(บนเกาะแมนแฮตทัน)
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
(วันที่ 12 พฤศจิกายน ปี 2016)
โจอี้จะออกไปเที่ยวคืนวันเสาร์นั้น
แต่ผมไม่ได้ถามรายละเอียดว่าเขาจะไปไหน
เขาอายุ 26 แล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้ว
ผมได้รู้จักโจอี้ โคมูนาเล ตอนเรียนปีหนึ่งที่ฮอฟสตรา
เขาเป็นมากกว่าเพื่อนสำหรับผม เราเป็นเหมือนพี่น้องกัน
ตอนแรกโจอี้เงียบมากๆ แต่พอได้รู้จักเขาแล้ว
เขาเข้ากับคนง่ายมาก ทุกคนรักเขา
คืนวันเสาร์นั้น เรานัดจะไปปาร์ตี้กัน
แต่ก่อนจะไป เขากลับชวนผมเข้าเมือง
ไปร้านเดอะกิลดิดลิลลี่กับเพื่อนกลุ่มเล็กๆ
เราเถียงกันเรื่องนี้นิดหน่อย
คืนนั้นเราก็เลยแยกกันเที่ยว
แล้วพอวันอาทิตย์ เช้าวันนั้นฉันทักข้อความไปหาโจอี้
ฉันรู้ว่าเขาคงหลับอยู่
ฉันเลยรู้ว่าคงอีกสักพักกว่าเขาจะตอบกลับ
แล้วพอถึงเที่ยง
ลิซ่าก็มาถามผมว่า "ติดต่อโจอี้ได้ไหม"
ผมบอก "ไม่ ผมยังติดต่อเขาไม่ได้" ผมลองโทรหาแล้ว แต่เขาไม่รับ
ผมน่าจะโทรหาเขาหกสายได้ ช่วงเที่ยงถึงบ่ายโมง
เพราะผมต้องส่งทีมแฟนตาซีฟุตบอลก่อนบ่ายโมง
แล้วเขาก็ช่วยผมจัดทีมแฟนตาซีฟุตบอลเสมอ
แล้วผมก็ยังติดต่อเขาไม่ได้
ผมคิดว่า "บางทีเขาอาจจะ ไปค้างบ้านเพื่อน แม็กซ์"
ผมจำได้ว่าคุยโทรศัพท์กับแพต เขากังวลอย่างชัดเจนเลย
ใครบ้างจะไม่กังวล
แต่ผมก็คิดว่า "ผู้ชายไปเที่ยว ไปเจอผู้หญิง"
"ชายหญิงไม่รู้จักกัน แต่ก็กลับไปด้วยกัน"
"คนไปปาร์ตี้กัน มันก็ไม่ได้มีอะไรแปลก"
ผมไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องนี้เลยจริงๆ
วันนั้นพอเวลาผ่านไป เริ่มเข้าช่วงบ่ายอ่อนๆ
แล้วยังไม่มีวี่แววโจอี้เลย
ผมก็เริ่มกังวลและเป็นห่วงนิดๆ แล้ว
ระหว่างวันนั้น เราหวังว่าเขาจะติดต่อมา
เรารออยู่เฉยๆ แต่มันก็ไม่เกิดขึ้น
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
(วันที่ 14 พฤศจิกายน ปี 2016 9:00 น.)
ผมเคยเป็นตำรวจสืบสวน สังกัดหน่วยสืบสวนโรงพักเขต 17
วันที่ 14 พฤศจิกายน ปี 2016
โต๊ะร้อยเวรข้างล่างโทรขึ้นมาแจ้งเราว่า
มีพ่อคนหนึ่งมาที่โรงพัก
ลูกชายของเขาเข้าเมืองไปปาร์ตี้ แล้วยังติดต่อไม่ได้
ผมกับสายสืบโยมัน คาสโตรอยู่ที่สำนักงาน
แล้วเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบ ก็พาสุภาพบุรุษสองท่านเข้ามา
แพต โคมูนาเล กับน้องชาย โจ โคมูนาเล
พวกเขาท่าทางรีบร้อน
ดูออกได้เลยจากสีหน้าของทั้งคู่
ว่าพวกเขากังวลและเป็นห่วงมากๆ
แพตบอกว่า "โจอี้ ลูกชายผม หายตัวไปประมาณ 16 ชั่วโมงแล้ว"
แล้วเขาก็พยายามติดต่อลูกหลายครั้งแล้ว
แต่ติดต่อไม่ได้
ผมเลยถามว่า "การที่ลูกขาดการติดต่อไป เป็นเรื่องผิดปกติไหมครับ"
แพตก็ตอบผมว่า "ผมกับลูกคุยกันเป็นประจำ"
(กรมตำรวจนิวยอร์ก)
สำหรับผม ผมก็คิดว่า "ก็นะ ที่นี่แมนแฮตทัน"
วัยรุ่นมาปาร์ตี้กันที่นี่
พวกเขามักจะไปค้างบ้านคนอื่น หรือโรงแรม
บางคนก็เมา บางคนก็สลบอยู่ข้างถนน
"เราจะตามหาเขาให้"
ตอนนั้น ผมกับโยมันก็แบ่งงานกัน
โยมันพาแพตไปที่โต๊ะของเขา แล้วผมก็ตรวจสอบทุกอย่างในคอมพิวเตอร์
ผมตรวจสอบทุกระบบ หาชื่อโจอี้ หาวันเกิด
เปลี่ยนตัวสะกดชื่อ หาศพนิรนาม
เขาไม่อยู่โรงพยาบาลไหนเลย ไม่อยู่ในห้องขังที่ไหนเลย
เขาหายตัวไปเฉยๆ
ผมบอกกับสายสืบคาสโตร
ว่าคืนก่อนหน้า เพื่อนของโจอี้โทรมาหาผม
เขาบอกว่า "ผมรู้ว่าคุณพยายามติดต่อโจอี้"
"โทรศัพท์เขาอยู่กับผม" ผมก็ถาม "นายเอาโทรศัพท์เขาไปทำอะไร"
แล้วเขาก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนก่อนหน้าให้ฟัง
เล่าว่าพวกเขาเข้าเมือง เพื่อไปร้านเดอะกิลดิดลิลลี่
ซึ่งผมไม่เคยได้ยินมาก่อน
มันเป็นไนต์คลับ
ขณะกำลังออกจากร้านเดอะกิลดิดลิลลี่
โจอี้ได้คุยกับผู้หญิงสามคน
ขณะเดียวกัน เพื่อนก็เอาโทรศัพท์ของโจอี้ไป
เพื่อโทรถามแฟนว่าเธออยู่ที่ไหน
ผมเดาว่าระหว่างนั้น มีผู้ชายสองคนเข้ามาบอกว่า
"นี่ พวกนายอยากไปต่อกันหรือเปล่า"
แท็กซี่มาจอดสองคัน เพื่อนโจอี้ก็บอกว่า "โทรศัพท์นายอยู่กับฉัน"
โจอี้เลยบอกว่า "เอามาคืนพรุ่งนี้แล้วกัน"
แล้วทุกคนก็ขึ้นแท็กซี่ไปต่อกันที่อื่น
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เพื่อนได้เจอเขา
หลังจากที่ผมคุยกับแพต
ผมก็เข้าอินสตาแกรม ไปที่เพจของร้านเดอะกิลดิดลิลลี่
แล้วผมก็เริ่มหารูปที่ติดแท็ก ซึ่งก็มีอยู่หลายร้อยรูป
เผื่อรูปคนอื่นจะถ่ายติดโจอี้บ้าง
หรือหาเบาะแส เพราะเราไม่มีเบาะแสอะไรเลย
ผมเจอรูปนี้ มีผู้หญิงสามคน กับผู้ชายคนหนึ่งที่ผมรู้จัก
ผมเลยโทรหาเขา
เขาบอกว่า "ผู้หญิงกลุ่มนี้แหละที่ไปกับโจอี้เมื่อคืน"
เขาให้เบอร์คนหนึ่งมา เธอชื่อเจนน่า
ผมทักข้อความไปถามเธอว่า "เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับโจอี้"
"พอรู้ไหมว่าเขาอยู่ไหน อยู่กับคุณหรือเปล่า"
เธอตอบว่า "ไม่รู้"
"เราไปปาร์ตี้กันที่หนึ่ง"
แล้วหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง โจอี้กับผู้ชายอีกคนที่ชื่อแลร์รี่
ก็เดินไปส่งสาวๆ ขึ้นรถอูเบอร์ แล้วก็โบกมือลากัน
จริงๆ แพตก็ได้บอก
ชื่อกับเบอร์โทรศัพท์ ของคนสุดท้ายที่เจนน่าเห็นว่าอยู่กับโจอี้
เขาชื่อแลร์รี่ ดิลิออน
ผมเลยโทรหาแลร์รี่ แล้วก็อธิบายว่าเราตามหาโจอี้ โคมูนาเลอยู่
ซึ่งไปปาร์ตี้ต่อกับเขา
เขาบอกว่า "ครับ ผมเจอเขา นอกร้านเดอะกิลดิดลิลลี่
แล้วก็ชวนเขาไปต่อ
ที่บ้านเด็กรวยฝั่งอัปเปอร์อีสต์ไซด์
ที่อะพาร์ตเมนต์เดอะแกรนด์ซัตตัน"
แลร์รี่บอกว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นโจอี้
คือตอนที่เขาออกจากตึก ไปส่งเจนน่ากับเพื่อนขึ้นรถอูเบอร์
เพื่อส่งพวกเธอกลับนิวเจอร์ซีย์
ตอนนั้นเช้าแล้ว หกโมงครึ่ง
แลร์รี่จำได้แค่ว่าเขาเดินกลับเข้าตึกคนเดียว
ผมก็เลยโทรไปหาเจนน่า
เจนน่าก็บรรยายปาร์ตี้รอบหลัง ในอะพาร์ตเมนต์ห้องสี่ซีให้ฟัง
เจ้าของห้องคือเจมส์ แร็กโคเวอร์
(เจมส์ แร็กโคเวอร์)
ตามที่เจนน่าเล่า ตอนที่กลุ่มเธอไปถึง
เธอก็เข้าไปในห้องอะพาร์ตเมนต์ มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในนั้น
เขาชื่อเจมส์ แร็กโคเวอร์ เจมส์ไม่ใส่เสื้อ
จากปากคำของเจนน่า
เขาไม่ได้ใส่เสื้อเลยตลอดทั้งคืนนั้น
มีครั้งหนึ่ง เธอบอกว่า เจมส์อ้างว่าเขาเคยเป็นนักเต้นระบำเปลื้องผ้า
แล้วเขาก็อยากจะเต้นยั่วให้เจนน่า
โชคดีที่มีผู้หญิงคนหนึ่งถ่ายวิดีโอไว้
เจมส์ไม่ใส่เสื้อ แล้วเขาก็เต้นยั่วเจนน่า
เขาแข่งกับแลร์รี่ ดิลิออน "ใครเต้นยั่วเก่งที่สุด"
เธอบอกว่าแลร์รี่ ดิลิออนพกอาวุธมีดพับ
แล้วเขาก็สูดโคเคนจากใบมีดนั้น
เธอสังเกตอยู่ตลอดว่าโจอี้ดูนิ่งๆ
แต่เขาก็ดูเหมือนจะเมามาก
เธอเห็นว่าเขาดื่มวิสกี้และเบียร์ไปเยอะ
แต่เขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร กับใครในอะพาร์ตเมนต์คืนนั้นเลย
เจนน่าจำได้ว่าหลังจบปาร์ตี้ หลังจากที่เธอขึ้นรถอูเบอร์
พวกเธอขึ้นรถ ผมว่าเธอคงหันกลับไปเพื่อบอกลา
เธอเห็นว่าแลร์รี่กับโจอี้ชนหมัดกัน
แล้วเธอก็คิดไปว่าเขาคงเดินออกมา หรือไม่ก็กลับเข้าไปปาร์ตี้
เจนน่าเล่าได้เห็นภาพดีมาก ว่าเกิดอะไรขึ้นในปาร์ตี้รอบหลัง
แต่เธอไม่ได้ตอบคำถามสำคัญ ซึ่งก็คือ
"โจอี้อยู่ที่ไหน"
(สองชั่วโมงหลังแจ้งความโจอี้สูญหาย)
ผมดูออกว่าแพตเป็นกังวล
ผมเองก็มีลูกชาย ผมเลยบอกว่า "รู้อะไรไหม
เรานั่งรถไปที่ตึกนั้นกันดู"
สายสืบคาสโตรทำงานจริงจังมากๆ
เขาใส่ใจและไม่ทำเป็นเล่นเลย เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขารู้ว่ามีปัญหาเกิดขึ้นแล้ว
เราขึ้นรถสายตรวจของเขา แล้วเราก็ขับไปที่เดอะแกรนด์ซัตตัน
เดอะแกรนด์ซัตตันอะพาร์ตเมนต์ ตั้งอยู่ที่ถนนสาย 59 ตะวันออก
สำหรับคนที่ไม่รู้จักบริเวณนั้น
ที่ได้ชื่อว่าซัตตันเพลส
มันไม่ใช่ย่านคนรวย
แต่เป็นย่านคนโคตรรวย
(เดอะแกรนด์ซัตตัน)
เวลา 11:00 น. เราไปถึงหน้าตึกเดอะแกรนด์ซัตตัน
ตอนเดินเข้าไป มันแทบจะเหมือนเดินเข้าโรงแรมเลย
ที่นั่นมียามเฝ้าประตู มีโต๊ะพนักงานต้อนรับ
เราตัดสินใจ "ไปห้องสี่ซีกันเลย ห้องของเจมส์ แร็กโคเวอร์"
เราเคาะประตู แล้วแม่บ้านก็เปิดให้
เจมส์ไม่อยู่ที่ห้อง
ผมเลยบอกว่า "ฟังนะ เมื่อคืนที่นี่มีปาร์ตี้
มีเด็กหนุ่มหายตัวไปคนหนึ่ง"
"ผมขอเข้าไปดูข้างในได้ไหม" เธอก็บอก "ไม่มีปัญหาค่ะ" เปิดประตูให้
มันเป็นอะพาร์ตเมนต์ห้องเล็ก ไม่ใหญ่มาก
เราเข้าไป มันสะอาดมากๆ
เราไม่เห็นอะไรที่จะเป็นสัญญาณได้เลย
เราไม่เจอโจอี้ในนั้น แล้วเราก็ออกมาจากอะพาร์ตเมนต์
ผมเลยโทรหาเจมส์ แร็กโคเวอร์
เขาบอกว่าไม่รู้จักโจอี้ โคมูนาเล "เขาเป็นคนแปลกหน้า"
"เขามาปาร์ตี้ต่อกับแลร์รี่
กับแม็กซ์ เจมม่า เพื่อนอีกคน ของแลร์รี่ ดิลิออนกับเจมส์ แร็กโคเวอร์
กับผู้หญิงอีกสามคน ที่เจอเขาที่ร้านเดอะกิลดิดลิลลี่"
เรารู้แค่ว่าโจอี้เดินออกมาจากตึก
กับแลร์รี่ แล้วไม่ได้กลับไป
ตอนเราสอบปากคำแม็กซ์ เจมม่า เขาบอกว่า
ใช่ เขาไปปาร์ตี้ต่อรอบหลัง แต่เขาก็ง่วง
แล้วเขาก็หลับไปบนโซฟาเลย
เขาตื่นมาก็ไม่เจอโจอี้ ไม่เจอใครอื่นแล้ว
แล้วเขาก็กลับบ้านไปเลย
ผมก็เลยตัดสินใจกลับไปที่ล็อบบี้ เพื่ีอดูภาพวิดีโอกล้องวงจรปิด
จากเดอะแกรนด์ซัตตัน
เพื่อลองหาหลักฐาน หาเบาะแสที่จะบอกเราว่าโจอี้อาจอยู่ที่ไหน
บางช่วง เขาก็จะเรียกผมไปถามว่า
"นั่นใช่โจอี้หรือเปล่า"
เราดูภาพวิดีโอกัน เขาบอกว่า "นั่นไงโจอี้"
(4:19 น. โจอี้ โคมูนาเล)
เราเห็นกลุ่มของเขามาถึงประมาณตีสี่ครึ่ง
แล้วเข้าไปในตึกเดอะแกรนด์ซัตตัน แล้วขึ้นไปที่ชั้นสี่
หลังจากนั้นตอน 6:30 น.
เราก็จะเห็นโจอี้ โคมูนาเล แลร์รี่ ดิลิออน กับสาวๆ อีกสามคน
พวกเขาลงมาทางบันไดเลื่อน เราก็เลยต้องเปลี่ยนมุมกล้อง
เราออกไปที่ภายนอกตึก
เราเห็นพวกเขาเดินออกมา พวกเขาเดินไปที่ขอบถนน
ชัดแจ๋วเลย
ถ้าเขาเลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวา
เราก็จะรู้ว่าต้องหาภาพวิดีโอเพิ่ม จากตึกข้างๆ แล้วคอยตามดูเขา
พอดูวิดีโอไป เราก็เห็น แลร์รี่ ดิลิออนเดินกลับเข้ามา
โจอี้ก็มากับเขาด้วย
ผมก็แบบ "เดี๋ยวนะ คุณบอกว่าเขาไม่ได้กลับเข้ามา"
ตอนนั้นผมรู้แล้วว่ามีปัญหา
ผมบอกน้องชายว่า "เขาไม่ได้กลับออกมาเป็นๆ"
ผมไม่รู้ว่าทำไม
ขอโทษครับ
ผมแค่สังหรณ์ได้น่ะ
โจเซฟเป็นลูกชายคนแรก เขาเป็นเด็กดีมาตลอด
ผมกับโจอี้เข้ากันได้ดีเสมอเพราะเรารักกีฬา
ผมเป็นแฟนฮอกกี้ตัวยง ผมพาเขาไปดูฮอกกี้เกมแรก
แล้วเขาก็ติดใจ
แล้วเขาก็เริ่มเล่นสเกตตั้งแต่ห้าขวบ
แล้วก็เริ่มลงแข่งฮอกกี้ตั้งแต่แปดขวบ
เราออกทริปกันทุกปี
ไม่ว่าจะไปดูฟุตบอลนิวยอร์ก ไจแอนต์ส
หรือไปดูเรนเจอร์ส หรือแยงกี้ส์
เราสานสัมพันธ์กันด้วยกีฬาเสมอ
โจอี้รักอาหารอิตาเลียน
แม้หลังจากย้ายออกไป
เขาก็กลับมากินมื้อค่ำที่บ้านเกือบทุกคืน
แล้วเขาก็ออกจะ…
ถึงเขาจะชอบกีฬา แต่เขาเปิดช่องฟู้ดเน็ตเวิร์กเสมอ
เพื่อดูว่ามีเมนูอะไรน่าทำ และเมนูที่…
เมนูที่ฉันทำให้เขาได้
โจอี้จบปริญญาด้านธุรกิจจากฮอฟสตรา
โชคดีสำหรับโจอี้และเพื่อนๆ
คือผมมีธุรกิจรักษาความปลอดภัยที่ลองไอแลนด์
ถ้าคุณไปคุยกับเพื่อนเขา เพื่อนจะบอกว่าเขาเป็นผู้อำนวยการฝ่ายบุคคล
เขาเอาเพื่อนทั้งกลุ่มมาอยู่บริษัทผม
เพราะรู้ว่าทุกคนจะได้เริ่มงานที่นี่
เขาเคยพาผู้หญิงมาหลายๆ คน เพื่อดูว่าผมจะสนับสนุนไหม
ทุกคนที่ผมสนับสนุน ผมก็หวังว่าเขาจะแต่งงานด้วย
แต่เขาบอกว่า "พ่อ รอผม 35 ก่อน" เขาย้อนผมแบบนี้เสมอ
คุณสมบัติของโจอี้อย่างหนึ่ง คือเวลาผมคุยกับเพื่อนเขา
เพื่อนจะบอกเสมอว่าโจอี้คือเพื่อนสนิทที่สุด
ผมก็ถามว่า "เป็นไปได้ยังไง ที่เด็กหนุ่มคนเดียวมีเพื่อนสนิทที่สุด 40 คน"
ผมคิดว่าคนชอบพูดกันเสมอ
"อย่าตัดสินคนที่เขามีเงินเท่าไหร่
แต่ตัดสินที่เขามีเพื่อนกี่คน"
เขามีเพื่อนเยอะ
เขาเพื่อนเยอะจริงๆ
แพตสะเทือนใจอย่างเห็นได้ชัด
ตอนนั้นผมก็เลยหยุดภาพวิดีโอ
แล้วผมก็ให้โจเซฟ น้องชายเขา พาแพตกลับไปที่โรงพัก
ไปรอผมที่นั่น
พอสายสืบเริ่มสงสัยมากขึ้น
พวกเขาก็เรียกหน่วยสืบฆาตกรรมเข้ามา
สายสืบคาสโตรได้รับมอบหมายให้ทำคดีนี้
จากหน่วยสืบสวนเขต 17
ผมเป็นสายสืบจากหน่วยสืบฆาตกรรม ที่เข้าไปทำคดีนี้
แต่ไม่ได้มีแค่เรา
สายสืบทุกนายในหน่วยนั้น
กับสายสืบทุกนายในหน่วยสืบฆาตกรรม ได้ทำงานร่วมกัน
เพื่อสืบสวนคดีนี้
(โรงพักเขต 17)
โยมันโทรหาผม
เขาบอกว่า "มาร์ตี้ มาที่นี่หน่อย มาช่วยผมที"
ผมก็เลยไปที่ตึกอะพาร์ตเมนต์
มันเป็นไปได้แค่สองทาง
โจอี้อาจยังอยู่ในตึกหรืออาจออกไปแล้ว
เราต้องค้นทั้งตึกให้ทั่วทุกชั้น
ผมเรียกภารโรงของตึกมาบอกว่า
"ไปที่ดาดฟ้ากัน เราจะเริ่มค้นจากดาดฟ้าลงมา"
เราขึ้นไปข้างบน ออกจากลิฟต์
แต่ผมกลัวความสูง
ผมเห็นสะพานถนน 59 สะพานเอ็ด คอชจากหางตา
ผมพยายามจะไม่มอง
จะได้ไม่รู้ว่าผมขึ้นมาจากพื้นสูงแค่ไหน
พอผมแน่ใจแล้วว่าโจอี้ไม่อยู่บนดาดฟ้า
เราก็เริ่มค้นทีละชั้น
ลงไปตามบันได 36 ชั้น
ลงไปถึงชั้นใต้ดิน ห้องใต้ดิน ลานหน้าตึก
ผมหวังว่าจะเจอโจอี้ แล้วบอกว่า "เฮ้ย ตื่นได้แล้ว กลับบ้าน"
แต่มันก็ไม่เกิดขึ้น
ผมไปที่ลานจอดรถ แล้วก็ถามพนักงานเฝ้าลานจอดรถ
ว่า "นี่ เจมส์ แร็กโคเวอร์ ห้องสี่ซี เขาจอดรถที่นี่หรือเปล่าครับ"
เขาบอกว่า "ใช่ครับ เขาขับเบนซ์สีดำคันใหญ่"
ผมก็ถาม "คันที่จอดอยู่นั่นใช่ไหมครับ" เขาก็ "ครับ คันนั้นแหละ"
รถดูสวยเนี้ยบ สะอาด
แต่ว่ามันมีฝุ่นผงสีน้ำตาลเลอะทั้งคัน คล้ายๆ ดิน
ผมมองไปรอบๆ แล้วก็สังเกตว่ามีรอยเปื้อนสีน้ำตาล
เหมือนรอยนิ้วป้ายตรงฝาท้าย
ผมก็คิดแล้ว
บางอย่างมันแปลกๆ สำหรับผม
ผมบอกว่า "เราจะยึดรถคันนี้ไว้ จนกว่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
แต่พนักงานลานจอดรถบอกว่า "เจมส์ แร็กโคเวอร์ไม่ใช่เจ้าของรถ"
"มันเป็นของสุภาพบุรุษอีกท่าน
ที่อยู่ห้อง 32 บี เจฟฟรีย์ แร็กโคเวอร์"
ชื่อเจฟฟรีย์ แร็กโคเวอร์มันก็คุ้นๆ
เพราะเขามีป้ายบิลบอร์ด
ตอนขับออกมา จากอุโมงค์มิดทาวน์เข้าสู่ย่านควีนส์
เขาขายเครื่องเพชรให้โอปราห์
เขาช่วยทรัมป์หาแหวนหมั้นให้เมลาเนีย
เขามีชื่อเสียงเป็นพ่อค้าเครื่องเพชรของดารา
ผมบอกตรงๆ เลยนะ
ทุกคนบอกว่า "ใช่ เจฟฟรีย์ แร็กโคเวอร์ เป็นพ่อค้าเครื่องเพชรของดารา"
ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
ใช่ ผมไม่ซื้อเครื่องเพชร แบบคนรายได้ระดับนั้นหรอก
พนักงานต้อนรับ เอดูอาร์โด ซูซา
บอกว่าเจมส์ แร็กโคเวอร์เป็นลูกชายที่พลัดพราก ของเจฟฟรีย์ แร็กโคเวอร์
ซึ่งช่วงไม่กี่ปีมานี้
เพิ่งกลับเข้ามาในชีวิตเขา
ช่วงปี 2014 เจมส์เริ่มมาที่ตึกกับเจฟฟรีย์
แล้วเขาก็เริ่มใช้เวลาอยู่ที่นั่นบ่อยขึ้น
ผ่านไปประมาณสองปี เจฟฟรีย์ก็เริ่มหาซื้อห้องให้เจมส์เป็นของตัวเอง
เขาลงมาถามว่ามีห้องไหนว่างไหม
แล้วเขาก็ย้ายมาอยู่เต็มตัว
ตอนนั้นเราถึงได้รู้ว่าเขาเป็นลูกชายที่พลัดพราก
เขาเคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่ง ในช่วงปลายยุค 80 หรือต้นยุค 90
ที่ทำให้เกิดลูกชายที่เขาไม่รู้จัก
ที่มาปรากฏตัวหน้าบ้านเขาอย่างลึกลับ
ผมรู้สึกว่ามันแปลก
แต่ในฐานะพนักงานต้อนรับ
เราก็ไม่อยากยุ่งเรื่องชีวิตส่วนตัวคนอื่นมากนัก
พอเจมส์ย้ายเข้ามาห้องตัวเอง ห้องสี่ซี
ปาร์ตี้ก็จัดหนักขึ้นมาก
เราดูภาพวิดีโอหลายต่อหลายชั่วโมง
เพราะหวังว่าจะเจอโจอี้อยู่บนจอใดจอหนึ่ง
ระหว่างที่ยังดูภาพวิดีโอกล้องวงจรปิด
พนักงานต้อนรับ เอดูอาร์โด ซูซา ก็แตะไหล่ผม แล้วบอกว่า
"เจมส์ แร็กโคเวอร์มาโน่นแล้ว"
ผมเลยมองไปดู แล้วก็เห็นเขา
ตอนเขาเดินเข้ามา เขาก็บอกว่า "โชคดีกับการตรวจกล้องวงจรปิดนะ"
แล้วก็เดินออกไป
ผมก็เลยแปลกใจ ผมแบบ "เดี๋ยว ว่าไงนะ"
ผมมองไปทางสายสืบคาสโตร แล้วก็ถามว่า "เมื่อกี้อะไรน่ะ"
เขาก็มองผม ทำหน้างงเหมือนกัน "ผมก็ไม่รู้เขาพูดอะไร"
ผมช็อกมากที่เขากล้าขนาดนั้น ผมแบบ "ทำไมเขาช่างกล้า"
เดินยืดไหล่มาเลย มั่นหน้ายิ่งกว่าที่ผมเคยเห็นครั้งไหนๆ
แล้วตอนนั้น พนักงานต้อนรับก็บอกผมว่า "เมื่อวานเจมส์โทรหาผม"
คืนก่อนเกิดเหตุ เจมส์โทรหาผม
แล้วก็ถามว่ากล้องวงจรปิด เก็บภาพย้อนหลังนานแค่ไหน
ผมก็ถามว่า "ถามอะไรแปลกๆ คุณจะอยากรู้ไปทำไม"
เขาเลยตอบว่าเขาทะเลาะกับแฟน
แล้วก็สงสัยว่าเธอขโมยของ เขาอยากขอดูภาพ
ผมก็บอกเขาไปว่ากล้องเก็บภาพ 24 ชั่วโมง
แล้วเราก็เปลี่ยนเทป
ผมคิดว่าเจมส์อาจเข้าใจว่า หลังจาก 24 ชั่วโมง เราจะอัดทับเทปเดิม
แต่เราไม่ได้ลบภาพเก่าทิ้ง
เราแค่เปลี่ยนเทป นั่นคือภาพบันทึกของแต่ละวัน
ผมคิดว่าเขาเข้าใจว่า ภาพวิดีโอหลัง 24 ชั่วโมงหายไปแล้ว
ทั้งที่จริงๆ เราเข้าดูภาพวิดีโอได้
การทำแบบนั้นเลยมีแต่ทำให้เราสงสัย
(21:00 น. 12 ชั่วโมงหลังแจ้งความโจอี้สูญหาย)
โทรศัพท์ผมดังขึ้น สายสืบคาสโตรโทรมา
เขาบอกว่า "ฟังนะ ผมต้องการให้ คุณเอาเสื้อผ้าของโจอี้มาส่ง"
"เราจะให้สุนัขตำรวจลองตามกลิ่นโจอี้ดู
ว่าเขาอาจจะไปไหน"
ผมไปบ้านโจอี้
ผมหยิบผ้าเช็ดตัวกับผ้าอื่นๆ ของเขามา
ผมจำได้ว่าผมยังมีความหวังเล็กๆ
บางทีมันอาจจะไม่ใช่อย่างที่ผมคิด
ผมถูกมอบหมายให้ค้น ในลานจอดรถที่เดอะแกรนด์ซัตตัน
ผมใส่สายจูงให้สุนัข แล้วก็ถามว่า "อยากทำงานไหม"
สุนัขก็มองผม หูตั้ง ผมก็ปล่อยมันออกไป
สุนัขตรงไปที่ด้านหลังลานจอดรถ แล้วก็เริ่มทำงานเลย
ผมรู้จักสุนัขของผมเวลาทำงาน หางของมันจะกระดิกเรื่อยๆ
แล้วอยู่ดีๆ ผมก็เห็นมันกระดิกหางรัวขึ้นๆ
ผมคิดเลยนะ มันเจอกลิ่นแล้ว
มันไปที่รถเบนซ์สี่ประตูสีดำ
มันเอาจมูกเข้าไปดมบริเวณท้ายรถ แล้วมันก็…
มันเห่า ดังเลย แบบ…
เห็นชัดเลย
มันบอกผมว่ามันเจอกลิ่นแล้ว
ซึ่งเป็นกลิ่นเน่าของมนุษย์ กลิ่นเลือด
หรืออะไรก็ตามที่บ่งบอกว่ามีการเน่าของมนุษย์
แต่เราต้องมีหมายค้นถึงจะเปิดรถได้
เพื่อเข้าไปดูว่าจริงๆ มันมี…
หลักฐานหรือศพท้ายรถคันนั้นไหม
หลังออกจากลานจอด สายสืบก็ถามผม
"ไปดมห้องต่อได้ไหม เผื่อมันจะบอกเรื่องห้องได้"
ผมพาสุนัขไป เราขึ้นไปที่ชั้นสี่
ผมบอกให้มัน "ค้นเลย"
มันไปทางซ้าย ไปตามทางเดิน แล้วสุนัขก็แสดงออกเลย
มันข่วนขอบประตูห้องสี่ซีแรงมากๆ
แล้วเจมส์ก็เปิดประตูออกมา เจมส์ แร็กโคเวอร์
เขาบอกว่า "ไปตายซะ พวกชั่ว พวกตำรวจ"
"จะเข้ามา… คุณต้องมีหมายค้น"
"ไปตายซะ"
ส่วนผมก็คิดว่า "หมอนี่นิสัยเสียเหรอ"
พอผมรู้ว่าสุนัขให้สัญญาณ
ผมก็รู้ว่ามันส่งสัญญาณบอกว่าเจอเลือด
แล้วก็มีเหตุเกิดขึ้นในนั้น
ขณะเดียวกัน สมาชิกคนอื่นๆ ในหน่วยสืบสวนโรงพักเขต 17
จากสำนักงานของผม ก็เริ่มค้นขยะจากอะพาร์ตเมนต์ทุกห้อง
เราให้สุนัขดมถุงขยะเพื่อช่วยระบุถุง
ว่าตรวจพบที่ถุงไหน เราจะค้นถุงเหล่านั้นก่อน
สุนัขเจอถุงขยะใบหนึ่งที่เรายังไม่ได้เปิดค้น
ภายในถุงขยะมีผ้าห่มขนาดใหญ่
แล้วก็มีชื่อ "เจมส์ แร็กโคเวอร์" เขียนอยู่
หน่วยพิสูจน์หลักฐาน เริ่มเจอกระดาษทิชชู่กับผ้าเช็ดตัว
ที่ดูเหมือนจะชุ่มไปด้วยเลือด
แล้วก็เปิดถุงที่สอง
แล้วเราก็เจอเสื้อผ้าเปื้อนเลือดของโจอี้
ที่ตรงกับชุดในภาพจากกล้องวงจรปิด
โซ่ทองของเขาอยู่ในนั้น บัตรธนาคาร
แล้วก็เจอบัตรประจำตัวของโจอี้ ในถุงขยะใบนั้นด้วย
เมื่อเราเจอสิ่งเหล่านี้แล้ว เราก็ต้องไปขอหมายค้น
แล้วเราก็ต้องกลับมากับหน่วยพิสูจน์หลักฐาน
เราต้องเข้าไปค้นในห้องอะพาร์ตเมนต์
(2:00 น. 17 ชั่วโมงหลังแจ้งความโจอี้สูญหาย)
ระหว่างที่โยมันไปขอหมายค้น
ผมก็กลับมาที่ออฟฟิศ ใช้คอมพิวเตอร์ค้นเรื่องเจมส์ แร็กโคเวอร์
ลอว์เรนซ์ ดิลิออน และแม็กซ์ เจมม่า
สิ่งที่เราได้รู้เกี่ยวกับแม็กซ์ เจมม่า คือเขามาจากตระกูลอภิสิทธิ์ชน
พ่อของเขาเคยเป็นนายกเทศมนตรี เมืองโอเชียนพอร์ต นิวเจอร์ซีย์
เขาอยู่อะพาร์ตเมนต์กับแลร์รี่ ดิลิออน
แลร์รี่ ดิลิออน เขาก็เหมือนกับแม็กซ์ เจมม่ามากๆ
เขามาจากครอบครัวที่ดีในนิวเจอร์ซีย์
พวกเขาเป็นเจ้าของม้าพันธุ์ดี
(แลร์รี่ ดิลิออน - แม็กซ์ เจมม่า)
มีเรื่องเล่าว่า เขาเคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทในบางครั้ง
แต่นอกจากนั้น เขาก็ไม่มี…
เรื่องที่จะถือได้ว่าเป็นประวัติอาชญากรรมสำคัญ
พอสืบเรื่องเจมส์ แร็กโคเวอร์ เราก็พบว่าเขาไม่ใช่เจมส์ แร็กโคเวอร์
เขาชื่อเจมส์ โบเดน
เขาไม่ได้มาจากนิวยอร์กด้วย
เขามาจากฟลอริดา
เขาเคยถูกจับกุมหลายครั้งและติดคุกที่นั่น
เคยติดคุกประมาณปีครึ่ง ข้อหาลักทรัพย์ที่ฟลอริดา
เราพบว่าเขาได้ประกันตัว หนีออกจากฟลอริดา
แล้วก็มาอยู่ที่นิวยอร์ก
หลังจากขุดประวัติเจมส์ แร็กโคเวอร์อีกหน่อย
รวมถึงการเปลี่ยนชื่อ
เราก็ได้พบว่า
เจฟฟรีย์ แร็กโคเวอร์ ไม่ใช่พ่อโดยสายเลือดของเจมส์ แร็กโคเวอร์
และเจฟฟรีย์ แร็กโคเวอร์ได้ยื่นคำร้อง
ให้เจมส์ แร็กโคเวอร์ใช้นามสกุลเขา
ผมเชื่อว่าเจฟฟรีย์ได้เจอเจมส์ ที่ฟิตเนสใกล้กับตึกของเรา
พวกเขาเริ่มสนิทกัน แล้วเขาก็เริ่มแนะนำกัน
ตอนแรกเป็น "เพื่อน" ต่อมาเป็น "หลานชาย" แล้วก็เป็น "ลูกชาย"
เราไม่รู้ว่าควรคิดยังไงดี
กับความสัมพันธ์ ระหว่างเจฟฟรีย์กับเจมส์ บอกตรงๆ เลย
เรื่องเล่าที่ว่า เจมส์เป็นลูกชายที่พลัดพรากของเจฟฟรีย์
แล้วพวกเขาก็กลับมาเจอกัน หลังผ่านไปหลายปี และ…
มันไม่เป็นความจริง
แล้วพอเราลองตรวจสอบ เราก็แบบ
"ความจริงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ ระหว่างพวกเขาคืออะไรกันแน่"
พวกเขาไม่เหมือนคนเป็นพ่อลูกกันเลย
การวางตัวต่อกันของพวกเขา
ผมรักพ่อผมนะ แต่มันก็มีวิธี…
ที่พวกเขาแสดงความรักต่อกัน แบบที่ผมไม่ทำกับพ่อตัวเอง
พอดูทุกอย่างเกี่ยวกับเจมส์แล้ว
มันบ่งบอกถึงสัญญาณอันตรายอย่างชัดเจน
เจมส์มาจากครอบครัวที่แทบไม่มีอะไร
ทำงานระดับธรรมดาในฟลอริดา
แต่ในเวลาสั้นๆ เขากลายเป็นเจมส์ แร็กโคเวอร์
เขาได้อยู่อาศัยในตึกนี้ ได้ขับรถคันนี้
เขาได้ไปคลับ ได้ไปภัตตาคาร
ถ้าคุณเป็นเจมส์ คุณก็ไม่อยากเสียสิ่งนี้ไป
ถ้าเป็นคนอื่นก็ยังมีครอบครัวตัวเอง
พวกเขายังมีเงินของตระกูล
แต่เจมส์อาจเสียทุกอย่างได้
ผมคิดว่าเขาพร้อมจะทำทุกอย่าง เพื่อรักษาชีวิตแบบนี้ไว้
กับวิถีชีวิตที่เขามีอยู่
(4:00 น. 19 ชั่วโมงหลังแจ้งความโจอี้สูญหาย)
ระหว่างรอหมายค้น
เราก็ดูวิดีโอจากลานจอดรถ
เรารู้ว่าเจมส์ออกไป ประมาณ 21:45 น. คืนวันอาทิตย์
คืนหลังปาร์ตี้ ขับรถของเจฟฟรีย์ แร็กโคเวอร์ออกไป
ตอนเราตรวจสอบประวัติเจมส์
เราก็สรุปได้ว่าเขาถูกระงับใบขับขี่
เรื่องนั้นทำให้เรามีข้อหาไปจับกุมเขาได้
ข้อหาขับรถโดยไม่มีใบขับขี่
เจมส์ คุณฆ่าเขาทำไม
เกิดอะไรขึ้นในนั้น เจมส์
แต่น่าเสียดาย หลังจากที่เราจับกุมเขา
เขาก็ใช้สิทธิ์ขอทนายทันที
เราก็เลยสอบปากคำเขาไม่ได้
ความหวังเล็กๆ ที่เรามี ว่าเขาอาจจะบอกเราว่าโจอี้อยู่ไหน
เราก็ไม่ได้เบาะแส
(วันที่ 14 พฤศจิกายน ปี 2016 24 ชั่วโมงหลังแจ้งความโจอี้สูญหาย)
แล้ววันอังคารที่ 15 เราก็ได้หมายค้นอะพาร์ตเมนต์ห้องสี่ซี
หน่วยพิสูจน์หลักฐานเข้ามา
ระหว่างที่ทำการค้น พวกเขาก็ใช้ลูมินอลฉีดพรมที่เกิดเหตุ
เพื่อที่เวลาส่องไฟสำหรับตรวจ เราจะเห็นรอยเลือดได้
ตอนที่หน่วยพิสูจน์หลักฐานตรวจค้นห้องน้ำ
ไฟส่องเจอรอยเลือดทั้งห้องน้ำเลย
เจอทั่วทั้งผนัง อ่างอาบน้ำ บนพื้น
มีหลักฐานบ่งชี้ว่าเลือดถูกเช็ดล้างไปเยอะมาก
ห้องนั่งเล่นก็เช่นเดียวกัน พวกเขาฉีดลูมินอลบนโซฟา บนพื้น
แล้วก็เจอหยดเลือด
นำหยดเลือดมาตรวจ
ดูว่าจะสรุปได้ไหมว่าเป็นเลือดของใคร
หน่วยพิสูจน์หลักฐานได้เก็บมีดสเต็กมา
ซึ่งอยู่ในเครื่องล้างจาน ที่ถูกเปิดทำงานและล้างไปแล้ว
มีดทำครัวเหล่านั้นถูกส่งไปตรวจที่ห้องแล็บ
เพื่อดูว่ามีเลือดติดอยู่หรือไม่
ซึ่งมันจะซึมเข้าไปในด้ามมีด
จากสิ่งที่เราเจอในถุงขยะ
กับสิ่งที่เราเจอในห้องที่เกิดเหตุ
เรารู้แล้วว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับโจอี้
เรารู้ว่าเขาน่าจะตายไปแล้ว
ณ จุดนั้นคุณไม่มีทางรอดแล้ว
จากทุกสิ่งที่เราพบมาจนตอนนี้
เจมส์ไม่ยอมให้ปากคำอะไรเลย
ส่วนแม็กซ์ เจมม่าก็ไม่ได้ให้ข้อมูลกับเรา ว่าโจอี้อาจอยู่ที่ไหน
เพราะเขาอ้างว่าเขานอนหลับอยู่บนโซฟา
เราก็เลยหันไปสนใจสืบแลร์รี่ ดิลิออน
ดูจากที่เราควบคุมตัวเจมส์ได้แล้ว
ตอนนี้แลร์รี่ก็อาจจะอยากได้โอกาส
ที่จะพูดก่อน เล่าให้เราฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
เพราะไม่รู้ว่าเจมส์อาจพูดอะไรบ้าง
แล้วเขาก็เข้ามาโรงพัก
พอแลร์รี่มาถึง เราก็ถามว่าเขาพอจะเล่าได้ไหม
ว่าทำไมเราพบเลือดมากขนาดนี้
เขาก็ยังยึดตามเรื่องเดิมที่เคยเล่า
ไม่รู้ว่าโจอี้อยู่ที่ไหน
คุณจะกล่าวหาใครยังไงก็ได้
"คุณอาจจะมีความผิดข้อนี้ แต่เขาผิดมากกว่า"
ใช้วิธีนั้นเพื่อดึงคำให้การจากเขา
แต่แลร์รี่ก็ไม่อยากตอบคำถามเรื่องนี้
เราก็เลยเล่นกับความเป็นมนุษย์ของเขา
บอกว่าครอบครัวของโจอี้ โคมูนาเลเป็นห่วงอยู่
พวกเขาอยากได้ลูกกลับบ้าน
คุณจะรู้สึกยังไงถ้านี่เป็นคนในครอบครัวคุณ
พอแลร์รี่ได้ยินแบบนั้น
เขาก็ตัดสินใจเล่าว่า เขาอาจพาเราไปเจอโจอี้ได้
เขาไม่ยอมบอกเราว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นยังไง
เขาให้ที่อยู่หลังร้านดอกไม้มา
ในเมืองที่เขาเคยอยู่ โอเชียนพอร์ต นิวเจอร์ซีย์
เขาแนะนำให้เราไปหาที่นั่น
เราเอาขบวนรถเปิดหวอ เปิดไซเรนไป
เราขับเร็วประมาณ 130-145 กิโลเมตรต่อชั่วโมงไปที่นั่น
(ฟอจเจียฟลอริสต์)
เรามาถึงร้านจัดดอกไม้แห่งหนึ่ง
แล้วเราก็ไปที่ลานกว้างด้านหลังร้าน
ตรงจุดที่แลร์รี่บรรยายไว้
ว่าจะเป็นจุดที่เราจะพบโจอี้
เราเข้าไปที่นั่น
แล้วหน่วยพิสูจน์หลักฐานก็เริ่มขุดดินช้าๆ
สิ่งแรกที่ผมเห็นก็คือ…
มือข้างหนึ่ง เป็นมือที่กำไม่สนิท
แบบที่เราเห็นในหนัง เป็นมือที่ขึ้นมาจากพื้นดิน
พอเริ่มขุดดินต่อไป เราก็เริ่มเห็นหน้าโจอี้
เราเริ่มเห็นส่วนอกของเขา
ดูออกเลยว่าเขาถูกเผา
เขาถูกจุดไฟเผา
ณ จุดนี้ เราไม่ได้นอนกันมาหลายวัน
เราเหนื่อยล้า แต่นี่ก็เป็นงานที่เราต้องทำ
เราต้องไปบอกพ่อแม่ผู้ตายก่อนที่คนอื่นจะไปบอก
ผมกับสายสืบเฉินขึ้นรถ
ขับจากโอเชียนพอร์ต นิวเจอร์ซีย์ ไปสแตมฟอร์ด คอนเนตทิคัต
เพื่อไปคุยกับแพต โคมูนาเล ไปแจ้งเขา
ว่าเราพบโจอี้แล้ว
ไม่มีใครพูดอะไรสักคำระหว่างทาง
เรามีอารมณ์ความรู้สึก แต่เราก็มีงานที่ต้องทำ
เราก็เลยลืมๆ มันไปก่อน
แล้วเดินหน้าต่อไป
เรานั่งอยู่ตรงนี้ ผม…
ผมได้ยินเสียงประตูรถ
ผมรู้เลยว่าตำรวจมาทำไม
เราเดินเข้าไปในบ้าน ลิซ่าก็ลงมา
พวกเขาตั้งใจฟังทุกคำ มองหน้าเรา
สายสืบสองนายบอกเราว่าพวกเขา…
เจอโจอี้แล้ว
นั่นคือฝันร้ายที่สุดของเรา
ผมไม่เคยเห็นความเจ็บปวดขนาดนั้น ในแววตาใครมาก่อน ทั้งแม่กับพ่อ
โบกมือให้พ่อหน่อย
ความเจ็บปวดแบบนั้น เราไม่มีวันอยากให้เกิดกับใครเลย
โจ
- สนุกไหม - เยี่ยมเลย
มันเป็น…
ผมรู้อยู่แล้วแหละ
แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของบทต่อไป
นั่นคือการทวงความยุติธรรมให้โจอี้
นั่นคือทุกอย่างที่ผมคิดได้ตอนนั้น
ต้องทำให้แน่ใจว่าไอ้สารเลวสามคนนั่น ได้ชดใช้อย่างสาสม
(วันที่ 16 พฤศจิกายน ปี 2016 สามวันหลังเกิดเหตุฆาตกรรมโจอี้ โคมูนาเล)
แพทย์ชันสูตรในนิวเจอร์ซีย์ทำการชันสูตร
สิ่งที่แพทย์พบก็คือ โจอี้ โคมูนาเลถูกแทง 14 แผล
บางแผลก็หลังเสียชีวิต
เขากระดูกหักหลายท่อน
มีรอยช้ำที่มือ แผลขนาดใหญ่ที่ไหล่
ซึ่งเราเชื่อว่าคนร้ายอาจพยายามหั่นศพเขา
และร่างของเขาก็ถูกเผา
ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้น
มันไร้มนุษยธรรม
มันเลวทราม
มันน่ารังเกียจที่ต้องคิดว่า
คนร้ายจะทำกับมนุษย์คนหนึ่งเหมือนขยะ
หลังจากตรวจมีดทำครัวที่พบในเครื่องล้างจาน
ก็สรุปได้ว่ามีเลือดของโจอี้อยู่ในด้ามมีด
แล้วก็สรุปได้ด้วยว่า เลือดที่ห้องอะพาร์ตเมนต์เป็นเลือดของโจอี้
การค้นพบอาวุธสังหาร
รวมกับรายงานการชันสูตร ที่ตรงกับหลักฐานในห้องอะพาร์ตเมนต์
ได้มอบคำตอบว่าเขาถูกฆ่าได้อย่างไร
แต่ตอนนี้คำถามสำคัญคือ คนร้ายขนศพเขาออกจากตึกอย่างไร
เราได้ภาพวิดีโอมากมาย ที่เราต้องมานั่งตรวจสอบ
แต่เราก็ยังมองไม่เห็น
ภาพวิดีโอเดียวที่เราไม่ได้รับ คือกล้องวิดีโอตัวหนึ่ง
ที่เป็นของอาคารข้างๆ
ที่บังเอิญไฟล์เสียหาย
ในที่สุดเราก็กู้ภาพวิดีโอกลับมาได้
แล้วมันก็ตอบจุดสำคัญในคำถามของเราได้
ตอนเราเริ่มตรวจสอบภาพกล้องวงจรปิดตัวนั้น
เราจะเห็นเจมส์ แร็กโคเวอร์
จอดรถเบนซ์สีดำหน้าตึกเดอะแกรนด์ซัตตัน
(เจมส์ แร็กโคเวอร์ - แลร์รี่ ดิลิออน)
(เจมส์ แร็กโคเวอร์)
แร็กโคเวอร์เอารถเข็นกระเป๋ามา
แล้วเขาก็ออกจากเฟรมกล้องไป
(ภาพวิดีโอกล้องวงจรปิดใหม่)
พอเขากลับมา ก็มีกระเป๋าใบใหญ่อยู่บนรถเข็นกระเป๋า
ซึ่งเขาเอาไปวางท้ายรถเบนซ์สีดำ
ถ้าเรามองออกมาจากหน้าต่างห้องสี่ซี
เราจะเห็นถนนสาย 59 กับหน้าตึกเดอะแกรนด์ซัตตัน
(ภาพวิดีโอกล้องวงจรปิดใหม่)
ตอนเห็นภาพนั้น แล้วได้คุยกับโยมัน
ผมก็บอก "ให้ตายเถอะ"
"คนพวกนี้…
ผลักเขาลงมาทางหน้าต่าง"
เพื่อให้ดูไม่น่าสงสัยตอนออกมาจากล็อบบี้หน้าตึก
ซึ่งเป็นทางออกเดียวของตึกนั้น
(เจมส์ - แลร์รี่)
พอเห็นภาพวิดีโอ พวกเขาร่วมมือกันแน่นอน
ทั้งคู่ก่อเหตุร่วมกัน
ในการนำศพไปอำพราง
คุณทำหรือเปล่า
- เกิดอะไรขึ้นในห้อง คืนนั้นเกิดอะไรขึ้น - คืนนั้นเกิดอะไรขึ้น
- คุณทำหรือเปล่า - คุณทำหรือเปล่า คุณฆ่าเขาหรือเปล่า
คุณแทงเขาหรือเปล่า
วันที่ 10 พฤษภาคม ทั้งแลร์รี่และเจมส์ถูกจับกุม
ด้วยข้อหาฆาตกรรมโดยเจตนา
ขัดขวางกระบวนการยุติธรรม และอำพรางศพ
เจมส์ถูกควบคุมตัวก่อนแล้ว จากข้อหาขับรถขณะใบขับขี่ถูกระงับ
เจฟฟรีย์ก็ไม่ออกเงินประกันตัวให้เขา
ผมคิดว่าถึงจุดหนึ่ง เขาก็คิดได้ว่าเขาทำพลาดไป
ที่รับ "ลูกชาย" ที่เป็นฆาตกร
ตอนนั้นเราไม่มีสาเหตุให้เชื่อว่า
แม็กซ์ เจมม่ามีส่วนกับคดีฆาตกรรมนี้
จริงๆ เราได้คำให้การจากแลร์รี่
ว่าแม็กซ์ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย
เขาถูกจับกุมข้อหาขัดขวางกระบวนการยุติธรรม
สุดท้าย เราก็เห็นชัดเจนว่าเขามีส่วนร่วม
ในการพยายามขัดขวาง
การเก็บรวบรวมหลักฐานของตำรวจ
แต่ผมไม่คิดว่าอัยการอาวุโส หรือตัวผมเองจะมั่นใจว่าเราจะพิสูจน์ได้
จนสิ้นสงสัยว่าแม็กซ์มีส่วนกับการฆาตกรรม
(แลร์รี่ ดิลิออน - เจมส์ แร็กโคเวอร์)
พอมีข้อหาฆาตกรรม ก็เกิดการชี้นิ้วโทษกัน
"เขาทำ" "เขานั่นแหละ" โทษกันไปมา
เรายังต้องพยายามสรุปให้ได้ว่าใครเป็นคนแทง
แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเจมส์มีบทบาทยังไง
หรือแลร์รี่มีบทบาทยังไง
แค่มีลูกขุนคนเดียวที่ยังสงสัย เราก็เอาผิดไม่ได้แล้ว
ระหว่างที่เจมส์รอการไต่สวน
เราได้ฟังสายโทรศัพท์ในเรือนจำ ของเจมส์กับเพื่อนคนหนึ่ง
ระหว่างการสนทนา เขามั่นใจมากว่าจะรอดคดี
ฉันจะเริ่มไต่สวนเดือนกันยายน
ฉันเลยคิดว่าน่าจะได้กลับบ้านช่วงเดือนตุลาคม
ชื่อเสียงฉันคงดังสุดๆ เลย เพื่อน
ตอนที่ฉันออกไปเดินถนน
ทุกคนจะแบบว่า "เฮ้ย ไอ้หนุ่มนี่มัน…
ชนะคดี เหมือนร็อกกี้เลย"
"ได้กลับบ้านด้วย แม่เจ้า"
ใช่ นั่นไงล่ะ
เขาดูจะสบายใจดี "ใช่ ผมจะรอด"
"อีกไม่นานผมก็ได้ออก ทุกอย่างจะไปได้สวย"
ช่วงท้ายของการสืบสวนและการเตรียมไต่สวน
(ศาลอาญา)
เราได้เจอพยานคนหนึ่ง เขาชื่อหลุยส์ รุจจิเอโร
เขาเป็นเพื่อนของเจมส์ แร็กโคเวอร์
หลุยส์ รุจจิเอโรให้การว่า
วันที่เราเข้าค้นตึก
เขาไปฟิตเนส
เจมส์ แร็กโคเวอร์ได้ไปหาเขา แล้วบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย
เขาเล่าให้ลูอี้ฟังแน่ว่ามีเรื่องเกิดขึ้น
ลูอี้เล่าเรื่องที่เจมส์เล่าให้เขาฟัง
เรื่องมีอยู่ว่าวันเกิดเหตุฆาตกรรม
ระหว่างที่พวกเขาอยู่ในอะพาร์ตเมนต์
แลร์รี่มีปากเสียงกับผู้ชายคนหนึ่ง
ปรากฏว่านั่นคือโจอี้
แล้วแลร์รี่ก็โมโหมากจนชกโจอี้ลงไปกองกับพื้น
น็อกไปเลย
แล้วเจมส์ก็บอกว่า "ฉันจะไม่กลับไปติดคุก"
แล้วก็หยิบมีดในครัวมา
แทงโจอี้จนตาย
ในสิ่งที่เขาบอกโจอี้
เขาได้สารภาพว่าเขาคือคนที่ฆ่าโจอี้
อีกคำให้การที่น่าตกใจจากเขาคือ โจอี้ยังอยู่ในอะพาร์ตเมนต์
หลังเกิดเหตุ เขาสั่งแพนเค้กมากินหน้าตาเฉย
จากนั้นพวกเขาค่อยเอาศพไปทิ้งที่นิวเจอร์ซีย์
หลักฐานแสดงให้เห็นว่า การกระทำของคนร้ายเกิดขึ้นโดยเจตนา
การทำร้ายร่างกายทำให้โจอี้เสียชีวิต แม้ว่าบทบาทจะต่างกัน
สองคนสามารถรับผิดจากการตายของคนเดียวได้
สุดท้าย เจมส์ก็เป็นฝ่ายที่ได้ไต่สวนก่อน
(วันที่ 18 ตุลาคม ปี 2018 สองปีหลังเกิดเหตุฆาตกรรมโจอี้ โคมูนาเล)
การไต่สวนเจมส์ แร็กโคเวอร์ เริ่มขึ้นที่ศาลแมนแฮตทัน
แพตไปศาลทุกวัน
เขาพาญาติและเพื่อนๆ มาเต็มห้องพิจารณาคดี
เราไปกันทุกคน เพื่อนสมาคมนักศึกษาชาย เพื่อนที่บ้านเกิด วิทยาลัย
เพื่อนที่ทำงานที่มาเพื่อโจอี้
กำลังใจที่เราได้รับจากหลายๆ คนมันน่าทึ่ง
ไม่มีใครอยู่ข้างเจมส์ แร็กโคเวอร์เลย ซึ่งมันบ่งบอกได้เยอะมากๆ
สุดท้ายแล้ว หลังการไต่สวนเจมส์อย่างยาวนาน
คณะลูกขุนก็ตัดสินว่าเขามีความผิด ฐานฆาตกรรมโดยเจตนา
แต่ไม่ได้ไตร่ตรองไว้ก่อน
ผมจำได้จนวันนี้ ผมต้องจับแพตไว้
ผมกับผู้หมวดจับแขนเขาคนละข้าง เพราะเขาลุกขึ้นมาด้วยความ…
ดีใจที่มันจบได้สักที
และคนร้ายจะได้ชดใช้ในสิ่งที่ทำกับลูกชายเขา
ผมดีใจกับพวกเขามาก ดีใจแทนจริงๆ
ตอนผมได้เจอเจมส์
ความคิดผมมีอยู่แค่ "ขอให้ฝันร้ายของนายเพิ่งจะเริ่มต้น"
เพราะผมต้องทนกับฝันร้าย…
มานานกว่าเขามาก
เจมส์ แร็กโคเวอร์ถูกตัดสินจำคุก 28 ปี
ซึ่งเขาก็ยังรับโทษอยู่
- ช่วยหลบหน่อยค่ะ เชิญคุณโคมูนาเล - โอเค
เราดีใจกับผลที่ออกมา
เราแค่อยากให้เรื่องนี้มันจบลง
ผมอยากขอบคุณสำนักงานอัยการเขตแมนแฮตทัน ที่ทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม
กรมตำรวจนิวยอร์กที่ทำงานกัน 24 ชั่วโมง
ผมขอบคุณกำลังใจของทุกคนจริงๆ
ทั้งครอบครัว เพื่อนๆ
ผมคิดว่าแลร์รี่มองออก ว่าโอกาสที่เขาจะถูกเอาผิด
จะมีสูงมากๆ
แลร์รี่เลือกยอมรับผิด แทนที่จะสู้คดีในชั้นไต่สวน
เขาเลือกทำข้อตกลงลดโทษ ฐานฆาตกรรมโดยเจตนาเหลือ 23 ปี
เดือนกุมภาพันธ์ ปี 2019 แม็กซ์ เจมม่า ยอมรับผิดฐานขัดขวางกระบวนการยุติธรรม
แล้วเขาก็ได้รับโทษจำคุกหกเดือน
ผมคิดว่าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ลงข่าวว่าเขาได้รับโทษสถานเบา
ผมก็เห็นด้วยกับข่าวนะ ผมไม่รู้ว่าทำไม
ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่…
เขาก็ต้องทนอยู่กับตัวเอง
ผมคิดว่าแม็กซ์ เจมม่า
รู้ข้อมูลมากกว่านี้แน่นอน เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องอะพาร์ตเมนต์
สายสืบทุกคนจะมีคดีหนึ่งในชีวิต
ตลอด 19 ปีที่ผมอยู่กรมตำรวจมา
นี่คือคดีนั้นสำหรับผม
การได้รู้เรื่องโจอี้
ว่าเพื่อนๆ และครอบครัวรักเขาแค่ไหน
แพตคิดถึงโจอี้ทุกวัน
เหมือนเป็นวันแรกที่เกิดเรื่อง
แล้วเขาก็มี…
ความรักให้โจอี้ในแบบที่ผมเองก็เข้าใจ
เพราะเวลาเขาพูดถึงโจอี้
กับลูกสาวของเขา
มันเหมือนลูกๆ คือทั้งโลกของเขา เพราะลูกผมก็เป็นแบบนั้นสำหรับผม
เราคิดถึงเขาทุกวัน
แล้วเราก็พยายามจะ…
รักษาความทรงจำของเขาเอาไว้
บอกหลานฉันเป็นประจำว่า "นี่ลุงโจอี้"
เพื่อนของเขาไปสักเลขเก้ากัน
นั่นเป็นเบอร์เสื้อของเขา
จุดที่ย้อนแย้งคือผมพูดกับเขาเสมอ
"พ่อจะจ่ายค่าเทอมวิทยาลัยให้ โดยมีเงื่อนไขสองข้อ"
"ข้อแรก ลูกต้องเรียนจบในสี่ปี และลูกต้องไม่มีรอยสัก"
แล้วเขาก็ไม่ได้สัก แต่ผมไปสักรูปเขาแทน
ผมคิดว่ามันจะเป็นวิธีที่ดี ที่ผมจะได้อยู่กับเขาทุกวัน
ซึ่งผมก็ทำอยู่
(ปี 1998)
(ตอนต่อไป)
โทรศัพท์ดังขึ้น เจฟฟ์ถามว่า "ไอรีนอยู่กับคุณหรือเปล่า"
เขาบอกว่า "เธอหายไปตั้งแต่เที่ยงแล้ว"
อยู่ดีๆ ทุกคนก็ทำอะไรไม่ถูก
เพราะคุณนายของบ้านหายตัวไป
ไอรีน ซิลเวอร์แมน เป็นหญิงวัย 82 ที่ฉลาดเป็นกรด
เธอเป็นไฮโซ ถ้าเธอชอบคุณ คุณก็คือครอบครัวของเธอ
เราได้เบาะแสมาว่าแม่กับลูกชายคู่หนึ่ง
มีบัตรประจำตัวของไอรีน ซิลเวอร์แมน
เราก็เลยทำการตรวจสอบประวัติ
เราเชื่อไม่ลงเลยว่า พวกเขาจะทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น
เราไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน เราเป็นผู้บริสุทธิ์
แล้วถ้าเราได้ใช้สิทธิ์ของเรา เราจะพิสูจน์
ความสัมพันธ์ดูไม่เหมือนแม่ลูกเลยสักนิด
พวกเขากุมมือกัน
พวกเขาจ้องตากัน
นี่ล้อเล่นหรือเปล่า
ฉันสัมภาษณ์ลูกชาย
ยังไม่ทันรู้ตัว เขาก็มาล็อกคอฉัน
ฉันรู้สึกได้ว่าหัวใจเขาเต้นแรง
เขาบอกฉันว่า "นี่คือการจับตัวประกัน"
คุณอาจจะคิดว่ารู้จักผม แต่คุณไม่รู้จักหรอก