(บนเกาะแมนแฮตทัน)
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
สวัสดี
ผมชื่อเคนเนธ ไคม์ส
คุณไม่ได้รู้จักผมจริงๆ
คุณอาจจะคิดว่ารู้จักผม แต่คุณไม่รู้จักหรอก
คุณอาจจะคิดว่ารู้จักแม่ผม แต่คุณไม่รู้จักหรอก
ฉันกับลูกเป็นผู้บริสุทธิ์
มีการกลบเกลื่อนอันเลวร้ายครั้งใหญ่เกิดขึ้น
ตำรวจได้ทำผิดพลาดมหันต์
เรื่องซานเตกับเคนเนธ ไคม์ส
มันมีอะไรมากกว่าความสัมพันธ์แบบแม่ลูก
หลายคนที่เข้ามาในชีวิตแม่ลูกไคม์สหายตัวไป
มีคนโทรบอกผมว่าไอรีน เพื่อนผมหายตัวไป
เราได้รับแจ้งว่าไฮโซวัย 82 ปี หายตัวไปจากบ้านของเธอ
ทุกวัน ไม่เว้นวันไหนเลย
ผมจะได้รับสายจากสำนักงานอธิบดีกรมตำรวจ
โทรมาถามคำถามง่ายๆ ว่า "ไอรีนอยู่ที่ไหน"
เราไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่เราภาวนาให้เธอ
ฉันภาวนากับลูกตอนห้าทุ่มทุกคืน
เราภาวนาให้เธอปลอดภัย แต่เราไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน
เราเป็นผู้บริสุทธิ์ แล้วถ้าเราได้ใช้สิทธิ์ของเรา เราจะพิสูจน์
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เราอยากสืบหาความจริง นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
เมื่อปี 1997 ผมเป็นตำรวจ ในนิวยอร์กซิตีได้สิบปีแล้ว
ตอนนั้นผมได้เลื่อนขั้น เป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนระดับสาม
แล้วผมก็ได้ย้ายจากโรงพักเขต 34 ในวอชิงตันไฮต์ส
ไปอยู่เขต 19 ซึ่งก็คืออัปเปอร์อีสต์ไซด์ในแมนแฮตทัน
(บาเลนเซียกา - วาเลนติโน โดลเชแอนด์กับบานา)
(เดอะคาร์ไลล์)
น่าจะเป็นย่านที่รวยที่สุดในนิวยอร์กซิตี
เราก็เจอคดีฆาตกรรม แต่แน่นอนว่าไม่เยอะเท่าเขตอื่น
อยู่เขตนั้นได้ปีเดียว ก็มีคดีปล้นครั้งใหญ่ที่ฟิฟธ์อะเวนิว
เราก็เลยไปที่เกิดเหตุ ที่นั่นคืออะพาร์ตเมนต์ของแมรี่ ไทเลอร์ มัวร์
นั่นเป็นคดีแบบที่เราได้ทำ
เขตนี้รับผิดชอบพื้นที่ ตั้งแต่ถนนสาย 59 ไปจนถึง 95
จากฟิฟธ์อะเวนิว ไปจนถึงอีสต์ริเวอร์
เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่
ที่นั่นมีตึกไฮไรส์ทุกรูปแบบ ประชากรหนาแน่นมากๆ
ตอนผมย้ายมา ผมก็มีอาการคัลเจอร์ช็อก
ย้ายครั้งเดียวเปลี่ยนจากห้องใต้ดิน ไปอยู่เพนต์เฮาส์
(วันที่ 4 กรกฎาคม ปี 1998)
(วันที่ 5 กรกฎาคม ปี 1998)
เมื่อปี 1998 สุดสัปดาห์วันประกาศอิสรภาพ
ทั้งเมืองกลายเป็นเมืองผี โดยเฉพาะแถบอัปเปอร์อีสต์ไซด์
ทุกคนไปบ้านแถบแฮมป์ตันส์ที่ลองไอแลนด์
วันที่ 5 กรกฎาคม มีผมกับสายสืบอีกสองนายเข้ามาทำงาน
คนอื่นหยุดกันหมด
(18:32 น.)
มีโทรศัพท์แจ้งเหตุคนหาย
จากลูกจ้างคนหนึ่ง ของผู้หญิงวัย 82 ปี ชื่อไอรีน ซิลเวอร์แมน
ผมเป็นสายสืบรุ่นน้อง อีกสองคนก็เลยบอกว่า
"ไอ้น้อง เอางานนี้ไป" ผมก็แบบ "โธ่ ให้ตายสิ"
ไม่มีใครอยากทำคดีคนหายหรอก
มันมักจะเป็นคนที่หนีออกจากบ้าน หรือไปเที่ยวช่วงสุดสัปดาห์
แล้วไม่ได้บอกใคร
ปกติพวกเขาก็กลับมา แล้วคดีก็ถูกปิดไป
แต่เราก็ต้องตรวจสอบ
เราก็เลยไปที่บ้านของเธอ
มันอยู่ในช่วงตึกสวยๆ บนถนนสาย 65 ถัดจากแมดิสันอะเวนิว
ตอนนั้นผมเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนระดับสอง
ที่โตมาในโครงการเคหะในอีสต์ฮาร์เล็ม
สิ่งแรกที่ผมคิดคือ
"นี่อาจจะเป็นครั้งแรก ที่ผมได้เข้าตึกราคาหลายล้านดอลลาร์"
บ้านนั้นเป็นตึกหินปูนห้าชั้น สวยมาก มีเพนต์เฮาส์ มีดาดฟ้า
มีตึกไม่กี่หลังที่ผมเคยเข้าไปแล้วตะลึง
ขนาดที่ว่า "ว้าว ที่นี่มันแพงมากๆ ผู้หญิงคนนี้รวยจริงๆ"
ตอนเราเข้าไปในบ้านครั้งแรก ที่นั่นไม่มีใครอยู่
ยกเว้นแม่บ้านของไอรีน ซิลเวอร์แมน กับเจฟฟ์ที่เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเธอ
ลูกจ้างของเธอบอกเราว่า
"เมื่อคืนเธอจัดงานเลี้ยงวันประกาศอิสรภาพ"
"เธอมีแขกมาเยอะ ทุกคนสนุกกันมากๆ"
เช้าวันต่อมา เวลาประมาณ 11:45 น.
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ลูกจ้างคนไหนได้เจอเธอ
ไอรีนกำลังจะไปงีบหลับ
ต่อมาประมาณสี่โมงครึ่งถึงห้าโมงเย็น
มาร์ตาก็ไปเคาะประตูห้องนอนของไอรีน
ไอรีนไม่ตอบ
เธอเข้าไปในห้อง แล้วก็เห็นว่าไอรีนไม่อยู่
ผมไม่มีวันลืมเลย นั่นเป็นวันที่เศร้าที่สุดวันหนึ่งในชีวิตผม
โทรศัพท์ดังขึ้น เจฟฟ์โทรมา
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ผมรู้เลยว่ามีเรื่องร้ายแรงมากๆ
และผิดปกติเกิดขึ้น
เจฟฟ์ถามว่า "ไอรีนอยู่กับคุณหรือเปล่า" ผมตอบว่า "ไม่"
ต่อมา เจฟฟ์ก็บอกว่า
"เราทุกคนหวังว่าไอรีนจะอยู่กับคุณ"
เพราะปกติเราจะมาเจอกันในวันอาทิตย์
เขาบอกว่า "เธอหายไปตั้งแต่เที่ยงแล้ว"
ผมก็ถาม "เกิดอะไรขึ้น" เขาบอกว่า "เราก็ไม่รู้"
ผมเลยบอกว่า "เดี๋ยวผมรีบไปหา"
ตอนผมไปถึงบ้าน ลูกจ้างเธอทุกคนอยู่ที่นั่น
อยู่ดีๆ ทุกคนก็ทำอะไรไม่ถูก
เพราะคุณนายของบ้านหายตัวไป
ลูกจ้างของเธอบอกว่า ไอรีนไม่มีทางออกจากบ้านคนเดียว
เธอจะมีคนไปด้วยเสมอ ไม่ว่าจะไปซื้อของหรือไปไหน
ต้องมีคนไปกับเธอเสมอ
แต่ลูกน้องเธอก็บอกว่าผู้หญิงคนนี้ฉลาดเป็นกรด
เธอไม่ได้เป็นอัลไซเมอร์ สมองเสื่อม หรืออะไรแบบนั้นเลย
เราค้นบ้านทั้งหลัง
เราเริ่มตามหาแขกที่มางานเลี้ยง
ถามชื่อมา เพื่อจะไปสอบปากคำพวกเขาด้วย
ลูกจ้างบอกว่ามีกุญแจบางดอกหายไป
ไม่ใช่แค่นั้น พวกเขาบอกด้วย ว่าไอรีนพกเงินติดตัวเสมอ
พวกเขาบอกว่าเงินหายไป 10,000 ดอลลาร์
แล้วก็พาเราไปดูที่เก็บเงินของเธอ
ซองมันหายไป
ลูกจ้างของเธอบอกเราว่า เธอปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนครอบครัว
ผมจำได้ว่าผมประทับใจเลย ที่ทุกคนห่วงใยไอรีนกันขนาดนั้น
เรื่องนั้นบ่งบอกถึงตัวตน ของไอรีน ซิลเวอร์แมนได้ดีมาก
การที่ลูกจ้างรักคุณขนาดนั้น อุทิศตัวให้คุณ หวังดีกับคุณ
พวกเขาบอกเราว่าไอรีนไม่มีครอบครัว
เธอเป็นไฮโซ ถ้าเธอชอบคุณ เธอก็จะรับคุณเป็นเพื่อนทันทีเลย
ชวนคุณไปงานเลี้ยง ชวนคุณไปบ้าน
แค่นั้นเลย คุณก็คือครอบครัวของเธอ
ยิ่งผมได้รู้ว่าเธอเป็นใคร ผมก็ยิ่งชอบเธอมากจริงๆ
ผมยิ่งอยากใช้เวลาอยู่กับเธอ
เวลาเธอจัดงานเลี้ยง เธอจะเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจ
เหมือนในหนังเลย เรื่อง "อานตี้เมม"
อลันคนดี ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอ เอ็ดน่า ฉันโทรหาเมื่อวาน ไหนล่ะ…
- สวัสดีครับ เมม - สวัสดีค่ะ เดี๋ยวมาหานะ
เธอเป็นจุดสนในงานเหนือกว่าใคร
ผมได้เจอไอรีน ซิลเวอร์แมน ครั้งแรกเมื่อปี 1994
ตอนนั้นผมอยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพ
ผมเป็นดีไซเนอร์ชาวเอเชียคนแรก ที่ได้รับการสนับสนุนจากแอนนา วินทัวร์
ผมไปงานเลี้ยงคริสต์มาสอีฟสุดหรู
เพื่อนผมเข้าไปในครัว
เธอบอกว่า "มาดามใหญ่มาถึงแล้ว"
"คุณต้องไปเจอเธอให้ได้ ทุกคนอยากรู้จักเธอทั้งนั้น"
มีคนพาผมไปแนะนำกับเธอ
ถึงเธอจะตัวเล็ก สูงแค่ประมาณ 150 เซนติเมตร
แต่เธอยิ่งใหญ่มากๆ
เธอสวยหรูมากๆ จากการแต่งตัว
จากวิธีการวางตัว
เธอบอกว่า "คุณต้องมาดื่มชากับฉันนะ"
ผมอยู่ในงานจนหลังเที่ยงคืน
เราได้มีช่วงเวลาที่สนุกที่สุด
แล้วเธอก็มีเรื่องเล่าที่สนุกที่สุดเลยด้วย
ตอนอายุ 17 เธอเป็นนักเต้นบัลเลต์ที่เรดิโอซิตี
ในการแสดงรอบหนึ่ง ซามูเอล ซิลเวอร์แมนเข้ามาชม
แล้วเขาก็หลงใหลไอรีนมากๆ
หลังจากจีบกัน พวกเขาก็แต่งงานกัน
ไอรีนเล่าว่าเขาทำงานด้านการเงิน
แล้วจากนั้น ไอรีนก็เริ่มได้ใช้ชีวิตที่สวยหรูมากๆ
หลังจากที่สามีเสียไป
เธอก็เริ่มจะเหงาเล็กน้อยในบ้านหลังมหึมา
ดังนั้น เพื่อหาความสนุกใส่ตัว
เธอเลยปล่อยห้องสวยๆ ให้คนรวยมากๆ มาเช่า
สำหรับคนที่ไม่อยากไปพักโรงแรม
ลูกจ้างของเธอบอกเราว่าตรงไปด้านหลัง
ตอนเดินเข้าไปในบ้าน จะเจอประตู
ประตูนั้นเป็นห้องอะพาร์ตเมนต์ชั้นล่าง
เธอปล่อยอะพาร์ตเมนต์ห้องนั้น ให้ชายผิวขาวเช่า ชื่อแมนนี่ เกริน
ลูกจ้างบอกเราว่าไอรีน ซิลเวอร์แมน
ปกติก็จะตรวจสอบประวัติผู้เช่า
แต่รายนี้ เธอไม่ได้ตรวจสอบ
ร้านขายเนื้อที่ไอรีนใช้บริการ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมกัน
ได้แนะนำบ้านของไอรีนให้กับแมนนี่ เกริน
วันที่ 14 มิถุนายน เขาจ่ายเงินสด 6,000 ดอลลาร์ เป็นค่าเช่าล่วงหน้าหนึ่งเดือน
(รับยอด เงินสด 6,000 ดอลลาร์ ค่าเช่าเดือนแรก ห้องหนึ่งบี)
ลูกจ้างบอกว่าตั้งแต่วินาทีที่เขามาอยู่ในตึก
ไอรีนก็รู้สึกได้ว่าเขาไม่ใช่คนดี
เขาชอบแอบฟังไอรีนคุยกับลูกจ้างในห้องโถง
พวกเขารู้ตัว
เพราะว่าเห็นเท้าเขาอยู่ตรงประตูหน้า
เราทราบมาจากลูกจ้าง
ว่าแมนนี่แอบพาผู้หญิงชื่อ "อีวา" เข้าตึก
พวกเขาบอกว่าเธอเป็นหญิงมีอายุ แต่งตัวดี
อีวาเป็นคนที่แมนนี่อ้างว่าทำงานกับเขา
เหมือนเป็นผู้ช่วย
พอเข้าไปห้องทำงานของไอรีน เราก็เจอเอกสารบนโต๊ะ
มีบันทึกที่เธอเขียนไว้ เกี่ยวกับผู้เช่าห้องหนึ่งบี
บันทึกบางส่วนบอกว่าเขาน่าสงสัยมากๆ
เธอไม่ไว้ใจเขา อยากไล่เขาออกไป
เธอวาดภาพสเก็ตช์เขาไว้ แล้วก็มีระบุส่วนสูงด้วย
(ประมาณ 179 ซม.)
เธอเขียนว่า "เขาท่าทางเหมือนคนคุก"
ผมจำวันแรกที่แมนนี่ย้ายมาอยู่ห้องเช่าได้
ผมกินมื้อเที่ยงอยู่กับไอรีนที่ชั้นใต้ดิน
แล้วเราก็ได้ยินเสียงประตูลิฟต์เปิด
ทันใดนั้น ไอรีนก็ส่งมาร์ตา ที่เป็นแม่บ้านไปที่ลิฟต์ แล้วบอกว่า
"ฝากไปบอกแมนนี่ ผู้เช่าด้วย ว่าตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัว"
"ผู้เช่าห้ามเข้าบริเวณนี้"
พอมาร์ตากลับมาที่โต๊ะกินข้าว
ผมไม่มีวันลืมเลย ไอรีนบอกว่า
"รู้อะไรไหม ฉันสงสัยผู้ชายคนนี้มากเลยนะ"
ผมก็ถาม "ไอรีน คุณรับคนที่คุณสงสัยเข้ามาอยู่ทำไม"
เธอตอบว่า "ฉันไว้ใจร้านขายเนื้อ
ฉันก็เลยไม่ได้ขอตรวจประวัติ
แล้วฉันก็ตกลงให้เช่าอะพาร์ตเมนต์หนึ่งเดือน"
ตอนเรารู้เรื่องผู้ชายที่ห้องหนึ่งบี
ผมก็คิดเลยว่า "แบบนี้ไม่ดีแล้ว"
มีสัญญาณหลายอย่างบอกว่า "หมอนี่มันสวะ"
เราเข้าไปค้นห้องที่แมนนี่เช่าอยู่
เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้นอนเจ็บ หรือตายอยู่ในนั้น
ห้องอะพาร์ตเมนต์มีไฟสลัว
มันไม่ได้รกมาก แต่ก็ไม่ได้เป็นระเบียบ ที่นอนไม่ได้เก็บ
บนเคาน์เตอร์มีกล่องอาหาร
ในถังขยะอะพาร์ตเมนต์ห้องนั้นมีม้วนเทปกาว
แล้วเราก็เก็บม้วนเชือก หรือสายอะไรบางอย่างมาด้วย
ลูกจ้างคนหนึ่งสังเกตว่าผ้าห่มในห้องหายไป
แล้วเราก็เจอกล่องม่านอาบน้ำเปล่า ที่มีแต่ห่วงเกี่ยว
คุณจะเอาม่านอาบน้ำมาติด ในห้องที่มีประตูกระจกเลื่อนทำไม
ไม่ต้องมีม่านอาบน้ำหรอก
ตอนนั้นเราก็คิดแล้วว่าอาจเกิดการลักพาตัวขึ้น
(22:17 น. 10 ชั่วโมงหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)
เราพาลูกจ้างของเธอกลับมาที่โรงพัก เพื่อสเก็ตช์ภาพแมนนี่ เกริน
คนที่อยู่ห้องหนึ่งบีที่ท่าทางน่าสงสัย
ผมถูกมอบหมายให้เฝ้าที่บ้านคืนนั้น
นั่นคือวินาที "เอาแล้วไง" ของผม
ผมเป็นสายสืบรุ่นน้อง
นี่คืองานใหญ่ของผม
เรานึกว่าอาจจะมีการไปเคาะประตูบ้านพยาน
ไอรีนอาจจะเดินออกมาจากประตู หรือโทรมา หรืออะไรก็ได้
ที่อยู่กับผมมีแค่จอร์จ สุนัขของไอรีนเท่านั้น
(วันที่ 6 กรกฎาคม ปี 1998 21 ชั่วโมงหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)
ช่วงเดือนกรกฎาคม ปี 1998 ผมมียศรองสารวัตร
แล้วผมก็ดูแลการสืบสวน ของหน่วยแมนแฮตทันเหนือ
ซึ่งดูแลโรงพัก 12 เขตในแมนแฮตทันเหนือ
ตั้งแต่ถนนสาย 59 ไปจนถึงสุดปลายแมนแฮตทัน
เรามีสิ่งที่เรียกว่า "คดีคนหายประเภทพิเศษ"
ไอรีนเข้าเกณฑ์อย่างน้อยสองประเภท
หนึ่งคือตอนนั้นเธออายุ 82 ปีแล้ว
และสองคือเหตุการณ์ดูเหมือน เธอหายตัวไปโดยไม่ได้หนีไปเอง
และมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นกับเธอ
คดีคนหายประเภทพิเศษจะมี…
การจัดตั้งศูนย์บัญชาการชั่วคราว
สารวัตรเรซนิกโทรมาหาผม บอกว่า
"วาส คุณต้องพาทีมไปโรงพักเขต 19"
โจอยากได้มือดีที่สุด
หรือคนที่ "ใส่ใจรายละเอียด"
โจ เรซนิกเป็นหัวหน้าที่ทำงานด้วยยาก ผมบอกตรงๆ เลย
เขาเป็นคนจริงจังมากๆ
แต่ถ้าญาติผมหายตัวไปหรือถูกฆ่า
ผมก็คงอยากให้เขาคุมการสืบสวน
(คนหาย ไอรีน ซิลเวอร์แมน)
เรารีบดำเนินการทำบัตร
ที่มีรูปไอรีน ซิลเวอร์แมนติดอยู่
หากคุณทราบเบาะแสเกี่ยวกับการสูญหาย
หรือที่อยู่ของนางไอรีน ซิลเวอร์แมน
กรุณาแจ้งหน่วยยับยั้งอาชญากรรม
สายสืบจะออกไปยืนตามหัวมุมถนน
แล้วก็แจกใบปลิว ถามผู้คนว่าเห็นอะไรแปลกๆ หรือไม่
พอสื่อรู้เรื่องแล้ว เท่านั้นมันก็กลายเป็นข่าวดังเลย
หญิงวัย 82 ปีหายตัวไปจากบ้านของเธอเอง
ซิลเวอร์แมนถูกพบเห็นครั้งสุดท้าย เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม
เรากำลังสืบคดีหญิงชรา ที่หายตัวไปอย่างเป็นปริศนา
แล้วก็มีผู้อยู่อาศัยในอะพาร์ตเมนต์ที่เธอให้เช่า
เมื่อไม่ถึงสามสัปดาห์ก่อน ที่หายตัวไปอย่างเป็นปริศนาเช่นกัน
เราได้แจ้งด้วยว่าเรากำลังตามหาบุคคล
ในภาพสเก็ตช์ที่ชื่อว่า "แมนนี่ เกริน"
เรากำลังสืบว่าเขามีส่วนอย่างไร กับการหายตัวไปของคุณซิลเวอร์แมน
(เศรษฐีนีวัย 82 หายตัวไปจากบ้าน)
หนึ่งวันหลังแถลงข่าวเรื่องนี้
เขต 19 ก็ได้รับโทรศัพท์
จากสายสืบของกรมตำรวจนิวยอร์ก ที่อยู่ในหน่วยเฉพาะกิจสำหรับจับคนร้ายหลบหนี
ที่เจ้าหน้าที่เอฟบีไอกับสายสืบของนิวยอร์ก
ได้รับมอบหมายให้ตามหาคนร้ายหนีคดี ไม่ใช่แค่ในนิวยอร์ก
แต่ทั่วประเทศ
เขาบอกว่าวันที่ 5 กรกฎาคม ช่วงที่มีการแจ้งความไอรีน ซิลเวอร์แมนหายตัว
เขาได้จับกุมบุคคลสองคน เป็นแม่กับลูกชาย
ที่แยกถนน 55 ตัดซิกซ์อะเวนิว
ด้วยหมายจับจากยูทาห์
ฐานซื้อรถด้วยเช็คที่ขโมยมา แล้วขับเข้ามาในนิวยอร์กซิตี
สายสืบจากหน่วยคนร้ายหนีคดีบอกเราว่า
ทั้งคู่ครอบครอง…
บัตรประจำตัวของไอรีน ซิลเวอร์แมน
เราทราบชื่อผู้ต้องสงสัย คือเคนนี่ ไคม์ส กับแม่ของเขา ซานเต ไคม์ส
เธอสอดเงินสดไว้ในสมุด 10,000 ดอลลาร์
พอสอบปากคำว่า ทำไมเธอถึงมีเงิน 10,000 นี้ได้
เธอตอบว่า "มาเที่ยวนิวยอร์กมันต้องใช้เงินเยอะ"
ซึ่งฟังไม่ขึ้นเลย
ผมไม่รู้ว่ามีใครที่ไหน พกเงินสด 10,000 ดอลลาร์ในสมุด
ผมมีปืน ผมยังไม่กล้าเข้าเมืองนิวยอร์ก
โดยพกเงินสด 10,000 ดอลลาร์เลย
แต่มันก็มีพวงกุญแจ ทาสีทาเล็บสีแดง ซึ่งเป็นของไอรีนด้วย
ผมนึกว่าคนที่เราตามหาคือแมนนี่ เกริน
แต่พอได้ฟังเรื่องนี้
ผมบอกเลย "นี่ล้อเล่นหรือเปล่า"
พอได้เบาะแสใหม่ เราก็ขึ้นรถขับไป
ที่ศูนย์ทำประวัติแมนแฮตทัน เพื่อสอบปากคำเคนนี่
ตอนเดินเข้าไปทีแรก ผมคิดเลย "แม่เจ้า"
เคนนี่ตรงกับภาพสเก็ตช์แมนนี่ เกริน ค่อนข้างเป๊ะๆ เลย
ผมมั่นใจเลยว่าเราจับแมนนี่ เกรินได้แล้วแน่นอน
เราถามเขาว่า "คุณมีบัตรของไอรีนได้ยังไง รู้จักไอรีนเหรอ"
"ใช่ ผมรู้จักเธอ"
"ผมว่าแม่ผมเป็นเพื่อนเธอนะ"
เราบอกว่า "เคนนี่ คิดถึงไอรีนบ้างสิ เธออาจจะยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง"
"เธออาจจะหายตัวไป"
"คุณอาจจะช่วยเราตามหาเธอได้ คุณช่วยบอกเรามาเถอะ"
"ถ้าเป็นแม่คุณบ้าง คุณจะรู้สึกยังไง"
เราเห็นแสงแห่งความหวังเล็กๆ
เขาน้ำตาคลอ ผมจำได้
ผมนึกว่าเขาจะเริ่มตอบเราบ้าง
แล้วเขาก็จะรับสารภาพ
แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา มันเหมือนเขาสับสวิตช์ในตัว
ท่าทีเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งเงียบ
เหมือนกลายเป็นหิน แล้วเขาก็ขอทนาย
ตอนออกมาจากที่นั่น ผมมั่นใจ 100 เปอร์เซ็นต์
ว่าเขามีส่วนสำคัญในการหายตัวไปของไอรีน
ซานเต ไคม์ส แม่ของเขา อยู่ที่สำนักงานของเอฟบีไอในเมือง
กำลังรอการแจ้งข้อหาคดีขโมยรถ
แล้วผมก็หวังว่าสายสืบที่ไปสอบปากคำเธอ
จะทำได้ดีกว่าทางเรา
แต่เธอก็ขอทนาย การสอบปากคำก็เลยหยุดลง
(เคนนี่ ไคม์ส - ซานเต ไคม์ส)
เราก็เลยทำการตรวจสอบประวัติพวกเขา
ว่าเคยโดนจับข้อหาอะไรมาบ้างในอดีต
เราพบว่าเคนนี่ไม่เคยมีคดีใหญ่ติดตัว
แล้วเราก็มาตรวจประวัติซานเต และ…
เราเชื่อไม่ลงเลยว่า เธอจะทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น
(เดลี่นิวส์ ปริศนาอีสต์ไซด์)
ครั้งหนึ่ง ฉันเคยได้ทำข่าว
เรื่องที่เกิดขึ้นกับไอรีน ซิลเวอร์แมนในนิวยอร์ก
แล้วฉันก็พบว่าซานเต ไคม์ส เคยเป็นเด็กกำพร้าตอนเด็กๆ
เธอย้ายบ้านไปมาอยู่เรื่อย
ไม่ว่าจะเป็นบ้านเด็กกำพร้า หรือบ้านเพื่อนของเพื่อน
เธอยากจนมากๆ
เธอได้พบเคนเนธ ไคม์ส ซีเนียร์เมื่อปี 1970
เขาทำธุรกิจก่อสร้าง แล้วก็เป็นเจ้าของเครือโรงแรมโมเตล
พวกเขามีบ้านหลายหลังในบาฮามาส
มีบ้านริมทะเลในโฮโนลูลู
มีบ้านในลาสเวกัส
พวกเขาใช้ชีวิตแบบชนชั้นสูงเลย
ไม่กี่ปีหลังจากได้พบกัน
เธอกับสามีก็มีลูก เคนเนธ ไคม์ส จูเนียร์
แน่นอนว่าสำหรับซานเต ไคม์ส เคนเนธเป็นเจ้าชายตัวน้อยของเธอ
แต่ซานเตก็ควบคุมทุกอย่างที่เคนเนธทำ
ถึงขั้นที่ว่าเธอตัดสินใจให้เขาเรียนที่บ้าน ไม่ส่งไปโรงเรียน
เคนนี่ทำตามที่แม่สั่ง ถ้าแม่บอกให้กระโดด เขาก็กระโดด
เธอรู้วิธีชักใยให้คนอื่นทำตามที่เธอต้องการ
ซานเตเป็นนักต้มตุ๋น
อย่าถ่ายตอนฉันไม่…
ผมว่าเธอมีชื่อปลอมสัก 11 ชื่อได้ ในประวัติการจับกุม
ซึ่งมีทั้งฉ้อโกงเงินประกัน ลักขโมย
ฉันคิดว่าซานเต ไคม์สรักในอันตราย
เธอชอบลองเสี่ยงว่า จะรอดคดีร้ายแรงแค่ไหนได้บ้าง
เธออ้างว่าสามีของเธอเป็นทูต
แล้วก็เคยได้รับเชิญไปงานเลี้ยง ที่จัดให้นายพลฟอร์ด
มีภาพถ่ายของเธอกับเคนเนธ ไคม์ส จับมือกับประธานาธิบดีฟอร์ด
จนวันนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ ว่าเธอผ่านหน่วยสืบราชการลับเข้าไปได้ยังไง
เธอมีวิธีการเดินเข้าห้อง
แล้วทุกคนจะต้องมองเธอ แล้วบอกว่า "ดูการแต่งตัวของเธอสิ"
"คุณพระ ดูเครื่องเพชรของเธอสิ เธอเหมาะกับที่นี่แน่นอน"
อีกเรื่องที่สะดุดตา
คือข้อหาใช้แรงงานทาสเมื่อปี 1985
(สองผัวเมียต้องข้อหาใช้แม่บ้านเยี่ยงทาส)
ซานเต ไคม์สจ้างคนจากเม็กซิโก มาทำความสะอาดบ้านหลังใหญ่ของเธอ
เธอปฏิบัติกับคนรับใช้แย่มากๆ
เธอขังแม่บ้านไว้ในห้อง
มีคนหนึ่งขึ้นให้การภายหลังในศาลชั้นไต่สวน
ว่าเธอถูกเตารีดนาบ
ซานเตได้ฉายาว่า "คุณนายมังกร"
(คุณนายมังกร เส้นทางอาชญากรรมบิดเบี้ยว)
นี่คือความบ้าที่แตกต่าง
เธอเป็นโรคจิต
ซานเตถูกตัดสินโทษจำคุกห้าปี
(เคนเนธ ไคม์ส ซีเนียร์)
แต่สามีเธอกลับไม่ถูกส่งฟ้องในคดีนั้น
เธอรับโทษสามปีจากห้าปี
(วันที่ 11 ธันวาคม ปี 1989 ซานเตถูกปล่อยตัวจากเรือนจำ)
แล้วเคนเนธ ไคม์ส ซีเนียร์ก็เสียเมื่อปี 1994 จากหลอดเลือดสมองโป่งพอง
ตอนเขาเสีย ชีวิตซานเตก็เสียศูนย์ไปเลย
เธอคิดว่า "ฉันจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปได้ยังไง"
ซานเตจะต้องชนะ เธอสนใจอยู่แค่นั้น
หลังจากที่พ่อเสีย แม่กับลูกชายก็ตัวติดกัน
ไม่ว่าทั้งคู่จะทำอะไร ก็จะทำด้วยกันเสมอ
การคบหากับครอบครัวไคม์ส เป็นเรื่องที่อันตรายมากๆ
คนรู้จักของพวกเขา ดูจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
หนึ่งในนั้นคือเดวิด แคซดิน
เดวิด แคซดินเป็นคนรู้จัก ของซานเตกับเคนเนธ ไคม์ส
จะเรียกว่าหุ้นส่วนธุรกิจก็ได้
เธอฉ้อโกงเงินกู้ โดยใช้บ้านของเดวิด แคซดินค้ำประกัน
ผมเชื่อว่าเขาได้รับสมุดใบแจ้งหนี้
เงินกู้จำนวน 250,000-300,000 ดอลลาร์ โดยที่เขาไม่ได้รู้เรื่องเลย
เขาก็เลยไปแจ้งตำรวจ
ไม่นานหลังจากนั้น
แคซดินก็ถูกพบเป็นศพ อยู่ในถังขยะใกล้สนามบินแอลเอเอ็กซ์
(ซานเต ไคม์ส - เคนนี่ ไคม์ส)
แต่ ณ ตอนนั้น กรมตำรวจแอลเอมีหลักฐานไม่พอ
ที่จะจับกุมซานเตกับเคนเนธ ไคม์ส ฐานฆาตกรรมเดวิด แคซดินได้
ณ ตอนนั้น ซานเตกับเคนนี่
ก็ได้หนีไปอีกฟากของประเทศด้วยรถที่ขโมยมา
เพื่อที่จะมาเช่าห้องอะพาร์ตเมนต์ ในบ้านของไอรีน
(วันที่ 5 กรกฎาคม ปี 1998 ไอรีนหายตัวไป)
มีการหารือกันว่า ควรส่งตัวพวกเขาไปดำเนินคดีที่แอลเอหรือไม่
ในข้อหาฆาตกรรมเดวิด แคซดิน หรือจะปล่อยไว้ที่นิวยอร์ก
ผมมีเรื่องจะบอก
ถ้ามีคนถูกฆ่าที่นี่ ในนิวยอร์กซิตี
คดีก็ควรอยู่ในนิวยอร์กซิตี จนกว่าจะคลี่คลายโดยสมบูรณ์
เชื่อผมเถอะ มันมีงานปริมาณมหาศาล
ที่เรายังต้องทำ
(คืนนี้ แมนแฮตทันตอนล่าง)
ข่าวช่องสี่ได้ถ่ายภาพลับเฉพาะ ของหน่วยสุนัขตำรวจเคไนน์
และเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน ลงไปที่ลานจอดรถใต้ดิน
ซึ่งรถที่เคนเนธ ไคม์สขับได้ถูกจอดเอาไว้
มีการออกหมายค้นรถลินคอล์นสีเขียว
เราเปิดท้ายรถ
ไม่เจออะไร มีแต่ขยะ
ทุกอย่างกองไว้ที่เบาะหลังของรถ
ในนั้นของเยอะไปหมดเลย
ใช้เวลาแปดชั่วโมงกว่าจะค้นรถจนทั่ว
เราได้กล่องปืนช็อตไฟฟ้ามา
เราเจอของเหลวใส
ที่ต่อมาระบุได้ว่าเป็นยาสลบ คล้ายยาเสียสาว
เราเจอบัตรประกันสังคมของไอรีน ซิลเวอร์แมน
พร้อมเอกสารอื่นๆ ที่มีชื่อไอรีนอยู่
เราเก็บวิกได้หลายรูปแบบ และอุปกรณ์ดักฟัง
มีสมุด 15 เล่มวางไว้ในรถ
มีบันทึกที่บ่งบอกการเคลื่อนไหว ของไอรีนโดยละเอียด
เวลาดูภาพรวมว่าเกิดอะไรขึ้น
นี่คือสิ่งที่บ่งบอกได้ชัดมากๆ
ในสมุดยังมีวิธีการยึดครองบ้านไอรีนด้วย
"จ้างทนาย ทำใบโอน ทำโฉนด"
แล้วก็มีเทปไมโครคาสเซ็ตที่เก็บได้จากรถ
พร้อมเทปคาสเซ็ตด้วย
เราเอาเทปเหล่านั้นมาฟัง
มีเทปหนึ่งที่ซานเตปลอมตัว
โทรมาหาไอรีน
บอกว่าเธอเป็นผู้โชคดีได้เที่ยวลาสเวกัสฟรี พักโรงแรมเซอร์คัสเซอร์คัส
เชิญนั่งก่อนนะคะ
โอเค
ฉันมีเซอร์ไพรส์ที่แสนวิเศษจะมาบอก
อะไรคะ
คุณได้รับแพ็กเกจเที่ยวฟรี
รวมทุกค่าใช้จ่าย ทั้งตั๋วเครื่องบิน โรงแรม
เป้าหมายของโทรศัพท์สายนี้ คือพยายามทำให้ไอรีน ซิลเวอร์แมน
บอกรหัสประกันสังคมผ่านทางโทรศัพท์
นั่งอยู่หรือเปล่าคะ
ใช่ค่ะ นั่งอยู่ แล้วก็อยากทราบว่า มีเงื่อนไขอะไรบ้างคะ
ไม่มีเงื่อนไขเลยค่ะ
ขอเลขรหัสประกันสังคมได้ไหมคะ
เธอพยายามถามข้อมูล
ที่จะเขียนลงบนโฉนดได้ ทำเอกสารปลอม อะไรต่างๆ
อืม ฉันจำเลขไม่ได้ บอกตรงๆ
ต้องขอเลขประกันสังคมค่ะ ถึงจะส่งข้อมูลให้ได้
เธอพยายามทุกทาง เพื่อจะเอาเลขรหัสจากไอรีน
แล้วไอรีนก็ไม่ยอมเลย
ส่งข้อมูลทุกอย่างมาก่อนค่ะ
ถ้าฉันถูกใจความคิดนี้
ฉันค่อยให้รหัสประกันสังคม
ด้วยข้อมูลทุกอย่างที่เราเก็บมาได้
นี่ไม่ใช่คดีคนหายอีกแล้ว
เรารู้เลยว่าเรากำลังสืบหาผู้ตาย จากคดีฆาตกรรม
ผมมีหมอดู หรือนักดูดวง คุณจะเรียกอะไรก็แล้วแต่
ทันทีที่ผมนั่งลง เขามองผม แล้วบอกว่า "เสียใจด้วยกับการสูญเสียนะ"
เขาบอกว่า "เพื่อนที่ดีของคุณไม่อยู่กับเราแล้ว"
ความเศร้าและอารมณ์ที่หนักหน่วง ถาโถมเข้ามาทันทีเลย
แล้วทันใดนั้น ผมก็ไม่ยอมรับความจริง
ผมบอกว่า "หมอดูอาจจะผิด ขอให้ครั้งนี้ดูผิดทีเถอะ"
ถึงจะรู้ว่านี่เป็นคดีฆาตกรรม
เราก็ยังรู้สึกว่าต้องมีศพถึงจะขังสองคนนี้ได้
เรารู้ว่าพวกเขาทำ แต่ถ้าไม่มีศพ
มันก็มีโอกาสสูงที่พวกเขาจะลอยนวล
ส่วนตัวผมนะ ผมโมโหมาก
ผมอยากกลับไปชกหน้าเคนนี่
แล้วเค้นเบาะแสจากเขาให้ได้
(วันที่ 19 กรกฎาคม ปี 1998 14 วันหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)
มีสายเบาะแสที่เปิดให้คนโทรเข้ามาแจ้ง
ข้อมูลเกี่ยวกับการพบเห็นรถลินคอล์นสีเขียว
เราติดตามทุกเบาะแสที่ได้รับ
เราไปค้นแถบเมโดว์แลนด์สที่นิวเจอร์ซีย์
เมโดว์แลนด์สไม่ใช่ที่ปิกนิกเลย
มันเป็นบริเวณหนองน้ำ หญ้าขึ้นสูง
มันแย่มาก
มันเป็นจุดค้นหาที่เหม็นและสกปรก
แต่ก็เหมาะกับการทิ้งศพ
เราเจอขยะทุกรูปแบบ เจอภาชนะถูกทิ้งทุกรูปแบบ
รวมทั้งกระเป๋า และสิ่งที่ผมเรียกว่า "ปลาขาวจากเกาะโคนีย์"
หมายถึงถุงยางใช้แล้ว ผ้าอนามัยใช้แล้ว
เราทุ่มสุดตัวเพื่อตามหาศพไอรีน ซิลเวอร์แมน
ทุกเบาะแสที่เข้ามาในคดีนี้ หรือคดีใดก็ตามจะต้องถูกสืบสวน
ถึงมันจะฟังดูบ้า แต่มีอยู่วันหนึ่ง
ผมจำได้ว่าผมอยู่ในออฟฟิศ
มีคนเอาซากไก่ตายเข้ามาในออฟฟิศ
สิ่งที่ทำให้ผมสนใจคือกลิ่น
มันเหม็นเน่า ฟุ้งกระจายไปทั่วออฟฟิศ
เราทราบมาว่าในทวารหนักของซากไก่ตัวนั้น
มีจดหมายอยู่ และจดหมายนั้นระบุว่า ศพไอรีน ซิลเวอร์แมนอยู่ไหน
ผมบอกว่า "รีบออกไปให้พ้นเลย"
ผมให้ลูกน้องพาเธอออกไปจากออฟฟิศ
แต่ลูกน้องผมก็ฉลาด พาทั้งไก่และคนถือ ไปที่แยกสาย 126 ตัดอัมสเตอร์ดัมอะเวนิว
ที่นั่นมีฟาร์มไก่ โรงงาน หรือจะเรียกอะไรก็แล้วแต่
พวกเขาเอาไก่ไปตรวจ
ส่วนผลการตรวจไก่นั้น
ไม่มีจดหมายอยู่ในทวารหนักของไก่
นั่นเป็นช่วงเวลาที่ขำขัน ช่วงหนึ่งในการสืบสวนครั้งนี้
แต่เราก็เผชิญแรงกดดันหนักมาก
ทุกเบาะแสที่แจ้งเข้ามาต้องได้รับการตอบรับ
(วันที่ 23 กรกฎาคม ปี 1998 18 วันหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)
แม่ลูกไคม์สยังถูกขังด้วยข้อหาขโมยรถอยู่
แล้วเราก็คอยฟังโทรศัพท์ของพวกเขา
เราได้ดักฟังสายโทรศัพท์จากซานเต ไคม์ส
ตอนคุยกับนักสืบเอกชนที่ทนายจำเลยจ้างมาให้
เธอบอกให้เขาไปเก็บกระเป๋า ที่โรงแรมเดอะพลาซ่า
แล้วตอนนั้น ผมกับสายสืบอีกนายก็ขึ้นรถ
ขับไปโดยเปิดหวอกับไซเรน ไปที่โรงแรมเดอะพลาซ่า
อดีตหัวหน้าหน่วยสืบสวน เป็นหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยที่นั่นอยู่
เขาบอกว่า "นักสืบเอกชนเพิ่งมาเอากระเป๋าไป"
เขาบอกชื่อมาให้
เราให้สายสืบอีกคน ช่วยสืบใบอนุญาตของนักสืบเอกชนรายนี้
ออฟฟิศของนักสืบเอกชน อยู่แถวศาลากลาง เราเลยไปที่นั่น
ตอนแรก เขาปฏิเสธเรื่องเก็บกระเป๋า แล้วเราก็บอกเขาไป
"ฟังนะ เรารู้ว่าคุณไปเอากระเป๋ามา"
"คิดว่าอยู่ดีๆ เรามาที่ออฟฟิศคุณได้ยังไง"
เขาก็เลยยอมมอบกระเป๋าให้เรา
นั่นน่าจะเป็นความคืบหน้า ครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งของคดีนี้
ในกระเป๋านั้น เราเจอปืนพกขนาด .22
ใบมอบอำนาจทนาย ที่มีลายเซ็นของไอรีน ซิลเวอร์แมน
แล้วเราก็ได้สำเนาโฉนดมาหนึ่งฉบับ
มีลายเซ็นของไอรีน ซิลเวอร์แมน
สิ่งที่ระบุไว้ในโฉนดก็คือ
บ้านกำลังจะถูกขายให้กับบริษัทแอตแลนติสกรุ๊ป
ซึ่งต่อมาเราก็ได้ทราบว่า
นั่นเป็นบริษัทฉากหน้าที่ซานเต ไคม์สสร้างขึ้น
เราทำการตรวจวิเคราะห์ลายมือ
และแน่นอน ผลก็คือเอกสารเหล่านี้เป็นของปลอม
เราเห็นว่ามันมีการรับรอง ลงนาม และลงวันที่โดยทนายคนหนึ่ง
เมื่อตามหาทนายคนนั้นเจอ เธอก็ถูกสอบปากคำ
ทนายให้การว่า เธอได้ไปที่บ้านของไอรีน ซิลเวอร์แมน
เธอเข้ามาเจอห้องที่มีแสงไฟสลัว
ห้องมันมืด
ซานเต ไคม์สแต่งตัวเป็นไอรีนอยู่บนที่นอน
ใส่วิกผมสีแดง มีอะไรบางอย่างปิดหน้า
คลุมผ้าไว้เหมือนใน "หนูน้อยหมวกแดง" เลย
เธอมีเอกสารประจำตัว ซึ่งเป็นเอกสารปลอมหรืออะไรก็แล้วแต่
ทนายรับรองให้ แล้วก็จบงาน
ทนายถูกเรียกมาชี้ตัว
ซานเตกับเคนนี่ ไคม์สที่สำนักงานอัยการเขต
ผมจำได้ว่านั่งอยู่กับซานเต ไคม์ส คุ้มกันเธอก่อนการชี้ตัว
ในห้องมีแค่เธอกับผม
เพราะรู้ว่าเธอเป็นนักต้มตุ๋น ผมเลยตัดสินใจจะไม่ประมาท
ไม่ยอมให้เธอชวนผมคุยเรื่องอะไรทั้งนั้น
สองนาทีต่อมา ผมกลับเล่าให้เธอฟัง
"ใช่ ผมหย่ากับภรรยา บ้านผมอยู่ยองเกอร์ส ลูกผมอายุสิบกับ 12 ขวบ"
ผมควรจะรู้ว่าไม่ควรให้เธอมายุ่งเกี่ยว
แต่เธอมีความสามารถที่ทำให้เราผ่อนคลายได้
ทำให้เราผ่อนคลายถึงขั้นที่
เราตอบได้ทุกคำถาม ทุกอย่างที่เธอถาม
นั่นคือวิธีที่เธอใช้ดึงข้อมูลจากคนอื่น
ฉันต้อง… หยุดก่อน
เพื่อเดินหน้าทำการหลอกลวง หรือฉ้อโกงอย่างที่เธอวางแผนไว้
(ซานเต ไคม์ส)
ทนายชี้ตัวซานเตได้ถูกต้อง
ไม่มีปัญหาเลย
(คนร้ายจ้องฮุบบ้านหรู)
เอกสารปลอมเหล่านั้น กลายเป็นหลักฐานสำคัญในคดีนี้
เพราะมันเป็นแรงจูงใจ
มันทำให้เห็นภาพที่เชื่อถือได้อย่างหนักแน่น
ว่าแม่ลูกไคม์สกำลังทำธุรกรรมฉ้อโกง
เพื่อให้ดูเหมือนไอรีน ซิลเวอร์แมน ยกบ้านให้พวกเขา
ถึงแม้เราจะไม่เจอศพ
เราก็มั่นใจว่าจะเดินหน้า ตั้งข้อหาฆาตกรรมกับพวกเขาได้
ห้าเดือนหลังจากไอรีนหายตัวไป เมื่อเดือนธันวาคม ปี 1998
ในที่สุด ซานเตกับเคนเนธ ไคม์ส ก็ต้องความผิดฐานฆาตกรรมโดยเจตนา
พวกเขาต้องความผิดข้อหาลักทรัพย์ ปล้นทรัพย์
พวกเขาต้องความผิดข้อหาแอบฟัง
รวมๆ ข้อหาแล้ว 84 กระทง
จำนวนข้อหาเยอะมากนะ
จากห้องขังในเรือนจำ ไคม์สอ้างตนเป็นผู้บริสุทธิ์
ช่วยฉันด้วย
ฉันขอใช้สิทธิ์ตามรัฐธรรมนูญของเรา
ในการขอผู้พิพากษา การไต่สวน และสถานที่ไต่สวนที่เป็นธรรม
เพื่อจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นถึงความบริสุทธิ์ ของลูกชายหนุ่มน้อยที่แสนดีของฉัน
สิ่งที่แปลกก็คือจำนวนครั้งที่ซานเตกับเคนนี่ ไคม์ส
ได้ออกสื่อระหว่างรอการไต่สวน
ฉันกับลูกเป็นผู้บริสุทธิ์
มีการกลบเกลื่อนอันเลวร้ายครั้งใหญ่เกิดขึ้น
ตำรวจได้ทำผิดพลาดมหันต์
คุณถูกชักนำให้เกิดความคิดแบบหนึ่งกับเรา
ซึ่งไม่เป็นความจริงเลยแม้แต่น้อย
เราเป็นผู้บริสุทธิ์
เป็นละครตบตาที่ใช้ได้เลย
พวกเขาถูกนำเสนอ ว่าถูกดำเนินคดีโดยไม่มีเหตุอันควร
"ดูลูกฉันสิ คุณว่าเขาดูเหมือนฆาตกรเหรอ"
"ซิกซ์ตี้มินิตส์" เชิญแม่ลูกไคม์ส ไปสัมภาษณ์เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
ความสัมพันธ์ดูไม่เหมือนแม่ลูกเลยสักนิด
พวกเขากุมมือกัน
แล้วเคนนี่ก็ชมหน้าตาของแม่
ผมคิดว่าแม่เป็นคนที่สวยงาม ทั้งในทางจิตวิญญาณและสติปัญญา
และทางร่างกายด้วย
มันเป็นเรื่องที่แปลกสุดๆ ที่ได้เห็น
จากแม่กับลูกชายที่โตแล้ว
มีการคาดเดาว่า พวกเขามีความสัมพันธ์ชู้สาวร่วมสายเลือด
ส่วนตัวฉันไม่เชื่อนะ
ฉันเชื่อว่า
เธอควบคุมทุกแง่ในชีวิตของลูก
หันมาซิ เคนนี่
เธอเลี้ยงเคนนี่ให้เป็นฆาตกร
คดีนี้ขึ้นศาลไต่สวนในเดือนมกราคม ปี 2000
ประมาณปีครึ่งหลังจากไอรีนหายตัวไป
กลยุทธ์หลักของจำเลยก็คือ
"คุณจะเอาผิดได้ยังไงในเมื่อไม่มีศพ"
ผมไม่แน่ใจว่าจะแก้ต่างทางอื่นได้อีกไหม
แต่เราก็ทำการไต่สวนยาวนานถึงสี่เดือน
แล้วคดีก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น
ทั้งซานเตและเคนนี่ ไคม์สถูกตัดสินว่ามีความผิด
ในทุกๆ ข้อกล่าวหา
ทั้งคู่จะได้รับโทษขั้นต่ำ 125 ปีถึงตลอดชีวิต
ซานเตคิดจริงๆ ว่าตัวเองฉลาดกว่าคนอื่น
แผนเหล่านี้สนองความต้องการ
แล้วเธอก็ต้องการมัน เหมือนแดรกคูลาต้องการเลือด
ผมขอบอกเรื่องนี้ไว้ด้วย
พวกเขามีรายชื่อชาวนิวยอร์กอีก 16 คน
ที่ตกเป็นเป้าของแม่ลูกไคม์ส
เราตรวจสอบให้แน่ใจว่าทุกคนปลอดภัยดี
(วันที่ 10 ตุลาคม ปี 2000 2 ปีหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)
เดือนตุลาคมปี 2000 ตอนที่ซานเตกับเคนนี่
กำลังรอการส่งตัวไปยังรัฐฟลอริดา
ที่พวกเขาจะถูกดำเนินคดีฆาตกรรมเดวิด แคซดิน
ฉันได้รับมอบหมายให้ผลิตสารคดีให้ช่องคอร์ตทีวี
สุดท้ายเคนนี่ก็ตกลงให้สัมภาษณ์ออกกล้องกับฉัน
(ทัณฑสถานคลินตัน)
เขาเดินเข้ามา ท่าทางน่ากลัว
ตาเขาเป็นสีดำมืดสุดๆ
จ้องเขม็งมาที่ฉันเลย
ตากล้องกับฝ่ายเสียงเริ่มบันทึก
ในเวลา 40 นาที เขาขอพักถึงสามครั้ง
ขออนุญาตนะครับ อีกสักห้าถึงสิบนาทีเราพักหน่อยได้ไหมครับ
พักครั้งสุดท้าย เขาถามว่า "ช่วยหาอะไรให้ผมกินหน่อยได้ไหม"
ฉันก็เลยไปที่ตู้กดขนม
ฉันยื่นของไปให้เขา
ยังไม่ทันรู้ตัว เขาก็มาล็อกคอฉัน
เขาบอกฉันว่า "นี่คือการจับตัวประกัน"
เสียงไซเรนดังขึ้น
เคนนี่สังเกตว่าตากล้องกำลังถ่ายอยู่
เขาบอกว่า "หยุดกล้องเดี๋ยวนี้นะ"
ตากล้อง ถอยไป
การอยู่ใกล้เขาขนาดนั้นมันน่าขยะแขยง
ฉันรู้สึกได้ว่าหัวใจเขาเต้นแรงอยู่ที่หลังฉัน
ฉันรู้สึกได้ถึงหยาดเหงื่อของเขา
ฉันจำได้ว่าเขาสะบัดปากกา
ทันใดนั้นฉันก็คิดว่า "เขาจะใช้ปากกาด้ามนี้แทงฉัน"
เจ้าหน้าที่เรือนจำที่เข้ามาในห้องก็บอกว่า
"เคนเนธ ใจเย็นๆ"
"นายทำแบบนี้ไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา"
ฉันพูดกับเขาว่า "คุณทำแบบนี้ทำไม"
ทันใดนั้น เขาก็ตอบว่า
"แม่ผมแก่แล้ว ขึ้นไต่สวนอีกรอบไม่ไหวแล้ว"
"ผมอยากให้ส่งผมกับแม่ไปที่แคนาดา"
มันน่ากลัวมากจริงๆ
ห้าชั่วโมงอันยาวนานผ่านไป
ฉันถามเขาว่า "เคนเนธ คุณสวดภาวนาเป็นไหม"
"เรามาสวดภาวนาด้วยกัน"
เขาบอกว่า "เป็นสิ"
แล้วความสงบก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา
หลังจากสวดภาวนาด้วยกัน นักเจรจาตัวประกันก็บอกกับเคนนี่ว่า
"เคนนี่ นี่มันนานพอแล้ว"
เขาบอกว่า "นี่นามบัตรผม ให้ผมช่วยคุณนะ"
เคนนี่ไปคว้านามบัตร ซึ่งแปลว่าเขาปล่อยฉันด้วย
มันเลยเป็นโอกาสให้ฉันหนีออกมาจากห้องนั้น
มีคนเข้าไปในนั้นอย่างน้อยครึ่งโหล
ทุกคนรุมเขา
ฉันไม่ได้หันกลับไปมองเลย ฉันหนีต่อไป
แต่ฉันรู้สึกโชคดีมากที่ยังมีชีวิตอยู่
(เดือนพฤศจิกายน ปี 2003 ลอสแอนเจลิส)
เคนเนธ ไคม์สช่วยแม่ของเขา ฆ่าเศรษฐีนีแม่หม้าย
ตอนนี้เขารับสารภาพในฆาตกรรมอีกคดี
เขาทำให้ห้องพิจารณาคดี ในลอสแอนเจลิสต้องแปลกใจ
จากการยอมรับผิด ฐานฆาตกรรมนักธุรกิจ เดวิด แคซดิน
เขาทำข้อตกลงให้ความร่วมมือ
กับสำนักงานอัยการเขตแอลเอ
ซึ่งเขาให้การเอาผิดแม่ตัวเอง
(หนุ่มสารภาพคดีฆ่าทิ้งศพเศรษฐี)
เขารับสารภาพในคดีฆาตกรรมเดวิด แคซดิน
(คนร้ายฆ่าไอรีนอย่างไร)
และคดีฆาตกรรมไอรีน ซิลเวอร์แมน
(แล้วแม่ก็สั่ง "ทำซะ")
เพื่อแลกกับการไม่ต้องรับโทษประหารชีวิต
สำหรับตัวเขาเองและแม่
(ซานเต ไคม์ส)
เคนนี่บอกว่าไอรีน ซิลเวอร์แมน มาเคาะประตูห้องเขา
เขาลากเธอเข้าห้องอะพาร์ตเมนต์
ช็อตไฟฟ้าเธอจนล้มลงกับพื้น
แล้วก็บีบคอเธอจนตาย
แล้วใช้ม่านอาบน้ำมาห่อศพ
มัดเอาไว้ด้วยเทปกาว
ยัดศพใส่กระเป๋า
แล้วเอาไปไว้ท้ายรถ
ขับเข้าเมืองผ่านอุโมงค์ลินคอล์น
เขาบอกว่า "ผมเจอถังขยะ"
"ผมเอาศพเธอไปไว้ในถังขยะ จบแค่นั้น"
ความยุติธรรมบังเกิดแล้ว
แต่เราก็ไม่เจอศพไอรีน
มันจะหลอกหลอนผมไปจนวันตาย
ที่ผู้หญิงดีๆ แบบนั้น
ที่มีส่วนสร้างประโยชน์ให้กับสังคมจริงๆ
ไม่ได้มีฉากสุดท้ายในชีวิต จากการไม่ได้ทำพิธีฝังศพ
ในใจผม นี่เป็นคดีที่ยังปิดไม่ลง
ผมหวังว่าสักวันเราจะเจอศพเธอ แล้วจะมีดีเอ็นเอ
จะมีคนโทรมาบอกผมว่า "นี่ เราเจอไอรีนแล้ว"
ผมคิดว่ามันจะเกิดขึ้นไหม ก็ไม่คิดหรอก
แต่ผมหวังไหมว่ามันจะเกิดขึ้น แน่นอน
ผมอยากรับโทรศัพท์สายนั้น ผมอยากรับจริงๆ
ผมใช้เวลาอย่างน้อยสิบปีกว่าจะทำใจได้
ว่ามีคนฆ่าเธอจริงๆ
ผมเคยเพ้อฝันว่าคนร้ายขังไอรีนไว้ที่ไหนสักแห่ง
เอาเธอไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง ในเมืองเล็กๆ ที่ไหนสักแห่ง
บางทีเธออาจจะกลับมา
แต่น่าเศร้า ในช่วงหลายปีมานี้ ผมทำใจแล้ว
ผมทำใจยอมรับได้แล้วว่าเธอไม่อยู่กับเราแล้ว
แต่เธอก็ยิ้มให้ผมจากบนฟ้าทุกวัน
ทุกครั้งที่ผมข้ามถนนสาย 65 ผมเงยหน้ามองบ้านสวยๆ ของเธอเสมอ
ผมสวัสดีเธอเงียบๆ ในใจ
แล้วก็บอกในใจเงียบๆ ว่าผมคิดถึงเธอ
(ปี 2010)
(ตอนต่อไป)
ผมได้รับแจ้งว่ามีแขกเจอปัญหา
น้ำรั่วในห้องอย่างแรง
โซโฮเฮาส์เป็นคลับหรูที่เอ็กซ์คลูซีฟมากๆ
แล้วเรากลับเจอศพหญิงสาวในอ่างอาบน้ำ
ชื่อผู้ตายคือซิลวี่ คาเชย์ เพศหญิง อายุ 33 ปี
เธอเป็นนักออกแบบแฟชั่น นักออกแบบชุดว่ายน้ำ
เธอเป็นสมาชิกที่เพียบพร้อมสำหรับโซโฮเฮาส์
เธอเช็กอินกับแฟนหนุ่ม แล้วเขาก็หายตัวไป
ใช่ครับ มันน่าสงสัย
แล้วเราก็เจออีเมลบอกว่า "ไปตายซะ"
เราเริ่มจะเห็นภาพ
มีบางสถานการณ์ที่เราหวังว่าจะไม่มีวันได้เจอ
สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะลืมได้เลย
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา น มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะลืมได้เลย