WEBVTT

00:00:06.089 --> 00:00:07.716 align:center
(บนเกาะแมนแฮตทัน)

00:00:07.799 --> 00:00:10.927 align:center
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย
ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)

00:00:11.011 --> 00:00:13.138 align:center
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)

00:00:13.221 --> 00:00:16.433 align:center
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม
ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)

00:00:16.516 --> 00:00:20.311 align:center
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)

00:00:36.369 --> 00:00:39.789 align:center
นายธนาคารวอลล์สตรีท
ที่ไปวิ่งเป็นประจำในเซ็นทรัลพาร์ก

00:00:39.873 --> 00:00:41.082 align:center
ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

00:00:41.166 --> 00:00:42.917 align:center
ตำรวจกล่าวว่าเธอถูกทิ้งให้นอนรอความตาย

00:00:43.001 --> 00:00:47.338 align:center
เมื่อเดือนเมษายนปี 1989
เรามีคดีดัง นักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

00:00:47.422 --> 00:00:50.050 align:center
คดีนั้นเป็นคดีใหญ่ เพราะที่นั่นคือเซ็นทรัลพาร์ก

00:00:50.133 --> 00:00:53.011 align:center
และเพราะความโหดร้ายของการก่อเหตุด้วย

00:00:53.094 --> 00:00:56.639 align:center
ผู้บาดเจ็บในคดีนั้น
ทริชา ไมลี่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ

00:00:56.723 --> 00:00:58.058 align:center
เธอถูกทิ้งให้นอนรอความตาย

00:00:58.141 --> 00:01:01.728 align:center
เธอถูกทำร้ายสาหัสจนอาการโคม่า

00:01:01.811 --> 00:01:04.522 align:center
คดีนี้สร้างความรู้สึกหวาดกลัวถึงขีดสุดเลยจริงๆ

00:01:04.606 --> 00:01:07.067 align:center
ตำรวจเชื่อว่าแก๊งคนร้ายเข้าเผชิญหน้ากับเธอที่นี่

00:01:07.150 --> 00:01:10.070 align:center
แล้วฉุดเธอเข้าป่าไปประมาณ 60 เมตร

00:01:10.153 --> 00:01:11.613 align:center
คนเราเป็นอะไรกันไปหมด

00:01:11.696 --> 00:01:14.240 align:center
ฉันไม่มีวันมาวิ่งที่นี่ตอนกลางคืนเด็ดขาด

00:01:14.324 --> 00:01:17.243 align:center
ดูเหมือนกรมตำรวจนิวยอร์กจะคุมไม่อยู่แล้ว

00:01:17.911 --> 00:01:21.748 align:center
เมื่อปี 1989
ยาเสพติดกับความรุนแรงไปถึงระดับที่

00:01:21.831 --> 00:01:24.542 align:center
ผมไม่เคยเจอมาก่อนเลย
ในอาชีพการงานก่อนหน้านั้น

00:01:24.626 --> 00:01:27.504 align:center
ฉันจำได้ว่านอนอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ แล้วกลัวมาก

00:01:27.587 --> 00:01:28.588 align:center
ฉันอยู่คนเดียว

00:01:28.671 --> 00:01:30.840 align:center
ฉันเคยเข้านอนโดยซุกปืนไว้ใต้หมอน

00:01:30.924 --> 00:01:33.927 align:center
ฉันถูกปล้นแปดครั้ง ถูกทำร้ายสามครั้ง

00:01:34.010 --> 00:01:37.472 align:center
ประชาชนอยากได้ทางออก

00:01:37.555 --> 00:01:40.016 align:center
ของปัญหาที่ดูจะเป็น
วิกฤตอาชญากรรมที่เกินจะแก้ไข

00:01:40.100 --> 00:01:42.727 align:center
แล้วก็ต้องการจะแก้แค้น

00:01:42.811 --> 00:01:45.855 align:center
ก็เลยมีการผลักดันครั้งใหญ่ให้แก้ปัญหานี้โดยเร็ว

00:01:47.023 --> 00:01:49.150 align:center
เด็กหนุ่มห้าคนถูกนำตัวเข้ามา

00:01:49.234 --> 00:01:51.820 align:center
เด็กกลุ่มนี้ถูกจับกุมและตั้งข้อหาข่มขืน

00:01:51.903 --> 00:01:54.781 align:center
เด็กพวกนี้ได้ฉายาว่า "ห้าโจ๋เซ็นทรัลพาร์ก"

00:01:54.864 --> 00:01:58.952 align:center
ความแตกต่างระหว่าง
ผู้หญิงร่ำรวยวัยสาวผมบลอนด์ผิวขาว

00:01:59.035 --> 00:02:01.746 align:center
กับกลุ่มชายหนุ่มผิวสี ทั้งคนดำและเชื้อสายละติน

00:02:01.830 --> 00:02:05.458 align:center
ที่อยู่ในสวนสาธารณะ
แล้วตกเป็นเป้าสงสัยในความผิดนี้ทันที

00:02:05.542 --> 00:02:10.171 align:center
มันกระตุ้นประเด็นเรื่อง
ชาติพันธุ์กับอคติได้แรงมากๆ

00:02:11.005 --> 00:02:14.008 align:center
สุดท้าย ชายหนุ่มทั้งห้าคนก็ต้องความผิด

00:02:14.092 --> 00:02:16.678 align:center
ข้อหาล่วงละเมิดทางเพศทริชา ไมลี่

00:02:16.761 --> 00:02:20.890 align:center
แต่ก็มีคนที่สงสัย
ว่าความยุติธรรมบังเกิดจริงหรือเปล่า

00:02:20.974 --> 00:02:24.185 align:center
ไม่มีหลักฐานทางกายภาพ
ที่จะเอาผิดเด็กคนไหนในกลุ่มนี้ได้เลย

00:02:24.269 --> 00:02:26.437 align:center
โจรข่มขืนอาจจะยังลอยนวลอยู่

00:02:26.521 --> 00:02:28.648 align:center
ที่เคยก่อเหตุแล้ว หรืออาจเตรียมจะก่อเหตุซ้ำอีก

00:02:28.731 --> 00:02:31.609 align:center
(กระแสหวาดกลัวเซ็นทรัลพาร์กกลับมาอีกครั้ง)

00:02:31.693 --> 00:02:35.905 align:center
แต่คดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
ไม่ได้เริ่มจากทริชา ไมลี่

00:02:39.242 --> 00:02:44.205 align:center
ยังมีเหยื่อรายอื่นที่ไม่เคยมีใครรู้

00:02:44.289 --> 00:02:45.874 align:center
เรื่องราวของพวกเธอก็ควรถูกเล่า

00:02:47.041 --> 00:02:48.334 align:center
โอเค เริ่มอัดทุกอย่างได้

00:02:55.800 --> 00:02:58.720 align:center
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ
ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้

00:03:00.638 --> 00:03:03.850 align:center
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว
คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา

00:03:04.767 --> 00:03:08.730 align:center
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด

00:03:09.564 --> 00:03:11.691 align:center
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก

00:03:12.650 --> 00:03:13.902 align:center
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

00:03:15.737 --> 00:03:17.655 align:center
เราอยากสืบหาความจริง

00:03:17.739 --> 00:03:19.115 align:center
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน

00:03:19.866 --> 00:03:22.785 align:center
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน

00:03:23.703 --> 00:03:27.081 align:center
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก

00:03:29.375 --> 00:03:30.210 align:center
หน่วยนี้เท่านั้น

00:03:31.252 --> 00:03:34.923 align:center
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม
นิวยอร์ก)

00:03:38.134 --> 00:03:44.807 align:center
(วันที่ 14 มิถุนายน ปี 1989
2 เดือนหลังเกิดเหตุนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก)

00:03:45.725 --> 00:03:47.393 align:center
(17.30 น.)

00:03:47.477 --> 00:03:48.853 align:center
ตอนนั้นผมเจ็ดขวบ

00:03:50.521 --> 00:03:52.690 align:center
แม่สั่งอาหารจีนให้เรา

00:03:54.108 --> 00:03:55.735 align:center
เราได้ยินเสียงเคาะประตู

00:03:58.321 --> 00:04:02.784 align:center
แล้วผมก็คิดว่าอาหารจีนมาส่ง

00:04:04.244 --> 00:04:07.247 align:center
เราเปิดประตู แล้วก็เจอผู้ชายคนหนึ่ง

00:04:08.122 --> 00:04:11.960 align:center
เขาถามหาผู้ดูแลอาคาร
เราก็บอกไปว่าผู้ดูแลอาคารไม่อยู่

00:04:13.753 --> 00:04:14.963 align:center
แล้วเขาก็เดินเข้ามาเอง

00:04:15.880 --> 00:04:18.049 align:center
เขาผลักผมแล้วปิดประตู

00:04:18.925 --> 00:04:20.468 align:center
แล้วเขาก็สั่งให้เอาเงินให้เขา

00:04:21.052 --> 00:04:25.556 align:center
แม่ผมก็จะเอาเครื่องเพชรกับเงินที่มีให้

00:04:25.640 --> 00:04:28.768 align:center
ตอนนั้นแม่อุ้มน้องสาวผม อะแมนด้า
ที่ยังแบเบาะอยู่

00:04:30.311 --> 00:04:33.940 align:center
เขาท่าทีก้าวร้าว ผมดูออกเลยว่าแม่กลัว

00:04:34.023 --> 00:04:37.443 align:center
แล้วเราก็เริ่มร้องไห้

00:04:38.027 --> 00:04:40.488 align:center
เรางงว่าเกิดอะไรขึ้น

00:04:41.406 --> 00:04:42.407 align:center
เขาจับแม่

00:04:43.366 --> 00:04:44.367 align:center
แล้วเขาก็ถามว่า

00:04:46.244 --> 00:04:47.870 align:center
"จะเอาตาหรือลูกไว้"

00:04:48.997 --> 00:04:50.873 align:center
เขาบังคับให้แม่เลือก

00:04:52.083 --> 00:04:55.795 align:center
แม่ก็เลยเลือก
แล้วนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอแม่

00:05:05.138 --> 00:05:09.350 align:center
ผมเป็นอดีตผู้กองกรมตำรวจนิวยอร์ก
ทำงานอยู่ 31 ปี

00:05:09.934 --> 00:05:11.686 align:center
ผมอยากเข้าเรียนที่เวสต์พอยต์

00:05:11.769 --> 00:05:14.647 align:center
แต่เพราะผมสอบเคมีมัธยมปลาย
ได้แค่ 40 คะแนน

00:05:14.731 --> 00:05:16.065 align:center
ผมเลยได้มาเป็นตำรวจ

00:05:17.233 --> 00:05:18.443 align:center
นั่นเป็นทางเลือกที่สอง

00:05:20.236 --> 00:05:23.323 align:center
เมื่อฤดูร้อนปี 1989 ผมเป็นผู้บัญชาการ

00:05:23.406 --> 00:05:26.117 align:center
ของหน่วยสืบสวนที่ห้า แมนแฮตทันเหนือ

00:05:26.993 --> 00:05:30.496 align:center
ผมกำลังจะไปกินมื้อค่ำ แล้วเพจเจอร์ก็ดังขึ้น

00:05:30.580 --> 00:05:34.334 align:center
ศูนย์กระจายกำลังบอกว่า
"กัปตัน มีคดีฆาตกรรมที่ถนน 97 ตะวันออก"

00:05:35.293 --> 00:05:36.627 align:center
อวสานมื้อค่ำเลย

00:05:39.172 --> 00:05:41.174 align:center
ผมไปยังที่เกิดเหตุ

00:05:42.675 --> 00:05:44.886 align:center
ผู้ตายถูกข่มขืนและถูกแทง

00:05:45.762 --> 00:05:48.264 align:center
เธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเซนต์ลุค

00:05:48.348 --> 00:05:51.434 align:center
หมอเข้าไปรักษา แต่เธอเสียชีวิตระหว่างทาง

00:05:52.268 --> 00:05:55.813 align:center
เราระบุตัวผู้ตายได้ คือลอร์เดส กอนซาเลซ

00:05:55.897 --> 00:05:59.233 align:center
แม่ลูกสาม อายุ 24 ปี

00:06:02.945 --> 00:06:05.531 align:center
มีเลือดที่ผนัง ที่พื้น

00:06:06.949 --> 00:06:08.951 align:center
กับบนที่นอนในห้องนอนห้องหนึ่ง

00:06:10.703 --> 00:06:14.874 align:center
เรามองหามีดเปื้อนเลือด แต่ก็ไม่เจออะไรเลย

00:06:14.957 --> 00:06:20.129 align:center
เราค้นอะพาร์ตเมนต์
ห้องนอน ทางเดิน ลานหน้าตึก

00:06:20.213 --> 00:06:21.547 align:center
ผลคือไม่พบอะไรเลย

00:06:28.971 --> 00:06:32.725 align:center
ตอนเธอถูกทำร้าย
ลอร์เดสอยู่ในอะพาร์ตเมนต์คนเดียว

00:06:32.809 --> 00:06:34.811 align:center
กับลูกชายสองคน กับเด็กทารกอีกคน

00:06:34.894 --> 00:06:39.190 align:center
คู่ชีวิตของเธอที่เป็นผู้ดูแลอาคารของตึกนั้น

00:06:39.273 --> 00:06:41.359 align:center
ไปที่เดอะบรองซ์

00:06:41.442 --> 00:06:45.780 align:center
พอเขากลับมาบ้าน เราก็แจ้งเขาว่าเกิดอะไรขึ้น

00:06:48.491 --> 00:06:49.700 align:center
เขาช็อกไปเลย

00:06:49.784 --> 00:06:51.869 align:center
เราเห็นชัดเลยว่าเขาตัวสั่น

00:06:52.453 --> 00:06:56.165 align:center
แต่การถูกแทงหลายแผล
มันก็เป็นเหตุบันดาลโทสะ

00:06:56.249 --> 00:06:58.418 align:center
เราก็จะสงสัยคู่ชีวิตด้วย

00:06:59.210 --> 00:07:01.212 align:center
พวกเขาทะเลาะกัน มีปากเสียงกันหรือเปล่า

00:07:01.921 --> 00:07:03.589 align:center
สายสืบสอบปากคำเขา

00:07:03.673 --> 00:07:06.843 align:center
แล้วก็สรุปได้ว่าเขายืนยันที่อยู่ได้

00:07:06.926 --> 00:07:09.804 align:center
ระบุเวลาได้ ก็เลยตัดเขาออกได้

00:07:12.723 --> 00:07:14.684 align:center
โทนี่บอกผมว่าแม่ไม่กลับมาแล้ว

00:07:15.601 --> 00:07:17.019 align:center
ผมไม่เข้าใจ

00:07:18.354 --> 00:07:19.814 align:center
"คุณหมายถึงยังไง แม่ไม่กลับมาแล้ว"

00:07:21.899 --> 00:07:24.444 align:center
ผมจำได้ว่าคาร์ลอสร้องไห้

00:07:24.527 --> 00:07:27.071 align:center
เขาหายใจแรง แล้วก็เจ็บปวด

00:07:28.489 --> 00:07:31.492 align:center
แม่ผมเป็นคนที่รักคนอื่น

00:07:31.576 --> 00:07:34.120 align:center
แม่มีผมตั้งแต่ยังเด็กมากๆ

00:07:34.203 --> 00:07:35.955 align:center
อายุประมาณ 18

00:07:36.038 --> 00:07:37.415 align:center
ผมจำรอยยิ้มของแม่ได้

00:07:37.498 --> 00:07:39.584 align:center
ผมจำเสียงหัวเราะของแม่ได้

00:07:40.376 --> 00:07:41.669 align:center
ผมชอบที่ได้อยู่กับแม่

00:07:42.503 --> 00:07:43.796 align:center
แม่นำความสุขมาให้ผม

00:07:45.756 --> 00:07:49.302 align:center
ผมรู้สึกว่าแม่เป็นนางฟ้า
ที่เข้ามาในชีวิตพ่อตอนนั้น

00:07:49.385 --> 00:07:52.638 align:center
เพื่อช่วยให้เราจัดระเบียบชีวิต และอยู่ด้วยกันได้

00:07:53.723 --> 00:07:57.643 align:center
ผมมาอยู่กับแม่ตอนหกขวบ ปรับตัวง่ายมาก

00:07:59.228 --> 00:08:01.939 align:center
คาร์ลอสเป็นรูมเมตผม เป็นพี่ชายผมด้วย

00:08:02.648 --> 00:08:06.027 align:center
ช่วงที่อยู่ด้วยกัน เราทำทุกอย่างด้วยกัน

00:08:07.278 --> 00:08:09.447 align:center
แม่ปฏิบัติกับโทนี่เหมือนลูกตัวเอง

00:08:10.406 --> 00:08:14.368 align:center
ผมจำตอนแม่ท้องอะแมนด้าได้

00:08:14.452 --> 00:08:15.995 align:center
ผมกับคาร์ลอสตื่นเต้นเลย

00:08:16.746 --> 00:08:18.414 align:center
เราแสดงความรักกับแม่เยอะมาก

00:08:19.832 --> 00:08:22.752 align:center
แม่อยู่กับเราคนใดคนหนึ่งเสมอ

00:08:22.835 --> 00:08:26.088 align:center
มันเป็นลักษณะของครอบครัวเรา

00:08:26.172 --> 00:08:30.426 align:center
น่าเศร้าที่มันถูกพรากไปแทบจะทันทีที่เกิดขึ้น

00:08:37.350 --> 00:08:42.271 align:center
สายสืบเออร์มา ริเวรา
เป็นสายสืบชั้นยอดด้านคดีผู้เสียหายพิเศษ

00:08:43.189 --> 00:08:45.858 align:center
สำหรับเด็กๆ เธอเป็นเหมือนแม่

00:08:45.942 --> 00:08:48.986 align:center
ซึ่งช่วยในการสอบถามข้อมูลจากเด็กได้

00:08:49.612 --> 00:08:53.199 align:center
ฉันได้รับสายที่สำนักงาน เรียกตัวไปที่เขต 23

00:08:53.282 --> 00:08:56.077 align:center
เพราะที่นั่นมีเด็กสองคนที่อยากให้ฉันสอบปากคำ

00:08:57.662 --> 00:08:58.746 align:center
ฉันเข้าไปในห้อง

00:08:58.829 --> 00:09:01.999 align:center
ฉันเห็นเด็กผู้ชายน่ารักสองคน
ผมสีเข้ม เชื้อสายฮิสแปนิก

00:09:02.083 --> 00:09:04.001 align:center
เด็กๆ ท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย

00:09:04.085 --> 00:09:06.087 align:center
ก่อนที่เราจะสอบปากคำเด็ก

00:09:06.170 --> 00:09:07.547 align:center
ที่เจอประสบการณ์แบบนี้มา

00:09:07.630 --> 00:09:11.467 align:center
ความคิดหลักของฉันก็คือ
พยายามดูว่าจะถามข้อมูลจากเด็กได้มากแค่ไหน

00:09:11.551 --> 00:09:15.388 align:center
แต่ต้องทำแบบช้ามากๆ ห้ามรีบร้อน

00:09:16.847 --> 00:09:17.848 align:center
ฉันก็เลยออกจากโรงพัก

00:09:17.932 --> 00:09:21.435 align:center
พาเด็กไปที่ร้านขายของ
ที่ถนนสาย 102 เลยเธิร์ดอะเวนิวไป

00:09:22.728 --> 00:09:26.190 align:center
ฉันซื้อขนมกับน้ำให้ แล้วก็พาเด็กๆ กลับโรงพัก

00:09:26.774 --> 00:09:30.027 align:center
แล้วฉันก็ใช้เวลาอยู่กับเด็กๆ
ฉันสอบปากคำเด็กแต่ละคนแยกกัน

00:09:31.153 --> 00:09:35.283 align:center
ที่สถานีตำรวจ
ผมก็เล่าไปตามจริงว่าเกิดอะไรขึ้น

00:09:37.660 --> 00:09:39.495 align:center
คนร้ายยื่นคำขาดกับแม่

00:09:39.579 --> 00:09:43.416 align:center
เขาบอกว่า "จะเอาตาหรือลูกไว้"

00:09:44.584 --> 00:09:45.751 align:center
"จะเอาตาหรือลูกไว้"

00:09:45.835 --> 00:09:48.879 align:center
ฉันไม่เคยได้ยินผู้ก่อเหตุคนไหน
พูดแบบนี้มาก่อนเลย

00:09:51.507 --> 00:09:52.508 align:center
แม่บอกเขาว่า

00:09:54.176 --> 00:09:55.303 align:center
"อย่าทำลูกฉัน"

00:09:56.596 --> 00:09:59.599 align:center
แล้วแม่ก็บอกให้ผมกับคาร์ลอส

00:09:59.682 --> 00:10:03.853 align:center
พาอะแมนด้าเข้าห้องไป

00:10:03.936 --> 00:10:06.522 align:center
อะแมนด้านอนหนุนหมอนอยู่ในตู้เสื้อผ้า

00:10:06.606 --> 00:10:12.278 align:center
ผมกับโทนี่หมอบอยู่กับพื้น มองไปที่ประตู

00:10:13.529 --> 00:10:16.490 align:center
แม่กับคนร้ายเข้าห้องแม่ไป
แล้วเราก็ได้ยินทุกอย่าง

00:10:18.367 --> 00:10:19.910 align:center
พวกเรากอดกันไว้

00:10:19.994 --> 00:10:23.706 align:center
เรารอให้แม่ออกมารับ

00:10:25.708 --> 00:10:27.918 align:center
หรือไม่ก็รอให้คนร้ายเข้ามา

00:10:30.379 --> 00:10:31.964 align:center
ผมจำเสียงฝีเท้าได้

00:10:33.007 --> 00:10:34.216 align:center
ตอนเขาเดิน

00:10:35.301 --> 00:10:36.344 align:center
แล้วก็ออกไป

00:10:38.179 --> 00:10:42.016 align:center
ตอนแม่ตะโกนเรียกชื่อเรา
ผมจำได้ว่าเปิดประตูออกไป

00:10:42.099 --> 00:10:45.645 align:center
แล้วก็เห็นแม่อยู่ในทางเดินยาวที่อะพาร์ตเมนต์

00:10:45.728 --> 00:10:48.689 align:center
นอนจมกองเลือดอยู่ บอกให้เราตามคนมาช่วย

00:10:50.232 --> 00:10:52.443 align:center
พอมองย้อนกลับไปแล้ว

00:10:52.526 --> 00:10:53.861 align:center
แม่ยอมอาสาตัวเอง

00:10:55.988 --> 00:10:57.239 align:center
ยอมเสียสละ

00:10:58.783 --> 00:11:00.117 align:center
แม่ไม่ได้ลังเลเลย

00:11:05.331 --> 00:11:09.085 align:center
เด็กพวกนี้เพิ่งได้เห็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
ที่ใครคนหนึ่งจะได้เห็น

00:11:09.168 --> 00:11:12.588 align:center
มันทำลายความใสซื่อของพวกเขาในพริบตา

00:11:14.090 --> 00:11:15.925 align:center
พวกเด็กๆ บรรยายรูปพรรณสัณฐาน

00:11:16.008 --> 00:11:19.387 align:center
ให้กับช่างสเก็ตช์ภาพของกรมตำรวจนิวยอร์ก

00:11:19.470 --> 00:11:23.057 align:center
ทำให้สายสืบพอจะเห็นภาพ
ว่าผู้ก่อเหตุอาจจะหน้าตาเป็นยังไง

00:11:23.140 --> 00:11:25.768 align:center
ผมจำสีผิวเขาได้ชัดเจน

00:11:26.435 --> 00:11:28.062 align:center
เขาเป็นคนผิวเข้ม

00:11:28.145 --> 00:11:29.563 align:center
ผมเขาเป็นทรงเกรียน

00:11:30.189 --> 00:11:35.569 align:center
เด็กบรรยายชายชาวฮิสแปนิก
สูงประมาณ 173 ผิวเข้ม

00:11:35.653 --> 00:11:38.823 align:center
เขาใส่เสื้อลายสีน้ำเงิน ผมทรงเกรียน

00:11:39.824 --> 00:11:41.742 align:center
สิ่งที่เขาทำกับเด็กๆ เหล่านี้

00:11:41.826 --> 00:11:45.079 align:center
นั่นเด็กนะ แล้วนั่นก็แม่ของเด็ก มันเลวร้ายมาก

00:11:45.746 --> 00:11:47.623 align:center
หมอนี่มันสวะของแท้เลย

00:11:50.584 --> 00:11:52.378 align:center
(วันที่ 15 มิถุนายน ปี 1989
1 วันหลังเหตุฆาตกรรม)

00:11:52.461 --> 00:11:56.841 align:center
วันนี้มีเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับคดีฆาตกรรม
กับการตามล่าตัวฆาตกรอันตราย

00:11:56.924 --> 00:12:00.678 align:center
เธอเป็นคนดีมากๆ
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอตายแล้ว

00:12:03.180 --> 00:12:04.932 align:center
รายงานชันสูตรบอกว่า

00:12:05.015 --> 00:12:08.978 align:center
ลอร์เดส กอนซาเลซถูกแทงเก้าแผล ถูกข่มขืน

00:12:09.061 --> 00:12:10.646 align:center
แล้วเธอก็ท้องได้หกสัปดาห์

00:12:11.480 --> 00:12:14.233 align:center
พอได้ยินว่าเธอท้อง ฉันยิ่งรู้สึกแย่

00:12:14.316 --> 00:12:16.861 align:center
เพราะรู้ว่ามีเด็กอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้อง

00:12:16.944 --> 00:12:19.488 align:center
นายกเทศมนตรีคอช
เสนอรางวัลนำจับ 10,000 ดอลลาร์

00:12:19.572 --> 00:12:22.241 align:center
เพื่อพยายามจับกุมชายผู้ฆ่าหญิงท้อง

00:12:22.324 --> 00:12:24.118 align:center
นี่คือฆาตกรโรคจิต

00:12:24.201 --> 00:12:27.288 align:center
เราจะใช้ตำรวจทุกนายในกรมตำรวจ

00:12:27.371 --> 00:12:29.957 align:center
ออกไปตามหาเขา และมีรางวัลนำจับด้วย

00:12:30.040 --> 00:12:33.043 align:center
ระหว่างเหตุการณ์เมื่อวาน
คนร้ายถามหาผู้ดูแลอาคาร

00:12:33.711 --> 00:12:36.464 align:center
คนร้ายใส่เสื้อลายน้ำเงินขาว

00:12:36.547 --> 00:12:38.507 align:center
เราจัดแถลงข่าว

00:12:38.591 --> 00:12:42.887 align:center
เพื่อให้สาธารณชนรู้ว่า
คนร้ายหน้าตาเป็นยังไง และคอยเฝ้าระวัง

00:12:43.554 --> 00:12:46.223 align:center
อย่างที่สองคือหวังว่าจะเจอพยาน

00:12:46.307 --> 00:12:50.060 align:center
เด็กได้ยินคำพูดที่จับใจความได้ว่า

00:12:50.770 --> 00:12:52.396 align:center
"จะเอาตาหรือลูกไว้"

00:12:52.480 --> 00:12:55.775 align:center
ตอนฉันได้ดูข่าวเกี่ยวกับลอร์เดส

00:12:55.858 --> 00:12:59.403 align:center
ได้ยินว่าคนร้ายพูดอะไรกับเธอ ได้ฟังสถานการณ์

00:12:59.487 --> 00:13:01.113 align:center
มันฟังดูคุ้นมากๆ

00:13:01.197 --> 00:13:03.574 align:center
ฉันได้ยินประมาณว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"

00:13:04.408 --> 00:13:05.367 align:center
ฉันโยงได้ทันทีเลย

00:13:05.451 --> 00:13:08.621 align:center
ฉันบอกว่า "พระเจ้า ไอ้สารเลวนั่น
คนเดียวกันนี่แหละ"

00:13:10.414 --> 00:13:14.084 align:center
ในหน่วยอาชญากรรมทางเพศ
เราเจอคดีหนึ่งเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน

00:13:14.168 --> 00:13:17.797 align:center
ที่วิธีการก่อเหตุเหมือนกับคดีลอร์เดส กอนซาเลซ

00:13:18.380 --> 00:13:20.049 align:center
และได้พูดกับผู้เสียหาย

00:13:20.883 --> 00:13:23.803 align:center
อยู่ๆ ก็มีตำรวจหน่วยใหม่มาสอบปากคำฉัน

00:13:23.886 --> 00:13:27.681 align:center
แล้วก็ให้ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดอีกครั้ง

00:13:27.765 --> 00:13:30.142 align:center
เล่ารายละเอียดที่เจ็บปวด

00:13:30.851 --> 00:13:33.312 align:center
(วันที่ 11 มิถุนายน ปี 1989
3 วันก่อนเหตุฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ)

00:13:33.395 --> 00:13:34.897 align:center
ฉันเป็นเด็กสาวจากบรุกลิน

00:13:35.523 --> 00:13:39.485 align:center
ฉันเข้ามาอยู่ในเมือง ทำงานหลังเลิกเรียน

00:13:40.736 --> 00:13:43.364 align:center
วันนั้นเป็นวันที่อากาศดี
ในเดือนมิถุนายน ฉันมีความสุข

00:13:44.198 --> 00:13:45.783 align:center
ฉันไปเดินเล่นที่เซ็นทรัลพาร์ก

00:13:46.408 --> 00:13:50.329 align:center
คดีทำร้ายนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก ฉันก็เห็นในข่าว

00:13:50.412 --> 00:13:53.290 align:center
ฉันอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ มันลงข่าวไปทั่ว

00:13:53.374 --> 00:13:55.584 align:center
มันทำให้ผู้คนหวาดกลัว

00:13:55.668 --> 00:13:57.962 align:center
วันเกิดเหตุ ฉันจำได้เลย

00:13:58.045 --> 00:14:01.257 align:center
ฉันระแวงแล้วก็กังวล
พยายามระวังตัวให้ปลอดภัย

00:14:03.050 --> 00:14:05.261 align:center
ฉันไม่รู้เลยว่ามีคนจ้องมองฉันอยู่

00:14:06.804 --> 00:14:08.013 align:center
ตามฉันกลับมาที่บ้าน

00:14:09.765 --> 00:14:10.975 align:center
กดออด

00:14:11.642 --> 00:14:15.938 align:center
เขาบอกว่าเป็นลูกผู้ดูแลอาคาร มาซ่อมห้อง

00:14:16.605 --> 00:14:19.316 align:center
ฉันใสซื่อมาก ฉันเปิดประตูให้เขาเฉยเลย

00:14:20.734 --> 00:14:21.819 align:center
เขาเข้ามา

00:14:23.028 --> 00:14:26.866 align:center
เสร็จแล้วเขาก็ล็อกประตู ฉันก็แบบ "อ้าว"

00:14:29.326 --> 00:14:30.327 align:center
ฉันขัดขืน

00:14:31.120 --> 00:14:33.414 align:center
เขาชกหน้าฉันจนจมูกหัก

00:14:33.497 --> 00:14:36.375 align:center
แล้วฉันก็หยุดขัดขืนโดยสิ้นเชิงเลย

00:14:40.379 --> 00:14:42.047 align:center
ฉันระวังตัวมากๆ

00:14:42.131 --> 00:14:45.467 align:center
เพราะฉันดูออกเลยว่าเขาเป็นบ้า

00:14:45.551 --> 00:14:48.971 align:center
ฉันทำการถอดวิญญาณ
แบบที่เราจะลอยออกมาจากร่าง

00:14:49.054 --> 00:14:50.723 align:center
ถอดวิญญาณออกมา แล้วก็มองลงมา

00:14:53.225 --> 00:14:55.895 align:center
ช่วงหนึ่งหลังข่มขืนเสร็จ

00:14:56.937 --> 00:14:59.273 align:center
เขาก็บอกว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"

00:14:59.356 --> 00:15:02.067 align:center
ฉันก็บอก "ไม่ ฉันต้องใช้ตา"

00:15:02.151 --> 00:15:04.695 align:center
เขาพยายามจะแทงหน้าฉัน

00:15:04.778 --> 00:15:06.739 align:center
โชคดีที่มีดมันไม่ใหญ่มาก

00:15:06.822 --> 00:15:10.242 align:center
เลยได้แค่แผลมีดเจาะบนหน้าที่ต้องเย็บ

00:15:11.035 --> 00:15:13.704 align:center
ฉันคิดว่าชีวิตเขามีแต่ความรุนแรง

00:15:13.787 --> 00:15:15.164 align:center
มันสนุกสำหรับเขา

00:15:17.499 --> 00:15:21.545 align:center
ฉันอยู่บนพื้นห้องน้ำ นอนขดตัวเหมือนเด็กทารก

00:15:21.629 --> 00:15:25.341 align:center
แล้วเขาก็เอาเงิน
กับเครื่องประดับทุกอย่างของฉันไป

00:15:25.424 --> 00:15:26.508 align:center
แล้วก็ปิดประตู

00:15:30.137 --> 00:15:34.183 align:center
แล้วฉันก็บอกกับตัวเอง "ตอนนี้เรารู้สึกด้านชา"

00:15:34.266 --> 00:15:37.645 align:center
"พรุ่งนี้เราจะรู้สึกแตกสลาย"

00:15:37.728 --> 00:15:40.064 align:center
"เรื่องนี้จะทำลายเรา"

00:15:43.275 --> 00:15:44.276 align:center
แล้วมันก็จริง

00:15:45.653 --> 00:15:47.780 align:center
การตามล่าคนร้ายเริ่มขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ

00:15:47.863 --> 00:15:49.573 align:center
ตำรวจกล่าวว่าได้รูปพรรณสัณฐานชัดเจน

00:15:49.657 --> 00:15:52.409 align:center
ของชายที่เชื่อว่าเป็นคนฆ่าลอร์เดส กอนซาเลซ

00:15:52.493 --> 00:15:54.370 align:center
และบอกว่าอาจเป็นชายคนเดียวกัน

00:15:54.453 --> 00:15:58.666 align:center
ที่ก่อเหตุแทงผู้หญิงเมื่อวันอาทิตย์ก่อน
ในอะพาร์ตเมนต์ของเธอที่ถนน 116 ตะวันออก

00:15:58.749 --> 00:15:59.833 align:center
เธอรอดชีวิตมาได้

00:15:59.917 --> 00:16:02.044 align:center
ความคล้ายกันอย่างหนึ่งของสองคดีนี้

00:16:02.127 --> 00:16:05.422 align:center
ตำรวจกล่าวว่าคือการที่
ผู้ต้องสงสัยหมกมุ่นกับดวงตาของเหยื่อ

00:16:06.090 --> 00:16:10.844 align:center
ผมรู้ว่าผมเจอโจรข่มขืน
ที่มีวิธีการก่อเหตุซ้ำๆ เดิมๆ

00:16:10.928 --> 00:16:16.141 align:center
ใช้อาวุธเดิม พูดเรื่องเดิม หาเหยื่อด้วยวิธีเดิม

00:16:16.725 --> 00:16:19.478 align:center
พวกเธอเป็นหญิงสาววัย 20 เศษๆ

00:16:19.561 --> 00:16:23.357 align:center
แต่เหยื่อรายที่สองถูกข่มขืนแล้วฆ่า

00:16:23.440 --> 00:16:25.150 align:center
(วันที่ 14 มิถุนายน
ลอร์เดส - ฆาตกรรม)

00:16:27.903 --> 00:16:30.572 align:center
เพื่อนและครอบครัว
ของลอร์เดส กอนซาเลซ วัย 24 ปี

00:16:30.656 --> 00:16:32.282 align:center
มาร่วมกันไว้อาลัยให้เธอในวันนี้

00:16:34.702 --> 00:16:36.078 align:center
ผมจำงานศพแม่ได้

00:16:36.161 --> 00:16:42.042 align:center
ผมจำได้ชัดเลยว่าคนไปกันเต็มโบสถ์

00:16:44.920 --> 00:16:48.007 align:center
หลังจากนั้น ผมก็จำได้ว่า
ไม่ค่อยได้คุยกับคาร์ลอสแล้ว

00:16:48.590 --> 00:16:50.509 align:center
ตอนนั้นเราแยกกันไปแล้ว

00:16:54.221 --> 00:16:57.307 align:center
ผมว่าทางออกง่ายๆ

00:16:57.391 --> 00:17:01.186 align:center
คือคาร์ลอสไปอยู่กับครอบครัวแม่แท้ๆ ของเขา

00:17:01.270 --> 00:17:03.188 align:center
ส่วนผมก็อยู่กับพ่อ

00:17:05.024 --> 00:17:08.694 align:center
พวกผู้ใหญ่ไม่รู้ว่าใครจะดูแลผม

00:17:08.777 --> 00:17:12.197 align:center
ผมว่าไม่มีใครอยากรับผิดชอบดูแลผมหรอก

00:17:12.823 --> 00:17:13.907 align:center
ผมรู้สึกได้เลยนะ

00:17:15.451 --> 00:17:19.204 align:center
การย้ายบ้านไปเรื่อยๆ มันยากสำหรับผม

00:17:24.168 --> 00:17:26.378 align:center
ผมไม่ค่อยเข้าใจการตัดสินใจ

00:17:26.462 --> 00:17:29.590 align:center
ให้น้องสาวผมไปอยู่เปอร์โตริโกกับย่าเลย

00:17:30.924 --> 00:17:34.303 align:center
ฉันว่าพ่อคงไม่ได้อยู่ในสภาพที่เหมาะสม

00:17:35.095 --> 00:17:37.097 align:center
ที่จะเลี้ยงฉัน ที่ยังแบเบาะ

00:17:39.892 --> 00:17:42.561 align:center
คาร์ลอสเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม
เราทำทุกอย่างด้วยกัน

00:17:43.729 --> 00:17:47.691 align:center
ถ้าเราติดต่อกันได้ คุยกันได้ ถึงแม้เราจะยังเด็ก

00:17:48.692 --> 00:17:51.528 align:center
เราก็คงจะมีระบบสนับสนุน

00:17:53.280 --> 00:17:55.074 align:center
จากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

00:17:55.908 --> 00:17:57.910 align:center
ผมรู้สึกว่าไม่มีใครปกป้องผมอีกเลย

00:17:58.869 --> 00:18:01.830 align:center
คนเดียวที่ผมรู้สึกว่าปกป้องผมก็คือพวกแม่ๆ

00:18:06.752 --> 00:18:09.338 align:center
(วันที่ 19 กรกฎาคม ปี 1989
1 เดือนหลังเหตุฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ)

00:18:09.421 --> 00:18:13.300 align:center
วันที่ 19 กรกฎาคม ช่วงบ่าย
ในหน่วยอาชญากรรมทางเพศ

00:18:14.426 --> 00:18:19.431 align:center
เราได้รับสายจากโรงพักเขต 19
ว่าเกิดเหตุข่มขืนอีกคดี

00:18:19.515 --> 00:18:20.349 align:center
(เซ็นทรัลพาร์ก)

00:18:20.432 --> 00:18:24.770 align:center
คดีข่มขืนนี้เกิดที่แยกสาย 95 ตัดแมดิสัน
ใกล้กับเซ็นทรัลพาร์ก

00:18:24.853 --> 00:18:25.938 align:center
(บ้านผู้เสียหาย)

00:18:26.021 --> 00:18:30.692 align:center
เราไปที่โรงพยาบาล ไปสอบปากคำผู้เสียหาย

00:18:31.944 --> 00:18:34.321 align:center
เธอถูกทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง

00:18:34.404 --> 00:18:37.366 align:center
เธอมีแผลที่หน้า มีแผลที่ขา

00:18:38.951 --> 00:18:40.786 align:center
เราก็เลยไม่กดดัน

00:18:41.954 --> 00:18:45.249 align:center
ผมไปที่หน่วยอาชญากรรมทางเพศ
เพราะที่นั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่

00:18:45.332 --> 00:18:48.377 align:center
ที่เราจะสร้างความแตกต่างในชีวิตคนได้จริงๆ

00:18:48.460 --> 00:18:50.754 align:center
ผมอยากอยู่ข้างๆ คอยช่วยเหลือผู้เสียหาย

00:18:52.756 --> 00:18:56.009 align:center
ฉันโตมาในนิวยอร์กซิตี

00:18:56.093 --> 00:18:58.554 align:center
แล้วฉันก็ได้ฟังเรื่องความรุนแรงมาเยอะ

00:18:59.596 --> 00:19:03.016 align:center
มันค่อนข้างเป็นเรื่องธรรมดาในนิวยอร์ก

00:19:03.684 --> 00:19:04.977 align:center
เวลาไม่ได้เกิดกับเรา

00:19:06.145 --> 00:19:12.067 align:center
ฉันเพิ่งอายุครบ 20 แล้วฉันก็เข้าเรียนศิลปะ

00:19:13.569 --> 00:19:15.779 align:center
ฉันกำลังกลับบ้าน

00:19:18.782 --> 00:19:20.409 align:center
ฉันขึ้นลิฟต์มา

00:19:21.660 --> 00:19:22.661 align:center
แล้ว…

00:19:23.537 --> 00:19:26.790 align:center
ฉันก็มายืนที่หน้าประตูห้องอะพาร์ตเมนต์

00:19:26.874 --> 00:19:28.375 align:center
กุญแจอยู่ในมือ

00:19:28.917 --> 00:19:30.752 align:center
ฉันได้ยินเสียงคนเดินมา

00:19:33.213 --> 00:19:35.174 align:center
เสียงหายใจเขาแปลกๆ

00:19:35.257 --> 00:19:39.011 align:center
มันดังแล้วก็ถี่มาก

00:19:40.304 --> 00:19:43.348 align:center
คนคนนี้เดินผ่านฉันไป

00:19:43.432 --> 00:19:47.227 align:center
แล้วก็ขึ้นไปอีกหนึ่งชั้น แล้วลงมาใหม่

00:19:47.853 --> 00:19:49.813 align:center
ฉันก็ถาม "คุณจะไปไหนเหรอคะ"

00:19:49.897 --> 00:19:55.360 align:center
ตอนนั้นเขาก็ถือมีดเข้ามาหาฉัน

00:19:56.737 --> 00:19:59.615 align:center
แล้วบอกว่า "ฉันแค่อยากคุยกับเธอ"

00:20:01.033 --> 00:20:05.370 align:center
เขาเอามีดจ่อท้ายทอยฉัน

00:20:08.290 --> 00:20:10.292 align:center
ฉันเลยเปิดห้องให้เขา

00:20:12.836 --> 00:20:14.796 align:center
แล้วเขาก็บอกว่า "ถอดเสื้อผ้าออก"

00:20:16.131 --> 00:20:19.676 align:center
ฉันรู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาตอบสนองในตัว

00:20:19.760 --> 00:20:24.306 align:center
ฉันรู้ว่าฉันต้องใจเย็นๆ

00:20:24.389 --> 00:20:26.725 align:center
แล้วก็ใช้วิธีการอ่อนโยน

00:20:27.559 --> 00:20:30.395 align:center
เพื่อให้รอดไปได้

00:20:34.650 --> 00:20:37.027 align:center
พอมันจบลง

00:20:37.986 --> 00:20:41.657 align:center
เขาก็ดึงโทรศัพท์จนสายหลุด

00:20:42.991 --> 00:20:44.201 align:center
เขามัดฉันไว้

00:20:45.118 --> 00:20:47.412 align:center
ตอนนั้นเขาก็ถามว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"

00:20:49.373 --> 00:20:52.960 align:center
แล้วเขาก็ไปหยิบมีดมา

00:20:53.043 --> 00:20:55.879 align:center
แล้วเริ่มกรีดที่เหนือและใต้…

00:20:57.506 --> 00:20:58.799 align:center
ตาฉัน แล้ว…

00:21:05.806 --> 00:21:08.976 align:center
ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว

00:21:09.935 --> 00:21:13.146 align:center
โชคดีที่เขาลุกขึ้น

00:21:14.231 --> 00:21:16.024 align:center
แล้วก็เดินออกจากห้องไป

00:21:17.901 --> 00:21:22.447 align:center
ฉันอยากลืมว่าฉันไม่ได้สู้กลับ

00:21:24.825 --> 00:21:26.451 align:center
ปฏิกิริยาตอบสนองโดยธรรมชาติ

00:21:27.369 --> 00:21:28.829 align:center
ที่ต้องยอมโดนแบบนั้น

00:21:28.912 --> 00:21:32.249 align:center
เป็นการเสียสละที่…

00:21:32.332 --> 00:21:35.585 align:center
ฉันไม่เคยเยียวยาได้เลย

00:21:35.669 --> 00:21:39.756 align:center
มันมีอาการมาตลอด

00:21:43.260 --> 00:21:45.470 align:center
(ยินดีต้อนรับสู่โรงพักเขต 20
กรมตำรวจนิวยอร์ก)

00:21:45.554 --> 00:21:47.723 align:center
เราไม่มีทางมั่นใจได้ว่าเป็นคนเดียวกัน

00:21:47.806 --> 00:21:51.351 align:center
แต่ยิ่งผมได้รับข้อมูลจากผู้แจ้งความ

00:21:52.144 --> 00:21:55.439 align:center
ผมก็ยิ่งได้รู้ว่าเราอาจจะเจอแบบแผนแล้ว

00:21:55.522 --> 00:21:58.734 align:center
เราเจอวิธีการก่อเหตุแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

00:21:58.817 --> 00:22:03.822 align:center
ผู้ก่อเหตุบุกเข้าอะพาร์ตเมนต์
ข่มขืน กระทำชำเรา ปล้นทรัพย์

00:22:03.905 --> 00:22:06.158 align:center
แล้วบอกว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"

00:22:06.241 --> 00:22:08.493 align:center
แล้วเขาก็อยู่ในพื้นที่เดิม

00:22:09.828 --> 00:22:12.247 align:center
อาชญากรจะหาสิ่งที่ทำแล้วได้ผล

00:22:12.956 --> 00:22:14.458 align:center
เคยได้ผลครั้งหนึ่ง มันก็จะได้ผลอีก

00:22:15.208 --> 00:22:17.252 align:center
ผมรู้ว่าผมเจอโจรข่มขืนที่มีแบบแผน

00:22:17.336 --> 00:22:20.505 align:center
ผมพยายามไม่เอางานเข้าบ้าน

00:22:20.589 --> 00:22:22.883 align:center
แต่โจรข่มขืนต่อเนื่องลอยนวลอยู่

00:22:22.966 --> 00:22:26.094 align:center
เราเป็นห่วงครอบครัว เป็นห่วงลูก

00:22:26.178 --> 00:22:30.015 align:center
เราคอยพร่ำสอนครอบครัวเสมอว่าให้ระวังตัว

00:22:30.098 --> 00:22:32.851 align:center
ภรรยา เราก็บอกเธอตลอดเวลรา

00:22:32.934 --> 00:22:35.937 align:center
"อย่าเปิดประตูจนกว่าจะรู้ว่าใครมา"

00:22:36.021 --> 00:22:39.274 align:center
ระวังตัวมากจนเกินเหตุ นึกออกไหม

00:22:40.192 --> 00:22:41.902 align:center
สิ่งที่เรากังวลที่สุดในตอนนั้น

00:22:41.985 --> 00:22:44.613 align:center
คือผู้ก่อเหตุรายนี้จะลงมืออีกครั้ง

00:22:44.696 --> 00:22:46.740 align:center
แล้วเราจะเจอคดีฆาตกรรมอีกคดี
คดีข่มขืนอีกคดี

00:22:46.823 --> 00:22:48.492 align:center
คดีเป็นข่าว

00:22:48.575 --> 00:22:50.952 align:center
ภาพสเก็ตช์ก็ติดไปทั่วทั้งละแวก

00:22:51.036 --> 00:22:54.164 align:center
เราไปเคาะประตู
แจ้งคนในหลายๆ ตึกว่าเกิดอะไรขึ้น

00:22:54.247 --> 00:22:57.334 align:center
เผื่อจะมีใครเห็นเหตุการณ์
หรือใครจำคนในภาพสเก็ตช์ได้

00:22:57.417 --> 00:23:01.755 align:center
ตำรวจได้จัดตั้งสายด่วน
รับแจ้งทุกเบาะแสเกี่ยวกับคดีเหล่านี้

00:23:01.838 --> 00:23:04.841 align:center
เราเปิดสายด่วนรับแจ้งเบาะแส
เดี๋ยวก็มีคนโทรเข้ามา

00:23:04.925 --> 00:23:08.637 align:center
"มีคนอยู่ถัดไปสองห้อง ตรงกับรูปพรรณสัณฐาน"

00:23:08.720 --> 00:23:11.973 align:center
"ผมไม่เคยไว้ใจเขาเลย เขาดูแปลกๆ"

00:23:12.057 --> 00:23:16.103 align:center
หรือ "ผมเห็นเขาใช้มีดพกปอกส้มเมื่อวันก่อน"

00:23:19.523 --> 00:23:22.067 align:center
เราต้องตามทุกเบาะแสที่ได้รับ

00:23:23.026 --> 00:23:25.821 align:center
โชคร้ายที่ในคดีนี้ ไม่มีเบาะแสไหนเจออะไรเลย

00:23:27.864 --> 00:23:30.534 align:center
ฉันรู้ว่ามีผู้หญิงถูกข่มขืน
ทั้งในนิวยอร์กและทั่วประเทศ

00:23:30.617 --> 00:23:31.868 align:center
ฉันรู้ว่ามีเรื่องนี้เกิดขึ้น

00:23:33.703 --> 00:23:35.747 align:center
แต่ฉันก็ไม่ได้จมอยู่กับมัน

00:23:35.831 --> 00:23:37.416 align:center
เราแค่พยายามใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง

00:23:38.250 --> 00:23:40.043 align:center
เราคิดว่าเหตุจะเกิดตอนกลางคืน

00:23:40.127 --> 00:23:43.380 align:center
หรือในย่านที่ไม่ค่อยปลอดภัย อะไรต่างๆ

00:23:43.463 --> 00:23:45.382 align:center
แต่บ่ายวันนั้นอากาศดีมาก

00:23:46.091 --> 00:23:49.052 align:center
เราไม่คิดเลยว่าจะเกิดเหตุขึ้นตอนนั้น

00:23:50.262 --> 00:23:52.681 align:center
ฉันย้ายมาที่นิวยอร์กเพื่อมาเรียนแฟชั่น

00:23:53.473 --> 00:23:57.102 align:center
ตอนนั้นเป็นช่วงบ่ายวันอาทิตย์
ฉันได้ยินเสียงคนมาเคาะประตู

00:23:58.353 --> 00:24:01.022 align:center
ฉันเปิดประตู แล้วเขาก็เอามือจับหน้าฉันแบบนี้

00:24:01.106 --> 00:24:02.274 align:center
แล้วก็ผลักฉันถอยกลับมา

00:24:04.109 --> 00:24:08.238 align:center
เรารู้สึกถึงความโมโหได้เลย
เรารู้เลยว่าเขาเก็บกดความเดือดดาลไว้

00:24:09.573 --> 00:24:12.200 align:center
เขาข่มขืนฉัน น่าจะสองรอบ แล้วฉันก็…

00:24:12.284 --> 00:24:15.662 align:center
ความทรงจำส่วนหนึ่งมันเลือนรางไป

00:24:15.745 --> 00:24:17.789 align:center
หรือสูญหายไป หรือถูกปิดตายไว้

00:24:19.833 --> 00:24:22.794 align:center
เขาอยากได้บัตรธนาคารกับเงินฉันด้วย

00:24:23.503 --> 00:24:25.213 align:center
เขาบอกว่า "ฉันไม่ไว้ใจเธอ"

00:24:25.297 --> 00:24:27.674 align:center
"ฉันต้องมัดเธอไว้ ไม่งั้นก็ฆ่าเธอซะ"

00:24:27.757 --> 00:24:29.176 align:center
ฉันบอกว่า "เดี๋ยวฉันเอาผ้าพันคอให้"

00:24:29.259 --> 00:24:32.637 align:center
ฉันก็เลยเดินไปที่ประตู เพื่อไปหยิบผ้าพันคอ

00:24:33.430 --> 00:24:36.725 align:center
มันเป็นอะพาร์ตเมนต์แบบสตูดิโอห้องเล็กๆ
แต่เขาปล่อยให้ฉันห่างตัวได้

00:24:36.808 --> 00:24:38.810 align:center
ซึ่งมันยาก เพราะเขาคอยคุมฉันอยู่

00:24:40.020 --> 00:24:43.273 align:center
เสียงในหัวฉันบอกว่า "หนีไป"

00:24:43.356 --> 00:24:45.692 align:center
"เธอมีโอกาสเดียว หนีไปซะ"

00:24:47.027 --> 00:24:48.236 align:center
ฉันวิ่งออกมา ร้องโวยวาย

00:24:48.320 --> 00:24:50.363 align:center
เขาตามหลังมาแค่เอื้อม

00:24:50.989 --> 00:24:53.575 align:center
ฉันวิ่งไปเจอผู้ดูแลอาคาร
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไร

00:24:53.658 --> 00:24:56.703 align:center
"ฉันถูกข่มขืน เขาตามฉันมา"
หรืออะไรประมาณนั้น

00:24:57.662 --> 00:25:00.290 align:center
ผู้ดูแลอาคารจับเขาได้ แล้วก็มีอีกคนมาจับเขา

00:25:00.957 --> 00:25:02.459 align:center
แล้วคุมตัวไว้ให้ตำรวจมาจับไป

00:25:08.632 --> 00:25:12.302 align:center
เราได้รับแจ้งว่าตำรวจในเครื่องแบบ
จับกุมผู้ก่อเหตุได้

00:25:13.887 --> 00:25:15.805 align:center
เขาบอกชื่อ มาทิอัส เรเยส

00:25:16.765 --> 00:25:21.436 align:center
ยังไม่ทันถามหรือสั่งอะไรเลย
เขาก็บอกว่า "ผมทำเอง"

00:25:22.270 --> 00:25:27.567 align:center
เขาอายุ 18 ปี เป็นคนเงียบๆ สูง 178 ผิวเข้ม

00:25:27.651 --> 00:25:30.862 align:center
พอสายสืบได้สอบปากคำเขา ก็รู้ได้ว่า

00:25:30.946 --> 00:25:35.283 align:center
นี่อาจจะเป็นผู้ก่อเหตุข่มขืนและฆาตกรรมคดีก่อนๆ

00:25:35.367 --> 00:25:37.244 align:center
เราก็เลยเรียกอัยการเขตมา

00:25:37.869 --> 00:25:41.581 align:center
ตำรวจเริ่มจะเห็นแบบแผนเป็นรูปเป็นร่าง

00:25:41.665 --> 00:25:44.501 align:center
เขาอาจจะมีส่วนกับคดีฆาตกรรม

00:25:44.584 --> 00:25:46.545 align:center
ทุกคดีมีหญิงสาว

00:25:46.628 --> 00:25:49.673 align:center
ทุกคดีมีการหลอกล่อหรือการผลักประตู

00:25:51.383 --> 00:25:54.636 align:center
ทุกคดีเกิดขึ้นภายในรัศมี 20 ช่วงตึก

00:25:54.719 --> 00:25:58.932 align:center
ทุกคดีมีการใช้มีด ปล้นทรัพย์ และข่มขืน

00:26:01.726 --> 00:26:05.272 align:center
ตำรวจอยากให้ฉันรีบไปที่โรงพักเพื่อไปชี้ตัว

00:26:05.355 --> 00:26:07.857 align:center
ไปดูคนยืนเรียงกัน ตำรวจบอกแค่นั้น

00:26:08.608 --> 00:26:10.777 align:center
มองแวบเดียวฉันก็รู้เลยว่าใคร

00:26:11.611 --> 00:26:13.196 align:center
ฉันกลัวจนตัวสั่น

00:26:13.280 --> 00:26:15.448 align:center
มันเป็นปฏิกิริยาจากภายใน

00:26:15.532 --> 00:26:18.159 align:center
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือคนร้าย

00:26:19.494 --> 00:26:20.495 align:center
ไม่ต้องสงสัยเลย

00:26:21.746 --> 00:26:24.791 align:center
ฉันจำตอนที่ทราบข่าวว่าเขาถูกจับได้

00:26:24.874 --> 00:26:28.837 align:center
ฉันต้องไปหาตำรวจสืบสวน

00:26:29.588 --> 00:26:32.090 align:center
การได้เห็นเขา มันก็ช็อก

00:26:33.633 --> 00:26:37.220 align:center
เขาใส่เสื้อตัวเดิมที่เคยใส่ตอนนั้น

00:26:37.304 --> 00:26:39.931 align:center
แล้วมันก็ชัดเจนมากๆ

00:26:40.015 --> 00:26:42.017 align:center
ฉันรู้เลยว่านั่นเขา

00:26:43.602 --> 00:26:46.730 align:center
เขาบอกสายสืบว่าเขาร่วมรักกับหญิงสาวเหล่านั้น

00:26:47.397 --> 00:26:49.149 align:center
เขาเป็นคนจิตป่วย

00:26:51.526 --> 00:26:54.613 align:center
เขาบอกว่าได้ก่อเหตุข่มขืนหลายครั้ง

00:26:54.696 --> 00:27:00.744 align:center
แต่เรเยสปฏิเสธว่าไม่มีส่วน
กับคดีฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ

00:27:01.328 --> 00:27:05.332 align:center
แล้วตอนนั้น เราก็เอาภาพสเก็ตช์ให้เรเยสดู

00:27:05.415 --> 00:27:10.962 align:center
ที่วาดขึ้นมาจากปากคำ
ของลูกลอร์เดส กอนซาเลซ

00:27:11.630 --> 00:27:14.424 align:center
มาทิอัสดูภาพ แล้วสายสืบก็ถามว่า

00:27:15.008 --> 00:27:16.009 align:center
"หน้าคุ้นๆ ไหม"

00:27:16.718 --> 00:27:19.054 align:center
มาทิอัสก็ตอบว่า "ใช่ หน้าเหมือนผมเลย"

00:27:19.804 --> 00:27:22.891 align:center
แล้วเขาก็มองหน้าสายสืบ
แล้วบอกว่า "ผมซวยแล้ว"

00:27:24.517 --> 00:27:27.187 align:center
มาทิอัส เรเยสเริ่มสารภาพ

00:27:27.270 --> 00:27:30.315 align:center
ในคดีฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ

00:27:31.983 --> 00:27:33.068 align:center
เรามีคำสารภาพเป็นวิดีโอ

00:27:34.027 --> 00:27:37.947 align:center
บางช่วงเขาก็บ่นโวยวาย โมโหมากๆ

00:27:38.031 --> 00:27:40.784 align:center
บางช่วงเขาก็สำนึกผิด

00:27:40.867 --> 00:27:43.203 align:center
เขากรีดร้องเรียก "แม่"

00:27:44.037 --> 00:27:46.790 align:center
ผู้หญิงก็กรีดร้องโวยวาย

00:27:46.873 --> 00:27:50.585 align:center
เขาบอกว่าลอร์เดส กอนซาเลซหยิบมีดขึ้นมา

00:27:50.669 --> 00:27:53.004 align:center
แต่เธอตัวสั่น เธอกลัว

00:27:53.755 --> 00:27:55.882 align:center
เขาบอกว่าเขาแย่งมีดจากเธอ

00:27:55.965 --> 00:27:57.926 align:center
นั่นคือวิธีที่เขาฆ่าเธอในเวลาต่อมา

00:27:59.511 --> 00:28:04.224 align:center
ตอนเกิดเหตุ ผมมีลูกวัยเก้าขวบกับหนึ่งขวบ

00:28:04.307 --> 00:28:08.019 align:center
ผมเลยเข้าใจความต้องการที่จะปกป้องลูก

00:28:08.603 --> 00:28:11.231 align:center
คุณต้องสงสารเธอนะ

00:28:11.314 --> 00:28:14.609 align:center
ความคิดที่ว่าใครคนหนึ่งถูกทำร้ายอย่างโหดเหี้ยม

00:28:14.693 --> 00:28:17.237 align:center
ถูกแทงเก้าแผล มันทำให้ผมคลื่นไส้

00:28:17.821 --> 00:28:22.325 align:center
มาทิอัส เรเยสเป็นคนที่อารมณ์ฉุนเฉียว

00:28:22.409 --> 00:28:23.743 align:center
เขาเป็นระเบิดเวลา

00:28:24.536 --> 00:28:28.581 align:center
เขาถูกตั้งข้อหาอย่างเป็นทางการ
ข่มขืนโดยเจตนาสี่กระทง

00:28:28.665 --> 00:28:30.542 align:center
กระทำชำเรา ลักทรัพย์

00:28:30.625 --> 00:28:32.961 align:center
และทำร้ายร่างกายด้วยอาวุธร้ายแรง

00:28:33.044 --> 00:28:34.796 align:center
กับฆาตกรรมอีกหนึ่งกระทง

00:28:34.879 --> 00:28:39.342 align:center
ข่าวท้องถิ่น มาทิอัส เรเยสวัย 18 ปี
ต้องข้อหาข่มขืนโหดหลายคดี

00:28:39.426 --> 00:28:42.679 align:center
ในฝั่งตะวันออกของแมนแฮตทัน
ซึ่งหนึ่งในนั้นจบลงด้วยการฆาตกรรม

00:28:43.513 --> 00:28:45.098 align:center
ตอนฉันเห็นว่าเขาฆ่าลอร์เดส

00:28:45.181 --> 00:28:49.602 align:center
นั่นแหละที่เจ็บปวดที่สุด
ตรงที่ฉันรอดตาย แล้วเธอไม่รอด

00:28:49.686 --> 00:28:52.105 align:center
(โจ๋ถูกจับคดีข่มขืน
ต้องสงสัยฆ่าแม่ลูกอ่อนอีสต์ไซด์)

00:28:52.188 --> 00:28:54.315 align:center
ผมจำได้ว่าได้เห็นข่าว

00:28:55.525 --> 00:28:59.404 align:center
แล้วก็รู้สึกโล่งใจ

00:29:00.447 --> 00:29:03.324 align:center
ผมจำได้ว่าเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์ว่าเขาถูกจับ

00:29:03.408 --> 00:29:04.576 align:center
ตอนที่ผมเห็นรูป

00:29:05.869 --> 00:29:06.870 align:center
ผมจำเขาได้เลย

00:29:09.038 --> 00:29:11.249 align:center
ผมรู้เลยว่านั่นแหละเขา

00:29:15.420 --> 00:29:18.089 align:center
ฉันได้รับสายจากจ่า เธอถามว่า

00:29:18.173 --> 00:29:22.218 align:center
"เออร์มา คุ้นชื่อมาทิอัส เรเยสบ้างไหม"

00:29:22.302 --> 00:29:23.136 align:center
ฉันก็ตอบ "คุ้นสิ"

00:29:24.095 --> 00:29:28.641 align:center
วันที่ 17 เมษายน ปี 1989
ฉันได้ชื่อเขาในกลุ่มผู้ต้องสงสัย

00:29:28.725 --> 00:29:31.102 align:center
ในคดีที่ฉันทำเกี่ยวกับเหตุข่มขืน

00:29:31.186 --> 00:29:34.856 align:center
ที่เกิดขึ้นในเซ็นทรัลพาร์ก
ถนนสาย 106 ฝั่งตะวันออก

00:29:34.939 --> 00:29:39.944 align:center
คดีของฉันในเซ็นทรัลพาร์ก
เกิดขึ้นสองวันก่อนหน้าคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

00:29:42.113 --> 00:29:44.866 align:center
เราสอบปากคำผู้เสียหาย
สิ่งหนึ่งที่เธอสังเกตเห็น

00:29:44.949 --> 00:29:47.410 align:center
คือเขามีแผลเย็บใหม่ใต้คาง

00:29:47.494 --> 00:29:48.328 align:center
(ฉุกเฉิน)

00:29:48.411 --> 00:29:49.954 align:center
ย้อนไปเมื่อปี 1989

00:29:50.038 --> 00:29:53.082 align:center
โรงพยาบาลหลายแห่งเคยมีบันทึกห้องฉุกเฉิน

00:29:53.166 --> 00:29:55.877 align:center
ใครเข้ามา เข้ามาด้วยอาการอะไร

00:29:55.960 --> 00:29:58.713 align:center
ดังนั้นเราก็เลยไปทุกโรงพยาบาล

00:29:58.797 --> 00:30:00.215 align:center
เราตรวจสอบบันทึก

00:30:00.298 --> 00:30:03.259 align:center
มีผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งเย็บแผลที่คางไป

00:30:03.343 --> 00:30:07.263 align:center
แล้วชื่อของคนไข้คนนั้นก็คือ "มาทิอัส เรเยส"

00:30:08.932 --> 00:30:11.976 align:center
ฉันตรวจสอบประวัติ
เขาไม่มีประวัติอาชญากรรมเลย

00:30:12.060 --> 00:30:14.813 align:center
เราไม่มีภาพถ่ายเขาในแฟ้มประวัติ
ไม่มีอะไรเลย

00:30:14.896 --> 00:30:19.275 align:center
แล้วหัวหน้าก็ถอดฉันออกจากคดี
ย้ายฉันไปอยู่หน่วยคดีทารุณเด็ก

00:30:21.361 --> 00:30:24.239 align:center
ฉันไม่มีทางเลือก ฉันก็เลยโมโหนิดหน่อย

00:30:24.781 --> 00:30:27.408 align:center
มันเหมือนคดีตายไปเฉยๆ

00:30:28.743 --> 00:30:31.871 align:center
มันน่าเสียดายที่ผู้บริหารหน่วยผู้เสียหายพิเศษ

00:30:31.955 --> 00:30:34.666 align:center
ถอดเออร์มาออกจากคดีแล้วย้ายเธอไปทำคดีอื่น

00:30:35.583 --> 00:30:38.753 align:center
แต่คุณต้องจำไว้ว่านี่คือปี 1989

00:30:38.837 --> 00:30:41.923 align:center
แล้วเราก็เจอคลื่นอาชญากรรมลูกใหญ่

00:30:42.006 --> 00:30:45.969 align:center
ที่ผลักดันทรัพยากรของเราจนถึงขีดจำกัด

00:30:47.470 --> 00:30:50.306 align:center
ชื่อมาทิอัสฝังอยู่ในหัวฉันมาตลอด

00:30:51.057 --> 00:30:53.893 align:center
ตอนจ่าแมคลัฟลินโทรหาฉันวันนั้น แล้วบอกฉันว่า

00:30:53.977 --> 00:30:55.728 align:center
นั่นคือคนที่ฆ่า…

00:31:01.734 --> 00:31:03.444 align:center
ตอนจ่าบอกว่าเขาเป็นคนร้าย

00:31:03.528 --> 00:31:05.613 align:center
ที่ฆ่าแม่คนนั้นต่อหน้าลูกเธอเอง

00:31:06.406 --> 00:31:07.991 align:center
ฉันรู้สึกแย่มากเลยนะ

00:31:09.409 --> 00:31:12.078 align:center
ฉันรู้สึกแย่ไปอีกนานหลายปีเลย

00:31:12.161 --> 00:31:13.580 align:center
ฉันคิดถึงพวกเขาอยู่เสมอ

00:31:18.710 --> 00:31:20.253 align:center
ถ้าฉันจับเขาได้ในคดีนั้น

00:31:20.336 --> 00:31:23.006 align:center
ฉันรู้ว่าหลายๆ อย่างจะต่างไปโดยสิ้นเชิง

00:31:23.089 --> 00:31:25.717 align:center
ผู้เสียหายรายอื่นๆ คงไม่ต้องตกเป็นเหยื่อ

00:31:25.800 --> 00:31:28.094 align:center
เด็กพวกนั้นก็คงไม่ต้องเสียแม่ไป

00:31:28.177 --> 00:31:30.471 align:center
นั่นคือจุดที่ฉันไม่สบายใจที่สุด

00:31:31.681 --> 00:31:32.682 align:center
นึกออกไหม

00:31:39.647 --> 00:31:41.900 align:center
คดีที่มีเด็กเข้ามาเกี่ยวข้อง

00:31:42.859 --> 00:31:44.193 align:center
มันทำใจยากสำหรับสายสืบ

00:31:44.986 --> 00:31:46.779 align:center
เออร์มา สำหรับผมนะ

00:31:46.863 --> 00:31:48.781 align:center
เป็นสายสืบที่เก่งที่สุดคนหนึ่งที่ผมเคยร่วมงานด้วย

00:31:49.449 --> 00:31:51.618 align:center
เธอใส่ใจกับสิ่งที่เธอทำจริงๆ

00:31:55.246 --> 00:31:59.792 align:center
นี่คือชายที่ตำรวจเชื่อว่า
เป็นโจรข่มขืนและฆาตกรเลือดเย็น

00:31:59.876 --> 00:32:01.586 align:center
มาทิอัส เรเยส วัย 18 ปี

00:32:04.047 --> 00:32:06.799 align:center
วันนั้นฉันเข้าไปทำงาน พอไปถึงสำนักงาน

00:32:06.883 --> 00:32:08.760 align:center
ฉันก็ได้เห็นรูปเขา

00:32:08.843 --> 00:32:11.888 align:center
พอเห็นรูป ฉันก็บอกเลย
"นั่นมาทิอัส เรเยสใช่ไหม ฉันรู้จักเขา"

00:32:11.971 --> 00:32:14.307 align:center
ฉันรู้จักเขามาตั้งแต่เด็กๆ

00:32:14.390 --> 00:32:17.018 align:center
เขาทำงานอยู่ตรงหัวมุมใกล้โรงพักเขต 23

00:32:17.560 --> 00:32:21.481 align:center
ในร้านนี้ เรเยสขายกาแฟ
ให้ตำรวจจากโรงพักใกล้เคียง

00:32:21.564 --> 00:32:24.317 align:center
สำหรับผม เขาเป็นคนดีนะ ดีที่สุดคนหนึ่ง

00:32:24.400 --> 00:32:27.278 align:center
ฉันอยู่เขต 23 ตั้งแต่ปี 1982-1987

00:32:27.362 --> 00:32:29.322 align:center
ฉันเลยเจอเขาประจำ

00:32:30.073 --> 00:32:31.491 align:center
ฉันไม่เคยรู้ว่าเขาชื่ออะไร

00:32:31.574 --> 00:32:33.993 align:center
ฉันแค่รู้จักเขาว่าเป็นเด็กที่ทำงานร้านนั้น

00:32:34.077 --> 00:32:35.745 align:center
แล้วฉันก็คิดว่า "เดี๋ยวนะ"

00:32:35.828 --> 00:32:40.625 align:center
"ฉันพาคาร์ลอสกับโทนี่ไปซื้อขนมที่ร้านนั้นแน่ๆ"

00:32:40.708 --> 00:32:42.877 align:center
ฉันรู้ว่าเขาไม่อยู่ที่ร้าน แต่ถึงอย่างนั้น…

00:32:44.045 --> 00:32:45.046 align:center
ฉันก็ไม่สบายใจอยู่ดี

00:32:46.172 --> 00:32:47.340 align:center
(อัยการเขต
เทศมณฑลนิวยอร์ก)

00:32:47.423 --> 00:32:50.635 align:center
เราทราบจากการพูดคุยกับเออร์มา ริเวรา

00:32:50.718 --> 00:32:54.389 align:center
ว่ามีการระบุตัวคนชื่อมาทิอัส เรเยส

00:32:54.472 --> 00:32:57.517 align:center
ว่าอาจเป็นผู้ก่อเหตุในอีกคดีหนึ่งด้วย

00:32:57.600 --> 00:33:00.853 align:center
แต่โชคร้ายที่ผู้เสียหาย
ย้ายออกจากรัฐนิวยอร์กไปแล้ว

00:33:00.937 --> 00:33:03.940 align:center
แล้วเราก็ตามตัวผู้เสียหายไม่พบ

00:33:05.233 --> 00:33:08.653 align:center
ปี 1989 เป็นปีบุกเบิกการใช้ดีเอ็นเอ

00:33:09.779 --> 00:33:10.780 align:center
(รายงานผลตรวจดีเอ็นเอ)

00:33:10.863 --> 00:33:14.325 align:center
เราส่งหลักฐานตัวอย่างดีเอ็นเอ
จากคดีข่มขืนทั้งสามคดี

00:33:14.409 --> 00:33:18.454 align:center
กับคดีที่สี่ คดีฆ่าข่มขืนลอร์เดส กอนซาเลซ
ให้กับเอฟบีไอ

00:33:19.163 --> 00:33:23.793 align:center
ผลตรวจทุกคดีตรงกับดีเอ็นเอของมาทิอัส เรเยส

00:33:24.460 --> 00:33:27.588 align:center
ดังนั้น มาทิอัส เรเยสก็เลยตัดสินใจยอมรับผิด

00:33:28.464 --> 00:33:30.425 align:center
(อาคารศาลอาญา)

00:33:30.508 --> 00:33:34.137 align:center
การขึ้นศาลตัดสินโทษก็ไม่ได้จบลงโดยไม่มีเหตุ

00:33:34.220 --> 00:33:38.391 align:center
เรเยสได้แสดงความโกรธเกรี้ยว
ต่อทนายจำเลยของเขาเอง

00:33:38.474 --> 00:33:40.309 align:center
แล้วทำร้ายร่างกายทนายในศาลสาธารณะ

00:33:42.645 --> 00:33:43.896 align:center
ใครเขาทำแบบนั้นกัน

00:33:43.980 --> 00:33:46.524 align:center
คุณทำลายตัวเองแบบนั้นได้ยังไง

00:33:46.607 --> 00:33:48.526 align:center
แต่เขาควบคุมความรุนแรงของตัวเองไม่ได้

00:33:49.819 --> 00:33:52.113 align:center
เขาถูกจำคุก 33 ปีกับอีกสี่เดือน

00:33:53.781 --> 00:33:56.492 align:center
ในที่สุดเขาก็ได้รับสิทธิ์พิจารณาปล่อยตัว

00:33:57.201 --> 00:34:00.913 align:center
เขามีทางเลือกที่จะออกมาได้

00:34:00.997 --> 00:34:06.002 align:center
แล้วผมจะใช้ชีวิตได้ยังไง
ในเมื่อรู้ว่าเขามีโอกาสได้ออกมา

00:34:06.085 --> 00:34:07.086 align:center
ทำไม

00:34:09.505 --> 00:34:11.841 align:center
ณ จุดนี้ เราคิดว่ามันจบแล้ว

00:34:11.924 --> 00:34:15.678 align:center
ในแง่อาชญากรรมของมาทิอัส เรเยส

00:34:16.721 --> 00:34:19.015 align:center
แต่เราได้ทราบในภายหลัง

00:34:19.098 --> 00:34:21.517 align:center
ว่าเขาได้ก่อความผิดอาญาคดีอื่นๆ ไว้อีกด้วย

00:34:21.601 --> 00:34:23.936 align:center
ซึ่งเราไม่รู้มาก่อนว่าเขาได้ก่อเหตุไว้

00:34:24.604 --> 00:34:27.148 align:center
(ปี 1991)

00:34:29.859 --> 00:34:32.528 align:center
(ปี 2002)

00:34:35.782 --> 00:34:39.035 align:center
ปี 2002 มาทิอัส เรเยส
ติดต่อไปที่สำนักงานอัยการเขต

00:34:39.118 --> 00:34:41.245 align:center
แล้วก็ขอพูดคุยกับเจ้าหน้าที่

00:34:41.329 --> 00:34:43.623 align:center
เกี่ยวกับเบาะแสที่เขาจะมอบให้

00:34:43.706 --> 00:34:46.834 align:center
ชายคนหนึ่งชื่อมาทิอัส เรเยสออกมาให้เบาะแส

00:34:46.918 --> 00:34:49.003 align:center
เขาอ้างว่ามีเขาคนเดียว
ที่ก่อเหตุทำร้ายและข่มขืน

00:34:49.087 --> 00:34:51.214 align:center
หญิงในเซ็นทรัลพาร์กเมื่อปี 1989

00:34:51.297 --> 00:34:53.549 align:center
ผมเข้าไปด้านหลังเธอ

00:34:53.633 --> 00:34:55.593 align:center
แล้วผมก็ใช้ไม้ตีเธอเข้าที่หัว

00:34:55.676 --> 00:34:57.512 align:center
แล้วก็ฉุดเธอเข้าไปในพุ่มไม้

00:34:57.595 --> 00:34:59.806 align:center
แล้วผมก็ข่มขืนเธอในนั้น

00:34:59.889 --> 00:35:06.187 align:center
มาทิอัส เรเยสอ้างว่า
เขามีส่วนกับคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์กปี 1989

00:35:06.771 --> 00:35:10.233 align:center
มันไม่น่าตกใจ ไม่แปลกอะไร
ที่จะมีคนออกมาอ้างตัวเอง

00:35:10.316 --> 00:35:12.860 align:center
ในคดีที่อยู่ในสื่อ
ไม่ว่าตัวเองจะมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่

00:35:12.944 --> 00:35:17.573 align:center
จุดที่แปลกของคดีนี้คือเขาอ้างว่าก่อเหตุคนเดียว

00:35:19.325 --> 00:35:21.577 align:center
กว่ามาทิอัส เรเยสจะออกมาพูด

00:35:21.661 --> 00:35:26.207 align:center
ว่ามีเขาคนเดียวที่ก่อเหตุข่มขืนทริชา ไมลี่

00:35:26.290 --> 00:35:31.170 align:center
ที่ได้ฉายาว่านักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
ชายหนุ่มห้าคนต้องโทษไปแล้ว

00:35:31.254 --> 00:35:35.675 align:center
และรับโทษติดคุกจากคดีนี้มานานแล้ว

00:35:35.758 --> 00:35:37.760 align:center
พวกเขาพูดเสมอว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์

00:35:37.844 --> 00:35:40.972 align:center
และประกาศตัวเสมอทุกครั้งที่มีโอกาส

00:35:41.055 --> 00:35:47.103 align:center
ที่จริง หนึ่งในนั้น คอรีย์ ไวส์
ได้พบกับเรเยสในเรือนจำด้วย

00:35:47.186 --> 00:35:49.313 align:center
และได้มีปากเสียงกัน

00:35:49.397 --> 00:35:52.692 align:center
มันอาจจะมีส่วนที่ทำให้เรเยสออกมาสารภาพ

00:35:52.775 --> 00:35:58.364 align:center
สุดท้าย กรมตำรวจนิวยอร์ก
ก็ลงมติจัดตั้งหน่วยสืบสวนเฉพาะกิจ

00:35:58.447 --> 00:36:01.951 align:center
ซึ่งผมนำทีม
เพื่อสืบว่ามาทิอัส เรเยสมีส่วนอย่างไร

00:36:02.034 --> 00:36:03.744 align:center
ในคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

00:36:03.828 --> 00:36:07.623 align:center
เรารู้ว่ามีดีเอ็นเอของชายปริศนา

00:36:07.707 --> 00:36:10.334 align:center
ในคดีนั้นที่เราระบุตัวไม่ได้

00:36:11.210 --> 00:36:15.464 align:center
ตำรวจเลยนำตัวอย่างดีเอ็นเอ
ของมาทิอัส เรเยสมาตรวจเทียบ

00:36:16.174 --> 00:36:21.554 align:center
มาทิอัส เรเยสได้ข่มขืนนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
แพทริเชีย ไมลี่จริงแท้แน่นอน

00:36:21.637 --> 00:36:24.599 align:center
เพราะนั่นคือดีเอ็นเอของเขา ที่เก็บได้

00:36:24.682 --> 00:36:27.602 align:center
เช้าวันที่เธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

00:36:28.978 --> 00:36:35.484 align:center
ผมอยากให้เรามีคลังข้อมูลดีเอ็นเอ
เมื่อปี 1989, ปี 1990 และปี 1991

00:36:35.568 --> 00:36:39.488 align:center
เพราะมันจะทำให้เราโยงทุกคดีได้

00:36:39.572 --> 00:36:42.074 align:center
มันไม่ใช่แค่เพื่อเอาผิดจำเลย

00:36:42.158 --> 00:36:44.994 align:center
แต่เพื่อถอนมลทินให้ผู้บริสุทธิ์ด้วย

00:36:45.661 --> 00:36:51.167 align:center
จากข้อมูลใหม่ที่ว่า
มาทิอัส เรเยสคือดีเอ็นเอปริศนา

00:36:51.250 --> 00:36:54.045 align:center
และจากที่เขาบอกว่าก่อเหตุคนเดียว

00:36:54.962 --> 00:37:00.760 align:center
คดีของจำเลยทั้งห้าจึงถูกยกฟ้อง ซึ่งถูกต้องแล้ว

00:37:00.843 --> 00:37:02.428 align:center
(เราจับผิดคน)

00:37:02.511 --> 00:37:05.389 align:center
นี่คือชัยชนะของประชาชน
นี่คือสิ่งที่เราต้องได้รับจากเรื่องนี้

00:37:06.098 --> 00:37:07.975 align:center
(ประตูผู้พ้นมลทิน)

00:37:08.059 --> 00:37:11.562 align:center
น่าเสียดาย เรื่องนี้จะเป็นตราบาป

00:37:11.646 --> 00:37:15.733 align:center
ในความสัมพันธ์
ของกรมตำรวจนิวยอร์กกับชุมชนคนดำ

00:37:15.816 --> 00:37:17.026 align:center
ไปอีกนานหลายปี

00:37:18.653 --> 00:37:22.406 align:center
ผมดีใจแทนชายหนุ่มทั้งห้าคนที่ต้องข้อกล่าวหาเท็จ

00:37:23.199 --> 00:37:24.784 align:center
แต่มันไม่ได้ให้อะไรผมเลย

00:37:24.867 --> 00:37:29.330 align:center
นอกจากรื้อฟื้นอารมณ์ ความรู้สึก
และความทรงจำขึ้นมาอีกครั้ง

00:37:34.835 --> 00:37:37.338 align:center
- คุณทำร้ายนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์กใช่หรือไม่
- ใช่ครับ

00:37:37.421 --> 00:37:38.506 align:center
(เอบีซีนิวส์ "ทเวนตี้-ทเวนตี้")

00:37:38.589 --> 00:37:41.300 align:center
เขาไปออก "ทเวนตี้-ทเวนตี้"
ฉันก็แบบ "อะไรเนี่ย"

00:37:41.384 --> 00:37:43.219 align:center
แบบว่า "อะไรกันวะ"

00:37:43.302 --> 00:37:49.183 align:center
การที่อดีตกลับมาอีกครั้ง
มันก็เหมือนชีวิตบอกเราว่า "รู้อะไรไหม"

00:37:49.267 --> 00:37:50.977 align:center
"เรื่องนี้มันจะอยู่ไปตลอด

00:37:51.060 --> 00:37:55.314 align:center
การเริ่มต้นใหม่น่ะมันไม่มีจริงหรอก"

00:37:55.815 --> 00:37:59.110 align:center
ฉันรู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้ง

00:38:00.945 --> 00:38:05.116 align:center
ความอยุติธรรมที่เกิดขึ้น
กับห้าโจ๋เซ็นทรัลพาร์ก มันต้องถูกแก้ไข

00:38:05.199 --> 00:38:10.413 align:center
แต่ความอยุติธรรมในทางคู่ขนานกัน
ก็เกิดกับเหยื่อรายอื่นๆ ของมาทิอัส เรเยสด้วย

00:38:11.122 --> 00:38:14.875 align:center
ดังนั้น เมื่อปี 2019
ฉันเลยเขียนบทความให้ "เดอะคัต"

00:38:14.959 --> 00:38:17.503 align:center
ชื่อว่า "ก่อนและหลังคดีนักวิ่ง"

00:38:17.586 --> 00:38:21.924 align:center
ฉันมีโอกาสได้คุย ไม่ใช่แค่กับลูกๆ ของลอร์เดส

00:38:22.008 --> 00:38:25.261 align:center
แต่ฉันได้คุยกับผู้หญิงทั้งสามคน

00:38:25.344 --> 00:38:28.806 align:center
ที่เรเยสต้องความผิด
จากการล่วงละเมิดทางเพศพวกเธอด้วย

00:38:29.390 --> 00:38:32.351 align:center
นี่คือเหล่าคนที่ถูกตัดออกจากเรื่องราว

00:38:32.435 --> 00:38:36.939 align:center
ที่ตอนนี้เราโยงได้กับคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

00:38:38.899 --> 00:38:41.110 align:center
เรื่องราวของแม่สมควรได้เผยแพร่

00:38:41.861 --> 00:38:45.239 align:center
แล้วจะมีวิธีไหนเผยแพร่ได้ดีไปกว่ากับลูกๆ

00:38:45.740 --> 00:38:46.741 align:center
ฉันแค่…

00:38:47.491 --> 00:38:50.369 align:center
ฉันรู้สึกขอบคุณทุกอย่างที่แม่ทำเพื่อฉัน

00:38:52.288 --> 00:38:55.875 align:center
ผมรู้สึกแย่เสมอที่น้องไม่มีโอกาสได้รู้จัก

00:38:55.958 --> 00:38:58.044 align:center
ผู้หญิงที่แสนดีที่เป็นแม่ของเธอ

00:38:59.503 --> 00:39:02.548 align:center
แค่เรื่องเล่าที่ฟังจากพี่ชาย…

00:39:04.175 --> 00:39:06.010 align:center
แม่เป็นคนดีมากๆ

00:39:06.093 --> 00:39:08.679 align:center
ไม่ว่าแม่จะอยู่ตรงนี้ตัวเป็นๆ หรือไม่

00:39:09.513 --> 00:39:11.057 align:center
ฉันก็รู้สึกว่าแม่คอยชี้ทางให้ฉัน

00:39:12.224 --> 00:39:15.686 align:center
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปี 1989

00:39:16.312 --> 00:39:19.565 align:center
ดังนั้น ไม่ว่าจะเล่นกีฬาอะไร
ผมก็จะใส่เสื้อเบอร์นี้

00:39:19.648 --> 00:39:21.442 align:center
เพื่อเป็นการรำลึกถึงแม่

00:39:22.485 --> 00:39:23.819 align:center
ผมรู้สึกว่า

00:39:24.945 --> 00:39:29.283 align:center
แม่เป็นคนที่เข้ามาอยู่ในเส้นทางชีวิตผม

00:39:29.367 --> 00:39:32.244 align:center
เพื่อนำทางผมไปสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า

00:39:33.204 --> 00:39:37.333 align:center
แม่สอนให้ผมเห็นคุณค่าของการศึกษา
แล้วก็สอนให้ผมเป็นแบบอย่างที่ดี

00:39:37.416 --> 00:39:38.417 align:center
แล้วผมก็ทำ

00:39:39.001 --> 00:39:43.005 align:center
แล้วผมก็ช่วยปลูกฝังเรื่องเหล่านั้น
ให้ลูกผมเองตอนนี้ด้วย

00:39:46.467 --> 00:39:47.468 align:center
ผมรู้สึกผิด

00:39:47.968 --> 00:39:48.969 align:center
(ลอร์เดส กอนซาเลซ)

00:39:49.053 --> 00:39:52.264 align:center
ผมได้ผ่านช่วงที่มีแต่ความโกรธ และ…

00:39:54.433 --> 00:39:57.520 align:center
โทษตัวเอง โทษคนอื่น

00:39:58.646 --> 00:40:01.524 align:center
มันทำให้ชีวิตผมเสียหายหนักมาก เพราะว่า…

00:40:01.607 --> 00:40:04.402 align:center
มันทำลายสภาพจิตใจผม

00:40:06.821 --> 00:40:08.739 align:center
ทุกคนพูดถึงคดีที่คอยหลอกหลอนเรา

00:40:09.365 --> 00:40:13.702 align:center
คดีลอร์เดส กอนซาเลซ
หลอกหลอนฉันอยู่นานหลายปี

00:40:16.914 --> 00:40:17.915 align:center
ไง คาร์ลอส

00:40:20.084 --> 00:40:21.502 align:center
ดีใจที่ได้เจอนะ

00:40:23.712 --> 00:40:24.797 align:center
ฉันเสียใจด้วย

00:40:26.257 --> 00:40:28.676 align:center
ฉันก็เลยอยากพบคาร์ลอสให้ได้

00:40:29.552 --> 00:40:31.345 align:center
คดีนี้สะเทือนใจฉันมากๆ

00:40:32.596 --> 00:40:34.557 align:center
ฉันเจอชื่อเขาในอีกคดีหนึ่ง

00:40:34.640 --> 00:40:36.016 align:center
ฉันอยากจะขอโทษนาย

00:40:36.100 --> 00:40:39.145 align:center
เพราะฉันรู้สึกว่าถ้าฉันจับเขาได้
เรื่องนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

00:40:40.229 --> 00:40:41.605 align:center
ผมไม่เคยโกรธคุณตำรวจเลยนะ

00:40:42.356 --> 00:40:46.819 align:center
ผมไม่มีวันอยากให้เธอใช้ชีวิตแบบนั้น

00:40:46.902 --> 00:40:49.488 align:center
คนเดียวที่ผมโกรธก็คือเรเยส

00:40:49.572 --> 00:40:51.365 align:center
- ใช่
- เรเยสสมควร…

00:40:51.991 --> 00:40:53.492 align:center
เขาสมควรทุกข์ทรมาน

00:40:53.576 --> 00:40:56.454 align:center
อย่าไปให้อำนาจกับเขาเลย

00:40:56.537 --> 00:40:57.872 align:center
ชีวิตผมพังทลาย

00:40:59.039 --> 00:41:01.584 align:center
ผมเข้าๆ ออกๆ เรือนจำ

00:41:01.667 --> 00:41:02.918 align:center
นายต้องคดีร้ายแรงกี่ครั้งแล้ว

00:41:03.544 --> 00:41:07.381 align:center
- ถูกจับครอบครองปืนสามครั้ง
- โอเค

00:41:08.215 --> 00:41:09.216 align:center
ฆ่าคนตาย

00:41:09.842 --> 00:41:12.052 align:center
ผมกลายเป็นคนที่ชีวิตข้างถนนหล่อหลอม

00:41:12.136 --> 00:41:16.223 align:center
ผมมีเรื่องอยู่ตลอด แล้วมันก็ต้องแก้แค้นอยู่ตลอด

00:41:16.307 --> 00:41:22.646 align:center
ตอนเด็กๆ ผมอยากทำลาย
ทุกอย่างที่ทำลายผมกับครอบครัว

00:41:22.730 --> 00:41:24.815 align:center
มันวนเป็นวัฏจักรไม่จบไม่สิ้น

00:41:24.899 --> 00:41:28.110 align:center
ชีวิตนายยังไม่จบนะ
ตัวนายยังทำอะไรได้อีกเยอะ

00:41:28.694 --> 00:41:30.821 align:center
แม่ของนายอยากให้นายมีชีวิตวัยเด็กที่ดี

00:41:31.989 --> 00:41:36.452 align:center
ตอนนี้ถึงเวลาที่นายต้องให้เกียรติกับแม่
มีชีวิตวัยผู้ใหญ่ที่ดีสิ

00:41:36.535 --> 00:41:37.369 align:center
ครับ

00:41:38.162 --> 00:41:40.581 align:center
ผมยังพยายามจะเป็นคนดีขึ้น

00:41:41.457 --> 00:41:43.375 align:center
ผมยังปรับปรุงตัวเองอยู่

00:41:43.459 --> 00:41:47.087 align:center
ผมเริ่มจะชีวิตดีขึ้น และ…

00:41:47.171 --> 00:41:48.506 align:center
แม่ผมคู่ควรกับสิ่งนี้

00:41:54.845 --> 00:42:00.142 align:center
ฉันทราบว่ามีผู้เสียหายหญิง ผู้รอดชีวิตอีกสองคน

00:42:01.060 --> 00:42:03.312 align:center
แต่เราไม่ได้พบกัน ไม่ได้พูดคุยกัน

00:42:04.313 --> 00:42:06.232 align:center
ฉันเลยเขียนจดหมายไปบอกว่า

00:42:06.315 --> 00:42:10.027 align:center
"เราทุกคนผ่านสิ่งเดียวกันมา
แล้วมันก็เลวร้ายสุดขีด

00:42:10.110 --> 00:42:13.030 align:center
แต่มันคงจะดีถ้าเราได้อยู่เคียงข้างกัน

00:42:13.113 --> 00:42:16.575 align:center
เพราะมีแค่พวกเราเท่านั้น
ที่รู้และเข้าใจว่าแต่ละคนผ่านอะไรมาบ้าง"

00:42:22.998 --> 00:42:23.999 align:center
- ไง
- ไง

00:42:24.083 --> 00:42:25.417 align:center
แล้วทุกคนก็ตัดสินใจนัดพบกัน

00:42:25.501 --> 00:42:28.671 align:center
เรานัดรวมตัวกันหลายครั้งในช่วงหลายปีมานี้

00:42:29.255 --> 00:42:30.965 align:center
ทุกปี วันเกิดเหตุก็จะมาถึง

00:42:31.048 --> 00:42:33.801 align:center
ฉันก็จะบอกว่า
"ลืมวันที่ไปเถอะ ลืมไปเลยว่าเคยเกิดอะไรขึ้น"

00:42:33.884 --> 00:42:35.636 align:center
"เราก็ใช้ชีวิตต่อไป ลืมๆ มันไป"

00:42:35.719 --> 00:42:37.513 align:center
ปีที่แล้ว ฉันก็คิดได้ว่า "ทำไม"

00:42:37.596 --> 00:42:39.431 align:center
ฉันเลยชวนเพื่อนมากินมื้อค่ำ

00:42:39.515 --> 00:42:41.725 align:center
แล้วจัดปาร์ตี้ "ช่างหัวแกสิ ฉันยังอยู่"

00:42:41.809 --> 00:42:43.352 align:center
- ฉันทำนะ
- สุดยอดเลย

00:42:43.435 --> 00:42:48.065 align:center
ฉันกับเมลิสซ่าและเม็กมีมิตรภาพต่อกัน

00:42:48.148 --> 00:42:52.236 align:center
เราทุกคนเชื่อมโยงกันด้วยเรื่องเลวร้ายเรื่องนี้

00:42:52.319 --> 00:42:55.614 align:center
แต่เราก็เชื่อมโยงกันด้วยความรักด้วย

00:42:55.698 --> 00:42:59.952 align:center
ฉันคิดกับตัวเองว่า "พระเจ้าช่วย
ผู้หญิงคนอื่นๆ ก็เจอมาเหมือนกับฉัน"

00:43:00.035 --> 00:43:02.413 align:center
- ใช่
- "เราต้องมาเป็นเพื่อนกัน"

00:43:02.496 --> 00:43:06.125 align:center
- การได้เจอพวกเธอมันปฏิวัติชีวิตเลยนะ
- ใช่

00:43:07.293 --> 00:43:09.169 align:center
ฉันรู้สึกโชคดีมากๆ ที่มีพวกเธออยู่

00:43:10.838 --> 00:43:12.339 align:center
ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลย ถ้าไม่มีพวกเธอ

00:43:16.093 --> 00:43:17.886 align:center
ลอร์เดสก็เป็นพวกเรา

00:43:17.970 --> 00:43:19.388 align:center
เธอเป็นนักสู้

00:43:20.431 --> 00:43:21.890 align:center
ฉันคิดถึงเธอบ่อยมาก

00:43:22.600 --> 00:43:25.769 align:center
ฉันสงสารเธอกับครอบครัวจริงๆ

00:43:27.730 --> 00:43:29.106 align:center
ลอร์เดสไม่ได้อยู่พูดตรงนี้

00:43:30.441 --> 00:43:33.277 align:center
เราก็เลยอยากจะรำลึกถึงเธอ

00:43:33.360 --> 00:43:37.364 align:center
กับครอบครัวของเธอ
และบอกว่าเราไม่เคยลืมลอร์เดส

00:43:38.282 --> 00:43:40.618 align:center
ฉันอยากให้ผู้คนได้รู้จักเธอ แล้วคิดว่า

00:43:40.701 --> 00:43:43.287 align:center
"เธอเป็นมากกว่าแค่ข้อมูลประกอบเล็กๆ"

00:43:43.370 --> 00:43:44.705 align:center
"ลอร์เดสเป็นคนสำคัญ"

00:43:50.127 --> 00:43:54.214 align:center
(มาทิอัส เรเยสมีกำหนดขึ้นศาล
พิจารณาทัณฑ์บนในเดือนสิงหาคมปี 2026)

00:43:54.298 --> 00:43:58.302 align:center
(เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะมีสิทธิ์ได้พักโทษ)

00:43:59.261 --> 00:44:02.139 align:center
(ไม่กี่เดือนหลังถ่ายทำตอนนี้)

00:44:02.222 --> 00:44:06.060 align:center
(คาร์ลอสถูกตัดสินว่ามีความผิด
ฐานทำร้ายร่างกายและข่มขู่)

00:44:06.143 --> 00:44:11.982 align:center
(จากเหตุวิวาทในบาร์เมื่อปี 2021
และถูกตัดสินโทษจำคุกห้าปี)

00:44:12.941 --> 00:44:16.862 align:center
(หากท่านหรือคนรู้จัก
เคยประสบเหตุทารุณกรรมทางเพศ)

00:44:16.945 --> 00:44:22.451 align:center
(หาข้อมูลและขอความช่วยเหลือ
ได้ที่ www.wannatalkaboutit.com)

00:44:26.205 --> 00:44:28.415 align:center
(ปี 2001)

00:44:29.208 --> 00:44:30.042 align:center
(ตอนต่อไป)

00:44:30.125 --> 00:44:34.421 align:center
ผมคิดว่ากรมตำรวจนิวยอร์ก
หรือเมืองนิวยอร์กก็คงไม่เคยคิดว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น

00:44:37.299 --> 00:44:38.467 align:center
ไปเลยๆ

00:44:39.343 --> 00:44:42.054 align:center
เรากำลังมุ่งหน้าไปที่วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:44:42.638 --> 00:44:45.140 align:center
น้าของผม โจแอนน์ทำงานที่ตึกเหนือ

00:44:45.224 --> 00:44:47.851 align:center
ผมก็คิด "ผมจะขึ้นไปช่วยน้าออกมายังไงเนี่ย"

00:44:47.935 --> 00:44:49.561 align:center
ตึกสองไฟลุกแล้ว

00:44:49.645 --> 00:44:53.273 align:center
ชั้น 78 ของตึกเกิดไฟไหม้
แล้วผมก็ไม่รู้จะหนีออกไปยังไง

00:44:53.357 --> 00:44:54.900 align:center
ให้ตายสิ

00:44:54.983 --> 00:44:56.860 align:center
ตึกจะถล่มแล้ว

00:44:58.153 --> 00:45:01.240 align:center
ผู้หมวดของผมบอกว่า "รีบวิ่งเลย"

00:45:01.323 --> 00:45:02.700 align:center
รีบหนีไปเร็ว

00:45:02.783 --> 00:45:06.870 align:center
ผมเห็นรถพยาบาลหลายคัน
เขาบอกว่า "เราจะกลับเข้าไปในตึก"

00:45:06.954 --> 00:45:08.956 align:center
"เราต้องช่วยคนในนั้นออกมา"

00:45:09.039 --> 00:45:12.668 align:center
ผมก็คิดว่า "โอเค ผมจะไม่ยอม
ให้นักดับเพลิงมาทำผมขายหน้า ผมจะอยู่ต่อ"

00:45:13.877 --> 00:45:17.881 align:center
เรื่องหนึ่งจากเหตุการณ์ 11 กันยายน
คือมันช่วยให้ฉันชินกับกลิ่นของความตาย

00:45:17.965 --> 00:45:20.050 align:center
เราได้รู้ว่าจริงๆ เราแข็งแกร่งแค่ไหน

00:45:20.134 --> 00:45:23.387 align:center
เราได้รู้ว่าการทำงานเพื่อทีมเป็นยังไง

00:45:23.470 --> 00:45:26.098 align:center
คุณยังไม่ตาย ไปทำงานซะ

00:46:07.473 --> 00:46:10.476 align:center
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
อทีมเป็นยังไง