ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΟΜΑΔΕΣ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΠΟΥ ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΕΣ:
ΤΟ ΒΟΡΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΤΙΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ.
ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΙΟ ΕΙΔΕΧΘΕΙΣ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ.
ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥΣ.
Μια τραπεζίτης που έτρεχε συχνά στο Σέντραλ Παρκ
είναι στο νοσοκομείο.
Την άφησαν μισοπεθαμένη.
Τον Απρίλιο του 1989,
είχαμε την υπόθεση της γυναίκας στο Σέντραλ Παρκ.
Είχε γίνει σάλος. Συνέβη στο Σέντραλ Παρκ.
Ήταν ένα αποτρόπαιο έγκλημα.
Το θύμα, η Τρίσα Μάιλι, είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά.
Ήταν μισοπεθαμένη.
Την είχαν χτυπήσει τόσο σοβαρά, που κατέληξε σε κώμα.
Οι πάντες τρομοκρατήθηκαν.
Μάλλον η συμμορία τής επιτέθηκε εδώ,
κι έπειτα την έσυραν για 60 μέτρα προς το δάσος.
Πάει καλά ο κόσμος;
Δεν θα ξανατρέξω εδώ βράδυ, ποτέ.
Ήταν σαν η Αστυνομία να είχε χάσει τον έλεγχο.
Το 1989,
τόσα ναρκωτικά και βία
δεν είχα ξαναδεί ποτέ πριν στην καριέρα μου.
Φοβόμουν πολύ στο διαμέρισμά μου.
Έμενα μόνη μου.
Είχα όπλο κάτω απ' το μαξιλάρι.
Μ' έχουν ληστέψει και μου έχουν επιτεθεί.
Ο κόσμος ήθελε κάτι σαν γιατρικό
στην τόσο μεγάλη έξαρση εγκλήματος.
Διψούσε για εκδίκηση.
Άρα η υπόθεση έπρεπε να εξιχνιαστεί γρήγορα.
Συνελήφθησαν πέντε νεαροί.
Συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για βιασμό.
Έγιναν γνωστοί ως "Οι Πέντε του Σέντραλ Παρκ".
Η αντίθεση μεταξύ μιας εύπορης, νεαρής, ξανθιάς, λευκής γυναίκας
και των μαύρων και Λατινοαμερικανών νεαρών,
που ήταν στο πάρκο και κατηγορήθηκαν για το έγκλημα,
έκανε πιο έντονες τις προκαταλήψεις λόγω φυλετικών διακρίσεων.
Τελικά, οι πέντε νεαροί καταδικάστηκαν
για τον βιασμό της Τρίσα Μάιλι.
Αλλά κάποιοι αμφέβαλλαν για το αν είχε αποδοθεί δικαιοσύνη.
Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν τους νεαρούς.
Ίσως υπάρχει κάποιος βιαστής
που επιτέθηκε κι ίσως επιτεθεί ξανά.
Αλλά αυτή η υπόθεση δεν ξεκίνησε με την Τρίσα Μάιλι.
Υπάρχουν κι άλλα θύματα,
που δεν έγιναν ποτέ γνωστά.
Οι ιστορίες τους πρέπει να ειπωθούν.
Ξεκινάμε γύρισμα.
Εμείς φροντίζουμε να κοιμάστε ήσυχοι το βράδυ.
Θέλουν να ξέρουν ποιος σκότωσε τον άνθρωπό τους.
Συμπόνια για τα θύματα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Μ' αρέσει να μαθαίνω για το παρασκήνιο.
Τι συνέβη πραγματικά;
Αναζητάμε την αλήθεια.
Αυτό κάνουν οι ντετέκτιβ.
Το ένστικτό μας είναι να βοηθάμε τον κόσμο.
Στη Νέα Υόρκη, η Αστυνομία Νέας Υόρκης…
Αυτό είναι.
ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΕΣ: ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
14 ΙΟΥΝΙΟΥ 1989
ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΕ ΣΤΟ ΣΕΝΤΡΑΛ ΠΑΡΚ
5:30 μ.μ.
Ήμουν επτά ετών.
Η μαμά παρήγγειλε να φάμε κινέζικο.
Ακούμε ένα χτύπημα στην πόρτα.
Νόμιζα ότι ήταν το ντελίβερι με το κινέζικο.
Ανοίξαμε την πόρτα. Ένας τύπος στεκόταν εκεί.
Ζήτησε τον επιστάτη. Του είπαμε ότι λείπει.
Μπήκε μέσα στο σπίτι.
Μ' έσπρωξε κι έκλεισε την πόρτα.
Άρχισε να ζητάει λεφτά.
Η μαμά είπε να του δώσει όσα κοσμήματα και λεφτά είχε.
Κρατούσε στην αγκαλιά της την αδερφή μου, την Αμάντα.
Έγινε επιθετικός. Έβλεπα ότι η μαμά φοβόταν.
Και μετά εμείς αρχίσαμε να κλαίμε.
Δεν καταλαβαίναμε τι συνέβαινε.
Την άρπαξε
και ρώτησε
"Τα μάτια σου ή τα παιδιά σου;"
Την έβαλε να επιλέξει.
Έκανε την επιλογή της.
Η τελευταία φορά που την είδα.
Είμαι πρώην Αστυνόμος Β' της Νέας Υόρκης.
Υπηρετούσα 31 χρόνια.
Ήθελα να μπω στον στρατό.
Αλλά κόπηκα στη χημεία στο λύκειο,
οπότε έγινα αστυνομικός.
Η δεύτερη επιλογή μου.
Το καλοκαίρι του 1989,
ήμουν διοικητής στην 5η Μονάδα Ντετέκτιβ του Βόρειου Μανχάταν.
Πήγαινα για φαγητό όταν με ειδοποίησαν.
"Έχουμε ανθρωποκτονία στην 97η Ανατολική Οδό".
Πάει το φαγητό.
Πήγα στο σημείο του περιστατικού.
Το θύμα είχε βιαστεί και μαχαιρωθεί.
Είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο Σεντ Λουκ.
Οι γιατροί προσπάθησαν, αλλά πέθανε στο νοσοκομείο.
Μάθαμε ότι ήταν η Λούρδες Γκονζάλεζ,
μητέρα τριών παιδιών, ηλικίας 24 ετών.
Υπήρχε αίμα στους τοίχους, στο πάτωμα
και στο κρεβάτι σ' ένα απ' τα δωμάτια.
Ψάξαμε για μαχαίρι που να έχει αίμα,
αλλά δεν βρήκαμε τίποτα.
Ψάξαμε το διαμέρισμα, το δωμάτιο,
τον διάδρομο, την αυλή,
αλλά τίποτα.
Όταν δέχτηκε την επίθεση,
η Λούρδες ήταν μόνη στο σπίτι, με δυο παιδιά κι ένα μωρό.
Ο σύντροφός της, που ήταν ο επιστάτης της πολυκατοικίας,
είχε πάει στο Μπρονξ.
Όταν γύρισε σπίτι,
του είπαμε τι είχε γίνει.
Σοκαρίστηκε.
Έτρεμε σύγκορμος.
Αλλά οι πολλαπλές μαχαιριές δηλώνουν έγκλημα πάθους.
Οπότε, ο σύντροφος είναι ύποπτος.
Μάλωσαν; Τσακώθηκαν;
Τον ανακρίναμε.
Επιβεβαιώσαμε πού ήταν την ώρα του εγκλήματος,
οπότε τον αποκλείσαμε.
Ο Τόνι μού είπε ότι δεν θα ξαναγυρίσει.
Δεν καταλάβαινα.
"Τι εννοείς 'Δεν θα ξαναγυρίσει';"
Θυμάμαι ότι ο Κάρλος έκλαιγε.
Έκλαιγε με λυγμούς, πονούσε.
Η μαμά μου ήταν πολύ στοργική.
Ήταν πολύ νέα όταν με απέκτησε.
Ήταν γύρω στα 18.
Θυμάμαι το χαμόγελό της, το γέλιο της.
Μου άρεσε πολύ να είμαι μαζί της.
Μ' έκανε χαρούμενο.
Είχε μπει σαν άγγελος στη ζωή του μπαμπά μου
για να μας βάλει στον σωστό δρόμο.
Άρχισα να μένω μαζί της στα έξι μου.
Δεν είχαμε κανένα πρόβλημα.
Έμενα με τον Κάρλος. Τον είχα σαν αδερφό.
Όταν μέναμε μαζί,
κάναμε τα πάντα μαζί.
Είχε τον Τόνι σαν γιο της.
Θυμάμαι όταν έμεινε έγκυος στην Αμάντα.
Εγώ κι ο Κάρλος ενθουσιαστήκαμε.
Την αγαπούσαμε πολύ.
Ήταν πάντα δίπλα μας.
Έτσι ήταν η οικογένειά μας.
Και δυστυχώς, τη χάσαμε όσο γρήγορα την αποκτήσαμε.
Η ντετέκτιβ Ίρμα Ριβέρα
ήταν κορυφαία στην Ειδική Ομάδα.
Ήταν μητρική φιγούρα για τα παιδιά,
κι αυτό τα ενθάρρυνε να μας μιλάνε.
Με ειδοποίησαν να πάω στο 23ο Τμήμα,
γιατί ήθελαν να μιλήσω σε δύο παιδιά.
Μπήκα και είδα δύο χαριτωμένα, μαυρομάλλικα, ισπανόφωνα αγοράκια.
Φαίνονταν κάπως φοβισμένα.
Θα μιλούσα σε παιδιά που βίωσαν κάτι τρομερό.
Μ' ενδιέφερε να δω τι μπορούσα να μάθω από εκείνα,
αλλά να το κάνω πολύ προσεκτικά,
χωρίς βιασύνη.
Τα πήρα και πήγαμε στο παντοπωλείο
στην 102η Οδό κοντά στην Τρίτη Λεωφόρο.
Πήραμε καραμέλες και αναψυκτικά, και γυρίσαμε στο τμήμα.
Περάσαμε χρόνο μαζί. Τους μίλησα ξεχωριστά.
Στο τμήμα, τους είπα ό,τι ακριβώς συνέβη.
Της έδωσε τελεσίγραφο.
Είπε
"Τα μάτια σου ή τα παιδιά σου;"
Δεν έχω ξανακούσει δράστη να λέει "Τα μάτια σου ή τα παιδιά σου;"
Του είπε
"Όχι τα παιδιά μου".
Η μαμά είπε σ' εμένα και στον Κάρλος
να πάρουμε την Αμάντα και να πάμε στο δωμάτιο.
Η Αμάντα ήταν στην ντουλάπα μ' ένα μαξιλάρι.
Εγώ κι ο Τόνι καθόμασταν στο πάτωμα
και κοιτούσαμε την πόρτα.
Πήγαν στην κρεβατοκάμαρα. Ακούγαμε τα πάντα.
Ήμασταν αγκαλιασμένοι.
Περιμέναμε να έρθει να μας πάρει η μαμά
ή να έρθει εκείνος.
Θυμάμαι τα βήματά του.
Πέρασε έξω απ' το δωμάτιο
και μετά έφυγε.
Όταν μας φώναξε η μαμά,
θυμάμαι ότι άνοιξα την πόρτα
και την είδα στον μακρύ διάδρομο του διαμερίσματος,
σε μια λίμνη αίματος, να μας ζητάει να καλέσουμε βοήθεια.
Τώρα καταλαβαίνω ότι προσφέρθηκε
να θυσιαστεί.
Δεν δίστασε καθόλου.
Αυτά τα παιδιά είδαν ό,τι χειρότερο μπορεί να τύχει σε κάποιον.
Έχασαν την αθωότητά τους μέσα σε μία στιγμή.
Τα παιδιά περιέγραψαν τον δράστη
στον σκιτσογράφο της αστυνομίας.
Πλέον οι ντετέκτιβ είχαν μια ιδέα για το πώς είναι ο δράστης.
Θυμάμαι πολύ καλά την επιδερμίδα του.
Ήταν σκουρόχρωμος.
Και είχε κοντά μαλλιά.
Μας περιέγραψαν έναν ισπανόφωνο άντρα,
με ύψος περίπου 1,80, σκουρόχρωμο.
Φορούσε ένα μπλε ριγέ πουκάμισο και ήταν κοντοκουρεμένος.
Τι έκανε στα καημένα…
Ήταν παιδιά. Η μητέρα τους ήταν.
Φριχτό.
Ο τύπος ήταν μεγάλο κάθαρμα.
ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ
Ένας φόνος που προκαλεί οργή. Ανθρωποκυνηγητό για τον δολοφόνο.
Ήταν υπέροχος άνθρωπος. Δεν το πιστεύω ότι πέθανε.
Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή,
η Λούρδες Γκονζάλεζ είχε δεχτεί εννέα μαχαιριές,
είχε βιαστεί, και ήταν έγκυος έξι εβδομάδων.
Η εγκυμοσύνη της μ' έκανε ακόμα χειρότερα.
Είχε πεθάνει κι ένα έμβρυο.
Ο δήμαρχος Κοτς προσφέρει αμοιβή 10.000 δολαρίων
για τον δολοφόνο μιας εγκύου.
Είναι παθολογικός δολοφόνος.
Γι' αυτό, έχουμε βάλει να τον ψάχνουν όλοι οι αστυνομικοί,
συν την αμοιβή.
Ο δράστης του περιστατικού ζήτησε τον επιστάτη.
Φορούσε μπλε και άσπρο ριγέ πουκάμισο.
Κάναμε συνέντευξη Τύπου
για να πούμε στον κόσμο πώς είναι εμφανισιακά
και να είναι σ' επιφυλακή.
Και δεύτερον, ελπίζαμε να υπάρχουν μάρτυρες.
Το παιδί τον άκουσε να λέει
"Τα μάτια σου ή τα παιδιά σου;"
Όταν είδα την είδηση για τη Λούρδες
κι άκουσα τι της είπε και πώς έγινε,
μου φάνηκε πολύ γνωστό.
Άκουσα "Τα μάτια σου ή τη ζωή σου;"
Τότε το συνειδητοποίησα.
"Θεέ μου! Αυτός είναι, να πάρει!"
Βρήκαμε μια υπόθεση στη Μονάδα Σεξουαλικών Εγκλημάτων
που είχε την ίδια μεθοδολογία με αυτήν την Λούρδες Γκονζάλεζ.
Μιλήσαμε στο θύμα.
Ξαφνικά ήρθαν και μου μίλησαν άλλοι αστυνομικοί.
Μου ζήτησαν να τους ξαναπώ τι είχε γίνει,
με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.
ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ
Είμαι απ' το Μπρούκλιν.
Έμενα και δούλευα στο Μανχάταν αφού αποφοίτησα.
Ήταν μια πανέμορφη ημέρα. Ήμουν χαρούμενη.
Πήγα μια βόλτα στο Σέντραλ Παρκ.
Είδα στις ειδήσεις την επίθεση στο Σέντραλ Παρκ.
Το διάβασα στην εφημερίδα. Συζητιόταν παντού.
Ο κόσμος είχε τρομοκρατηθεί.
Εκείνη τη μέρα, θυμάμαι ότι ήμουν νευρική, ταραγμένη.
Ήθελα να είμαι ασφαλής.
Δεν ήξερα ότι κάποιος με παρακολουθούσε.
Ήρθε ως το σπίτι.
Χτύπησε το κουδούνι.
Μου είπε ότι ήταν ο γιος του επιστάτη,
ότι είχε έρθει για τις επισκευές.
Ήμουν πολύ αφελής. Άνοιξα την πόρτα.
Μπήκε μέσα.
Κλείδωσε την πόρτα πίσω του,
κι εγώ σκέφτηκα "Αμάν".
Αντιστάθηκα.
Με χτύπησε και μου έσπασε τη μύτη.
Έπειτα, έπαψα ν' αντιστέκομαι.
Ήμουν πολύ προσεκτική,
γιατί έβλεπα ότι ήταν τρελός.
Ένιωσα αυτό που λένε, ότι χωρίζεσαι απ' το σώμα σου
και το κοιτάς από ψηλά.
Κάποια στιγμή, μετά τη σεξουαλική κακοποίηση,
είπε "Τα μάτια σου ή τη ζωή σου;"
Είπα "Χρειάζομαι τα μάτια μου".
Προσπάθησε να με μαχαιρώσει στο πρόσωπο.
Ευτυχώς, το μαχαίρι ήταν μικρό.
Χρειάστηκα μερικά ράμματα για τα τραύματα στο πρόσωπο.
Νομίζω ότι του άρεσε η βία.
Τον διασκέδαζε.
Είχα κουλουριαστεί στο πάτωμα του μπάνιου, σε εμβρυϊκή στάση.
Πήρε όλα μου τα λεφτά και τα κοσμήματα
και έκλεισε την πόρτα.
Είπα από μέσα μου
"Τώρα νιώθεις μουδιασμένη.
Αύριο θα σε κάνει κομμάτια.
Θα σε διαλύσει".
Και έτσι έγινε.
Το ανθρωποκυνηγητό συνεχίζεται.
Η αστυνομία έχει μια εικόνα
του δολοφόνου της Λούρδες Γκονζάλεζ.
Ίσως είναι αυτός που μαχαίρωσε μια γυναίκα την Κυριακή
στο διαμέρισμά της, στην 116η Ανατολική Οδό.
Η γυναίκα επέζησε.
Μια ομοιότητα στις δύο υποθέσεις
είναι η εμμονή του υπόπτου με τα μάτια των θυμάτων του.
Ήξερα ότι επρόκειτο για έναν βιαστή με τον ίδιο τρόπο δράσης.
Με το ίδιο όπλο.
Λέει το ίδιο πράγμα, βρίσκει τα θύματά του με τον ίδιο τρόπο.
Ήταν νεαρές γυναίκες, γύρω στα 20.
Αλλά το δεύτερο θύμα είχε βιαστεί και δολοφονηθεί.
Φίλοι και συγγενείς της 24χρονης Λούρδες
πήγαν στην κηδεία της.
Θυμάμαι την κηδεία.
Θυμάμαι πολύ έντονα
ότι η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο.
Δεν μιλούσα πολύ με τον Κάρλος από κει και μετά.
Ζούσαμε ήδη χωριστά πια.
Νομίζω ότι η εύκολη λύση
ήταν εκείνος να μείνει με την οικογένεια της μαμάς του,
κι εγώ με τον μπαμπά μου.
Δεν ήξεραν ποιος θα με φροντίσει.
Μάλλον κανείς δεν ήθελε την ευθύνη μου.
Το ένιωσα αυτό.
Μου ήταν δύσκολο να πηγαίνω από σπίτι σε σπίτι.
Δεν κατάλαβα γιατί αποφάσισαν
να πάει η αδερφή μου στο Πουέρτο Ρίκο με τη γιαγιά.
Ο μπαμπάς μου μάλλον δεν ήταν σε θέση
να έχει ένα μωρό, εμένα.
Ο Κάρλος ήταν ο κολλητός μου. Κάναμε τα πάντα μαζί.
Αν είχαμε κρατήσει επαφή, παρόλο που ήμασταν μικροί,
θα στηρίζαμε ο ένας τον άλλον.
Με όσα είχαν συμβεί,
δεν ένιωθα ασφαλής πια.
Μόνο με τη μαμά μου ένιωθα ασφαλής.
ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ
Το απόγευμα της 19ης Ιουλίου,
στη Μονάδα Σεξουαλικών Εγκλημάτων,
μας ενημέρωσαν απ' το 19ο Τμήμα
ότι είχε γίνει κι άλλος βιασμός.
Είχε γίνει στη γωνία 95ης Οδού και λεωφ. Μάντισον,
κοντά στο Σέντραλ Παρκ.
Πήγαμε στο νοσοκομείο
και μιλήσαμε στο θύμα.
Είχε δεχτεί σοβαρή επίθεση.
Είχε κοψίματα στο πρόσωπο, στα πόδια.
Οπότε, δεν γινόταν να την πιέσουμε.
Ήθελα να υπηρετήσω στη Μονάδα Σεξουαλικών Εγκλημάτων
γιατί εκεί βοηθάμε πραγματικά τον κόσμο.
Ήθελα να βοηθώ τα θύματα.
Μεγάλωσα στη Νέα Υόρκη λίγο πολύ,
και άκουγα συχνά για τη βία.
Είναι κάτι συνηθισμένο στη Νέα Υόρκη.
Όταν δεν συμβαίνει σ' εσένα.
Μόλις είχα κλείσει τα 20,
κι έκανα μαθήματα Καλών Τεχνών.
Γυρνούσα σπίτι.
Ανέβηκα με το ασανσέρ.
Και…
Στεκόμουν έξω απ' την πόρτα του διαμερίσματος
μ' ένα κλειδί στο χέρι.
Άκουσα κάποιον να έρχεται.
Ανέπνεε περίεργα.
Ανέπνεε δυνατά και λαχανιασμένα.
Αυτό το άτομο πέρασε από δίπλα μου,
ανέβηκε έναν όροφο,
και μετά ξανακατέβηκε.
Ρώτησα "Πού πηγαίνετε;"
Εκείνη τη στιγμή,
μου όρμησε μ' ένα μαχαίρι.
Μου είπε "Θέλω να σου μιλήσω".
Κρατούσε το μαχαίρι στον λαιμό μου.
Του άνοιξα να μπει.
Είπε "Βγάλε τα ρούχα σου".
Ένιωσα κάτι να κλοτσάει μέσα μου.
Ήξερα ότι έπρεπε να παραμείνω ψύχραιμη
και να μην προβάλω αντίσταση
για να το αντέξω.
Όταν έγινε ό,τι έγινε,
τράβηξε το τηλέφωνο και το έβγαλε απ' την πρίζα.
Μ' έδεσε.
Τότε είπε "Τα μάτια σου ή τη ζωή σου;"
Μετά πήγε και πήρε κάτι σαν λεπίδα,
κι άρχισε να χαράζει κάτω και πάνω
απ' τα μάτια μου, και…
Είχα φτάσει στα όριά μου.
Ευτυχώς, τότε σηκώθηκε
κι έφυγε απ' το δωμάτιο.
Θέλω να ξεχάσω ότι δεν αντιστάθηκα.
Αυτή η αυτόματη αντίδραση,
ότι δηλαδή υπέκυψα,
ήταν μια θυσία που…
Δεν το ξεπέρασα ποτέ.
Προσπαθώ ακόμα κι ως τώρα.
Δεν ήμασταν απολύτως σίγουροι,
αλλά όσο περισσότερα μαθαίναμε απ' τις ενάγουσες,
τόσο καταλάβαινα ότι είχαμε ένα μοτίβο.
Ο ίδιος τρόπος δράσης. Το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά.
Ο δράστης μπαίνει στο διαμέρισμα,
βιάζει και ληστεύει τα θύματα.
Ρωτάει "Τα μάτια σου ή τη ζωή σου;"
Ενεργεί στην ίδια περιοχή.
Οι εγκληματίες βρίσκουν αυτό που τους βολεύει.
Αφού βόλεψε μία φορά, θα βολέψει ξανά.
Ήταν βιαστής κατ' εξακολούθηση.
Προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι εκτός δουλειάς,
αλλά ένας βιαστής κυκλοφορούσε ελεύθερος.
Ανησυχείς για την οικογένειά σου, για τα παιδιά σου.
Τους λες συνέχεια να προσέχουν.
Λες συνέχεια στη γυναίκα σου
"Μην ανοίγεις την πόρτα αν δεν ξέρεις ποιος είναι".
Καταλαβαίνετε, ήμασταν υπερβολικά επιφυλακτικοί.
Αυτό που μας ανησυχούσε κυρίως
ήταν ότι ο δράστης θα ξαναχτυπούσε.
Κι άλλος φόνος, κι άλλος βιασμός.
Δημοσιεύτηκε παντού.
Το σκίτσο κυκλοφόρησε σ' όλη τη γειτονιά.
Ενημερώναμε τον κόσμο στα σπίτια για το τι συνέβη,
να δούμε μήπως είδαν κάτι, αν αναγνώριζαν το σκίτσο.
Η αστυνομία άνοιξε γραμμή πληροφοριών για όποιον γνωρίζει κάτι.
Βάλαμε γραμμή πληροφοριών.
Έπαιρναν κι έλεγαν
"Ένας τύπος παραδίπλα ταιριάζει στην περιγραφή.
Δεν τον εμπιστεύομαι. Είναι κάπως αλλόκοτος".
Ή "Τον είδα τις προάλλες να ξεφλουδίζει πορτοκάλι με σουγιά".
Έπρεπε να ψάξουμε όλα τα στοιχεία.
Δυστυχώς, στην προκειμένη, δεν έβγαλαν πουθενά.
Ήξερα ότι βιάζονταν γυναίκες στη Νέα Υόρκη.
Το ήξερα.
Αλλά δεν το ανέλυα και πολύ.
Προσπαθούσα να είμαι προσεκτική.
Νομίζεις πως θα γίνει τη νύχτα
ή σε κάποια κακόφημη γειτονιά, κάτι τέτοιο,
αλλά ήταν ένα υπέροχο απόγευμα.
Δεν περιμένεις να συμβεί τότε.
Ήρθα στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσω σχέδιο μόδας.
Ήταν απόγευμα Σαββάτου,
κι άκουσα ένα χτύπημα στην πόρτα.
Άνοιξα, κι έβαλε το χέρι του έτσι.
Μ' έσπρωξε προς το σπίτι.
Ένιωθα τον θυμό.
Καταλάβαινα ότι ήταν γεμάτος οργή.
Με βίασε δύο φορές, νομίζω, και…
Μερικές αναμνήσεις είναι μπερδεμένες,
χάνονται ή καταχωνιάζονται.
Ήθελε να μου πάρει την πιστωτική και να βγάλει λεφτά.
Είπε "Δεν σ' εμπιστεύομαι.
Θα πρέπει να σε δέσω ή να σε σκοτώσω".
Είπα "Θα σου φέρω φουλάρια".
Πήγα παραπέρα για να φέρω τα φουλάρια.
Ήταν μια μικρή γκαρσονιέρα.
Αλλά με άφησε ν' απομακρυνθώ, πράγμα παράξενο.
Κάτι μέσα μου μού είπε
"Φύγε.
Έχεις μία ευκαιρία. Εκμεταλλεύσου την".
Έφυγα ουρλιάζοντας.
Με είχε φτάσει σχεδόν.
Συνάντησα τον επιστάτη.
Δεν ξέρω τι είπα. "Με βίασε, με κυνηγά", κάτι τέτοιο.
Ο επιστάτης και κάποιος άλλος τον σταμάτησαν.
Περίμεναν την αστυνομία.
Ενημερωθήκαμε ότι ένας αστυνομικός είχε συλλάβει έναν δράστη.
Είπε τ' όνομά του. Ματίας Ρέγιες.
Και χωρίς να τον ρωτήσουμε ή να πούμε κάτι,
είπε "Το έκανα".
Ήταν 18 ετών, λιγομίλητος, με ύψος 1,78,
σκουρόχρωμος.
Όταν τον ανέκριναν οι ντετέκτιβ,
διαπίστωσαν ότι αυτός ίσως ήταν ο ένοχος
των βιασμών και της ανθρωποκτονίας.
Ήρθε ο εισαγγελέας.
Αρχίσαμε να βλέπουμε ότι το μοτίβο ταίριαζε,
κι ίσως εμπλεκόταν στην ανθρωποκτονία.
Ήταν όλες τους νεαρές γυναίκες.
Σ' όλες τις περιπτώσεις, τις ξεγέλασε ή μπήκε με τη βία.
Όλα τα περιστατικά έλαβαν χώρα σε 20 τετράγωνα.
Σε όλα χρησιμοποιήθηκε μαχαίρι κι έγινε ληστεία και βιασμός.
Ήθελαν να πάω αμέσως στο τμήμα για ν' αναγνωρίσω…
Για να δω τους υπόπτους. Αυτό μου είπαν.
Με μια γρήγορη ματιά, κατάλαβα ποιος ήταν.
Έτρεμα απ' τον φόβο.
Ήταν μια ενστικτώδης αντίδραση.
Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι αυτός ήταν ο ένοχος.
Καμία αμφιβολία.
Θυμάμαι που έμαθα ότι τον συνέλαβαν,
κι έπρεπε να πάω στο τμήμα.
Όταν τον είδα, σοκαρίστηκα.
Φορούσε την ίδια μπλούζα που φορούσε τότε,
και ήμουν πολύ σίγουρη.
Ήξερα ότι ήταν εκείνος.
Είπε στους ντετέκτιβ ότι έκανε έρωτα μ' εκείνες τις κοπέλες.
Είναι διεστραμμένος.
Είπε ότι βίασε πολλές κοπέλες,
αλλά ο Ρέγιες αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση
με την ανθρωποκτονία της Λούρδες Γκονζάλεζ.
Τότε δείξαμε στον Ρέγιες ένα σκίτσο
που είχε φτιαχτεί
με βάση τα όσα είχαν πει τα παιδιά της Λούρδες Γκονζάλεζ.
Ο Ματίας το κοίταξε, κι ο ντετέκτιβ τον ρώτησε
"Σου φαίνεται γνωστός;"
Κι ο Ματίας είπε "Ναι, μ' εμένα μοιάζει".
Κοίταξε τους ντετέκτιβ και είπε "Τη γάμησα".
Ο Ματίας Ρέγιες άρχισε να ομολογεί
ότι δολοφόνησε τη Λούρδες Γκονζάλεζ.
Το καταγράψαμε.
Κάποιες φορές, τον έπιανε παραλήρημα. Ήταν πολύ θυμωμένος.
Και άλλες φορές, έδειχνε μεταμελημένος.
Ούρλιαζε "Μαμά!"
Κι εκείνη τιναζόταν και ούρλιαζε.
Είπε ότι η Λούρδες Γκονζάλεζ άρπαξε το μαχαίρι,
αλλά έτρεμε, ήταν φοβισμένη.
Είπε ότι της πήρε το μαχαίρι,
κι έτσι τη σκότωσε τελικά.
Τότε τα παιδιά μου ήταν εννιά ετών κι ενός έτους.
Καταλάβαινα ότι ήθελε να προστατέψει τα παιδιά της.
Τη συμπονούσα πολύ.
Η σκέψη ότι κακοποιήθηκε τόσο φρικτά, ότι δέχτηκε εννέα μαχαιριές,
με αηδιάζει.
Ο Ματίας Ρέγιες έχει έμφυτη οργή.
Έτοιμος να εκραγεί.
Κατηγορήθηκε για βιασμό πρώτου βαθμού,
για σοδομισμό, διάρρηξη και επίθεση με φονικό όπλο,
και για ανθρωποκτονία.
Ο 18χρονος Ματίας Ρέγιες
κατηγορήθηκε για μια σειρά βιασμών στο Ιστ Σάιντ του Μανχάταν.
Ένας βιασμός κατέληξε σε δολοφονία.
Όταν έμαθα ότι δολοφόνησε τη Λούρδες, αυτό που με στενοχώρησε
ήταν ότι εγώ ζούσα, ενώ εκείνη όχι.
Θυμάμαι ότι το έμαθα
κι ένιωσα ανακούφιση.
Είδα στην εφημερίδα ότι τον έπιασαν.
Όταν είδα τη φωτογραφία…
τον θυμήθηκα.
Ήξερα ότι ήταν αυτός.
Η αρχιφύλακας με πήρε και μου είπε
"Ίρμα, σου θυμίζει κάτι ο Ματίας Ρέγιες;"
Είπα "Ναι".
Στις 17 Απριλίου 1989,
τον είχα σημειώσει ως πιθανό ύποπτο
σε μια υπόθεση βιασμού στο Σέντραλ Παρκ,
στην 106η Οδό του Ιστ Σάιντ.
Είχε συμβεί δύο μέρες πριν την επίθεση στο Σέντραλ Παρκ.
Μιλήσαμε στο θύμα.
Πρόσεξε ότι είχε φρέσκα ράμματα κάτω απ' το σαγόνι.
Το 1989,
πολλά νοσοκομεία είχαν αρχείο στα Επείγοντα
με ονόματα ασθενών και είδη τραυματισμών.
Πήγαμε σε όλα τα νοσοκομεία και ελέγξαμε τα αρχεία τους.
Ένας τύπος είχε φρέσκα ράμματα στο σαγόνι,
και το όνομα στο αρχείο ήταν "Ματίας Ρέγιες".
Έψαξα το ιστορικό του. Δεν είχε μητρώο.
Δεν βρήκα φωτογραφίες του, τίποτα.
Τότε μ' έβγαλαν απ' την υπόθεση και μ' έστειλαν στην κακοποίηση παιδιών.
Δεν γινόταν να μην πάω. Ήμουν κάπως θυμωμένη.
Οπότε, η υπόθεση πάγωσε.
Ήταν κρίμα που οι επικεφαλής της Ειδικής Ομάδας
έβαλαν την Ίρμα σε άλλη υπόθεση.
Αλλά μην ξεχνάτε ότι το 1989
τα ποσοστά εγκληματικότητας είχαν αυξηθεί δραματικά,
και οι πόροι μας είχαν σχεδόν εξαντληθεί.
Δεν ξέχασα ποτέ το όνομα "Ματίας".
Όταν η αρχιφύλακας ΜακΛόκλιν μού είπε
ότι εκείνος ήταν που σκότωσε…
Όταν μου είπε ότι εκείνος σκότωσε τη μητέρα μπροστά στα παιδιά της,
ένιωσα απαίσια.
Κι ένιωθα απαίσια για πολλά χρόνια ακόμα.
Πάντα τους σκεφτόμουν.
Αν τον είχα συλλάβει τότε, όλα θα ήταν πολύ διαφορετικά.
Δεν θα είχε επιτεθεί σ' εκείνα τα θύματα.
Τα παιδιά δεν θα έχαναν τη μητέρα τους.
Αυτό με πείραζε περισσότερο.
Ξέρετε…
Οι υποθέσεις με παιδιά
βαραίνουν πολύ τους ντετέκτιβ.
Η Ίρμα, κατά τη γνώμη μου,
είναι απ' τις καλύτερες ντετέκτιβ.
Ενδιαφερόταν πραγματικά γι' αυτό που έκανε.
Ο άντρας που βλέπετε
λέγεται ότι είναι βιαστής και ψυχρός δολοφόνος.
Ο 18χρονος Ματίας Ρέγιες.
Όταν πήγα στο γραφείο εκείνη τη μέρα,
μου έδειξαν τη φωτογραφία του.
Όταν την είδα, είπα "Αυτός είναι; Τον ξέρω!"
Τον ήξερα από μικρό παιδί.
Δούλευε κοντά στο 23ο Τμήμα.
Εδώ ο Ρέγιες σέρβιρε καφέ
στους αστυνομικούς της περιοχής.
Είναι πολύ καλό παιδί. Απ' τα καλύτερα.
Ήμουν στο 23ο Τμήμα απ' το 1982 ως το 1987.
Οπότε, τον έβλεπα συνέχεια.
Δεν ήξερα το όνομά του.
Ήταν το παιδί που δούλευε στο παντοπωλείο.
Σκέφτηκα "Μισό λεπτό.
Σίγουρα πήγα τον Κάρλος και τον Τόνι εκεί
για τις καραμέλες.
Εκείνος έλειπε τότε, αλλά και πάλι.
Με πειράζει.
Μάθαμε απ' την Ίρμα Ριβέρα
ότι θεωρούσαν τον Ματίας Ρέγιες
πιθανό δράστη και σε άλλη υπόθεση.
Αλλά δυστυχώς, το θύμα είχε φύγει απ' τη Νέα Υόρκη,
και δεν καταφέραμε να τη βρούμε.
Το 1989 ξεκίνησε κυρίως η χρήση της τεχνολογίας DNA.
Καταθέσαμε δείγματα DNA απ' τους τρεις βιασμούς
κι απ' τον βιασμό και την ανθρωποκτονία της Λούρδες
στο FBI.
Όλα τα δείγματα ταίριαζαν με αυτό του Ματίας Ρέγιες.
Οπότε, ο Ματίας Ρέγιες αποφάσισε να δηλώσει ένοχος.
Η ανακοίνωση της ποινής ήταν επίσης επεισοδιακή.
Ο Ρέγιες ξέσπασε την οργή του στον δικηγόρο του.
Του επιτέθηκε στο δικαστήριο.
Ποιος κάνει κάτι τέτοιο; Πώς σαμποτάρεις έτσι την κατάστασή σου;
Αλλά δεν έλεγχε τη βία του.
Καταδικάστηκε σε 33ετή φυλάκιση.
Στο τέλος, του δόθηκε η επιλογή για αναστολή.
Μπορούσε ν' αποφυλακιστεί.
Οπότε, πώς μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου,
ενώ εκείνος μπορεί ν' αποφυλακιστεί;
Γιατί;
Τότε πιστεύαμε ότι ήταν το τέλος
των εγκλημάτων που είχε διαπράξει ο Ματίας Ρέγιες.
Αλλά αργότερα θα μαθαίναμε
ότι είχε διαπράξει κι άλλα εγκλήματα
τα οποία δεν γνωρίζαμε τότε.
Το 2002, ο Ματίας Ρέγιες τηλεφώνησε στην εισαγγελία
και ήθελε να μιλήσει σε κάποιον
για να δώσει κάποιες πληροφορίες.
Ομολόγησε ένας άντρας ονόματι Ματίας Ρέγιες.
Ισχυρίζεται ότι μόνος του επιτέθηκε
τη γυναίκα στο Σέντραλ Παρκ το 1989.
Την πλησίασα από πίσω
και τη χτύπησα στο κεφάλι.
Την έσυρα στους θάμνους.
Εκεί τη βίασα.
Ο Ματίας Ρέγιες ισχυρίστηκε ότι είχε σχέση
με την υπόθεση του 1989 στο Σέντραλ Παρκ.
Συνηθίζεται να επικαλούνται μια υπόθεση με τόση δημοσιότητα,
είτε έχουν ανάμειξη είτε όχι.
Το ασυνήθιστο εδώ ήταν ότι είπε πως έδρασε μόνος του.
Όταν ομολόγησε ο Ματίας Ρέγιες
και είπε ότι μόνο εκείνος
ήταν υπεύθυνος για τον βιασμό της Τρίσα Μάιλι στο Σέντραλ Παρκ,
πέντε νεαροί είχαν καταδικαστεί
και εξέτιαν πολυετείς ποινές φυλάκισης γι' αυτό το έγκλημα.
Πάντα έλεγαν ότι ήταν αθώοι
και το επαναλάμβαναν με κάθε ευκαιρία.
Για την ακρίβεια, ο ένας απ' αυτούς, ο Κόρι Γουάιζ,
συνάντησε τον Ρέγιες στη φυλακή
και διαπληκτίστηκαν.
Ίσως γι' αυτό να ομολόγησε ο Ρέγιες.
Στο τέλος, η Αστυνομία της Νέας Υόρκης
όρισε ερευνητική ομάδα μ' εμένα επικεφαλής,
για να εξετάσουμε τον ρόλο του Ρέγιες
στην υπόθεση του Σέντραλ Παρκ.
Ξέραμε ότι υπήρχε άγνωστο DNA σ' εκείνη την υπόθεση.
Δεν είχε ταυτοποιηθεί.
Συνέλεξαν δείγματα DNA απ' τον Ματίας Ρέγιες
και τα σύγκριναν.
Ο Ματίας Ρέγιες αναμφισβήτητα βίασε
την Πατρίσια Μάιλι στο Σέντραλ Παρκ.
Ήταν δικό του το DNA που συλλέχθηκε
όταν εκείνη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.
Μακάρι να είχαμε μια βάση δεδομένων με δείγματα DNA
το 1989, το 1990 και το 1991.
Έτσι θα είχαμε συνδέσει όλες τις υποθέσεις.
Δεν καταδικάζονται απλώς οι ένοχοι.
Δικαιώνονται οι αθώοι.
Εφόσον πλέον μάθαμε ότι το άγνωστο DNA ανήκει στον Ματίας Ρέγιες,
κι εφόσον λέει ότι έδρασε μόνος,
άρθηκαν οι ποινές των πέντε νεαρών,
και δικαίως.
Κέρδισε ο λαός. Αυτό πρέπει να μας μείνει.
Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΕΝΩΝ
Δυστυχώς, αυτό θα είναι ένα μελανό σημείο
στις σχέσεις της Αστυνομίας με τους μαύρους πολίτες,
για πολλά χρόνια.
Χάρηκα για τους πέντε νεαρούς που είχαν κατηγορηθεί άδικα,
αλλά εμένα δεν με βοήθησε.
Απλώς επανέφερε στην επιφάνεια συναισθήματα και αναμνήσεις.
-Επιτέθηκες στη γυναίκα στο Σέντραλ Παρκ; -Ναι.
Είδα την εκπομπή και σκέφτηκα "Τι;"
Σε φάση… "Τι σκατά;"
Όταν το παρελθόν επανέρχεται στην επιφάνεια,
είναι σαν να σου λέει η ζωή "Ξέρεις κάτι;
Πάντα θα υπάρχει αυτό,
και δεν θα μπορέσεις ποτέ να κάνεις νέα αρχή".
Μ' έπιασε και πάλι θυμός.
Η αδικία των Πέντε του Σέντραλ Παρκ
έπρεπε να διορθωθεί,
αλλά έτσι αδικημένα ήταν
και όλα τα θύματα του Ματίας Ρέγιες.
Οπότε, το 2019, έγραψα ένα άρθρο για το The Cut,
το "Πριν και Μετά το Σέντραλ Παρκ".
Μίλησα με τα παιδιά της Λούρδες,
αλλά και με τις τρεις γυναίκες
για τους βιασμούς των οποίων είχε καταδικαστεί ο Ρέγιες.
Ήταν τα άτομα που είχε παραλείψει η ιστορία
που τώρα αναφέρεται συνολικά ως "η υπόθεση του Σέντραλ Παρκ".
Η ιστορία της έπρεπε να ειπωθεί.
Τι καλύτερο απ' το να ειπωθεί μέσα απ' τα παιδιά της;
Απλώς…
Την ευχαριστώ για ό,τι έκανε για μένα.
Πάντα θα νιώθω άσχημα που δεν είδε
πόσο υπέροχη γυναίκα ήταν η μαμά.
Όσα μου έχουν πει τα αδέρφια μου…
Ήταν εκπληκτικός άνθρωπος.
Άσχετα απ' το αν είναι εδώ μαζί μου,
νιώθω ότι με καθοδηγεί.
Όλο αυτό συνέβη το 1989.
Σε ό,τι άθλημα κι αν έπαιζα, αυτόν τον αριθμό φορούσα.
Ως φόρο τιμής για τη μαμά μου.
Νιώθω
ότι βρέθηκε στον δρόμο μου
για να με οδηγήσει σε κάτι πιο σημαντικό.
Μ' έμαθε να εκτιμώ τη μόρφωση
και να δίνω το καλό παράδειγμα.
Κι αυτό έκανα.
Ελπίζω να μάθω αυτές τις αρχές και στα παιδιά μου.
Ένιωθα τύψεις.
Πέρασα τη φάση του θυμού και…
Κατηγορούσα τον εαυτό μου και τους άλλους.
Μου έχει κάνει μεγάλη ζημιά, γιατί…
Μου κατέστρεφε την ψυχή.
Κάποιες υποθέσεις μάς στοιχειώνουν.
Η υπόθεση της Λούρδες Γκονζάλεζ με στοίχειωνε για πολλά χρόνια.
Γεια, Κάρλος.
Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.
Λυπάμαι πολύ.
Ήθελα πολύ να γνωρίσω τον Κάρλος.
Αυτή η υπόθεση με βασάνιζε.
Τον ήξερα κι από άλλη υπόθεση.
Σου ζητώ συγγνώμη.
Αν τον είχα πιάσει, δεν θα γινόταν αυτό.
Δεν θύμωσα ποτέ μαζί της.
Δεν ήθελα ποτέ να βασανίζεται έτσι.
Μόνο με τον Ρέγιες θυμώνω.
-Σωστά. -Ο Ρέγιες αξίζει…
Του αξίζει μόνο δυστυχία.
Μην του δίνεις αυτήν τη δύναμη.
Η ζωή μου είναι ένα χάλι.
Μπαινοβγαίνω στη φυλακή.
Για τι κακουργήματα;
Τρεις φορές για οπλοκατοχή.
Εντάξει.
Μια ανθρωποκτονία.
Έγινα θύμα της παρανομίας.
Πάντα υπάρχει κάποια κόντρα.
Και πάντα υπάρχουν αντίποινα.
Μεγάλωσα θέλοντας να καταστρέψω
ό,τι καταστρέφει την οικογένειά μου.
Είναι φαύλος κύκλος.
Είσαι νέος ακόμα. Μπορείς να καταφέρεις πολλά.
Η μαμά σου ήθελε να μεγαλώσεις όμορφα.
Τώρα πρέπει να την τιμήσεις
και να έχεις μια αξιοπρεπή ζωή.
Ναι.
Προσπαθώ ακόμα να βελτιωθώ.
Το παλεύω ακόμα.
Κάνω προσπάθειες για να γίνω καλύτερος.
Το αξίζει η μαμά μου.
Ήξερα ότι υπήρχαν δύο ακόμα θύματα που επέζησαν απ' τους βιασμούς.
Αλλά δεν γνωριστήκαμε, δεν μιλήσαμε.
Τους έγραψα ένα γράμμα.
"Το περάσαμε όλες μας, κι είναι τρομερό,
αλλά θα μας βοηθούσε να στηρίξουμε η μία την άλλη.
Μόνο εμείς ξέρουμε και καταλαβαίνουμε τι περάσαμε".
-Γεια! -Γεια!
Συναντηθήκαμε.
Βρισκόμαστε συχνά κατά καιρούς.
Κάθε χρόνο εκείνη τη μέρα,
έλεγα "Ξέχνα τι μέρα είναι. Ξέχνα τι έγινε.
Συνέχισε τη ζωή σου. Ξέχνα το".
Πέρυσι σκέφτηκα "Γιατί;"
Έκανα πάρτι με τους φίλους μου με θέμα "Άντε γαμήσου, ζω ακόμα".
-Αλήθεια! -Φοβερό!
Εγώ, η Μελίσα κι η Μεγκ είμαστε φίλες.
Μας ενώνει αυτή η φρικτή εμπειρία,
αλλά μας ενώνει και η αγάπη.
Σκέφτηκα "Κι εκείνες οι κοπέλες πέρασαν το ίδιο μ' εμένα".
-Ναι. -"Πρέπει να γίνουμε φίλες".
Η γνωριμία μας τα άλλαξε όλα.
Ναι.
Νιώθω πολύ τυχερή που τις έχω.
Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εκείνες.
Η Λούρδες είναι σαν εμάς.
Είναι μαχήτρια.
Τη σκέφτομαι πολύ συχνά.
Συμπονώ πολύ κι εκείνη και την οικογένειά της.
Η Λούρδες δεν είναι πια εδώ.
Θέλαμε να τιμήσουμε εκείνη και την οικογένειά της,
να πούμε ότι δεν ξεχνάμε ποτέ τη Λούρδες.
Θέλω ο κόσμος να μάθει για εκείνη,
να δει ότι δεν ήταν απλώς μια υποσημείωση.
Η Λούρδες ήταν σημαντική.
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΚΡΟΑΣΗ ΤΟΥ ΡΕΓΙΕΣ ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ
ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 2026.
ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ.
ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ,
Ο ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ
ΓΙΑ ΚΑΒΓΑ ΣΕ ΜΠΑΡ ΤΟΥ ΝΤΕΝΒΕΡ ΤΟ 2021
ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΙΝΗ ΠΕΝΤΑΕΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ.
ΑΝ ΕΣΕΙΣ Ή ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΤΕ ΕΧΕΤΕ ΚΑΚΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ,
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΕΣ ΣΤΟ WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Δεν το περίμενε ποτέ ούτε η Αστυνομία ούτε η ίδια η Νέα Υόρκη.
Τρέξτε!
Πηγαίνουμε στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1.
Η θεία μου δούλευε στον Βόρειο Πύργο.
"Πώς θ' ανέβω για να τη βγάλω από κει;"
Το δεύτερο κτίριο καίγεται!
Ο 78ος όροφος είχε πάρει φωτιά. Δεν ήξερα πώς να βγω.
Να πάρει!
Ο πύργος θα πέσει!
Ο υπαστυνόμος μού είπε
"Τρέξε, γαμώτο!"
Φύγετε από δω!
Είδα πολλούς τραυματιοφορείς.
"Θα ξαναμπούμε στο κτίριο".
"Πρέπει να βγάλουμε τον κόσμο".
Σκέφτηκα "Θα μείνω. Δεν θα με κάνει ρεζίλι ο πυροσβέστης".
Η 11η Σεπτεμβρίου με βοήθησε να συνηθίσω τη μυρωδιά του θανάτου.
Μαθαίνεις πόσο αντέχεις.
Μαθαίνεις πώς να συνεργάζεσαι.
Δεν πέθανες. Πιάσε δουλειά.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη ηθίσω τη μυρωδιά του θανάτου.