WEBVTT

00:00:06.047 --> 00:00:07.590 align:center
(บนเกาะแมนแฮตทัน)

00:00:07.674 --> 00:00:10.802 align:center
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย
ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)

00:00:10.885 --> 00:00:13.013 align:center
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)

00:00:13.096 --> 00:00:16.307 align:center
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม
ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)

00:00:16.391 --> 00:00:20.228 align:center
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)

00:00:37.829 --> 00:00:41.750 align:center
มีบางสถานการณ์ที่เราหวังว่าจะไม่มีวันได้เจอ

00:00:43.835 --> 00:00:47.964 align:center
สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น
มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะลืมได้เลย

00:00:49.466 --> 00:00:54.429 align:center
ผมเป็นผู้จัดการกะกลางคืนที่โซโฮเฮาส์
ผมเข้ามาถึงที่ทำงาน

00:00:54.512 --> 00:00:58.516 align:center
ในวันพฤหัสบดีที่ 9 ธันวาคม ปี 2010

00:00:58.600 --> 00:01:01.603 align:center
โซโฮเฮาส์เป็นคลับเฉพาะสมาชิก

00:01:01.686 --> 00:01:05.815 align:center
เอ็กซ์คลูซีฟมากๆ
สำหรับวงการศิลปะ ภาพยนตร์ และดนตรี

00:01:05.899 --> 00:01:07.525 align:center
ไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้า

00:01:08.318 --> 00:01:10.403 align:center
ผมเข้ากะได้ไม่กี่ชั่วโมง

00:01:10.487 --> 00:01:14.908 align:center
ระหว่างที่กำลังตรวจสอบงาน
ตามรายการในคืนนั้น

00:01:15.867 --> 00:01:19.370 align:center
ผมได้รับแจ้งว่ามีแขกเจอปัญหา

00:01:19.454 --> 00:01:22.373 align:center
น้ำรั่วในห้องอย่างแรง

00:01:22.457 --> 00:01:25.085 align:center
เราเริ่มหาต้นตอของน้ำรั่ว

00:01:25.168 --> 00:01:28.755 align:center
จนในที่สุดก็ไปเจอห้องของซิลวี่

00:01:29.339 --> 00:01:33.009 align:center
ซิลวี่ คาเชย์เป็นนักออกแบบชุดว่ายน้ำสาวดาวรุ่ง

00:01:33.093 --> 00:01:37.430 align:center
ที่เคยทำงานกับแบรนด์
อย่างวิกตอเรีย ซีเครตกับทอมมี่ ฮิลฟิเกอร์

00:01:37.514 --> 00:01:40.225 align:center
เธอกำลังเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง

00:01:41.976 --> 00:01:44.187 align:center
กำลังมุ่งหน้าไปสู่ความยิ่งใหญ่

00:01:44.270 --> 00:01:48.650 align:center
เธอเป็นสมาชิกที่เพียบพร้อมสำหรับโซโฮเฮาส์

00:01:50.902 --> 00:01:53.154 align:center
เราเคาะประตู แต่ไม่มีใครตอบรับ

00:01:53.238 --> 00:01:54.781 align:center
ผมเปิดประตูเข้าไป

00:01:58.409 --> 00:02:03.540 align:center
ตอนนั้นเองที่ผมพบซิลวี่ในอ่างอาบน้ำ จมน้ำอยู่

00:02:04.833 --> 00:02:09.462 align:center
ปฏิกิริยาแรกของผมคือ
ลงไปช่วยเธอออกจากอ่างอาบน้ำก่อน

00:02:11.548 --> 00:02:13.466 align:center
ผมเขย่าตัวเธอ พูดกับเธอ

00:02:13.550 --> 00:02:15.927 align:center
ผมจับชีพจร แล้วไม่เจอชีพจรเลย

00:02:16.010 --> 00:02:19.013 align:center
แล้วผมก็เริ่มทำซีพีอาร์

00:02:20.056 --> 00:02:22.642 align:center
ผมสั่งให้เพื่อนร่วมงานโทรแจ้ง 911

00:02:23.309 --> 00:02:26.521 align:center
ขณะที่ผมพยายามกู้ชีพเธอต่อไป

00:02:26.604 --> 00:02:30.400 align:center
ตะโกนบอกให้เธอฟื้น

00:02:35.947 --> 00:02:36.948 align:center
ครับ

00:02:43.496 --> 00:02:46.416 align:center
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ
ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้

00:02:48.334 --> 00:02:51.546 align:center
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว
คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา

00:02:52.463 --> 00:02:56.384 align:center
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด

00:02:57.135 --> 00:02:59.387 align:center
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก

00:03:00.388 --> 00:03:01.598 align:center
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

00:03:03.433 --> 00:03:05.351 align:center
เราอยากสืบหาความจริง

00:03:05.435 --> 00:03:06.769 align:center
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน

00:03:07.562 --> 00:03:10.481 align:center
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน

00:03:11.191 --> 00:03:14.777 align:center
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก

00:03:17.071 --> 00:03:17.906 align:center
หน่วยนี้เท่านั้น

00:03:18.948 --> 00:03:22.619 align:center
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม
นิวยอร์ก)

00:03:27.373 --> 00:03:30.501 align:center
(วันที่ 9 ธันวาคม ปี 2010)

00:03:31.085 --> 00:03:32.128 align:center
(3:00 น.)

00:03:32.212 --> 00:03:34.589 align:center
คืนนั้นอากาศหนาว

00:03:34.672 --> 00:03:36.799 align:center
มันเงียบสงบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

00:03:38.009 --> 00:03:39.010 align:center
แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

00:03:40.178 --> 00:03:43.181 align:center
ตอนนั้นผมเป็นจ่าวัยหนุ่ม
จากโรงพักเขตหก อยู่ที่ปลายสาย

00:03:44.515 --> 00:03:47.560 align:center
เขาบอกว่า "ครับ ผมมีเรื่องจะแจ้งเหตุ"

00:03:48.144 --> 00:03:52.565 align:center
"เราพบศพหญิงสาว
ตายในอ่างอาบน้ำที่โซโฮเฮาส์"

00:03:53.399 --> 00:03:54.609 align:center
เขาบอกว่า "ดูเหมือนเธอจะจมน้ำ"

00:03:55.777 --> 00:03:58.029 align:center
ผมบอกว่า "ยืนยันการตายหรือยัง"
"ยืนยันแล้วครับ"

00:03:58.613 --> 00:04:02.242 align:center
แล้วเขาก็ถามว่า "คุณคิดว่ามีเรื่องกันหรือเปล่า"

00:04:03.910 --> 00:04:05.161 align:center
ผมก็ตอบ "ใช่ มีเรื่องกันแน่"

00:04:05.245 --> 00:04:09.040 align:center
"เพราะการกลั้นใจตายในน้ำมันยากไม่ใช่เล่น"

00:04:10.541 --> 00:04:13.002 align:center
"เรากำลังไป ปิดห้องไปเลย"

00:04:16.422 --> 00:04:19.217 align:center
หน่วยสืบสวนเขตต่างๆ
ของกรมตำรวจนิวยอร์กทำงาน

00:04:19.300 --> 00:04:22.220 align:center
ตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงตีหนึ่ง แบ่งเป็นสองกะ

00:04:22.303 --> 00:04:27.684 align:center
แต่ตอนตีหนึ่ง อาชญากรรมไม่ได้หยุด
มันเกิดขึ้นตลอด 24 ชั่วโมง

00:04:27.767 --> 00:04:29.978 align:center
เราก็เลยมีหน่วยที่เรียกว่า "ไนต์วอตช์"

00:04:30.061 --> 00:04:35.149 align:center
เราจะออกไปทำงานสืบสวน
แล้วค่อยมาส่งงานต่อตอนเช้า

00:04:35.942 --> 00:04:39.279 align:center
แมนแฮตทันแบ่งเป็นสองเขต
แมนแฮตทันเหนือ แมนแฮตทันใต้

00:04:39.904 --> 00:04:41.531 align:center
ผมอยู่หน่วยไนต์วอตช์แมนแฮตทันใต้

00:04:42.448 --> 00:04:44.617 align:center
ผมเป็นมนุษย์กลางคืน ผมเกิดกลางดึก

00:04:44.701 --> 00:04:45.743 align:center
ผมชอบกลางคืนนะ

00:04:46.869 --> 00:04:49.289 align:center
มีสำนวนว่า "ไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นหลังเที่ยงคืน"

00:04:50.290 --> 00:04:52.125 align:center
มันก็เป็นความจริงนะ

00:04:53.876 --> 00:04:58.506 align:center
โซโฮเฮาส์เป็นคลับหรูที่เอ็กซ์คลูซีฟมากๆ

00:04:58.589 --> 00:05:01.467 align:center
ไม่ใช่จะเข้าไปบอกได้เลยว่า
"ผมอยากสมัครเป็นสมาชิก"

00:05:01.551 --> 00:05:05.054 align:center
มันมีกระบวนการคัดกรอง
แล้วก็ต้องผ่านการแนะนำมาอีกทอดเท่านั้น

00:05:05.138 --> 00:05:07.849 align:center
เป็นคลับไฮเอนด์สุดๆ

00:05:07.932 --> 00:05:12.562 align:center
คงไม่ใช่ที่ที่ผมจะเข้าไปพักหรอก
แต่นี่คือความจริง

00:05:15.982 --> 00:05:20.153 align:center
ตอนเราไปถึงโซโฮเฮาส์
ผมไปกับรถพยาบาล รถตำรวจ แล้วก็หน่วยเรา

00:05:20.945 --> 00:05:22.155 align:center
ที่นั่นไม่ได้คนเยอะ

00:05:24.824 --> 00:05:26.784 align:center
ห้องก็ไม่ได้ใหญ่

00:05:27.660 --> 00:05:28.870 align:center
มีเตียงใหญ่สวยหรู

00:05:29.662 --> 00:05:31.748 align:center
แต่ห่างปลายเตียงไปแค่ไม่ถึงหนึ่งเมตร

00:05:31.831 --> 00:05:35.043 align:center
ก็มีอ่างอาบน้ำวงรีขนาดใหญ่

00:05:35.710 --> 00:05:39.547 align:center
ผู้จัดการโรงแรมช่วยผู้หญิงขึ้นมาจากอ่างแล้ว

00:05:39.630 --> 00:05:41.507 align:center
เราได้ทราบชื่อผู้ตาย

00:05:41.591 --> 00:05:45.636 align:center
คือซิลวี่ คาเชย์ เพศหญิง อายุ 33 ปี

00:05:47.221 --> 00:05:50.850 align:center
เธอนอนหงายอยู่หน้าอ่างอาบน้ำ

00:05:51.351 --> 00:05:54.145 align:center
เธอใส่เสื้อแบบสเวตเตอร์

00:05:55.188 --> 00:05:58.191 align:center
ใส่กางเกงใน และนาฬิกาโรเล็กซ์

00:05:59.025 --> 00:06:04.322 align:center
ไม่ใช่ชุดที่จะใส่ลงอ่างอาบน้ำตามปกติเลย

00:06:04.405 --> 00:06:06.824 align:center
แล้วผมก็เป็นคนขี้สงสัย

00:06:06.908 --> 00:06:09.535 align:center
ผมไม่เคยชอบศพคนตายในอ่างอาบน้ำอยู่แล้ว

00:06:09.619 --> 00:06:12.789 align:center
แถมมีขวดยาหลายขวดวางอยู่บนเคาน์เตอร์

00:06:12.872 --> 00:06:14.582 align:center
ผมคิดว่าเป็นยาต้านซึมเศร้า

00:06:14.665 --> 00:06:18.044 align:center
ผู้เสียชีวิตใช้ยาเกินขนาด
แล้วจมน้ำตายในอ่างหรือเปล่า

00:06:18.711 --> 00:06:19.712 align:center
เราไม่รู้

00:06:20.922 --> 00:06:23.299 align:center
ผมเลยโทรหาผู้บัญชาการโรงพักเขตหก

00:06:24.425 --> 00:06:28.805 align:center
หน่วยสืบสวนของเขต
ทำคดีทุกรูปแบบในเขตพื้นที่นั้น

00:06:30.014 --> 00:06:35.561 align:center
ทอมมี่ โจนส์, บ็อบบี้ โมลเลอร์
เป็นสายสืบชั้นยอดที่ผมรู้จักมานาน

00:06:35.645 --> 00:06:37.355 align:center
พวกเขารีบมายังที่เกิดเหตุ

00:06:39.273 --> 00:06:43.277 align:center
เราจับกุมคนคนหนึ่งเมื่อคืนก่อน
แล้วเราก็เข้าเวรดึก

00:06:43.361 --> 00:06:46.531 align:center
เราได้รับแจ้งเหตุไปที่โซโฮเฮาส์

00:06:46.614 --> 00:06:47.949 align:center
วันนั้นแปลกมากๆ

00:06:48.032 --> 00:06:51.911 align:center
ดูจากกลุ่มลูกค้าที่นั่นแล้ว
เราไม่คาดคิดว่าคดีนี้จะเกิดที่นั่นเลย

00:06:51.994 --> 00:06:55.039 align:center
เราได้รับแจ้งจากจ่าของหน่วยไนต์วอตช์
พีต พานุชชิโอ

00:06:55.790 --> 00:06:59.085 align:center
มันน่าสงสัย แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราเจอเหตุอะไร

00:06:59.168 --> 00:07:02.463 align:center
เรามองหาเลือด "มีเลือดบ้างไหม"
ไม่มีเลือดเลย

00:07:02.547 --> 00:07:07.343 align:center
เธอมีแผลที่ดูเหมือนแผลกัดที่มือ ซึ่งมันแปลก

00:07:09.512 --> 00:07:12.765 align:center
เวลาเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
หน่วยสืบฆาตกรรมก็จะได้รับโทรศัพท์

00:07:13.641 --> 00:07:17.645 align:center
ตำรวจพวกนี้ทำงานลงพื้นที่ให้เราเยอะ
พวกเขาช่วยทุกอย่างที่ทำได้

00:07:17.728 --> 00:07:21.524 align:center
โดยเฉพาะคนหนึ่ง สายสืบอัล ไททัส
ซึ่งเป็นคนดีมากๆ

00:07:21.607 --> 00:07:23.943 align:center
ผมเคยร่วมงานกับเขามาก่อนแล้วหลายคดี

00:07:24.026 --> 00:07:25.778 align:center
เขาก็ทำหน้าที่ของเขา

00:07:25.862 --> 00:07:28.531 align:center
เราใช้ทีมสืบสวนทั้งทีมในคดีนี้

00:07:29.115 --> 00:07:33.077 align:center
คดีนี้เป็นเรื่องใหญ่
เพราะที่นั่นเป็นสถานที่ระดับไฮเอนด์

00:07:33.161 --> 00:07:36.789 align:center
มีเรื่องคนดังเข้ามาเกี่ยวข้องกับคดี

00:07:37.290 --> 00:07:39.625 align:center
ดังนั้นก็จะมีสื่อเข้ามาเกี่ยวข้อง

00:07:40.460 --> 00:07:42.503 align:center
แล้วก็มีแรงกดดันเพิ่มอีกหลายทาง

00:07:42.587 --> 00:07:45.465 align:center
ให้เรารีบหาคำตอบให้ได้โดยเร็วที่สุด

00:07:49.135 --> 00:07:52.513 align:center
หน่วยพิสูจน์หลักฐานเริ่มถ่ายภาพที่เกิดเหตุ

00:07:52.597 --> 00:07:54.348 align:center
เก็บรอยนิ้วมือที่อ่างอาบน้ำ

00:07:54.432 --> 00:07:58.978 align:center
แล้วก็เก็บสวอบดีเอ็นเอ
จากอ่างอาบน้ำและก๊อกของอ่าง

00:07:59.812 --> 00:08:03.316 align:center
สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นคือ
ถุงเท้าเปียกคู่หนึ่งที่อยู่บนพื้น

00:08:05.067 --> 00:08:11.157 align:center
มันไม่ใช่ถุงเท้าแบบที่หญิงสาวทันแฟชั่นจะใส่กัน

00:08:11.741 --> 00:08:13.701 align:center
มันเป็นถุงเท้าผู้ชายสีเทา

00:08:14.410 --> 00:08:19.499 align:center
เราก็คิดว่า "โอเค ทีนี้ เกิดอะไรขึ้น
มีเรื่องอะไรกัน เธออยู่กับใคร"

00:08:20.708 --> 00:08:23.920 align:center
คนแรกๆ ที่เราสอบปากคำคือไบรอัน อัลวาเรซ

00:08:24.003 --> 00:08:26.506 align:center
ที่เป็นผู้จัดการกะกลางคืนของโรงแรมโซโฮเฮาส์

00:08:28.424 --> 00:08:31.802 align:center
สายสืบถามเรื่อง "เกิดอะไรขึ้น"

00:08:31.886 --> 00:08:34.472 align:center
"ซิลวี่คือใคร เธอมากับแขกหรือเปล่า"

00:08:34.555 --> 00:08:39.602 align:center
แล้วก็ถามไทม์ไลน์ช่วงที่ผมเข้าไปในห้อง
แล้วเจอซิลวี่อยู่ในอ่าง

00:08:39.685 --> 00:08:45.441 align:center
เราทราบมาว่า
เธอเช็กอินกับแฟน นิโคลัส บรูกส์

00:08:45.525 --> 00:08:47.777 align:center
เวลาประมาณเที่ยงคืนครึ่ง

00:08:47.860 --> 00:08:53.741 align:center
ซิลวี่กับนิค แฟนหนุ่มเช็กอินเข้าโรงแรมคืนนั้น

00:08:53.824 --> 00:08:56.285 align:center
ไม่นานก่อนที่ผมจะมาเข้ากะ

00:08:57.078 --> 00:08:59.038 align:center
ข้อดีอย่างหนึ่งของโซโฮเฮาส์

00:08:59.121 --> 00:09:02.166 align:center
คือที่นั่นมีกล้องวงจรปิดเยอะมาก

00:09:03.042 --> 00:09:05.878 align:center
แล้วเราก็ได้ดูภาพวิดีโออย่างรวดเร็ว

00:09:06.629 --> 00:09:10.550 align:center
ซิลวี่ดูท่าทางโซเซเล็กน้อย เธอค่อนข้างเหนื่อย

00:09:11.384 --> 00:09:14.554 align:center
ซิลวี่บอกเพื่อนร่วมงานผมว่าเธอกินยานอนหลับ

00:09:14.637 --> 00:09:19.642 align:center
แล้วเธอก็ไม่สบาย ต้องการคนช่วยที่ห้อง

00:09:20.142 --> 00:09:23.187 align:center
นิโคลัสนั่งลง แล้วทำการเช็กอิน

00:09:23.271 --> 00:09:26.566 align:center
แล้วพนักงานโรงแรมก็บอกว่า
"ผมจะพาไปส่งที่ห้องนะครับ"

00:09:27.149 --> 00:09:32.321 align:center
ภาพจากกล้องวงจรปิด
จะเห็นซิลวี่ คาเชย์ถูกประคองขึ้นชั้นบน

00:09:32.405 --> 00:09:36.951 align:center
แล้วก็เห็นนิโคลัส บรูกส์
เข้าๆ ออกๆ จากห้องโรงแรม

00:09:37.034 --> 00:09:41.747 align:center
หลายครั้งหลังจากเช็กอิน ซึ่งมันก็แปลก

00:09:41.831 --> 00:09:42.748 align:center
(นิโคลัส บรูกส์)

00:09:42.832 --> 00:09:44.709 align:center
แล้วภาพจากกล้องวงจรปิดก็เห็นด้วยว่า

00:09:44.792 --> 00:09:49.338 align:center
นิโคลัส บรูกส์ออกจากห้องโรงแรม
ครั้งสุดท้ายเมื่อ 2:18 น.

00:09:49.422 --> 00:09:50.965 align:center
(2:18 น.
นิคออกจากห้องโรงแรม)

00:09:51.048 --> 00:09:56.554 align:center
ต่อมาเวลา 2:51 น.
ผู้จัดการก็มาตรวจสอบน้ำรั่ว

00:09:56.637 --> 00:09:59.849 align:center
ผมถามไบรอัน อัลวาเรซ
ว่าเขาได้พบเห็นนิโคลัส บรูกส์

00:09:59.932 --> 00:10:02.101 align:center
หลังพบศพซิลวี่ คาเชย์หรือไม่

00:10:02.184 --> 00:10:07.023 align:center
ผมอธิบายกับสายสืบไปว่า
เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาออกไปแล้ว

00:10:10.818 --> 00:10:13.487 align:center
เธอมาเช็กอินกับคนที่ออกไปแล้ว

00:10:14.196 --> 00:10:16.198 align:center
เขาออกไปจากโรงแรม

00:10:16.282 --> 00:10:18.576 align:center
ที่เริ่มจะดูเหมือนที่เกิดเหตุอาชญากรรมแล้ว

00:10:19.910 --> 00:10:22.496 align:center
ใช่ครับ มันน่าสงสัย

00:10:22.580 --> 00:10:25.082 align:center
เราต้องหาคำตอบว่า
ทำไมเขาถึงไม่อยู่ เขาไปไหน

00:10:27.251 --> 00:10:30.254 align:center
สิ่งสำคัญของเราคือการตามหาตัวแฟนหนุ่ม

00:10:31.088 --> 00:10:34.925 align:center
เราวางแผนจะไปสืบพยานตามบาร์ในพื้นที่

00:10:35.885 --> 00:10:37.261 align:center
เวลาประมาณตีห้าครึ่ง

00:10:37.345 --> 00:10:38.929 align:center
(5:30 น.
2 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)

00:10:39.013 --> 00:10:40.264 align:center
ผมยืนอยู่ที่ล็อบบี้

00:10:42.975 --> 00:10:45.770 align:center
เขาก็เดินมาที่ประตูหน้า

00:10:50.107 --> 00:10:53.361 align:center
ผู้จัดการโรงแรมบอกว่า "คนนั้นแหละครับ"

00:10:54.904 --> 00:10:58.491 align:center
เรามองเขา ตาเขาแดงก่ำเป็นเลือด

00:10:58.574 --> 00:11:00.951 align:center
สภาพก็มอมแมมเละเทะ

00:11:01.035 --> 00:11:05.247 align:center
ดูออกเลยว่าเขาเมาเหล้าหรือยา
หรืออาจทั้งสองอย่าง

00:11:05.331 --> 00:11:07.708 align:center
เห็นชัดเลยว่าเขาออกไปปาร์ตี้ที่ไหนสักแห่งมา

00:11:10.002 --> 00:11:13.297 align:center
ผมมองลงไป เขาไม่ได้ใส่ถุงเท้า

00:11:15.716 --> 00:11:18.135 align:center
มันอยู่ในห้อง อยู่กลางที่เกิดเหตุ

00:11:19.303 --> 00:11:20.596 align:center
ถุงเท้าผู้ชายสีเทา

00:11:22.348 --> 00:11:24.642 align:center
ผมเข้าไปแนะนำตัวกับชายหนุ่มคนนี้

00:11:24.725 --> 00:11:27.645 align:center
ผมถามชื่อเขา
เขาบอกว่า "ผมชื่อนิโคลัส บรูกส์"

00:11:30.481 --> 00:11:32.233 align:center
ผมถามว่า "คุณใช่ผู้ชาย…

00:11:32.316 --> 00:11:35.152 align:center
ที่เช็กอินเข้าโรงแรมกับซิลวี่ คาเชย์หรือเปล่า"

00:11:35.236 --> 00:11:38.656 align:center
เขาตอบว่า "ใช่ครับ"
ผมก็บอก "โอเค ผมมีข่าวร้าย"

00:11:39.281 --> 00:11:44.495 align:center
ผมบอกว่า "เราพบซิลวี่บนห้อง
ในอ่างอาบน้ำ อาการแน่นิ่งไม่ตอบสนอง

00:11:45.329 --> 00:11:46.914 align:center
แล้วเธอก็ไม่รอด"

00:11:46.997 --> 00:11:48.457 align:center
เขาไม่ได้เสียใจเลย

00:11:48.541 --> 00:11:51.460 align:center
เขาไม่ถามสักนิดเลยว่า "เกิดอะไรขึ้น"

00:11:52.294 --> 00:11:55.005 align:center
แต่เขาก็อาจจะทำตัวแปลกไปเพราะเขาเมา

00:11:57.007 --> 00:11:58.718 align:center
ผมบอกนิโคลัสว่า "เราต้องสอบปากคำคุณ

00:11:58.801 --> 00:12:00.469 align:center
หาคำตอบว่าแฟนคุณเป็นใคร"

00:12:00.553 --> 00:12:04.348 align:center
"เราต้องกลับไปที่สำนักงาน
ไปหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น"

00:12:07.727 --> 00:12:09.812 align:center
นิโคลัส บรูกส์เต็มใจตามมากับเรา

00:12:10.771 --> 00:12:12.982 align:center
ผมพานิโคลัสเข้าห้องสอบปากคำ

00:12:13.065 --> 00:12:17.069 align:center
ผมบอกว่า "เรื่องสำคัญคือ
คุณต้องบอกผมว่าคืนนี้คุณไปไหนมา

00:12:17.153 --> 00:12:19.697 align:center
คุณต้องบอกผมว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น"

00:12:19.780 --> 00:12:21.824 align:center
แล้วเขาก็…

00:12:21.907 --> 00:12:24.910 align:center
พูดจาตะกุกตะกัก สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

00:12:24.994 --> 00:12:26.537 align:center
แล้วเขาก็หลับตา

00:12:26.620 --> 00:12:29.123 align:center
ผมรู้เลยว่าผมจะไม่ได้คำตอบดีๆ จากชายคนนี้

00:12:29.206 --> 00:12:30.332 align:center
เขาเมามาก

00:12:30.416 --> 00:12:33.919 align:center
ผมเลยคิดว่า "ให้เขาไปนอนสักพักก่อนดีกว่า"

00:12:34.462 --> 00:12:36.464 align:center
"เดี๋ยวเราค่อยกลับมาหาคุณ"

00:12:37.089 --> 00:12:38.841 align:center
ผมไม่อยากสอบปากคำคนที่

00:12:38.924 --> 00:12:42.011 align:center
ไม่เข้าใจว่าผมพยายามจะถามหรือพูดอะไร

00:12:42.094 --> 00:12:45.055 align:center
ถึงแม้มันจะทำให้กระบวนการช้าลง แต่มันดีกว่า

00:12:45.139 --> 00:12:46.390 align:center
แล้วเขาก็หลับไป

00:12:47.475 --> 00:12:50.853 align:center
ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเรา
ไม่ว่าใครก็คงคุมสติไม่อยู่

00:12:50.936 --> 00:12:53.814 align:center
ร้องไห้ นอนไม่หลับ แต่เขาไม่เป็นแบบนั้นเลย

00:12:55.691 --> 00:12:58.694 align:center
สิ่งแรกที่ผมอยากทำคือแจ้งครอบครัวซิลวี่

00:12:59.195 --> 00:13:02.490 align:center
การแจ้งครอบครัวก็เป็นงานยาก

00:13:02.573 --> 00:13:06.285 align:center
ผมมีลูกสาว ผมเลยคิดถึงครอบครัวผู้ตายเสมอ

00:13:07.328 --> 00:13:10.206 align:center
และเพราะครอบครัวอยู่ที่เวอร์จิเนีย
ผมเลยไปแจ้งด้วยตัวเองไม่ได้

00:13:10.289 --> 00:13:11.582 align:center
ซึ่งผมอยากทำแบบนั้นมากกว่า

00:13:11.665 --> 00:13:14.502 align:center
เราก็เลยติดต่อไปที่กรมตำรวจเวอร์จิเนีย

00:13:14.585 --> 00:13:15.711 align:center
พวกเขาเดินทางไป

00:13:15.795 --> 00:13:19.048 align:center
แล้วยืนยันกับเราว่าได้ทำการแจ้งครอบครัวแล้ว

00:13:20.800 --> 00:13:22.635 align:center
แม่ผมโทรมาหา

00:13:23.761 --> 00:13:28.516 align:center
แตกตื่น ร้องไห้ บอกว่าซิลวี่ถูกฆ่า

00:13:33.854 --> 00:13:35.773 align:center
มันเลวร้ายมาก มัน…

00:13:35.856 --> 00:13:40.361 align:center
มันไม่ใช่สิ่งที่ผมคาดคิดว่าจะได้ยินเลยสักนิด

00:13:41.987 --> 00:13:44.657 align:center
ผมกับน้องสาวโตที่แมคลีน เวอร์จิเนีย

00:13:44.740 --> 00:13:46.784 align:center
ชานเมืองวอชิงตัน ดีซี

00:13:47.576 --> 00:13:51.580 align:center
พ่อเลี้ยงของผม
เป็นชาวเปรู 100 เปอร์เซ็นต์ แม่ผมก็เช่นกัน

00:13:51.664 --> 00:13:55.042 align:center
ซิลวี่เป็นลูกสาวที่ทั้งพ่อทั้งแม่เป็นชาวเปรู

00:13:56.210 --> 00:13:58.754 align:center
เธอทะเยอทะยานมากๆ เป็นตัวแทนวัฒนธรรม

00:13:58.838 --> 00:14:01.715 align:center
เธอพยายามเอาวัฒนธรรม
ใส่ลงในผลงานให้ได้มากที่สุด

00:14:02.383 --> 00:14:04.343 align:center
ตอนนั้นผมทำงานในนิวยอร์ก

00:14:04.426 --> 00:14:07.137 align:center
เราจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดช่วงวันหยุด

00:14:07.221 --> 00:14:09.223 align:center
เรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากๆ

00:14:10.224 --> 00:14:12.351 align:center
ผมไปพบตำรวจสืบสวน

00:14:13.060 --> 00:14:16.230 align:center
ผมต้องระบุตัวศพน้องสาวด้วยรูปถ่าย

00:14:16.313 --> 00:14:19.233 align:center
เราจะมีความหวังเสมอว่า

00:14:19.316 --> 00:14:23.487 align:center
สิ่งที่เราทราบมาไม่เป็นความจริง

00:14:24.655 --> 00:14:26.615 align:center
จนกระทั่งเราได้เห็นกับตา ใช่ไหม

00:14:26.699 --> 00:14:28.784 align:center
เราไม่มีทางเยียวยาได้หายสนิท

00:14:32.246 --> 00:14:33.789 align:center
(9:00 น.
6 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)

00:14:33.873 --> 00:14:36.709 align:center
พอเข้าช่วงเช้า นักข่าวก็เริ่มมากัน

00:14:36.792 --> 00:14:39.879 align:center
มีกล้องทีวีกับรถมาจอดเต็มไปหมด

00:14:41.005 --> 00:14:42.256 align:center
ผู้หมวดของผมเข้ามา

00:14:43.757 --> 00:14:47.511 align:center
เขาบอกว่า "ข้างล่างอย่างกับปาหี่"

00:14:47.595 --> 00:14:48.762 align:center
"ลองไปดูสิ"

00:14:49.680 --> 00:14:54.852 align:center
แล้วเราก็เห็นรถทีมข่าว
เรียงกันยาวไปจนสุดช่วงตึก

00:14:54.935 --> 00:14:58.355 align:center
ตอนแพทย์ชันสูตรเข้ามารับศพ

00:14:58.439 --> 00:15:00.107 align:center
นำไปที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร

00:15:00.691 --> 00:15:02.234 align:center
ทุกคนก็ถือกล้องออกมากัน

00:15:02.318 --> 00:15:05.571 align:center
นักออกแบบแฟชั่นวัย 33 ปี ซิลวี่ คาเชย์

00:15:05.654 --> 00:15:08.073 align:center
ถูกพบเป็นศพที่โซโฮเฮาส์สุดหรู

00:15:08.157 --> 00:15:09.033 align:center
ลองคิดดูสิ

00:15:09.116 --> 00:15:11.785 align:center
หญิงสาวที่ประสบความสำเร็จ มีเสน่ห์

00:15:11.869 --> 00:15:14.830 align:center
ถูกพบศพในอ่างอาบน้ำที่โซโฮเฮาส์

00:15:14.914 --> 00:15:17.499 align:center
มันเป็นข่าวที่สาธารณชนสนใจ ผมเข้าใจ

00:15:17.583 --> 00:15:20.669 align:center
แทบลอยด์ขายได้เพราะข่าวนี้

00:15:21.253 --> 00:15:23.422 align:center
ผมไปออกข่าวเกือบทุกช่อง

00:15:23.505 --> 00:15:25.841 align:center
มันเป็นแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นมาอีกชั้น

00:15:25.925 --> 00:15:30.554 align:center
ผมอยากให้สื่อไม่รู้ไปอีกสักหกถึงแปดชั่วโมง

00:15:30.638 --> 00:15:35.726 align:center
เพื่อให้ทุกคนได้เริ่มการสืบสวนนำหน้าไปก่อน

00:15:39.396 --> 00:15:40.773 align:center
ต่อมาในเช้าวันนั้น

00:15:41.523 --> 00:15:42.942 align:center
ในที่สุดนิโคลัสก็ตื่น

00:15:44.985 --> 00:15:48.364 align:center
เขาออกมาบอกว่า
"คุณตำรวจ คุยเลยไหมครับ" ผมก็ "ได้เลย"

00:15:49.406 --> 00:15:51.700 align:center
นิโคลัสบอกผมว่าเขากับซิลวี่

00:15:51.784 --> 00:15:53.452 align:center
คบหากันมาหกเดือนแล้ว

00:15:54.078 --> 00:15:56.246 align:center
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นแบบคบๆ เลิกๆ

00:15:56.330 --> 00:15:58.123 align:center
แล้วก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ดี

00:15:59.333 --> 00:16:01.251 align:center
นิโคลัสบอกผมว่า

00:16:01.335 --> 00:16:05.005 align:center
คืนนั้นเขานัดเจอซิลวี่
ที่อะพาร์ตเมนต์ของเธอเพื่อกินมื้อค่ำ

00:16:06.131 --> 00:16:07.132 align:center
เขาไปที่นั่น

00:16:08.258 --> 00:16:09.718 align:center
เขาบอกว่ามีเซ็กซ์กัน

00:16:09.802 --> 00:16:15.474 align:center
หลังจากนั้น เขาก็จุดเทียนที่หัวเตียง

00:16:15.557 --> 00:16:18.352 align:center
แล้วก็วางไว้บนชั้นวางหลังหัวเตียง

00:16:18.936 --> 00:16:21.271 align:center
เธอกินยานอนหลับ

00:16:21.355 --> 00:16:22.940 align:center
เขาไปอาบน้ำ

00:16:23.023 --> 00:16:26.026 align:center
เขาได้ยินเสียงสัญญาณเตือนควันไฟ

00:16:28.195 --> 00:16:30.948 align:center
ตอนเขาออกมา ควันก็โขมงไปทั้งห้อง

00:16:32.366 --> 00:16:33.659 align:center
ไฟลุกท่วมเตียงทั้งหลัง

00:16:34.326 --> 00:16:37.162 align:center
เขาก็เลยลงไปทับซิลวี่ ลงไปทับเตียง

00:16:37.246 --> 00:16:39.081 align:center
พยายามดับไฟให้ได้มากที่สุด

00:16:39.164 --> 00:16:40.958 align:center
ผมเธอโดนไฟไหม้

00:16:43.043 --> 00:16:45.629 align:center
เธอบอกว่า "ฉันเป็นสมาชิกโซโฮเฮาส์"

00:16:45.713 --> 00:16:49.633 align:center
"เรานอนที่นี่ไม่ได้แล้ว
สูดกลิ่นควันมันไม่ดีต่อสุขภาพ"

00:16:52.011 --> 00:16:55.305 align:center
เขาบอกด้วยว่าเธอเริ่มเดินลำบาก

00:16:55.389 --> 00:16:59.018 align:center
ตอนลงบันไดตึกอะพาร์ตเมนต์เพื่อลงไปที่ถนน

00:16:59.101 --> 00:17:02.521 align:center
เพราะยาที่เธอกินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

00:17:03.897 --> 00:17:05.983 align:center
พวกเขาขึ้นแท็กซี่ออกไป

00:17:07.234 --> 00:17:09.903 align:center
ผมอยากรู้จริงๆ ว่า "ท่าทางคุณเป็นยังไงกัน"

00:17:09.987 --> 00:17:11.238 align:center
"พวกคุณทะเลาะกันหรือเปล่า"

00:17:11.905 --> 00:17:15.492 align:center
เขาบอกว่าเธอกระวนกระวาย
สบถใส่เขาตลอดทาง

00:17:15.576 --> 00:17:19.329 align:center
"ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะเมากัญชาขนาดนี้
คุณทำทั้งห้องฉันไฟไหม้"

00:17:19.413 --> 00:17:23.000 align:center
เธอโมโห จนไปถึงโซโฮเฮาส์

00:17:23.083 --> 00:17:26.670 align:center
เขาบอกว่า "เราขึ้นห้องกัน
ผู้จัดการก็พาเธอนอนเตียง"

00:17:26.754 --> 00:17:29.840 align:center
"เธอพูดว่าอาจจะไปอาบน้ำ"

00:17:31.091 --> 00:17:32.760 align:center
"ผมอยากจะไปหาอะไรกิน

00:17:32.843 --> 00:17:35.554 align:center
ผมเลยขึ้นชั้นบนไปภัตตาคาร สั่งอาหาร"

00:17:35.637 --> 00:17:39.308 align:center
แล้วเขาก็กลับลงมาที่ห้อง
บอกซิลวี่ว่าจะออกไปข้างนอก

00:17:39.391 --> 00:17:42.102 align:center
ผมก็บอก "โอเค คุณเล่าว่า
เธอจะอาบน้ำ แล้วได้อาบไหม"

00:17:42.811 --> 00:17:44.646 align:center
เขาบอก "ผมไม่รู้ ผมออกมาแล้ว"

00:17:45.647 --> 00:17:46.774 align:center
"คุณได้แตะต้องอ่างอาบน้ำไหม"

00:17:47.900 --> 00:17:49.610 align:center
"คุณได้เปิดน้ำให้เธอไหม"

00:17:50.277 --> 00:17:52.821 align:center
ถ้าเธอบอกว่าจะอาบน้ำ คุณก็อาจจะมีน้ำใจ

00:17:52.905 --> 00:17:55.407 align:center
เขาบอกว่า "เปล่า"
เขาบอกว่า "เธอยังอยู่บนเตียง"

00:18:00.120 --> 00:18:02.998 align:center
นิโคลัสให้การว่าเขาออกจากห้องโรงแรม

00:18:05.209 --> 00:18:10.506 align:center
แล้วเขาก็ออกไปจากโรงแรม
เพื่อไปปาร์ตี้ที่บาร์ใกล้ๆ กัน

00:18:10.589 --> 00:18:16.887 align:center
กับผู้ชายที่เขาเพิ่งเจอ
ข้างล่างที่ล็อบบี้ ชื่อเดวิด ราลีห์

00:18:16.970 --> 00:18:19.890 align:center
ก่อนที่เขาจะกลับมาที่โรงแรม
ตอนที่เราได้เจอเขา

00:18:21.767 --> 00:18:25.145 align:center
ผมถามเขาว่า "คุณได้ทำอะไรซิลวี่

00:18:25.229 --> 00:18:27.356 align:center
ก่อนจะออกไปกับชายคนนี้ไหม"

00:18:28.023 --> 00:18:29.108 align:center
เขาตอบว่า "เปล่า"

00:18:30.192 --> 00:18:34.279 align:center
เสียงเขาไม่มีความกังวลเลย
ไม่กังวลว่าเขาอาจจะต้องข้อหา

00:18:34.363 --> 00:18:37.574 align:center
เขาท่าทางนิ่งมาก เยือกเย็น

00:18:37.658 --> 00:18:40.160 align:center
ผมรู้สึกเลยว่าเขาทำอะไรบางอย่างแน่

00:18:41.411 --> 00:18:44.373 align:center
แต่เรายังไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น

00:18:46.667 --> 00:18:50.087 align:center
เราก็เลยคุมตัวนิโคลัสไว้ที่โรงพักก่อน

00:18:52.297 --> 00:18:55.676 align:center
แล้วเราก็หันไปสืบสวนทางเดวิด ราลีห์

00:18:55.759 --> 00:18:58.011 align:center
คนที่นิโคลัส บรูกส์บอกว่า

00:18:58.095 --> 00:19:00.514 align:center
ไปเที่ยวกับเขาในคืนวันนั้น

00:19:01.890 --> 00:19:04.935 align:center
(11:00 น.
8 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)

00:19:07.437 --> 00:19:08.897 align:center
ผมได้ยินเสียงทุบประตู

00:19:08.981 --> 00:19:10.190 align:center
มันดังมาก

00:19:10.274 --> 00:19:12.401 align:center
แล้วผมก็ลุกจากเตียง รีบมาที่ประตู

00:19:13.068 --> 00:19:15.571 align:center
แล้วผมก็เปิดประตูไปเจอสายสืบสองนาย

00:19:15.654 --> 00:19:17.656 align:center
พวกเขาถามว่า "รู้จักนิโคลัส บรูกส์ไหม"

00:19:17.739 --> 00:19:18.866 align:center
ผมก็ตอบ "อ๋อ"

00:19:18.949 --> 00:19:22.452 align:center
"ครับ ผมเจอเขาเมื่อคืน เราไปกินเหล้ากัน"

00:19:23.078 --> 00:19:26.039 align:center
แล้วตำรวจก็บอกว่ามีการพบศพผู้หญิง

00:19:26.123 --> 00:19:27.916 align:center
ในอ่างอาบน้ำที่โซโฮเฮาส์

00:19:28.000 --> 00:19:32.129 align:center
และแฟนของเธอคือนิโคลัส บรูกส์

00:19:34.423 --> 00:19:37.092 align:center
สายสืบอยากให้ผมไปโรงพักเพื่อให้ปากคำ

00:19:39.678 --> 00:19:42.181 align:center
(2:18 น.
8 ชั่วโมงก่อนหน้า)

00:19:42.264 --> 00:19:44.808 align:center
คืนนั้น บาร์ที่โซโฮเฮาส์จะปิดแล้ว

00:19:44.892 --> 00:19:47.102 align:center
แล้วผมก็ยังปาร์ตี้ไม่สะใจ

00:19:47.853 --> 00:19:51.231 align:center
ผมก็เลยลงไปที่แผนกต้อนรับ

00:19:51.315 --> 00:19:52.816 align:center
มีผู้ชายออกมาจากลิฟต์

00:19:54.401 --> 00:19:57.863 align:center
เขาบอกพนักงานว่า "ผมหาที่กินเหล้าอยู่"

00:19:57.946 --> 00:20:00.282 align:center
"บาร์ปิดแล้ว
รู้ไหมว่าผมไปกินเหล้าที่ไหนได้บ้าง"

00:20:00.365 --> 00:20:02.326 align:center
พนักงานที่เคาน์เตอร์ก็มองผม

00:20:02.409 --> 00:20:05.996 align:center
แล้วก็มองเขา แล้วบอกว่า
"เขาก็จะไปกินเหล้า ไปด้วยกันเลยสิครับ"

00:20:06.079 --> 00:20:08.624 align:center
ผมก็ถาม "คุณอยากไปไหม"
เขาก็ตอบ "ครับ ไปสิ"

00:20:14.671 --> 00:20:17.925 align:center
เราไปถึงบาร์ เราก็นั่งดื่มกัน คุยกัน

00:20:19.676 --> 00:20:21.887 align:center
แล้วเขาก็เล่าเรื่องแฟนเขาให้ผมฟัง

00:20:21.970 --> 00:20:25.015 align:center
เขาพูดถึงความรักไม่เสื่อมคลายที่เขามีให้เธอ

00:20:25.098 --> 00:20:28.143 align:center
เขาเล่าเรื่องไฟไหม้อะพาร์ตเมนต์ให้ฟัง

00:20:28.227 --> 00:20:31.063 align:center
เขาบอกว่าแฟนเขาหลับอยู่ในห้องโรงแรม

00:20:31.730 --> 00:20:35.817 align:center
เขาบอกว่า "ผมควรโทรหาแฟน
จะได้แน่ใจว่าเธอโอเคไหม"

00:20:37.027 --> 00:20:39.863 align:center
เขาโทรไปเบอร์แฟน เสียงก็ดังตู๊ดไปเรื่อยๆ

00:20:39.947 --> 00:20:42.241 align:center
เขาบอกว่า "เธอไม่รับสาย"

00:20:42.324 --> 00:20:44.785 align:center
ผมก็บอก "แน่นอน ก็เธอหลับอยู่"

00:20:46.912 --> 00:20:50.332 align:center
แต่เขาบอกว่าเขาจะกลับ
เราบอกลากัน แล้วเขาก็เดินออกไป

00:20:50.415 --> 00:20:52.501 align:center
มันก็ไม่ได้มีอะไรแปลก

00:20:53.585 --> 00:20:56.463 align:center
เรื่องนี้ก็ยืนยันปากคำของนิโคลัส บรูกส์

00:20:56.546 --> 00:21:01.009 align:center
อย่างน้อยมันก็ดูเหมือน
ส่วนนั้นที่เขาเล่าจะเป็นความจริง

00:21:01.093 --> 00:21:04.429 align:center
แล้วมันก็ยังเป็นไปได้ว่านี่เป็นการฆ่าตัวตาย

00:21:04.513 --> 00:21:08.308 align:center
(โรงพักเขต 6
นครนิวยอร์ก - กรมตำรวจ)

00:21:09.643 --> 00:21:13.730 align:center
ผมต้องสืบว่าซิลวี่ คาเชย์เป็นใคร

00:21:13.814 --> 00:21:15.482 align:center
สภาพจิตใจของเธอเป็นยังไง

00:21:15.565 --> 00:21:19.945 align:center
ผมสอบปากคำครอบครัว
และเพื่อนของซิลวี่ คาเชย์

00:21:20.028 --> 00:21:23.282 align:center
ผมรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังอ่อนไหว

00:21:24.366 --> 00:21:26.702 align:center
พวกเขาเล่าว่าเธอมีอาการซึมเศร้า

00:21:29.079 --> 00:21:32.416 align:center
ฉันได้รู้จักซิลวี่ คาเชย์เมื่อปี 2009

00:21:32.499 --> 00:21:35.627 align:center
เพราะเธอจ้างฉันมาเป็นเด็กฝึกงาน
ที่แอนน์ โคลสวิมแวร์

00:21:36.295 --> 00:21:39.798 align:center
ตอนซิลวี่จ้างฉัน เราเข้ากันได้ทันทีเลย

00:21:39.881 --> 00:21:44.094 align:center
เราเปิดขวดไวน์กัน คุยกันไปเรื่อย

00:21:44.177 --> 00:21:49.266 align:center
ซิลวี่สำหรับฉัน เป็นทั้งเพื่อน หัวหน้า และรุ่นพี่

00:21:49.349 --> 00:21:51.685 align:center
ฉันนับถือเธอ ฉันคิดว่าเธอเก่งมาก

00:21:52.477 --> 00:21:55.188 align:center
เมื่อปี 2006 เธอออกชุดว่ายน้ำของตัวเอง

00:21:55.272 --> 00:22:00.110 align:center
เธอได้ลงนิตยสารโว้ก อินสไตล์
สปอร์ตส์อิลลัสเทรทิด

00:22:01.111 --> 00:22:03.488 align:center
ครอบครัวเราฉลองทุกความสำเร็จ

00:22:04.072 --> 00:22:05.574 align:center
เราภูมิใจในตัวเธอมาก

00:22:05.657 --> 00:22:09.036 align:center
การได้เปิดไลน์สินค้าของตัวเอง
ก็เหมือนฝันเป็นจริงในฐานะดีไซเนอร์

00:22:11.038 --> 00:22:13.665 align:center
เสียดายที่ซิลวี่ต้องยุบบริษัทไป

00:22:13.749 --> 00:22:17.210 align:center
เพราะเศรษฐกิจพังเมื่อปี 2008-2009

00:22:17.294 --> 00:22:20.380 align:center
นักลงทุนที่ให้ทุนกับเธอ
ก็ลงทุนด้านอื่นๆ ในโลกด้วย

00:22:20.464 --> 00:22:23.842 align:center
แล้วคนก็ระวังกับการลงทุนใหม่ๆ มาก

00:22:25.052 --> 00:22:29.056 align:center
เธอต้องกลับไปทำงานที่แอนน์ โคล
เธอชอบทำงานที่แอนน์ โคลนะ

00:22:29.139 --> 00:22:34.144 align:center
เราสนุกกันมาก
แต่ส่วนตัวแล้ว เรารู้สึกว่ามันถอยหลัง

00:22:34.227 --> 00:22:35.896 align:center
จากจุดที่เราเคยไปถึง

00:22:35.979 --> 00:22:38.190 align:center
ฉันคิดว่าเธอคิดเรื่องนั้นทุกวัน

00:22:38.273 --> 00:22:41.902 align:center
ผมว่าเธอเครียดหลายเรื่องนะ
เธอวิตกกังวลหลายเรื่อง

00:22:41.985 --> 00:22:44.905 align:center
เธอก็เลยกินยาที่ใช้ได้ผลเพื่อให้ชีวิตดีขึ้น

00:22:44.988 --> 00:22:46.323 align:center
ทำให้เธอทำงานได้มากขึ้น

00:22:47.574 --> 00:22:50.118 align:center
ตำรวจถามว่าซิลวี่มีแนวโน้มฆ่าตัวตายไหม

00:22:50.202 --> 00:22:53.288 align:center
คำตอบคือไม่ ตัวใหญ่ๆ ตอบได้ทันทีเลย
ไม่มีทางเด็ดขาด

00:22:53.872 --> 00:22:58.710 align:center
ความล้มเหลวของการปิดตัวซีลา
ทำให้เธอเกิดอาการซึมเศร้า

00:22:58.794 --> 00:23:02.381 align:center
แต่ไม่เคยเป็นอุปสรรคต่อการทำงานเลย

00:23:02.464 --> 00:23:04.007 align:center
เธอมีแผนสำหรับอนาคตเสมอ

00:23:04.633 --> 00:23:07.511 align:center
ระหว่างที่เราทำงานกลางวันที่แอนน์ โคล

00:23:07.594 --> 00:23:11.264 align:center
เราก็จะไปโรงพิมพ์ เลือกลายให้แอนน์ โคล

00:23:11.348 --> 00:23:13.433 align:center
แล้วเราก็เก็บลายมาทำให้ซีลาด้วย

00:23:14.101 --> 00:23:15.936 align:center
มันไม่เคยตายสำหรับเธอ แค่ "หยุดไว้ก่อน"

00:23:17.187 --> 00:23:20.690 align:center
การสอบปากคำเฮเธอร์ เด็กฝึกของเธอ
มันน่าสนใจมากๆ

00:23:20.774 --> 00:23:24.361 align:center
เธอได้ให้ข้อมูลที่เจาะจงมากๆ

00:23:24.444 --> 00:23:28.365 align:center
เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของซิลวี่และคนที่เธอคบหา

00:23:29.533 --> 00:23:33.161 align:center
ช่วงปี 2008 ซิลวี่ถอนหมั้น

00:23:33.245 --> 00:23:36.873 align:center
เธอได้จบความสัมพันธ์กับคู่หมั้น

00:23:36.957 --> 00:23:39.126 align:center
เพราะมันหนักเกินจะรับไหว

00:23:39.209 --> 00:23:42.838 align:center
พร้อมกับที่เธอต้องจัดการเรื่องธุรกิจไปด้วย

00:23:43.839 --> 00:23:46.716 align:center
หลังจากนั้น ซิลวี่ก็หาแฟนอยู่ช่วงหนึ่ง

00:23:48.093 --> 00:23:52.180 align:center
เธอเจอนิโคลัสครั้งแรก
เมื่อเดือนมิถุนายนปี 2010

00:23:52.264 --> 00:23:54.224 align:center
ตอนออกเที่ยว

00:23:54.307 --> 00:23:56.810 align:center
ไปเที่ยวกับเพื่อน ไปท่องราตรี

00:23:58.478 --> 00:24:03.275 align:center
ไม่นานหลังจากนั้น
พวกเธอไปเดินเล่นใกล้บ้านเธอที่โซโฮ

00:24:03.900 --> 00:24:05.819 align:center
เป็ปเปอร์ สุนัขของเธอถูกรถชน

00:24:08.155 --> 00:24:12.868 align:center
นิคเข้าไปอุ้มมันขึ้นมาจากพื้น
แล้วใช้เสื้อโค้ตห่อไว้

00:24:12.951 --> 00:24:14.953 align:center
เขาอยู่ช่วยเธอในช่วงเวลานั้น

00:24:15.704 --> 00:24:17.122 align:center
เธอเสียใจมาก

00:24:18.582 --> 00:24:21.376 align:center
ฉันคิดจริงๆ ว่า
มันกลายเป็นความผูกพันเพราะเหตุฝังใจ

00:24:22.127 --> 00:24:24.296 align:center
ฉันไม่คิดหรอกว่าเธอจะได้คบกับเขา

00:24:24.379 --> 00:24:26.465 align:center
ถ้าไม่มีเรื่องนั้น เพราะเขายังเด็กมาก

00:24:27.132 --> 00:24:30.051 align:center
เธออายุ 33 ฉันว่าเขาน่าจะ 24

00:24:30.594 --> 00:24:32.971 align:center
ทั้งคู่เริ่มอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน

00:24:33.054 --> 00:24:34.389 align:center
เขาไปค้างบ้านเธอ

00:24:34.473 --> 00:24:37.184 align:center
พูดง่ายๆ ว่าแทบจะมาอยู่ด้วยเลย

00:24:37.267 --> 00:24:38.727 align:center
แบบเขามานอนค้างตลอด

00:24:40.562 --> 00:24:44.399 align:center
แต่มันก็มีสัญญาณอันตราย น่าจะตอนเดือนที่สอง

00:24:46.193 --> 00:24:48.361 align:center
เธองงมากกับการที่เขาไม่มีงานทำ

00:24:48.445 --> 00:24:52.741 align:center
เธอเบื่อที่เขาสูบกัญชาทั้งวัน

00:24:52.824 --> 00:24:53.992 align:center
ไม่ทำงาน

00:24:54.534 --> 00:24:55.785 align:center
ฉันจำได้ว่าเธอบ่นให้ฟัง

00:24:55.869 --> 00:24:58.538 align:center
เรื่องที่เธอต้องจ่ายทุกอย่างตลอด

00:24:58.622 --> 00:25:00.081 align:center
เธอเรียกเขาว่า "เด็กน้อย"

00:25:00.165 --> 00:25:03.460 align:center
เพื่อนเธอก็บอกว่า
"นี่ เธอต้องทิ้งผู้ชายคนนี้ได้แล้ว"

00:25:03.543 --> 00:25:05.545 align:center
"เลิกกันซะ เขาทำให้แสงสว่างของเธอมืดลง"

00:25:06.254 --> 00:25:09.841 align:center
แล้วเธอก็เลิกกับเขา
ฉันว่ามันก็ยากสำหรับเธอนะ

00:25:13.678 --> 00:25:19.059 align:center
ความทรงจำสุดท้ายของฉันเกี่ยวกับเธอ
คือเช้าวันก่อนที่เธอจะเสีย

00:25:19.976 --> 00:25:22.103 align:center
เธอบอกว่า "เขาบอกให้ฉันไปหา"

00:25:22.187 --> 00:25:24.856 align:center
"ฉันจะให้เขามาเจอที่บ้าน
แล้วเราก็จะแค่นั่งที่บันไดหน้าตึกพอ"

00:25:26.191 --> 00:25:29.528 align:center
"รู้สึกว่าเขาจะเขียนจดหมายให้ฉัน
ฉันจะไม่ให้เขาขึ้นห้องเลย"

00:25:31.780 --> 00:25:37.953 align:center
พอรู้ว่านิโคลัส บรูกส์
กับซิลวี่ คาเชย์เจอกันที่อะพาร์ตเมนต์เธอ

00:25:38.036 --> 00:25:41.414 align:center
และรู้ว่าความสัมพันธ์ระหองระแหงแค่ไหน

00:25:41.498 --> 00:25:45.752 align:center
ผมก็ยิ่งรู้สึกว่า "มีบางอย่างผิดปกติแล้ว"

00:25:46.586 --> 00:25:48.964 align:center
เราก็เลยต้องไปที่อะพาร์ตเมนต์ห้องนั้น

00:25:49.047 --> 00:25:50.882 align:center
ไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นคืนนั้น

00:25:52.801 --> 00:25:54.928 align:center
ตอนเราเข้าไปในห้องอะพาร์ตเมนต์

00:25:55.554 --> 00:25:57.931 align:center
ก็มีหลักฐานชัดเจนว่าเกิดเหตุไฟไหม้

00:25:58.848 --> 00:26:00.016 align:center
เราได้กลิ่นควัน

00:26:00.725 --> 00:26:02.727 align:center
เตียงถูกเผาวอดเลย

00:26:02.811 --> 00:26:05.939 align:center
มีกระจุกเส้นผมที่ถูกไฟไหม้อยู่บนเตียง

00:26:06.022 --> 00:26:10.986 align:center
เรื่องนิโคลัส บรูกส์เล่าให้ทอมมี่ฟัง
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในคืนนั้น

00:26:13.238 --> 00:26:16.992 align:center
แล้วเราก็มาพบจดหมายที่พวกเขาเขียนไว้ให้กัน

00:26:17.075 --> 00:26:18.326 align:center
(วางแผนบ้าง - พาฉันไปเดต)

00:26:18.410 --> 00:26:22.163 align:center
เธอบอกเขาว่า "ถ้าคุณไม่ทำตัวโรแมนติกขึ้น

00:26:22.247 --> 00:26:24.749 align:center
คุณจะไม่ได้อยู่ในชีวิตฉันอีก"

00:26:24.833 --> 00:26:27.961 align:center
เธอมีคำขอยาวเป็นหางว่าว

00:26:28.044 --> 00:26:31.673 align:center
เรื่องง่ายๆ อย่าง "กอดฉันหลังมีเซ็กซ์กัน"

00:26:32.382 --> 00:26:35.719 align:center
"พาฉันไปเดต" "ใช้อะไรหมดก็เติมด้วย"

00:26:36.428 --> 00:26:39.347 align:center
"อย่าสูบกัญชาทั้งวัน" "อย่ากินเหล้าทั้งวัน"

00:26:39.431 --> 00:26:42.892 align:center
เธอแทบจะเป็นเหมือนแม่ที่สั่งสอนเขาว่า

00:26:42.976 --> 00:26:47.022 align:center
"คุณต้องจัดระเบียบชีวิตตัวเองนะ
ไม่งั้นเราก็ไปกันไม่รอด"

00:26:47.105 --> 00:26:49.065 align:center
(ถึงซิลวี่ ผมขอโทษจริงๆ)

00:26:49.149 --> 00:26:53.862 align:center
จดหมายจากนิโคลัสเป็นการขออภัย

00:26:53.945 --> 00:26:57.949 align:center
สัญญาว่าจะทำให้ดีกว่าเดิม
ขอร้องให้เธออย่าตัดใจจากผม

00:26:58.033 --> 00:26:58.867 align:center
(รัก จากนิค)

00:26:58.950 --> 00:27:03.246 align:center
มันทำให้เราเห็นตัวอย่าง
ของจุดที่เธอหลงเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

00:27:04.539 --> 00:27:07.792 align:center
แล้วก็มีจดหมายอีกฉบับที่เธอเขียนไว้
ที่สรุปสั้นๆ คือเธอบอกว่า

00:27:07.876 --> 00:27:10.211 align:center
เธอสงสัยว่าเขาขโมยเงินเธอ

00:27:11.588 --> 00:27:14.257 align:center
เราเจอบันทึกการเดินบัญชีธนาคาร
ของซิลวี่ คาเชย์

00:27:15.925 --> 00:27:19.179 align:center
เขาจ้างโสเภณีด้วยบัตรเครดิตของเธอ

00:27:20.764 --> 00:27:24.017 align:center
ในสายตาผม เขากล้ามากเลยนะ

00:27:24.100 --> 00:27:28.021 align:center
ที่คิดหาโสเภณีโดยเอาเงินเธอมาจ่าย

00:27:30.065 --> 00:27:32.651 align:center
แล้วเราก็เจออีเมลฉบับหนึ่ง

00:27:32.734 --> 00:27:35.236 align:center
เราเรียกมันว่าอีเมล "ไปตายซะ"

00:27:35.320 --> 00:27:37.072 align:center
(หัวข้อ: ไปตายซะ
จาก "ซิลวี่" ถึง: "นิโคลัส")

00:27:37.155 --> 00:27:40.075 align:center
เธอส่งอีเมลหานิคว่าเธอโกรธมาก

00:27:40.825 --> 00:27:44.371 align:center
เธอบอกว่า "ฉันรู้เรื่องคุณแล้ว
ฉันรู้ว่าคุณทำอะไรอยู่"

00:27:44.454 --> 00:27:48.249 align:center
"ฉันจะจับคุณส่งตำรวจ
แล้วแจ้งบริษัทบัตรเครดิตด้วย"

00:27:48.333 --> 00:27:49.250 align:center
(คุณจะต้องชดใช้)

00:27:49.334 --> 00:27:53.338 align:center
แน่นอนว่ามันทำให้เกิด
แรงจูงใจก่อเหตุรูปแบบหนึ่ง

00:27:53.922 --> 00:27:55.882 align:center
มันอาจจะเป็นตัวกระตุ้น

00:27:55.965 --> 00:28:00.887 align:center
ที่ทำให้เขาตัดสินใจว่าเขาต้องกำจัดเธอทิ้ง

00:28:01.638 --> 00:28:05.183 align:center
เราสืบพยานในตึกอะพาร์ตเมนต์เพื่อให้เห็นภาพ

00:28:05.266 --> 00:28:07.560 align:center
ว่ามีใครได้ยินเสียงอะไรคืนนั้นหรือเปล่า

00:28:07.644 --> 00:28:10.605 align:center
มีเพื่อนบ้านคนหนึ่งบอกว่าได้ยินเสียงทะเลาะกัน

00:28:10.689 --> 00:28:13.483 align:center
ได้ยินเสียงคนร้องไห้
แล้วก็ได้ยินเสียงกระแทกหลายครั้ง

00:28:13.566 --> 00:28:16.945 align:center
เหมือนมีคนล้มลงพื้นหรือเกิดอะไรบางอย่างขึ้น

00:28:17.028 --> 00:28:20.323 align:center
มีการทะเลาะ มีปากเสียง มีไฟไหม้

00:28:20.407 --> 00:28:24.202 align:center
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ซิลวี่ คาเชย์ก็ถูกพบเป็นศพ

00:28:24.285 --> 00:28:26.663 align:center
เราเริ่มจะเห็นภาพแล้ว

00:28:26.746 --> 00:28:28.873 align:center
เราก็คิด "นี่อาจเป็นคดีฆาตกรรม

00:28:28.957 --> 00:28:32.752 align:center
แต่เราตั้งข้อหาใครไม่ได้
ถ้าเห็นภาพแค่ครึ่งเดียว"

00:28:33.670 --> 00:28:37.382 align:center
เรายังต้องพลิกแผ่นดินสืบทุกเบาะแส
เพื่อค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ กันแน่

00:28:38.258 --> 00:28:41.010 align:center
เราเริ่มค้นประวัติของนิค

00:28:41.094 --> 00:28:43.513 align:center
แล้วมันก็ทำให้ภาพที่เราเห็นมีบริบทชัดขึ้น

00:28:45.348 --> 00:28:48.101 align:center
เราได้รู้ว่าเขาเป็นลูกคนรวย

00:28:48.685 --> 00:28:53.273 align:center
พ่อของเขาเป็นนักเขียน นักแต่งเพลง
ชื่อโจเซฟ บรูกส์

00:28:53.356 --> 00:28:57.485 align:center
เขาแต่งเพลงและหนังเรื่อง
"ยูไลต์อัปมายไลฟ์"

00:28:57.569 --> 00:29:00.280 align:center
ได้รางวัลออสการ์ด้วย เป็นเพลงดังทีเดียว

00:29:00.363 --> 00:29:02.741 align:center
เธอ…

00:29:02.824 --> 00:29:07.162 align:center
เธอทำให้ชีวิตฉันสว่างไสว

00:29:07.245 --> 00:29:09.372 align:center
ผมว่ามันเป็นเพลงที่
ห่วยที่สุดตลอดกาลเพลงหนึ่งเลย

00:29:09.456 --> 00:29:14.461 align:center
มันเปิดในวิทยุทุกสถานี 24 ชั่วโมง

00:29:14.544 --> 00:29:17.922 align:center
เธอทำให้ชีวิตฉันสว่างไสว

00:29:18.006 --> 00:29:19.716 align:center
ผมแบบ "โอ๊ยตาย"

00:29:20.884 --> 00:29:23.178 align:center
ถึงเขาจะมีชื่อเสียงจากผลงานนั้น

00:29:23.261 --> 00:29:26.723 align:center
แต่เขาก็มีชื่อเสียงด้านมืดเช่นกัน

00:29:27.599 --> 00:29:30.935 align:center
ช่วงปี 2008 ผมอยู่เขต 19

00:29:31.019 --> 00:29:33.772 align:center
ผมเป็นรองหัวหน้าในหน่วยสืบสวน

00:29:33.855 --> 00:29:37.901 align:center
หน้าที่ผมส่วนหนึ่งก็คือ
ตรวจสอบทุกคำร้องแจ้งความที่เข้ามา

00:29:39.027 --> 00:29:42.989 align:center
ผมเริ่มเจอชื่อโจ บรูกส์ส่งมาที่โต๊ะ

00:29:44.532 --> 00:29:47.076 align:center
ผมเห็นคนแจ้งความคดีข่มขืนหลายราย

00:29:48.161 --> 00:29:51.331 align:center
หน่วยผู้เสียหายพิเศษทำคดีประเภทนี้

00:29:51.414 --> 00:29:54.042 align:center
สุดท้ายผมก็โทรหาหน่วยผู้เสียหายพิเศษ

00:29:54.626 --> 00:29:58.379 align:center
ผมถามว่า "เรามีโจรข่มขืนบ้าคลั่งลอยนวล

00:29:58.463 --> 00:30:01.925 align:center
อยู่ในพื้นที่เขต 19 ที่ผมควรต้องกังวลเหรอ"

00:30:02.008 --> 00:30:05.094 align:center
หน่วยนั้นก็ตอบว่า
"ชายคนนี้เป็นโจรข่มขืนต่อเนื่อง"

00:30:05.178 --> 00:30:07.847 align:center
"เรื่องนี้เป็นคดีที่อยู่ระหว่างการสืบสวน"

00:30:08.640 --> 00:30:11.851 align:center
อัยการเขตแมนแฮตทันได้ส่งฟ้องโจเซฟ บรูกส์

00:30:11.935 --> 00:30:14.020 align:center
ในข้อหาข่มขืนถึง 91 กระทง

00:30:14.103 --> 00:30:16.856 align:center
โจเซฟ บรูกส์ลงโฆษณาในเครกส์ลิสต์

00:30:16.940 --> 00:30:21.361 align:center
เขาพยายามดึงตัวนักแสดงสาวดาวรุ่ง

00:30:21.444 --> 00:30:24.614 align:center
ไปให้ดาราระดับรางวัลออสการ์สอน

00:30:24.697 --> 00:30:27.742 align:center
เขากล่อมให้เหยื่อมาที่บ้าน

00:30:28.576 --> 00:30:32.205 align:center
วางยาเหยื่อ จากนั้นก็ลงมือกระทำชำเรา

00:30:32.789 --> 00:30:37.919 align:center
โจเซฟ บรูกส์ต้องข้อหา
ล่วงละเมิดทางเพศผู้หญิงหลายราย

00:30:38.002 --> 00:30:39.546 align:center
เขารอการไต่สวนอยู่

00:30:39.629 --> 00:30:42.924 align:center
พอรู้ประวัติโจเซฟ บรูกส์

00:30:43.007 --> 00:30:45.969 align:center
ผมก็สงสัยว่าผมกำลังเจอ…

00:30:46.052 --> 00:30:50.098 align:center
คนประเภทเดียวกัน
ในกรณีนิโคลัส บรูกส์หรือเปล่า

00:30:50.807 --> 00:30:54.227 align:center
ตามลักษณะนิสัย ลูกไม้อาจหล่นไม่ไกลต้น

00:30:56.521 --> 00:30:58.231 align:center
(15:00 น
13 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)

00:30:58.314 --> 00:31:02.735 align:center
ระหว่างการค้นประวัติ
เราก็ได้รู้ด้วยว่าพ่อของนิโคลัส

00:31:02.819 --> 00:31:06.406 align:center
ได้จัดหาห้องอะพาร์ตเมนต์ให้เขาตอนมัธยมปลาย

00:31:06.489 --> 00:31:08.783 align:center
พ่อเคยเรียกโสเภณีให้เขา

00:31:08.867 --> 00:31:11.661 align:center
เขาจำวิธีการเรียกโสเภณีขึ้นห้องจากพ่อ

00:31:11.744 --> 00:31:13.413 align:center
เพราะพ่อเขาทำมาก่อน

00:31:14.330 --> 00:31:19.294 align:center
มันทำให้เราเห็นภาพ
ความสัมพันธ์ของเขากับพ่อที่แปลกมากๆ

00:31:19.377 --> 00:31:24.340 align:center
แต่เราก็รู้มาอีกอย่างว่า
พ่อควบคุมเขาอยู่ประมาณหนึ่ง

00:31:24.424 --> 00:31:25.800 align:center
ด้วยเงิน

00:31:25.884 --> 00:31:29.345 align:center
เงื่อนไขที่โจเซฟ บรูกส์ตั้งไว้ให้นิโคลัส

00:31:29.429 --> 00:31:34.517 align:center
คือห้ามเขาติดต่อแม่หรือน้องสาว

00:31:35.226 --> 00:31:39.230 align:center
ทันทีที่พ่อรู้ว่านิโคลัสติดต่อแม่

00:31:39.314 --> 00:31:43.359 align:center
โจเซฟ บรูกส์ก็ตัดเขาออกจากพินัยกรรม
ถอดชื่อเขาออกจากกองทุนทรัสต์

00:31:43.443 --> 00:31:46.112 align:center
ช่วงปี 2009-2010

00:31:46.195 --> 00:31:49.741 align:center
นี่คือชายหนุ่มที่ออกมาเผชิญโลก

00:31:49.824 --> 00:31:56.039 align:center
โดยไม่มีทรัพยากรทางการเงินที่เขาใช้จนเคยตัว

00:31:56.122 --> 00:31:57.665 align:center
ตอนนี้ ถ้าเขาอยากได้เงิน

00:31:57.749 --> 00:32:01.294 align:center
เขาก็ต้องทำงาน หรือไม่ก็เกาะคนอื่นกิน

00:32:01.377 --> 00:32:05.381 align:center
พอมาเจอซิลวี่ เธอมีเงิน
แล้วเธอก็ตัดเขาออกอีกคน

00:32:06.257 --> 00:32:08.509 align:center
เขาอาจจะรู้สึกว่าความลับแตกแล้ว

00:32:08.593 --> 00:32:10.929 align:center
แล้วเขาก็ต้องทำอะไรบางอย่าง

00:32:11.012 --> 00:32:13.181 align:center
เพราะเธอขู่จะแจ้งตำรวจ

00:32:13.264 --> 00:32:18.102 align:center
(ติดคุกให้สนุกนะ)

00:32:19.854 --> 00:32:22.357 align:center
อะดรีนาลีนมันสูบฉีดกับคดีแบบนี้

00:32:22.440 --> 00:32:26.861 align:center
ผมน่าจะไม่ได้นอนมา 24 ชั่วโมงแล้ว
หรือเกินกว่านั้น

00:32:26.945 --> 00:32:28.196 align:center
เราไม่รู้สึกเหนื่อยเลย

00:32:28.279 --> 00:32:30.406 align:center
แรงผลักดันของคดีมันทำให้เราไปต่อ

00:32:31.157 --> 00:32:34.077 align:center
เราทุกคนกลับมาที่โรงพักเขตหก

00:32:35.036 --> 00:32:36.704 align:center
เราต้องดูหลักฐานทุกอย่าง

00:32:36.788 --> 00:32:40.583 align:center
เราก็เลยมาดูภาพจากกล้องวงจรปิดอีกครั้ง

00:32:40.667 --> 00:32:43.211 align:center
แล้วก็เริ่มดูไทม์ไลน์อย่างจริงจัง

00:32:43.294 --> 00:32:44.754 align:center
(นิโคลัส บรูกส์)

00:32:44.837 --> 00:32:48.383 align:center
มีอะไรที่เราพลาดไปหรือเปล่า สิ่งที่เราไม่เห็น

00:32:48.466 --> 00:32:49.968 align:center
(ภาพจากกล้องวงจรปิด
นิโคลัส บรูกส์)

00:32:50.051 --> 00:32:54.472 align:center
เรายืนยันได้แล้วว่านิโคลัส บรูกส์
ออกจากห้องโรงแรมเวลา 2:18 น.

00:32:54.555 --> 00:32:58.559 align:center
แล้วก็ลงมาที่ล็อบบี้ มาเจอเดวิด ราลีห์

00:32:58.643 --> 00:32:59.477 align:center
(เดวิด ราลีห์)

00:32:59.560 --> 00:33:04.524 align:center
จนกระทั่งผู้จัดการมาเช็กน้ำรั่วตอน 2:51 น.

00:33:04.607 --> 00:33:08.361 align:center
จากนั้นก็ไม่มีใครเข้าหรือออกจากห้องนั้นอีก

00:33:11.906 --> 00:33:16.869 align:center
เราต้องการหลักฐานว่า
ตอนซิลวี่ตาย นิโคลัสยังอยู่ในห้อง

00:33:17.745 --> 00:33:20.915 align:center
เราก็เลยไปขอดูประวัติโทรศัพท์ของโรงแรม

00:33:20.999 --> 00:33:23.835 align:center
แล้วพยานที่อยู่ของนิคก็พังลง

00:33:25.837 --> 00:33:29.048 align:center
พอเราเริ่มดูบันทึกโทรศัพท์ที่แผนกต้อนรับ

00:33:29.132 --> 00:33:33.261 align:center
เราก็เริ่มได้รู้ว่า
เรื่องไม่ได้มีแค่เขาออกไปตอน 2:18 น.

00:33:33.344 --> 00:33:34.429 align:center
ก่อนเขาจะออกไป

00:33:34.512 --> 00:33:36.681 align:center
มีสายโทรศัพท์เข้าที่แผนกต้อนรับ

00:33:36.764 --> 00:33:38.641 align:center
ที่น่าสนใจมากๆ

00:33:40.476 --> 00:33:46.899 align:center
เราเห็นว่าโทรศัพท์แจ้งน้ำรั่วจากห้องข้างล่าง

00:33:46.983 --> 00:33:48.776 align:center
โทรเข้ามาเมื่อ 2:11 น.

00:33:49.777 --> 00:33:52.905 align:center
เราตรวจสอบการรูดบัตรเข้าห้อง

00:33:52.989 --> 00:33:57.493 align:center
ซึ่งบ่งบอกได้ว่านิโคลัส บรูกส์อยู่ในห้อง

00:33:57.577 --> 00:34:00.038 align:center
ตอนเกิดน้ำรั่ว

00:34:01.581 --> 00:34:04.167 align:center
น้ำล้นออกมาแล้ว มันนองพื้นไปแล้ว

00:34:04.250 --> 00:34:06.627 align:center
มันเริ่มซึมเข้าไปในห้องอื่นแล้ว

00:34:07.128 --> 00:34:09.255 align:center
แปลว่าเขาอยู่ในห้องตอนเธอลงอ่างอาบน้ำ

00:34:11.340 --> 00:34:13.801 align:center
เขาโกหกเรามาตลอด

00:34:15.595 --> 00:34:18.473 align:center
สำหรับคดีนี้ ในส่วนของการชันสูตร

00:34:18.556 --> 00:34:21.809 align:center
เราจะได้รู้อีกเยอะเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับซิลวี่

00:34:22.393 --> 00:34:25.605 align:center
ข้อค้นพบสำคัญในการชันสูตรก็คือ

00:34:25.688 --> 00:34:28.191 align:center
รอยนิ้วมือที่คอ รอยช้ำ

00:34:28.983 --> 00:34:33.071 align:center
แล้วเธอก็มีจุดเลือดออกใต้เปลือกตา

00:34:33.154 --> 00:34:36.949 align:center
แปลว่าต้องเกิดการขัดขวางการไหลเวียนเลือด

00:34:37.533 --> 00:34:39.952 align:center
ที่ลำคอด้วยวิธีการบางอย่าง

00:34:41.370 --> 00:34:46.876 align:center
แล้วน้ำก็เข้าเต็มปอด
บ่งบอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ตอนจมน้ำ

00:34:47.752 --> 00:34:50.171 align:center
และแน่นอน พอผลพิษวิทยาออก

00:34:50.254 --> 00:34:54.967 align:center
ผลตรวจก็พบยาเหล่านั้นทุกตัวในร่างกายเธอ
ในระดับบำบัดรักษาเท่านั้น

00:34:55.051 --> 00:34:56.761 align:center
มันเป็นยาตามใบสั่งแพทย์

00:34:56.844 --> 00:35:00.807 align:center
ในนั้นไม่มีอะไร
ที่จะทำให้เธอช็อกยาจนตายได้เลย

00:35:00.890 --> 00:35:05.228 align:center
ผลบ่งบอกว่าไม่ใช่ฆ่าตัวตายแน่นอน
ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน

00:35:06.104 --> 00:35:08.439 align:center
วิธีการเสียชีวิตคือฆาตกรรม

00:35:09.023 --> 00:35:12.527 align:center
แล้วเราก็ได้ผลตรวจดีเอ็นเอด้วย

00:35:12.610 --> 00:35:16.614 align:center
เราพบดีเอ็นเอในอ่างอาบน้ำ
และผลตรวจเป็นของนิโคลัส บรูกส์

00:35:17.448 --> 00:35:20.159 align:center
โปรไฟล์ดีเอ็นเอบนอ่างอาบน้ำ
อาจไม่มีความหมาย

00:35:20.243 --> 00:35:22.537 align:center
เขาอยู่ในห้อง เขาก็อาจใช้อ่างอาบน้ำได้

00:35:23.287 --> 00:35:27.583 align:center
แต่เขาปฏิเสธโดยเจาะจง
ว่าไม่เคยเข้าใกล้อ่างอาบน้ำเลย

00:35:32.296 --> 00:35:33.798 align:center
สิ่งที่เราเชื่อว่าเกิดขึ้น

00:35:33.881 --> 00:35:37.051 align:center
ก็คือตอนทั้งคู่ไปถึงโซโฮเฮาส์

00:35:37.135 --> 00:35:39.595 align:center
ได้เกิดการทะเลาะกันระหว่างทั้งสองคน

00:35:40.513 --> 00:35:43.391 align:center
เรื่องมันเลยเถิด แล้วเขาก็บันดาลโทสะ

00:35:43.474 --> 00:35:45.560 align:center
บรูกส์จับคอเธอ

00:35:46.519 --> 00:35:50.314 align:center
จับเธอกดอ่างอาบน้ำ ดันไว้ใต้น้ำ

00:35:50.398 --> 00:35:52.108 align:center
เธอสูดน้ำเข้าไป

00:35:52.191 --> 00:35:53.276 align:center
แล้วก็จมน้ำตาย

00:35:53.359 --> 00:35:55.194 align:center
เธอถูกบีบคอด้วย

00:35:58.948 --> 00:36:01.033 align:center
นิโคลัส คุณบีบคอแฟนเหรอครับ

00:36:01.117 --> 00:36:03.744 align:center
- คุณทำหรือเปล่า นิค
- คุณฆ่าซิลวี่เหรอครับ

00:36:05.621 --> 00:36:07.582 align:center
เราจับกุมนิโคลัส บรูกส์

00:36:07.665 --> 00:36:11.294 align:center
แล้วก็ส่งตัวไปที่ศูนย์ทำประวัติกลาง

00:36:12.086 --> 00:36:14.172 align:center
เขาบอกผมว่า "รู้ไหม ผมมีเงินนะ"

00:36:14.881 --> 00:36:17.884 align:center
ผมเลยคิดว่า "นี่เขาคิดจะติดสินบนผมเหรอ"

00:36:17.967 --> 00:36:20.094 align:center
ผมก็เลยถาม "หมายความว่าไง ที่ว่ามีเงิน"

00:36:20.178 --> 00:36:23.431 align:center
เขาก็บอก "ใช่ แต่ผมไปเอาเงินได้ตอนเช้า"

00:36:24.182 --> 00:36:26.893 align:center
ผมก็บอก "ตอนนี้นายไม่ต้องใช้เงินหรอก"

00:36:26.976 --> 00:36:29.478 align:center
เขาก็บอก "ผมต้องเอาไปจ่ายค่าคุ้มครอง"

00:36:30.313 --> 00:36:33.482 align:center
ผมก็ถามว่า "หมายถึงคุ้มครองแบบไหน"

00:36:33.566 --> 00:36:36.235 align:center
เขาบอกว่า "พวกแก๊งคนขาวเหยียดผิวไง"

00:36:36.319 --> 00:36:39.030 align:center
ผมก็ถาม "นายพูดแบบนั้นทำไม"
เขาก็ตอบ "ผมเป็นแฟนตัวยงของ 'ออซ'"

00:36:39.113 --> 00:36:42.033 align:center
ผมว่าเขาคงหมายถึง "ออซ" ละครทีวี

00:36:42.116 --> 00:36:44.368 align:center
ผมบอกไปว่า "นายไม่ได้ออซหรอก"

00:36:44.452 --> 00:36:48.497 align:center
"นายจะไปศูนย์ทำประวัติกลางนิวยอร์ก"

00:36:48.581 --> 00:36:52.627 align:center
แล้วผมก็รู้ได้ชัดเลย
ว่าเขาไม่รู้จริงๆ ว่าชีวิตเป็นยังไง

00:36:52.710 --> 00:36:53.961 align:center
หรือการดำเนินชีวิตเป็นยังไง

00:36:54.045 --> 00:36:55.421 align:center
ผมแค่คิดว่ามันแปลก

00:36:55.504 --> 00:36:57.840 align:center
แล้วตอนนั้น กรมราชทัณฑ์ก็รับตัวเขาไป

00:36:57.924 --> 00:36:59.425 align:center
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมคุยกับเขา

00:37:07.099 --> 00:37:09.227 align:center
หลังนิโคลัส บรูกส์ถูกจับกุม

00:37:09.310 --> 00:37:12.772 align:center
เราก็ทราบว่าพ่อของเขากำลังจะเริ่มการไต่สวน

00:37:13.397 --> 00:37:15.524 align:center
แต่เขาฆ่าตัวตายไปซะก่อน

00:37:15.608 --> 00:37:18.110 align:center
(นักแต่งเพลงฆ่าตัวตายในอะพาร์ตเมนต์อีสต์ไซด์
ระหว่างถูกดำเนินคดีเซ็กซ์)

00:37:18.194 --> 00:37:22.990 align:center
ทนายของโจเซฟ บรูกส์
เข้ารับว่าความให้นิโคลัส บรูกส์

00:37:23.491 --> 00:37:25.076 align:center
(อาคารศาลอาญา)

00:37:25.159 --> 00:37:28.162 align:center
(วันที่ 7 มิถุนายน ปี 2013
เริ่มการไต่สวน)

00:37:28.246 --> 00:37:33.167 align:center
ข้อแก้ต่างของจำเลยคือซิลวี่เป็นโรคซึมเศร้า

00:37:33.251 --> 00:37:34.877 align:center
เธอกินยา

00:37:34.961 --> 00:37:39.298 align:center
เธอกินยาเข้าไปเกินขนาด
หลังจากนั้นก็ลงอ่างอาบน้ำ แล้วจมน้ำตาย

00:37:39.382 --> 00:37:42.260 align:center
แม่กับพ่อผู้ตายบินมาจากบ้านในเวอร์จิเนีย

00:37:42.343 --> 00:37:44.887 align:center
เพื่อสบตากับนิโคลัส บรูกส์

00:37:44.971 --> 00:37:49.058 align:center
ฉันไม่เห็นความสำนึกผิดเลย
เขาไม่ได้มองฉันหรือสามีฉันเลย

00:37:49.767 --> 00:37:52.478 align:center
เขาไม่หันมาหาเรา เขาไม่สนเลย

00:37:52.561 --> 00:37:54.939 align:center
น้องสาวผมเป็นคนดีมากๆ

00:37:55.022 --> 00:38:00.319 align:center
แล้วชีวิตเธอก็ถูกพรากไป
อย่างไร้คำอธิบายโดยสิ้นเชิง

00:38:00.403 --> 00:38:03.406 align:center
โดยปรสิตสังคมตัวนี้

00:38:03.990 --> 00:38:08.369 align:center
เขาต้องชดใช้ชีวิตลูกสาวฉัน
ชีวิตที่สวยงามของลูกฉัน

00:38:11.580 --> 00:38:15.251 align:center
เราได้รับสายจากสำนักงานอัยการ
บอกว่าการไต่สวนจบแล้ว

00:38:15.960 --> 00:38:20.756 align:center
นิโคลัส บรูกส์ถูกตัดสินว่ามีความผิด
ต้องโทษจำคุก 25 ปีถึงตลอดชีวิต

00:38:20.840 --> 00:38:25.386 align:center
(คุก 25 ปีถึงตลอดชีวิต "หนูท่อ" มือฆ่าซิลวี่)

00:38:25.469 --> 00:38:28.889 align:center
ผมสงสารครอบครัวคาเชย์มาก

00:38:30.224 --> 00:38:32.018 align:center
เธอไม่ควรตาย

00:38:33.185 --> 00:38:35.229 align:center
ผู้คนควรใส่ชุดว่ายน้ำของเธอ

00:38:35.313 --> 00:38:37.606 align:center
เธอควรจะได้ดังในวงการแฟชั่น

00:38:37.690 --> 00:38:40.568 align:center
นิวยอร์กรักเธอ เธอคือนิวยอร์ก

00:38:41.569 --> 00:38:44.780 align:center
น้องสาวผมเพิ่มความสนุกให้ชีวิต

00:38:45.614 --> 00:38:48.451 align:center
ผมกับคนอื่นรอบตัวเธอเคยชีวิตดีกว่านี้

00:38:48.534 --> 00:38:51.162 align:center
และได้ทำสิ่งที่ดีกว่านี้เพราะมีเธออยู่ด้วย

00:38:52.288 --> 00:38:55.708 align:center
ฉันคิดถึงความสุข กับแสงสว่างที่เธอนำมาให้

00:38:56.292 --> 00:39:00.338 align:center
เธอเป็นคนน่ารักมาก
เป็นมนุษย์ที่งดงามไปจึงจิตวิญญาณ

00:39:01.047 --> 00:39:02.757 align:center
เธอจะเป็นรุ่นพี่ของฉันตลอดไป

00:39:06.427 --> 00:39:10.264 align:center
คดีซิลวี่เป็นคดีสุดท้ายของผม
ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวน

00:39:10.348 --> 00:39:12.516 align:center
ผมเกษียณหลังจบคดีนี้ไม่นาน

00:39:12.600 --> 00:39:14.727 align:center
แล้วผมก็มีลูกสาวสองคน

00:39:15.436 --> 00:39:17.104 align:center
มันสะเทือนใจจริงๆ

00:39:18.481 --> 00:39:22.360 align:center
การพรากชีวิตคนอื่น
แล้วทำตัวเลือดเย็นขนาดนั้นหลังก่อเหตุ

00:39:22.443 --> 00:39:23.736 align:center
มันอาจเป็นเพราะการเลี้ยงดู

00:39:24.403 --> 00:39:26.739 align:center
แต่มันก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้ไปฆ่าใคร

00:39:26.822 --> 00:39:28.407 align:center
โดยเฉพาะคนที่คุณรัก

00:39:41.712 --> 00:39:44.090 align:center
(ปี 1989)

00:39:44.673 --> 00:39:48.677 align:center
เมื่อเดือนเมษายนปี 1989
เรามีคดีดัง นักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

00:39:49.261 --> 00:39:52.431 align:center
เป็นนักวิ่งที่ถูกข่มขืน
และทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง

00:39:52.515 --> 00:39:55.017 align:center
คดีนั้นเป็นคดีใหญ่ เพราะที่นั่นคือเซ็นทรัลพาร์ก

00:39:55.101 --> 00:39:57.478 align:center
และเพราะความโหดร้ายของการก่อเหตุด้วย

00:39:57.561 --> 00:39:58.396 align:center
(ข่มขืนและอาละวาด)

00:39:58.479 --> 00:40:00.689 align:center
เด็กหนุ่มห้าคนต้องความผิด

00:40:00.773 --> 00:40:03.067 align:center
เด็กพวกนี้ได้ฉายาว่า "ห้าโจ๋เซ็นทรัลพาร์ก"

00:40:03.651 --> 00:40:07.071 align:center
ความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นมันต้องถูกแก้ไข

00:40:07.154 --> 00:40:08.572 align:center
แต่เรื่องไม่ได้มีแค่นั้น

00:40:09.407 --> 00:40:13.202 align:center
ยังมีเหยื่อรายอื่นที่ตอนนี้เราโยงได้

00:40:13.285 --> 00:40:15.204 align:center
กับคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

00:40:15.788 --> 00:40:19.208 align:center
เขาบังคับให้เธอเลือก "จะเอาตาหรือลูกไว้"

00:40:19.291 --> 00:40:20.835 align:center
"จะเอาตาหรือลูกไว้"

00:40:20.918 --> 00:40:23.879 align:center
ฉันไม่เคยได้ยินผู้ก่อเหตุคนไหน
พูดแบบนี้มาก่อนเลย

00:40:24.547 --> 00:40:28.592 align:center
เขาเริ่มกรีดเหนือและใต้ตาฉัน

00:40:29.593 --> 00:40:31.762 align:center
ชีวิตเขามีแต่ความรุนแรง

00:40:31.846 --> 00:40:36.267 align:center
บ่ายวันนั้นอากาศดีมาก
เราไม่คิดเลยว่าจะเกิดเหตุขึ้นตอนนั้น

00:40:36.350 --> 00:40:38.269 align:center
ทุกคนพูดถึงคดีที่คอยหลอกหลอนเรา

00:40:38.352 --> 00:40:39.728 align:center
นี่แหละคดีที่คอยหลอกหลอนฉัน

00:41:23.105 --> 00:41:26.108 align:center
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
ฉัน