(บนเกาะแมนแฮตทัน)
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
มีบางสถานการณ์ที่เราหวังว่าจะไม่มีวันได้เจอ
สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะลืมได้เลย
ผมเป็นผู้จัดการกะกลางคืนที่โซโฮเฮาส์ ผมเข้ามาถึงที่ทำงาน
ในวันพฤหัสบดีที่ 9 ธันวาคม ปี 2010
โซโฮเฮาส์เป็นคลับเฉพาะสมาชิก
เอ็กซ์คลูซีฟมากๆ สำหรับวงการศิลปะ ภาพยนตร์ และดนตรี
ไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้า
ผมเข้ากะได้ไม่กี่ชั่วโมง
ระหว่างที่กำลังตรวจสอบงาน ตามรายการในคืนนั้น
ผมได้รับแจ้งว่ามีแขกเจอปัญหา
น้ำรั่วในห้องอย่างแรง
เราเริ่มหาต้นตอของน้ำรั่ว
จนในที่สุดก็ไปเจอห้องของซิลวี่
ซิลวี่ คาเชย์เป็นนักออกแบบชุดว่ายน้ำสาวดาวรุ่ง
ที่เคยทำงานกับแบรนด์ อย่างวิกตอเรีย ซีเครตกับทอมมี่ ฮิลฟิเกอร์
เธอกำลังเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง
กำลังมุ่งหน้าไปสู่ความยิ่งใหญ่
เธอเป็นสมาชิกที่เพียบพร้อมสำหรับโซโฮเฮาส์
เราเคาะประตู แต่ไม่มีใครตอบรับ
ผมเปิดประตูเข้าไป
ตอนนั้นเองที่ผมพบซิลวี่ในอ่างอาบน้ำ จมน้ำอยู่
ปฏิกิริยาแรกของผมคือ ลงไปช่วยเธอออกจากอ่างอาบน้ำก่อน
ผมเขย่าตัวเธอ พูดกับเธอ
ผมจับชีพจร แล้วไม่เจอชีพจรเลย
แล้วผมก็เริ่มทำซีพีอาร์
ผมสั่งให้เพื่อนร่วมงานโทรแจ้ง 911
ขณะที่ผมพยายามกู้ชีพเธอต่อไป
ตะโกนบอกให้เธอฟื้น
ครับ
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
(วันที่ 9 ธันวาคม ปี 2010)
(3:00 น.)
คืนนั้นอากาศหนาว
มันเงียบสงบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ตอนนั้นผมเป็นจ่าวัยหนุ่ม จากโรงพักเขตหก อยู่ที่ปลายสาย
เขาบอกว่า "ครับ ผมมีเรื่องจะแจ้งเหตุ"
"เราพบศพหญิงสาว ตายในอ่างอาบน้ำที่โซโฮเฮาส์"
เขาบอกว่า "ดูเหมือนเธอจะจมน้ำ"
ผมบอกว่า "ยืนยันการตายหรือยัง" "ยืนยันแล้วครับ"
แล้วเขาก็ถามว่า "คุณคิดว่ามีเรื่องกันหรือเปล่า"
ผมก็ตอบ "ใช่ มีเรื่องกันแน่"
"เพราะการกลั้นใจตายในน้ำมันยากไม่ใช่เล่น"
"เรากำลังไป ปิดห้องไปเลย"
หน่วยสืบสวนเขตต่างๆ ของกรมตำรวจนิวยอร์กทำงาน
ตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงตีหนึ่ง แบ่งเป็นสองกะ
แต่ตอนตีหนึ่ง อาชญากรรมไม่ได้หยุด มันเกิดขึ้นตลอด 24 ชั่วโมง
เราก็เลยมีหน่วยที่เรียกว่า "ไนต์วอตช์"
เราจะออกไปทำงานสืบสวน แล้วค่อยมาส่งงานต่อตอนเช้า
แมนแฮตทันแบ่งเป็นสองเขต แมนแฮตทันเหนือ แมนแฮตทันใต้
ผมอยู่หน่วยไนต์วอตช์แมนแฮตทันใต้
ผมเป็นมนุษย์กลางคืน ผมเกิดกลางดึก
ผมชอบกลางคืนนะ
มีสำนวนว่า "ไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นหลังเที่ยงคืน"
มันก็เป็นความจริงนะ
โซโฮเฮาส์เป็นคลับหรูที่เอ็กซ์คลูซีฟมากๆ
ไม่ใช่จะเข้าไปบอกได้เลยว่า "ผมอยากสมัครเป็นสมาชิก"
มันมีกระบวนการคัดกรอง แล้วก็ต้องผ่านการแนะนำมาอีกทอดเท่านั้น
เป็นคลับไฮเอนด์สุดๆ
คงไม่ใช่ที่ที่ผมจะเข้าไปพักหรอก แต่นี่คือความจริง
ตอนเราไปถึงโซโฮเฮาส์ ผมไปกับรถพยาบาล รถตำรวจ แล้วก็หน่วยเรา
ที่นั่นไม่ได้คนเยอะ
ห้องก็ไม่ได้ใหญ่
มีเตียงใหญ่สวยหรู
แต่ห่างปลายเตียงไปแค่ไม่ถึงหนึ่งเมตร
ก็มีอ่างอาบน้ำวงรีขนาดใหญ่
ผู้จัดการโรงแรมช่วยผู้หญิงขึ้นมาจากอ่างแล้ว
เราได้ทราบชื่อผู้ตาย
คือซิลวี่ คาเชย์ เพศหญิง อายุ 33 ปี
เธอนอนหงายอยู่หน้าอ่างอาบน้ำ
เธอใส่เสื้อแบบสเวตเตอร์
ใส่กางเกงใน และนาฬิกาโรเล็กซ์
ไม่ใช่ชุดที่จะใส่ลงอ่างอาบน้ำตามปกติเลย
แล้วผมก็เป็นคนขี้สงสัย
ผมไม่เคยชอบศพคนตายในอ่างอาบน้ำอยู่แล้ว
แถมมีขวดยาหลายขวดวางอยู่บนเคาน์เตอร์
ผมคิดว่าเป็นยาต้านซึมเศร้า
ผู้เสียชีวิตใช้ยาเกินขนาด แล้วจมน้ำตายในอ่างหรือเปล่า
เราไม่รู้
ผมเลยโทรหาผู้บัญชาการโรงพักเขตหก
หน่วยสืบสวนของเขต ทำคดีทุกรูปแบบในเขตพื้นที่นั้น
ทอมมี่ โจนส์, บ็อบบี้ โมลเลอร์ เป็นสายสืบชั้นยอดที่ผมรู้จักมานาน
พวกเขารีบมายังที่เกิดเหตุ
เราจับกุมคนคนหนึ่งเมื่อคืนก่อน แล้วเราก็เข้าเวรดึก
เราได้รับแจ้งเหตุไปที่โซโฮเฮาส์
วันนั้นแปลกมากๆ
ดูจากกลุ่มลูกค้าที่นั่นแล้ว เราไม่คาดคิดว่าคดีนี้จะเกิดที่นั่นเลย
เราได้รับแจ้งจากจ่าของหน่วยไนต์วอตช์ พีต พานุชชิโอ
มันน่าสงสัย แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราเจอเหตุอะไร
เรามองหาเลือด "มีเลือดบ้างไหม" ไม่มีเลือดเลย
เธอมีแผลที่ดูเหมือนแผลกัดที่มือ ซึ่งมันแปลก
เวลาเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น หน่วยสืบฆาตกรรมก็จะได้รับโทรศัพท์
ตำรวจพวกนี้ทำงานลงพื้นที่ให้เราเยอะ พวกเขาช่วยทุกอย่างที่ทำได้
โดยเฉพาะคนหนึ่ง สายสืบอัล ไททัส ซึ่งเป็นคนดีมากๆ
ผมเคยร่วมงานกับเขามาก่อนแล้วหลายคดี
เขาก็ทำหน้าที่ของเขา
เราใช้ทีมสืบสวนทั้งทีมในคดีนี้
คดีนี้เป็นเรื่องใหญ่ เพราะที่นั่นเป็นสถานที่ระดับไฮเอนด์
มีเรื่องคนดังเข้ามาเกี่ยวข้องกับคดี
ดังนั้นก็จะมีสื่อเข้ามาเกี่ยวข้อง
แล้วก็มีแรงกดดันเพิ่มอีกหลายทาง
ให้เรารีบหาคำตอบให้ได้โดยเร็วที่สุด
หน่วยพิสูจน์หลักฐานเริ่มถ่ายภาพที่เกิดเหตุ
เก็บรอยนิ้วมือที่อ่างอาบน้ำ
แล้วก็เก็บสวอบดีเอ็นเอ จากอ่างอาบน้ำและก๊อกของอ่าง
สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นคือ ถุงเท้าเปียกคู่หนึ่งที่อยู่บนพื้น
มันไม่ใช่ถุงเท้าแบบที่หญิงสาวทันแฟชั่นจะใส่กัน
มันเป็นถุงเท้าผู้ชายสีเทา
เราก็คิดว่า "โอเค ทีนี้ เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรกัน เธออยู่กับใคร"
คนแรกๆ ที่เราสอบปากคำคือไบรอัน อัลวาเรซ
ที่เป็นผู้จัดการกะกลางคืนของโรงแรมโซโฮเฮาส์
สายสืบถามเรื่อง "เกิดอะไรขึ้น"
"ซิลวี่คือใคร เธอมากับแขกหรือเปล่า"
แล้วก็ถามไทม์ไลน์ช่วงที่ผมเข้าไปในห้อง แล้วเจอซิลวี่อยู่ในอ่าง
เราทราบมาว่า เธอเช็กอินกับแฟน นิโคลัส บรูกส์
เวลาประมาณเที่ยงคืนครึ่ง
ซิลวี่กับนิค แฟนหนุ่มเช็กอินเข้าโรงแรมคืนนั้น
ไม่นานก่อนที่ผมจะมาเข้ากะ
ข้อดีอย่างหนึ่งของโซโฮเฮาส์
คือที่นั่นมีกล้องวงจรปิดเยอะมาก
แล้วเราก็ได้ดูภาพวิดีโออย่างรวดเร็ว
ซิลวี่ดูท่าทางโซเซเล็กน้อย เธอค่อนข้างเหนื่อย
ซิลวี่บอกเพื่อนร่วมงานผมว่าเธอกินยานอนหลับ
แล้วเธอก็ไม่สบาย ต้องการคนช่วยที่ห้อง
นิโคลัสนั่งลง แล้วทำการเช็กอิน
แล้วพนักงานโรงแรมก็บอกว่า "ผมจะพาไปส่งที่ห้องนะครับ"
ภาพจากกล้องวงจรปิด จะเห็นซิลวี่ คาเชย์ถูกประคองขึ้นชั้นบน
แล้วก็เห็นนิโคลัส บรูกส์ เข้าๆ ออกๆ จากห้องโรงแรม
หลายครั้งหลังจากเช็กอิน ซึ่งมันก็แปลก
(นิโคลัส บรูกส์)
แล้วภาพจากกล้องวงจรปิดก็เห็นด้วยว่า
นิโคลัส บรูกส์ออกจากห้องโรงแรม ครั้งสุดท้ายเมื่อ 2:18 น.
(2:18 น. นิคออกจากห้องโรงแรม)
ต่อมาเวลา 2:51 น. ผู้จัดการก็มาตรวจสอบน้ำรั่ว
ผมถามไบรอัน อัลวาเรซ ว่าเขาได้พบเห็นนิโคลัส บรูกส์
หลังพบศพซิลวี่ คาเชย์หรือไม่
ผมอธิบายกับสายสืบไปว่า เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาออกไปแล้ว
เธอมาเช็กอินกับคนที่ออกไปแล้ว
เขาออกไปจากโรงแรม
ที่เริ่มจะดูเหมือนที่เกิดเหตุอาชญากรรมแล้ว
ใช่ครับ มันน่าสงสัย
เราต้องหาคำตอบว่า ทำไมเขาถึงไม่อยู่ เขาไปไหน
สิ่งสำคัญของเราคือการตามหาตัวแฟนหนุ่ม
เราวางแผนจะไปสืบพยานตามบาร์ในพื้นที่
เวลาประมาณตีห้าครึ่ง
(5:30 น. 2 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)
ผมยืนอยู่ที่ล็อบบี้
เขาก็เดินมาที่ประตูหน้า
ผู้จัดการโรงแรมบอกว่า "คนนั้นแหละครับ"
เรามองเขา ตาเขาแดงก่ำเป็นเลือด
สภาพก็มอมแมมเละเทะ
ดูออกเลยว่าเขาเมาเหล้าหรือยา หรืออาจทั้งสองอย่าง
เห็นชัดเลยว่าเขาออกไปปาร์ตี้ที่ไหนสักแห่งมา
ผมมองลงไป เขาไม่ได้ใส่ถุงเท้า
มันอยู่ในห้อง อยู่กลางที่เกิดเหตุ
ถุงเท้าผู้ชายสีเทา
ผมเข้าไปแนะนำตัวกับชายหนุ่มคนนี้
ผมถามชื่อเขา เขาบอกว่า "ผมชื่อนิโคลัส บรูกส์"
ผมถามว่า "คุณใช่ผู้ชาย…
ที่เช็กอินเข้าโรงแรมกับซิลวี่ คาเชย์หรือเปล่า"
เขาตอบว่า "ใช่ครับ" ผมก็บอก "โอเค ผมมีข่าวร้าย"
ผมบอกว่า "เราพบซิลวี่บนห้อง ในอ่างอาบน้ำ อาการแน่นิ่งไม่ตอบสนอง
แล้วเธอก็ไม่รอด"
เขาไม่ได้เสียใจเลย
เขาไม่ถามสักนิดเลยว่า "เกิดอะไรขึ้น"
แต่เขาก็อาจจะทำตัวแปลกไปเพราะเขาเมา
ผมบอกนิโคลัสว่า "เราต้องสอบปากคำคุณ
หาคำตอบว่าแฟนคุณเป็นใคร"
"เราต้องกลับไปที่สำนักงาน ไปหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น"
นิโคลัส บรูกส์เต็มใจตามมากับเรา
ผมพานิโคลัสเข้าห้องสอบปากคำ
ผมบอกว่า "เรื่องสำคัญคือ คุณต้องบอกผมว่าคืนนี้คุณไปไหนมา
คุณต้องบอกผมว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น"
แล้วเขาก็…
พูดจาตะกุกตะกัก สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
แล้วเขาก็หลับตา
ผมรู้เลยว่าผมจะไม่ได้คำตอบดีๆ จากชายคนนี้
เขาเมามาก
ผมเลยคิดว่า "ให้เขาไปนอนสักพักก่อนดีกว่า"
"เดี๋ยวเราค่อยกลับมาหาคุณ"
ผมไม่อยากสอบปากคำคนที่
ไม่เข้าใจว่าผมพยายามจะถามหรือพูดอะไร
ถึงแม้มันจะทำให้กระบวนการช้าลง แต่มันดีกว่า
แล้วเขาก็หลับไป
ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเรา ไม่ว่าใครก็คงคุมสติไม่อยู่
ร้องไห้ นอนไม่หลับ แต่เขาไม่เป็นแบบนั้นเลย
สิ่งแรกที่ผมอยากทำคือแจ้งครอบครัวซิลวี่
การแจ้งครอบครัวก็เป็นงานยาก
ผมมีลูกสาว ผมเลยคิดถึงครอบครัวผู้ตายเสมอ
และเพราะครอบครัวอยู่ที่เวอร์จิเนีย ผมเลยไปแจ้งด้วยตัวเองไม่ได้
ซึ่งผมอยากทำแบบนั้นมากกว่า
เราก็เลยติดต่อไปที่กรมตำรวจเวอร์จิเนีย
พวกเขาเดินทางไป
แล้วยืนยันกับเราว่าได้ทำการแจ้งครอบครัวแล้ว
แม่ผมโทรมาหา
แตกตื่น ร้องไห้ บอกว่าซิลวี่ถูกฆ่า
มันเลวร้ายมาก มัน…
มันไม่ใช่สิ่งที่ผมคาดคิดว่าจะได้ยินเลยสักนิด
ผมกับน้องสาวโตที่แมคลีน เวอร์จิเนีย
ชานเมืองวอชิงตัน ดีซี
พ่อเลี้ยงของผม เป็นชาวเปรู 100 เปอร์เซ็นต์ แม่ผมก็เช่นกัน
ซิลวี่เป็นลูกสาวที่ทั้งพ่อทั้งแม่เป็นชาวเปรู
เธอทะเยอทะยานมากๆ เป็นตัวแทนวัฒนธรรม
เธอพยายามเอาวัฒนธรรม ใส่ลงในผลงานให้ได้มากที่สุด
ตอนนั้นผมทำงานในนิวยอร์ก
เราจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดช่วงวันหยุด
เรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากๆ
ผมไปพบตำรวจสืบสวน
ผมต้องระบุตัวศพน้องสาวด้วยรูปถ่าย
เราจะมีความหวังเสมอว่า
สิ่งที่เราทราบมาไม่เป็นความจริง
จนกระทั่งเราได้เห็นกับตา ใช่ไหม
เราไม่มีทางเยียวยาได้หายสนิท
(9:00 น. 6 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)
พอเข้าช่วงเช้า นักข่าวก็เริ่มมากัน
มีกล้องทีวีกับรถมาจอดเต็มไปหมด
ผู้หมวดของผมเข้ามา
เขาบอกว่า "ข้างล่างอย่างกับปาหี่"
"ลองไปดูสิ"
แล้วเราก็เห็นรถทีมข่าว เรียงกันยาวไปจนสุดช่วงตึก
ตอนแพทย์ชันสูตรเข้ามารับศพ
นำไปที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร
ทุกคนก็ถือกล้องออกมากัน
นักออกแบบแฟชั่นวัย 33 ปี ซิลวี่ คาเชย์
ถูกพบเป็นศพที่โซโฮเฮาส์สุดหรู
ลองคิดดูสิ
หญิงสาวที่ประสบความสำเร็จ มีเสน่ห์
ถูกพบศพในอ่างอาบน้ำที่โซโฮเฮาส์
มันเป็นข่าวที่สาธารณชนสนใจ ผมเข้าใจ
แทบลอยด์ขายได้เพราะข่าวนี้
ผมไปออกข่าวเกือบทุกช่อง
มันเป็นแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นมาอีกชั้น
ผมอยากให้สื่อไม่รู้ไปอีกสักหกถึงแปดชั่วโมง
เพื่อให้ทุกคนได้เริ่มการสืบสวนนำหน้าไปก่อน
ต่อมาในเช้าวันนั้น
ในที่สุดนิโคลัสก็ตื่น
เขาออกมาบอกว่า "คุณตำรวจ คุยเลยไหมครับ" ผมก็ "ได้เลย"
นิโคลัสบอกผมว่าเขากับซิลวี่
คบหากันมาหกเดือนแล้ว
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นแบบคบๆ เลิกๆ
แล้วก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ดี
นิโคลัสบอกผมว่า
คืนนั้นเขานัดเจอซิลวี่ ที่อะพาร์ตเมนต์ของเธอเพื่อกินมื้อค่ำ
เขาไปที่นั่น
เขาบอกว่ามีเซ็กซ์กัน
หลังจากนั้น เขาก็จุดเทียนที่หัวเตียง
แล้วก็วางไว้บนชั้นวางหลังหัวเตียง
เธอกินยานอนหลับ
เขาไปอาบน้ำ
เขาได้ยินเสียงสัญญาณเตือนควันไฟ
ตอนเขาออกมา ควันก็โขมงไปทั้งห้อง
ไฟลุกท่วมเตียงทั้งหลัง
เขาก็เลยลงไปทับซิลวี่ ลงไปทับเตียง
พยายามดับไฟให้ได้มากที่สุด
ผมเธอโดนไฟไหม้
เธอบอกว่า "ฉันเป็นสมาชิกโซโฮเฮาส์"
"เรานอนที่นี่ไม่ได้แล้ว สูดกลิ่นควันมันไม่ดีต่อสุขภาพ"
เขาบอกด้วยว่าเธอเริ่มเดินลำบาก
ตอนลงบันไดตึกอะพาร์ตเมนต์เพื่อลงไปที่ถนน
เพราะยาที่เธอกินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
พวกเขาขึ้นแท็กซี่ออกไป
ผมอยากรู้จริงๆ ว่า "ท่าทางคุณเป็นยังไงกัน"
"พวกคุณทะเลาะกันหรือเปล่า"
เขาบอกว่าเธอกระวนกระวาย สบถใส่เขาตลอดทาง
"ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะเมากัญชาขนาดนี้ คุณทำทั้งห้องฉันไฟไหม้"
เธอโมโห จนไปถึงโซโฮเฮาส์
เขาบอกว่า "เราขึ้นห้องกัน ผู้จัดการก็พาเธอนอนเตียง"
"เธอพูดว่าอาจจะไปอาบน้ำ"
"ผมอยากจะไปหาอะไรกิน
ผมเลยขึ้นชั้นบนไปภัตตาคาร สั่งอาหาร"
แล้วเขาก็กลับลงมาที่ห้อง บอกซิลวี่ว่าจะออกไปข้างนอก
ผมก็บอก "โอเค คุณเล่าว่า เธอจะอาบน้ำ แล้วได้อาบไหม"
เขาบอก "ผมไม่รู้ ผมออกมาแล้ว"
"คุณได้แตะต้องอ่างอาบน้ำไหม"
"คุณได้เปิดน้ำให้เธอไหม"
ถ้าเธอบอกว่าจะอาบน้ำ คุณก็อาจจะมีน้ำใจ
เขาบอกว่า "เปล่า" เขาบอกว่า "เธอยังอยู่บนเตียง"
นิโคลัสให้การว่าเขาออกจากห้องโรงแรม
แล้วเขาก็ออกไปจากโรงแรม เพื่อไปปาร์ตี้ที่บาร์ใกล้ๆ กัน
กับผู้ชายที่เขาเพิ่งเจอ ข้างล่างที่ล็อบบี้ ชื่อเดวิด ราลีห์
ก่อนที่เขาจะกลับมาที่โรงแรม ตอนที่เราได้เจอเขา
ผมถามเขาว่า "คุณได้ทำอะไรซิลวี่
ก่อนจะออกไปกับชายคนนี้ไหม"
เขาตอบว่า "เปล่า"
เสียงเขาไม่มีความกังวลเลย ไม่กังวลว่าเขาอาจจะต้องข้อหา
เขาท่าทางนิ่งมาก เยือกเย็น
ผมรู้สึกเลยว่าเขาทำอะไรบางอย่างแน่
แต่เรายังไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น
เราก็เลยคุมตัวนิโคลัสไว้ที่โรงพักก่อน
แล้วเราก็หันไปสืบสวนทางเดวิด ราลีห์
คนที่นิโคลัส บรูกส์บอกว่า
ไปเที่ยวกับเขาในคืนวันนั้น
(11:00 น. 8 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)
ผมได้ยินเสียงทุบประตู
มันดังมาก
แล้วผมก็ลุกจากเตียง รีบมาที่ประตู
แล้วผมก็เปิดประตูไปเจอสายสืบสองนาย
พวกเขาถามว่า "รู้จักนิโคลัส บรูกส์ไหม"
ผมก็ตอบ "อ๋อ"
"ครับ ผมเจอเขาเมื่อคืน เราไปกินเหล้ากัน"
แล้วตำรวจก็บอกว่ามีการพบศพผู้หญิง
ในอ่างอาบน้ำที่โซโฮเฮาส์
และแฟนของเธอคือนิโคลัส บรูกส์
สายสืบอยากให้ผมไปโรงพักเพื่อให้ปากคำ
(2:18 น. 8 ชั่วโมงก่อนหน้า)
คืนนั้น บาร์ที่โซโฮเฮาส์จะปิดแล้ว
แล้วผมก็ยังปาร์ตี้ไม่สะใจ
ผมก็เลยลงไปที่แผนกต้อนรับ
มีผู้ชายออกมาจากลิฟต์
เขาบอกพนักงานว่า "ผมหาที่กินเหล้าอยู่"
"บาร์ปิดแล้ว รู้ไหมว่าผมไปกินเหล้าที่ไหนได้บ้าง"
พนักงานที่เคาน์เตอร์ก็มองผม
แล้วก็มองเขา แล้วบอกว่า "เขาก็จะไปกินเหล้า ไปด้วยกันเลยสิครับ"
ผมก็ถาม "คุณอยากไปไหม" เขาก็ตอบ "ครับ ไปสิ"
เราไปถึงบาร์ เราก็นั่งดื่มกัน คุยกัน
แล้วเขาก็เล่าเรื่องแฟนเขาให้ผมฟัง
เขาพูดถึงความรักไม่เสื่อมคลายที่เขามีให้เธอ
เขาเล่าเรื่องไฟไหม้อะพาร์ตเมนต์ให้ฟัง
เขาบอกว่าแฟนเขาหลับอยู่ในห้องโรงแรม
เขาบอกว่า "ผมควรโทรหาแฟน จะได้แน่ใจว่าเธอโอเคไหม"
เขาโทรไปเบอร์แฟน เสียงก็ดังตู๊ดไปเรื่อยๆ
เขาบอกว่า "เธอไม่รับสาย"
ผมก็บอก "แน่นอน ก็เธอหลับอยู่"
แต่เขาบอกว่าเขาจะกลับ เราบอกลากัน แล้วเขาก็เดินออกไป
มันก็ไม่ได้มีอะไรแปลก
เรื่องนี้ก็ยืนยันปากคำของนิโคลัส บรูกส์
อย่างน้อยมันก็ดูเหมือน ส่วนนั้นที่เขาเล่าจะเป็นความจริง
แล้วมันก็ยังเป็นไปได้ว่านี่เป็นการฆ่าตัวตาย
(โรงพักเขต 6 นครนิวยอร์ก - กรมตำรวจ)
ผมต้องสืบว่าซิลวี่ คาเชย์เป็นใคร
สภาพจิตใจของเธอเป็นยังไง
ผมสอบปากคำครอบครัว และเพื่อนของซิลวี่ คาเชย์
ผมรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังอ่อนไหว
พวกเขาเล่าว่าเธอมีอาการซึมเศร้า
ฉันได้รู้จักซิลวี่ คาเชย์เมื่อปี 2009
เพราะเธอจ้างฉันมาเป็นเด็กฝึกงาน ที่แอนน์ โคลสวิมแวร์
ตอนซิลวี่จ้างฉัน เราเข้ากันได้ทันทีเลย
เราเปิดขวดไวน์กัน คุยกันไปเรื่อย
ซิลวี่สำหรับฉัน เป็นทั้งเพื่อน หัวหน้า และรุ่นพี่
ฉันนับถือเธอ ฉันคิดว่าเธอเก่งมาก
เมื่อปี 2006 เธอออกชุดว่ายน้ำของตัวเอง
เธอได้ลงนิตยสารโว้ก อินสไตล์ สปอร์ตส์อิลลัสเทรทิด
ครอบครัวเราฉลองทุกความสำเร็จ
เราภูมิใจในตัวเธอมาก
การได้เปิดไลน์สินค้าของตัวเอง ก็เหมือนฝันเป็นจริงในฐานะดีไซเนอร์
เสียดายที่ซิลวี่ต้องยุบบริษัทไป
เพราะเศรษฐกิจพังเมื่อปี 2008-2009
นักลงทุนที่ให้ทุนกับเธอ ก็ลงทุนด้านอื่นๆ ในโลกด้วย
แล้วคนก็ระวังกับการลงทุนใหม่ๆ มาก
เธอต้องกลับไปทำงานที่แอนน์ โคล เธอชอบทำงานที่แอนน์ โคลนะ
เราสนุกกันมาก แต่ส่วนตัวแล้ว เรารู้สึกว่ามันถอยหลัง
จากจุดที่เราเคยไปถึง
ฉันคิดว่าเธอคิดเรื่องนั้นทุกวัน
ผมว่าเธอเครียดหลายเรื่องนะ เธอวิตกกังวลหลายเรื่อง
เธอก็เลยกินยาที่ใช้ได้ผลเพื่อให้ชีวิตดีขึ้น
ทำให้เธอทำงานได้มากขึ้น
ตำรวจถามว่าซิลวี่มีแนวโน้มฆ่าตัวตายไหม
คำตอบคือไม่ ตัวใหญ่ๆ ตอบได้ทันทีเลย ไม่มีทางเด็ดขาด
ความล้มเหลวของการปิดตัวซีลา ทำให้เธอเกิดอาการซึมเศร้า
แต่ไม่เคยเป็นอุปสรรคต่อการทำงานเลย
เธอมีแผนสำหรับอนาคตเสมอ
ระหว่างที่เราทำงานกลางวันที่แอนน์ โคล
เราก็จะไปโรงพิมพ์ เลือกลายให้แอนน์ โคล
แล้วเราก็เก็บลายมาทำให้ซีลาด้วย
มันไม่เคยตายสำหรับเธอ แค่ "หยุดไว้ก่อน"
การสอบปากคำเฮเธอร์ เด็กฝึกของเธอ มันน่าสนใจมากๆ
เธอได้ให้ข้อมูลที่เจาะจงมากๆ
เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของซิลวี่และคนที่เธอคบหา
ช่วงปี 2008 ซิลวี่ถอนหมั้น
เธอได้จบความสัมพันธ์กับคู่หมั้น
เพราะมันหนักเกินจะรับไหว
พร้อมกับที่เธอต้องจัดการเรื่องธุรกิจไปด้วย
หลังจากนั้น ซิลวี่ก็หาแฟนอยู่ช่วงหนึ่ง
เธอเจอนิโคลัสครั้งแรก เมื่อเดือนมิถุนายนปี 2010
ตอนออกเที่ยว
ไปเที่ยวกับเพื่อน ไปท่องราตรี
ไม่นานหลังจากนั้น พวกเธอไปเดินเล่นใกล้บ้านเธอที่โซโฮ
เป็ปเปอร์ สุนัขของเธอถูกรถชน
นิคเข้าไปอุ้มมันขึ้นมาจากพื้น แล้วใช้เสื้อโค้ตห่อไว้
เขาอยู่ช่วยเธอในช่วงเวลานั้น
เธอเสียใจมาก
ฉันคิดจริงๆ ว่า มันกลายเป็นความผูกพันเพราะเหตุฝังใจ
ฉันไม่คิดหรอกว่าเธอจะได้คบกับเขา
ถ้าไม่มีเรื่องนั้น เพราะเขายังเด็กมาก
เธออายุ 33 ฉันว่าเขาน่าจะ 24
ทั้งคู่เริ่มอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน
เขาไปค้างบ้านเธอ
พูดง่ายๆ ว่าแทบจะมาอยู่ด้วยเลย
แบบเขามานอนค้างตลอด
แต่มันก็มีสัญญาณอันตราย น่าจะตอนเดือนที่สอง
เธองงมากกับการที่เขาไม่มีงานทำ
เธอเบื่อที่เขาสูบกัญชาทั้งวัน
ไม่ทำงาน
ฉันจำได้ว่าเธอบ่นให้ฟัง
เรื่องที่เธอต้องจ่ายทุกอย่างตลอด
เธอเรียกเขาว่า "เด็กน้อย"
เพื่อนเธอก็บอกว่า "นี่ เธอต้องทิ้งผู้ชายคนนี้ได้แล้ว"
"เลิกกันซะ เขาทำให้แสงสว่างของเธอมืดลง"
แล้วเธอก็เลิกกับเขา ฉันว่ามันก็ยากสำหรับเธอนะ
ความทรงจำสุดท้ายของฉันเกี่ยวกับเธอ คือเช้าวันก่อนที่เธอจะเสีย
เธอบอกว่า "เขาบอกให้ฉันไปหา"
"ฉันจะให้เขามาเจอที่บ้าน แล้วเราก็จะแค่นั่งที่บันไดหน้าตึกพอ"
"รู้สึกว่าเขาจะเขียนจดหมายให้ฉัน ฉันจะไม่ให้เขาขึ้นห้องเลย"
พอรู้ว่านิโคลัส บรูกส์ กับซิลวี่ คาเชย์เจอกันที่อะพาร์ตเมนต์เธอ
และรู้ว่าความสัมพันธ์ระหองระแหงแค่ไหน
ผมก็ยิ่งรู้สึกว่า "มีบางอย่างผิดปกติแล้ว"
เราก็เลยต้องไปที่อะพาร์ตเมนต์ห้องนั้น
ไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นคืนนั้น
ตอนเราเข้าไปในห้องอะพาร์ตเมนต์
ก็มีหลักฐานชัดเจนว่าเกิดเหตุไฟไหม้
เราได้กลิ่นควัน
เตียงถูกเผาวอดเลย
มีกระจุกเส้นผมที่ถูกไฟไหม้อยู่บนเตียง
เรื่องนิโคลัส บรูกส์เล่าให้ทอมมี่ฟัง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในคืนนั้น
แล้วเราก็มาพบจดหมายที่พวกเขาเขียนไว้ให้กัน
(วางแผนบ้าง - พาฉันไปเดต)
เธอบอกเขาว่า "ถ้าคุณไม่ทำตัวโรแมนติกขึ้น
คุณจะไม่ได้อยู่ในชีวิตฉันอีก"
เธอมีคำขอยาวเป็นหางว่าว
เรื่องง่ายๆ อย่าง "กอดฉันหลังมีเซ็กซ์กัน"
"พาฉันไปเดต" "ใช้อะไรหมดก็เติมด้วย"
"อย่าสูบกัญชาทั้งวัน" "อย่ากินเหล้าทั้งวัน"
เธอแทบจะเป็นเหมือนแม่ที่สั่งสอนเขาว่า
"คุณต้องจัดระเบียบชีวิตตัวเองนะ ไม่งั้นเราก็ไปกันไม่รอด"
(ถึงซิลวี่ ผมขอโทษจริงๆ)
จดหมายจากนิโคลัสเป็นการขออภัย
สัญญาว่าจะทำให้ดีกว่าเดิม ขอร้องให้เธออย่าตัดใจจากผม
(รัก จากนิค)
มันทำให้เราเห็นตัวอย่าง ของจุดที่เธอหลงเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แล้วก็มีจดหมายอีกฉบับที่เธอเขียนไว้ ที่สรุปสั้นๆ คือเธอบอกว่า
เธอสงสัยว่าเขาขโมยเงินเธอ
เราเจอบันทึกการเดินบัญชีธนาคาร ของซิลวี่ คาเชย์
เขาจ้างโสเภณีด้วยบัตรเครดิตของเธอ
ในสายตาผม เขากล้ามากเลยนะ
ที่คิดหาโสเภณีโดยเอาเงินเธอมาจ่าย
แล้วเราก็เจออีเมลฉบับหนึ่ง
เราเรียกมันว่าอีเมล "ไปตายซะ"
(หัวข้อ: ไปตายซะ จาก "ซิลวี่" ถึง: "นิโคลัส")
เธอส่งอีเมลหานิคว่าเธอโกรธมาก
เธอบอกว่า "ฉันรู้เรื่องคุณแล้ว ฉันรู้ว่าคุณทำอะไรอยู่"
"ฉันจะจับคุณส่งตำรวจ แล้วแจ้งบริษัทบัตรเครดิตด้วย"
(คุณจะต้องชดใช้)
แน่นอนว่ามันทำให้เกิด แรงจูงใจก่อเหตุรูปแบบหนึ่ง
มันอาจจะเป็นตัวกระตุ้น
ที่ทำให้เขาตัดสินใจว่าเขาต้องกำจัดเธอทิ้ง
เราสืบพยานในตึกอะพาร์ตเมนต์เพื่อให้เห็นภาพ
ว่ามีใครได้ยินเสียงอะไรคืนนั้นหรือเปล่า
มีเพื่อนบ้านคนหนึ่งบอกว่าได้ยินเสียงทะเลาะกัน
ได้ยินเสียงคนร้องไห้ แล้วก็ได้ยินเสียงกระแทกหลายครั้ง
เหมือนมีคนล้มลงพื้นหรือเกิดอะไรบางอย่างขึ้น
มีการทะเลาะ มีปากเสียง มีไฟไหม้
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ซิลวี่ คาเชย์ก็ถูกพบเป็นศพ
เราเริ่มจะเห็นภาพแล้ว
เราก็คิด "นี่อาจเป็นคดีฆาตกรรม
แต่เราตั้งข้อหาใครไม่ได้ ถ้าเห็นภาพแค่ครึ่งเดียว"
เรายังต้องพลิกแผ่นดินสืบทุกเบาะแส เพื่อค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ กันแน่
เราเริ่มค้นประวัติของนิค
แล้วมันก็ทำให้ภาพที่เราเห็นมีบริบทชัดขึ้น
เราได้รู้ว่าเขาเป็นลูกคนรวย
พ่อของเขาเป็นนักเขียน นักแต่งเพลง ชื่อโจเซฟ บรูกส์
เขาแต่งเพลงและหนังเรื่อง "ยูไลต์อัปมายไลฟ์"
ได้รางวัลออสการ์ด้วย เป็นเพลงดังทีเดียว
เธอ…
เธอทำให้ชีวิตฉันสว่างไสว
ผมว่ามันเป็นเพลงที่ ห่วยที่สุดตลอดกาลเพลงหนึ่งเลย
มันเปิดในวิทยุทุกสถานี 24 ชั่วโมง
เธอทำให้ชีวิตฉันสว่างไสว
ผมแบบ "โอ๊ยตาย"
ถึงเขาจะมีชื่อเสียงจากผลงานนั้น
แต่เขาก็มีชื่อเสียงด้านมืดเช่นกัน
ช่วงปี 2008 ผมอยู่เขต 19
ผมเป็นรองหัวหน้าในหน่วยสืบสวน
หน้าที่ผมส่วนหนึ่งก็คือ ตรวจสอบทุกคำร้องแจ้งความที่เข้ามา
ผมเริ่มเจอชื่อโจ บรูกส์ส่งมาที่โต๊ะ
ผมเห็นคนแจ้งความคดีข่มขืนหลายราย
หน่วยผู้เสียหายพิเศษทำคดีประเภทนี้
สุดท้ายผมก็โทรหาหน่วยผู้เสียหายพิเศษ
ผมถามว่า "เรามีโจรข่มขืนบ้าคลั่งลอยนวล
อยู่ในพื้นที่เขต 19 ที่ผมควรต้องกังวลเหรอ"
หน่วยนั้นก็ตอบว่า "ชายคนนี้เป็นโจรข่มขืนต่อเนื่อง"
"เรื่องนี้เป็นคดีที่อยู่ระหว่างการสืบสวน"
อัยการเขตแมนแฮตทันได้ส่งฟ้องโจเซฟ บรูกส์
ในข้อหาข่มขืนถึง 91 กระทง
โจเซฟ บรูกส์ลงโฆษณาในเครกส์ลิสต์
เขาพยายามดึงตัวนักแสดงสาวดาวรุ่ง
ไปให้ดาราระดับรางวัลออสการ์สอน
เขากล่อมให้เหยื่อมาที่บ้าน
วางยาเหยื่อ จากนั้นก็ลงมือกระทำชำเรา
โจเซฟ บรูกส์ต้องข้อหา ล่วงละเมิดทางเพศผู้หญิงหลายราย
เขารอการไต่สวนอยู่
พอรู้ประวัติโจเซฟ บรูกส์
ผมก็สงสัยว่าผมกำลังเจอ…
คนประเภทเดียวกัน ในกรณีนิโคลัส บรูกส์หรือเปล่า
ตามลักษณะนิสัย ลูกไม้อาจหล่นไม่ไกลต้น
(15:00 น 13 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)
ระหว่างการค้นประวัติ เราก็ได้รู้ด้วยว่าพ่อของนิโคลัส
ได้จัดหาห้องอะพาร์ตเมนต์ให้เขาตอนมัธยมปลาย
พ่อเคยเรียกโสเภณีให้เขา
เขาจำวิธีการเรียกโสเภณีขึ้นห้องจากพ่อ
เพราะพ่อเขาทำมาก่อน
มันทำให้เราเห็นภาพ ความสัมพันธ์ของเขากับพ่อที่แปลกมากๆ
แต่เราก็รู้มาอีกอย่างว่า พ่อควบคุมเขาอยู่ประมาณหนึ่ง
ด้วยเงิน
เงื่อนไขที่โจเซฟ บรูกส์ตั้งไว้ให้นิโคลัส
คือห้ามเขาติดต่อแม่หรือน้องสาว
ทันทีที่พ่อรู้ว่านิโคลัสติดต่อแม่
โจเซฟ บรูกส์ก็ตัดเขาออกจากพินัยกรรม ถอดชื่อเขาออกจากกองทุนทรัสต์
ช่วงปี 2009-2010
นี่คือชายหนุ่มที่ออกมาเผชิญโลก
โดยไม่มีทรัพยากรทางการเงินที่เขาใช้จนเคยตัว
ตอนนี้ ถ้าเขาอยากได้เงิน
เขาก็ต้องทำงาน หรือไม่ก็เกาะคนอื่นกิน
พอมาเจอซิลวี่ เธอมีเงิน แล้วเธอก็ตัดเขาออกอีกคน
เขาอาจจะรู้สึกว่าความลับแตกแล้ว
แล้วเขาก็ต้องทำอะไรบางอย่าง
เพราะเธอขู่จะแจ้งตำรวจ
(ติดคุกให้สนุกนะ)
อะดรีนาลีนมันสูบฉีดกับคดีแบบนี้
ผมน่าจะไม่ได้นอนมา 24 ชั่วโมงแล้ว หรือเกินกว่านั้น
เราไม่รู้สึกเหนื่อยเลย
แรงผลักดันของคดีมันทำให้เราไปต่อ
เราทุกคนกลับมาที่โรงพักเขตหก
เราต้องดูหลักฐานทุกอย่าง
เราก็เลยมาดูภาพจากกล้องวงจรปิดอีกครั้ง
แล้วก็เริ่มดูไทม์ไลน์อย่างจริงจัง
(นิโคลัส บรูกส์)
มีอะไรที่เราพลาดไปหรือเปล่า สิ่งที่เราไม่เห็น
(ภาพจากกล้องวงจรปิด นิโคลัส บรูกส์)
เรายืนยันได้แล้วว่านิโคลัส บรูกส์ ออกจากห้องโรงแรมเวลา 2:18 น.
แล้วก็ลงมาที่ล็อบบี้ มาเจอเดวิด ราลีห์
(เดวิด ราลีห์)
จนกระทั่งผู้จัดการมาเช็กน้ำรั่วตอน 2:51 น.
จากนั้นก็ไม่มีใครเข้าหรือออกจากห้องนั้นอีก
เราต้องการหลักฐานว่า ตอนซิลวี่ตาย นิโคลัสยังอยู่ในห้อง
เราก็เลยไปขอดูประวัติโทรศัพท์ของโรงแรม
แล้วพยานที่อยู่ของนิคก็พังลง
พอเราเริ่มดูบันทึกโทรศัพท์ที่แผนกต้อนรับ
เราก็เริ่มได้รู้ว่า เรื่องไม่ได้มีแค่เขาออกไปตอน 2:18 น.
ก่อนเขาจะออกไป
มีสายโทรศัพท์เข้าที่แผนกต้อนรับ
ที่น่าสนใจมากๆ
เราเห็นว่าโทรศัพท์แจ้งน้ำรั่วจากห้องข้างล่าง
โทรเข้ามาเมื่อ 2:11 น.
เราตรวจสอบการรูดบัตรเข้าห้อง
ซึ่งบ่งบอกได้ว่านิโคลัส บรูกส์อยู่ในห้อง
ตอนเกิดน้ำรั่ว
น้ำล้นออกมาแล้ว มันนองพื้นไปแล้ว
มันเริ่มซึมเข้าไปในห้องอื่นแล้ว
แปลว่าเขาอยู่ในห้องตอนเธอลงอ่างอาบน้ำ
เขาโกหกเรามาตลอด
สำหรับคดีนี้ ในส่วนของการชันสูตร
เราจะได้รู้อีกเยอะเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับซิลวี่
ข้อค้นพบสำคัญในการชันสูตรก็คือ
รอยนิ้วมือที่คอ รอยช้ำ
แล้วเธอก็มีจุดเลือดออกใต้เปลือกตา
แปลว่าต้องเกิดการขัดขวางการไหลเวียนเลือด
ที่ลำคอด้วยวิธีการบางอย่าง
แล้วน้ำก็เข้าเต็มปอด บ่งบอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ตอนจมน้ำ
และแน่นอน พอผลพิษวิทยาออก
ผลตรวจก็พบยาเหล่านั้นทุกตัวในร่างกายเธอ ในระดับบำบัดรักษาเท่านั้น
มันเป็นยาตามใบสั่งแพทย์
ในนั้นไม่มีอะไร ที่จะทำให้เธอช็อกยาจนตายได้เลย
ผลบ่งบอกว่าไม่ใช่ฆ่าตัวตายแน่นอน ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน
วิธีการเสียชีวิตคือฆาตกรรม
แล้วเราก็ได้ผลตรวจดีเอ็นเอด้วย
เราพบดีเอ็นเอในอ่างอาบน้ำ และผลตรวจเป็นของนิโคลัส บรูกส์
โปรไฟล์ดีเอ็นเอบนอ่างอาบน้ำ อาจไม่มีความหมาย
เขาอยู่ในห้อง เขาก็อาจใช้อ่างอาบน้ำได้
แต่เขาปฏิเสธโดยเจาะจง ว่าไม่เคยเข้าใกล้อ่างอาบน้ำเลย
สิ่งที่เราเชื่อว่าเกิดขึ้น
ก็คือตอนทั้งคู่ไปถึงโซโฮเฮาส์
ได้เกิดการทะเลาะกันระหว่างทั้งสองคน
เรื่องมันเลยเถิด แล้วเขาก็บันดาลโทสะ
บรูกส์จับคอเธอ
จับเธอกดอ่างอาบน้ำ ดันไว้ใต้น้ำ
เธอสูดน้ำเข้าไป
แล้วก็จมน้ำตาย
เธอถูกบีบคอด้วย
นิโคลัส คุณบีบคอแฟนเหรอครับ
- คุณทำหรือเปล่า นิค - คุณฆ่าซิลวี่เหรอครับ
เราจับกุมนิโคลัส บรูกส์
แล้วก็ส่งตัวไปที่ศูนย์ทำประวัติกลาง
เขาบอกผมว่า "รู้ไหม ผมมีเงินนะ"
ผมเลยคิดว่า "นี่เขาคิดจะติดสินบนผมเหรอ"
ผมก็เลยถาม "หมายความว่าไง ที่ว่ามีเงิน"
เขาก็บอก "ใช่ แต่ผมไปเอาเงินได้ตอนเช้า"
ผมก็บอก "ตอนนี้นายไม่ต้องใช้เงินหรอก"
เขาก็บอก "ผมต้องเอาไปจ่ายค่าคุ้มครอง"
ผมก็ถามว่า "หมายถึงคุ้มครองแบบไหน"
เขาบอกว่า "พวกแก๊งคนขาวเหยียดผิวไง"
ผมก็ถาม "นายพูดแบบนั้นทำไม" เขาก็ตอบ "ผมเป็นแฟนตัวยงของ 'ออซ'"
ผมว่าเขาคงหมายถึง "ออซ" ละครทีวี
ผมบอกไปว่า "นายไม่ได้ออซหรอก"
"นายจะไปศูนย์ทำประวัติกลางนิวยอร์ก"
แล้วผมก็รู้ได้ชัดเลย ว่าเขาไม่รู้จริงๆ ว่าชีวิตเป็นยังไง
หรือการดำเนินชีวิตเป็นยังไง
ผมแค่คิดว่ามันแปลก
แล้วตอนนั้น กรมราชทัณฑ์ก็รับตัวเขาไป
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมคุยกับเขา
หลังนิโคลัส บรูกส์ถูกจับกุม
เราก็ทราบว่าพ่อของเขากำลังจะเริ่มการไต่สวน
แต่เขาฆ่าตัวตายไปซะก่อน
(นักแต่งเพลงฆ่าตัวตายในอะพาร์ตเมนต์อีสต์ไซด์ ระหว่างถูกดำเนินคดีเซ็กซ์)
ทนายของโจเซฟ บรูกส์ เข้ารับว่าความให้นิโคลัส บรูกส์
(อาคารศาลอาญา)
(วันที่ 7 มิถุนายน ปี 2013 เริ่มการไต่สวน)
ข้อแก้ต่างของจำเลยคือซิลวี่เป็นโรคซึมเศร้า
เธอกินยา
เธอกินยาเข้าไปเกินขนาด หลังจากนั้นก็ลงอ่างอาบน้ำ แล้วจมน้ำตาย
แม่กับพ่อผู้ตายบินมาจากบ้านในเวอร์จิเนีย
เพื่อสบตากับนิโคลัส บรูกส์
ฉันไม่เห็นความสำนึกผิดเลย เขาไม่ได้มองฉันหรือสามีฉันเลย
เขาไม่หันมาหาเรา เขาไม่สนเลย
น้องสาวผมเป็นคนดีมากๆ
แล้วชีวิตเธอก็ถูกพรากไป อย่างไร้คำอธิบายโดยสิ้นเชิง
โดยปรสิตสังคมตัวนี้
เขาต้องชดใช้ชีวิตลูกสาวฉัน ชีวิตที่สวยงามของลูกฉัน
เราได้รับสายจากสำนักงานอัยการ บอกว่าการไต่สวนจบแล้ว
นิโคลัส บรูกส์ถูกตัดสินว่ามีความผิด ต้องโทษจำคุก 25 ปีถึงตลอดชีวิต
(คุก 25 ปีถึงตลอดชีวิต "หนูท่อ" มือฆ่าซิลวี่)
ผมสงสารครอบครัวคาเชย์มาก
เธอไม่ควรตาย
ผู้คนควรใส่ชุดว่ายน้ำของเธอ
เธอควรจะได้ดังในวงการแฟชั่น
นิวยอร์กรักเธอ เธอคือนิวยอร์ก
น้องสาวผมเพิ่มความสนุกให้ชีวิต
ผมกับคนอื่นรอบตัวเธอเคยชีวิตดีกว่านี้
และได้ทำสิ่งที่ดีกว่านี้เพราะมีเธออยู่ด้วย
ฉันคิดถึงความสุข กับแสงสว่างที่เธอนำมาให้
เธอเป็นคนน่ารักมาก เป็นมนุษย์ที่งดงามไปจึงจิตวิญญาณ
เธอจะเป็นรุ่นพี่ของฉันตลอดไป
คดีซิลวี่เป็นคดีสุดท้ายของผม ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวน
ผมเกษียณหลังจบคดีนี้ไม่นาน
แล้วผมก็มีลูกสาวสองคน
มันสะเทือนใจจริงๆ
การพรากชีวิตคนอื่น แล้วทำตัวเลือดเย็นขนาดนั้นหลังก่อเหตุ
มันอาจเป็นเพราะการเลี้ยงดู
แต่มันก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้ไปฆ่าใคร
โดยเฉพาะคนที่คุณรัก
(ปี 1989)
เมื่อเดือนเมษายนปี 1989 เรามีคดีดัง นักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
เป็นนักวิ่งที่ถูกข่มขืน และทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง
คดีนั้นเป็นคดีใหญ่ เพราะที่นั่นคือเซ็นทรัลพาร์ก
และเพราะความโหดร้ายของการก่อเหตุด้วย
(ข่มขืนและอาละวาด)
เด็กหนุ่มห้าคนต้องความผิด
เด็กพวกนี้ได้ฉายาว่า "ห้าโจ๋เซ็นทรัลพาร์ก"
ความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นมันต้องถูกแก้ไข
แต่เรื่องไม่ได้มีแค่นั้น
ยังมีเหยื่อรายอื่นที่ตอนนี้เราโยงได้
กับคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
เขาบังคับให้เธอเลือก "จะเอาตาหรือลูกไว้"
"จะเอาตาหรือลูกไว้"
ฉันไม่เคยได้ยินผู้ก่อเหตุคนไหน พูดแบบนี้มาก่อนเลย
เขาเริ่มกรีดเหนือและใต้ตาฉัน
ชีวิตเขามีแต่ความรุนแรง
บ่ายวันนั้นอากาศดีมาก เราไม่คิดเลยว่าจะเกิดเหตุขึ้นตอนนั้น
ทุกคนพูดถึงคดีที่คอยหลอกหลอนเรา
นี่แหละคดีที่คอยหลอกหลอนฉัน
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา ฉัน