WEBVTT

00:00:06.172 --> 00:00:07.882 align:center
(บนเกาะแมนแฮตทัน)

00:00:07.966 --> 00:00:11.094 align:center
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย
ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)

00:00:11.177 --> 00:00:13.304 align:center
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)

00:00:13.388 --> 00:00:16.599 align:center
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม
ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)

00:00:16.683 --> 00:00:20.186 align:center
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)

00:00:21.062 --> 00:00:22.105 align:center
สวัสดี

00:00:22.731 --> 00:00:23.982 align:center
ผมชื่อเคนเนธ ไคม์ส

00:00:25.734 --> 00:00:26.818 align:center
คุณไม่ได้รู้จักผมจริงๆ

00:00:27.402 --> 00:00:29.404 align:center
คุณอาจจะคิดว่ารู้จักผม แต่คุณไม่รู้จักหรอก

00:00:30.321 --> 00:00:33.158 align:center
คุณอาจจะคิดว่ารู้จักแม่ผม แต่คุณไม่รู้จักหรอก

00:00:33.241 --> 00:00:35.535 align:center
ฉันกับลูกเป็นผู้บริสุทธิ์

00:00:36.202 --> 00:00:39.622 align:center
มีการกลบเกลื่อนอันเลวร้ายครั้งใหญ่เกิดขึ้น

00:00:39.706 --> 00:00:42.333 align:center
ตำรวจได้ทำผิดพลาดมหันต์

00:00:47.714 --> 00:00:49.340 align:center
เรื่องซานเตกับเคนเนธ ไคม์ส

00:00:49.424 --> 00:00:53.678 align:center
มันมีอะไรมากกว่าความสัมพันธ์แบบแม่ลูก

00:00:54.971 --> 00:00:59.517 align:center
หลายคนที่เข้ามาในชีวิตแม่ลูกไคม์สหายตัวไป

00:00:59.601 --> 00:01:02.312 align:center
มีคนโทรบอกผมว่าไอรีน เพื่อนผมหายตัวไป

00:01:02.395 --> 00:01:07.358 align:center
เราได้รับแจ้งว่าไฮโซวัย 82 ปี
หายตัวไปจากบ้านของเธอ

00:01:07.442 --> 00:01:09.360 align:center
ทุกวัน ไม่เว้นวันไหนเลย

00:01:09.444 --> 00:01:12.572 align:center
ผมจะได้รับสายจากสำนักงานอธิบดีกรมตำรวจ

00:01:12.655 --> 00:01:15.784 align:center
โทรมาถามคำถามง่ายๆ ว่า "ไอรีนอยู่ที่ไหน"

00:01:18.328 --> 00:01:21.122 align:center
เราไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่เราภาวนาให้เธอ

00:01:21.206 --> 00:01:24.375 align:center
ฉันภาวนากับลูกตอนห้าทุ่มทุกคืน

00:01:24.459 --> 00:01:28.505 align:center
เราภาวนาให้เธอปลอดภัย
แต่เราไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน

00:01:28.588 --> 00:01:32.467 align:center
เราเป็นผู้บริสุทธิ์
แล้วถ้าเราได้ใช้สิทธิ์ของเรา เราจะพิสูจน์

00:01:39.349 --> 00:01:42.310 align:center
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ
ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้

00:01:44.187 --> 00:01:47.398 align:center
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว
คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา

00:01:48.316 --> 00:01:52.278 align:center
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด

00:01:53.029 --> 00:01:55.240 align:center
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก

00:01:56.199 --> 00:01:57.450 align:center
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

00:01:59.285 --> 00:02:02.622 align:center
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน

00:02:03.414 --> 00:02:06.334 align:center
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน

00:02:07.043 --> 00:02:10.630 align:center
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก

00:02:12.924 --> 00:02:13.758 align:center
หน่วยนี้เท่านั้น

00:02:14.801 --> 00:02:18.471 align:center
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม
นิวยอร์ก)

00:02:26.396 --> 00:02:29.274 align:center
เมื่อปี 1997 ผมเป็นตำรวจ
ในนิวยอร์กซิตีได้สิบปีแล้ว

00:02:29.357 --> 00:02:32.318 align:center
ตอนนั้นผมได้เลื่อนขั้น
เป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนระดับสาม

00:02:32.402 --> 00:02:35.989 align:center
แล้วผมก็ได้ย้ายจากโรงพักเขต 34
ในวอชิงตันไฮต์ส

00:02:36.072 --> 00:02:39.492 align:center
ไปอยู่เขต 19
ซึ่งก็คืออัปเปอร์อีสต์ไซด์ในแมนแฮตทัน

00:02:41.161 --> 00:02:42.996 align:center
(บาเลนเซียกา - วาเลนติโน
โดลเชแอนด์กับบานา)

00:02:43.079 --> 00:02:44.205 align:center
(เดอะคาร์ไลล์)

00:02:44.289 --> 00:02:47.125 align:center
น่าจะเป็นย่านที่รวยที่สุดในนิวยอร์กซิตี

00:02:47.792 --> 00:02:51.462 align:center
เราก็เจอคดีฆาตกรรม
แต่แน่นอนว่าไม่เยอะเท่าเขตอื่น

00:02:51.546 --> 00:02:55.508 align:center
อยู่เขตนั้นได้ปีเดียว
ก็มีคดีปล้นครั้งใหญ่ที่ฟิฟธ์อะเวนิว

00:02:55.592 --> 00:02:58.970 align:center
เราก็เลยไปที่เกิดเหตุ
ที่นั่นคืออะพาร์ตเมนต์ของแมรี่ ไทเลอร์ มัวร์

00:02:59.053 --> 00:03:01.431 align:center
นั่นเป็นคดีแบบที่เราได้ทำ

00:03:02.640 --> 00:03:05.685 align:center
เขตนี้รับผิดชอบพื้นที่
ตั้งแต่ถนนสาย 59 ไปจนถึง 95

00:03:05.768 --> 00:03:08.021 align:center
จากฟิฟธ์อะเวนิว ไปจนถึงอีสต์ริเวอร์

00:03:08.104 --> 00:03:09.189 align:center
เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่

00:03:09.272 --> 00:03:13.443 align:center
ที่นั่นมีตึกไฮไรส์ทุกรูปแบบ
ประชากรหนาแน่นมากๆ

00:03:13.943 --> 00:03:15.904 align:center
ตอนผมย้ายมา ผมก็มีอาการคัลเจอร์ช็อก

00:03:15.987 --> 00:03:19.157 align:center
ย้ายครั้งเดียวเปลี่ยนจากห้องใต้ดิน
ไปอยู่เพนต์เฮาส์

00:03:20.325 --> 00:03:24.871 align:center
(วันที่ 4 กรกฎาคม ปี 1998)

00:03:24.954 --> 00:03:26.247 align:center
(วันที่ 5 กรกฎาคม ปี 1998)

00:03:26.331 --> 00:03:29.834 align:center
เมื่อปี 1998 สุดสัปดาห์วันประกาศอิสรภาพ

00:03:29.918 --> 00:03:32.503 align:center
ทั้งเมืองกลายเป็นเมืองผี
โดยเฉพาะแถบอัปเปอร์อีสต์ไซด์

00:03:32.587 --> 00:03:35.215 align:center
ทุกคนไปบ้านแถบแฮมป์ตันส์ที่ลองไอแลนด์

00:03:36.257 --> 00:03:39.761 align:center
วันที่ 5 กรกฎาคม
มีผมกับสายสืบอีกสองนายเข้ามาทำงาน

00:03:39.844 --> 00:03:41.054 align:center
คนอื่นหยุดกันหมด

00:03:41.137 --> 00:03:42.764 align:center
(18:32 น.)

00:03:43.348 --> 00:03:45.642 align:center
มีโทรศัพท์แจ้งเหตุคนหาย

00:03:45.725 --> 00:03:49.562 align:center
จากลูกจ้างคนหนึ่ง
ของผู้หญิงวัย 82 ปี ชื่อไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:03:50.855 --> 00:03:53.483 align:center
ผมเป็นสายสืบรุ่นน้อง อีกสองคนก็เลยบอกว่า

00:03:53.566 --> 00:03:56.527 align:center
"ไอ้น้อง เอางานนี้ไป"
ผมก็แบบ "โธ่ ให้ตายสิ"

00:03:57.528 --> 00:04:00.365 align:center
ไม่มีใครอยากทำคดีคนหายหรอก

00:04:00.448 --> 00:04:05.411 align:center
มันมักจะเป็นคนที่หนีออกจากบ้าน
หรือไปเที่ยวช่วงสุดสัปดาห์

00:04:05.495 --> 00:04:06.996 align:center
แล้วไม่ได้บอกใคร

00:04:07.080 --> 00:04:09.707 align:center
ปกติพวกเขาก็กลับมา แล้วคดีก็ถูกปิดไป

00:04:10.375 --> 00:04:12.377 align:center
แต่เราก็ต้องตรวจสอบ

00:04:13.753 --> 00:04:16.631 align:center
เราก็เลยไปที่บ้านของเธอ

00:04:17.298 --> 00:04:22.553 align:center
มันอยู่ในช่วงตึกสวยๆ บนถนนสาย 65
ถัดจากแมดิสันอะเวนิว

00:04:26.474 --> 00:04:28.601 align:center
ตอนนั้นผมเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนระดับสอง

00:04:28.685 --> 00:04:31.854 align:center
ที่โตมาในโครงการเคหะในอีสต์ฮาร์เล็ม

00:04:31.938 --> 00:04:33.773 align:center
สิ่งแรกที่ผมคิดคือ

00:04:33.856 --> 00:04:38.278 align:center
"นี่อาจจะเป็นครั้งแรก
ที่ผมได้เข้าตึกราคาหลายล้านดอลลาร์"

00:04:38.361 --> 00:04:44.534 align:center
บ้านนั้นเป็นตึกหินปูนห้าชั้น สวยมาก
มีเพนต์เฮาส์ มีดาดฟ้า

00:04:44.617 --> 00:04:48.162 align:center
มีตึกไม่กี่หลังที่ผมเคยเข้าไปแล้วตะลึง

00:04:48.246 --> 00:04:53.710 align:center
ขนาดที่ว่า "ว้าว ที่นี่มันแพงมากๆ
ผู้หญิงคนนี้รวยจริงๆ"

00:04:53.793 --> 00:04:57.088 align:center
ตอนเราเข้าไปในบ้านครั้งแรก ที่นั่นไม่มีใครอยู่

00:04:57.171 --> 00:05:01.592 align:center
ยกเว้นแม่บ้านของไอรีน ซิลเวอร์แมน
กับเจฟฟ์ที่เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเธอ

00:05:02.302 --> 00:05:03.886 align:center
ลูกจ้างของเธอบอกเราว่า

00:05:04.595 --> 00:05:07.098 align:center
"เมื่อคืนเธอจัดงานเลี้ยงวันประกาศอิสรภาพ"

00:05:07.181 --> 00:05:09.684 align:center
"เธอมีแขกมาเยอะ ทุกคนสนุกกันมากๆ"

00:05:09.767 --> 00:05:12.687 align:center
เช้าวันต่อมา เวลาประมาณ 11:45 น.

00:05:12.770 --> 00:05:15.189 align:center
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ลูกจ้างคนไหนได้เจอเธอ

00:05:15.273 --> 00:05:17.150 align:center
ไอรีนกำลังจะไปงีบหลับ

00:05:17.233 --> 00:05:21.529 align:center
ต่อมาประมาณสี่โมงครึ่งถึงห้าโมงเย็น

00:05:21.612 --> 00:05:25.575 align:center
มาร์ตาก็ไปเคาะประตูห้องนอนของไอรีน

00:05:25.658 --> 00:05:27.201 align:center
ไอรีนไม่ตอบ

00:05:27.285 --> 00:05:30.246 align:center
เธอเข้าไปในห้อง แล้วก็เห็นว่าไอรีนไม่อยู่

00:05:33.166 --> 00:05:37.587 align:center
ผมไม่มีวันลืมเลย
นั่นเป็นวันที่เศร้าที่สุดวันหนึ่งในชีวิตผม

00:05:37.670 --> 00:05:40.048 align:center
โทรศัพท์ดังขึ้น เจฟฟ์โทรมา

00:05:40.131 --> 00:05:44.469 align:center
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว
ผมรู้เลยว่ามีเรื่องร้ายแรงมากๆ

00:05:44.552 --> 00:05:47.430 align:center
และผิดปกติเกิดขึ้น

00:05:47.513 --> 00:05:51.434 align:center
เจฟฟ์ถามว่า "ไอรีนอยู่กับคุณหรือเปล่า"
ผมตอบว่า "ไม่"

00:05:52.018 --> 00:05:54.604 align:center
ต่อมา เจฟฟ์ก็บอกว่า

00:05:54.687 --> 00:05:57.190 align:center
"เราทุกคนหวังว่าไอรีนจะอยู่กับคุณ"

00:05:57.273 --> 00:05:59.192 align:center
เพราะปกติเราจะมาเจอกันในวันอาทิตย์

00:05:59.275 --> 00:06:01.652 align:center
เขาบอกว่า "เธอหายไปตั้งแต่เที่ยงแล้ว"

00:06:01.736 --> 00:06:04.197 align:center
ผมก็ถาม "เกิดอะไรขึ้น"
เขาบอกว่า "เราก็ไม่รู้"

00:06:04.280 --> 00:06:06.741 align:center
ผมเลยบอกว่า "เดี๋ยวผมรีบไปหา"

00:06:08.242 --> 00:06:10.912 align:center
ตอนผมไปถึงบ้าน ลูกจ้างเธอทุกคนอยู่ที่นั่น

00:06:10.995 --> 00:06:14.290 align:center
อยู่ดีๆ ทุกคนก็ทำอะไรไม่ถูก

00:06:14.374 --> 00:06:17.502 align:center
เพราะคุณนายของบ้านหายตัวไป

00:06:19.754 --> 00:06:23.299 align:center
ลูกจ้างของเธอบอกว่า
ไอรีนไม่มีทางออกจากบ้านคนเดียว

00:06:23.383 --> 00:06:26.427 align:center
เธอจะมีคนไปด้วยเสมอ
ไม่ว่าจะไปซื้อของหรือไปไหน

00:06:26.511 --> 00:06:27.845 align:center
ต้องมีคนไปกับเธอเสมอ

00:06:28.638 --> 00:06:33.017 align:center
แต่ลูกน้องเธอก็บอกว่าผู้หญิงคนนี้ฉลาดเป็นกรด

00:06:33.101 --> 00:06:36.270 align:center
เธอไม่ได้เป็นอัลไซเมอร์
สมองเสื่อม หรืออะไรแบบนั้นเลย

00:06:37.313 --> 00:06:38.898 align:center
เราค้นบ้านทั้งหลัง

00:06:40.274 --> 00:06:43.069 align:center
เราเริ่มตามหาแขกที่มางานเลี้ยง

00:06:43.152 --> 00:06:46.030 align:center
ถามชื่อมา เพื่อจะไปสอบปากคำพวกเขาด้วย

00:06:47.824 --> 00:06:50.326 align:center
ลูกจ้างบอกว่ามีกุญแจบางดอกหายไป

00:06:50.410 --> 00:06:53.121 align:center
ไม่ใช่แค่นั้น พวกเขาบอกด้วย
ว่าไอรีนพกเงินติดตัวเสมอ

00:06:53.204 --> 00:06:55.415 align:center
พวกเขาบอกว่าเงินหายไป 10,000 ดอลลาร์

00:06:55.498 --> 00:06:58.835 align:center
แล้วก็พาเราไปดูที่เก็บเงินของเธอ

00:06:58.918 --> 00:07:00.378 align:center
ซองมันหายไป

00:07:01.379 --> 00:07:06.676 align:center
ลูกจ้างของเธอบอกเราว่า
เธอปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนครอบครัว

00:07:08.428 --> 00:07:11.764 align:center
ผมจำได้ว่าผมประทับใจเลย
ที่ทุกคนห่วงใยไอรีนกันขนาดนั้น

00:07:13.141 --> 00:07:16.561 align:center
เรื่องนั้นบ่งบอกถึงตัวตน
ของไอรีน ซิลเวอร์แมนได้ดีมาก

00:07:16.644 --> 00:07:21.315 align:center
การที่ลูกจ้างรักคุณขนาดนั้น
อุทิศตัวให้คุณ หวังดีกับคุณ

00:07:24.527 --> 00:07:26.904 align:center
พวกเขาบอกเราว่าไอรีนไม่มีครอบครัว

00:07:26.988 --> 00:07:30.950 align:center
เธอเป็นไฮโซ ถ้าเธอชอบคุณ
เธอก็จะรับคุณเป็นเพื่อนทันทีเลย

00:07:31.033 --> 00:07:33.661 align:center
ชวนคุณไปงานเลี้ยง ชวนคุณไปบ้าน

00:07:33.744 --> 00:07:35.413 align:center
แค่นั้นเลย คุณก็คือครอบครัวของเธอ

00:07:36.247 --> 00:07:39.459 align:center
ยิ่งผมได้รู้ว่าเธอเป็นใคร
ผมก็ยิ่งชอบเธอมากจริงๆ

00:07:39.542 --> 00:07:41.627 align:center
ผมยิ่งอยากใช้เวลาอยู่กับเธอ

00:07:43.129 --> 00:07:46.549 align:center
เวลาเธอจัดงานเลี้ยง
เธอจะเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจ

00:07:46.632 --> 00:07:49.635 align:center
เหมือนในหนังเลย เรื่อง "อานตี้เมม"

00:07:50.386 --> 00:07:54.724 align:center
อลันคนดี ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอ
เอ็ดน่า ฉันโทรหาเมื่อวาน ไหนล่ะ…

00:07:54.807 --> 00:07:56.976 align:center
- สวัสดีครับ เมม
- สวัสดีค่ะ เดี๋ยวมาหานะ

00:07:57.977 --> 00:08:00.438 align:center
เธอเป็นจุดสนในงานเหนือกว่าใคร

00:08:00.521 --> 00:08:03.774 align:center
ผมได้เจอไอรีน ซิลเวอร์แมน
ครั้งแรกเมื่อปี 1994

00:08:03.858 --> 00:08:07.320 align:center
ตอนนั้นผมอยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพ

00:08:07.403 --> 00:08:12.658 align:center
ผมเป็นดีไซเนอร์ชาวเอเชียคนแรก
ที่ได้รับการสนับสนุนจากแอนนา วินทัวร์

00:08:12.742 --> 00:08:15.661 align:center
ผมไปงานเลี้ยงคริสต์มาสอีฟสุดหรู

00:08:16.829 --> 00:08:19.540 align:center
เพื่อนผมเข้าไปในครัว

00:08:19.624 --> 00:08:23.127 align:center
เธอบอกว่า "มาดามใหญ่มาถึงแล้ว"

00:08:23.211 --> 00:08:25.630 align:center
"คุณต้องไปเจอเธอให้ได้
ทุกคนอยากรู้จักเธอทั้งนั้น"

00:08:27.006 --> 00:08:28.508 align:center
มีคนพาผมไปแนะนำกับเธอ

00:08:28.591 --> 00:08:31.219 align:center
ถึงเธอจะตัวเล็ก
สูงแค่ประมาณ 150 เซนติเมตร

00:08:31.302 --> 00:08:33.012 align:center
แต่เธอยิ่งใหญ่มากๆ

00:08:33.095 --> 00:08:36.015 align:center
เธอสวยหรูมากๆ จากการแต่งตัว

00:08:36.098 --> 00:08:37.975 align:center
จากวิธีการวางตัว

00:08:39.268 --> 00:08:41.479 align:center
เธอบอกว่า "คุณต้องมาดื่มชากับฉันนะ"

00:08:42.855 --> 00:08:45.149 align:center
ผมอยู่ในงานจนหลังเที่ยงคืน

00:08:45.233 --> 00:08:47.401 align:center
เราได้มีช่วงเวลาที่สนุกที่สุด

00:08:47.485 --> 00:08:49.820 align:center
แล้วเธอก็มีเรื่องเล่าที่สนุกที่สุดเลยด้วย

00:08:50.821 --> 00:08:55.243 align:center
ตอนอายุ 17 เธอเป็นนักเต้นบัลเลต์ที่เรดิโอซิตี

00:08:57.912 --> 00:09:01.832 align:center
ในการแสดงรอบหนึ่ง
ซามูเอล ซิลเวอร์แมนเข้ามาชม

00:09:01.916 --> 00:09:04.085 align:center
แล้วเขาก็หลงใหลไอรีนมากๆ

00:09:05.878 --> 00:09:08.422 align:center
หลังจากจีบกัน พวกเขาก็แต่งงานกัน

00:09:08.506 --> 00:09:10.091 align:center
ไอรีนเล่าว่าเขาทำงานด้านการเงิน

00:09:10.174 --> 00:09:14.220 align:center
แล้วจากนั้น ไอรีนก็เริ่มได้ใช้ชีวิตที่สวยหรูมากๆ

00:09:16.973 --> 00:09:19.058 align:center
หลังจากที่สามีเสียไป

00:09:19.141 --> 00:09:22.937 align:center
เธอก็เริ่มจะเหงาเล็กน้อยในบ้านหลังมหึมา

00:09:23.020 --> 00:09:25.064 align:center
ดังนั้น เพื่อหาความสนุกใส่ตัว

00:09:25.147 --> 00:09:28.651 align:center
เธอเลยปล่อยห้องสวยๆ ให้คนรวยมากๆ มาเช่า

00:09:28.734 --> 00:09:31.279 align:center
สำหรับคนที่ไม่อยากไปพักโรงแรม

00:09:37.326 --> 00:09:41.998 align:center
ลูกจ้างของเธอบอกเราว่าตรงไปด้านหลัง

00:09:42.081 --> 00:09:44.625 align:center
ตอนเดินเข้าไปในบ้าน จะเจอประตู

00:09:44.709 --> 00:09:47.962 align:center
ประตูนั้นเป็นห้องอะพาร์ตเมนต์ชั้นล่าง

00:09:48.045 --> 00:09:51.507 align:center
เธอปล่อยอะพาร์ตเมนต์ห้องนั้น
ให้ชายผิวขาวเช่า ชื่อแมนนี่ เกริน

00:09:53.175 --> 00:09:55.261 align:center
ลูกจ้างบอกเราว่าไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:09:55.344 --> 00:09:57.680 align:center
ปกติก็จะตรวจสอบประวัติผู้เช่า

00:09:57.763 --> 00:10:00.224 align:center
แต่รายนี้ เธอไม่ได้ตรวจสอบ

00:10:00.308 --> 00:10:04.520 align:center
ร้านขายเนื้อที่ไอรีนใช้บริการ
ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมกัน

00:10:04.604 --> 00:10:07.898 align:center
ได้แนะนำบ้านของไอรีนให้กับแมนนี่ เกริน

00:10:09.692 --> 00:10:15.990 align:center
วันที่ 14 มิถุนายน เขาจ่ายเงินสด
6,000 ดอลลาร์ เป็นค่าเช่าล่วงหน้าหนึ่งเดือน

00:10:16.073 --> 00:10:18.784 align:center
(รับยอด เงินสด 6,000 ดอลลาร์
ค่าเช่าเดือนแรก ห้องหนึ่งบี)

00:10:18.868 --> 00:10:22.246 align:center
ลูกจ้างบอกว่าตั้งแต่วินาทีที่เขามาอยู่ในตึก

00:10:22.955 --> 00:10:26.208 align:center
ไอรีนก็รู้สึกได้ว่าเขาไม่ใช่คนดี

00:10:27.293 --> 00:10:31.881 align:center
เขาชอบแอบฟังไอรีนคุยกับลูกจ้างในห้องโถง

00:10:31.964 --> 00:10:33.132 align:center
พวกเขารู้ตัว

00:10:33.215 --> 00:10:36.385 align:center
เพราะว่าเห็นเท้าเขาอยู่ตรงประตูหน้า

00:10:37.762 --> 00:10:38.804 align:center
เราทราบมาจากลูกจ้าง

00:10:38.888 --> 00:10:43.601 align:center
ว่าแมนนี่แอบพาผู้หญิงชื่อ "อีวา" เข้าตึก

00:10:44.435 --> 00:10:47.021 align:center
พวกเขาบอกว่าเธอเป็นหญิงมีอายุ แต่งตัวดี

00:10:47.772 --> 00:10:50.650 align:center
อีวาเป็นคนที่แมนนี่อ้างว่าทำงานกับเขา

00:10:50.733 --> 00:10:52.109 align:center
เหมือนเป็นผู้ช่วย

00:10:53.527 --> 00:10:57.239 align:center
พอเข้าไปห้องทำงานของไอรีน
เราก็เจอเอกสารบนโต๊ะ

00:10:57.323 --> 00:11:01.452 align:center
มีบันทึกที่เธอเขียนไว้ เกี่ยวกับผู้เช่าห้องหนึ่งบี

00:11:01.535 --> 00:11:03.913 align:center
บันทึกบางส่วนบอกว่าเขาน่าสงสัยมากๆ

00:11:03.996 --> 00:11:05.706 align:center
เธอไม่ไว้ใจเขา อยากไล่เขาออกไป

00:11:06.582 --> 00:11:11.671 align:center
เธอวาดภาพสเก็ตช์เขาไว้
แล้วก็มีระบุส่วนสูงด้วย

00:11:11.754 --> 00:11:13.172 align:center
(ประมาณ 179 ซม.)

00:11:13.255 --> 00:11:15.091 align:center
เธอเขียนว่า "เขาท่าทางเหมือนคนคุก"

00:11:15.925 --> 00:11:21.722 align:center
ผมจำวันแรกที่แมนนี่ย้ายมาอยู่ห้องเช่าได้

00:11:21.806 --> 00:11:25.059 align:center
ผมกินมื้อเที่ยงอยู่กับไอรีนที่ชั้นใต้ดิน

00:11:25.643 --> 00:11:28.145 align:center
แล้วเราก็ได้ยินเสียงประตูลิฟต์เปิด

00:11:28.938 --> 00:11:33.150 align:center
ทันใดนั้น ไอรีนก็ส่งมาร์ตา
ที่เป็นแม่บ้านไปที่ลิฟต์ แล้วบอกว่า

00:11:33.234 --> 00:11:36.779 align:center
"ฝากไปบอกแมนนี่ ผู้เช่าด้วย
ว่าตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัว"

00:11:36.862 --> 00:11:39.490 align:center
"ผู้เช่าห้ามเข้าบริเวณนี้"

00:11:41.534 --> 00:11:44.620 align:center
พอมาร์ตากลับมาที่โต๊ะกินข้าว

00:11:44.704 --> 00:11:46.247 align:center
ผมไม่มีวันลืมเลย ไอรีนบอกว่า

00:11:46.330 --> 00:11:48.749 align:center
"รู้อะไรไหม ฉันสงสัยผู้ชายคนนี้มากเลยนะ"

00:11:50.710 --> 00:11:54.922 align:center
ผมก็ถาม "ไอรีน
คุณรับคนที่คุณสงสัยเข้ามาอยู่ทำไม"

00:11:55.798 --> 00:11:58.050 align:center
เธอตอบว่า "ฉันไว้ใจร้านขายเนื้อ

00:11:58.801 --> 00:12:01.178 align:center
ฉันก็เลยไม่ได้ขอตรวจประวัติ

00:12:01.262 --> 00:12:05.307 align:center
แล้วฉันก็ตกลงให้เช่าอะพาร์ตเมนต์หนึ่งเดือน"

00:12:07.935 --> 00:12:10.146 align:center
ตอนเรารู้เรื่องผู้ชายที่ห้องหนึ่งบี

00:12:10.229 --> 00:12:12.940 align:center
ผมก็คิดเลยว่า "แบบนี้ไม่ดีแล้ว"

00:12:13.023 --> 00:12:16.569 align:center
มีสัญญาณหลายอย่างบอกว่า "หมอนี่มันสวะ"

00:12:17.945 --> 00:12:20.948 align:center
เราเข้าไปค้นห้องที่แมนนี่เช่าอยู่

00:12:21.031 --> 00:12:25.411 align:center
เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้นอนเจ็บ
หรือตายอยู่ในนั้น

00:12:27.705 --> 00:12:29.123 align:center
ห้องอะพาร์ตเมนต์มีไฟสลัว

00:12:30.541 --> 00:12:34.295 align:center
มันไม่ได้รกมาก แต่ก็ไม่ได้เป็นระเบียบ
ที่นอนไม่ได้เก็บ

00:12:34.378 --> 00:12:37.465 align:center
บนเคาน์เตอร์มีกล่องอาหาร

00:12:38.382 --> 00:12:42.928 align:center
ในถังขยะอะพาร์ตเมนต์ห้องนั้นมีม้วนเทปกาว

00:12:43.554 --> 00:12:47.016 align:center
แล้วเราก็เก็บม้วนเชือก
หรือสายอะไรบางอย่างมาด้วย

00:12:48.184 --> 00:12:52.188 align:center
ลูกจ้างคนหนึ่งสังเกตว่าผ้าห่มในห้องหายไป

00:12:52.271 --> 00:12:56.984 align:center
แล้วเราก็เจอกล่องม่านอาบน้ำเปล่า
ที่มีแต่ห่วงเกี่ยว

00:12:58.486 --> 00:13:03.407 align:center
คุณจะเอาม่านอาบน้ำมาติด
ในห้องที่มีประตูกระจกเลื่อนทำไม

00:13:03.491 --> 00:13:05.159 align:center
ไม่ต้องมีม่านอาบน้ำหรอก

00:13:05.242 --> 00:13:08.579 align:center
ตอนนั้นเราก็คิดแล้วว่าอาจเกิดการลักพาตัวขึ้น

00:13:13.125 --> 00:13:16.337 align:center
(22:17 น.
10 ชั่วโมงหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)

00:13:16.420 --> 00:13:20.925 align:center
เราพาลูกจ้างของเธอกลับมาที่โรงพัก
เพื่อสเก็ตช์ภาพแมนนี่ เกริน

00:13:22.009 --> 00:13:25.221 align:center
คนที่อยู่ห้องหนึ่งบีที่ท่าทางน่าสงสัย

00:13:25.304 --> 00:13:28.599 align:center
ผมถูกมอบหมายให้เฝ้าที่บ้านคืนนั้น

00:13:29.850 --> 00:13:31.227 align:center
นั่นคือวินาที "เอาแล้วไง" ของผม

00:13:31.310 --> 00:13:33.103 align:center
ผมเป็นสายสืบรุ่นน้อง

00:13:33.187 --> 00:13:34.939 align:center
นี่คืองานใหญ่ของผม

00:13:35.022 --> 00:13:37.608 align:center
เรานึกว่าอาจจะมีการไปเคาะประตูบ้านพยาน

00:13:37.691 --> 00:13:41.779 align:center
ไอรีนอาจจะเดินออกมาจากประตู
หรือโทรมา หรืออะไรก็ได้

00:13:42.363 --> 00:13:46.408 align:center
ที่อยู่กับผมมีแค่จอร์จ สุนัขของไอรีนเท่านั้น

00:13:47.743 --> 00:13:50.830 align:center
(วันที่ 6 กรกฎาคม ปี 1998
21 ชั่วโมงหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)

00:13:51.413 --> 00:13:55.501 align:center
ช่วงเดือนกรกฎาคม ปี 1998
ผมมียศรองสารวัตร

00:13:55.584 --> 00:13:59.338 align:center
แล้วผมก็ดูแลการสืบสวน
ของหน่วยแมนแฮตทันเหนือ

00:13:59.421 --> 00:14:04.385 align:center
ซึ่งดูแลโรงพัก 12 เขตในแมนแฮตทันเหนือ

00:14:04.468 --> 00:14:07.721 align:center
ตั้งแต่ถนนสาย 59 ไปจนถึงสุดปลายแมนแฮตทัน

00:14:08.430 --> 00:14:11.976 align:center
เรามีสิ่งที่เรียกว่า "คดีคนหายประเภทพิเศษ"

00:14:12.059 --> 00:14:14.854 align:center
ไอรีนเข้าเกณฑ์อย่างน้อยสองประเภท

00:14:15.521 --> 00:14:20.109 align:center
หนึ่งคือตอนนั้นเธออายุ 82 ปีแล้ว

00:14:20.192 --> 00:14:24.446 align:center
และสองคือเหตุการณ์ดูเหมือน
เธอหายตัวไปโดยไม่ได้หนีไปเอง

00:14:24.530 --> 00:14:27.116 align:center
และมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นกับเธอ

00:14:27.199 --> 00:14:30.327 align:center
คดีคนหายประเภทพิเศษจะมี…

00:14:30.411 --> 00:14:32.913 align:center
การจัดตั้งศูนย์บัญชาการชั่วคราว

00:14:33.998 --> 00:14:36.375 align:center
สารวัตรเรซนิกโทรมาหาผม บอกว่า

00:14:36.458 --> 00:14:39.795 align:center
"วาส คุณต้องพาทีมไปโรงพักเขต 19"

00:14:39.879 --> 00:14:42.882 align:center
โจอยากได้มือดีที่สุด

00:14:42.965 --> 00:14:45.801 align:center
หรือคนที่ "ใส่ใจรายละเอียด"

00:14:45.885 --> 00:14:49.763 align:center
โจ เรซนิกเป็นหัวหน้าที่ทำงานด้วยยาก
ผมบอกตรงๆ เลย

00:14:49.847 --> 00:14:51.557 align:center
เขาเป็นคนจริงจังมากๆ

00:14:51.640 --> 00:14:54.560 align:center
แต่ถ้าญาติผมหายตัวไปหรือถูกฆ่า

00:14:54.643 --> 00:14:56.520 align:center
ผมก็คงอยากให้เขาคุมการสืบสวน

00:14:57.730 --> 00:15:00.608 align:center
(คนหาย
ไอรีน ซิลเวอร์แมน)

00:15:00.691 --> 00:15:03.068 align:center
เรารีบดำเนินการทำบัตร

00:15:03.694 --> 00:15:05.905 align:center
ที่มีรูปไอรีน ซิลเวอร์แมนติดอยู่

00:15:05.988 --> 00:15:09.033 align:center
หากคุณทราบเบาะแสเกี่ยวกับการสูญหาย

00:15:09.116 --> 00:15:11.535 align:center
หรือที่อยู่ของนางไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:15:11.619 --> 00:15:13.454 align:center
กรุณาแจ้งหน่วยยับยั้งอาชญากรรม

00:15:13.537 --> 00:15:16.373 align:center
สายสืบจะออกไปยืนตามหัวมุมถนน

00:15:16.457 --> 00:15:19.919 align:center
แล้วก็แจกใบปลิว
ถามผู้คนว่าเห็นอะไรแปลกๆ หรือไม่

00:15:20.002 --> 00:15:23.213 align:center
พอสื่อรู้เรื่องแล้ว
เท่านั้นมันก็กลายเป็นข่าวดังเลย

00:15:23.297 --> 00:15:25.925 align:center
หญิงวัย 82 ปีหายตัวไปจากบ้านของเธอเอง

00:15:26.008 --> 00:15:28.469 align:center
ซิลเวอร์แมนถูกพบเห็นครั้งสุดท้าย
เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม

00:15:28.552 --> 00:15:32.848 align:center
เรากำลังสืบคดีหญิงชรา
ที่หายตัวไปอย่างเป็นปริศนา

00:15:32.932 --> 00:15:37.436 align:center
แล้วก็มีผู้อยู่อาศัยในอะพาร์ตเมนต์ที่เธอให้เช่า

00:15:37.519 --> 00:15:41.315 align:center
เมื่อไม่ถึงสามสัปดาห์ก่อน
ที่หายตัวไปอย่างเป็นปริศนาเช่นกัน

00:15:42.232 --> 00:15:44.860 align:center
เราได้แจ้งด้วยว่าเรากำลังตามหาบุคคล

00:15:44.944 --> 00:15:49.198 align:center
ในภาพสเก็ตช์ที่ชื่อว่า "แมนนี่ เกริน"

00:15:49.281 --> 00:15:52.326 align:center
เรากำลังสืบว่าเขามีส่วนอย่างไร
กับการหายตัวไปของคุณซิลเวอร์แมน

00:15:52.409 --> 00:15:54.453 align:center
(เศรษฐีนีวัย 82 หายตัวไปจากบ้าน)

00:15:57.706 --> 00:15:59.667 align:center
หนึ่งวันหลังแถลงข่าวเรื่องนี้

00:16:00.876 --> 00:16:02.962 align:center
เขต 19 ก็ได้รับโทรศัพท์

00:16:03.045 --> 00:16:08.133 align:center
จากสายสืบของกรมตำรวจนิวยอร์ก
ที่อยู่ในหน่วยเฉพาะกิจสำหรับจับคนร้ายหลบหนี

00:16:08.801 --> 00:16:11.762 align:center
ที่เจ้าหน้าที่เอฟบีไอกับสายสืบของนิวยอร์ก

00:16:11.845 --> 00:16:16.350 align:center
ได้รับมอบหมายให้ตามหาคนร้ายหนีคดี
ไม่ใช่แค่ในนิวยอร์ก

00:16:16.433 --> 00:16:18.102 align:center
แต่ทั่วประเทศ

00:16:19.645 --> 00:16:24.608 align:center
เขาบอกว่าวันที่ 5 กรกฎาคม
ช่วงที่มีการแจ้งความไอรีน ซิลเวอร์แมนหายตัว

00:16:25.317 --> 00:16:28.570 align:center
เขาได้จับกุมบุคคลสองคน เป็นแม่กับลูกชาย

00:16:28.654 --> 00:16:31.198 align:center
ที่แยกถนน 55 ตัดซิกซ์อะเวนิว

00:16:31.281 --> 00:16:34.368 align:center
ด้วยหมายจับจากยูทาห์

00:16:34.451 --> 00:16:40.124 align:center
ฐานซื้อรถด้วยเช็คที่ขโมยมา
แล้วขับเข้ามาในนิวยอร์กซิตี

00:16:41.625 --> 00:16:44.837 align:center
สายสืบจากหน่วยคนร้ายหนีคดีบอกเราว่า

00:16:46.005 --> 00:16:48.590 align:center
ทั้งคู่ครอบครอง…

00:16:48.674 --> 00:16:51.385 align:center
บัตรประจำตัวของไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:16:52.136 --> 00:16:57.599 align:center
เราทราบชื่อผู้ต้องสงสัย
คือเคนนี่ ไคม์ส กับแม่ของเขา ซานเต ไคม์ส

00:16:59.226 --> 00:17:02.688 align:center
เธอสอดเงินสดไว้ในสมุด 10,000 ดอลลาร์

00:17:02.771 --> 00:17:05.357 align:center
พอสอบปากคำว่า
ทำไมเธอถึงมีเงิน 10,000 นี้ได้

00:17:05.441 --> 00:17:08.360 align:center
เธอตอบว่า
"มาเที่ยวนิวยอร์กมันต้องใช้เงินเยอะ"

00:17:08.444 --> 00:17:10.362 align:center
ซึ่งฟังไม่ขึ้นเลย

00:17:10.446 --> 00:17:15.367 align:center
ผมไม่รู้ว่ามีใครที่ไหน
พกเงินสด 10,000 ดอลลาร์ในสมุด

00:17:15.451 --> 00:17:17.578 align:center
ผมมีปืน ผมยังไม่กล้าเข้าเมืองนิวยอร์ก

00:17:17.661 --> 00:17:19.997 align:center
โดยพกเงินสด 10,000 ดอลลาร์เลย

00:17:20.080 --> 00:17:25.669 align:center
แต่มันก็มีพวงกุญแจ
ทาสีทาเล็บสีแดง ซึ่งเป็นของไอรีนด้วย

00:17:25.753 --> 00:17:28.255 align:center
ผมนึกว่าคนที่เราตามหาคือแมนนี่ เกริน

00:17:28.338 --> 00:17:30.215 align:center
แต่พอได้ฟังเรื่องนี้

00:17:30.299 --> 00:17:32.217 align:center
ผมบอกเลย "นี่ล้อเล่นหรือเปล่า"

00:17:34.511 --> 00:17:38.015 align:center
พอได้เบาะแสใหม่ เราก็ขึ้นรถขับไป

00:17:38.098 --> 00:17:40.726 align:center
ที่ศูนย์ทำประวัติแมนแฮตทัน เพื่อสอบปากคำเคนนี่

00:17:42.811 --> 00:17:46.065 align:center
ตอนเดินเข้าไปทีแรก ผมคิดเลย "แม่เจ้า"

00:17:47.691 --> 00:17:52.571 align:center
เคนนี่ตรงกับภาพสเก็ตช์แมนนี่ เกริน
ค่อนข้างเป๊ะๆ เลย

00:17:55.282 --> 00:17:58.494 align:center
ผมมั่นใจเลยว่าเราจับแมนนี่ เกรินได้แล้วแน่นอน

00:17:59.495 --> 00:18:03.665 align:center
เราถามเขาว่า
"คุณมีบัตรของไอรีนได้ยังไง รู้จักไอรีนเหรอ"

00:18:03.749 --> 00:18:05.584 align:center
"ใช่ ผมรู้จักเธอ"

00:18:05.667 --> 00:18:09.755 align:center
"ผมว่าแม่ผมเป็นเพื่อนเธอนะ"

00:18:10.923 --> 00:18:14.885 align:center
เราบอกว่า "เคนนี่ คิดถึงไอรีนบ้างสิ
เธออาจจะยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง"

00:18:14.968 --> 00:18:15.886 align:center
"เธออาจจะหายตัวไป"

00:18:15.969 --> 00:18:18.472 align:center
"คุณอาจจะช่วยเราตามหาเธอได้
คุณช่วยบอกเรามาเถอะ"

00:18:18.555 --> 00:18:20.599 align:center
"ถ้าเป็นแม่คุณบ้าง คุณจะรู้สึกยังไง"

00:18:21.475 --> 00:18:23.102 align:center
เราเห็นแสงแห่งความหวังเล็กๆ

00:18:23.769 --> 00:18:26.522 align:center
เขาน้ำตาคลอ ผมจำได้

00:18:27.606 --> 00:18:30.776 align:center
ผมนึกว่าเขาจะเริ่มตอบเราบ้าง

00:18:30.859 --> 00:18:32.528 align:center
แล้วเขาก็จะรับสารภาพ

00:18:33.654 --> 00:18:38.200 align:center
แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา มันเหมือนเขาสับสวิตช์ในตัว

00:18:39.576 --> 00:18:40.994 align:center
ท่าทีเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งเงียบ

00:18:41.078 --> 00:18:43.163 align:center
เหมือนกลายเป็นหิน แล้วเขาก็ขอทนาย

00:18:45.124 --> 00:18:48.210 align:center
ตอนออกมาจากที่นั่น ผมมั่นใจ 100 เปอร์เซ็นต์

00:18:48.293 --> 00:18:50.754 align:center
ว่าเขามีส่วนสำคัญในการหายตัวไปของไอรีน

00:18:53.674 --> 00:18:57.302 align:center
ซานเต ไคม์ส แม่ของเขา
อยู่ที่สำนักงานของเอฟบีไอในเมือง

00:18:57.386 --> 00:19:00.097 align:center
กำลังรอการแจ้งข้อหาคดีขโมยรถ

00:19:00.597 --> 00:19:03.475 align:center
แล้วผมก็หวังว่าสายสืบที่ไปสอบปากคำเธอ

00:19:03.559 --> 00:19:06.979 align:center
จะทำได้ดีกว่าทางเรา

00:19:07.062 --> 00:19:11.608 align:center
แต่เธอก็ขอทนาย การสอบปากคำก็เลยหยุดลง

00:19:16.530 --> 00:19:17.739 align:center
(เคนนี่ ไคม์ส - ซานเต ไคม์ส)

00:19:17.823 --> 00:19:19.616 align:center
เราก็เลยทำการตรวจสอบประวัติพวกเขา

00:19:20.200 --> 00:19:22.286 align:center
ว่าเคยโดนจับข้อหาอะไรมาบ้างในอดีต

00:19:22.953 --> 00:19:26.373 align:center
เราพบว่าเคนนี่ไม่เคยมีคดีใหญ่ติดตัว

00:19:27.708 --> 00:19:29.251 align:center
แล้วเราก็มาตรวจประวัติซานเต และ…

00:19:29.877 --> 00:19:32.504 align:center
เราเชื่อไม่ลงเลยว่า
เธอจะทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น

00:19:32.588 --> 00:19:33.672 align:center
(เดลี่นิวส์
ปริศนาอีสต์ไซด์)

00:19:33.755 --> 00:19:37.843 align:center
ครั้งหนึ่ง ฉันเคยได้ทำข่าว

00:19:37.926 --> 00:19:40.971 align:center
เรื่องที่เกิดขึ้นกับไอรีน ซิลเวอร์แมนในนิวยอร์ก

00:19:41.555 --> 00:19:46.101 align:center
แล้วฉันก็พบว่าซานเต ไคม์ส
เคยเป็นเด็กกำพร้าตอนเด็กๆ

00:19:46.185 --> 00:19:49.313 align:center
เธอย้ายบ้านไปมาอยู่เรื่อย

00:19:49.396 --> 00:19:53.483 align:center
ไม่ว่าจะเป็นบ้านเด็กกำพร้า
หรือบ้านเพื่อนของเพื่อน

00:19:53.567 --> 00:19:54.943 align:center
เธอยากจนมากๆ

00:19:56.028 --> 00:20:00.407 align:center
เธอได้พบเคนเนธ ไคม์ส ซีเนียร์เมื่อปี 1970

00:20:01.241 --> 00:20:05.370 align:center
เขาทำธุรกิจก่อสร้าง
แล้วก็เป็นเจ้าของเครือโรงแรมโมเตล

00:20:05.996 --> 00:20:09.249 align:center
พวกเขามีบ้านหลายหลังในบาฮามาส

00:20:09.333 --> 00:20:12.711 align:center
มีบ้านริมทะเลในโฮโนลูลู

00:20:12.794 --> 00:20:15.422 align:center
มีบ้านในลาสเวกัส

00:20:15.505 --> 00:20:18.050 align:center
พวกเขาใช้ชีวิตแบบชนชั้นสูงเลย

00:20:19.676 --> 00:20:22.429 align:center
ไม่กี่ปีหลังจากได้พบกัน

00:20:22.512 --> 00:20:25.224 align:center
เธอกับสามีก็มีลูก เคนเนธ ไคม์ส จูเนียร์

00:20:27.976 --> 00:20:31.480 align:center
แน่นอนว่าสำหรับซานเต ไคม์ส
เคนเนธเป็นเจ้าชายตัวน้อยของเธอ

00:20:32.272 --> 00:20:35.317 align:center
แต่ซานเตก็ควบคุมทุกอย่างที่เคนเนธทำ

00:20:35.400 --> 00:20:39.029 align:center
ถึงขั้นที่ว่าเธอตัดสินใจให้เขาเรียนที่บ้าน
ไม่ส่งไปโรงเรียน

00:20:40.322 --> 00:20:45.369 align:center
เคนนี่ทำตามที่แม่สั่ง
ถ้าแม่บอกให้กระโดด เขาก็กระโดด

00:20:46.787 --> 00:20:50.749 align:center
เธอรู้วิธีชักใยให้คนอื่นทำตามที่เธอต้องการ

00:20:51.500 --> 00:20:53.293 align:center
ซานเตเป็นนักต้มตุ๋น

00:20:53.377 --> 00:20:55.629 align:center
อย่าถ่ายตอนฉันไม่…

00:20:57.297 --> 00:21:03.053 align:center
ผมว่าเธอมีชื่อปลอมสัก 11 ชื่อได้
ในประวัติการจับกุม

00:21:03.136 --> 00:21:07.724 align:center
ซึ่งมีทั้งฉ้อโกงเงินประกัน ลักขโมย

00:21:08.308 --> 00:21:11.561 align:center
ฉันคิดว่าซานเต ไคม์สรักในอันตราย

00:21:11.645 --> 00:21:15.732 align:center
เธอชอบลองเสี่ยงว่า
จะรอดคดีร้ายแรงแค่ไหนได้บ้าง

00:21:16.775 --> 00:21:20.487 align:center
เธออ้างว่าสามีของเธอเป็นทูต

00:21:21.196 --> 00:21:27.703 align:center
แล้วก็เคยได้รับเชิญไปงานเลี้ยง
ที่จัดให้นายพลฟอร์ด

00:21:28.495 --> 00:21:33.667 align:center
มีภาพถ่ายของเธอกับเคนเนธ ไคม์ส
จับมือกับประธานาธิบดีฟอร์ด

00:21:33.750 --> 00:21:38.297 align:center
จนวันนี้ก็ยังไม่มีใครรู้
ว่าเธอผ่านหน่วยสืบราชการลับเข้าไปได้ยังไง

00:21:38.880 --> 00:21:41.800 align:center
เธอมีวิธีการเดินเข้าห้อง

00:21:41.883 --> 00:21:45.595 align:center
แล้วทุกคนจะต้องมองเธอ
แล้วบอกว่า "ดูการแต่งตัวของเธอสิ"

00:21:46.430 --> 00:21:50.726 align:center
"คุณพระ ดูเครื่องเพชรของเธอสิ
เธอเหมาะกับที่นี่แน่นอน"

00:21:50.809 --> 00:21:53.145 align:center
อีกเรื่องที่สะดุดตา

00:21:53.228 --> 00:21:56.898 align:center
คือข้อหาใช้แรงงานทาสเมื่อปี 1985

00:21:56.982 --> 00:21:58.483 align:center
(สองผัวเมียต้องข้อหาใช้แม่บ้านเยี่ยงทาส)

00:21:58.567 --> 00:22:03.572 align:center
ซานเต ไคม์สจ้างคนจากเม็กซิโก
มาทำความสะอาดบ้านหลังใหญ่ของเธอ

00:22:04.156 --> 00:22:07.451 align:center
เธอปฏิบัติกับคนรับใช้แย่มากๆ

00:22:09.619 --> 00:22:13.498 align:center
เธอขังแม่บ้านไว้ในห้อง

00:22:13.582 --> 00:22:16.585 align:center
มีคนหนึ่งขึ้นให้การภายหลังในศาลชั้นไต่สวน

00:22:17.627 --> 00:22:19.755 align:center
ว่าเธอถูกเตารีดนาบ

00:22:21.465 --> 00:22:24.176 align:center
ซานเตได้ฉายาว่า "คุณนายมังกร"

00:22:24.259 --> 00:22:25.761 align:center
(คุณนายมังกร เส้นทางอาชญากรรมบิดเบี้ยว)

00:22:25.844 --> 00:22:28.263 align:center
นี่คือความบ้าที่แตกต่าง

00:22:28.847 --> 00:22:30.307 align:center
เธอเป็นโรคจิต

00:22:30.390 --> 00:22:33.310 align:center
ซานเตถูกตัดสินโทษจำคุกห้าปี

00:22:33.894 --> 00:22:34.936 align:center
(เคนเนธ ไคม์ส ซีเนียร์)

00:22:35.020 --> 00:22:39.107 align:center
แต่สามีเธอกลับไม่ถูกส่งฟ้องในคดีนั้น

00:22:40.025 --> 00:22:43.737 align:center
เธอรับโทษสามปีจากห้าปี

00:22:43.820 --> 00:22:45.822 align:center
(วันที่ 11 ธันวาคม ปี 1989
ซานเตถูกปล่อยตัวจากเรือนจำ)

00:22:45.906 --> 00:22:52.162 align:center
แล้วเคนเนธ ไคม์ส ซีเนียร์ก็เสียเมื่อปี 1994
จากหลอดเลือดสมองโป่งพอง

00:22:53.872 --> 00:22:57.751 align:center
ตอนเขาเสีย ชีวิตซานเตก็เสียศูนย์ไปเลย

00:22:58.585 --> 00:23:02.422 align:center
เธอคิดว่า "ฉันจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปได้ยังไง"

00:23:03.006 --> 00:23:06.551 align:center
ซานเตจะต้องชนะ เธอสนใจอยู่แค่นั้น

00:23:08.261 --> 00:23:13.266 align:center
หลังจากที่พ่อเสีย แม่กับลูกชายก็ตัวติดกัน

00:23:13.934 --> 00:23:16.770 align:center
ไม่ว่าทั้งคู่จะทำอะไร ก็จะทำด้วยกันเสมอ

00:23:18.397 --> 00:23:21.942 align:center
การคบหากับครอบครัวไคม์ส
เป็นเรื่องที่อันตรายมากๆ

00:23:23.610 --> 00:23:28.115 align:center
คนรู้จักของพวกเขา
ดูจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

00:23:29.199 --> 00:23:30.867 align:center
หนึ่งในนั้นคือเดวิด แคซดิน

00:23:31.743 --> 00:23:35.372 align:center
เดวิด แคซดินเป็นคนรู้จัก
ของซานเตกับเคนเนธ ไคม์ส

00:23:35.455 --> 00:23:37.707 align:center
จะเรียกว่าหุ้นส่วนธุรกิจก็ได้

00:23:38.291 --> 00:23:42.212 align:center
เธอฉ้อโกงเงินกู้
โดยใช้บ้านของเดวิด แคซดินค้ำประกัน

00:23:42.295 --> 00:23:44.840 align:center
ผมเชื่อว่าเขาได้รับสมุดใบแจ้งหนี้

00:23:44.923 --> 00:23:49.845 align:center
เงินกู้จำนวน 250,000-300,000 ดอลลาร์
โดยที่เขาไม่ได้รู้เรื่องเลย

00:23:50.846 --> 00:23:52.514 align:center
เขาก็เลยไปแจ้งตำรวจ

00:23:53.557 --> 00:23:55.016 align:center
ไม่นานหลังจากนั้น

00:23:55.100 --> 00:23:58.937 align:center
แคซดินก็ถูกพบเป็นศพ
อยู่ในถังขยะใกล้สนามบินแอลเอเอ็กซ์

00:23:59.855 --> 00:24:01.106 align:center
(ซานเต ไคม์ส - เคนนี่ ไคม์ส)

00:24:01.189 --> 00:24:05.360 align:center
แต่ ณ ตอนนั้น กรมตำรวจแอลเอมีหลักฐานไม่พอ

00:24:05.444 --> 00:24:09.281 align:center
ที่จะจับกุมซานเตกับเคนเนธ ไคม์ส
ฐานฆาตกรรมเดวิด แคซดินได้

00:24:09.364 --> 00:24:12.242 align:center
ณ ตอนนั้น ซานเตกับเคนนี่

00:24:12.325 --> 00:24:15.036 align:center
ก็ได้หนีไปอีกฟากของประเทศด้วยรถที่ขโมยมา

00:24:15.120 --> 00:24:18.790 align:center
เพื่อที่จะมาเช่าห้องอะพาร์ตเมนต์
ในบ้านของไอรีน

00:24:18.874 --> 00:24:20.417 align:center
(วันที่ 5 กรกฎาคม ปี 1998
ไอรีนหายตัวไป)

00:24:23.003 --> 00:24:26.965 align:center
มีการหารือกันว่า
ควรส่งตัวพวกเขาไปดำเนินคดีที่แอลเอหรือไม่

00:24:27.048 --> 00:24:31.511 align:center
ในข้อหาฆาตกรรมเดวิด แคซดิน
หรือจะปล่อยไว้ที่นิวยอร์ก

00:24:31.595 --> 00:24:32.971 align:center
ผมมีเรื่องจะบอก

00:24:33.054 --> 00:24:35.182 align:center
ถ้ามีคนถูกฆ่าที่นี่ ในนิวยอร์กซิตี

00:24:35.265 --> 00:24:39.060 align:center
คดีก็ควรอยู่ในนิวยอร์กซิตี
จนกว่าจะคลี่คลายโดยสมบูรณ์

00:24:39.144 --> 00:24:43.773 align:center
เชื่อผมเถอะ มันมีงานปริมาณมหาศาล

00:24:43.857 --> 00:24:45.692 align:center
ที่เรายังต้องทำ

00:24:47.527 --> 00:24:48.570 align:center
(คืนนี้ แมนแฮตทันตอนล่าง)

00:24:48.653 --> 00:24:52.991 align:center
ข่าวช่องสี่ได้ถ่ายภาพลับเฉพาะ
ของหน่วยสุนัขตำรวจเคไนน์

00:24:53.074 --> 00:24:56.453 align:center
และเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน
ลงไปที่ลานจอดรถใต้ดิน

00:24:56.536 --> 00:24:59.247 align:center
ซึ่งรถที่เคนเนธ ไคม์สขับได้ถูกจอดเอาไว้

00:25:00.123 --> 00:25:02.626 align:center
มีการออกหมายค้นรถลินคอล์นสีเขียว

00:25:04.503 --> 00:25:05.754 align:center
เราเปิดท้ายรถ

00:25:06.630 --> 00:25:07.964 align:center
ไม่เจออะไร มีแต่ขยะ

00:25:08.715 --> 00:25:11.426 align:center
ทุกอย่างกองไว้ที่เบาะหลังของรถ

00:25:11.510 --> 00:25:13.428 align:center
ในนั้นของเยอะไปหมดเลย

00:25:14.387 --> 00:25:16.598 align:center
ใช้เวลาแปดชั่วโมงกว่าจะค้นรถจนทั่ว

00:25:17.599 --> 00:25:20.352 align:center
เราได้กล่องปืนช็อตไฟฟ้ามา

00:25:20.435 --> 00:25:21.728 align:center
เราเจอของเหลวใส

00:25:21.811 --> 00:25:25.398 align:center
ที่ต่อมาระบุได้ว่าเป็นยาสลบ คล้ายยาเสียสาว

00:25:25.482 --> 00:25:28.318 align:center
เราเจอบัตรประกันสังคมของไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:25:28.401 --> 00:25:31.112 align:center
พร้อมเอกสารอื่นๆ ที่มีชื่อไอรีนอยู่

00:25:31.196 --> 00:25:34.699 align:center
เราเก็บวิกได้หลายรูปแบบ และอุปกรณ์ดักฟัง

00:25:35.367 --> 00:25:38.411 align:center
มีสมุด 15 เล่มวางไว้ในรถ

00:25:38.495 --> 00:25:44.167 align:center
มีบันทึกที่บ่งบอกการเคลื่อนไหว
ของไอรีนโดยละเอียด

00:25:44.751 --> 00:25:47.212 align:center
เวลาดูภาพรวมว่าเกิดอะไรขึ้น

00:25:47.295 --> 00:25:48.964 align:center
นี่คือสิ่งที่บ่งบอกได้ชัดมากๆ

00:25:50.674 --> 00:25:54.844 align:center
ในสมุดยังมีวิธีการยึดครองบ้านไอรีนด้วย

00:25:54.928 --> 00:25:58.807 align:center
"จ้างทนาย ทำใบโอน ทำโฉนด"

00:25:59.558 --> 00:26:02.310 align:center
แล้วก็มีเทปไมโครคาสเซ็ตที่เก็บได้จากรถ

00:26:02.394 --> 00:26:03.937 align:center
พร้อมเทปคาสเซ็ตด้วย

00:26:04.020 --> 00:26:05.605 align:center
เราเอาเทปเหล่านั้นมาฟัง

00:26:08.400 --> 00:26:12.612 align:center
มีเทปหนึ่งที่ซานเตปลอมตัว

00:26:12.696 --> 00:26:15.657 align:center
โทรมาหาไอรีน

00:26:15.740 --> 00:26:20.328 align:center
บอกว่าเธอเป็นผู้โชคดีได้เที่ยวลาสเวกัสฟรี
พักโรงแรมเซอร์คัสเซอร์คัส

00:26:23.081 --> 00:26:24.332 align:center
เชิญนั่งก่อนนะคะ

00:26:24.416 --> 00:26:25.292 align:center
โอเค

00:26:25.375 --> 00:26:28.378 align:center
ฉันมีเซอร์ไพรส์ที่แสนวิเศษจะมาบอก

00:26:28.461 --> 00:26:29.296 align:center
อะไรคะ

00:26:29.379 --> 00:26:31.840 align:center
คุณได้รับแพ็กเกจเที่ยวฟรี

00:26:31.923 --> 00:26:35.176 align:center
รวมทุกค่าใช้จ่าย ทั้งตั๋วเครื่องบิน โรงแรม

00:26:35.260 --> 00:26:39.681 align:center
เป้าหมายของโทรศัพท์สายนี้
คือพยายามทำให้ไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:26:39.764 --> 00:26:43.351 align:center
บอกรหัสประกันสังคมผ่านทางโทรศัพท์

00:26:43.435 --> 00:26:44.936 align:center
นั่งอยู่หรือเปล่าคะ

00:26:45.020 --> 00:26:49.649 align:center
ใช่ค่ะ นั่งอยู่ แล้วก็อยากทราบว่า
มีเงื่อนไขอะไรบ้างคะ

00:26:49.733 --> 00:26:51.234 align:center
ไม่มีเงื่อนไขเลยค่ะ

00:26:51.318 --> 00:26:53.278 align:center
ขอเลขรหัสประกันสังคมได้ไหมคะ

00:26:54.237 --> 00:26:55.822 align:center
เธอพยายามถามข้อมูล

00:26:55.905 --> 00:26:59.242 align:center
ที่จะเขียนลงบนโฉนดได้
ทำเอกสารปลอม อะไรต่างๆ

00:26:59.326 --> 00:27:02.621 align:center
อืม ฉันจำเลขไม่ได้ บอกตรงๆ

00:27:02.704 --> 00:27:06.916 align:center
ต้องขอเลขประกันสังคมค่ะ ถึงจะส่งข้อมูลให้ได้

00:27:07.000 --> 00:27:10.754 align:center
เธอพยายามทุกทาง
เพื่อจะเอาเลขรหัสจากไอรีน

00:27:10.837 --> 00:27:13.214 align:center
แล้วไอรีนก็ไม่ยอมเลย

00:27:14.007 --> 00:27:18.762 align:center
ส่งข้อมูลทุกอย่างมาก่อนค่ะ

00:27:18.845 --> 00:27:21.431 align:center
ถ้าฉันถูกใจความคิดนี้

00:27:21.514 --> 00:27:24.684 align:center
ฉันค่อยให้รหัสประกันสังคม

00:27:26.603 --> 00:27:29.606 align:center
ด้วยข้อมูลทุกอย่างที่เราเก็บมาได้

00:27:29.689 --> 00:27:31.983 align:center
นี่ไม่ใช่คดีคนหายอีกแล้ว

00:27:32.067 --> 00:27:34.361 align:center
เรารู้เลยว่าเรากำลังสืบหาผู้ตาย
จากคดีฆาตกรรม

00:27:36.946 --> 00:27:40.450 align:center
ผมมีหมอดู หรือนักดูดวง
คุณจะเรียกอะไรก็แล้วแต่

00:27:41.201 --> 00:27:45.872 align:center
ทันทีที่ผมนั่งลง เขามองผม
แล้วบอกว่า "เสียใจด้วยกับการสูญเสียนะ"

00:27:47.290 --> 00:27:50.377 align:center
เขาบอกว่า "เพื่อนที่ดีของคุณไม่อยู่กับเราแล้ว"

00:27:52.545 --> 00:27:58.426 align:center
ความเศร้าและอารมณ์ที่หนักหน่วง
ถาโถมเข้ามาทันทีเลย

00:27:58.510 --> 00:28:01.054 align:center
แล้วทันใดนั้น ผมก็ไม่ยอมรับความจริง

00:28:01.137 --> 00:28:03.765 align:center
ผมบอกว่า "หมอดูอาจจะผิด
ขอให้ครั้งนี้ดูผิดทีเถอะ"

00:28:06.393 --> 00:28:08.812 align:center
ถึงจะรู้ว่านี่เป็นคดีฆาตกรรม

00:28:08.895 --> 00:28:12.190 align:center
เราก็ยังรู้สึกว่าต้องมีศพถึงจะขังสองคนนี้ได้

00:28:12.273 --> 00:28:14.901 align:center
เรารู้ว่าพวกเขาทำ แต่ถ้าไม่มีศพ

00:28:14.984 --> 00:28:17.362 align:center
มันก็มีโอกาสสูงที่พวกเขาจะลอยนวล

00:28:17.445 --> 00:28:19.197 align:center
ส่วนตัวผมนะ ผมโมโหมาก

00:28:19.280 --> 00:28:22.325 align:center
ผมอยากกลับไปชกหน้าเคนนี่

00:28:22.409 --> 00:28:23.993 align:center
แล้วเค้นเบาะแสจากเขาให้ได้

00:28:24.077 --> 00:28:28.540 align:center
(วันที่ 19 กรกฎาคม ปี 1998
14 วันหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)

00:28:30.125 --> 00:28:32.836 align:center
มีสายเบาะแสที่เปิดให้คนโทรเข้ามาแจ้ง

00:28:32.919 --> 00:28:36.464 align:center
ข้อมูลเกี่ยวกับการพบเห็นรถลินคอล์นสีเขียว

00:28:38.133 --> 00:28:42.095 align:center
เราติดตามทุกเบาะแสที่ได้รับ

00:28:43.138 --> 00:28:45.682 align:center
เราไปค้นแถบเมโดว์แลนด์สที่นิวเจอร์ซีย์

00:28:45.765 --> 00:28:47.267 align:center
เมโดว์แลนด์สไม่ใช่ที่ปิกนิกเลย

00:28:47.350 --> 00:28:50.395 align:center
มันเป็นบริเวณหนองน้ำ หญ้าขึ้นสูง

00:28:50.478 --> 00:28:52.188 align:center
มันแย่มาก

00:28:52.272 --> 00:28:56.735 align:center
มันเป็นจุดค้นหาที่เหม็นและสกปรก

00:28:56.818 --> 00:28:58.778 align:center
แต่ก็เหมาะกับการทิ้งศพ

00:28:59.571 --> 00:29:03.283 align:center
เราเจอขยะทุกรูปแบบ
เจอภาชนะถูกทิ้งทุกรูปแบบ

00:29:03.366 --> 00:29:06.411 align:center
รวมทั้งกระเป๋า
และสิ่งที่ผมเรียกว่า "ปลาขาวจากเกาะโคนีย์"

00:29:06.494 --> 00:29:08.997 align:center
หมายถึงถุงยางใช้แล้ว ผ้าอนามัยใช้แล้ว

00:29:10.540 --> 00:29:13.668 align:center
เราทุ่มสุดตัวเพื่อตามหาศพไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:29:14.252 --> 00:29:18.006 align:center
ทุกเบาะแสที่เข้ามาในคดีนี้
หรือคดีใดก็ตามจะต้องถูกสืบสวน

00:29:18.089 --> 00:29:21.926 align:center
ถึงมันจะฟังดูบ้า แต่มีอยู่วันหนึ่ง

00:29:22.010 --> 00:29:24.304 align:center
ผมจำได้ว่าผมอยู่ในออฟฟิศ

00:29:24.387 --> 00:29:27.724 align:center
มีคนเอาซากไก่ตายเข้ามาในออฟฟิศ

00:29:28.767 --> 00:29:32.812 align:center
สิ่งที่ทำให้ผมสนใจคือกลิ่น

00:29:32.896 --> 00:29:35.190 align:center
มันเหม็นเน่า ฟุ้งกระจายไปทั่วออฟฟิศ

00:29:35.815 --> 00:29:39.360 align:center
เราทราบมาว่าในทวารหนักของซากไก่ตัวนั้น

00:29:39.444 --> 00:29:45.158 align:center
มีจดหมายอยู่ และจดหมายนั้นระบุว่า
ศพไอรีน ซิลเวอร์แมนอยู่ไหน

00:29:45.241 --> 00:29:47.994 align:center
ผมบอกว่า "รีบออกไปให้พ้นเลย"

00:29:48.077 --> 00:29:50.705 align:center
ผมให้ลูกน้องพาเธอออกไปจากออฟฟิศ

00:29:53.208 --> 00:29:58.630 align:center
แต่ลูกน้องผมก็ฉลาด พาทั้งไก่และคนถือ
ไปที่แยกสาย 126 ตัดอัมสเตอร์ดัมอะเวนิว

00:29:58.713 --> 00:30:02.592 align:center
ที่นั่นมีฟาร์มไก่ โรงงาน
หรือจะเรียกอะไรก็แล้วแต่

00:30:02.675 --> 00:30:04.469 align:center
พวกเขาเอาไก่ไปตรวจ

00:30:05.553 --> 00:30:07.764 align:center
ส่วนผลการตรวจไก่นั้น

00:30:07.847 --> 00:30:10.809 align:center
ไม่มีจดหมายอยู่ในทวารหนักของไก่

00:30:13.812 --> 00:30:18.149 align:center
นั่นเป็นช่วงเวลาที่ขำขัน
ช่วงหนึ่งในการสืบสวนครั้งนี้

00:30:18.233 --> 00:30:20.610 align:center
แต่เราก็เผชิญแรงกดดันหนักมาก

00:30:21.277 --> 00:30:24.197 align:center
ทุกเบาะแสที่แจ้งเข้ามาต้องได้รับการตอบรับ

00:30:26.115 --> 00:30:28.243 align:center
(วันที่ 23 กรกฎาคม ปี 1998
18 วันหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)

00:30:28.326 --> 00:30:31.120 align:center
แม่ลูกไคม์สยังถูกขังด้วยข้อหาขโมยรถอยู่

00:30:31.204 --> 00:30:33.039 align:center
แล้วเราก็คอยฟังโทรศัพท์ของพวกเขา

00:30:33.998 --> 00:30:37.710 align:center
เราได้ดักฟังสายโทรศัพท์จากซานเต ไคม์ส

00:30:37.794 --> 00:30:41.172 align:center
ตอนคุยกับนักสืบเอกชนที่ทนายจำเลยจ้างมาให้

00:30:41.798 --> 00:30:47.762 align:center
เธอบอกให้เขาไปเก็บกระเป๋า
ที่โรงแรมเดอะพลาซ่า

00:30:48.680 --> 00:30:52.517 align:center
แล้วตอนนั้น ผมกับสายสืบอีกนายก็ขึ้นรถ

00:30:53.726 --> 00:30:57.605 align:center
ขับไปโดยเปิดหวอกับไซเรน
ไปที่โรงแรมเดอะพลาซ่า

00:30:59.774 --> 00:31:02.443 align:center
อดีตหัวหน้าหน่วยสืบสวน
เป็นหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยที่นั่นอยู่

00:31:03.444 --> 00:31:07.115 align:center
เขาบอกว่า
"นักสืบเอกชนเพิ่งมาเอากระเป๋าไป"

00:31:07.198 --> 00:31:08.700 align:center
เขาบอกชื่อมาให้

00:31:08.783 --> 00:31:12.829 align:center
เราให้สายสืบอีกคน
ช่วยสืบใบอนุญาตของนักสืบเอกชนรายนี้

00:31:14.080 --> 00:31:18.585 align:center
ออฟฟิศของนักสืบเอกชน
อยู่แถวศาลากลาง เราเลยไปที่นั่น

00:31:18.668 --> 00:31:22.297 align:center
ตอนแรก เขาปฏิเสธเรื่องเก็บกระเป๋า
แล้วเราก็บอกเขาไป

00:31:22.380 --> 00:31:25.633 align:center
"ฟังนะ เรารู้ว่าคุณไปเอากระเป๋ามา"

00:31:26.885 --> 00:31:30.263 align:center
"คิดว่าอยู่ดีๆ เรามาที่ออฟฟิศคุณได้ยังไง"

00:31:31.431 --> 00:31:33.766 align:center
เขาก็เลยยอมมอบกระเป๋าให้เรา

00:31:34.642 --> 00:31:38.438 align:center
นั่นน่าจะเป็นความคืบหน้า
ครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งของคดีนี้

00:31:39.272 --> 00:31:43.693 align:center
ในกระเป๋านั้น เราเจอปืนพกขนาด .22

00:31:45.111 --> 00:31:50.450 align:center
ใบมอบอำนาจทนาย
ที่มีลายเซ็นของไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:31:51.284 --> 00:31:53.995 align:center
แล้วเราก็ได้สำเนาโฉนดมาหนึ่งฉบับ

00:31:54.078 --> 00:31:56.539 align:center
มีลายเซ็นของไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:31:57.707 --> 00:31:59.792 align:center
สิ่งที่ระบุไว้ในโฉนดก็คือ

00:31:59.876 --> 00:32:05.173 align:center
บ้านกำลังจะถูกขายให้กับบริษัทแอตแลนติสกรุ๊ป

00:32:05.256 --> 00:32:07.342 align:center
ซึ่งต่อมาเราก็ได้ทราบว่า

00:32:07.425 --> 00:32:11.137 align:center
นั่นเป็นบริษัทฉากหน้าที่ซานเต ไคม์สสร้างขึ้น

00:32:12.138 --> 00:32:15.350 align:center
เราทำการตรวจวิเคราะห์ลายมือ

00:32:15.433 --> 00:32:20.813 align:center
และแน่นอน ผลก็คือเอกสารเหล่านี้เป็นของปลอม

00:32:22.273 --> 00:32:27.820 align:center
เราเห็นว่ามันมีการรับรอง
ลงนาม และลงวันที่โดยทนายคนหนึ่ง

00:32:29.614 --> 00:32:33.159 align:center
เมื่อตามหาทนายคนนั้นเจอ เธอก็ถูกสอบปากคำ

00:32:33.242 --> 00:32:36.496 align:center
ทนายให้การว่า
เธอได้ไปที่บ้านของไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:32:37.497 --> 00:32:40.375 align:center
เธอเข้ามาเจอห้องที่มีแสงไฟสลัว

00:32:40.458 --> 00:32:41.459 align:center
ห้องมันมืด

00:32:42.502 --> 00:32:45.880 align:center
ซานเต ไคม์สแต่งตัวเป็นไอรีนอยู่บนที่นอน

00:32:48.716 --> 00:32:52.220 align:center
ใส่วิกผมสีแดง มีอะไรบางอย่างปิดหน้า

00:32:52.303 --> 00:32:55.765 align:center
คลุมผ้าไว้เหมือนใน "หนูน้อยหมวกแดง" เลย

00:32:56.599 --> 00:33:00.979 align:center
เธอมีเอกสารประจำตัว
ซึ่งเป็นเอกสารปลอมหรืออะไรก็แล้วแต่

00:33:01.062 --> 00:33:03.022 align:center
ทนายรับรองให้ แล้วก็จบงาน

00:33:06.401 --> 00:33:08.820 align:center
ทนายถูกเรียกมาชี้ตัว

00:33:08.903 --> 00:33:12.657 align:center
ซานเตกับเคนนี่ ไคม์สที่สำนักงานอัยการเขต

00:33:13.992 --> 00:33:18.705 align:center
ผมจำได้ว่านั่งอยู่กับซานเต ไคม์ส
คุ้มกันเธอก่อนการชี้ตัว

00:33:19.414 --> 00:33:21.457 align:center
ในห้องมีแค่เธอกับผม

00:33:21.541 --> 00:33:25.503 align:center
เพราะรู้ว่าเธอเป็นนักต้มตุ๋น
ผมเลยตัดสินใจจะไม่ประมาท

00:33:25.586 --> 00:33:29.340 align:center
ไม่ยอมให้เธอชวนผมคุยเรื่องอะไรทั้งนั้น

00:33:29.966 --> 00:33:31.426 align:center
สองนาทีต่อมา ผมกลับเล่าให้เธอฟัง

00:33:31.509 --> 00:33:34.929 align:center
"ใช่ ผมหย่ากับภรรยา
บ้านผมอยู่ยองเกอร์ส ลูกผมอายุสิบกับ 12 ขวบ"

00:33:36.055 --> 00:33:39.350 align:center
ผมควรจะรู้ว่าไม่ควรให้เธอมายุ่งเกี่ยว

00:33:40.226 --> 00:33:45.064 align:center
แต่เธอมีความสามารถที่ทำให้เราผ่อนคลายได้

00:33:45.148 --> 00:33:46.399 align:center
ทำให้เราผ่อนคลายถึงขั้นที่

00:33:46.482 --> 00:33:50.862 align:center
เราตอบได้ทุกคำถาม ทุกอย่างที่เธอถาม

00:33:50.945 --> 00:33:53.197 align:center
นั่นคือวิธีที่เธอใช้ดึงข้อมูลจากคนอื่น

00:33:53.281 --> 00:33:54.449 align:center
ฉันต้อง… หยุดก่อน

00:33:55.366 --> 00:33:59.245 align:center
เพื่อเดินหน้าทำการหลอกลวง
หรือฉ้อโกงอย่างที่เธอวางแผนไว้

00:33:59.328 --> 00:34:01.748 align:center
(ซานเต ไคม์ส)

00:34:01.831 --> 00:34:04.667 align:center
ทนายชี้ตัวซานเตได้ถูกต้อง

00:34:04.751 --> 00:34:05.877 align:center
ไม่มีปัญหาเลย

00:34:07.962 --> 00:34:10.757 align:center
(คนร้ายจ้องฮุบบ้านหรู)

00:34:10.840 --> 00:34:15.928 align:center
เอกสารปลอมเหล่านั้น
กลายเป็นหลักฐานสำคัญในคดีนี้

00:34:16.012 --> 00:34:17.555 align:center
เพราะมันเป็นแรงจูงใจ

00:34:18.723 --> 00:34:21.350 align:center
มันทำให้เห็นภาพที่เชื่อถือได้อย่างหนักแน่น

00:34:22.185 --> 00:34:26.689 align:center
ว่าแม่ลูกไคม์สกำลังทำธุรกรรมฉ้อโกง

00:34:26.773 --> 00:34:31.736 align:center
เพื่อให้ดูเหมือนไอรีน ซิลเวอร์แมน
ยกบ้านให้พวกเขา

00:34:32.737 --> 00:34:34.238 align:center
ถึงแม้เราจะไม่เจอศพ

00:34:34.322 --> 00:34:38.659 align:center
เราก็มั่นใจว่าจะเดินหน้า
ตั้งข้อหาฆาตกรรมกับพวกเขาได้

00:34:41.245 --> 00:34:45.333 align:center
ห้าเดือนหลังจากไอรีนหายตัวไป
เมื่อเดือนธันวาคม ปี 1998

00:34:45.416 --> 00:34:49.003 align:center
ในที่สุด ซานเตกับเคนเนธ ไคม์ส
ก็ต้องความผิดฐานฆาตกรรมโดยเจตนา

00:34:49.087 --> 00:34:51.672 align:center
พวกเขาต้องความผิดข้อหาลักทรัพย์ ปล้นทรัพย์

00:34:51.756 --> 00:34:53.508 align:center
พวกเขาต้องความผิดข้อหาแอบฟัง

00:34:53.591 --> 00:34:56.260 align:center
รวมๆ ข้อหาแล้ว 84 กระทง

00:34:56.344 --> 00:34:58.262 align:center
จำนวนข้อหาเยอะมากนะ

00:34:58.846 --> 00:35:02.266 align:center
จากห้องขังในเรือนจำ ไคม์สอ้างตนเป็นผู้บริสุทธิ์

00:35:02.350 --> 00:35:03.643 align:center
ช่วยฉันด้วย

00:35:03.726 --> 00:35:06.062 align:center
ฉันขอใช้สิทธิ์ตามรัฐธรรมนูญของเรา

00:35:06.145 --> 00:35:09.607 align:center
ในการขอผู้พิพากษา การไต่สวน
และสถานที่ไต่สวนที่เป็นธรรม

00:35:09.690 --> 00:35:14.487 align:center
เพื่อจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นถึงความบริสุทธิ์
ของลูกชายหนุ่มน้อยที่แสนดีของฉัน

00:35:15.404 --> 00:35:20.034 align:center
สิ่งที่แปลกก็คือจำนวนครั้งที่ซานเตกับเคนนี่ ไคม์ส

00:35:20.118 --> 00:35:23.871 align:center
ได้ออกสื่อระหว่างรอการไต่สวน

00:35:25.665 --> 00:35:27.708 align:center
ฉันกับลูกเป็นผู้บริสุทธิ์

00:35:28.501 --> 00:35:31.712 align:center
มีการกลบเกลื่อนอันเลวร้ายครั้งใหญ่เกิดขึ้น

00:35:31.796 --> 00:35:34.715 align:center
ตำรวจได้ทำผิดพลาดมหันต์

00:35:34.799 --> 00:35:39.387 align:center
คุณถูกชักนำให้เกิดความคิดแบบหนึ่งกับเรา

00:35:39.470 --> 00:35:41.097 align:center
ซึ่งไม่เป็นความจริงเลยแม้แต่น้อย

00:35:42.765 --> 00:35:43.766 align:center
เราเป็นผู้บริสุทธิ์

00:35:43.850 --> 00:35:46.602 align:center
เป็นละครตบตาที่ใช้ได้เลย

00:35:47.270 --> 00:35:53.192 align:center
พวกเขาถูกนำเสนอ
ว่าถูกดำเนินคดีโดยไม่มีเหตุอันควร

00:35:53.276 --> 00:35:55.862 align:center
"ดูลูกฉันสิ คุณว่าเขาดูเหมือนฆาตกรเหรอ"

00:35:56.863 --> 00:36:02.368 align:center
"ซิกซ์ตี้มินิตส์" เชิญแม่ลูกไคม์ส
ไปสัมภาษณ์เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น

00:36:02.952 --> 00:36:05.663 align:center
ความสัมพันธ์ดูไม่เหมือนแม่ลูกเลยสักนิด

00:36:06.497 --> 00:36:07.623 align:center
พวกเขากุมมือกัน

00:36:07.707 --> 00:36:10.835 align:center
แล้วเคนนี่ก็ชมหน้าตาของแม่

00:36:10.918 --> 00:36:15.173 align:center
ผมคิดว่าแม่เป็นคนที่สวยงาม
ทั้งในทางจิตวิญญาณและสติปัญญา

00:36:15.256 --> 00:36:16.465 align:center
และทางร่างกายด้วย

00:36:17.800 --> 00:36:20.469 align:center
มันเป็นเรื่องที่แปลกสุดๆ ที่ได้เห็น

00:36:20.553 --> 00:36:22.847 align:center
จากแม่กับลูกชายที่โตแล้ว

00:36:22.930 --> 00:36:27.476 align:center
มีการคาดเดาว่า
พวกเขามีความสัมพันธ์ชู้สาวร่วมสายเลือด

00:36:28.186 --> 00:36:31.814 align:center
ส่วนตัวฉันไม่เชื่อนะ

00:36:31.898 --> 00:36:34.817 align:center
ฉันเชื่อว่า

00:36:34.901 --> 00:36:38.946 align:center
เธอควบคุมทุกแง่ในชีวิตของลูก

00:36:39.030 --> 00:36:40.031 align:center
หันมาซิ เคนนี่

00:36:41.741 --> 00:36:44.827 align:center
เธอเลี้ยงเคนนี่ให้เป็นฆาตกร

00:36:48.456 --> 00:36:53.336 align:center
คดีนี้ขึ้นศาลไต่สวนในเดือนมกราคม ปี 2000

00:36:53.419 --> 00:36:56.297 align:center
ประมาณปีครึ่งหลังจากไอรีนหายตัวไป

00:36:58.007 --> 00:37:00.134 align:center
กลยุทธ์หลักของจำเลยก็คือ

00:37:00.218 --> 00:37:03.221 align:center
"คุณจะเอาผิดได้ยังไงในเมื่อไม่มีศพ"

00:37:03.304 --> 00:37:06.224 align:center
ผมไม่แน่ใจว่าจะแก้ต่างทางอื่นได้อีกไหม

00:37:07.391 --> 00:37:10.144 align:center
แต่เราก็ทำการไต่สวนยาวนานถึงสี่เดือน

00:37:10.228 --> 00:37:13.522 align:center
แล้วคดีก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

00:37:13.606 --> 00:37:16.484 align:center
ทั้งซานเตและเคนนี่ ไคม์สถูกตัดสินว่ามีความผิด

00:37:17.818 --> 00:37:19.362 align:center
ในทุกๆ ข้อกล่าวหา

00:37:21.614 --> 00:37:25.910 align:center
ทั้งคู่จะได้รับโทษขั้นต่ำ 125 ปีถึงตลอดชีวิต

00:37:27.453 --> 00:37:30.164 align:center
ซานเตคิดจริงๆ ว่าตัวเองฉลาดกว่าคนอื่น

00:37:30.706 --> 00:37:32.208 align:center
แผนเหล่านี้สนองความต้องการ

00:37:32.291 --> 00:37:34.502 align:center
แล้วเธอก็ต้องการมัน
เหมือนแดรกคูลาต้องการเลือด

00:37:35.461 --> 00:37:36.963 align:center
ผมขอบอกเรื่องนี้ไว้ด้วย

00:37:37.046 --> 00:37:42.343 align:center
พวกเขามีรายชื่อชาวนิวยอร์กอีก 16 คน

00:37:42.426 --> 00:37:44.345 align:center
ที่ตกเป็นเป้าของแม่ลูกไคม์ส

00:37:44.428 --> 00:37:47.181 align:center
เราตรวจสอบให้แน่ใจว่าทุกคนปลอดภัยดี

00:37:47.974 --> 00:37:50.685 align:center
(วันที่ 10 ตุลาคม ปี 2000
2 ปีหลังแจ้งความไอรีนสูญหาย)

00:37:50.768 --> 00:37:55.231 align:center
เดือนตุลาคมปี 2000 ตอนที่ซานเตกับเคนนี่

00:37:55.314 --> 00:37:58.818 align:center
กำลังรอการส่งตัวไปยังรัฐฟลอริดา

00:37:58.901 --> 00:38:02.613 align:center
ที่พวกเขาจะถูกดำเนินคดีฆาตกรรมเดวิด แคซดิน

00:38:02.697 --> 00:38:05.825 align:center
ฉันได้รับมอบหมายให้ผลิตสารคดีให้ช่องคอร์ตทีวี

00:38:06.701 --> 00:38:10.162 align:center
สุดท้ายเคนนี่ก็ตกลงให้สัมภาษณ์ออกกล้องกับฉัน

00:38:10.246 --> 00:38:12.540 align:center
(ทัณฑสถานคลินตัน)

00:38:12.623 --> 00:38:15.293 align:center
เขาเดินเข้ามา ท่าทางน่ากลัว

00:38:15.376 --> 00:38:19.088 align:center
ตาเขาเป็นสีดำมืดสุดๆ

00:38:19.171 --> 00:38:22.091 align:center
จ้องเขม็งมาที่ฉันเลย

00:38:24.218 --> 00:38:26.929 align:center
ตากล้องกับฝ่ายเสียงเริ่มบันทึก

00:38:27.013 --> 00:38:30.599 align:center
ในเวลา 40 นาที เขาขอพักถึงสามครั้ง

00:38:30.683 --> 00:38:35.730 align:center
ขออนุญาตนะครับ
อีกสักห้าถึงสิบนาทีเราพักหน่อยได้ไหมครับ

00:38:35.813 --> 00:38:39.442 align:center
พักครั้งสุดท้าย เขาถามว่า
"ช่วยหาอะไรให้ผมกินหน่อยได้ไหม"

00:38:40.735 --> 00:38:43.779 align:center
ฉันก็เลยไปที่ตู้กดขนม

00:38:44.905 --> 00:38:46.824 align:center
ฉันยื่นของไปให้เขา

00:38:48.117 --> 00:38:54.790 align:center
ยังไม่ทันรู้ตัว เขาก็มาล็อกคอฉัน

00:38:55.624 --> 00:38:59.462 align:center
เขาบอกฉันว่า "นี่คือการจับตัวประกัน"

00:39:00.921 --> 00:39:02.590 align:center
เสียงไซเรนดังขึ้น

00:39:04.008 --> 00:39:07.386 align:center
เคนนี่สังเกตว่าตากล้องกำลังถ่ายอยู่

00:39:07.470 --> 00:39:10.097 align:center
เขาบอกว่า "หยุดกล้องเดี๋ยวนี้นะ"

00:39:10.181 --> 00:39:11.974 align:center
ตากล้อง ถอยไป

00:39:16.395 --> 00:39:20.066 align:center
การอยู่ใกล้เขาขนาดนั้นมันน่าขยะแขยง

00:39:20.775 --> 00:39:24.320 align:center
ฉันรู้สึกได้ว่าหัวใจเขาเต้นแรงอยู่ที่หลังฉัน

00:39:29.408 --> 00:39:32.995 align:center
ฉันรู้สึกได้ถึงหยาดเหงื่อของเขา

00:39:35.206 --> 00:39:37.208 align:center
ฉันจำได้ว่าเขาสะบัดปากกา

00:39:38.793 --> 00:39:42.338 align:center
ทันใดนั้นฉันก็คิดว่า
"เขาจะใช้ปากกาด้ามนี้แทงฉัน"

00:39:43.923 --> 00:39:47.468 align:center
เจ้าหน้าที่เรือนจำที่เข้ามาในห้องก็บอกว่า

00:39:48.219 --> 00:39:49.637 align:center
"เคนเนธ ใจเย็นๆ"

00:39:50.513 --> 00:39:53.349 align:center
"นายทำแบบนี้ไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา"

00:39:53.432 --> 00:39:56.894 align:center
ฉันพูดกับเขาว่า "คุณทำแบบนี้ทำไม"

00:39:56.977 --> 00:39:58.521 align:center
ทันใดนั้น เขาก็ตอบว่า

00:39:58.604 --> 00:40:02.733 align:center
"แม่ผมแก่แล้ว ขึ้นไต่สวนอีกรอบไม่ไหวแล้ว"

00:40:02.817 --> 00:40:07.822 align:center
"ผมอยากให้ส่งผมกับแม่ไปที่แคนาดา"

00:40:10.699 --> 00:40:12.451 align:center
มันน่ากลัวมากจริงๆ

00:40:14.995 --> 00:40:17.373 align:center
ห้าชั่วโมงอันยาวนานผ่านไป

00:40:18.541 --> 00:40:24.171 align:center
ฉันถามเขาว่า
"เคนเนธ คุณสวดภาวนาเป็นไหม"

00:40:24.255 --> 00:40:25.756 align:center
"เรามาสวดภาวนาด้วยกัน"

00:40:25.840 --> 00:40:27.675 align:center
เขาบอกว่า "เป็นสิ"

00:40:27.758 --> 00:40:30.761 align:center
แล้วความสงบก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา

00:40:31.637 --> 00:40:36.183 align:center
หลังจากสวดภาวนาด้วยกัน
นักเจรจาตัวประกันก็บอกกับเคนนี่ว่า

00:40:36.267 --> 00:40:39.061 align:center
"เคนนี่ นี่มันนานพอแล้ว"

00:40:39.145 --> 00:40:42.523 align:center
เขาบอกว่า "นี่นามบัตรผม ให้ผมช่วยคุณนะ"

00:40:43.441 --> 00:40:47.445 align:center
เคนนี่ไปคว้านามบัตร ซึ่งแปลว่าเขาปล่อยฉันด้วย

00:40:47.528 --> 00:40:51.991 align:center
มันเลยเป็นโอกาสให้ฉันหนีออกมาจากห้องนั้น

00:40:52.741 --> 00:40:55.453 align:center
มีคนเข้าไปในนั้นอย่างน้อยครึ่งโหล

00:40:55.536 --> 00:40:56.871 align:center
ทุกคนรุมเขา

00:40:57.663 --> 00:41:00.833 align:center
ฉันไม่ได้หันกลับไปมองเลย ฉันหนีต่อไป

00:41:01.834 --> 00:41:07.006 align:center
แต่ฉันรู้สึกโชคดีมากที่ยังมีชีวิตอยู่

00:41:08.883 --> 00:41:11.218 align:center
(เดือนพฤศจิกายน ปี 2003
ลอสแอนเจลิส)

00:41:13.137 --> 00:41:15.848 align:center
เคนเนธ ไคม์สช่วยแม่ของเขา
ฆ่าเศรษฐีนีแม่หม้าย

00:41:15.931 --> 00:41:17.725 align:center
ตอนนี้เขารับสารภาพในฆาตกรรมอีกคดี

00:41:17.808 --> 00:41:19.935 align:center
เขาทำให้ห้องพิจารณาคดี
ในลอสแอนเจลิสต้องแปลกใจ

00:41:20.019 --> 00:41:23.272 align:center
จากการยอมรับผิด
ฐานฆาตกรรมนักธุรกิจ เดวิด แคซดิน

00:41:24.023 --> 00:41:26.567 align:center
เขาทำข้อตกลงให้ความร่วมมือ

00:41:26.650 --> 00:41:29.904 align:center
กับสำนักงานอัยการเขตแอลเอ

00:41:29.987 --> 00:41:32.573 align:center
ซึ่งเขาให้การเอาผิดแม่ตัวเอง

00:41:32.656 --> 00:41:33.866 align:center
(หนุ่มสารภาพคดีฆ่าทิ้งศพเศรษฐี)

00:41:33.949 --> 00:41:37.828 align:center
เขารับสารภาพในคดีฆาตกรรมเดวิด แคซดิน

00:41:37.912 --> 00:41:39.330 align:center
(คนร้ายฆ่าไอรีนอย่างไร)

00:41:39.413 --> 00:41:41.165 align:center
และคดีฆาตกรรมไอรีน ซิลเวอร์แมน

00:41:41.248 --> 00:41:42.208 align:center
(แล้วแม่ก็สั่ง "ทำซะ")

00:41:42.291 --> 00:41:47.046 align:center
เพื่อแลกกับการไม่ต้องรับโทษประหารชีวิต

00:41:48.464 --> 00:41:50.049 align:center
สำหรับตัวเขาเองและแม่

00:41:50.132 --> 00:41:51.425 align:center
(ซานเต ไคม์ส)

00:41:56.013 --> 00:41:59.308 align:center
เคนนี่บอกว่าไอรีน ซิลเวอร์แมน
มาเคาะประตูห้องเขา

00:42:00.684 --> 00:42:02.186 align:center
เขาลากเธอเข้าห้องอะพาร์ตเมนต์

00:42:02.978 --> 00:42:05.564 align:center
ช็อตไฟฟ้าเธอจนล้มลงกับพื้น

00:42:06.607 --> 00:42:07.942 align:center
แล้วก็บีบคอเธอจนตาย

00:42:09.193 --> 00:42:11.362 align:center
แล้วใช้ม่านอาบน้ำมาห่อศพ

00:42:11.445 --> 00:42:13.489 align:center
มัดเอาไว้ด้วยเทปกาว

00:42:14.949 --> 00:42:16.242 align:center
ยัดศพใส่กระเป๋า

00:42:17.743 --> 00:42:19.286 align:center
แล้วเอาไปไว้ท้ายรถ

00:42:20.204 --> 00:42:22.456 align:center
ขับเข้าเมืองผ่านอุโมงค์ลินคอล์น

00:42:23.457 --> 00:42:25.209 align:center
เขาบอกว่า "ผมเจอถังขยะ"

00:42:25.292 --> 00:42:27.503 align:center
"ผมเอาศพเธอไปไว้ในถังขยะ จบแค่นั้น"

00:42:32.967 --> 00:42:34.093 align:center
ความยุติธรรมบังเกิดแล้ว

00:42:35.469 --> 00:42:37.346 align:center
แต่เราก็ไม่เจอศพไอรีน

00:42:38.681 --> 00:42:40.849 align:center
มันจะหลอกหลอนผมไปจนวันตาย

00:42:42.101 --> 00:42:43.894 align:center
ที่ผู้หญิงดีๆ แบบนั้น

00:42:43.978 --> 00:42:46.689 align:center
ที่มีส่วนสร้างประโยชน์ให้กับสังคมจริงๆ

00:42:46.772 --> 00:42:52.152 align:center
ไม่ได้มีฉากสุดท้ายในชีวิต
จากการไม่ได้ทำพิธีฝังศพ

00:42:54.947 --> 00:42:57.032 align:center
ในใจผม นี่เป็นคดีที่ยังปิดไม่ลง

00:42:59.243 --> 00:43:03.247 align:center
ผมหวังว่าสักวันเราจะเจอศพเธอ
แล้วจะมีดีเอ็นเอ

00:43:03.330 --> 00:43:06.250 align:center
จะมีคนโทรมาบอกผมว่า "นี่ เราเจอไอรีนแล้ว"

00:43:07.376 --> 00:43:09.461 align:center
ผมคิดว่ามันจะเกิดขึ้นไหม ก็ไม่คิดหรอก

00:43:09.545 --> 00:43:11.672 align:center
แต่ผมหวังไหมว่ามันจะเกิดขึ้น แน่นอน

00:43:11.755 --> 00:43:14.425 align:center
ผมอยากรับโทรศัพท์สายนั้น ผมอยากรับจริงๆ

00:43:17.720 --> 00:43:20.848 align:center
ผมใช้เวลาอย่างน้อยสิบปีกว่าจะทำใจได้

00:43:20.931 --> 00:43:24.059 align:center
ว่ามีคนฆ่าเธอจริงๆ

00:43:29.273 --> 00:43:33.777 align:center
ผมเคยเพ้อฝันว่าคนร้ายขังไอรีนไว้ที่ไหนสักแห่ง

00:43:33.861 --> 00:43:36.739 align:center
เอาเธอไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง
ในเมืองเล็กๆ ที่ไหนสักแห่ง

00:43:36.822 --> 00:43:39.033 align:center
บางทีเธออาจจะกลับมา

00:43:39.116 --> 00:43:41.952 align:center
แต่น่าเศร้า ในช่วงหลายปีมานี้ ผมทำใจแล้ว

00:43:44.038 --> 00:43:47.958 align:center
ผมทำใจยอมรับได้แล้วว่าเธอไม่อยู่กับเราแล้ว

00:43:48.042 --> 00:43:50.544 align:center
แต่เธอก็ยิ้มให้ผมจากบนฟ้าทุกวัน

00:43:53.088 --> 00:43:58.969 align:center
ทุกครั้งที่ผมข้ามถนนสาย 65
ผมเงยหน้ามองบ้านสวยๆ ของเธอเสมอ

00:44:00.387 --> 00:44:02.640 align:center
ผมสวัสดีเธอเงียบๆ ในใจ

00:44:04.975 --> 00:44:08.103 align:center
แล้วก็บอกในใจเงียบๆ ว่าผมคิดถึงเธอ

00:44:19.198 --> 00:44:21.659 align:center
(ปี 2010)

00:44:22.326 --> 00:44:23.202 align:center
(ตอนต่อไป)

00:44:23.285 --> 00:44:26.288 align:center
ผมได้รับแจ้งว่ามีแขกเจอปัญหา

00:44:26.372 --> 00:44:29.416 align:center
น้ำรั่วในห้องอย่างแรง

00:44:30.501 --> 00:44:34.546 align:center
โซโฮเฮาส์เป็นคลับหรูที่เอ็กซ์คลูซีฟมากๆ

00:44:34.630 --> 00:44:36.632 align:center
แล้วเรากลับเจอศพหญิงสาวในอ่างอาบน้ำ

00:44:37.758 --> 00:44:42.554 align:center
ชื่อผู้ตายคือซิลวี่ คาเชย์ เพศหญิง อายุ 33 ปี

00:44:43.263 --> 00:44:46.475 align:center
เธอเป็นนักออกแบบแฟชั่น นักออกแบบชุดว่ายน้ำ

00:44:47.518 --> 00:44:51.522 align:center
เธอเป็นสมาชิกที่เพียบพร้อมสำหรับโซโฮเฮาส์

00:44:51.605 --> 00:44:55.484 align:center
เธอเช็กอินกับแฟนหนุ่ม แล้วเขาก็หายตัวไป

00:44:56.026 --> 00:44:58.153 align:center
ใช่ครับ มันน่าสงสัย

00:44:59.154 --> 00:45:01.740 align:center
แล้วเราก็เจออีเมลบอกว่า "ไปตายซะ"

00:45:02.324 --> 00:45:04.034 align:center
เราเริ่มจะเห็นภาพ

00:45:05.077 --> 00:45:08.706 align:center
มีบางสถานการณ์ที่เราหวังว่าจะไม่มีวันได้เจอ

00:45:09.456 --> 00:45:12.626 align:center
สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น
มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะลืมได้เลย

00:45:59.089 --> 00:46:02.092 align:center
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
น
มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะลืมได้เลย