WEBVTT

00:06.047 --> 00:07.590
(บนเกาะแมนแฮตทัน)

00:07.674 --> 00:10.802
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย
ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)

00:10.885 --> 00:13.013
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)

00:13.096 --> 00:16.307
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม
ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)

00:16.391 --> 00:20.228
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)

00:37.829 --> 00:41.750
มีบางสถานการณ์ที่เราหวังว่าจะไม่มีวันได้เจอ

00:43.835 --> 00:47.964
สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น
มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะลืมได้เลย

00:49.466 --> 00:54.429
ผมเป็นผู้จัดการกะกลางคืนที่โซโฮเฮาส์
ผมเข้ามาถึงที่ทำงาน

00:54.512 --> 00:58.516
ในวันพฤหัสบดีที่ 9 ธันวาคม ปี 2010

00:58.600 --> 01:01.603
โซโฮเฮาส์เป็นคลับเฉพาะสมาชิก

01:01.686 --> 01:05.815
เอ็กซ์คลูซีฟมากๆ
สำหรับวงการศิลปะ ภาพยนตร์ และดนตรี

01:05.899 --> 01:07.525
ไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้า

01:08.318 --> 01:10.403
ผมเข้ากะได้ไม่กี่ชั่วโมง

01:10.487 --> 01:14.908
ระหว่างที่กำลังตรวจสอบงาน
ตามรายการในคืนนั้น

01:15.867 --> 01:19.370
ผมได้รับแจ้งว่ามีแขกเจอปัญหา

01:19.454 --> 01:22.373
น้ำรั่วในห้องอย่างแรง

01:22.457 --> 01:25.085
เราเริ่มหาต้นตอของน้ำรั่ว

01:25.168 --> 01:28.755
จนในที่สุดก็ไปเจอห้องของซิลวี่

01:29.339 --> 01:33.009
ซิลวี่ คาเชย์เป็นนักออกแบบชุดว่ายน้ำสาวดาวรุ่ง

01:33.093 --> 01:37.430
ที่เคยทำงานกับแบรนด์
อย่างวิกตอเรีย ซีเครตกับทอมมี่ ฮิลฟิเกอร์

01:37.514 --> 01:40.225
เธอกำลังเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง

01:41.976 --> 01:44.187
กำลังมุ่งหน้าไปสู่ความยิ่งใหญ่

01:44.270 --> 01:48.650
เธอเป็นสมาชิกที่เพียบพร้อมสำหรับโซโฮเฮาส์

01:50.902 --> 01:53.154
เราเคาะประตู แต่ไม่มีใครตอบรับ

01:53.238 --> 01:54.781
ผมเปิดประตูเข้าไป

01:58.409 --> 02:03.540
ตอนนั้นเองที่ผมพบซิลวี่ในอ่างอาบน้ำ จมน้ำอยู่

02:04.833 --> 02:09.462
ปฏิกิริยาแรกของผมคือ
ลงไปช่วยเธอออกจากอ่างอาบน้ำก่อน

02:11.548 --> 02:13.466
ผมเขย่าตัวเธอ พูดกับเธอ

02:13.550 --> 02:15.927
ผมจับชีพจร แล้วไม่เจอชีพจรเลย

02:16.010 --> 02:19.013
แล้วผมก็เริ่มทำซีพีอาร์

02:20.056 --> 02:22.642
ผมสั่งให้เพื่อนร่วมงานโทรแจ้ง 911

02:23.309 --> 02:26.521
ขณะที่ผมพยายามกู้ชีพเธอต่อไป

02:26.604 --> 02:30.400
ตะโกนบอกให้เธอฟื้น

02:35.947 --> 02:36.948
ครับ

02:43.496 --> 02:46.416
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ
ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้

02:48.334 --> 02:51.546
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว
คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา

02:52.463 --> 02:56.384
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด

02:57.135 --> 02:59.387
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก

03:00.388 --> 03:01.598
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

03:03.433 --> 03:05.351
เราอยากสืบหาความจริง

03:05.435 --> 03:06.769
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน

03:07.562 --> 03:10.481
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน

03:11.191 --> 03:14.777
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก

03:17.071 --> 03:17.906
หน่วยนี้เท่านั้น

03:18.948 --> 03:22.619
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม
นิวยอร์ก)

03:27.373 --> 03:30.501
(วันที่ 9 ธันวาคม ปี 2010)

03:31.085 --> 03:32.128
(3:00 น.)

03:32.212 --> 03:34.589
คืนนั้นอากาศหนาว

03:34.672 --> 03:36.799
มันเงียบสงบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

03:38.009 --> 03:39.010
แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

03:40.178 --> 03:43.181
ตอนนั้นผมเป็นจ่าวัยหนุ่ม
จากโรงพักเขตหก อยู่ที่ปลายสาย

03:44.515 --> 03:47.560
เขาบอกว่า "ครับ ผมมีเรื่องจะแจ้งเหตุ"

03:48.144 --> 03:52.565
"เราพบศพหญิงสาว
ตายในอ่างอาบน้ำที่โซโฮเฮาส์"

03:53.399 --> 03:54.609
เขาบอกว่า "ดูเหมือนเธอจะจมน้ำ"

03:55.777 --> 03:58.029
ผมบอกว่า "ยืนยันการตายหรือยัง"
"ยืนยันแล้วครับ"

03:58.613 --> 04:02.242
แล้วเขาก็ถามว่า "คุณคิดว่ามีเรื่องกันหรือเปล่า"

04:03.910 --> 04:05.161
ผมก็ตอบ "ใช่ มีเรื่องกันแน่"

04:05.245 --> 04:09.040
"เพราะการกลั้นใจตายในน้ำมันยากไม่ใช่เล่น"

04:10.541 --> 04:13.002
"เรากำลังไป ปิดห้องไปเลย"

04:16.422 --> 04:19.217
หน่วยสืบสวนเขตต่างๆ
ของกรมตำรวจนิวยอร์กทำงาน

04:19.300 --> 04:22.220
ตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงตีหนึ่ง แบ่งเป็นสองกะ

04:22.303 --> 04:27.684
แต่ตอนตีหนึ่ง อาชญากรรมไม่ได้หยุด
มันเกิดขึ้นตลอด 24 ชั่วโมง

04:27.767 --> 04:29.978
เราก็เลยมีหน่วยที่เรียกว่า "ไนต์วอตช์"

04:30.061 --> 04:35.149
เราจะออกไปทำงานสืบสวน
แล้วค่อยมาส่งงานต่อตอนเช้า

04:35.942 --> 04:39.279
แมนแฮตทันแบ่งเป็นสองเขต
แมนแฮตทันเหนือ แมนแฮตทันใต้

04:39.904 --> 04:41.531
ผมอยู่หน่วยไนต์วอตช์แมนแฮตทันใต้

04:42.448 --> 04:44.617
ผมเป็นมนุษย์กลางคืน ผมเกิดกลางดึก

04:44.701 --> 04:45.743
ผมชอบกลางคืนนะ

04:46.869 --> 04:49.289
มีสำนวนว่า "ไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นหลังเที่ยงคืน"

04:50.290 --> 04:52.125
มันก็เป็นความจริงนะ

04:53.876 --> 04:58.506
โซโฮเฮาส์เป็นคลับหรูที่เอ็กซ์คลูซีฟมากๆ

04:58.589 --> 05:01.467
ไม่ใช่จะเข้าไปบอกได้เลยว่า
"ผมอยากสมัครเป็นสมาชิก"

05:01.551 --> 05:05.054
มันมีกระบวนการคัดกรอง
แล้วก็ต้องผ่านการแนะนำมาอีกทอดเท่านั้น

05:05.138 --> 05:07.849
เป็นคลับไฮเอนด์สุดๆ

05:07.932 --> 05:12.562
คงไม่ใช่ที่ที่ผมจะเข้าไปพักหรอก
แต่นี่คือความจริง

05:15.982 --> 05:20.153
ตอนเราไปถึงโซโฮเฮาส์
ผมไปกับรถพยาบาล รถตำรวจ แล้วก็หน่วยเรา

05:20.945 --> 05:22.155
ที่นั่นไม่ได้คนเยอะ

05:24.824 --> 05:26.784
ห้องก็ไม่ได้ใหญ่

05:27.660 --> 05:28.870
มีเตียงใหญ่สวยหรู

05:29.662 --> 05:31.748
แต่ห่างปลายเตียงไปแค่ไม่ถึงหนึ่งเมตร

05:31.831 --> 05:35.043
ก็มีอ่างอาบน้ำวงรีขนาดใหญ่

05:35.710 --> 05:39.547
ผู้จัดการโรงแรมช่วยผู้หญิงขึ้นมาจากอ่างแล้ว

05:39.630 --> 05:41.507
เราได้ทราบชื่อผู้ตาย

05:41.591 --> 05:45.636
คือซิลวี่ คาเชย์ เพศหญิง อายุ 33 ปี

05:47.221 --> 05:50.850
เธอนอนหงายอยู่หน้าอ่างอาบน้ำ

05:51.351 --> 05:54.145
เธอใส่เสื้อแบบสเวตเตอร์

05:55.188 --> 05:58.191
ใส่กางเกงใน และนาฬิกาโรเล็กซ์

05:59.025 --> 06:04.322
ไม่ใช่ชุดที่จะใส่ลงอ่างอาบน้ำตามปกติเลย

06:04.405 --> 06:06.824
แล้วผมก็เป็นคนขี้สงสัย

06:06.908 --> 06:09.535
ผมไม่เคยชอบศพคนตายในอ่างอาบน้ำอยู่แล้ว

06:09.619 --> 06:12.789
แถมมีขวดยาหลายขวดวางอยู่บนเคาน์เตอร์

06:12.872 --> 06:14.582
ผมคิดว่าเป็นยาต้านซึมเศร้า

06:14.665 --> 06:18.044
ผู้เสียชีวิตใช้ยาเกินขนาด
แล้วจมน้ำตายในอ่างหรือเปล่า

06:18.711 --> 06:19.712
เราไม่รู้

06:20.922 --> 06:23.299
ผมเลยโทรหาผู้บัญชาการโรงพักเขตหก

06:24.425 --> 06:28.805
หน่วยสืบสวนของเขต
ทำคดีทุกรูปแบบในเขตพื้นที่นั้น

06:30.014 --> 06:35.561
ทอมมี่ โจนส์, บ็อบบี้ โมลเลอร์
เป็นสายสืบชั้นยอดที่ผมรู้จักมานาน

06:35.645 --> 06:37.355
พวกเขารีบมายังที่เกิดเหตุ

06:39.273 --> 06:43.277
เราจับกุมคนคนหนึ่งเมื่อคืนก่อน
แล้วเราก็เข้าเวรดึก

06:43.361 --> 06:46.531
เราได้รับแจ้งเหตุไปที่โซโฮเฮาส์

06:46.614 --> 06:47.949
วันนั้นแปลกมากๆ

06:48.032 --> 06:51.911
ดูจากกลุ่มลูกค้าที่นั่นแล้ว
เราไม่คาดคิดว่าคดีนี้จะเกิดที่นั่นเลย

06:51.994 --> 06:55.039
เราได้รับแจ้งจากจ่าของหน่วยไนต์วอตช์
พีต พานุชชิโอ

06:55.790 --> 06:59.085
มันน่าสงสัย แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราเจอเหตุอะไร

06:59.168 --> 07:02.463
เรามองหาเลือด "มีเลือดบ้างไหม"
ไม่มีเลือดเลย

07:02.547 --> 07:07.343
เธอมีแผลที่ดูเหมือนแผลกัดที่มือ ซึ่งมันแปลก

07:09.512 --> 07:12.765
เวลาเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
หน่วยสืบฆาตกรรมก็จะได้รับโทรศัพท์

07:13.641 --> 07:17.645
ตำรวจพวกนี้ทำงานลงพื้นที่ให้เราเยอะ
พวกเขาช่วยทุกอย่างที่ทำได้

07:17.728 --> 07:21.524
โดยเฉพาะคนหนึ่ง สายสืบอัล ไททัส
ซึ่งเป็นคนดีมากๆ

07:21.607 --> 07:23.943
ผมเคยร่วมงานกับเขามาก่อนแล้วหลายคดี

07:24.026 --> 07:25.778
เขาก็ทำหน้าที่ของเขา

07:25.862 --> 07:28.531
เราใช้ทีมสืบสวนทั้งทีมในคดีนี้

07:29.115 --> 07:33.077
คดีนี้เป็นเรื่องใหญ่
เพราะที่นั่นเป็นสถานที่ระดับไฮเอนด์

07:33.161 --> 07:36.789
มีเรื่องคนดังเข้ามาเกี่ยวข้องกับคดี

07:37.290 --> 07:39.625
ดังนั้นก็จะมีสื่อเข้ามาเกี่ยวข้อง

07:40.460 --> 07:42.503
แล้วก็มีแรงกดดันเพิ่มอีกหลายทาง

07:42.587 --> 07:45.465
ให้เรารีบหาคำตอบให้ได้โดยเร็วที่สุด

07:49.135 --> 07:52.513
หน่วยพิสูจน์หลักฐานเริ่มถ่ายภาพที่เกิดเหตุ

07:52.597 --> 07:54.348
เก็บรอยนิ้วมือที่อ่างอาบน้ำ

07:54.432 --> 07:58.978
แล้วก็เก็บสวอบดีเอ็นเอ
จากอ่างอาบน้ำและก๊อกของอ่าง

07:59.812 --> 08:03.316
สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นคือ
ถุงเท้าเปียกคู่หนึ่งที่อยู่บนพื้น

08:05.067 --> 08:11.157
มันไม่ใช่ถุงเท้าแบบที่หญิงสาวทันแฟชั่นจะใส่กัน

08:11.741 --> 08:13.701
มันเป็นถุงเท้าผู้ชายสีเทา

08:14.410 --> 08:19.499
เราก็คิดว่า "โอเค ทีนี้ เกิดอะไรขึ้น
มีเรื่องอะไรกัน เธออยู่กับใคร"

08:20.708 --> 08:23.920
คนแรกๆ ที่เราสอบปากคำคือไบรอัน อัลวาเรซ

08:24.003 --> 08:26.506
ที่เป็นผู้จัดการกะกลางคืนของโรงแรมโซโฮเฮาส์

08:28.424 --> 08:31.802
สายสืบถามเรื่อง "เกิดอะไรขึ้น"

08:31.886 --> 08:34.472
"ซิลวี่คือใคร เธอมากับแขกหรือเปล่า"

08:34.555 --> 08:39.602
แล้วก็ถามไทม์ไลน์ช่วงที่ผมเข้าไปในห้อง
แล้วเจอซิลวี่อยู่ในอ่าง

08:39.685 --> 08:45.441
เราทราบมาว่า
เธอเช็กอินกับแฟน นิโคลัส บรูกส์

08:45.525 --> 08:47.777
เวลาประมาณเที่ยงคืนครึ่ง

08:47.860 --> 08:53.741
ซิลวี่กับนิค แฟนหนุ่มเช็กอินเข้าโรงแรมคืนนั้น

08:53.824 --> 08:56.285
ไม่นานก่อนที่ผมจะมาเข้ากะ

08:57.078 --> 08:59.038
ข้อดีอย่างหนึ่งของโซโฮเฮาส์

08:59.121 --> 09:02.166
คือที่นั่นมีกล้องวงจรปิดเยอะมาก

09:03.042 --> 09:05.878
แล้วเราก็ได้ดูภาพวิดีโออย่างรวดเร็ว

09:06.629 --> 09:10.550
ซิลวี่ดูท่าทางโซเซเล็กน้อย เธอค่อนข้างเหนื่อย

09:11.384 --> 09:14.554
ซิลวี่บอกเพื่อนร่วมงานผมว่าเธอกินยานอนหลับ

09:14.637 --> 09:19.642
แล้วเธอก็ไม่สบาย ต้องการคนช่วยที่ห้อง

09:20.142 --> 09:23.187
นิโคลัสนั่งลง แล้วทำการเช็กอิน

09:23.271 --> 09:26.566
แล้วพนักงานโรงแรมก็บอกว่า
"ผมจะพาไปส่งที่ห้องนะครับ"

09:27.149 --> 09:32.321
ภาพจากกล้องวงจรปิด
จะเห็นซิลวี่ คาเชย์ถูกประคองขึ้นชั้นบน

09:32.405 --> 09:36.951
แล้วก็เห็นนิโคลัส บรูกส์
เข้าๆ ออกๆ จากห้องโรงแรม

09:37.034 --> 09:41.747
หลายครั้งหลังจากเช็กอิน ซึ่งมันก็แปลก

09:41.831 --> 09:42.748
(นิโคลัส บรูกส์)

09:42.832 --> 09:44.709
แล้วภาพจากกล้องวงจรปิดก็เห็นด้วยว่า

09:44.792 --> 09:49.338
นิโคลัส บรูกส์ออกจากห้องโรงแรม
ครั้งสุดท้ายเมื่อ 2:18 น.

09:49.422 --> 09:50.965
(2:18 น.
นิคออกจากห้องโรงแรม)

09:51.048 --> 09:56.554
ต่อมาเวลา 2:51 น.
ผู้จัดการก็มาตรวจสอบน้ำรั่ว

09:56.637 --> 09:59.849
ผมถามไบรอัน อัลวาเรซ
ว่าเขาได้พบเห็นนิโคลัส บรูกส์

09:59.932 --> 10:02.101
หลังพบศพซิลวี่ คาเชย์หรือไม่

10:02.184 --> 10:07.023
ผมอธิบายกับสายสืบไปว่า
เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาออกไปแล้ว

10:10.818 --> 10:13.487
เธอมาเช็กอินกับคนที่ออกไปแล้ว

10:14.196 --> 10:16.198
เขาออกไปจากโรงแรม

10:16.282 --> 10:18.576
ที่เริ่มจะดูเหมือนที่เกิดเหตุอาชญากรรมแล้ว

10:19.910 --> 10:22.496
ใช่ครับ มันน่าสงสัย

10:22.580 --> 10:25.082
เราต้องหาคำตอบว่า
ทำไมเขาถึงไม่อยู่ เขาไปไหน

10:27.251 --> 10:30.254
สิ่งสำคัญของเราคือการตามหาตัวแฟนหนุ่ม

10:31.088 --> 10:34.925
เราวางแผนจะไปสืบพยานตามบาร์ในพื้นที่

10:35.885 --> 10:37.261
เวลาประมาณตีห้าครึ่ง

10:37.345 --> 10:38.929
(5:30 น.
2 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)

10:39.013 --> 10:40.264
ผมยืนอยู่ที่ล็อบบี้

10:42.975 --> 10:45.770
เขาก็เดินมาที่ประตูหน้า

10:50.107 --> 10:53.361
ผู้จัดการโรงแรมบอกว่า "คนนั้นแหละครับ"

10:54.904 --> 10:58.491
เรามองเขา ตาเขาแดงก่ำเป็นเลือด

10:58.574 --> 11:00.951
สภาพก็มอมแมมเละเทะ

11:01.035 --> 11:05.247
ดูออกเลยว่าเขาเมาเหล้าหรือยา
หรืออาจทั้งสองอย่าง

11:05.331 --> 11:07.708
เห็นชัดเลยว่าเขาออกไปปาร์ตี้ที่ไหนสักแห่งมา

11:10.002 --> 11:13.297
ผมมองลงไป เขาไม่ได้ใส่ถุงเท้า

11:15.716 --> 11:18.135
มันอยู่ในห้อง อยู่กลางที่เกิดเหตุ

11:19.303 --> 11:20.596
ถุงเท้าผู้ชายสีเทา

11:22.348 --> 11:24.642
ผมเข้าไปแนะนำตัวกับชายหนุ่มคนนี้

11:24.725 --> 11:27.645
ผมถามชื่อเขา
เขาบอกว่า "ผมชื่อนิโคลัส บรูกส์"

11:30.481 --> 11:32.233
ผมถามว่า "คุณใช่ผู้ชาย…

11:32.316 --> 11:35.152
ที่เช็กอินเข้าโรงแรมกับซิลวี่ คาเชย์หรือเปล่า"

11:35.236 --> 11:38.656
เขาตอบว่า "ใช่ครับ"
ผมก็บอก "โอเค ผมมีข่าวร้าย"

11:39.281 --> 11:44.495
ผมบอกว่า "เราพบซิลวี่บนห้อง
ในอ่างอาบน้ำ อาการแน่นิ่งไม่ตอบสนอง

11:45.329 --> 11:46.914
แล้วเธอก็ไม่รอด"

11:46.997 --> 11:48.457
เขาไม่ได้เสียใจเลย

11:48.541 --> 11:51.460
เขาไม่ถามสักนิดเลยว่า "เกิดอะไรขึ้น"

11:52.294 --> 11:55.005
แต่เขาก็อาจจะทำตัวแปลกไปเพราะเขาเมา

11:57.007 --> 11:58.718
ผมบอกนิโคลัสว่า "เราต้องสอบปากคำคุณ

11:58.801 --> 12:00.469
หาคำตอบว่าแฟนคุณเป็นใคร"

12:00.553 --> 12:04.348
"เราต้องกลับไปที่สำนักงาน
ไปหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น"

12:07.727 --> 12:09.812
นิโคลัส บรูกส์เต็มใจตามมากับเรา

12:10.771 --> 12:12.982
ผมพานิโคลัสเข้าห้องสอบปากคำ

12:13.065 --> 12:17.069
ผมบอกว่า "เรื่องสำคัญคือ
คุณต้องบอกผมว่าคืนนี้คุณไปไหนมา

12:17.153 --> 12:19.697
คุณต้องบอกผมว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น"

12:19.780 --> 12:21.824
แล้วเขาก็…

12:21.907 --> 12:24.910
พูดจาตะกุกตะกัก สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

12:24.994 --> 12:26.537
แล้วเขาก็หลับตา

12:26.620 --> 12:29.123
ผมรู้เลยว่าผมจะไม่ได้คำตอบดีๆ จากชายคนนี้

12:29.206 --> 12:30.332
เขาเมามาก

12:30.416 --> 12:33.919
ผมเลยคิดว่า "ให้เขาไปนอนสักพักก่อนดีกว่า"

12:34.462 --> 12:36.464
"เดี๋ยวเราค่อยกลับมาหาคุณ"

12:37.089 --> 12:38.841
ผมไม่อยากสอบปากคำคนที่

12:38.924 --> 12:42.011
ไม่เข้าใจว่าผมพยายามจะถามหรือพูดอะไร

12:42.094 --> 12:45.055
ถึงแม้มันจะทำให้กระบวนการช้าลง แต่มันดีกว่า

12:45.139 --> 12:46.390
แล้วเขาก็หลับไป

12:47.475 --> 12:50.853
ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเรา
ไม่ว่าใครก็คงคุมสติไม่อยู่

12:50.936 --> 12:53.814
ร้องไห้ นอนไม่หลับ แต่เขาไม่เป็นแบบนั้นเลย

12:55.691 --> 12:58.694
สิ่งแรกที่ผมอยากทำคือแจ้งครอบครัวซิลวี่

12:59.195 --> 13:02.490
การแจ้งครอบครัวก็เป็นงานยาก

13:02.573 --> 13:06.285
ผมมีลูกสาว ผมเลยคิดถึงครอบครัวผู้ตายเสมอ

13:07.328 --> 13:10.206
และเพราะครอบครัวอยู่ที่เวอร์จิเนีย
ผมเลยไปแจ้งด้วยตัวเองไม่ได้

13:10.289 --> 13:11.582
ซึ่งผมอยากทำแบบนั้นมากกว่า

13:11.665 --> 13:14.502
เราก็เลยติดต่อไปที่กรมตำรวจเวอร์จิเนีย

13:14.585 --> 13:15.711
พวกเขาเดินทางไป

13:15.795 --> 13:19.048
แล้วยืนยันกับเราว่าได้ทำการแจ้งครอบครัวแล้ว

13:20.800 --> 13:22.635
แม่ผมโทรมาหา

13:23.761 --> 13:28.516
แตกตื่น ร้องไห้ บอกว่าซิลวี่ถูกฆ่า

13:33.854 --> 13:35.773
มันเลวร้ายมาก มัน…

13:35.856 --> 13:40.361
มันไม่ใช่สิ่งที่ผมคาดคิดว่าจะได้ยินเลยสักนิด

13:41.987 --> 13:44.657
ผมกับน้องสาวโตที่แมคลีน เวอร์จิเนีย

13:44.740 --> 13:46.784
ชานเมืองวอชิงตัน ดีซี

13:47.576 --> 13:51.580
พ่อเลี้ยงของผม
เป็นชาวเปรู 100 เปอร์เซ็นต์ แม่ผมก็เช่นกัน

13:51.664 --> 13:55.042
ซิลวี่เป็นลูกสาวที่ทั้งพ่อทั้งแม่เป็นชาวเปรู

13:56.210 --> 13:58.754
เธอทะเยอทะยานมากๆ เป็นตัวแทนวัฒนธรรม

13:58.838 --> 14:01.715
เธอพยายามเอาวัฒนธรรม
ใส่ลงในผลงานให้ได้มากที่สุด

14:02.383 --> 14:04.343
ตอนนั้นผมทำงานในนิวยอร์ก

14:04.426 --> 14:07.137
เราจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดช่วงวันหยุด

14:07.221 --> 14:09.223
เรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากๆ

14:10.224 --> 14:12.351
ผมไปพบตำรวจสืบสวน

14:13.060 --> 14:16.230
ผมต้องระบุตัวศพน้องสาวด้วยรูปถ่าย

14:16.313 --> 14:19.233
เราจะมีความหวังเสมอว่า

14:19.316 --> 14:23.487
สิ่งที่เราทราบมาไม่เป็นความจริง

14:24.655 --> 14:26.615
จนกระทั่งเราได้เห็นกับตา ใช่ไหม

14:26.699 --> 14:28.784
เราไม่มีทางเยียวยาได้หายสนิท

14:32.246 --> 14:33.789
(9:00 น.
6 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)

14:33.873 --> 14:36.709
พอเข้าช่วงเช้า นักข่าวก็เริ่มมากัน

14:36.792 --> 14:39.879
มีกล้องทีวีกับรถมาจอดเต็มไปหมด

14:41.005 --> 14:42.256
ผู้หมวดของผมเข้ามา

14:43.757 --> 14:47.511
เขาบอกว่า "ข้างล่างอย่างกับปาหี่"

14:47.595 --> 14:48.762
"ลองไปดูสิ"

14:49.680 --> 14:54.852
แล้วเราก็เห็นรถทีมข่าว
เรียงกันยาวไปจนสุดช่วงตึก

14:54.935 --> 14:58.355
ตอนแพทย์ชันสูตรเข้ามารับศพ

14:58.439 --> 15:00.107
นำไปที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร

15:00.691 --> 15:02.234
ทุกคนก็ถือกล้องออกมากัน

15:02.318 --> 15:05.571
นักออกแบบแฟชั่นวัย 33 ปี ซิลวี่ คาเชย์

15:05.654 --> 15:08.073
ถูกพบเป็นศพที่โซโฮเฮาส์สุดหรู

15:08.157 --> 15:09.033
ลองคิดดูสิ

15:09.116 --> 15:11.785
หญิงสาวที่ประสบความสำเร็จ มีเสน่ห์

15:11.869 --> 15:14.830
ถูกพบศพในอ่างอาบน้ำที่โซโฮเฮาส์

15:14.914 --> 15:17.499
มันเป็นข่าวที่สาธารณชนสนใจ ผมเข้าใจ

15:17.583 --> 15:20.669
แทบลอยด์ขายได้เพราะข่าวนี้

15:21.253 --> 15:23.422
ผมไปออกข่าวเกือบทุกช่อง

15:23.505 --> 15:25.841
มันเป็นแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นมาอีกชั้น

15:25.925 --> 15:30.554
ผมอยากให้สื่อไม่รู้ไปอีกสักหกถึงแปดชั่วโมง

15:30.638 --> 15:35.726
เพื่อให้ทุกคนได้เริ่มการสืบสวนนำหน้าไปก่อน

15:39.396 --> 15:40.773
ต่อมาในเช้าวันนั้น

15:41.523 --> 15:42.942
ในที่สุดนิโคลัสก็ตื่น

15:44.985 --> 15:48.364
เขาออกมาบอกว่า
"คุณตำรวจ คุยเลยไหมครับ" ผมก็ "ได้เลย"

15:49.406 --> 15:51.700
นิโคลัสบอกผมว่าเขากับซิลวี่

15:51.784 --> 15:53.452
คบหากันมาหกเดือนแล้ว

15:54.078 --> 15:56.246
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นแบบคบๆ เลิกๆ

15:56.330 --> 15:58.123
แล้วก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ดี

15:59.333 --> 16:01.251
นิโคลัสบอกผมว่า

16:01.335 --> 16:05.005
คืนนั้นเขานัดเจอซิลวี่
ที่อะพาร์ตเมนต์ของเธอเพื่อกินมื้อค่ำ

16:06.131 --> 16:07.132
เขาไปที่นั่น

16:08.258 --> 16:09.718
เขาบอกว่ามีเซ็กซ์กัน

16:09.802 --> 16:15.474
หลังจากนั้น เขาก็จุดเทียนที่หัวเตียง

16:15.557 --> 16:18.352
แล้วก็วางไว้บนชั้นวางหลังหัวเตียง

16:18.936 --> 16:21.271
เธอกินยานอนหลับ

16:21.355 --> 16:22.940
เขาไปอาบน้ำ

16:23.023 --> 16:26.026
เขาได้ยินเสียงสัญญาณเตือนควันไฟ

16:28.195 --> 16:30.948
ตอนเขาออกมา ควันก็โขมงไปทั้งห้อง

16:32.366 --> 16:33.659
ไฟลุกท่วมเตียงทั้งหลัง

16:34.326 --> 16:37.162
เขาก็เลยลงไปทับซิลวี่ ลงไปทับเตียง

16:37.246 --> 16:39.081
พยายามดับไฟให้ได้มากที่สุด

16:39.164 --> 16:40.958
ผมเธอโดนไฟไหม้

16:43.043 --> 16:45.629
เธอบอกว่า "ฉันเป็นสมาชิกโซโฮเฮาส์"

16:45.713 --> 16:49.633
"เรานอนที่นี่ไม่ได้แล้ว
สูดกลิ่นควันมันไม่ดีต่อสุขภาพ"

16:52.011 --> 16:55.305
เขาบอกด้วยว่าเธอเริ่มเดินลำบาก

16:55.389 --> 16:59.018
ตอนลงบันไดตึกอะพาร์ตเมนต์เพื่อลงไปที่ถนน

16:59.101 --> 17:02.521
เพราะยาที่เธอกินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

17:03.897 --> 17:05.983
พวกเขาขึ้นแท็กซี่ออกไป

17:07.234 --> 17:09.903
ผมอยากรู้จริงๆ ว่า "ท่าทางคุณเป็นยังไงกัน"

17:09.987 --> 17:11.238
"พวกคุณทะเลาะกันหรือเปล่า"

17:11.905 --> 17:15.492
เขาบอกว่าเธอกระวนกระวาย
สบถใส่เขาตลอดทาง

17:15.576 --> 17:19.329
"ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะเมากัญชาขนาดนี้
คุณทำทั้งห้องฉันไฟไหม้"

17:19.413 --> 17:23.000
เธอโมโห จนไปถึงโซโฮเฮาส์

17:23.083 --> 17:26.670
เขาบอกว่า "เราขึ้นห้องกัน
ผู้จัดการก็พาเธอนอนเตียง"

17:26.754 --> 17:29.840
"เธอพูดว่าอาจจะไปอาบน้ำ"

17:31.091 --> 17:32.760
"ผมอยากจะไปหาอะไรกิน

17:32.843 --> 17:35.554
ผมเลยขึ้นชั้นบนไปภัตตาคาร สั่งอาหาร"

17:35.637 --> 17:39.308
แล้วเขาก็กลับลงมาที่ห้อง
บอกซิลวี่ว่าจะออกไปข้างนอก

17:39.391 --> 17:42.102
ผมก็บอก "โอเค คุณเล่าว่า
เธอจะอาบน้ำ แล้วได้อาบไหม"

17:42.811 --> 17:44.646
เขาบอก "ผมไม่รู้ ผมออกมาแล้ว"

17:45.647 --> 17:46.774
"คุณได้แตะต้องอ่างอาบน้ำไหม"

17:47.900 --> 17:49.610
"คุณได้เปิดน้ำให้เธอไหม"

17:50.277 --> 17:52.821
ถ้าเธอบอกว่าจะอาบน้ำ คุณก็อาจจะมีน้ำใจ

17:52.905 --> 17:55.407
เขาบอกว่า "เปล่า"
เขาบอกว่า "เธอยังอยู่บนเตียง"

18:00.120 --> 18:02.998
นิโคลัสให้การว่าเขาออกจากห้องโรงแรม

18:05.209 --> 18:10.506
แล้วเขาก็ออกไปจากโรงแรม
เพื่อไปปาร์ตี้ที่บาร์ใกล้ๆ กัน

18:10.589 --> 18:16.887
กับผู้ชายที่เขาเพิ่งเจอ
ข้างล่างที่ล็อบบี้ ชื่อเดวิด ราลีห์

18:16.970 --> 18:19.890
ก่อนที่เขาจะกลับมาที่โรงแรม
ตอนที่เราได้เจอเขา

18:21.767 --> 18:25.145
ผมถามเขาว่า "คุณได้ทำอะไรซิลวี่

18:25.229 --> 18:27.356
ก่อนจะออกไปกับชายคนนี้ไหม"

18:28.023 --> 18:29.108
เขาตอบว่า "เปล่า"

18:30.192 --> 18:34.279
เสียงเขาไม่มีความกังวลเลย
ไม่กังวลว่าเขาอาจจะต้องข้อหา

18:34.363 --> 18:37.574
เขาท่าทางนิ่งมาก เยือกเย็น

18:37.658 --> 18:40.160
ผมรู้สึกเลยว่าเขาทำอะไรบางอย่างแน่

18:41.411 --> 18:44.373
แต่เรายังไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น

18:46.667 --> 18:50.087
เราก็เลยคุมตัวนิโคลัสไว้ที่โรงพักก่อน

18:52.297 --> 18:55.676
แล้วเราก็หันไปสืบสวนทางเดวิด ราลีห์

18:55.759 --> 18:58.011
คนที่นิโคลัส บรูกส์บอกว่า

18:58.095 --> 19:00.514
ไปเที่ยวกับเขาในคืนวันนั้น

19:01.890 --> 19:04.935
(11:00 น.
8 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)

19:07.437 --> 19:08.897
ผมได้ยินเสียงทุบประตู

19:08.981 --> 19:10.190
มันดังมาก

19:10.274 --> 19:12.401
แล้วผมก็ลุกจากเตียง รีบมาที่ประตู

19:13.068 --> 19:15.571
แล้วผมก็เปิดประตูไปเจอสายสืบสองนาย

19:15.654 --> 19:17.656
พวกเขาถามว่า "รู้จักนิโคลัส บรูกส์ไหม"

19:17.739 --> 19:18.866
ผมก็ตอบ "อ๋อ"

19:18.949 --> 19:22.452
"ครับ ผมเจอเขาเมื่อคืน เราไปกินเหล้ากัน"

19:23.078 --> 19:26.039
แล้วตำรวจก็บอกว่ามีการพบศพผู้หญิง

19:26.123 --> 19:27.916
ในอ่างอาบน้ำที่โซโฮเฮาส์

19:28.000 --> 19:32.129
และแฟนของเธอคือนิโคลัส บรูกส์

19:34.423 --> 19:37.092
สายสืบอยากให้ผมไปโรงพักเพื่อให้ปากคำ

19:39.678 --> 19:42.181
(2:18 น.
8 ชั่วโมงก่อนหน้า)

19:42.264 --> 19:44.808
คืนนั้น บาร์ที่โซโฮเฮาส์จะปิดแล้ว

19:44.892 --> 19:47.102
แล้วผมก็ยังปาร์ตี้ไม่สะใจ

19:47.853 --> 19:51.231
ผมก็เลยลงไปที่แผนกต้อนรับ

19:51.315 --> 19:52.816
มีผู้ชายออกมาจากลิฟต์

19:54.401 --> 19:57.863
เขาบอกพนักงานว่า "ผมหาที่กินเหล้าอยู่"

19:57.946 --> 20:00.282
"บาร์ปิดแล้ว
รู้ไหมว่าผมไปกินเหล้าที่ไหนได้บ้าง"

20:00.365 --> 20:02.326
พนักงานที่เคาน์เตอร์ก็มองผม

20:02.409 --> 20:05.996
แล้วก็มองเขา แล้วบอกว่า
"เขาก็จะไปกินเหล้า ไปด้วยกันเลยสิครับ"

20:06.079 --> 20:08.624
ผมก็ถาม "คุณอยากไปไหม"
เขาก็ตอบ "ครับ ไปสิ"

20:14.671 --> 20:17.925
เราไปถึงบาร์ เราก็นั่งดื่มกัน คุยกัน

20:19.676 --> 20:21.887
แล้วเขาก็เล่าเรื่องแฟนเขาให้ผมฟัง

20:21.970 --> 20:25.015
เขาพูดถึงความรักไม่เสื่อมคลายที่เขามีให้เธอ

20:25.098 --> 20:28.143
เขาเล่าเรื่องไฟไหม้อะพาร์ตเมนต์ให้ฟัง

20:28.227 --> 20:31.063
เขาบอกว่าแฟนเขาหลับอยู่ในห้องโรงแรม

20:31.730 --> 20:35.817
เขาบอกว่า "ผมควรโทรหาแฟน
จะได้แน่ใจว่าเธอโอเคไหม"

20:37.027 --> 20:39.863
เขาโทรไปเบอร์แฟน เสียงก็ดังตู๊ดไปเรื่อยๆ

20:39.947 --> 20:42.241
เขาบอกว่า "เธอไม่รับสาย"

20:42.324 --> 20:44.785
ผมก็บอก "แน่นอน ก็เธอหลับอยู่"

20:46.912 --> 20:50.332
แต่เขาบอกว่าเขาจะกลับ
เราบอกลากัน แล้วเขาก็เดินออกไป

20:50.415 --> 20:52.501
มันก็ไม่ได้มีอะไรแปลก

20:53.585 --> 20:56.463
เรื่องนี้ก็ยืนยันปากคำของนิโคลัส บรูกส์

20:56.546 --> 21:01.009
อย่างน้อยมันก็ดูเหมือน
ส่วนนั้นที่เขาเล่าจะเป็นความจริง

21:01.093 --> 21:04.429
แล้วมันก็ยังเป็นไปได้ว่านี่เป็นการฆ่าตัวตาย

21:04.513 --> 21:08.308
(โรงพักเขต 6
นครนิวยอร์ก - กรมตำรวจ)

21:09.643 --> 21:13.730
ผมต้องสืบว่าซิลวี่ คาเชย์เป็นใคร

21:13.814 --> 21:15.482
สภาพจิตใจของเธอเป็นยังไง

21:15.565 --> 21:19.945
ผมสอบปากคำครอบครัว
และเพื่อนของซิลวี่ คาเชย์

21:20.028 --> 21:23.282
ผมรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังอ่อนไหว

21:24.366 --> 21:26.702
พวกเขาเล่าว่าเธอมีอาการซึมเศร้า

21:29.079 --> 21:32.416
ฉันได้รู้จักซิลวี่ คาเชย์เมื่อปี 2009

21:32.499 --> 21:35.627
เพราะเธอจ้างฉันมาเป็นเด็กฝึกงาน
ที่แอนน์ โคลสวิมแวร์

21:36.295 --> 21:39.798
ตอนซิลวี่จ้างฉัน เราเข้ากันได้ทันทีเลย

21:39.881 --> 21:44.094
เราเปิดขวดไวน์กัน คุยกันไปเรื่อย

21:44.177 --> 21:49.266
ซิลวี่สำหรับฉัน เป็นทั้งเพื่อน หัวหน้า และรุ่นพี่

21:49.349 --> 21:51.685
ฉันนับถือเธอ ฉันคิดว่าเธอเก่งมาก

21:52.477 --> 21:55.188
เมื่อปี 2006 เธอออกชุดว่ายน้ำของตัวเอง

21:55.272 --> 22:00.110
เธอได้ลงนิตยสารโว้ก อินสไตล์
สปอร์ตส์อิลลัสเทรทิด

22:01.111 --> 22:03.488
ครอบครัวเราฉลองทุกความสำเร็จ

22:04.072 --> 22:05.574
เราภูมิใจในตัวเธอมาก

22:05.657 --> 22:09.036
การได้เปิดไลน์สินค้าของตัวเอง
ก็เหมือนฝันเป็นจริงในฐานะดีไซเนอร์

22:11.038 --> 22:13.665
เสียดายที่ซิลวี่ต้องยุบบริษัทไป

22:13.749 --> 22:17.210
เพราะเศรษฐกิจพังเมื่อปี 2008-2009

22:17.294 --> 22:20.380
นักลงทุนที่ให้ทุนกับเธอ
ก็ลงทุนด้านอื่นๆ ในโลกด้วย

22:20.464 --> 22:23.842
แล้วคนก็ระวังกับการลงทุนใหม่ๆ มาก

22:25.052 --> 22:29.056
เธอต้องกลับไปทำงานที่แอนน์ โคล
เธอชอบทำงานที่แอนน์ โคลนะ

22:29.139 --> 22:34.144
เราสนุกกันมาก
แต่ส่วนตัวแล้ว เรารู้สึกว่ามันถอยหลัง

22:34.227 --> 22:35.896
จากจุดที่เราเคยไปถึง

22:35.979 --> 22:38.190
ฉันคิดว่าเธอคิดเรื่องนั้นทุกวัน

22:38.273 --> 22:41.902
ผมว่าเธอเครียดหลายเรื่องนะ
เธอวิตกกังวลหลายเรื่อง

22:41.985 --> 22:44.905
เธอก็เลยกินยาที่ใช้ได้ผลเพื่อให้ชีวิตดีขึ้น

22:44.988 --> 22:46.323
ทำให้เธอทำงานได้มากขึ้น

22:47.574 --> 22:50.118
ตำรวจถามว่าซิลวี่มีแนวโน้มฆ่าตัวตายไหม

22:50.202 --> 22:53.288
คำตอบคือไม่ ตัวใหญ่ๆ ตอบได้ทันทีเลย
ไม่มีทางเด็ดขาด

22:53.872 --> 22:58.710
ความล้มเหลวของการปิดตัวซีลา
ทำให้เธอเกิดอาการซึมเศร้า

22:58.794 --> 23:02.381
แต่ไม่เคยเป็นอุปสรรคต่อการทำงานเลย

23:02.464 --> 23:04.007
เธอมีแผนสำหรับอนาคตเสมอ

23:04.633 --> 23:07.511
ระหว่างที่เราทำงานกลางวันที่แอนน์ โคล

23:07.594 --> 23:11.264
เราก็จะไปโรงพิมพ์ เลือกลายให้แอนน์ โคล

23:11.348 --> 23:13.433
แล้วเราก็เก็บลายมาทำให้ซีลาด้วย

23:14.101 --> 23:15.936
มันไม่เคยตายสำหรับเธอ แค่ "หยุดไว้ก่อน"

23:17.187 --> 23:20.690
การสอบปากคำเฮเธอร์ เด็กฝึกของเธอ
มันน่าสนใจมากๆ

23:20.774 --> 23:24.361
เธอได้ให้ข้อมูลที่เจาะจงมากๆ

23:24.444 --> 23:28.365
เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของซิลวี่และคนที่เธอคบหา

23:29.533 --> 23:33.161
ช่วงปี 2008 ซิลวี่ถอนหมั้น

23:33.245 --> 23:36.873
เธอได้จบความสัมพันธ์กับคู่หมั้น

23:36.957 --> 23:39.126
เพราะมันหนักเกินจะรับไหว

23:39.209 --> 23:42.838
พร้อมกับที่เธอต้องจัดการเรื่องธุรกิจไปด้วย

23:43.839 --> 23:46.716
หลังจากนั้น ซิลวี่ก็หาแฟนอยู่ช่วงหนึ่ง

23:48.093 --> 23:52.180
เธอเจอนิโคลัสครั้งแรก
เมื่อเดือนมิถุนายนปี 2010

23:52.264 --> 23:54.224
ตอนออกเที่ยว

23:54.307 --> 23:56.810
ไปเที่ยวกับเพื่อน ไปท่องราตรี

23:58.478 --> 24:03.275
ไม่นานหลังจากนั้น
พวกเธอไปเดินเล่นใกล้บ้านเธอที่โซโฮ

24:03.900 --> 24:05.819
เป็ปเปอร์ สุนัขของเธอถูกรถชน

24:08.155 --> 24:12.868
นิคเข้าไปอุ้มมันขึ้นมาจากพื้น
แล้วใช้เสื้อโค้ตห่อไว้

24:12.951 --> 24:14.953
เขาอยู่ช่วยเธอในช่วงเวลานั้น

24:15.704 --> 24:17.122
เธอเสียใจมาก

24:18.582 --> 24:21.376
ฉันคิดจริงๆ ว่า
มันกลายเป็นความผูกพันเพราะเหตุฝังใจ

24:22.127 --> 24:24.296
ฉันไม่คิดหรอกว่าเธอจะได้คบกับเขา

24:24.379 --> 24:26.465
ถ้าไม่มีเรื่องนั้น เพราะเขายังเด็กมาก

24:27.132 --> 24:30.051
เธออายุ 33 ฉันว่าเขาน่าจะ 24

24:30.594 --> 24:32.971
ทั้งคู่เริ่มอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน

24:33.054 --> 24:34.389
เขาไปค้างบ้านเธอ

24:34.473 --> 24:37.184
พูดง่ายๆ ว่าแทบจะมาอยู่ด้วยเลย

24:37.267 --> 24:38.727
แบบเขามานอนค้างตลอด

24:40.562 --> 24:44.399
แต่มันก็มีสัญญาณอันตราย น่าจะตอนเดือนที่สอง

24:46.193 --> 24:48.361
เธองงมากกับการที่เขาไม่มีงานทำ

24:48.445 --> 24:52.741
เธอเบื่อที่เขาสูบกัญชาทั้งวัน

24:52.824 --> 24:53.992
ไม่ทำงาน

24:54.534 --> 24:55.785
ฉันจำได้ว่าเธอบ่นให้ฟัง

24:55.869 --> 24:58.538
เรื่องที่เธอต้องจ่ายทุกอย่างตลอด

24:58.622 --> 25:00.081
เธอเรียกเขาว่า "เด็กน้อย"

25:00.165 --> 25:03.460
เพื่อนเธอก็บอกว่า
"นี่ เธอต้องทิ้งผู้ชายคนนี้ได้แล้ว"

25:03.543 --> 25:05.545
"เลิกกันซะ เขาทำให้แสงสว่างของเธอมืดลง"

25:06.254 --> 25:09.841
แล้วเธอก็เลิกกับเขา
ฉันว่ามันก็ยากสำหรับเธอนะ

25:13.678 --> 25:19.059
ความทรงจำสุดท้ายของฉันเกี่ยวกับเธอ
คือเช้าวันก่อนที่เธอจะเสีย

25:19.976 --> 25:22.103
เธอบอกว่า "เขาบอกให้ฉันไปหา"

25:22.187 --> 25:24.856
"ฉันจะให้เขามาเจอที่บ้าน
แล้วเราก็จะแค่นั่งที่บันไดหน้าตึกพอ"

25:26.191 --> 25:29.528
"รู้สึกว่าเขาจะเขียนจดหมายให้ฉัน
ฉันจะไม่ให้เขาขึ้นห้องเลย"

25:31.780 --> 25:37.953
พอรู้ว่านิโคลัส บรูกส์
กับซิลวี่ คาเชย์เจอกันที่อะพาร์ตเมนต์เธอ

25:38.036 --> 25:41.414
และรู้ว่าความสัมพันธ์ระหองระแหงแค่ไหน

25:41.498 --> 25:45.752
ผมก็ยิ่งรู้สึกว่า "มีบางอย่างผิดปกติแล้ว"

25:46.586 --> 25:48.964
เราก็เลยต้องไปที่อะพาร์ตเมนต์ห้องนั้น

25:49.047 --> 25:50.882
ไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นคืนนั้น

25:52.801 --> 25:54.928
ตอนเราเข้าไปในห้องอะพาร์ตเมนต์

25:55.554 --> 25:57.931
ก็มีหลักฐานชัดเจนว่าเกิดเหตุไฟไหม้

25:58.848 --> 26:00.016
เราได้กลิ่นควัน

26:00.725 --> 26:02.727
เตียงถูกเผาวอดเลย

26:02.811 --> 26:05.939
มีกระจุกเส้นผมที่ถูกไฟไหม้อยู่บนเตียง

26:06.022 --> 26:10.986
เรื่องนิโคลัส บรูกส์เล่าให้ทอมมี่ฟัง
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในคืนนั้น

26:13.238 --> 26:16.992
แล้วเราก็มาพบจดหมายที่พวกเขาเขียนไว้ให้กัน

26:17.075 --> 26:18.326
(วางแผนบ้าง - พาฉันไปเดต)

26:18.410 --> 26:22.163
เธอบอกเขาว่า "ถ้าคุณไม่ทำตัวโรแมนติกขึ้น

26:22.247 --> 26:24.749
คุณจะไม่ได้อยู่ในชีวิตฉันอีก"

26:24.833 --> 26:27.961
เธอมีคำขอยาวเป็นหางว่าว

26:28.044 --> 26:31.673
เรื่องง่ายๆ อย่าง "กอดฉันหลังมีเซ็กซ์กัน"

26:32.382 --> 26:35.719
"พาฉันไปเดต" "ใช้อะไรหมดก็เติมด้วย"

26:36.428 --> 26:39.347
"อย่าสูบกัญชาทั้งวัน" "อย่ากินเหล้าทั้งวัน"

26:39.431 --> 26:42.892
เธอแทบจะเป็นเหมือนแม่ที่สั่งสอนเขาว่า

26:42.976 --> 26:47.022
"คุณต้องจัดระเบียบชีวิตตัวเองนะ
ไม่งั้นเราก็ไปกันไม่รอด"

26:47.105 --> 26:49.065
(ถึงซิลวี่ ผมขอโทษจริงๆ)

26:49.149 --> 26:53.862
จดหมายจากนิโคลัสเป็นการขออภัย

26:53.945 --> 26:57.949
สัญญาว่าจะทำให้ดีกว่าเดิม
ขอร้องให้เธออย่าตัดใจจากผม

26:58.033 --> 26:58.867
(รัก จากนิค)

26:58.950 --> 27:03.246
มันทำให้เราเห็นตัวอย่าง
ของจุดที่เธอหลงเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

27:04.539 --> 27:07.792
แล้วก็มีจดหมายอีกฉบับที่เธอเขียนไว้
ที่สรุปสั้นๆ คือเธอบอกว่า

27:07.876 --> 27:10.211
เธอสงสัยว่าเขาขโมยเงินเธอ

27:11.588 --> 27:14.257
เราเจอบันทึกการเดินบัญชีธนาคาร
ของซิลวี่ คาเชย์

27:15.925 --> 27:19.179
เขาจ้างโสเภณีด้วยบัตรเครดิตของเธอ

27:20.764 --> 27:24.017
ในสายตาผม เขากล้ามากเลยนะ

27:24.100 --> 27:28.021
ที่คิดหาโสเภณีโดยเอาเงินเธอมาจ่าย

27:30.065 --> 27:32.651
แล้วเราก็เจออีเมลฉบับหนึ่ง

27:32.734 --> 27:35.236
เราเรียกมันว่าอีเมล "ไปตายซะ"

27:35.320 --> 27:37.072
(หัวข้อ: ไปตายซะ
จาก "ซิลวี่" ถึง: "นิโคลัส")

27:37.155 --> 27:40.075
เธอส่งอีเมลหานิคว่าเธอโกรธมาก

27:40.825 --> 27:44.371
เธอบอกว่า "ฉันรู้เรื่องคุณแล้ว
ฉันรู้ว่าคุณทำอะไรอยู่"

27:44.454 --> 27:48.249
"ฉันจะจับคุณส่งตำรวจ
แล้วแจ้งบริษัทบัตรเครดิตด้วย"

27:48.333 --> 27:49.250
(คุณจะต้องชดใช้)

27:49.334 --> 27:53.338
แน่นอนว่ามันทำให้เกิด
แรงจูงใจก่อเหตุรูปแบบหนึ่ง

27:53.922 --> 27:55.882
มันอาจจะเป็นตัวกระตุ้น

27:55.965 --> 28:00.887
ที่ทำให้เขาตัดสินใจว่าเขาต้องกำจัดเธอทิ้ง

28:01.638 --> 28:05.183
เราสืบพยานในตึกอะพาร์ตเมนต์เพื่อให้เห็นภาพ

28:05.266 --> 28:07.560
ว่ามีใครได้ยินเสียงอะไรคืนนั้นหรือเปล่า

28:07.644 --> 28:10.605
มีเพื่อนบ้านคนหนึ่งบอกว่าได้ยินเสียงทะเลาะกัน

28:10.689 --> 28:13.483
ได้ยินเสียงคนร้องไห้
แล้วก็ได้ยินเสียงกระแทกหลายครั้ง

28:13.566 --> 28:16.945
เหมือนมีคนล้มลงพื้นหรือเกิดอะไรบางอย่างขึ้น

28:17.028 --> 28:20.323
มีการทะเลาะ มีปากเสียง มีไฟไหม้

28:20.407 --> 28:24.202
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ซิลวี่ คาเชย์ก็ถูกพบเป็นศพ

28:24.285 --> 28:26.663
เราเริ่มจะเห็นภาพแล้ว

28:26.746 --> 28:28.873
เราก็คิด "นี่อาจเป็นคดีฆาตกรรม

28:28.957 --> 28:32.752
แต่เราตั้งข้อหาใครไม่ได้
ถ้าเห็นภาพแค่ครึ่งเดียว"

28:33.670 --> 28:37.382
เรายังต้องพลิกแผ่นดินสืบทุกเบาะแส
เพื่อค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ กันแน่

28:38.258 --> 28:41.010
เราเริ่มค้นประวัติของนิค

28:41.094 --> 28:43.513
แล้วมันก็ทำให้ภาพที่เราเห็นมีบริบทชัดขึ้น

28:45.348 --> 28:48.101
เราได้รู้ว่าเขาเป็นลูกคนรวย

28:48.685 --> 28:53.273
พ่อของเขาเป็นนักเขียน นักแต่งเพลง
ชื่อโจเซฟ บรูกส์

28:53.356 --> 28:57.485
เขาแต่งเพลงและหนังเรื่อง
"ยูไลต์อัปมายไลฟ์"

28:57.569 --> 29:00.280
ได้รางวัลออสการ์ด้วย เป็นเพลงดังทีเดียว

29:00.363 --> 29:02.741
เธอ…

29:02.824 --> 29:07.162
เธอทำให้ชีวิตฉันสว่างไสว

29:07.245 --> 29:09.372
ผมว่ามันเป็นเพลงที่
ห่วยที่สุดตลอดกาลเพลงหนึ่งเลย

29:09.456 --> 29:14.461
มันเปิดในวิทยุทุกสถานี 24 ชั่วโมง

29:14.544 --> 29:17.922
เธอทำให้ชีวิตฉันสว่างไสว

29:18.006 --> 29:19.716
ผมแบบ "โอ๊ยตาย"

29:20.884 --> 29:23.178
ถึงเขาจะมีชื่อเสียงจากผลงานนั้น

29:23.261 --> 29:26.723
แต่เขาก็มีชื่อเสียงด้านมืดเช่นกัน

29:27.599 --> 29:30.935
ช่วงปี 2008 ผมอยู่เขต 19

29:31.019 --> 29:33.772
ผมเป็นรองหัวหน้าในหน่วยสืบสวน

29:33.855 --> 29:37.901
หน้าที่ผมส่วนหนึ่งก็คือ
ตรวจสอบทุกคำร้องแจ้งความที่เข้ามา

29:39.027 --> 29:42.989
ผมเริ่มเจอชื่อโจ บรูกส์ส่งมาที่โต๊ะ

29:44.532 --> 29:47.076
ผมเห็นคนแจ้งความคดีข่มขืนหลายราย

29:48.161 --> 29:51.331
หน่วยผู้เสียหายพิเศษทำคดีประเภทนี้

29:51.414 --> 29:54.042
สุดท้ายผมก็โทรหาหน่วยผู้เสียหายพิเศษ

29:54.626 --> 29:58.379
ผมถามว่า "เรามีโจรข่มขืนบ้าคลั่งลอยนวล

29:58.463 --> 30:01.925
อยู่ในพื้นที่เขต 19 ที่ผมควรต้องกังวลเหรอ"

30:02.008 --> 30:05.094
หน่วยนั้นก็ตอบว่า
"ชายคนนี้เป็นโจรข่มขืนต่อเนื่อง"

30:05.178 --> 30:07.847
"เรื่องนี้เป็นคดีที่อยู่ระหว่างการสืบสวน"

30:08.640 --> 30:11.851
อัยการเขตแมนแฮตทันได้ส่งฟ้องโจเซฟ บรูกส์

30:11.935 --> 30:14.020
ในข้อหาข่มขืนถึง 91 กระทง

30:14.103 --> 30:16.856
โจเซฟ บรูกส์ลงโฆษณาในเครกส์ลิสต์

30:16.940 --> 30:21.361
เขาพยายามดึงตัวนักแสดงสาวดาวรุ่ง

30:21.444 --> 30:24.614
ไปให้ดาราระดับรางวัลออสการ์สอน

30:24.697 --> 30:27.742
เขากล่อมให้เหยื่อมาที่บ้าน

30:28.576 --> 30:32.205
วางยาเหยื่อ จากนั้นก็ลงมือกระทำชำเรา

30:32.789 --> 30:37.919
โจเซฟ บรูกส์ต้องข้อหา
ล่วงละเมิดทางเพศผู้หญิงหลายราย

30:38.002 --> 30:39.546
เขารอการไต่สวนอยู่

30:39.629 --> 30:42.924
พอรู้ประวัติโจเซฟ บรูกส์

30:43.007 --> 30:45.969
ผมก็สงสัยว่าผมกำลังเจอ…

30:46.052 --> 30:50.098
คนประเภทเดียวกัน
ในกรณีนิโคลัส บรูกส์หรือเปล่า

30:50.807 --> 30:54.227
ตามลักษณะนิสัย ลูกไม้อาจหล่นไม่ไกลต้น

30:56.521 --> 30:58.231
(15:00 น
13 ชั่วโมงหลังเริ่มการสืบสวน)

30:58.314 --> 31:02.735
ระหว่างการค้นประวัติ
เราก็ได้รู้ด้วยว่าพ่อของนิโคลัส

31:02.819 --> 31:06.406
ได้จัดหาห้องอะพาร์ตเมนต์ให้เขาตอนมัธยมปลาย

31:06.489 --> 31:08.783
พ่อเคยเรียกโสเภณีให้เขา

31:08.867 --> 31:11.661
เขาจำวิธีการเรียกโสเภณีขึ้นห้องจากพ่อ

31:11.744 --> 31:13.413
เพราะพ่อเขาทำมาก่อน

31:14.330 --> 31:19.294
มันทำให้เราเห็นภาพ
ความสัมพันธ์ของเขากับพ่อที่แปลกมากๆ

31:19.377 --> 31:24.340
แต่เราก็รู้มาอีกอย่างว่า
พ่อควบคุมเขาอยู่ประมาณหนึ่ง

31:24.424 --> 31:25.800
ด้วยเงิน

31:25.884 --> 31:29.345
เงื่อนไขที่โจเซฟ บรูกส์ตั้งไว้ให้นิโคลัส

31:29.429 --> 31:34.517
คือห้ามเขาติดต่อแม่หรือน้องสาว

31:35.226 --> 31:39.230
ทันทีที่พ่อรู้ว่านิโคลัสติดต่อแม่

31:39.314 --> 31:43.359
โจเซฟ บรูกส์ก็ตัดเขาออกจากพินัยกรรม
ถอดชื่อเขาออกจากกองทุนทรัสต์

31:43.443 --> 31:46.112
ช่วงปี 2009-2010

31:46.195 --> 31:49.741
นี่คือชายหนุ่มที่ออกมาเผชิญโลก

31:49.824 --> 31:56.039
โดยไม่มีทรัพยากรทางการเงินที่เขาใช้จนเคยตัว

31:56.122 --> 31:57.665
ตอนนี้ ถ้าเขาอยากได้เงิน

31:57.749 --> 32:01.294
เขาก็ต้องทำงาน หรือไม่ก็เกาะคนอื่นกิน

32:01.377 --> 32:05.381
พอมาเจอซิลวี่ เธอมีเงิน
แล้วเธอก็ตัดเขาออกอีกคน

32:06.257 --> 32:08.509
เขาอาจจะรู้สึกว่าความลับแตกแล้ว

32:08.593 --> 32:10.929
แล้วเขาก็ต้องทำอะไรบางอย่าง

32:11.012 --> 32:13.181
เพราะเธอขู่จะแจ้งตำรวจ

32:13.264 --> 32:18.102
(ติดคุกให้สนุกนะ)

32:19.854 --> 32:22.357
อะดรีนาลีนมันสูบฉีดกับคดีแบบนี้

32:22.440 --> 32:26.861
ผมน่าจะไม่ได้นอนมา 24 ชั่วโมงแล้ว
หรือเกินกว่านั้น

32:26.945 --> 32:28.196
เราไม่รู้สึกเหนื่อยเลย

32:28.279 --> 32:30.406
แรงผลักดันของคดีมันทำให้เราไปต่อ

32:31.157 --> 32:34.077
เราทุกคนกลับมาที่โรงพักเขตหก

32:35.036 --> 32:36.704
เราต้องดูหลักฐานทุกอย่าง

32:36.788 --> 32:40.583
เราก็เลยมาดูภาพจากกล้องวงจรปิดอีกครั้ง

32:40.667 --> 32:43.211
แล้วก็เริ่มดูไทม์ไลน์อย่างจริงจัง

32:43.294 --> 32:44.754
(นิโคลัส บรูกส์)

32:44.837 --> 32:48.383
มีอะไรที่เราพลาดไปหรือเปล่า สิ่งที่เราไม่เห็น

32:48.466 --> 32:49.968
(ภาพจากกล้องวงจรปิด
นิโคลัส บรูกส์)

32:50.051 --> 32:54.472
เรายืนยันได้แล้วว่านิโคลัส บรูกส์
ออกจากห้องโรงแรมเวลา 2:18 น.

32:54.555 --> 32:58.559
แล้วก็ลงมาที่ล็อบบี้ มาเจอเดวิด ราลีห์

32:58.643 --> 32:59.477
(เดวิด ราลีห์)

32:59.560 --> 33:04.524
จนกระทั่งผู้จัดการมาเช็กน้ำรั่วตอน 2:51 น.

33:04.607 --> 33:08.361
จากนั้นก็ไม่มีใครเข้าหรือออกจากห้องนั้นอีก

33:11.906 --> 33:16.869
เราต้องการหลักฐานว่า
ตอนซิลวี่ตาย นิโคลัสยังอยู่ในห้อง

33:17.745 --> 33:20.915
เราก็เลยไปขอดูประวัติโทรศัพท์ของโรงแรม

33:20.999 --> 33:23.835
แล้วพยานที่อยู่ของนิคก็พังลง

33:25.837 --> 33:29.048
พอเราเริ่มดูบันทึกโทรศัพท์ที่แผนกต้อนรับ

33:29.132 --> 33:33.261
เราก็เริ่มได้รู้ว่า
เรื่องไม่ได้มีแค่เขาออกไปตอน 2:18 น.

33:33.344 --> 33:34.429
ก่อนเขาจะออกไป

33:34.512 --> 33:36.681
มีสายโทรศัพท์เข้าที่แผนกต้อนรับ

33:36.764 --> 33:38.641
ที่น่าสนใจมากๆ

33:40.476 --> 33:46.899
เราเห็นว่าโทรศัพท์แจ้งน้ำรั่วจากห้องข้างล่าง

33:46.983 --> 33:48.776
โทรเข้ามาเมื่อ 2:11 น.

33:49.777 --> 33:52.905
เราตรวจสอบการรูดบัตรเข้าห้อง

33:52.989 --> 33:57.493
ซึ่งบ่งบอกได้ว่านิโคลัส บรูกส์อยู่ในห้อง

33:57.577 --> 34:00.038
ตอนเกิดน้ำรั่ว

34:01.581 --> 34:04.167
น้ำล้นออกมาแล้ว มันนองพื้นไปแล้ว

34:04.250 --> 34:06.627
มันเริ่มซึมเข้าไปในห้องอื่นแล้ว

34:07.128 --> 34:09.255
แปลว่าเขาอยู่ในห้องตอนเธอลงอ่างอาบน้ำ

34:11.340 --> 34:13.801
เขาโกหกเรามาตลอด

34:15.595 --> 34:18.473
สำหรับคดีนี้ ในส่วนของการชันสูตร

34:18.556 --> 34:21.809
เราจะได้รู้อีกเยอะเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับซิลวี่

34:22.393 --> 34:25.605
ข้อค้นพบสำคัญในการชันสูตรก็คือ

34:25.688 --> 34:28.191
รอยนิ้วมือที่คอ รอยช้ำ

34:28.983 --> 34:33.071
แล้วเธอก็มีจุดเลือดออกใต้เปลือกตา

34:33.154 --> 34:36.949
แปลว่าต้องเกิดการขัดขวางการไหลเวียนเลือด

34:37.533 --> 34:39.952
ที่ลำคอด้วยวิธีการบางอย่าง

34:41.370 --> 34:46.876
แล้วน้ำก็เข้าเต็มปอด
บ่งบอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ตอนจมน้ำ

34:47.752 --> 34:50.171
และแน่นอน พอผลพิษวิทยาออก

34:50.254 --> 34:54.967
ผลตรวจก็พบยาเหล่านั้นทุกตัวในร่างกายเธอ
ในระดับบำบัดรักษาเท่านั้น

34:55.051 --> 34:56.761
มันเป็นยาตามใบสั่งแพทย์

34:56.844 --> 35:00.807
ในนั้นไม่มีอะไร
ที่จะทำให้เธอช็อกยาจนตายได้เลย

35:00.890 --> 35:05.228
ผลบ่งบอกว่าไม่ใช่ฆ่าตัวตายแน่นอน
ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน

35:06.104 --> 35:08.439
วิธีการเสียชีวิตคือฆาตกรรม

35:09.023 --> 35:12.527
แล้วเราก็ได้ผลตรวจดีเอ็นเอด้วย

35:12.610 --> 35:16.614
เราพบดีเอ็นเอในอ่างอาบน้ำ
และผลตรวจเป็นของนิโคลัส บรูกส์

35:17.448 --> 35:20.159
โปรไฟล์ดีเอ็นเอบนอ่างอาบน้ำ
อาจไม่มีความหมาย

35:20.243 --> 35:22.537
เขาอยู่ในห้อง เขาก็อาจใช้อ่างอาบน้ำได้

35:23.287 --> 35:27.583
แต่เขาปฏิเสธโดยเจาะจง
ว่าไม่เคยเข้าใกล้อ่างอาบน้ำเลย

35:32.296 --> 35:33.798
สิ่งที่เราเชื่อว่าเกิดขึ้น

35:33.881 --> 35:37.051
ก็คือตอนทั้งคู่ไปถึงโซโฮเฮาส์

35:37.135 --> 35:39.595
ได้เกิดการทะเลาะกันระหว่างทั้งสองคน

35:40.513 --> 35:43.391
เรื่องมันเลยเถิด แล้วเขาก็บันดาลโทสะ

35:43.474 --> 35:45.560
บรูกส์จับคอเธอ

35:46.519 --> 35:50.314
จับเธอกดอ่างอาบน้ำ ดันไว้ใต้น้ำ

35:50.398 --> 35:52.108
เธอสูดน้ำเข้าไป

35:52.191 --> 35:53.276
แล้วก็จมน้ำตาย

35:53.359 --> 35:55.194
เธอถูกบีบคอด้วย

35:58.948 --> 36:01.033
นิโคลัส คุณบีบคอแฟนเหรอครับ

36:01.117 --> 36:03.744
- คุณทำหรือเปล่า นิค
- คุณฆ่าซิลวี่เหรอครับ

36:05.621 --> 36:07.582
เราจับกุมนิโคลัส บรูกส์

36:07.665 --> 36:11.294
แล้วก็ส่งตัวไปที่ศูนย์ทำประวัติกลาง

36:12.086 --> 36:14.172
เขาบอกผมว่า "รู้ไหม ผมมีเงินนะ"

36:14.881 --> 36:17.884
ผมเลยคิดว่า "นี่เขาคิดจะติดสินบนผมเหรอ"

36:17.967 --> 36:20.094
ผมก็เลยถาม "หมายความว่าไง ที่ว่ามีเงิน"

36:20.178 --> 36:23.431
เขาก็บอก "ใช่ แต่ผมไปเอาเงินได้ตอนเช้า"

36:24.182 --> 36:26.893
ผมก็บอก "ตอนนี้นายไม่ต้องใช้เงินหรอก"

36:26.976 --> 36:29.478
เขาก็บอก "ผมต้องเอาไปจ่ายค่าคุ้มครอง"

36:30.313 --> 36:33.482
ผมก็ถามว่า "หมายถึงคุ้มครองแบบไหน"

36:33.566 --> 36:36.235
เขาบอกว่า "พวกแก๊งคนขาวเหยียดผิวไง"

36:36.319 --> 36:39.030
ผมก็ถาม "นายพูดแบบนั้นทำไม"
เขาก็ตอบ "ผมเป็นแฟนตัวยงของ 'ออซ'"

36:39.113 --> 36:42.033
ผมว่าเขาคงหมายถึง "ออซ" ละครทีวี

36:42.116 --> 36:44.368
ผมบอกไปว่า "นายไม่ได้ออซหรอก"

36:44.452 --> 36:48.497
"นายจะไปศูนย์ทำประวัติกลางนิวยอร์ก"

36:48.581 --> 36:52.627
แล้วผมก็รู้ได้ชัดเลย
ว่าเขาไม่รู้จริงๆ ว่าชีวิตเป็นยังไง

36:52.710 --> 36:53.961
หรือการดำเนินชีวิตเป็นยังไง

36:54.045 --> 36:55.421
ผมแค่คิดว่ามันแปลก

36:55.504 --> 36:57.840
แล้วตอนนั้น กรมราชทัณฑ์ก็รับตัวเขาไป

36:57.924 --> 36:59.425
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมคุยกับเขา

37:07.099 --> 37:09.227
หลังนิโคลัส บรูกส์ถูกจับกุม

37:09.310 --> 37:12.772
เราก็ทราบว่าพ่อของเขากำลังจะเริ่มการไต่สวน

37:13.397 --> 37:15.524
แต่เขาฆ่าตัวตายไปซะก่อน

37:15.608 --> 37:18.110
(นักแต่งเพลงฆ่าตัวตายในอะพาร์ตเมนต์อีสต์ไซด์
ระหว่างถูกดำเนินคดีเซ็กซ์)

37:18.194 --> 37:22.990
ทนายของโจเซฟ บรูกส์
เข้ารับว่าความให้นิโคลัส บรูกส์

37:23.491 --> 37:25.076
(อาคารศาลอาญา)

37:25.159 --> 37:28.162
(วันที่ 7 มิถุนายน ปี 2013
เริ่มการไต่สวน)

37:28.246 --> 37:33.167
ข้อแก้ต่างของจำเลยคือซิลวี่เป็นโรคซึมเศร้า

37:33.251 --> 37:34.877
เธอกินยา

37:34.961 --> 37:39.298
เธอกินยาเข้าไปเกินขนาด
หลังจากนั้นก็ลงอ่างอาบน้ำ แล้วจมน้ำตาย

37:39.382 --> 37:42.260
แม่กับพ่อผู้ตายบินมาจากบ้านในเวอร์จิเนีย

37:42.343 --> 37:44.887
เพื่อสบตากับนิโคลัส บรูกส์

37:44.971 --> 37:49.058
ฉันไม่เห็นความสำนึกผิดเลย
เขาไม่ได้มองฉันหรือสามีฉันเลย

37:49.767 --> 37:52.478
เขาไม่หันมาหาเรา เขาไม่สนเลย

37:52.561 --> 37:54.939
น้องสาวผมเป็นคนดีมากๆ

37:55.022 --> 38:00.319
แล้วชีวิตเธอก็ถูกพรากไป
อย่างไร้คำอธิบายโดยสิ้นเชิง

38:00.403 --> 38:03.406
โดยปรสิตสังคมตัวนี้

38:03.990 --> 38:08.369
เขาต้องชดใช้ชีวิตลูกสาวฉัน
ชีวิตที่สวยงามของลูกฉัน

38:11.580 --> 38:15.251
เราได้รับสายจากสำนักงานอัยการ
บอกว่าการไต่สวนจบแล้ว

38:15.960 --> 38:20.756
นิโคลัส บรูกส์ถูกตัดสินว่ามีความผิด
ต้องโทษจำคุก 25 ปีถึงตลอดชีวิต

38:20.840 --> 38:25.386
(คุก 25 ปีถึงตลอดชีวิต "หนูท่อ" มือฆ่าซิลวี่)

38:25.469 --> 38:28.889
ผมสงสารครอบครัวคาเชย์มาก

38:30.224 --> 38:32.018
เธอไม่ควรตาย

38:33.185 --> 38:35.229
ผู้คนควรใส่ชุดว่ายน้ำของเธอ

38:35.313 --> 38:37.606
เธอควรจะได้ดังในวงการแฟชั่น

38:37.690 --> 38:40.568
นิวยอร์กรักเธอ เธอคือนิวยอร์ก

38:41.569 --> 38:44.780
น้องสาวผมเพิ่มความสนุกให้ชีวิต

38:45.614 --> 38:48.451
ผมกับคนอื่นรอบตัวเธอเคยชีวิตดีกว่านี้

38:48.534 --> 38:51.162
และได้ทำสิ่งที่ดีกว่านี้เพราะมีเธออยู่ด้วย

38:52.288 --> 38:55.708
ฉันคิดถึงความสุข กับแสงสว่างที่เธอนำมาให้

38:56.292 --> 39:00.338
เธอเป็นคนน่ารักมาก
เป็นมนุษย์ที่งดงามไปจึงจิตวิญญาณ

39:01.047 --> 39:02.757
เธอจะเป็นรุ่นพี่ของฉันตลอดไป

39:06.427 --> 39:10.264
คดีซิลวี่เป็นคดีสุดท้ายของผม
ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวน

39:10.348 --> 39:12.516
ผมเกษียณหลังจบคดีนี้ไม่นาน

39:12.600 --> 39:14.727
แล้วผมก็มีลูกสาวสองคน

39:15.436 --> 39:17.104
มันสะเทือนใจจริงๆ

39:18.481 --> 39:22.360
การพรากชีวิตคนอื่น
แล้วทำตัวเลือดเย็นขนาดนั้นหลังก่อเหตุ

39:22.443 --> 39:23.736
มันอาจเป็นเพราะการเลี้ยงดู

39:24.403 --> 39:26.739
แต่มันก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้ไปฆ่าใคร

39:26.822 --> 39:28.407
โดยเฉพาะคนที่คุณรัก

39:41.712 --> 39:44.090
(ปี 1989)

39:44.673 --> 39:48.677
เมื่อเดือนเมษายนปี 1989
เรามีคดีดัง นักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

39:49.261 --> 39:52.431
เป็นนักวิ่งที่ถูกข่มขืน
และทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง

39:52.515 --> 39:55.017
คดีนั้นเป็นคดีใหญ่ เพราะที่นั่นคือเซ็นทรัลพาร์ก

39:55.101 --> 39:57.478
และเพราะความโหดร้ายของการก่อเหตุด้วย

39:57.561 --> 39:58.396
(ข่มขืนและอาละวาด)

39:58.479 --> 40:00.689
เด็กหนุ่มห้าคนต้องความผิด

40:00.773 --> 40:03.067
เด็กพวกนี้ได้ฉายาว่า "ห้าโจ๋เซ็นทรัลพาร์ก"

40:03.651 --> 40:07.071
ความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นมันต้องถูกแก้ไข

40:07.154 --> 40:08.572
แต่เรื่องไม่ได้มีแค่นั้น

40:09.407 --> 40:13.202
ยังมีเหยื่อรายอื่นที่ตอนนี้เราโยงได้

40:13.285 --> 40:15.204
กับคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

40:15.788 --> 40:19.208
เขาบังคับให้เธอเลือก "จะเอาตาหรือลูกไว้"

40:19.291 --> 40:20.835
"จะเอาตาหรือลูกไว้"

40:20.918 --> 40:23.879
ฉันไม่เคยได้ยินผู้ก่อเหตุคนไหน
พูดแบบนี้มาก่อนเลย

40:24.547 --> 40:28.592
เขาเริ่มกรีดเหนือและใต้ตาฉัน

40:29.593 --> 40:31.762
ชีวิตเขามีแต่ความรุนแรง

40:31.846 --> 40:36.267
บ่ายวันนั้นอากาศดีมาก
เราไม่คิดเลยว่าจะเกิดเหตุขึ้นตอนนั้น

40:36.350 --> 40:38.269
ทุกคนพูดถึงคดีที่คอยหลอกหลอนเรา

40:38.352 --> 40:39.728
นี่แหละคดีที่คอยหลอกหลอนฉัน

41:23.105 --> 41:26.108
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
ฉัน