATTAN PÓŁNOC I MANHATTAN POŁUDNIE.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE I NAJTRUDNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
12 LISTOPADA 2016 ROKU
Wiedziałem, że Joey wychodzi, ale nie powiedział dokąd.
Miał 26 lat. Był dorosły.
Poznałem Joeya Comunale na pierwszym roku studiów.
Traktowałem go jak brata.
Na początku był skryty,
ale okazał się bardzo otwarty. Wszyscy go uwielbiali.
W tamtą sobotę mieliśmy iść na imprezę.
W ostatniej chwili zaprosił mnie do centrum,
byśmy poszli z jego ekipą do Gilded Lili.
Trochę się poprztykaliśmy i spędziliśmy ten wieczór osobno.
W niedzielę rano wysłałam Joeyowi wiadomość.
Wiedziałam, że pewnie śpi. Nie oczekiwałam odpowiedzi od razu.
O godzinie 12 Lisa spytała, czy rozmawiałem z Joeyem.
Zaprzeczyłem. Dzwoniłem, ale nie odbierał.
Próbowałem jeszcze kilka razy aż do 13.00,
gdy zgłaszałem zespół w Fantasy Football, w czym zawsze mi pomagał.
Nie odebrał.
Pomyślałem sobie, że pewnie poszedł spać do Maxa.
Przez telefon Pat wydawał się zdenerwowany.
Nic dziwnego.
Ale pomyślałem sobie, że pewnie poznał jakieś dziewczyny,
impreza się przeniosła i tyle. Nic nadzwyczajnego.
Nie zaniepokoiło mnie to.
W popołudnie, gdy Joey wciąż się nie odzywał,
zacząłem powoli się denerwować.
Mieliśmy nadzieję, że w końcu się odezwie.
Czekaliśmy, ale nie zadzwonił.
Dzięki nam ludzie wracają do domów i mają spokojny sen.
Rodzina musi wiedzieć, kto zamordował ich bliskiego.
Współczucie dla ofiar jest najważniejsze.
Lubię zaglądać za kulisy. Co naprawdę się stało?
Chcesz odkryć prawdę. To robią detektywi.
Instynkt każe nam pomóc ludziom.
Policja w Nowym Jorku…
To jest to.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: NOWY JORK
14 LISTOPADA 2016 ROKU GODZINA 9.00
Pracowałem jako detektyw na 17. posterunku.
Czternastego listopada 2016 roku otrzymaliśmy telefon od dyżurnego.
Na komendę przyszedł ojciec,
którego syn pojechał do centrum i kontakt z nim się urwał.
Na służbie byłem ja i detektyw Yeoman Castro.
Na dole zastaliśmy dwóch mężczyzn,
Pata Comunale oraz jego brata, Joego.
Oczekiwali pilnego działania.
Było po nich widać, że są bardzo zaniepokojeni.
Pat powiedział, że od 16 godzin nie ma kontaktu ze swoim synem.
Wielokrotnie do niego dzwonił, ale bez efektów.
Spytałem, czy taki okres bez odzewu jest dla niego czymś typowym.
Odparł, że rozmawia z synem regularnie.
Młodzi ludzie często imprezują na Manhattanie.
Czasem nocują u znajomych lub w hotelach.
Inni upijają się i zasypiają na ulicy.
„Znajdziemy go”.
Następnie podzieliliśmy się zadaniami.
Yeoman obsługiwał Pata, a ja usiadłem do komputera.
Wprowadzałem jego dane do systemów.
Szukałem po dacie urodzenia i wśród Joe Doe.
Nie było go w szpitalach ani aresztach.
Po prostu zniknął.
Zeznałem, że poprzedniego dnia znajomy Joeya powiedział mi,
że nie dodzwonię się do Joeya, bo on ma jego telefon.
Spytałem, skąd go ma.
Opowiedział mi, jak spędzili poprzednią noc.
Pojechali razem do Gilded Lily. Nie słyszałem o takim miejscu.
Był to klub nocny.
Gdy mieli już wyjść z klubu, Joey gadał z trzema dziewczynami.
Znajomy pożyczył od niego telefon, by spytać dziewczyny, gdzie jest.
Wtedy podeszło dwóch gości i zaproponowało im afterparty.
Podjechały po nich dwie taksówki. Znajomy zawołał, że ma jego telefon.
Joey odparł, że odda mu go jutro.
A potem wskoczyli do taksówki i pojechali na afterparty.
Więcej go nie widział.
Po rozmowie z Patem znalazłem Gilded Lili na Instagramie.
Zacząłem przeglądać setki oznaczonych zdjęć,
by wyszukać Joeya gdzieś w tle.
Chciałem znaleźć trop, bo nie mieliśmy nic.
Trafiłem na zdjęcie z trzema dziewczynami i znajomym. Zadzwoniłem do niego.
Odparł, że to dziewczyny, z którymi Joey wyszedł.
Dał mi telefon do Jenny.
Napisałem do niej wiadomość: „Co się stało z Joeyem?
Gdzie może być? Jest z tobą?”.
Odpisała, że nie.
Byli razem na imprezie,
a po kilku godzinach Joey oraz drugi facet, Larry,
odprowadzili je do ubera i pożegnali się.
Patowi udało się zdobyć dane oraz numer telefonu
ostatniej osoby, z którą widziany był Joey.
Nazywał się Larry Dilione.
Zadzwoniłem do niego.
Wyjaśniłem, że szukamy Joeya Comunale, z którym bawił się ostatniej nocy.
Przyznał, że poznał go przed Gilded Lili.
Zaprosił całą ekipę na afterparty u dzianego gościa z Upper East Side.
W apartamentowcu Grand Sutton.
Po raz ostatni widział Joeya,
gdy wyszli z budynku, by odprowadzić Jennę i koleżanki
na ubera do New Jersey.
Była godzina 6.30.
Pamięta tylko, że do środka wrócił sam.
Zadzwoniłem do Jenny.
Powiedziała, że afterparty odbyło się w mieszkaniu 4C,
gdzie mieszkał James Rackover.
Jenna zeznała, że po przybyciu do mieszkania
zastali w środku mężczyznę.
Nazywał się James Rackover. Przyjął ich bez koszulki.
Według Jenny przez całą noc nie założył na siebie koszulki.
James rzekomo stwierdził, że pracuje jako striptizer.
Zaoferował jej taniec.
Na szczęście jedna z dziewczyn to nagrała.
James był bez koszulki. Tańczył dla jednej z dziewczyn.
Rywalizował z Larrym Dilione’em o miano najlepszego tancerza.
Zeznała, że Larry Dilione miał przy sobie składany nóż,
z którego wciągał kokainę.
Joey wydawał się jej spokojny, ale coraz bardziej nietrzeźwy.
Wypił bardzo dużo whiskey i piwa.
Nie miał jednak utarczek z kimkolwiek w apartamencie.
Jenna zeznała też,
że po wejściu do auta odwróciła się, żeby się pożegnać,
a wtedy zobaczyła, że Larry i Joey zbijają żółwika.
Założyła, że oddalił się albo wrócił do góry na imprezę.
Jenna dobrze opisała nam, jak przebiegło afterparty,
ale nie odpowiedziała na kluczowe pytanie:
„Gdzie jest Joey?”.
2 GODZINY PO ZGŁOSZENIU
Pat był zaniepokojony.
Sam mam synów, więc uznałem, że pojedziemy do apartamentowca.
Detektyw Castro sumiennie podchodził do pracy.
Zainteresował się sprawą i chciał odkryć, co się wydarzyło.
Wiedział, że coś się stało.
Wsiedliśmy do radiowozu i pojechaliśmy do Grand Sutton.
Apartamentowiec Grand Sutton mieści się przy ulicy East 59.
Ludzie, którzy tam nie mieszkają, określają kwartał jako Sutton Place.
To nie jest okolica dla bogatych.
Tylko dla obrzydliwie bogatych.
Dotarliśmy na miejsce o 11.00.
Budynek przypominał trochę hotel.
Miał portiera i dozorcę.
Pojechaliśmy prosto do mieszkania Jamesa Rackovera.
Otworzyła nam sprzątaczka.
Jamesa nie było.
Powiedziałem jej o imprezie oraz o zaginięciu chłopaka.
Spytałem, czy mogę zajrzeć. Nie miała z tym problemu.
Mieszkanie było nieduże.
W środku było bardzo czysto.
Nic nie wzbudziło naszych podejrzeń.
Nie znaleźliśmy Joeya, więc wyszliśmy.
Zadzwoniłem do Jamesa Rackovera.
Zeznał, że Joey Comunale to dla niego obcy mężczyzna.
Przyszedł na afterparty z Larrym
oraz ich wspólnym znajomym, Maxem Gemmą.
A także trzema dziewczynami z Gilded Lily.
Zeznał, że Joey wyszedł z Larrym, a potem już nie wrócił.
Max Gemma zeznał, że był na imprezie, ale poczuł się bardzo zmęczony
i zasnął na kanapie.
Gdy się obudził, mieszkanie było puste.
Po prostu wyszedł.
Postanowiłem wrócić do apartamentowca, by przejrzeć nagrania z monitoringu.
Liczyłem na jakąś wskazówkę, gdzie może przebywać Joey.
Co jakiś czas pytał mnie, czy na nagraniu widać Joeya.
W pewnym momencie Pat rozpoznał Joeya.
Grupa przyjechała na miejsce około 4.30 nad ranem.
Weszła do budynku i pojechała na czwarte piętro.
O godzinie 6.30
znów pojawili się Joey Comunale, Larry Dilione i trzy dziewczyny.
Zjechali na dół windą. Wtedy zmieniliśmy kamerę.
Kamera na zewnątrz nagrała, jak wyszli i podeszli do krawężnika.
Idealnie.
Okaże się, w którą stronę odszedł,
i będziemy mogli wyśledzić go na kolejnym monitoringu.
Okazało się jednak, że Larry Dilione wrócił do budynku,
a Joey był razem z nim.
Przecież mówił, że wrócił sam.
Wiedziałem, że mamy problem.
Powiedziałem do brata: „Nie wyszedł stamtąd żywy”.
Nie wiem czemu.
Przepraszam.
Czułem to.
Joseph był moim pierwszym synem. To był świetny dzieciak.
Zawsze łączyła nas miłość do sportów.
Byłem fanem hokeja.
Zabrałem go na mecz i złapał bakcyla.
Jeździł na łyżwach od piątego roku życia.
Jako ośmiolatek grał w drużynie.
Co roku jeździliśmy na mecze New York Giants,
New York Rangers lub New Jork Yankees.
Sport zawsze nas łączył.
Joey uwielbiał włoskie jedzenie.
Nawet po wyprowadzce codziennie wpadał na obiad.
Mimo że uwielbiał sport, zawsze włączał kanał kulinarny.
Oglądał, co akurat pichcili, a potem prosił, bym to zrobiła.
Joey zdobył dyplom z biznesu.
Szczęśliwie dla niego i jego kolegów miałem firmę ochroniarską na Long Island.
Jego znajomi stwierdzą, że był dyrektorem ds. kadrowych.
Wkręcił wszystkich do firmy, by zapewnić im dobry start.
Sprowadzał sporo dziewczyn, bo poznać moją opinię.
Liczyłem, że z którąś się w końcu ożeni,
ale zawsze mówił, że musi skończyć 35 lat.
Wielu znajomych opisywało Joeya jako najlepszego przyjaciela.
Myślałem sobie: „Jak jeden dzieciak mógł mieć 40 najlepszych przyjaciół?”.
Mówią, że nie ocenia się człowieka po jego portfelu…
a po ilości przyjaciół.
Miał wielu.
Wielu.
Pat był poruszony.
Zatrzymałem nagranie
i poprosiłem jego brata, Josepha, by zaczekali na mnie na komendzie.
Gdy pojawia się podejrzenie zbrodni, wzywa się wydział zabójstw.
Detektyw Castro zajął się sprawą jako członek 17. posterunku,
a ja jako detektyw wydziału zabójstw.
Nie działaliśmy sami.
Nad sprawą pracowały całe zespoły z 17. posterunku i wydziału zabójstw.
Zadzwonił do mnie Yeoman i poprosił o pomoc.
Pojechałem na miejsce.
Opcje były dwie:
Joey wciąż jest w budynku lub już go opuścił.
Trzeba go dokładnie przeczesać.
Ustaliłem wszystko z zarządcą i postanowiliśmy zacząć od dachu.
Wyszliśmy z windy na górze.
Mam lęk wysokości.
Kątem oka widziałem Queensboro Bridge.
Starałem się nie patrzeć w dół,
by nie przytłoczyła mnie wysokość.
Gdy upewniłem się, że Joeya nie ma na dachu,
zaczęliśmy przeczesywać kolejne piętra.
Budynek miał ich 36.
Do tego piwnica i podwórze.
Miałem nadzieję, że trafimy na Joeya, obudzimy go i odeślemy do domu.
Ale… nie było nam to dane.
Gdy zeszliśmy do garażu, zapytałem parkingowego,
czy James Rackover z 4C parkuje tu swoje auto.
Odparł: „Tak, ma czarnego Mercedesa”.
Spytałem: „Tamtego?”. Parkingowy potwierdził.
Auto było idealnie czyste,
poza brązowym kurzem, którym było pokryte.
Dostrzegłem też brązowe smugi na klapie bagażnika.
Przypominały odciski palców.
Uznałem…
że coś tu nie gra.
Podjąłem decyzję, że zabezpieczamy to auto.
Parkingowy powiedział jednak, że to nie James jest właścicielem,
a właściciel lokalu 32B, Jeffrey Rackover.
Kojarzyłem go z billboardu
przy wylocie z Midtown Tunnel w stronę Queens.
Sprzedawał biżuterię Oprah.
Trump kupił u niego pierścionek zaręczynowy dla Melanii.
Był jubilerem gwiazd.
Powiem szczerze: wszyscy mówili, że to jakiś jubiler gwiazd.
Pierwsze słyszałem.
Nie kupuję biżuterii w takim przedziale cenowym.
Dozorca, Eduardo Souza,
powiedział nam, że James Rackover był długo zapomnianym synem Jeffreya.
Ich relacja odnowiła się dopiero w ostatnich latach.
Około 2014 roku James zaczął przychodzić do budynku z Jeffreyem.
Spędzał w środku coraz więcej czasu.
Po około dwóch latach Jeffrey chciał kupić mu mieszkanie.
Spytał, czy są jakieś wolne.
W końcu James się wprowadził i dopiero okazało się, że to jego syn.
Na przełomie lat 80. i 90. był w związku z pewną kobietą.
Jego owocem był syn, który nagle pojawił się w jego życiu.
Dziwiło mnie to,
ale jako dozorca wolałem nie wtrącać się w cudze sprawy.
Od razu po przeprowadzce do 4C rozpoczęły się imprezy.
Przejrzeliśmy godziny nagrań, licząc, że w końcu pojawi się Joey.
Wciąż przeglądaliśmy monitoring,
gdy dozorca Eduardo Souza poklepał mnie po ramieniu,
dając znać, że wchodzi James Rackover.
Zobaczyłem go.
Przechodząc obok, rzucił: „Powodzenia w szukaniu”.
I poszedł dalej.
Zaskoczył mnie. O co mu chodziło?
Zerknąłem na detektywa Castro. „O chuj tu chodzi?”
Odwzajemnił to spojrzenie. „Chuj go wie”.
Zszokowała mnie jego arogancja. Jak mógł się tak zachować?
Wparadował przez recepcję. Nigdy taki nie był.
Wtedy dozorca powiedział, że James wczoraj do niego dzwonił.
Dzień wcześniej James spytał mnie, jak długo przechowujemy nagrania.
Odparłem: „Dziwne pytanie. Czemu o to pytasz?”.
Odparł, że pokłócił się z dziewczyną.
Podejrzewał, że go okradła i chciał sprawdzić monitoring.
Powiedziałem mu, że zmieniamy taśmę co 24 godziny.
Chyba zrozumiał, że po 24 godzinach monitoring zostaje skasowany.
Ale po prostu wymienialiśmy taśmę. Wciąż mieliśmy nagranie.
Założył, że monitoring sprzed doby został już nadpisany,
ale mieliśmy do niego dostęp.
To wzbudziło nasze podejrzenia.
GODZINA 21.00 12 GODZIN PO ZGŁOSZENIU
Zadzwonił detektyw Castro.
Poprosił, bym przywiózł mu jakieś ubrania Joeya,
by psy wyczuły jego zapach i spróbowały znaleźć trop.
Pojechałem do Joeya. Wziąłem ręcznik i kilka ubrań.
Wciąż tliła się we mnie nadzieja.
Może… jednak żyje.
Zlecono mi przeszukanie garażu w budynku Grand Sutton.
Założyłem psu obrożę, postawił uszy i zabrał się do działania.
Pobiegł na tyły garażu i coś wyczuł.
Od razu to poznałem. Ogon latał mu na boki.
Coraz szybciej i szybciej.
Złapał trop.
Podszedł do czarnego Mercedesa.
Podbiegł pod bagażnik i zaczął szczekać.
Zawzięcie. Coś tam wyczuł.
Przekazywał w ten sposób, że wyczuł szczątki czy krew.
Coś, co wiązało się z ciałem.
Musieliśmy zdobyć nakaz, by otworzyć samochód
i sprawdzić, czy w bagażniku faktycznie jest jakiś dowód lub ciało.
Po garażu detektywi chcieli sprawdzić,
czy pies poprowadzi nas do mieszkania.
Wjechaliśmy na czwarte piętro i rzuciłem komendę „szukaj”.
Ruszył korytarzem w lewą stronę,
a potem zaczął drapać w ościeżnicę mieszkania 4C.
Po chwili zza drzwi wyjrzał James Rackover.
Zaczął krzyczeć: „Jebcie się, psy. Potrzebujecie do tego nakazu.
Jebcie się”.
Pomyślałem: „Co to za dureń?”.
Gdy pies wskazał mieszkanie 4C, wiedziałem, że wyczuł ze środka krew.
Coś musiało się tam wydarzyć.
W tym samym czasie inni detektywi z 17. posterunku
zaczęli przeszukiwać śmieci z każdego mieszkania.
Potem pokazaliśmy worki psu, by wskazał, skąd wyczuwa krew,
żeby potem je sprawdzić.
Pies wskazał worek, którego nikt nie sprawdzał.
W środku była poszewka na pościel
z podpisem „James Rackover”.
Technicy zaczęli znajdować ręczniki papierowe i zwykłe.
Całe we krwi.
W drugim worku znaleźli zakrwawione ubrania Joeya.
Takie jak na monitoringu.
Znaleźli też jego złoty łańcuszek oraz kartę płatniczą.
W końcu znaleźli też jego dowód.
Musieliśmy zdobyć nakaz przeszukania,
wrócić z jednostką kryminalną i przeszukać całe mieszkanie.
GODZINA 2.00 17 GODZIN PO ZGŁOSZENIU
Yeoman pojechał zdobyć nakaz,
a ja wróciłem do komputera, by sprawdzić Jamesa Rackovera,
Lawrance’a Dilione’a i Maxa Gemmę.
Max Gemma pochodził z zamożnej rodziny.
Jego ojciec był burmistrzem Oceanport w stanie New Jersey.
Mieszkał razem z Larrym Dilione’em.
Larry Dilione był w podobnej sytuacji.
Pochodził z zamożnej rodziny z New Jersey.
Posiadali rasowe konie.
Był notowany za udział w kilku bójkach,
ale poza tym nie miał poważnej kartoteki.
Okazało się, że James Rackover tak naprawdę nazywa się inaczej.
To James Beaudouin.
Pochodził z Florydy, a nie z Nowego Jorku.
Był wielokrotnie aresztowany i odsiedział półtora roku za włamanie.
Został zwolniony za kaucją i zmienił Florydę na Nowy Jork.
Znaleźliśmy trochę informacji na temat jego korzeni i zmiany nazwiska.
Okazało się, że Jeffrey Rackover nie jest biologicznym ojcem Jamesa.
To Jeffrey Rackover złożył wniosek, by James przyjął jego nazwisko.
Jeffrey poznał Jamesa na okolicznej siłowni.
Zaprzyjaźnili się ze sobą.
W kolejnych tygodniach przestawiał go
jako „znajomego”, „siostrzeńca”, a w końcu jako „syna”.
Szczerze mówiąc, nie wiedzieliśmy, co sądzić o ich znajomości.
Historia, że James był synem, o którym Jeffrey nie wiedział
i który wrócił do niego po wielu latach,
okazała się nieprawdą.
Zaczęliśmy się temu przyglądać
i nie było jasne, jaka była natura ich relacji.
W żadnym wypadku nie przypominali ojca z synem.
Zachowywali się wobec siebie…
Kocham swojego ojca,
ale okazywali sobie czułość, na jaką bym sobie nie pozwolił.
Przyglądając się osobie Jamesa,
wiele kwestii sprawiło, że nabieraliśmy podejrzeń.
Pochodził z ubogiej rodziny, miał kiepską pracę na Florydzie.
W stosunkowo krótkim czasie stał się Jamesem Rackoverem.
Zamieszkał w apartamencie, miał drogie auto,
bywał w klubach i restauracjach.
Z pewnością nie chciał tego stracić.
Innym zostałaby rodzina, jej wsparcie finansowe.
James mógł stracić wszystko.
Był gotów zrobić wszystko, by utrzymać życie, które wiódł.
GODZINA 4.00 19 GODZIN PO ZGŁOSZENIU
Czekając na nakaz, przejrzeliśmy monitoring z garażu.
James wyjechał w niedzielę około godziny 21.45,
a więc dobę po imprezie, w aucie Jeffreya Rackovera.
Kontrola przeszłości Jamesa wykazała,
że odebrano mu prawo jazdy.
To umożliwiło nam aresztowanie go za jazdę bez uprawnień.
- Dlaczego go zabiłeś, James? - Co się tam wydarzyło?
Niestety od razu po aresztowaniu zażądał obecności adwokata.
Nie przesłuchaliśmy go.
Promyk nadziei, że zdradzi nam, gdzie jest Joey,
bardzo szybko zgasł.
15 LISTOPADA 2016 ROKU 24 GODZINY PO ZGŁOSZENIU
We wtorek 15 listopada mieliśmy już nakaz przeszukania.
Przyjechała jednostka kryminalna i zabrała się do pracy.
Sprawdzili mieszkanie luminolem.
W odpowiednim świetle pokazuje on krew.
Gdy zabrali się za łazienkę, wszystko się rozświetliło.
Wszystkie ściany, wanna i podłoga.
Wskazywało to, że było tam mnóstwo krwi.
Tak samo było w salonie. Spryskali luminolem kanapę i podłogę.
Znaleźli ślady krwi.
Pobrali ją do badań, by określić, do kogo należała.
Technicy zabezpieczyli też noże do steków,
które znajdowały się w zmywarce po cyklu.
Zabrali noże do laboratorium,
by sprawdzić, czy jakaś krew nie została wchłonięta w rękojeści.
Dowody znalezione w śmieciach w połączeniu wynikiem przeszukania
jasno wskazywały, że Joeya spotkało coś złego.
Prawdopodobnie nie żył.
Nie mógł tego przeżyć.
Mimo wszystkich dowodów James nie chciał z nami rozmawiać,
a Max Gemma nie miał informacji, gdzie może przebywać Joey,
bo twierdził, że spał na kanapie.
Skupiliśmy się na Larrym Dillione.
James był już w areszcie.
Pomyśleliśmy, że Larry zechce wykorzystać okazję,
aby ujawnić prawdę przed nim,
jako że nie wiedział, co zezna James.
Przyszedł na komendę.
Poprosiliśmy, by spróbował nam wyjaśnić,
skąd w mieszkaniu było tyle krwi.
Trzymał się tej samej historii, że nie wie, gdzie jest Joey.
Zamiast go po prostu oskarżyć,
sugerowaliśmy, że ktoś zawinił bardziej, by w ten sposób wyciągnąć zeznania.
Ale Larry nie odpowiadał na pytania.
Odwołaliśmy się do jego wrażliwości.
Powiedzieliśmy, że cała rodzina martwi się o Joeya Comunale.
„A gdyby chodziło o twojego bliskiego?”
Po tym pytaniu Larry zaproponował,
że powie nam, gdzie znajduje się Joey.
Nie chciał opisać, co się wydarzyło.
Wskazał tylko miejsce za kwiaciarnią
w byłym mieście zamieszkania, Oceanport.
Tam kazał nam szukać.
Pojechaliśmy tam na sygnałach.
Pędziliśmy 140 km/h.
W końcu dotarliśmy do kwiaciarni.
Pobiegliśmy w stronę otwartego terenu za nią,
gdzie zgodnie z opisem Larry’ego mieliśmy znaleźć ciało Joeya.
Dotarliśmy na miejsce
i detektywi zaczęli powoli przesypywać ziemię.
Pierwsze, co zobaczyłem,
to ręka, lekko zaciśnięta.
Jak to zwykle widzimy na filmach.
W końcu odkopali też jego twarz,
a potem klatkę piersiową.
Jego ciało było zwęglone.
Podpalono go.
Nie spaliśmy od kilku dni.
Byliśmy wyczerpani, ale musieliśmy to dokończyć.
Jako pierwsi powiadomić rodziców.
Wsiadłem do auta z detektywem Chenem
i pojechaliśmy z Oceanport prosto do Stamford w Connecticut,
by powiadomić Pata Comunale,
że znaleźliśmy Joeya.
A aucie nie padło ani jedno słowo.
Czuliśmy emocje, ale musieliśmy to zrobić.
Odsunęliśmy je na bok…
i jechaliśmy dalej.
Siedzieliśmy przy stole. Usłyszałem trzask drzwi auta.
Usłyszałem te drzwi…
i wiedziałem, o co chodzi.
Weszliśmy do domu. Lisa usiadła z nami.
Wyczekiwali każdego słowa.
Detektywi powiedzieli nam, że…
znaleźli go.
Spełnił się… nasz najgorszy koszmar.
Nigdy nie widziałem takiego cierpienia, jak w oczach jego rodziców.
Pomachaj tacie.
Takiego bólu nie życzyłbym nikomu.
Joe!
- Fajnie było? - Super!
Po prostu…
Wiedziałem już wcześniej, ale to rozpoczęło kolejny rozdział.
Walkę o sprawiedliwość dla Joeya.
Myślałem tylko o tym,
by ci trzej skurwysyni dostali to, na co zasłużyli.
16 LISTOPADA 2016 ROKU 3 DNI PO ZABÓJSTWIE JOEYA
Autopsję przeprowadził koroner z New Jersey.
Ustalił, że Joey Comunale został dźgnięty 14 razy.
W tym pośmiertnie.
Miał złamane kości i sińce na dłoniach,
a także duże rozcięcie na ramieniu,
które mogło powstać podczas próby poćwiartowania.
Ciało zostało spalone.
Nie potrafiłem zrozumieć, czemu to zrobili.
To było nieludzkie i okrutne.
Brzydzę się na myśl o tym,
że potraktowali drugiego człowieka jak śmiecia.
Analiza noży ze zmywarki wykazała,
że na rękojeściach jest krew Joeya.
Ustalono, że krew w mieszkaniu również należała do Joeya.
Narzędzie zbrodni oraz raport z autopsji, który potwierdził dowody z mieszkania,
pozwoliły ustalić, w jaki sposób go zamordowano.
Wciąż musieliśmy określić, jak wydostali go z budynku.
Przejrzeliśmy tony nagrań z monitoringu, ale niczego nie znaleźliśmy.
Jedyne brakujące nagranie
pochodziło z monitoringu w budynku po sąsiedzku.
Jakimś trafem było uszkodzone.
W końcu odzyskaliśmy nagranie.
I rozwiało ono wiele wątpliwości.
Na odzyskanym nagraniu widać Jamesa Rackovera,
który parkuje Mercedesa przed Grand Sutton.
Rackover wziął wózek.
Wyjechał nim poza kadr.
Kiedy wrócił, na wózku miał sporą torbę,
którą następnie wrzucił do bagażnika Mercedesa.
Okno w mieszkaniu 4C
wychodzi na ulicę i przód apartamentowca.
Gdy zobaczyłem nagranie, rzuciłem do Yeomana: „Ja pierdolę.
Oni…
wyrzucili go przez okno”.
Chcieli uniknąć wynoszenia torby przez lobby,
a było to jedyne wyjście.
Nagranie dowodzi, że ze sobą współpracowali.
Obaj zajęli się pozbyciem się ciała.
10 MAJA 2017 ROKU 6 MIESIĘCY PO ZABÓJSTWIE
Co się stało tamtej nocy w mieszkaniu?
Zrobiłeś to? Zadźgałeś go?
Dziesiątego maja aresztowaliśmy Larry’ego i Jamesa
za morderstwo drugiego stopnia, utrudnianie śledztwa i ukrycie zwłok.
James był już w areszcie za jazdę bez uprawnień,
a Jeffrey nie wpłacił za niego kaucji.
W końcu zrozumiał, że popełnił błąd,
biorąc sobie mordercę za „syna”.
Nie mieliśmy dowodów na to, by Max Gemma był zamieszany.
Larry zeznał, że Max im nie pomagał.
Aresztowano go za utrudnianie śledztwa.
Zdołaliśmy udowodnić, że był zamieszany w sprawę,
utrudniając policji zdobycie dowodów.
Nie mieliśmy jednak pewności, że zdołamy w pełni udowodnić
udział Maxa w zabójstwie.
Gdy postawiliśmy im zarzuty,
zaczęli przerzucać się wzajemnie winą.
Wciąż musieliśmy ustalić, kto dokonał dźgnięć.
Nie wiedzieliśmy, co zrobił James, a co zrobił Larry.
Wystarczała wątpliwość jednego ławnika, by do skazania nie doszło.
Gdy James czekał na rozprawę,
zadzwonił z aresztu do swojego znajomego.
Zdawał się przekonany, że zostanie uniewinniony.
Proces zaczyna się we wrześniu. W październiku będę w domu.
Zyskam szacun na ulicy.
Będą mówić: „To ten gość, który wywinął się systemowi?
- Mój Boże”. - Na bank.
Był pewien, że go uniewinnią i niedługo wróci do domu.
Pod koniec śledztwa, gdy szykowaliśmy się do procesu,
udało nam się znaleźć świadka. Nazywał się Louie Ruggiero.
Był znajomym Jamesa Rackovera.
Louie Ruggiero zeznał,
że w dniu przeszukania budynku poszedł na siłownię,
a James Rackover podszedł i chciał z nim pogadać,
bo coś się wydarzyło.
Louis przekazał nam wersję Jamesa.
Według niego w dniu morderstwa, kiedy siedzieli razem w mieszkaniu,
Larry pokłócił się z jakimś gościem.
Chodziło o Joeya.
Larry tak się zdenerwował, że ciosem powalił Joeya na ziemię.
Znokautował go.
James stwierdził, że nie chce wrócić za kratki.
Wziął nóż z kieszeni i zadźgał Joeya na śmierć.
W rozmowie z Louiem przyznał się do zabójstwa.
Zszokował go też faktem, że kiedy Joey leżał martwy,
zamówił sobie naleśniki i po prostu je zjadł.
Zabrali ciało do New Jersey i tam się go pozbyli.
Dowody potwierdzały celowość działania.
Atak spowodował śmierć Joeya, nawet jeśli przebieg był inny.
Dwie osoby mogą odpowiadać za śmierć jednego mężczyzny.
James stanął przed sądem jako pierwszy.
18 PAŹDZIERNIKA 2018 ROKU 2 LATA PO ZABÓJSTWIE
Proces Jamesa Rackovera odbył się na Manhattanie.
Pat był codziennie.
Cała sala sądowa była pełna rodziny i przyjaciół.
Byli tam wszyscy: ludzie ze studiów, sąsiedzi, przyjaciele, ludzie z pracy.
Wspieraliśmy Joeya.
Otrzymaliśmy niesamowite wsparcie.
Nikt nie bronił Jamesa Rackovera. To chyba mówi wszystko.
Po bardzo długim procesie
ława uznała go za winnego morderstwa drugiego stopnia.
Do dzisiaj pamiętam, że musiałem przytrzymać Pata.
Trzymałem go razem z porucznikiem, bo nie mógł usiedzieć…
z ekscytacji, że jest już po wszystkim.
Sprawcy zapłacą za to, co zrobili jego synowi.
Bardzo mnie to cieszyło.
Na widok Jamesa pomyślałem tylko: „Teraz zacznie się twój koszmar”.
Bo mój…
trwa już od dawna.
Jamesa Rackovera skazano na 28 lat, które wciąż odsiaduje.
Proszę się odsunąć. Panie Comunale.
Wyrok nas zadowolił. Chcieliśmy, by było po wszystkim.
Dziękuję prokuraturze za niesamowitą pracę,
a także policji za niestrudzony wysiłek.
Dziękuję wszystkim za wsparcie.
Rodzinie, przyjaciołom…
Larry mógł podejrzewać,
że szanse na wyrok skazujący będą bardzo wysokie.
Larry przyznał się do winy, by uniknąć procesu.
Został skazany na 23 lata za morderstwo drugiego stopnia.
W lutym 2019 roku Max Gemma przyznał się do utrudniania śledztwa.
Skazano go na pół roku odsiadki.
Wszystkie gazety uznały, że wyszedł na tym świetnie.
I zgadzam się. Nie rozumiem tego.
Nie rozumiem.
Niech zje go sumienie.
Max Gemma z pewnością wie więcej na temat wydarzeń w mieszkaniu.
Każdy detektyw ma sprawę, którą zapamięta na całe życie.
W mojej 19-letniej karierze była to właśnie ta sprawa.
Poznałem Joeya.
Był uwielbiany przez przyjaciół i rodzinę.
Pat tęskni za nim, jakby to stało się wczoraj.
Wciąż darzy Joeya miłością,
z którą się utożsamiam.
Gdy opowiada o Joeyu i swojej córce,
czuć, że są całym jego światem.
To samo czuję do swoich dzieci.
Wspominamy go codziennie.
Robimy wszystko, by zachować jego pamięć.
Często pokazuję wnukowi: „To wujek Joey”.
Jego przyjaciele zrobili sobie tatuaż z dziewiątką.
To był jego numer.
Jak na ironię zawsze mówiłem mu,
że opłacę mu studia pod dwoma warunkami.
Że ukończy je w cztery lata i nigdy nie zrobi sobie tatuażu.
A teraz to ja mam tatuaż z nim.
Uznałem, że pozwoli mi to być z nim każdego dnia.
I jestem.
W KOLEJNYM ODCINKU
Zadzwonił Jeff: „Jest z tobą Irene? Nie ma jej od 12.00”.
Wszyscy zaczęli panikować, że gospodyni zaginęła.
Irene Silverman była bystrą 82-latką.
Była towarzyska. Gdy kogoś lubiła, traktowała go jak rodzinę.
Uzyskaliśmy informacje,
że matka z synem posługują się dowodem Silverman.
Sprawdziliśmy ich.
Ciężko było uwierzyć, czego się dopuścili.
Nie wiemy, gdzie ona jest. Udowodnimy, że jesteśmy niewinni.
Nie wyglądali na matkę z synem.
Trzymali się za ręce.
Wpatrywali się sobie w oczy.
Serio, kurwa?
Przesłuchiwałam syna.
Nim się obejrzałam, zaczął mnie dusić.
Czułam, jak wali mu serce.
Powiedział, że jestem jego zakładniczką.
Myślicie, że mnie znacie? Wcale nie.
Napisy: Krzysztof Zając e? Wcale nie.