NA MANHATTANIE ISTNIEJĄ DWIE JEDNOSTKI DETEKTYWISTYCZNE
ZAJMUJĄCE SIĘ ZABÓJSTWAMI: MANHATTAN PÓŁNOC I MANHATTAN POŁUDNIE.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE I NAJTRUDNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
Są sytuacje, których nie życzy się nikomu.
Tamte wydarzenia to coś, o czym nie da się zapomnieć.
Rozpocząłem nocną zmianę jako kierownik w Soho House.
Był czwartek, dziewiąty grudnia 2010 roku.
Soho House to prywatny klub członkowski
dla osób ze świata sztuki, filmu i muzyki.
Nie dla każdego.
Po kilku godzinach pracy, kiedy przeglądałem listę zadań,
zadzwonił do mnie gość, że sufit w jego pokoju przecieka.
Zaczęliśmy szukać źródła wycieku i tak trafiłem do pokoju Sylvie.
Sylvie Cachay była młodą projektantką kostiumów kąpielowych.
Pracowała dla takich marek jak Victoria’s Secret i Tommy Hilfiger.
Była wschodzącą gwiazdą świata mody.
Czekała ją świetlana przyszłość.
Była idealną członkinią Soho House.
Zapukaliśmy. Nikt nie odpowiedział.
Otworzyłem drzwi.
Zobaczyłem, że Sylvie leży w wannie, zanurzona pod wodą.
Rzuciłem się, żeby ją wyciągnąć.
Potrząsałem nią, mówiłem coś. Nie wyczuwałem pulsu.
Rozpocząłem reanimację.
Kazałem koleżance wezwać karetkę i kontynuowałem próby reanimacji.
Krzyczałem, by się obudziła.
Tak.
Dzięki nam ludzie wracają do domów i mają spokojny sen.
Rodzina musi wiedzieć, kto zamordował ich bliskiego.
Współczucie dla ofiar jest najważniejsze.
Lubię zaglądać za kulisy. Co naprawdę się wydarzyło?
Chcesz odkryć prawdę. To robią detektywi.
Instynkt każe nam pomóc ludziom.
Policja w Nowym Jorku…
To jest to.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: NOWY JORK
9 GRUDNIA 2010 ROKU
Noc była mroźna i spokojna. Nic się nie działo.
SIERŻANT
Do czasu.
Zadzwonił młody sierżant z szóstego posterunku.
Powiedział: „Chciałem tylko dać znać,
że w Soho House znaleźli martwą dziewczynę w wannie.
Wygląda na utonięcie”.
Spytałem, czy lekarz orzekł śmierć. Potwierdził i spytał, czy coś mi śmierdzi.
„Jasne, że tak.
Trudno utopić się samemu w wannie.
Jedziemy. Zabezpiecz miejsce”.
Wydziały detektywów pracują na dwie zmiany od ósmej rano do pierwszej w nocy.
Ale przestępczość nie sypia. Grasuje przez całą dobę.
Dlatego mamy „nocną wartę”.
Robimy swoje, a rano przekazujemy sprawę.
59. ULICA
Manhattan dzieli się na Manhattan Północ i Południe.
Wartę miałem na południu.
Jestem nocnym markiem. Urodziłem się w nocy.
Podobno nic dobrego nie dzieje się po północy.
Szczera prawda.
Soho House to bardzo ekskluzywny klub.
Nie każdy może zostać członkiem.
Chętni podlegają weryfikacji, konieczne jest polecenie.
Trzeba pochodzić z wyższych sfer.
Mnie tam raczej nie zechcą. Jest jak jest.
Na miejscu zastaliśmy karetkę i radiowóz.
Nie było zamieszania.
Pokój nie był duży. Stało w nim łóżko.
I dosłownie metr od łóżka stała wielka wanna.
Kierownik hotelu wyciągnął kobietę z wanny.
Ofiarą okazała się 33-letnia Sylvie Cachay.
Leżała na placach obok wanny.
Miała na sobie sweter, spodnie i rolexa.
Dość rzadki dobór, jeżeli chodzi o kąpiel.
Jestem dość podejrzliwy.
Trupy w wannie zawsze mi śmierdzą.
Na szafce leżały fiolki z antydepresantami.
Czy ofiara przedawkowała, a potem utonęła?
Nie wiadomo.
Zadzwoniłem do dowódcy 6. posterunku.
To jego wydziałowi detektywów przydzielano sprawy w tym obszarze.
Tę dostali Tommy Jones i Bobby Moller. Świetni detektywi, znam ich od dawna.
Przyjechali na miejsce.
Dzień wcześniej pracowaliśmy do późna, bo dokonaliśmy aresztowania,
ale przyjechaliśmy do Soho House.
Ze względu na rodzaj klienteli taka zbrodnia nas zaskoczyła.
Pete Panuccio wprowadził nas w temat.
Sprawa była podejrzana, ale i niejasna.
Nigdzie nie było żadnej krwi.
Miała na ręce dziwną ranę, jakby po ugryzieniu.
W takich przypadkach wzywa się wydział zabójstw.
Wykonują kawał policyjnej roboty. Pomagają, jak mogą.
Szczególnie świetny był detektyw Al Titus.
Często współpracowaliśmy. Jest bardzo skrupulatny.
Przy sprawie działał cały zespół.
Ze względu na miejsce potraktowaliśmy ją priorytetowo.
W tle pojawiały się nazwiska celebrytów.
Wiedzieliśmy, że prasa nagłośni sprawę i spadnie na nas spora presja,
by jak najszybciej ją rozwiązać.
Śledczy zaczęli fotografować pokój,
pobrali odciski palców i próbki DNA z wanny oraz kranu.
Na podłodze zauważyłem parę mokrych skarpetek.
Nie wyglądały na skarpetki należące do młodej projektantki.
To były szare skarpety męskie.
Chcieliśmy ustalić, co się stało i kto był z nią w pokoju.
Na początku porozmawialiśmy z Bryanem Alvarezem,
kierownikiem nocnej zmiany.
Chcieli wiedzieć, kim jest Sylvie i czy ktoś był z nią w pokoju.
Opisałem im też krok po kroku, jak odkryłem ciało Sylvie w wannie.
Zameldowała się z chłopakiem, Nicholasem Brooksem,
około godziny 00.30.
Sylvie wraz ze swoim chłopakiem zameldowali się wieczorem,
nim rozpocząłem swoją zmianę.
Jedną z zalet Soho House był rozbudowany monitoring.
Szybko mogliśmy się z nim zapoznać.
Sylvie chwiała się, wydawała się zmęczona.
MONITORING
Sylvie powiedziała koleżance, że wzięła lek nasenny,
źle się czuje i potrzebuje pomocy w dotarciu do pokoju.
Nicholas zameldował ich oboje,
a potem pracowniczka zaprowadziła ich do pokoju.
Na nagraniu widać, jak pomaga Sylvie dotrzeć do pokoju.
Nicholas Brooks kilkukrotnie wychodzi i wchodzi do pokoju
od razu po zameldowaniu się. To było dość dziwne.
Na nagraniu widać też,
że Nicholas Brooks opuścił hotel o godzinie 2.18.
NICK OPUSZCZA POKÓJ
A o 2.51 kierownik przyszedł, by sprawdzić źródło wycieku.
Spytałem Bryana Alvareza, czy widział Brooksa po tym,
jak znalazł Sylvie Cachay.
Wyjaśniłem detektywom, że opuścił on hotel.
Jej chłopak zniknął.
Wyszedł z hotelu.
Wyglądało na to, że mamy miejsce zbrodni.
Nabraliśmy podejrzeń.
Koniecznie musieliśmy go znaleźć.
Znalezienie chłopaka było priorytetem.
Chcieliśmy przeszukać lokale w okolicy.
Około godziny 5.30 stałem w lobby.
2 GODZINA ŚLEDZTWA
I nagle po prostu wrócił.
Kierownik zawołał: „To on!”.
Miał przekrwione oczy i rozczochrane włosy.
Był pijany, naćpany albo jedno i drugie.
Był na jakiejś imprezie.
Zobaczyłem, że nie ma skarpet.
Zostawił je na środku pokoju.
To były jego skarpety.
Powiedziałem mu, kim jestem. Przedstawił się jako Nicholas Brooks.
Spytałem, czy to on zameldował się z Sylvie Cachay.
Potwierdził.
Odparłem: „Mam złe wieści.
Znaleźliśmy Sylvie nieprzytomną w wannie.
Okazało się, że nie żyje”.
Nie zdenerwował się. Nie wypytał, co się stało.
Ale może to z powodu upojenia.
Powiedziałem mu, że musimy porozmawiać o Sylvie,
więc pojedziemy na posterunek, by spróbować to wyjaśnić.
Nicholas Brooks współpracował.
Weszliśmy do pokoju przesłuchań.
Powiedziałem mu, że musi opowiedzieć, gdzie był i co dokładnie się wydarzyło.
Zaczął coś dukać, nie był świadomy, co się dzieje.
Co chwilę zasypiał.
Nie dało się z niego nic wyciągnąć.
Był całkiem nawalony, więc pozwoliłem mu się przespać,
by wrócić do rozmowy potem.
Nie chciałem przesłuchiwać kogoś, kto nie rozumiał, o co go pytam.
Mimo że opóźniało to proces. Zasnął od razu.
W takiej sytuacji człowieka wypełniają emocje.
Płacze, nie może zasnąć. Z nim było inaczej.
Musieliśmy powiadomić rodzinę Sylvie.
To bardzo trudna rzecz.
Sam mam córki. Współczuję tym rodzinom.
4 GODZINA ŚLEDZTWA
Mieszkali w Wirginii, więc nie zrobiłem tego osobiście.
Musiałem zlecić to lokalnej policji.
Potwierdzili, że powiadomili rodzinę.
Zadzwoniła do mnie matka.
BRAT
Przez łzy powiedziała, że ktoś zabił Sylvie.
To było coś strasznego.
W życiu nie spodziewałem się, że usłyszę coś takiego.
Dorastaliśmy w McLean w Wirginii. Na przedmieściach stolicy.
Matka i ojczym byli Peruwiańczykami.
Sylvie była córką Peruwiańczyków.
Była ambitna i dumna ze swojej kultury.
Zależało jej, by pokazywać ją poprzez swoje projekty.
Pracowałem w Nowym Jorku.
Wszystkie święta spędzaliśmy razem. Byliśmy naprawdę blisko.
Spotkałem się z detektywami.
Musiałem zidentyfikować siostrę na podstawie zdjęć.
Do końca miałem nadzieję,
że może to wszystko jest nieprawdą.
Ale to była ona. Nigdy tego nie zapomnę.
6 GODZINA ŚLEDZTWA
Rano pod hotelem zaroiło się od reporterów i kamer telewizyjnych.
Przyjechał porucznik.
Powiadomił mnie o cyrku, jaki rozgrywa się na dole.
Całą ulicę obstawiały wozy stacji telewizyjnych.
Gdy wywieźliśmy ciało, by zawieźć je do biura koronera,
kamery poszły w ruch.
Trzydziestotrzyletnia projektantka Sylvie Cachay
znaleziona martwa w Soho House.
Odnosząca sukcesy, atrakcyjna młoda kobieta
została znaleziona martwa w wannie.
Rozumiem, że media to podłapały.
Brukowce żyją takimi tematami.
Wszystkie kanały prosiły o rozmowę. To była dodatkowa presja.
Wolałbym, by dowiedzieli się dopiero za kilka godzin,
żeby dać nam trochę czasu na posunięcie śledztwa do przodu.
Późnym rankiem Nicholas w końcu się obudził.
Poprosił mnie o rozmowę.
Powiedział, że byli razem od pół roku.
Mieli w tym czasie przerwy. Nie układało im się.
Zeznał, że mieli spotkać się u Sylvie, żeby zjeść razem kolację.
Pojechał do niej.
Uprawiali seks.
Następnie zapalił kilka świeczek
i umieścił je na platformie za zagłówkiem łóżka.
Sylvie wzięła leki nasenne, a on poszedł wziąć prysznic.
Nagle włączył się czujnik dymu.
Gdy wyszedł, pokój był zadymiony.
Łóżko płonęło.
Rzucił się w stronę Sylvie i zdołał ugasić pożar.
Ogień osmolił jej włosy.
Powiedziała mu, by pojechali do Soho House,
bo swąd dymu może im zaszkodzić.
Zeznał też, że miała problem z zejściem po schodach,
bo leki nasenne zaczęły działać.
Złapali taksówkę i odjechali.
Chciałem wiedzieć, czy doszło między nimi do kłótni.
Powiedział, że była zła i rzucała w niego obelgami.
„Ale z ciebie ćpun. Podpaliłeś mi mieszkanie”.
Była wściekła.
Dotarli do Soho House i wynajęli pokój. Recepcjonistka pomogła jej się położyć.
Wspomniała, że weźmie kąpiel.
MONITORING
Postanowił coś zjeść, więc zjechał do restauracji.
Potem wrócił do pokoju i powiedział Sylvie, że wychodzi.
Spytałem, czy wzięła kąpiel, o której mówiła.
Odparł: „Nie wiem. Wyszedłem”.
„Robiłeś coś przy wannie? Przygotowałeś jej kąpiel?
Chciałeś zrobić coś miłego?”
Odparł: „Nie. Leżała w łóżku”.
Według Nicholasa opuścił on pokój.
Wyszedł z hotelu i udał się do pobliskiego baru.
Towarzyszył mu mężczyzna poznany w lobby, David Raleigh.
Wrócił dopiero rano, gdy go zobaczyliśmy.
Spytałem, czy zrobił coś Sylvie, zanim wyszedł z tamtym mężczyzną.
Zaprzeczył.
Nie wydawał się zaniepokojony, że może mieć kłopoty.
Był całkiem spokojny i niewzruszony.
Czułem, że coś zrobił.
Ale wciąż nie wiedzieliśmy, co wydarzyło się w pokoju.
Nicholas pozostał w areszcie.
Skupiliśmy się na Davidzie Raleighu,
który według Nicholasa Brooksa spędził z nim tamtą noc.
8 GODZINA ŚLEDZTWA
Usłyszałem głośne pukanie.
Wyskoczyłem z łóżka i otworzyłem.
Dwóch detektywów spytało, czy znam Nicholasa Brooksa.
Odparłem: „Poznałem go. Wczoraj napiliśmy się drinka”.
Powiadomili mnie o śmierci dziewczyny w Soho House,
której chłopakiem był Nicholas Brooks.
Detektywi chcieli przesłuchać mnie na posterunku.
8 GODZIN WCZEŚNIEJ
Tamtej nocy zamykali już hotelowy bar, ale mnie wciąż było mało.
Podszedłem do recepcji, gdy z windy wysiadł mężczyzna.
Spytał recepcjonisty, gdzie może się napić,
bo bar hotelowy jest już zamknięty.
Recepcjonista spojrzał na mnie i na niego,
po czym rzucił: „Napijcie się razem”.
I tak zrobiliśmy.
Poszliśmy do baru i zamówiliśmy drinki.
Zaczął opowiadać mi o miłości do swojej dziewczyny.
Opowiedział o pożarze w mieszkaniu.
Jego dziewczyna spała w hotelu.
Postanowił zadzwonić, by sprawdzić, czy wszystko gra.
Wybrał numer, ale nie odbierała.
Odparłem: „Jasne. Przecież śpi”.
Ale postanowił już pójść, więc się pożegnaliśmy.
Nie było w tym nic dziwnego.
Potwierdzało to zeznania Nicholasa Brooksa.
A przynajmniej tę część, którą się z nami podzielił.
W grę wciąż wchodziło samobójstwo.
6. POSTERUNEK POLICJI
Musiałem się dowiedzieć, kim była Sylvie Cachay.
W jakiej była kondycji?
Przesłuchałem jej rodzinę i przyjaciół.
Widziałem, że byli poruszeni.
Powiedzieli, że miała depresję.
Poznałam Sylvie Cachay w 2009 roku,
gdy zatrudniła mnie na staż w Anne Cole Swimwear.
Od początku się dogadywałyśmy.
Umawiałyśmy się na wino i pogaduchy.
Była dla mnie przyjaciółką, szefową i mentorką.
Uważałam ją za wspaniałą osobę.
W 2006 roku założyła własną firmę.
Jej stroje pokazywano w Vogue, InStyle i Sports Illustrated.
Cieszyliśmy się z jej sukcesów.
Byliśmy dumni.
Własna marka to spełnienie marzeń projektanta.
Niestety musiała zamknąć firmę z powodu kryzysu w 2008 roku.
Jej inwestor miał inne zobowiązania.
Ludzie stronili od nowych inwestycji.
Musiała wrócić do Anne Cole.
Uwielbiała tę pracę. Było naprawdę świetnie.
Ale jednak był to dla niej krok wstecz.
Miała to w głowie.
Była zestresowana. Miała sporo lęków.
Brała leki, które miały poprawić jej życie.
Policja spytała, czy mogła się zabić.
Natychmiast odparłam, że zdecydowanie nie.
Zamknięcie firmy wywołało u niej depresję,
ale nigdy jej to nie przytłoczyło.
Zawsze miała plan na przyszłość.
W ramach pracy dla Anne Cole musiałyśmy wybierać wzory.
I zawsze wybierała też coś do Syli. Traktowała to jako chwilową pauzę.
Rozmowa z Heather była bardzo ciekawa.
Przekazała nam szczegółowe informacje
na temat wszystkich relacji Sylvie.
W 2008 roku Sylvie zerwała zaręczyny.
Zerwała ze swoim narzeczonym,
bo nie umiała pogodzić związku z prowadzeniem firmy.
Zaczęła chodzić na randki.
Nicholasa poznała w czerwcu 2010 roku.
6 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Często wychodziła na imprezy, spotykała się z przyjaciółmi.
Jakiś czas później spacerowali w pobliżu jej mieszkania w SoHo,
gdy samochód potrącił jej psa.
Nick pozbierał go z ziemi i zawinął w płaszcz.
Bardzo ją wsparł.
Była zdruzgotana.
Uzależniła się od relacji z nim.
Nie potrafiła z nim zerwać. Był bardzo młody.
Miała 33 lata, a on 24.
Spędzali razem całe dnie. Nocował u niej.
Praktycznie się do niej wprowadził.
Ale po miesiącu zaczęły pojawiać się ostrzeżenia.
Dziwiło ją, że nie ma pracy.
Miała dość tego, że wciąż pali trawkę i nie ma żadnego zajęcia.
Narzekała, że musi za wszystko płacić. Nazywała go dzieckiem.
Znajomi radzili jej to zakończyć, bo ma na nią negatywny wpływ.
I zerwała z nim, choć było jej trudno.
Ostatni raz widziałam ją rano w dniu jej śmierci.
Powiedziała: „Nick chce się spotkać. Pogadam z nim przed budynkiem.
Chce mi dać jakiś list. Ale nie wpuszczę go”.
Gdy dowiedziałem się, że spotkali się w jej mieszkaniu,
a ich związek był dość burzliwy,
czułem, że wydarzyło się coś złego.
Musieliśmy dostać się do mieszkania i sprawdzić, co tam się wydarzyło.
Od razu było widać, że doszło do pożaru.
Było czuć dym. Łóżko było spalone.
Leżał na nim kosmyk spalonych włosów.
To potwierdzało wszystko, co Nicholas Brooks zeznał Tommy’emu.
Wtedy znaleźliśmy ich listy.
Chciała, by był romantyczniejszy, jeśli chce utrzymać związek.
Miała długą listę zaleceń.
To były proste rzeczy: „przytul mnie po seksie”,
„zabieraj mnie na randki”, „odkup coś po zużyciu”.
„Nie pal tyle”. „Nie pij całymi dniami”.
Była niczym matka, mówiąca mu,
by ogarnął się, jeśli chce z nią być.
PRZEPRASZAM CIĘ, SYLVIE
Nicholas prosił w listach o wybaczenie,
obiecywał poprawę. Prosił, by dała mu szansę.
KOCHAM CIĘ
Pokazywało to, w jaki sposób ją przekonywał.
W innym liście oskarżała go o to, że ukradł jej pieniądze.
Znaleźliśmy jej wyciągi z konta.
Używał jej karty, by zamawiać prostytutki.
Pomyślałem, że to bezczelne,
by opłacać prostytutki pieniędzmi swojej dziewczyny.
A potem znaleźliśmy e-maila zatytułowanego: „Pierdol się”.
TEMAT: PIERDOL SIĘ
Napisała go do Nicka. Była wściekła.
Napisała: „Dowiedziałam się, co robiłeś.
Wszystko powiem policji i bankom”.
POŻAŁUJESZ, KURWA
Zdecydowanie dawało mu to motyw.
POWODZENIA W WIĘZIENIU
Pomogło mu to w podjęciu decyzji, że musi się jej pozbyć.
Przepytaliśmy mieszkańców, by sprawdzić, czy ktoś coś słyszał.
Jeden z sąsiadów słyszał kłótnię.
Słyszał też płacz, a potem uderzenie.
Jakby ktoś spadł na podłogę.
Doszło do kłótni, potem do pożaru,
a kilka godzin później Sylvie Cachay była już martwa.
Obraz się klarował.
Podejrzewaliśmy zabójstwo,
ale nie mogliśmy aresztować go na podstawie domniemania.
Musieliśmy ustalić dokładny przebieg wydarzeń.
Sprawdziliśmy przeszłość Nicka i dało nam to pewną perspektywę.
Pochodził z bogatej rodziny.
Jego ojciec, Joseph Brooks, był scenarzystą i kompozytorem.
Napisał muzykę i scenariusz do filmu You Light Up My Life.
Wygrał Oscara za piosenkę.
Nienawidzę tej piosenki.
Leciała w każdej stacji radiowej przez całą dobę.
Miałem jej dość.
Zapewniło mu to sławę, ale miał też mroczniejszą stronę.
19. POSTERUNEK
W 2008 roku pracowałem na 19. posterunku.
Byłem zastępcą dowódcy wydziału detektywów.
Do moich obowiązków należało przeglądanie zgłoszeń.
W pewnym momencie pojawiło się nazwisko Joego Brooksa.
Wiele osób oskarżało go o gwałt.
Takimi sprawami zajmuje się sekcja specjalna.
Zadzwoniłem do nich i spytałem:
„Czy jakiś gwałciciel grasuje na podlegającym nam terenie?”.
Odparli, że prowadzą dochodzenie w sprawie seryjnego gwałciciela.
Prokurator oskarżył Josepha Brooksa o popełnienie 91 aktów gwałtu.
Wystawiał ogłoszenia w sieci.
Zapraszał utalentowane aktorki
na szkolenie u zdobywcy Oscara.
Ściągał je do swojego domu,
gdzie je odurzał, a potem wykorzystywał.
Joseph Brooks został oskarżony o liczne gwałty
i oczekiwał na proces.
Gdy dowiedziałem się o ojcu, zacząłem zastanawiać się,
czy Nicholas Brooks mógł pójść w ślady ojca.
Być może jabłko spadło niedaleko jabłoni.
15.00 13 GODZINA ŚLEDZTWA
Kontrola wykazała też,
że w trakcie liceum Nicholas dostał od ojca mieszkanie.
Opłacał mu prostytutki.
Ojciec wprowadził go w świat prostytutek.
Dawało to obraz bardzo dziwnej relacji.
Dowiedzieliśmy się też, że ojciec miał nad nim kontrolę
poprzez swoje fundusze.
Joseph Brooks postawił synowi warunek,
że nie może kontaktować się ze swoją matką i siostrą.
Gdy dowiedział się, że Nicholas odezwał się do matki,
usunął go z testamentu oraz funduszu powierniczego.
Było to około 2009 i 2010 roku.
W tamtym momencie Nicholas Brooks
został bez środków finansowych, do których był przyzwyczajony.
By zdobyć pieniądze,
musiał albo znaleźć pracę, albo wyłudzić je od kogoś.
Obrał na cel Sylvie, ale w końcu zakręciła kurek.
Poczuł, że został nakryty i musi coś zrobić,
bo groziła, że na niego doniesie.
POWODZENIA W WIĘZIENIU
Takie sytuacje podnoszą adrenalinę.
Nie spałem od co najmniej doby, ale nie czułem zmęczenia.
Chciałem posuwać sprawę naprzód.
Wróciliśmy na posterunek.
Zaczęliśmy ponownie analizować monitoring, by nie przeoczyć żadnego dowodu.
Chcieliśmy ustalić oś czasu.
Czy było coś, co pominęliśmy?
Potwierdziliśmy, że Nicholas Brooks opuścił pokój o godzinie 2.18,
a potem zszedł do lobby, gdzie poznał Davida Raleigha.
Do 2.51, gdy kierownik przyszedł, żeby zweryfikować wyciek,
nikt nie wchodził ani nie wychodził z pokoju.
Potrzebowaliśmy dowodu, że Sylvie zmarła, gdy Nicholas wciąż był w pokoju.
Uzyskaliśmy dostęp do bilingów.
Wtedy alibi Nicholasa runęło.
Przeanalizowaliśmy telefony z pokoju do recepcji.
Okazało się, że o 2.18 nie wyszedł bez powodu.
Wcześniej wykonał ciekawy telefon na recepcję.
Okazało się, że połączenie o wycieku z pokoju hotelowego piętro niżej
wykonano o 2.11.
Sprawdziliśmy historię karty-klucza i potwierdziliśmy,
że Nicholas Brooks był wtedy w środku.
Woda wylewała się na podłogę i przeciekała na niższe piętro.
Był w pokoju, gdy leżała w wannie.
Od początku kłamał.
Autopsja miała nam powiedzieć o wiele więcej na temat zgonu Sylvie.
Podczas autopsji znaleziono odciski palców na szyi i sińce.
Pod powiekami miała wybroczyny.
To oznacza, że musiało dojść do niedrożności przepływu krwi
w okolicy szyi.
Płuca miała pełne wody, co oznacza, że żyła, kiedy tonęła.
Badania toksykologiczne wykazały,
że poziom leków w jej systemie był zgodny z przepisaną dawką.
To były leki na receptę i w takiej dawce nie mogły jej zabić.
Nie były to więc samobójstwo ani wypadek.
PRZYCZYNA: UDUSZENIE
Powodem śmierci było zabójstwo.
Otrzymaliśmy też wyniki badań DNA.
Na wannie znaleziono DNA Nicholasa Brooksa.
DNA na wannie to żaden dowód.
Był w pokoju, mógł skorzystać z wanny.
Ale wyraźnie stwierdził, że nawet jej nie dotknął.
Sądzimy, że kiedy dotarli do Soho House,
doszło do jakiejś sprzeczki.
W pewnym momencie stracił nad sobą panowanie.
Brooks złapał ją za szyję,
wepchnął do wanny i przytrzymał pod wodą.
Zachłysnęła się wodą i utonęła.
Została uduszona.
Udusiłeś swoją dziewczynę?
- Zrobiłeś to? - Zabiłeś Sylvie?
Aresztowaliśmy Nicholasa Brooksa i przewieźliśmy go do aresztu głównego.
Powiedział, że ma dużo pieniędzy.
Pomyślałem, że chce mnie przekupić.
„Co z tego, że masz pieniądze?”
„Mogę mieć, ale dopiero rano”.
Powiedziałem: „Teraz ci niepotrzebne”.
Odparł, że potrzebuje ich na ochronę.
„Na jaką znowu ochronę?”
Odparł: „Białych rasistów”.
„Skąd to wziąłeś?” Odparł: „Uwielbiam Oz”.
Chodziło mu o serial.
Powiedziałem mu: „Nie trafisz do Oz,
tylko do aresztu głównego w Nowym Jorku”.
Nie był do końca świadomy, jak wygląda prawdziwe życie.
To było dziwne.
Po chwili przejęli go strażnicy i więcej z nim nie rozmawiałem.
Po aresztowaniu Nicholasa Brooksa
dowiedzieliśmy się, że proces jego ojca nie rozpoczął się,
bo popełnił on samobójstwo.
SAMOBÓJSTWO KOMPOZYTORA OSKARŻONEGO O GWAŁT
Adwokat Josepha Brooksa został obrońcą Nicholasa Brooksa.
SĄD KARNY
7 CZERWCA 2013 ROKU POCZĄTEK PROCESU
Według obrony Sylvie cierpiała na depresję,
brała leki.
Przedawkowała je, a potem utonęła w wannie.
Jej rodzice przylecieli z Wirginii, by spojrzeć Brooksowi w oczy.
Nie widziałam wyrzutów sumienia. Nawet na nas nie spojrzał.
Nie obchodziliśmy go.
Siostra była wspaniałą osobą.
Jej życie zostało odebrane z niewytłumaczalnych powodów
przez tego pasożyta.
Musi zapłacić za odebranie życia mojej córce.
Prokurator powiadomił nas, że proces dobiegł końca.
Brooks został uznany za winnego i skazany na 25 lat do dożywocia.
25 LAT DO DOŻYWOCIA DLA „SZCZURA”, KTÓRY ZABIŁ SYLVIE
Współczuję rodzinie Cachayów.
Nie powinna była zginąć.
Ludzie powinni nosić jej stroje.
Powinna świętować sukcesy.
Nowy Jork ją uwielbia. Jest symbolem miasta.
Siostra dawała mi wiele szczęścia.
Zarówno ja, jak i inne osoby, stawaliśmy się przy niej lepsi.
Tęsknię za jej radością i światłem, którym emanowała.
Była taką słodką i piękną duszą.
Zawsze będzie moją mentorką.
Sprawa Sylvie była moją ostatnią.
Odszedłem na emeryturę.
Mam dwie córki i poczułem ciężar tej zbrodni.
Odebrał jej życie i nie miał żadnych wyrzutów.
Może to przez wychowanie,
ale to żadna wymówka, by zabijać kogoś ukochanego.
W kwietniu 1989 roku doszło do ataku na biegaczkę w Central Parku.
Została zgwałcona i dźgnięta.
Rozgłos sprawie nadały miejsce zbrodni oraz jej wyjątkowe okrucieństwo.
GWAŁT I RZEŹ
Skazano pięciu mężczyzn.
To była „piątka z Central Parku”.
Niesprawiedliwość należało odwrócić,
ale to nie koniec.
Były inne ofiary, o których nikt nie mówił,
Postawił jej ultimatum. „Oczy twoje czy dzieci?”
Nie słyszałam takiego zwrotu w całej mojej karierze.
Zaczął nacinać mi skórę nad oraz pod oczami.
Przemoc go podniecała.
Było piękne popołudnie. Nie miałam żadnych obaw.
Ta sprawa zostanie ze mną na zawsze.