SA ISLA NG MANHATTAN,
MAY DALAWANG DETECTIVE SQUAD NA NAKATUON SA MGA HOMICIDE:
ANG MANHATTAN NORTH AT ANG MANHATTAN SOUTH.
INIIMBESTIGAHAN NILA ANG MGA PINAKABRUTAL AT PINAKAMAHIRAP NA PAGPATAY.
HETO ANG KANILANG MGA KUWENTO.
Hello.
Ako si Kenneth Kimes.
Hindi n'yo ako kilala.
Akala n'yo kilala n'yo ako, pero hindi.
Akala n'yo kilala n'yo ang nanay ko, pero hindi.
Inosente kami ng anak ko.
May malaki at masamang pagtatakip na nangyayari.
Matindi ang pagkakami ng mga pulis.
Higit pa sa relasyon ng mag-ina
ang namamagitan kina Sante at Kenny Kimes.
Parang bigla na lang naglalaho ang mga taong nasa buhay ng mga Kimeses.
May tumawag sa 'kin. Nawawala 'yong kaibigan kong si Irene.
May 82 years old na socialite na biglang nawala sa town house niya.
Walang mintis, araw-araw,
may tatawag sa 'kin galing sa opisina ng police commissioner
na may simpleng tanong, "Asan si Irene?"
Di namin alam kung asan siya, pero pinagdadasal namin siya.
Nagdadasal kami ng anak ko tuwing alas onse ng gabi.
Pinagdadasal namin na ayos siya, pero di namin alam kung asan siya.
Inosente kami. Kung ibibigay 'yong karapatan namin, patutunayan namin.
Trabaho naming siguruhing makakauwi at makakatulog kayo sa gabi.
Importanteng malaman ng pamilya sino'ng pumatay sa kamag-anak nila.
Pinakamahalaga 'yong malasakit mo sa mga biktima.
Gusto kong malaman 'yong totoong nangyari.
Ano ba talagang nangyari?
Gusto mong alamin 'yong totoo. Gano'n ang ginagawa ng mga detective.
Likas na sa 'yo 'yong tumulong sa tao.
Sa New York City, sa NYPD…
ito na 'yon.
No'ng 1997, sampung taon na 'kong pulis sa New York City
bago ako na-promote bilang third-grade detective.
Nilipat ako mula sa 34th Precinct sa Washington Heights
papunta sa 19th Precinct na nasa Upper East Side ng Manhattan.
'Yon na siguro 'yong pinakamayaman na parte ng New York City.
Makakakuha kami ng mga homicide, pero hindi tulad sa ibang presinto.
Sa loob ng isang taon sa presintong 'yon, may nakawan sa Fifth Avenue.
Kaya pumunta kami do'n, tapos apartment ni Mary Tyler Moore.
Gano'n 'yong mga kasong inaasikaso namin.
Sakop ng presinto mula 59th hanggang 95th Street,
mula Fifth Avenue hanggang sa East River.
Malaking lugar 'yon.
Ang daming matataas na building, kaya malaki 'yong populasyon do'n.
Na-culture shock ako paglipat ko.
Mula basement, napunta 'ko sa penthouse sa isang galawan.
No'ng 1998, weekend ng Fourth of July,
parang ghost town 'yong city lalo na sa Upper East Side.
Lahat pumupunta sa bahay nila sa Hamptons sa Long Island.
No'ng July 5, ako lang, saka dalawang detective ang nagtatrabaho.
Nasa bakasyon 'yong iba.
May tumawag tungkol sa nawawalang tao.
Staff siya ng 82 years old na babae na si Irene Silverman.
Ako 'yong junior detective, kaya sabi no'ng dalawa,
"Bata, sa 'yo na 'to. Ayan." Sabi ko, "Naku po."
Walang may gusto sa kaso ng nawawalang tao.
Madalas, naglayas lang 'yon o may pinuntahan nang weekend.
Wala silang pinagsabihan.
Bumabalik din sila, tapos sinasara 'yong kaso.
Pero kailangan naming tingnan.
Kaya pumunta kami sa town house.
Nasa magandang kalsada 'yon ng 65th Street ng Madison Avenue.
Second-grade detective lang ako
na lumaki sa mga housing project sa East Harlem.
Ang una kong naisip,
"Unang beses ko 'tong makakapasok sa multimillion-dollar na building."
Magandang limang palapag na limestone 'yon na may penthouse at roof deck.
Wala pa 'kong masyadong napapasok na building na nakakamangha,
parang "Wow! Ang mahal talaga nito." "Sobrang yaman ng babaeng 'to."
Walang tao no'ng dumating kami sa town house,
maliban sa kasambahay ni Irene Silverman, saka si Jeff na personal assistant niya.
Nagkuwento 'yong staff,
"Nagpa-Fourth of July party siya kagabi."
"Maraming bisita. Nag-enjoy sila."
Kinabukasan, bandang 11:45 a.m.
'yong huling beses na nakita siya ng staff niya.
Iidlip lang dapat si Irene.
No'ng bandang 4:30 o 5:00 na ng hapon,
kumatok si Marta sa kuwarto ni Irene.
Hindi siya sumagot.
Pagpasok niya ng kuwarto, napansin niyang wala si Irene.
Hindi ko makakalimutan. Isa 'yon sa pinakamalulungkot na araw ng buhay ko.
Nag-ring 'yong telepono, si Jeff.
Sa tono ng boses niya, ramdam ko agad na may seryoso,
saka may problemang nangyari.
Sabi ni Jeff, "Kasama mo ba si Irene?" Sabi ko, "Hindi."
Susunod na sinabi ni Jeff,
"Umaasa kaming lahat na kasama mo siya,"
kasi madalas magkasama kami pag Linggo.
Sabi niya, "Twelve o'clock pa siya nawawala."
Sabi ko, "Ano'ng nangyari?" Sabi niya, "Di namin alam."
Kaya sabi ko, "Papunta na 'ko."
Pagdating ko sa bahay, andun 'yong buong staff.
Natataranta 'yong lahat
na nawawala 'yong ilaw ng tahanan.
Sabi ng staff, hindi umaalis si Irene nang mag-isa.
Lagi siyang may kasama sa mall o kung saan man.
Laging may sumasama sa kanya.
Pero sabi din nila na matalas 'yong isip ng babaeng 'to.
Wala siyang Alzheimer's o dementia, wala siyang gano'n.
Hinalughog namin 'yong buong town house.
Hinanap namin 'yong mga bisita na nasa party,
kinuha namin 'yong mga pangalan nila para ma-interview namin.
Sabi ng staff niya, nawawala 'yong mga susi niya.
Hindi lang 'yon, lagi siyang may nakatabing pera.
Sabi nila, may $10,000 daw na nawawala.
Pinakita nila kung saan niya tinatago 'yong pera.
Wala na 'yong sobre.
Sinabi sa 'min ng mga empleyado niya na pamilya 'yong turing niya sa kanila.
Bilib nga ako kung pa'no nila alagaan si Irene.
Sinasalamin no'n kung anong klase ng tao si Irene Silverman.
'Yong mahalin, paglaanan ng oras, saka ipagdasal ka ng mga trabahador mo.
Sabi nila, wala siyang pamilya.
Socialite siya. Kaya kung gusto ka niya, kakaibiganin ka agad niya,
iimbitahan sa mga party, saka sa town house.
Ayun na. Parte ka na ng pamilya.
Habang mas nakikilala ko siya, lalo ko siyang nagugustuhan,
saka gusto ko siyang makasama.
Pag nagpapa-party siya, siya 'yong sentro ng atensiyon.
Parang sa pelikula. 'Yong Auntie Mame na movie.
Alan, darling, masaya akong… Edna, tinawagan kita kahapon. Nasaan…
-Hello, Mame. -Hello. Sandali lang muna.
Nakukuha niya 'yong atensiyon mo.
Una kong nakita si Irene no'ng 1994.
Nasa tuktok ako ng career ko.
Ako 'yong unang Asian designer na sinuportahan ni Anna Wintour.
May pinuntahan akong sosyal na Christmas Eve party.
Tumakbo 'yong kaibigan ko sa kusina.
Sabi niya, "Dumating na ang grand dame."
"Dapat makilala mo siya. Lahat gusto siyang makilala."
Ipinakilala ako sa kanya.
Pero kahit na maliit siya, wala pa siyang five feet,
pero parang ang laki niyang tao.
Sobrang glamorosa niya, pa'no siya manamit,
saka pagdadala niya sa sarili niya.
Sabi niya, "Samahan mo akong magtsaa."
Andun ako hanggang hatinggabi.
Sobrang saya namin.
Ang dami niyang magagandang kuwento.
No'ng 17 siya, ballerina siya sa Radio City.
Sa isa sa mga performance nila, nanood si Samuel Silverman,
na in love na in love kay Irene.
Pagkatapos ng ligawan, nagpakasal sila.
Sabi niya, nasa finance si Samuel.
Saka nagsimulang maging glamorosa 'yong buhay ni Irene.
Pagkamatay ng asawa niya,
nagsimula na siyang malungkot sa malaking mansyon na 'to.
Kaya para maaliw,
pinarentahan niya 'yong mga kuwarto sa mayayamang tao,
sa mga ayaw mag-stay sa hotel.
Sabi ng mga empleyado niya, do'n daw sa likod,
pagpasok mo ng building, may pinto.
Papunta daw 'yon sa apartment sa first floor.
Pinarentahan niya 'yong apartment na 'yon sa puti na si Manny Guerin.
Sabi ng staff, madalas nagba-background check
sa mga tenant niya si Irene Silverman.
Pero sa kasong 'to, hindi.
May kakilala 'yong matadero na inupahan ni Irene,
nirekomenda niya kay Manny Guerin 'yong town house ni Irene.
No'ng June 14, nagbayad siya ng cash na $6,000 para sa isang buwan.
REC. $6,000 IN CASH PARA SA UNANG BUWAN NG RENTA SA 1B
Nabanggit ng staff na mula no'ng dumating si Manny sa building,
naramdaman na ni Irene na hindi siya mabuting tao.
Pinakikinggan niyang makipag-usap si Irene sa mga staff sa foyer.
Alam nila 'yon,
kasi makikita nila 'yong paa niya sa may pinto sa harap.
Sinabi din ng staff
na nagpupuslit ng babae si Manny sa building, "Eva" 'yong pangalan.
Ang pagkaka-describe nila, matandang babae na maayos manamit.
Sabi ni Manny, katrabaho niya si Eva,
parang assistant niya.
Pagpasok namin sa opisina ni Irene, may mga papel sa mesa niya,
tapos may mga sinulat siya tungkol sa tenant sa 1B.
Sabi sa notes na kahina-hinala si Manny. Wala siyang tiwala, gusto niyang paalisin.
Nag-drawing pa siya ng sketch, tapos dinescribe 'yong height.
NASA 5FT 10 1/2 INCHES
Sinulat niya, "Para siyang kriminal."
Naaalala ko 'yong unang araw na lumipat si Manny sa rental space.
Nagla-lunch kami ni Irene sa basement.
Tapos narinig naming bumukas 'yong elevator.
Pinapunta agad ni Irene sa elevator si Marta, 'yong maid niya,
"Pakisabi kay Manny, 'yong tenant, na private area 'to."
"Bawal ang tenants sa area na 'to."
Pagbalik ni Marta sa dining table,
di ko makakalimutan ang sabi ni Irene, "Masama ang kutob ko sa lalaking 'yon."
Sabi ko, "Irene, bakit ka tumatanggap ng pinagdududahan mo?"
Sabi niya, "May tiwala ako sa matadero ko,
kaya hindi ako humingi ng background check,
kaya pumayag akong rentahan nila 'yong apartment nang isang buwan."
No'ng nalaman namin 'yong tungkol sa lalaki sa 1B,
nasabi ko na "Naku, masama 'to."
Ang dami nang lumalabas na babala, "Gago 'tong lalaking 'to."
Nag-physical check kami sa apartment na nirentahan ni Manny
para makasigurong wala siya do'n, na sugatan o kaya patay na.
Madilim 'yong ilaw sa apartment.
Hindi naman magulo, pero hindi malinis. Hindi maayos 'yong kama.
May mga kahon ng pagkain sa mesa.
May bungkos ng duct tape sa basurahan sa apartment.
May nakuha ding rolyo ng lubid.
Napansin ng isa sa staff na may nawawalang comforter sa kuwarto.
May nakita kaming kahon ng shower curtain na 'yong mga ring na lang ang nakalagay.
Bakit mo kailangan ng shower curtain sa apartment na may glass sliding door?
Di mo kailangan ng shower curtain.
Sa puntong 'yon, iniisip namin na may nangyaring pagdukot.
10 ORAS MATAPOS IULAT NA NAWAWALA SI IRENE
Sinama namin 'yong staff niya sa presinto para gumawa ng sketch ni Manny Guerin,
'yong lalaki sa 1B na kahina-hinala 'yong kilos.
Na-assign akong magbantay sa town house no'ng gabing 'yon.
"Naku po" moment ko 'yon.
Junior detective ako.
Ito na 'yong pagkakataon ko.
Naisip namin na baka may kumatok na witness.
Baka biglang dumating si Irene, may tumawag, o anumang mangyari.
Si George lang ang kasama ko no'n, 'yong aso ni Irene.
21 ORAS MATAPOS IULAT NA NAWAWALA SI IRENE
No'ng July 1998, deputy inspector 'yong ranggo ko.
Ako din 'yong namumuno sa operasyon ng mga detective ng Manhataan North,
na namamahala sa 12 presinto sa Manhattan North
mula 59th Street hanggang sa tuktok ng Manhattan.
Meron kaming tinatawag na "special category missing persons."
Sakto si Irene sa dalawa do'n.
Una, dahil 82 years old na siya nang mawala.
Pangalawa, mukhang nawala siya nang sapilitan
at may masamang nangyari sa kanya.
Naghuhudyat 'yong special category missing person
na gumawa ng pansamantalang headquarters.
Tumawag si Inspector Reznick, sabi niya,
"Was, pumunta ka sa 19th precinct kasama ng team mo."
Gusto ni Joe ng magagaling na tao
o kaya 'yong mga taong "masinsin sa detalye."
Mahirap maging boss si Joe Reznick. Aaminin ko 'yan.
Seryosong tao siya,
pero kung may kamag-anak ako na nawala o pinatay,
gugustuhin kong siya 'yong mag-iimbestiga.
NAWAWALA IRENE SILVERMAN
Gumawa agad kami ng mga card
na may picture ni Irene Silverman.
Kung meron kayong impormasyon sa pagkawala
o kinaroroonan ni Mrs. Irene Silverman,
tumawag sa Crime Stoppers.
Tumatayo 'yong mga detective sa kanto
para mamigay ng flyers at magtanong kung may napansin silang kakaiba.
Nabalitaan ng press, kaya ayun. Pumutok na.
Nawala sa sariling mansyon ang 82 taong gulang na babae.
Huling nakitang buhay si Silverman noong July 5.
May matandang babae na misteryosong naglaho.
Meron ding nangungupahan sa apartment niya
nang wala pang tatlong linggo na misteryoso ding nawawala.
Binanggit din namin na hinahanap namin 'yong taong
nasa composite sketch na kilala bilang "Manny Guerin".
Hinahanap siya bilang may kaugnayan sa pagkawala ni Ms. Silverman.
82 ANYOS NA MILYONARYA NAWAWALA SA MANSYON
Kinabukasan ng conference na 'yon,
nakatanggap ng tawag ang 19th squad
mula sa NYPD detective na parte ng joint fugitive task force
kung saan itinatalaga 'yong mga FBI agent, saka NYPD detective
para maghanap ng mga lokal na pugante na hindi lang sa New York wanted,
kundi pati sa buong bansa.
Sinabi niya na no'ng iulat na nawawala si Irene Silverman no'ng July 5,
may naaresto siyang dalawang tao, mag-ina,
sa 55th Street at 6th Avenue
dahil sa warrant sa kanila sa Utah
sa pagbili ng kotse gamit ang pekeng tseke na dinala nila sa New York City.
Sinabi sa 'min ng detective galing sa fugitive task force
na nasa gamit ng dalawa
'yong ID na pagmamay-ari ni Irene Silverman.
Kinilala sila bilang Kenny Kimes at ang nanay nitong si Sante Kimes.
May $10,000 na cash sa pocketbook niya.
No'ng tanungin kung bakit siya may $10,000 cash,
sabi niya, "Kailangan ng maraming cash pag pupunta sa New York,"
na walang katuturan.
Wala akong kilalang nagdadala ng $10,000 cash sa pocketbook nila.
May baril ako, pero di ako pupunta sa New York
na may $10,000 cash sa bulsa ko.
Meron ding mga susi na may red nail polish na pag-aari ni Irene.
Akala ko, si Manny Guerin ang hinahanap namin,
pero no'ng marinig ko 'yon,
sabi ko, "Niloloko mo ba 'ko?"
Sa bagong impormasyong 'yon, sumakay kami sa kotse at nagbiyahe
papunta sa Manhattan Central Booking para kausapin si Kenny.
Pagpasok ko pa lang naisip ko, "Anak ng tokwa."
Nag-match si Kenny sa sketch ni Manny Guerin.
Saktong-sakto.
Kumbinsido ako na nakuha na namin si Manny Guerin.
Tinanong namin siya, "Ba't nasa 'yo ang ID ni Irene? Kilala mo ba siya?"
"Oo, kilala ko siya."
"Kaibigan yata siya ng nanay ko."
Sabi namin, "Kenny, isipin mo si Irene. Baka buhay pa siya."
"Baka nawawala lang."
"Tulungan mo kami. Ba't ayaw mong makipag-usap?"
"Kung nanay mo 'yon? Ano'ng mararamdaman mo?"
May konting pag-asa.
Naluluha siya. Naaalala ko.
Akala ko, makikipag-usap na siya sa 'min,
tapos aamin na siya.
Pero pagkatapos ng ilang segundo, parang may nag-switch sa loob niya.
Nawalan siya ng reaksiyon,
parang naging bato, tapos nanghingi ng abogado.
No'ng paalis na 'ko, nakumbinsi ako nang 100%
na malaki ang parte niya sa pagkawala ni Irene.
Nasa FBI building downtown 'yong nanay niya, si Sante Kimes,
naghihintay na mahatulan sa kaso ng ninakaw na kotse.
Umaasa ako na 'yong mga detective na nag-i-interview sa kanya
ay mas matagumpay kesa sa 'min.
Pero humingi siya ng abogado kaya natigil 'yong interview.
Nag-background check kami sa kanila.
Tiningnan namin kung ano'ng mga kaso nila.
Nakita naming walang naging malalang kaso si Kenny sa batas.
Tapos tiningnan namin 'yong kay Sante…
Hindi ka makakapaniwala sa masasamang sinasabi nila.
Itinalaga sa 'kin 'yong kuwento
ng nangyari kay Irene Silverman sa New York.
Nalaman ko na naulila si Sante Kimes no'ng bata pa siya,
tapos nagpalipat-lipat na siya ng bahay,
sa ampunan man 'yon o sa kaibigan ng kaibigan.
Sobrang hirap niya.
Nakilala niya si Kenneth Kimes Sr. no'ng 1970.
Nasa construction business siya, tapos may-ari ng mga motel.
May mga bahay sila sa Bahamas,
may oceanfront property sa Honolulu,
bahay sa Las Vegas.
Magarbo 'yong buhay nila.
Ilang taon pagkatapos nilang magkakilala,
nagkaro'n sila ng asawa niya ng anak, si Kenneth Kimes Jr.
Itinuring ni Sante Kimes na munting prinsipe si Kenneth,
pero kontrolado ni Sante lahat ng gawin ni Kenneth,
hanggang sa puntong nagdesisyon siya na mag-homeschool at wag siyang papasukin.
Sinusunod ni Kenny ang ginagawa ni Mommy. Pag sinabing talon, tatalon siya.
Alam niya kung pa'no pasusunurin lahat para sa gusto niya.
Con artist si Sante.
Wag mo 'kong kunan pag hindi ako…
Meron siyang 11 magkakaibang alyas na nakalista sa arrest history niya,
kasama do'n ang insurance fraud, at ilang pagnanakaw.
Mukhang mahilig sa panganib si Sante Kimes.
Gusto niyang makita kung hanggang saan siya makakalusot.
Sinasabi niyang ambassador 'yong asawa niya,
kaya naimbitahan siya sa pagdiriwang para kay Gerald Ford.
May picture sila ni Kenneth Kimes na kinakamayan si President Ford.
Hanggang ngayon, walang nakakaalam pa'no siya nakalusot sa Secret Service.
May paraan siya ng pagpasok sa lugar,
tapos titingin lahat at sasabihing, "Tingnan n'yo 'yong suot niya!"
"Oh my God! Grabe 'yong alahas niya! Bagay talaga siya dito."
Isa pa sa mga kapansin-pansin
ay 'yong slavery charge niya no'ng 1985.
2 KINASUHAN SA PANG-AALIPIN
Kumukuha ng katulong si Sante Kimes sa Mexico para maglinis ng mga bahay niya.
Aapihin niya 'yong mga 'yon.
Ikukulong niya sa kuwarto 'yong mga katulong.
Isa sa kanila 'yong tumestigo sa trial
na pinaso siya ng plantsa.
Binansagan siyang "Dragon Lady".
Kakaibang kabaliwan 'yon.
Psychopath siya.
Nahatulan ng limang taon si Sante sa kulungan.
Gayunpaman, hindi nilitis 'yong asawa niya para sa kasong 'yon.
Nakulong siya nang tatlong taon para sa limang taong hatol.
Tapos namatay si Kenneth Kimes Sr. dahil sa brain aneurysm no'ng 1994.
No'ng namatay siya, bumaliktad 'yong buhay ni Sante.
Sabi niya, "Pa'no ko itutuloy 'yong lifestyle ko?"
Basta't nasa tuktok si Sante, 'yon lang ang importante sa kanya.
Pagkamatay ng tatay niya, hindi na sila mapaghiwalay ng nanay niya.
Anumang aktibidad ang kinasangkutan nila, magkasama sila.
Mapanganib na bagay 'yong pakikipagkaibigan sa mga Kimes.
Bigla na lang naglalaho 'yong mga kakilala nila.
Isa sa kanila si David Kazdin.
Kasamahan nina Sante at Kenneth Kimes si David Kazdin,
parang business partner.
Nag-loan si Sante gamit 'yong bahay ni David Kazdin.
Nakakuha yata siya ng coupon books ng mga bayad
para $250,000 at $300,000 na loan na wala siyang kaalam-alam.
Pumunta siya sa mga pulis.
Pagkatapos no'n,
nakita nila 'yong katawan ni Kazdin sa basurahan sa may LAX airport.
Pero no'ng pagkakataong 'yon, walang sapat na ebidensiya ang LAPD
para arestuhin sina Sante at Kenneth Kimes sa pagpatay kay David Kazdin.
Sa punto ding 'yon, sumakay nina Sante at Kenny
sa nakaw na kotse papunta sa kabilang parte ng bansa
para umupa sa town house ni Irene.
May mga pag-uusap kung dapat bang ilipat sila sa LA
para harapin ang pagpatay kay David Kazdin o iwan sila dito sa New York.
May sasabihin ako sa 'yo.
Pag may pinatay dito sa New York City,
dapat andito lang sa New York City 'yong kaso hanggang malutas 'yon.
Maniwala kayo, marami pang kailangan gawin
para matapos 'yong trabaho.
Nakakuha ang News Channel 4 ng mga larawan ng K9 police dog unit
at mga crime scene technician na papunta sa garahe sa basement
kung saan naroon ang kotseng minaneho ni Kenneth Kimes.
May search warrant para sa green na Lincoln Town Car.
Binuksan namin 'yong trunk.
Wala, basura lang.
Lahat nakatambak sa backseat ng kotse.
Sobrang daming basura do'n, pare.
Inabot nang walong oras para halughugin 'yong kotse.
May nakuha kaming box ng Taser gun.
Nakakita kami ng clear liquid
na napag-alamang pampatulog na droga, parang roofie.
Nakita namin 'yong Social Security card ni Irene Silverman
at ilan pang papeles na may pangalan ni Irene.
May nakuha kaming iba't ibang klase ng wig at gamit sa pagmamanman.
Merong 15 notebook sa kotse
na nakasulat nang maayos ang bawat kilos ni Irene.
Pag tiningnan mo 'yong buong kuwento, 'yong nangyayari,
halata na agad 'yon, e.
Nakalagay din sa mga notebook na 'yon pa'no kukunin ang bahay ni Irene.
"Magpa-notaryo, kumuha ng titulo, kunin ang deed."
May nakuha ding microcassette sa kotse na may ilang cassette tape.
Pinakinggan namin ang mga 'yon.
Sa isa sa mga 'yon, nagpanggap si Sante
bilang ibang tao para tawagan si Irene.
Sabi niya, nanalo daw ito ng trip papuntang Las Vegas, sa Circus Circus.
Sante: Maupo po kayo.
Irene: Okay.
Sante: Meron akong magandang sorpresa para sa inyo.
Irene: Ano 'yon?
Sante: Nanalo kayo ng libreng bakasyon.
Bayad na ang lahat, eroplano, pati hotel.
Sa kabuuan ng tawag, sinusubukan nilang kunin
kay Irene Silverman sa telepono 'yong Social Security number niya.
Sante: Nakaupo na po ba kayo?
Irene: Oo. Nakaupo na ako. Iniisip ko pa din kung ano 'yong catch.
Sante: Wala pong catch.
Ano po 'yong Social Security n'yo?
Kumukuha siya ng impormasyon
na magagamit niya sa deeds, sa pinekeng papeles, at kung ano-ano pa.
Irene: Naku. Sa totoo lang, hindi ko alam 'yong number ko.
Sante: Kailangan kong makuha 'yong number para mapadalhan ka ng impormasyon.
Sinubukan niya lahat para makuha kay Irene 'yong number,
pero ayaw makipagtulungan ni Irene, e.
Irene: Ipadala mo na lang kung ano 'yong meron ka diyan,
at kung magustuhan ko 'yan,
saka ko ibibigay 'yong Social Security number ko.
Sa lahat ng nakalap naming impormasyon,
hindi na lang nawawalang tao 'yong problema namin.
Biktima ng homicide 'yong hinahanap namin.
Meron akong magaling na reader, manghuhula, kung anumang tawag do'n.
Pagkaupo ko pa lang, tiningnan niya 'ko. Sabi niya, "Nakikiramay ako."
Tapos sabi niya, "Hindi na natin kasama 'yong kaibigan mo."
Biglang sumabog 'yong matinding lungkot, saka emosyon ko.
Pagkatapos din no'n, ayokong maniwala.
Sabi ko, "Baka mali lang siya. Sana mali siya ngayon."
Kahit alam naming homicide 'yong kaso,
kailangan pa din namin 'yong katawan para makulong sila.
Alam naming ginawa nila, pero kung walang katawan,
may malaking tsansa na makalusot sila.
Naiinis talaga ako.
Gusto kong bumalik at suntukin si Kenny sa mukha
para mapiga 'yong impormasyon.
14 ARAW MATAPOS IULAT NA NAWAWALA SI IRENE
May inilabas na tip line para tawagan ng mga tao
na may impormasyon kung saan nakita 'yong green na Lincoln Town Car.
Inalam namin bawat impormasyong nakuha namin.
Naghalughog kami sa Meadowlands sa Jersey.
Hindi madali sa Meadowlands.
Maputik, basa, saka ang tataas ng damo.
Ang sama.
Mabaho at maduming maghanap do'n,
pero magandang pagtapunan ng katawan.
Nakakita kami ng iba't ibang basura, saka iba't ibang container,
maleta, saka 'yong tinatawag kong "Coney Island whitefish,"
ibig sabihin mga gamit na condom at tampon.
Desperado na kaming mahanap 'yong katawan ni Irene Silverman.
Dapat imbestigahan bawat tip na nakuha sa kasong 'to o sa kahit anong kaso.
Nakakatawa mang pakinggan, may isang ordinaryong araw
na nasa opisina lang ako.
May dumating sa opisina na may dalang patay na manok.
'Yong amoy talaga 'yong napansin ko do'n.
Masangsang. Kumalat sa buong opisina.
Sinabi sa 'min na sa loob ng puwet ng patay na manok,
may sulat at nakasulat do'n kung asan 'yong katawan ni Irene Silverman.
Sabi ko, "Lumayas ka nga dito."
Sabi ko paalisin siya sa opisina.
Pero dinala nila 'yong manok at babae sa 126th Street, Amsterdam Avenue,
kung saan may chicken poultry farm, factory, o kung anumang tawag do'n.
Sinuri nila 'yong manok.
Para sa kapakanan ng manok,
walang sulat sa loob ng puwet niya.
Isa 'yon sa mga nakakatawang nangyari sa imbestigasyon na 'to,
pero gano'n na 'yong pressure na kinakaharap namin.
Dapat masagot lahat ng lead na dumadating sa 'min.
18 ARAW MATAPOS IULAT NA NAWAWALA SI IRENE
Nakakulong pa din ang mga Kimes para sa ninakaw na kotse.
Pinakikinggan namin ang mga tawag nila.
May nahuli kaming tawag ni Sante Kimes
kausap 'yong private investigator na kinuha ng defense.
Inuutusan siyang pumunta sa The Plaza hotel para kumuha ng bag.
Dahil do'n, sumakay ako at isa pang detective sa kotse,
tapos binuksan namin 'yong sirena papunta sa The Plaza hotel.
Retired na detective captain 'yong head ng security do'n.
Sabi niya, "May dumating na private investigator at kinuha 'yong bag."
Binigay 'yong pangalan.
May isang detective kami na tiningnan 'yong lisensiya ng investigator.
Malapit sa City Hall 'yong opisina ng PI kaya pumunta kami do'n.
Tinanggi niya na kinuha niya 'yong bag, pero sinabi namin,
"Alam naming pumunta ka do'n at kinuha mo 'yong bag."
"Sa tingin mo, pa'no kami biglang sumulpot sa opisina mo?"
Nagdesisyon siyang isuko 'yong bag.
Isa na siguro 'yon sa pinakamalaking break na nakuha namin sa kasong 'to.
Sa bag na 'yon, may nakita kaming .22-caliber handgun,
at power of attorney na may pirma ni Irene Silverman.
May na-recover kaming kopya ng deed
na pinirmahan ni Irene Silverman.
Sa katunayan, ang nakasulat sa deed na 'yon,
binebenta 'yong bahay sa Atlantis Group, Incorporated,
na saka na lang namin nalaman
na pekeng kompanyang ginawa ni Sante Kimes.
Pinasuri namin 'yong sulat-kamay,
at napatunayang peke 'yong mga dokumentong 'yon.
Nakita namin na notarisado, pinirmahan, saka inayos 'yon ng partikular na notaryo.
No'ng nahanap namin 'yong notaryo, kinausap namin siya.
Sinabi ng notaryo na pumunta siya sa building ni Irene Silverman.
Pumasok siya sa madilim na kuwarto.
Madilim talaga.
Nakabihis bilang Irene si Sante Kimes sa kama.
Nakapulang wig, tapos may takip sa mukha niya.
Nakataas 'yong kumot na parang sa Little Red Riding Hood.
Meron siyang ID, pekeng ID 'yon,
pinanotaryo sa kanya, tapos ayun na.
Pinatingnan sa notaryo 'yong lineup
kasama sina Sante at Kenny Kimes sa opisina ng district attorney.
Naaalala ko na binantayan ko si Sante Kimes bago 'yong lineup.
Kami lang 'yong nasa kuwarto.
Alam kong con artist siya kaya naging alerto ako.
Hindi ko hinayaang kausapin niya ako.
Tapos mamaya-maya, sabi ko,
"Oo, hiwalay na 'ko. Taga-Yonkers ako. Ten at 12 na 'yong mga anak ko."
Alam kong hindi ko dapat siya kinakausap.
Pero may kakayahan siya na pakalmahin ka.
'Yong aabot sa punto
na sasagutin mo lahat ng itanong niya.
Gano'n siya nakakakuha ng impormasyon sa mga tao…
…kailangang… Tama na 'yan!
…para gamitin sa kung anumang scam o panlolokong plano niyang gawin.
Naituro ng notaryo si Sante sa lineup.
Walang kahirap-hirap.
GUSTO NILA ANG MAGARANG BAHAY NIYA
Naging importante 'yong mga dokumentong 'yon sa kaso
dahil 'yon ang motibo.
Nagpakita 'yon ng mabigat na kalagayan
na gumagawa ang mga Kimes ng mapanlinlang na transaksiyon
para magmukhang ipinapasa sa kanila ni Irene Silverman 'yong town house.
Kahit wala kaming katawan,
kumbinsido na kaming pwede nang ituloy ang pagkakaso sa kanila ng homicide.
Limang buwan matapos mawala si Irene, no'ng December ng 1998,
kinasuhan sina Sante at Kenneth Kimes para murder in the second degree.
Kinasuhan din sila para sa panloloob at pagnanakaw.
Para din sa pakikinig sa usapan.
May 84 counts ng kaso laban sa kanila.
Sobrang daming count no'n.
Mula sa kulungan niya, sinasabi ni Kimes na inosente siya.
Tulungan n'yo po ako.
Nagmamakaawa ako para sa karapatan namin
sa patas na paghuhusga, paglilitis, at tamang pamamaraan,
para mapatunayan ko sa lahat ang pagiging inosente ng anak ko.
Nakakapagtaka kung ga'no karaming beses lumabas sa media
sina Sante at Kenny Kimes habang hinihintay ang paglilitis nila.
Inosente kami ng anak ko.
May nangyayaring masama at malaking pagtatakip.
Nagkamali ang mga pulis.
Pinapaniwala kayo sa mga bagay tungkol sa aming dalawa
na walang katotohanan.
Inosente kami.
Kakaiba 'yong ginawa nila.
Pinalalabas na kinakasuhan sila nang walang sapat na batayan.
"Tingnan n'yo ang anak ko. Mukha ba siyang mamamatay-tao?"
Inimbitahan ng 60 Minutes ang mga Kimes para pag-usapan ang nangyari.
Hindi 'yon mukhang relasyon ng mag-ina.
Magkahawak sila ng kamay,
tapos pinupuri ni Kenny 'yong itsura ng nanay niya.
Para sa 'kin, maganda siyang tao, sa diwa at sa isip,
pati na rin sa itsura.
Nakakailang na makita 'yon
sa mag-inang pareho nang matanda.
May haka-haka na merong nagaganap na incestuous na relasyon.
Hindi ako naniniwala do'n.
Naniniwala ako
na kontrolado ni Sante 'yong bawat aspeto ng buhay ni Kenny.
Tingin ka dito, Kenny.
Pinalaki niya si Kenny para maging mamamatay-tao.
Nilitis 'yong kaso no'ng January 2000.
Halos isa't kalahating taon matapos mawala si Irene.
Ang pangunahing diskarte ng defense,
"Pa'no kayo hahatol kung walang katawan?"
Parang wala nang ibang depensa.
Pero nagkaro'n kami ng apat na buwang trial.
Naging maayos naman 'yon.
Parehong hinatulang guilty sina Sante at Kenny Kimes
sa bawat isang kaso.
Makakakuha na hindi bababa sa 125 taon ng pagkakakulong ang bawat isa sa kanila.
Akala ni Sante, mas matalino siya sa lahat.
Kailangan niya 'yong mga krimen,
parang kung pa'no kailangan ng dugo ni Dracula.
Sasabihin ko 'to,
meron silang listahan ng 16 pang New Yorker
na target ng mga Kimes.
Kinumusta namin silang lahat para masigurong ayos sila.
2 TAON MATAPOS IULAT NA NAWAWALA SI IRENE
No'ng October ng 2000, habang naghihintay sina Sante at Kenny
na ilipat sa State of California,
kung saan nila hinarap 'yong kaso sa pagpatay kay David Kazdin,
inutusan akong mag-produce ng documentary para sa Court TV.
Pumayag si Kenny na magpa-interview sa harap ng camera.
Pumasok siya. Mukhang takot siya.
Madilim at maitim 'yong mga mata niya
na talagang tumatagos sa 'kin.
Nag-start na mag-roll 'yong audio at cameraman.
Sa loob ng 40 minuto, humingi na siya nang tatlong break.
Pwede ba tayong mag-break nang kahit five o ten minutes?
Sa huling break, sabi niya, "Pwede mo ba 'kong ikuha ng makakain?"
Kaya pumunta 'ko sa vending machine.
Inabot ko sa kanya 'yong mga pagkain.
Nagulat na lang ako, nasa leeg ko na ang kanang braso niya.
Tapos sabi niya sa 'kin, "Hostage 'to."
Tumunog 'yong mga sirena.
Napansin ni Kenny na kumukuha pa din 'yong cameraman.
Sabi niya, "Patayin mo 'yang camera!"
Umatras ka, cameraman!
Nakakadiri na gano'n ako kalapit sa kanya.
Nararamdaman ko 'yong puso niya na kumakabog sa likod ko.
Nararamdaman ko 'yong pawis niya.
Naaalala ko na nilalaro niya 'yong ballpen.
Naisip ko agad, "Sasaksakin niya 'ko ng ballpen na 'to."
Sabi ng mga opisyal ng kulungan na pumasok sa kuwarto,
"Kenneth, kumalma ka."
"Wala kang mapapala pag ginawa mo 'to."
Sabi ko sa kanya, "Bakit mo ginagawa 'to?"
Sinabi niya agad,
"Matanda na ang nanay ko. Di na niya kaya ng isa pang paglilitis."
"Gusto ko, ilipat n'yo kami ng nanay ko sa Canada."
Nakakatakot talaga 'yon.
Lumipas ang limang oras.
Sabi ko sa kanya, "Kenneth, marunong ka bang magdasal?"
"Magdasal tayo."
Sabi niya, "Marunong ako."
Tapos biglang kumalma 'yong mukha niya.
Pagkatapos naming magdasal, sabi ng hostage negotiator kay Kenny,
"Kenny, masyado na 'tong matagal."
Sabi niya, "Eto ang business card ko. Hayaan mong tulungan kita."
Kinuha 'yon ni Kenny, ibig sabihin binitawan niya 'ko.
'Yon na 'yong pagkakataon ko na tumakbo palabas ng kuwarto.
May kalahating dosenang tao sa loob.
Sinunggaban na siya.
Hindi ako lumingon. Tuloy-tuloy lang ako.
Nagpapasalamat na lang ako na buhay pa 'ko.
Tinulungan ni Kenneth ang nanay niya na pumatay ng biyuda.
May inaamin siyang isa pang pagpatay.
Sinorpresa niya ang korte sa Los Angeles
sa pag-plea ng guilty sa pagpatay sa negosyanteng si David Kazdin.
Gumawa siya ng kasunduan sa pakikipagtulungan
sa opisina ng district attorney ng LA County.
Kung saan tumestigo siya laban sa nanay niya.
Umamin siya sa pagpatay kay David Kazdin…
PAANO NILA PINATAY SI IRENE
…at pagpatay kay Irene Silverman
kapalit ng sentensiya na walang kasamang death penalty
para sa kanila ng nanay niya.
Sinabi ni Kenny na kinatok siya ni Irene Silverman.
Hinatak niya papasok sa apartment.
Ginamitan niya ng stun-gun. Tapos bumagsak.
Sinakal niya hanggang mamatay.
Kumuha siya ng shower curtain, binalot niya,
tapos sinara niya ng duct tape.
Inilagay niya sa duffel bag.
Isinakay sa trunk ng kotse niya.
Pumunta siya sa Lincoln Tunnel.
Sabi niya, "May nakita akong basurahan."
"Itinapon ko siya sa basurahan, tapos ayun na."
Nakuha na 'yong hustisya.
Pero wala 'yong katawan ni Irene.
Susundan ako no'n hanggang kamatayan.
'Yong gano'n kabuting babae
na may inambag sa lipunan,
wala man lang closure 'yong buhay niya at hindi nailibing 'yong katawan niya.
Open case pa din 'yon sa utak ko.
Umaasa ako na balang araw makikita 'yong bangkay niya na may DNA,
tapos tatawagan nila ako at sasabihing, "Nakita na si Irene."
Tingin ko ba mangyayari 'yon? Hindi.
Pero umaasa ba 'kong mangyari 'yon? 100%.
Gusto kong matanggap 'yong tawag na 'yon.
Inabot ako nang sampung taon bago ko matanggap
na pinatay talaga siya.
Meron akong ilusyon na tinatago lang nila si Irene,
itinago siya kung saan, sa maliit na bayan.
Baka susulpot siya ulit.
Pero natanggap ko na nitong mga nakaraang taon.
Natanggap ko nang hindi na natin siya kasama,
pero nakangiti siya sa 'kin araw-araw.
Tuwing dumadaan ako sa 65th Street, tinitingnan ko 'yong magandang bahay.
Tahimik akong naghe-hello sa kanya.
Sinasabi ko sa kanyang nami-miss ko siya.
SUSUNOD
Nakatanggap ako ng tawag na nakakaranas 'yong guest
ng matinding leak ng tubig sa kuwarto nila.
Exclusive at high-end na club 'yong Soho House,
tapos may patay na dalaga sa bathtub.
Ang pagkakakilanlan ng biktima ay si Sylvie Cachay, babae, 33 years old.
Fashion designer siya. Swimsuit designer.
Siya 'yong perfect member na maging parte ng Soho House.
Nag-check in siya kasama ng boyfriend niya at wala na siya do'n.
Kaya siyempre, kahina-hinala 'yon.
Tapos nakita namin 'yong "tang ina mo" na email.
Biglang may lumitaw na picture.
May mga sitwasyong hihilingin mo na huwag mong mapasok.
Hindi mo makakalimutan 'yong nangyari sa kuwartong 'yon.
Nagsalin ng Subtitle: Erika Ivene Columna uwartong 'yon.