NA MANHATTANIE ISTNIEJĄ DWIE JEDNOSTKI DETEKTYWISTYCZNE
ZAJMUJĄCE SIĘ ZABÓJSTWAMI: MANHATTAN PÓŁNOC I MANHATTAN POŁUDNIE.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE I NAJTRUDNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
Witajcie. Nazywam się Kenneth Kimes.
Nie znacie mnie.
Choćby wydawało się wam inaczej.
Tak samo nie znacie mojej matki.
Mój syn i ja jesteśmy niewinni.
Mamy do czynienia z okrutną manipulacją.
Policja popełniła ogromny błąd.
Ich relacja wychodziła poza ramy relacji matki z synem.
Ludzie, z którymi mieli styczność, nagle znikali.
Dowiedziałem się o zaginięciu znajomej, Irene.
Towarzyska 82-latka zniknęła ze swojej kamienicy.
Codziennie dzwonili do mnie z biura komisarza policji,
by spytać, czy znaleźliśmy już Irene.
Nie wiemy, gdzie jest.
Codziennie wieczorem modlimy się o nią z synem.
Mamy nadzieję, że jest cała, ale nie wiemy, gdzie jest.
Udowodnimy, że jesteśmy niewinni.
Dzięki nam ludzie wracają do domów i mają spokojny sen.
Rodzina musi wiedzieć, kto zamordował ich bliskiego.
Współczucie dla ofiar jest najważniejsze.
Lubię zaglądać za kulisy. Co naprawdę się stało?
Chcesz odkryć prawdę. To robią detektywi.
Instynkt każe nam pomóc ludziom.
Policja w Nowym Jorku…
To jest to.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: NOWY JORK
W 1997 roku miałem dekadę stażu w policji
i awansowałem na detektywa trzeciego stopnia.
Przeniesiono mnie z 34. posterunku w Washington Heights
do 19. w Upper East Side na Manhattanie.
To najbogatsza część Nowego Jorku.
Zdarzały się zabójstwa, ale nie tyle, co gdzie indziej.
Po roku od przenosin doszło do napadu przy Piątej Alei.
Okazało się, że chodzi o mieszkanie Mary Tyler Moore.
Z takimi sprawami mieliśmy do czynienia.
Zajmowaliśmy się kwartałem od 59. do 95. ulicy
i od Piątej Alei aż do East River.
Ze względu na wieżowce to gęsto zaludniony obszar.
To był dla mnie szok kulturowy.
Jakbym zamienił piwnicę na penthouse.
4 LIPCA 1998 ROKU
5 LIPCA 1998 ROKU
W weekend 4 lipca 1998 roku
miasto wymarło, zwłaszcza Upper East Side.
Wszyscy pojechali do domów na Long Island.
Piątego lipca byłem na zmianie z dwójką innych detektywów.
Reszta miała wolne.
GODZINA 18.32
Wtedy ktoś zgłosił zaginięcie 82-letniej Irene Silverman.
Byłem najmłodszy stażem, więc przejąłem sprawę.
Niechętnie.
Nikt nie chce brać zaginięć.
Zwykle zaginiona osoba uciekła lub wyjechała bez słowa na weekend.
Potem wraca i sprawa zostaje zamknięta.
Ale musieliśmy to sprawdzić.
Pojechaliśmy do kamienicy.
Znajdowała się przy 65. ulicy, niedaleko Madison Avenue.
KAMIENICA IRENE
Byłem detektywem drugiego stopnia,
który wychował się na osiedlu socjalnym w Harlemie.
Moją pierwszą myślą było to,
że pierwszy raz wchodzę do budynku wartego tyle milionów dolarów.
To była piękna kamienica z wapienia. Miała penthouse z tarasem na dachu.
Byłem w niewielu budynkach, które zapierały dech w piersi.
Od razu było widać, że kobieta jest bardzo bogata.
Na miejscu nie zastaliśmy nikogo
poza gospodynią Irene oraz jej asystentem, Jeffem.
Opowiedzieli nam, że dzień wcześniej świętowała dzień czwartego lipca.
Było wielu gości. Świetnie się bawili.
Po raz ostatni widzieli ją nazajutrz około godziny 11.45.
Irene poszła się zdrzemnąć.
Około 16.30 po południu
Marta zapukała do drzwi sypialni, ale Irene nie zareagowała.
Weszła do środka i zobaczyła, że Irene nie ma.
To był jeden z najsmutniejszych dni w moim życiu.
Zadzwonił do mnie Jeff.
Słyszałem po tonie jego głosu, że stało się coś poważnego.
Coś było nie tak.
Spytał: „Jest z tobą Irene?”. Odparłem, że nie.
Wtedy Jeff powiedział,
że bardzo na to liczyli, bo często spędzamy niedzielę razem.
Nikt jej nie widział od 12.00 i nie wiedzieli, co się z nią stało.
Odparłem, że zaraz przyjadę.
Na miejscu zastałem cały personel.
Wszyscy zaczęli panikować, że gospodyni zaginęła.
Według pracowników Irene nigdy nie wychodziła sama.
Ktoś zawsze był z nią.
Powiedzieli też, że jest bardzo bystra.
Żadnego alzheimera ani demencji.
NAGRANIE POLICJI
Przeszukaliśmy budynek.
Zaczęliśmy zbierać listę gości na przyjęciu,
byśmy mogli wszystkich przesłuchać.
Według pracowników jej klucze zniknęły.
Ponadto zawsze trzymała w domu trochę gotówki,
a teraz brakowało 10 000 dolarów.
Pokazali nam, gdzie trzymała pieniądze.
Koperta zniknęła.
Pracownicy zeznali, że traktowała ich jak rodzinę.
Zrobiło na mnie wrażenie to, jak bardzo się przejęli.
To wiele mówi o tym, jaką była osobą.
Pracownicy kochali ją, byli jej oddani i chcieli dla niej jak najlepiej.
Zeznali, że nie miała rodziny.
Była towarzyska. Gdy kogoś lubiła, traktowała go jak rodzinę.
Zapraszała do siebie na przyjęcia. Było się członkiem jej rodziny.
Im więcej się dowiadywałem, tym bardziej ją lubiłem
i miałem ochotę się z nią spotkać.
Urządzając przyjęcie, była w centrum uwagi.
Jak w filmie Ciotka Mame.
Alan, kochanie, miło cię wi… Edna, dzwoniłam do ciebie wczoraj!
- Cześć, Mame. - Cześć, daj chwilkę.
Zawsze była w centrum uwagi.
Poznałem Irene Silverman w 1994 roku.
Byłem u szczytu kariery.
Byłem pierwszym projektantem z Azji uznanym przez Annę Wintour.
Zostałem zaproszony na wytworną wigilię.
Moja znajoma wpadła do kuchni
i obwieściła: „Wielka dama przybyła.
Koniecznie musisz ją poznać!”.
Przedstawiono nas sobie.
Mierzyła ledwie 1,5 metra, ale miała wielką osobowość.
Jej stylizacja oraz zachowanie były naprawdę olśniewające.
Zaprosiła mnie na herbatę.
Zostałem aż do północy. Było naprawdę świetnie.
Wyciągała historie jak z kapelusza.
Jako 17-latka była baleriną w Radio City.
Podczas jednego z występów dostrzegł ją Samuel Silverman
i całkiem go oczarowała.
Szybko się pobrali.
Pracował w finansach,
dzięki czemu Irene zaczęła wieść wytworne życie.
Po śmierci męża czuła się samotnie w tak wielkiej kamienicy.
By temu zaradzić,
wynajmowała pokoje bogatym ludziom, którzy nie mieli ochoty na hotele.
Pracownicy zeznali, że na wprost od drzwi wejściowych
znajdują się drzwi do mieszkania na piętrze.
Wynajmował je biały mężczyzna, Manny Guerin.
Pracownicy zeznali, że Irene Silverman sprawdzała przyszłych najemców,
ale nie w tym przypadku.
Rzeźnik, u którego kupowała Irene,
polecił Manny’emu Guerinowi wynajem od niej mieszkania.
W dniu 14 czerwca wpłacił 6000 dolarów za miesiąc z góry.
Pracownicy zeznali, że od samego początku
Irene uznała go za niegodziwą osobę.
Często podsłuchiwał rozmów Irene z pracownikami.
Wiedzieli o tym, bo widzieli jego stopy przed drzwiami frontowymi.
Ponadto Manny zapraszał do siebie kobietę o imieniu Eva.
Opisali ją jako starszą, elegancką kobietę.
Manny twierdził, że był kimś w rodzaju jej asystenta.
Biurko w gabinecie Irene było pełne dokumentów.
Były na nim też notatki odnośnie do najemcy z 1B.
Uznała go za podejrzanego, nie ufała mu i chciała go wyrzucić.
Narysowała jego sylwetkę i zapisała sobie jego wzrost.
OKOŁO 178 CM
Napisała: „Przypomina więźnia”.
Pamiętam dzień, w którym wprowadził się Manny.
Jedliśmy z Irene lunch w suterenie.
Nagle usłyszeliśmy drzwi windy.
Irene wysłała do windy swoją pokojówkę, Martę,
by przekazała Manny’emu, że to pomieszczenie prywatne,
niedostępne dla najemców.
Gdy Marta w końcu do nas wróciła,
Irene powiedziała mi, że nie ufa mu ani trochę.
Spytałem, czemu przyjęła kogoś, komu ani trochę nie ufa.
Odparła, że zaufała rzeźnikowi, więc nie sprawdziła najemcy.
Zgodziła się wynająć mieszkanie na miesiąc.
Na wieść o najemcy z 1B wypełniło nas złe przeczucie.
Wszystko wskazywało na to, że gość to niezły drań.
Sprawdziliśmy mieszkanie wynajmowane przez Manny’ego,
by upewnić się, że nie leży tam ranna albo nawet martwa.
Mieszkanie było ciemne.
Średnio zadbane. Łóżko było niepościelone.
Na blacie leżały pudełka po jedzeniu.
W śmietniku znaleźliśmy taśmę klejącą.
Znaleźliśmy też szpulę liny.
Jeden z pracowników zauważył, że brakuje dużego koca.
Znaleźliśmy też opakowanie po zasłonie prysznicowej.
Po co była mu zasłona prysznicowa, skoro miał prysznic z drzwiczkami?
Nie potrzebował jej.
Zaczęliśmy podejrzewać porwanie.
GODZINA 22.17 10 GODZIN PO ZGŁOSZENIU
Zabraliśmy pracowników na posterunek, by utworzyć rysopis Guerina.
POSZUKIWANY
Podejrzanego z mieszkania 1B.
Przydzielono mi nockę w kamienicy.
To był mój moment.
Byłem młodszym detektywem. W końcu miałem swoją sprawę.
Podejrzewaliśmy, że zgłosi się świadek.
Irene mogła wrócić do domu. Ktoś mógł też zadzwonić.
Był ze mną tylko George, pies Irene.
6 LIPCA 1998 ROKU 21 GODZIN PO ZGŁOSZENIU
W lipcu 1998 roku byłem zastępcą komendanta.
Kierowałem też detektywami z jednostki Manhattan Północ,
która obejmowała 12 posterunków
od 59. ulicy aż po kraniec Manhattanu.
Mieliśmy w jednostce szczególną kategorię zaginięć.
Irene się w nią wpisywała.
Po pierwsze miała już 82 lata.
Po drugie zniknęła nie z własnej woli
i mogło ją spotkać coś brutalnego.
W przypadku takich zaginięć tworzymy siedzibę tymczasową.
Zadzwonił do mnie detektyw Reznick
i kazał udać się z zespołem na 19. posterunek.
Joe chciał przydzielić sprawę najlepszym detektywom,
którzy dostrzegą każdy szczegół.
Joe Reznick to trudny szef. Nie będę kłamał.
Ma wysokie wymagania,
ale gdyby zaginął lub zginął ktoś z mojej rodziny,
chciałbym, by poprowadził śledztwo.
ZAGINIONA
Przygotowaliśmy ogłoszenia ze zdjęciem Irene Silverman.
Jeśli masz informacje o zaginięciu lub miejscu pobytu Irene Silverman,
skontaktuj się z nami.
Detektywi dosłownie wyszli na ulice,
by rozdawać ulotki i wypytywać, czy ktoś coś widział.
Prasa się dowiedziała i wszyscy zaczęli o tym mówić.
82-letnia kobieta zniknęła z domu.
Silverman ostatnio widziano 5 lipca.
Starsza kobieta zniknęła w tajemniczych okolicznościach.
Najemca, któremu wynajęła mieszkanie niecałe trzy tygodnie temu,
również zniknął.
Ujawniliśmy też, że poszukujemy mężczyzny z rysopisu,
znanego jako „Manny Guerin”.
Szukamy go w związku ze zniknięciem pani Silverman.
ZAGINIĘCIE MILIONERKI
Dzień po konferencji prasowej
na 19. posterunek zadzwonił detektyw
ze specjalnej jednostki ds. ścigania zbiegów,
w ramach której agenci FBI oraz detektywi z NYPD
próbowali zlokalizować zbiegów poszukiwanych w Nowym Jorku i nie tylko.
Według detektywa 5 lipca, gdy Irene Silverman zaginęła,
aresztował dwie osoby, matkę i syna,
w okolicy 55. ulicy i 6. alei.
Byli oni poszukiwani w Utah,
skąd przyjechali samochodem kupionym za podrobiony czek.
Detektyw powiedział nam,
że znaleźli przy nich dokument należący do Irene Silverman.
Byli to Kenny Kimes oraz jego matka Sante Kimes.
Kobieta miała w portfelu 10 000 dolarów.
Na pytanie, po co jej tyle gotówki,
odparła, że Nowy Jork jest drogi.
Nie miało to za wiele sensu.
Nie wiem, kto nosi tyle gotówki w portfelu.
Mam przy sobie broń, a nie nosiłbym tyle gotówki.
Mieli też klucze z czerwonym lakierem. Należały one do Irene.
Szukaliśmy Manny’ego Guerina,
ale te nowe informacje zwaliły mnie z nóg.
Od razu wsiedliśmy do radiowozu i pojechaliśmy przesłuchać Kenny’ego.
Moją pierwszą myślą było: „O cholera”.
Kenny idealnie pasował do rysopisu Manny’ego Guerina.
Byłem pewny, że to nasz najemca.
Spytaliśmy go, skąd ma dokument i czy zna Irene.
„Tak, znam ją. Mama się z nią przyjaźniła”.
Odparliśmy: „Zastanów się. Irene może być gdzieś żywa.
Pomóż nam ją znaleźć. A gdyby chodziło o twoją matkę?”.
Przez chwilę poczułem nadzieję.
Dostrzegłem w jego oczach łzy.
Myślałem, że zacznie mówić i przyzna się do winy.
Ale nagle zmienił postawę, jakby coś się w nim przełączyło.
Całkiem się wycofał i zażądał adwokata.
Wychodząc, byłem w pełni przekonany, że miał związek ze zniknięciem Irene.
Jego matkę, Sante Kimes, trzymano w siedzibie FBI,
gdzie czekała na oskarżenie za kradzież samochodu.
Miałem nadzieję, że jej przesłuchanie okaże się większym sukcesem.
Ale od razu zażądała adwokata i to by było na tyle.
Sprawdziliśmy ich przeszłość oraz kartotekę.
Kenny nigdy nie miał poważnych problemów z prawem.
Za to Sante…
miała na koncie okropne rzeczy.
TAJEMNICA Z EAST SIDE
Przydzielono mi omówienie sprawy Irene Silverman z Nowego Jorku.
Dowiedziałam się, że Sante Kimes została osierocona w młodości.
Błąkała się od domu do domu.
Czasami był to sierociniec, czasami dom znajomych.
Była bardzo biedna.
W 1970 roku poznała Kennetha Kimesa Seniora.
Pracował w branży budowlanej i miał sieć moteli.
Mieli domy na Bahamach,
dom nad oceanem w Honolulu,
kolejny dom w Las Vegas.
Żyli w luksusach.
Po kilku latach związku urodził się Kenneth Kimes Jr.
Sante Kimes traktowała go jak swojego małego księcia,
ale kontrolowała każdy jego ruch.
Zdecydowała się zapewnić mu edukację domową.
Kenny zawsze słuchał się mamy. Tańczył, jak mu zagrała.
Była świetną manipulantką.
Była oszustką.
Nie nagrywaj mnie teraz!
Według historii aresztowań posługiwała się 11 aliasami.
Miała na koncie oszustwa ubezpieczeniowe i kradzieże.
Sante Kimes uwielbiała niebezpieczeństwo.
Sprawdzała, jak dużo ujdzie jej na sucho.
Skłamała, że jej mąż jest ambasadorem,
i udało jej się dostać zaproszenie na przyjęcie dla Geralda Forda.
Jest nawet zdjęcie Kimesów z prezydentem Fordem.
Do dziś nikt nie wie, jak ominęła kontrolę ochrony.
Wchodziła do pokoju
i wszyscy wpadali w zachwyt: „Ależ ona jest ubrana!
Boże, co za biżuteria! Musi często bywać na salonach”.
Miała też na koncie zarzut o niewolnictwo z 1985 roku.
ZNIEWOLENIE SŁUŻĄCYCH
Zatrudniała Meksykanów do sprzątania swoich wielkich domów.
Traktowała ich bardzo źle.
Zamykała służące w pokojach.
Jedna z nich zeznała podczas procesu,
że przypalała ją żelazkiem.
Nadali jej przydomek „Smocza Dama”.
To był istny obłęd.
Była psychopatką.
Skazano ją na pięć lat więzienia.
Męża nigdy nawet nie oskarżono.
15 MAJA 1986 R.
Wyszła na wolność po trzech z pięciu lat odsiadki.
11 GRUDNIA 1989 R.
W 1994 roku Kenneth Kimes Sr. zmarł z powodu tętniaka mózgu.
Życie Sante stanęło na głowie.
Bała się, czy utrzyma swój styl życia.
Zależało jej wyłącznie na tym, by wyjść z tego cało.
Po śmierci ojca matka z synem stali się całkowicie nierozłączni.
Wszystko robili razem.
Przyjaźń z Kimesami była niebezpieczną grą.
ZAGINIONY ADWOKAT KIMESÓW
Ludzie, których znali, nagle znikali.
ZAGINIONY KSIĘGOWY
Był wśród nich David Kazdin.
Wspólnik Sante i Kennetha Kimesów.
Poniekąd partner biznesowy.
Wzięła nielegalną pożyczkę pod zastaw domu Davida Kazdina.
Pewnego dnia otrzymał wezwanie do spłaty
pożyczki na kwotę 300 tysięcy, o której nie miał pojęcia.
Zgłosił to policji.
Niedługo potem jego ciało znaleziono w śmietniku przy lotnisku w Los Angeles.
Tamtejsza policja nie miała jednak dość dowodów,
by aresztować Kimesów za morderstwo Davida Kazdina.
MORDERSTWO KAZDINA
Wtedy Sante i Kenny postanowili przejechać kraj w kradzionym aucie…
DOTARCIE DO NOWEGO JORKU
…by wynająć mieszkanie w kamienicy Irene.
ZNIKNIĘCIE IRENE
Pojawiły się dyskusje o tym, czy ekstradować ich do Los Angeles,
by oskarżyć o morderstwo Kazdina,
czy zostawić ich w Nowym Jorku.
Coś wam powiem.
Jeśli ktoś ginie w Nowym Jorku,
sprawa zostaje w Nowym Jorku, póki nie zostanie rozwiązana.
A pozostała nam olbrzymia ilość pracy policyjnej,
którą musieliśmy dokończyć.
DOLNY MANHATTAN
Channel 4 uwiecznił moment,
gdy jednostka z psem policyjnym i technicy kryminalistyki…
8 LIPCA 1998 3 DNI PO ZGŁOSZENIU
…wjeżdżają do garażu, gdzie stoi auto Kennetha Kimesa.
To był zielony Lincoln Town Car.
Otworzyliśmy bagażnik.
W środku były śmieci.
Wszystko zalegało na tylnej kanapie.
To był istny bajzel.
Przeszukanie auta trwało osiem godzin.
Znaleźliśmy etui na paralizator,
płyn, który działał jak tabletka gwałtu,
kartę ubezpieczenia społecznego Irene Silverman,
a także kilka innych jej dokumentów.
Znaleźliśmy też peruki oraz sprzęt do podsłuchiwania.
W aucie leżało 15 zeszytów,
w których szczegółowo opisany był każdy ruch Irene.
12 CZERWCA 1998 R.
To wszystko zebrane razem dawało określoną perspektywę.
W zeszytach był też opis, jak przejąć kamienicę Irene.
„Znaleźć notariusza, uzyskać akt własności”.
Znaleźliśmy też mikrokasetę z nagraniami.
Odsłuchaliśmy ich.
Na jednym z nich Sante odgrywała scenkę,
w której dzwoni do Irene,
by powiadomić ją, że wygrała pobyt w Las Vegas.
- Lepiej usiądź. - Dobrze.
Mam dla ciebie wspaniałą wiadomość.
- Jaką? - Wygrałaś wycieczkę.
Pokrywamy wszystko. Przelot i hotel.
Celem rozmowy było nakłonienie Irene Silverman
do ujawnienia rozmówcy numeru ubezpieczenia.
Siedzisz?
Tak. I zastanawiam się, gdzie tkwi haczyk.
Nie ma haczyka. Podasz mi numer ubezpieczenia?
Chciała uzyskać dane,
których potrzebowała do sfałszowania aktu własności.
Nie znam go na pamięć.
Potrzebuję go, by przesłać ci szczegóły.
Robiła wszystko, by wyciągnąć numer, ale Irene była mądrzejsza.
Prześlij mi to, co jesteś w stanie,
a jeśli uznam, że to warte zachodu,
prześlę ci numer ubezpieczenia.
Uzyskane informacje wskazywały, że nie mamy do czynienia z zaginięciem,
a ze sprawą morderstwa.
Znam świetnego wróżbitę.
Zaczął nasze spotkanie od słów: „Moje kondolencje.
Twojej przyjaciółki nie ma już z nami”.
Wypełniły mnie ogromny smutek i emocje.
A potem pojawiło się zaprzeczenie.
Miałem nadzieję, że tym razem się myli.
Zmieniliśmy kategorię sprawy,
ale potrzebowaliśmy ciała, by skazać sprawców.
Wiedzieliśmy, że za tym stoją, ale bez ciała mogli uniknąć skazania.
Byłem wkurzony.
Chciałem zdzielić Kenny’ego, by wyciągnąć z niego informacje.
19 LIPCA 1998 ROKU 14 DNI PO ZGŁOSZENIU
Utworzyliśmy specjalny numer,
pod który mogli dzwonić ludzie, którzy widzieli zielonego Lincolna.
Sprawdzaliśmy każdy trop.
Przeszukaliśmy mokradła w New Jersey.
Nie było łatwo. To bagnisty i trawiasty teren.
Cholerny koszmar.
To śmierdzące i brudne miejsce, ale idealne do porzucenia ciała.
Znaleźliśmy mnóstwo śmieci, porzucone pojemniki oraz walizki
i tak zwane „sieje z Coney Island”, czyli zużyte kondomy i tampony.
Robiliśmy wszystko, by znaleźć ciało Irene Silverman.
Sprawdzaliśmy każdy trop, jaki się pojawiał.
Nawet najbardziej szalony.
Pewnego dnia byłem na posterunku,
kiedy nagle weszła kobieta z martwą kurą.
Najgorszy był ten pieprzony smród.
Zasmrodziła cały posterunek.
Kobieta powiedziała, że w odbycie kury znajduje się notatka,
która wskazuje miejsce ukrycia zwłok.
Kazałem funkcjonariuszom wypieprzyć ją z posterunku.
Wykazali się sprytem i pojechali na Amsterdam Avenue,
gdzie znajduje się ferma drobiu.
Sprawdzili tego kurczaka.
W jego odbycie nie było żadnej notatki.
To była jedna z lżejszych chwil w całym tym dochodzeniu,
ale ciążyła na nas wielka presja.
Musieliśmy sprawdzić każdy trop.
23 LIPCA 1998 ROKU 18 DNI PO ZGŁOSZENIU
Kimesowie przebywali w areszcie, więc podsłuchiwaliśmy ich rozmów.
Przechwyciliśmy rozmowę Sante Kimes
z prywatnym detektywem zatrudnionym przez obronę.
Wysłała go do hotelu The Plaza, skąd miał odzyskać torbę.
Wsiadłem do auta z drugim detektywem
i pojechaliśmy na sygnałach do hotelu.
Szefem ochrony był były kapitan policji.
Powiedział, że prywatny detektyw dopiero co odebrał torbę.
Podał nam jego dane.
Kolejny policjant sprawdził jego licencję.
Jego biuro było przy ratuszu, więc do niego pojechaliśmy.
Najpierw wszystkiemu zaprzeczał,
ale powiedzieliśmy mu: „Wiemy, że pan tam był.
Przecież nie trafiliśmy tu przypadkiem”.
W końcu oddał nam torbę.
To był największy przełom w sprawie.
W środku był pistolet, kaliber 22,
i pełnomocnictwo z podpisem Irene Silverman.
Znaleźliśmy też akt własności podpisany przez Irene Silverman.
W akcie napisano,
że kamienica została sprzedana firmie Atlantis Group,
która okazała się firmą-przykrywką założoną przez Sante Kimes.
Pokazaliśmy dokumenty grafologowi
i okazało się, że zostały podrobione.
Dokumenty były poświadczone przez konkretną notariuszkę.
Zlokalizowaliśmy ją i przesłuchaliśmy.
Zeznała, że przyjechała do budynku Irene Silverman,
gdzie zaprowadzono ją do słabo oświetlonego pokoju.
Sante Kimes leżała w łóżku, przebrana za Irene.
Miała czerwoną perukę i zakrytą twarz.
Podciągnęła kołdrę jak wilk w Czerwonym Kapturku.
Miała dowód Silverman, prawdopodobnie podrobiony,
więc notariuszka poświadczyła dokumenty.
Zorganizowaliśmy konfrontację z Sante oraz Kennym Kimesami.
Pamiętam, że na miejscu pilnowałem Sante Kimes.
Byliśmy sami w pomieszczeniu.
Wiedziałem, że to oszustka, więc chciałem zachować czujność,
by nie wciągnęła mnie w jakąś rozmowę.
Dwie minuty później opowiadałem jej o rozwodzie i dzieciach.
Powinienem być czujniejszy.
Potrafiła sprawić, że człowiek się rozluźniał.
Do tego stopnia, że odpowiadał na każde pytanie.
Tak wyłudzała informacje…
Przestań!
…by zrealizować oszustwo, jakie sobie zaplanowała.
Notariuszka od razu rozpoznała Sante.
CHCIELI ODEBRAĆ JEJ DOM
Podrobione dokumenty stały się kluczowymi dowodami,
bowiem dawały motyw.
Kreśliły przekonujący obraz,
w którym Kimesowie dopuścili się oszustwa,
by upozorować, że Irene Silverman sprzedała im swoją kamienicę.
Nie mieliśmy ciała,
ale byliśmy przekonani, że mamy dość, by ich oskarżyć.
Pięć miesięcy po zaginięciu, w grudniu 1998 roku,
Kimesowie zostali oskarżeni o morderstwo drugiego stopnia,
a także o włamanie, kradzież oraz nielegalny podsłuch.
Łącznie postawiono im 84 zarzuty.
To cholernie dużo.
Kimes zarzeka się z celi, że jest niewinna.
Proszę o pomoc.
Błagam o konstytucyjne prawo do uczciwego procesu,
by mieć szansę na udowodnienie niewinności mojego wspaniałego syna.
Dziwiło, jak wiele razy Sante i Kenny Kimesowie
apelowali do mediów w oczekiwaniu na proces.
Mój syn i ja jesteśmy niewinni.
Mamy do czynienia z okrutną manipulacją.
Policja popełniła ogromny błąd.
Przedstawiono nas w określonym świetle,
całkiem nieprawdziwym.
Jesteśmy niewinni.
To było niezłe aktorstwo.
Twierdzili, że oskarżono ich bez absolutnie żadnych podstaw.
„Czy mój syn wygląda na mordercę?”
Program 60 Minutes przeprowadził z nimi wywiad.
Nie wyglądali na matkę z synem.
Trzymali się z ręce. Kenny chwalił wygląd matki.
To piękna osoba, duchowo i intelektualnie,
ale też fizycznie.
Zachowywali się bardzo dziwnie jak na dwójkę dorosłych.
Pojawiły się spekulacje, że byli w kazirodczym związku.
Osobiście w to nie wierzę.
Wydaje mi się,
że kontrolowała każdy aspekt jego życia.
Obróć się, Kenny.
Wychowała Kenny’ego na mordercę.
Proces rozpoczął się w styczniu 2000 roku.
Około półtora roku po zaginięciu Irene.
Strategia obrony opierała się na tym, że nie można skazać kogoś bez ciała.
To była ich jedyna obrona.
Proces trwał cztery miesiące
i przebiegł dość bezproblemowo.
Sante i Kenny’ego Kimesów uznano za winnych.
Wszystkich zarzutów.
Oboje otrzymali wyroki minimum 125 lat odsiadki.
Sante uważała się za mądrzejszą od wszystkich.
Karmiła się oszustwami. Potrzebowała ich jak Drakula krwi.
Dodam też,
że znaleźliśmy przy nich listę 16 innych nowojorczyków,
którzy czekali w kolejce.
Sprawdziliśmy, czy nic im nie zrobili.
10 PAŹDZIERNIKA 2000 ROKU 2 LATA PO ZGŁOSZENIU
W październiku 2000 roku,
gdy Sante i Kenny oczekiwali na ekstradycję do Kalifornii,
gdzie czekał ich proces za morderstwo Davida Kazdina,
zlecono mi nakręcenie filmu dokumentalnego dla Court TV.
Kenny zgodził się udzielić mi wywiadu.
WIĘZIENIE CLINTON
Wyglądał bardzo groźnie.
Miał ciemne, mroczne oczy,
które przeszywały mnie na wylot.
Zaczęliśmy nagrywanie.
W ciągu 40 minut trzy razy prosił o przerwę.
Mógłbym poprosić o chwilę przerwy?
Za trzecim razem poprosił o coś do jedzenia.
Poszłam kupić mu coś z automatu.
Chciałam podać mu przekąskę.
Nim się obejrzałam, zaczął mnie dusić.
Powiedział, że jestem jego zakładniczką.
Zawyły syreny.
Kenny zauważył, że kamera wciąż nagrywa.
Rzucił: „Wyłączcie ją, kurwa”.
Kamerzysta, do tyłu!
Czułam odrazę, będąc tak blisko niego.
Czułam, jak wali mu serce.
Czułam jego pot.
Pstrykał długopisem.
Pomyślałam, że mnie nim dźgnie.
Strażnicy więzienni wpadli do środka, wołając:
„Uspokój się, Kenneth.
To nic ci nie da”.
Spytałam go: „Czemu to robisz?”.
Od razu odparł:
„Moja matka jest już stara. Nie zniesie kolejnego procesu.
Żądam ekstradycji do Kanady”.
To było przerażające.
Minęło pięć długich godzin.
Powiedziałam do niego: „Umiesz się modlić?
Pomódlmy się”.
Zgodził się.
Na jego twarzy zagościł spokój.
Po wspólnej modlitwie negocjator powiedział do niego:
„Wystarczy już tego, Kenny.
Dam ci swoją wizytówkę. Pomogę ci”.
Kenny po nią sięgnął, tym samym puszczając mnie.
W tamtym momencie uciekłam.
Od razu skoczyło na niego kilku strażników.
Nie oglądałam się za siebie. Chciałam stamtąd uciec.
Cieszyłam się, że żyję.
LISTOPAD 2003 ROKU
Kenneth Kimes przyznał się do kolejnego morderstwa.
5 LAT PO ZGŁOSZENIU
Zaskoczył wszystkich na sali,
przyznając się do zarzutu zabójstwa Davida Kazdina.
Zawarł ugodę z prokuraturą w Los Angeles,
zgadzając się zeznawać przeciwko matce.
ZABIŁ I PORZUCIŁ CIAŁO MILIONERKI
Przyznał się do morderstwa Davida Kazdina…
JAK ZABILI IRENE
…oraz Irene Silverman.
W zamian otrzymali wyrok, który nie uwzględniał kary śmierci
dla niego i matki.
Kenny zeznał, że Irene Silverman zapukała do drzwi.
Wciągnął ją do mieszkania.
Poraził ją. Upadła na podłogę.
Zadusił ją na śmierć.
Zawinął ją w zasłonę prysznicową, okleił całość taśmą,
a potem wsadził do torby.
I wrzucił do bagażnika.
Przejechał przez Lincoln Tunnel.
Zauważył jakiś śmietnik i wrzucił jej ciało do środka.
Wyrok zapadł.
Ale nie znaleźliśmy ciała.
Będzie mnie to dręczyło.
Była wspaniałą kobietą, która tyle dawała społeczeństwu,
a jej ciało nigdy nie zazna spoczynku.
Dla mnie to wciąż otwarta sprawa.
Liczę, że kiedyś znajdą jej szczątki.
Dostanę telefon z wieścią: „Mamy Irene”.
To mało prawdopodobne, ale nadzieja zawsze się tli.
Czekam na taki telefon.
Dopiero po dekadzie pogodziłem się z tym,
że padła ofiarą morderstwa.
Wciąż wyobrażałem sobie, że gdzieś ją trzymają.
W jakimś odległym miasteczku.
I może pewnego dnia wróci.
Ale w końcu pogodziłem się z prawdą.
Zrozumiałem, że nie jest już z nami,
ale każdego dnia uśmiecha się do mnie z góry.
Zawsze, gdy mijam 65. ulicę, spoglądam na jej piękną kamienicę.
Po cichu się z nią witam.
Mówię, że za nią tęsknię.
W KOLEJNYM ODCINKU
Gość poinformował mnie, że w pokoju cieknie z sufitu.
Soho House to elitarny klub, a w wannie leżało ciało młodej kobiety.
Ofiarą była 33-letnia Sylvie Cachay.
Była projektantką strojów kąpielowych.
Była idealną członkinią Soho House.
Zameldowała się z chłopakiem, który nagle zniknął.
To podejrzane.
Znaleźliśmy e-mail z tytułem „Jeb się”.
Obraz się klarował.
Są sytuacje, których nie życzy się nikomu.
Tamte wydarzenia to coś, o czym nie da się zapomnieć.
Napisy: Krzysztof Zając