MANHATTAN ADASI'NDA
CİNAYET DAVALARINA BAKAN İKİ DEDEKTİF EKİBİ VARDIR.
KUZEY MANHATTAN VE GÜNEY MANHATTAN.
ÇÖZÜLMESİ ZOR VE VAHŞİ CİNAYETLERİ SORUŞTURMAKLA GÖREVLİDİRLER.
BU YAPIM ONLARIN HİKÂYELERİNİ ANLATIR.
Düzenli olarak Central Park'ta koşan bir Wall Street bankacısı
hastaneye kaldırıldı.
Polise göre ölüme terk edilmiş.
1989 yılının Nisan ayında Central Park'taki koşucu vakası yaşandı.
Olayın Central Park'ta yaşanması ve vahşetin büyüklüğü çok ses getirdi.
O suçun kurbanı Trisha Meili cinsel saldırıya uğradı.
Ölüme terk edildi.
Çok fena dövüldüğü için komalık olmuştu.
Bu olay büyük bir korku yarattı.
Polisin verdiği bilgiye göre onu burada yakalayıp
ormana doğru 60 metre sürüklemişler.
İnsanlara ne oldu böyle?
Artık geceleri burada koşmayacağım.
New York Emniyeti kontrolü kaybetmiş gibiydi.
1989'da uyuşturucu ve şiddet konusunda bir patlama yaşandı.
O güne dek kariyerimde böylesini görmemiştim.
Dairemde korku içinde uyuyordum. Tek başıma yaşıyordum.
Yastığımın altında silah olurdu.
Sekiz kez soyuldum, üç kez saldırıya uğradım.
İnsanlar çözülemeyen suç sorununa bir çare arıyordu.
İnsanlar intikam peşindeydi.
Olayın hemen çözülmesi için büyük bir baskı vardı.
Beş delikanlı getirildi.
Tecavüzle suçlanıp tutuklandılar.
"Central Park Beşlisi" olarak bilindiler.
Vakada tam bir zıtlık vardı.
Kurban zengin, genç, sarışın, beyaz bir kadındı
ve suçlananlar parkta bulunan beyaz olmayan gençlerdi.
Gençler siyahi ve Latin Amerikalıydı.
Bu durum ırk ve ön yargı sorularını da beraberinde getirdi.
Nihayetinde beş delikanlı
Trisha Meili'ye tecavüz suçundan suçlu bulundu
ama adaletin tecelli edip etmediğine dair bazı şüpheler vardı.
Bu gençlerde fiziksel kanıt bulunamadı.
Ortada başıboş bir tecavüzcü olabilir. Saldırmıştı, belki yine saldıracak.
CENTRAL PARK KORKUSU TEKRAR BAŞ GÖSTERDİ
Ama Central Park'taki koşucu davası Trisha Meili'yle başlamadı.
Hiç bilinmeyen başka kurbanlar da var.
Hikâyeleri duyulmayı hak ediyor.
Pekâlâ. Kayıt başlıyor.
Görevimiz salimen eve dönüp huzurlu uyumanızı sağlamaktır.
Yakınlarını kimin öldürdüğünü bilmek bir aile için önemlidir.
En önemli şey kurbanlara merhamet göstermektir.
İşin aslını öğrenmeyi hep sevmişimdir.
Aslında ne oldu?
Gerçeği bulmak istersiniz.
Dedektiflerin işi budur.
İçgüdünüz insanlara yardım etmektir.
New York'ta, New York Emniyeti'nde…
Olay bu.
CİNAYET VAKALARI: NEW YORK
14 HAZİRAN 1989 KOŞUCUYA YAPILAN SALDIRIDAN 2 AY SONRA
17.30
Yedi yaşındaydım.
Annem Çin yemeği söylemişti.
Kapı çaldı.
Sipariş ettiğimiz Çin yemeği geldi sandım.
Kapıyı açtık. Bir adam dikiliyordu.
Bina yöneticisini sordu. Burada olmadığını söyledik.
Sonra içeri girdi.
Beni kenara iterek kapıyı kapattı.
Sonra para istemeye başladı.
Annem sahip olduğu takıları, parayı verdi.
O sırada kucağında kız kardeşim Amanda vardı.
Adam sinirlendi. Annemin korktuğu belli oluyordu.
Sonra bağırış çağırış duyduk.
Neler olduğunu anlamadık.
Onu yakalayıp şu soruyu sordu.
"Gözlerin mi, çocukların mı?"
Onu bir seçim yapmaya zorladı.
Annem kararını verdi. Bu onu son görüşüm oldu.
Ben emekli bir yüzbaşıyım. 31 yıl görev yaptım.
Askerî akademiye gitmek istedim.
Lisede kimyadan 40 aldığım için polis memuru oldum.
Bu ikinci tercihimdi.
1989 yazında
Kuzey Manhattan 5'inci Dedektif Birimi'nde amir olarak çalışıyordum.
Akşam yemeğine giderken çağrı cihazım çaldı.
97'nci Cadde'de bir cinayet vakası yaşandığını öğrendim.
Yemek iptal oldu.
Olay yerine vardım.
Kurban tecavüze uğramış ve bıçaklanmıştı.
St. Luke Hastanesi'ne kaldırıldı.
Doktorların tüm çabasına rağmen hastaneye vardığında ölmüştü.
Kimliğini tespit ettik. Lourdes Gonzalez'di.
Üç çocuk annesiydi ve 24 yaşındaydı.
Duvarlarda, yerde,
yatak odasındaki yataklardan birinde kan vardı.
Kanlı bir bıçak aradık ama hiçbir şey bulamadık.
Daireyi, yatak odasını, koridoru ve avluyu aradık
ama bir sonuç alamadık.
Lourdes dairede saldırıya uğradığında yanında iki oğlu ve bir bebeği vardı.
Bina yöneticisi olan sevgilisi Bronx'a gitmişti.
Eve döndüğünde ona yaşananları anlattık.
Şoke oldu.
Tir tir titriyordu.
Çok fazla bıçak yarası varsa tutku suçu söz konusudur.
Bu yüzden sevgilisi incelenir.
Kavga veya tartışma mı olmuştu?
Dedektifler adamı sorguladı.
Olay sırasında nerede olduğunu ispatlayınca
onu elemiş olduk.
Tony annemin dönmeyeceğini söyleyince durumu anlayamadım.
"Ne demek geri dönmeyecek?" dedim.
Carlos ağlıyordu.
Nefes alışı hızlandı, acı çekiyordu.
Annem sevgi dolu bir kadındı.
Beni çok genç yaşta doğurdu.
18 yaşındaydı.
Gülümsemesini, gülüşünü hatırlıyorum.
Onunla olmak hoşuma gidiyordu. Bana neşe katıyordu.
O dönem babamın hayatına girmiş bir melekti.
Bizi toparlayıp birleştirdi.
Altı yaşımda annemle yaşamaya başladım. Hiçbir sorun yaşamadım.
Carlos oda arkadaşımdı, kardeşimdi.
Birlikte yaşadığımız dönemde her şeyi birlikte yapardık.
Annem Tony'yi oğlu gibi gördü.
Amanda'ya hamile kalışını hatırlıyorum. Carlos ve ben çok sevindik.
Ona çok sevgi gösterdik.
Her zaman yanımızdaydı.
Böyle bir aile bağımız vardı.
Ne yazık ki her şey bir anda elimizden alındı.
Dedektif Irma Rivera en iyi dedektiflerimden biriydi.
Özel Kurbanlar Birimi'ndeydi.
Çocuklar onu bir anne gibi görürdü.
Bu sayede çocuklardan kolayca bilgi alırdı.
Ofisime bir telefon geldi.
İki çocukla görüşmem için 23'üncü Karakol'a gitmemi istediler.
Odaya girince siyah saçlı, Latin iki şirin çocuk gördüm.
Biraz korkmuş gibiydiler.
Böyle bir olay yaşamış iki çocukla görüşme yaparken
acele etmeden, yavaş yavaş ilerleyerek
olabildiğince çok bilgi almaya çalışırım.
Karakoldan çıkıp
onları 102'nci Cadde'yle 3'üncü Cadde köşesindeki dükkâna götürdüm.
Onlara şeker, içecek aldım. Sonra da karakola döndük.
Onlarla vakit geçirdim. Her biriyle ayrı ayrı görüştüm.
Tüm yaşananları karakolda tekrar anlattım.
Anneme ültimatom verdi.
"Gözlerin mi, çocukların mı?" dedi.
"Gözlerin ya da çocukların" sözünü daha önce hiçbir failden duymamıştım.
Ona şöyle cevap verdi.
"Çocuklarım olmaz."
Annem bana ve Carlos'a Amanda'yı alıp odaya gitmemizi söyledi.
Amanda'yı yastığa yatırıp dolaba koyduk.
Tony'yle yerdeydim. Kapıya bakıyorduk.
Odaya girdiler. Tüm yaşananları duyduk.
Birbirimize sarıldık.
Annemin gelip bizi almasını
veya failin girmesini bekliyorduk.
Ayak seslerini hatırlıyorum.
Odadan çıkıp daireden ayrıldı.
Annem adımızı haykırınca kapıyı açtım.
Onu dairenin koridorunda gördüm. Bir kan gölünün içindeydi.
Yardım çağırmamızı istedi.
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu anlıyorum.
Kendini feda etti.
Tereddüt bile etmedi.
Bu çocuklar korkunç bir olaya tanık olmuştu.
Yaşadıkları şey bir anda masumiyetlerini yok etti.
Çocuklar robot resim sanatçısına failin eşkâlini tarif etti.
Dedektifler bu sayede failin görünüşüne dair bir fikir edindi.
Ten rengini çok net hatırlıyorum.
Koyu tenliydi. Saçları düzdü.
Koyu tenli, 1,77 metre boyunda, Hispanik bir erkek tarif ettiler.
Mavi çizgili bir gömleği ve asker tıraşı vardı.
Bu çocuklara yaşattıkları…
Bunlar daha çocuk. Annelerinden bahsediyoruz. Korkunç.
Bu adam pisliğin tekiydi.
CİNAYETTEN BİR GÜN SONRA
Bu gece büyük bir öfke hâkim. Cani katili bulmak için aramalar başladı.
Harika bir insandı. Öldüğüne inanamıyorum.
Adli tabip raporuna göre
Lourdes Gonzalez dokuz kez bıçaklanmış ve tecavüze uğramıştı.
Üstelik altı haftalık hamileydi.
Hamile olduğunu öğrenince daha da üzüldüm
çünkü olaya bir çocuk daha dâhil oldu.
Belediye Başkanı Koch
hamile kadının katilini bulmak için 10.000 dolar ödül koydu.
Ortada patolojik bir katil var.
Emniyet teşkilatı tüm gücüyle onu arıyor. Ayrıca ödül de koyduk.
Dünkü olayda bina yöneticisini sormuş.
Mavi ve beyaz çizgili bir gömleği varmış.
Basın toplantıları düzenleyerek
failin eşkâlini anlattık, halkı tetikte olması için uyardık.
Ayrıca bir görgü tanığı çıkmasını umduk.
Çocuk kulak misafiri olmuş. "Gözlerin mi, çocukların mı?" demiş.
Lourdes'le ilgili haberleri görünce,
ona söylenenleri ve olayın koşullarını öğrenince
bu olay tanıdık geldi.
Bana "Gözün mü, hayatın mı?" demişti.
Hemen anladım. "Tanrım. Şerefsiz. Bu aynı adam" dedim.
11 Haziran'da Seks Suçları Birimi'nde bir vaka bulduk.
İzlenen yöntem Lourdes Gonzalez vakasıyla aynıydı.
Kurbanla görüştük.
Başka bir memur benimle görüşmeye geldi.
Yaşananları tüm ayrıntılarıyla tekrar anlatmamı istediler.
LOURDES GONZALEZ CİNAYETİNDEN 3 GÜN ÖNCE
Brooklyn'liyim.
Üniversiteyi bitirdikten sonra Manhattan'da yaşıyordum.
Güzel bir haziran günüydü. Keyfim yerindeydi.
Central Park'ta yürüdüm.
Central Park'taki koşucu olayını haberlerde görmüştüm.
Gazetelerde okudum. Her yerde gündem oldu.
Bu olay insanları korkuttu.
Olay yaşandığı günü hatırlıyorum.
Gergin ve diken üstündeydim. Güvende olmaya çalıştım.
Birinin beni izlediğini, beni eve kadar takip ettiğini bilmiyordum.
Kapının zili çaldı.
Bina yöneticisinin oğlu olduğunu, tamire geldiğini söyledi.
Saflık edip kapıyı açtım.
İçeri girdi.
Kapıyı arkasından kilitleyince "Eyvah!" dedim.
Direndim.
Yüzüme yumruk atıp burnumu kırdı.
Direnmeyi tamamen bıraktım.
Çok dikkatli davrandım çünkü manyak olduğu belliydi.
O an etrafımdaki dünyadaki koptum. Yaşananların farkında değildim.
Cinsel saldırıdan sonra şöyle dedi.
"Gözlerin mi, hayatın mı?"
"Hayır, gözlerim bana lazım" dedim.
Beni yüzümden bıçaklamaya çalıştı.
Neyse ki bıçak büyük değildi.
Yüzümde birkaç delik açıldı. Dikiş attırmam gerekti.
Bence tek derdi şiddetti. Bu onun için bir eğlenceydi.
Cenin pozisyonunda kıvrılmış hâlde banyonun zemininde yatıyordum.
Tüm paramı ve takılarımı aldı.
Sonra da kapıyı kapattı.
Kendi kendime şöyle dedim.
"Şu an uyuşmuş hâldesin. Yarın mahvolacaksın.
Yarın darmadağın olacaksın."
Öyle de oldu.
Faili arama çalışmaları sürüyor.
Lourdes Gonzales'i öldüren kişinin eşkâli polis tarafından tespit edildi.
Geçen pazar 116'ncı Cadde'deki evinde bir kadını bıçaklayan kişiyle
aynı kişi olabileceğini düşünüyorlar.
O kadın kurtuldu.
Saldırıyı yapan kişinin kurbanların gözlerine olan takıntısı
iki olaydaki benzerliklerden biri.
Tecavüzcünün çalışma yönteminin aynı olduğunu anladım.
Silah aynıydı. Aynı şeyleri söylüyordu. Kurbanlarını aynı şekilde buluyordu.
Kurbanlar 20'li yaşlarda genç kadınlardı.
Ama ikinci kurban tecavüze uğrayıp öldürülmüş.
14 HAZİRAN CİNAYET
24 yaşındaki Lourdes Gonzalez'in yakınları bugün cenazede bir araya geldi.
Cenazesini hatırlıyorum.
Kilisenin insanlarla dolu olduğunu çok net hatırlıyorum.
Cenazeden sonra Carlos'la konuşmadım.
O noktada yollarımız ayrıldı.
O günkü çözüm
Carlos'un anne tarafıyla yaşaması,
benim de babamla yaşamamdı.
Bana kimin bakacağını bilmiyorlardı.
Sanırım kimse bana bakma sorumluluğunu almak istemedi.
Bunu bizzat hissettim.
Oradan oraya sürüklendiğim için zorluk çektim.
Kız kardeşimin Porto Riko'ya babaannemin yanına gitmesini anlamadım.
Sanırım babam bana, bir bebeğe bakacak durumda değildi.
Carlos kankamdı. Her şeyi beraber yapardık.
Küçük yaşta olmamıza rağmen iletişim kurup konuşabilseydik
birbirimize destek olabilirdik.
Tüm bu yaşananların ardından artık kendimi güvende hissetmiyorum.
Annemle birlikteyken kendimi güvende hissederdim.
LOURDES GONZALEZ CİNAYETİNDEN 1 AY SONRA
19 Temmuz günü öğleden sonra
Seks Suçları Birimi'ne 19'uncu Karakol'dan telefon geldi.
Bir tecavüz vakası daha yaşanmış.
Olay Central Park'a yakın bir yerde, 95. Cadde ve Madison arasında gerçekleşti.
Hastaneye gidip kurbanla konuştuk.
Büyük bir saldırıya uğramıştı. Yüzünde ve bacağında kesikler vardı.
Bu yüzden onu zorlamadık.
Seks Suçları Birimi'ne gittim
çünkü orası fark yaratabilecek yerlerden biriydi.
Orada olmak, kurbanlara yardım etmek istedim.
New York'ta büyüdüm.
Şiddet haberleriyle sıkça karşılaşırdım.
Bu, başınıza gelmediği sürece New York'ta olağan bir şeydi.
20 yaşına yeni girmiştim. Sanat dersleri alıyordum.
Eve gelmiştim.
Asansöre bindim.
Elimde anahtarla dairenin ön kapısında duruyordum.
Birinin yaklaştığını duydum.
Tuhaf bir şekilde nefes alıyordu.
Hızlı hızlı nefes alıyor, ses çıkarıyordu.
Bu şahıs yanımdan geçti.
Bir kat yukarı çıktı, sonra tekrar aşağı indi.
"Nereye gideceksiniz?" dedim.
O sırada bıçakla üzerime saldırdı.
"Seninle konuşmak istiyorum" dedi.
Bıçağı boynuma dayadı.
Bu yüzden onu içeri aldım.
"Kıyafetlerini çıkar" dedi.
İçimde bir tepki hissettim.
Sakin kalmam gerektiğini,
olayı atlatmak için ölçülü davranmamın şart olduğunu anladım.
Her şey bitince telefonu prizden söktü.
Beni bağladı.
O sırada "Gözlerin mi, hayatın mı?" dedi.
Sonra gidip bir bıçak aldı.
Gözümün üstünü ve altını kesmeye başladı.
Dayanma gücümün sınırına gelmiştim.
Neyse ki ayağa kalkıp odadan çıktı.
Ona hiç karşı koyamadığım gerçeğini unutmak istiyorum.
Doğal bir tepki verip ona boyun eğdim.
Hâlâ bu durumun üstesinden gelemedim.
Bunun etkileri devam ediyor.
NEW YORK EMNİYETİ 20'NCİ KARAKOL
Failin aynı kişi olduğunu anlamak zordur
ama şikâyetçiden yeni şeyler öğrendikçe
ortada bir suç biçimi olduğunu anladım.
İzlenen yöntem aynıydı. Aynı şeyler oluyordu.
Fail daireye giriyor, tecavüz ediyor, ilişkiye giriyor, soyuyordu.
"Gözlerin mi, hayatın mı?" diyordu.
Hep aynı bölgede hareket ediyordu.
Suçlular sonuç veren şeyleri arar. Bir kez sonuç verdi, yine sonuç verecekti.
Tecavüzcünün bir suç biçimi vardı.
İşimi eve yansıtmamaya çalışırım ama başıboş bir seri tecavüzcü vardı.
Bu durumda insan ailesi, çocukları için kaygılanıyor,
dikkatli olmaları konusunda onları tembihliyor.
Sürekli eşinizi uyarıp "Görmeden kapıyı açma" diyorsunuz.
İnsan çok ihtiyatlı davranıyor.
O dönem failin tekrar saldırmasından,
yine cinayet, tecavüz olmasından korktuk.
Haberlere çıktı.
Tüm mahalleye robot resmi dağıtıldı.
Kapı kapı dolaşıp yaşananlar konusunda halkı bilgilendirdik,
onu tanıyan var mı diye sorduk.
Polis bu vakalarla ilgili olarak özel bir ihbar hattı kurdu.
İhbar hattı kurduk.
"Binada o eşkâle uyan biri var" diye telefonlar gelirdi.
"Ona hiç güvenmedim. Hiç tekin değil."
"Geçen gün çakısıyla portakal kesiyordu."
Böyle ihbarlar gelirdi.
Her ipucunun izini sürmeniz gerekir.
Ne yazık ki bu vakada hiçbir ipucu sonuç vermedi.
New York'ta ve tüm ülkede tecavüze uğrayanlar olduğunu biliyordum.
Ama pek üzerinde durmadım.
Dikkatli yaşamaya çalışıyorsunuz.
Böyle şeylerin tehlikeli muhitlerde veya gece vakti olacağını sanıyorsunuz.
Gündüz vakti olmasını bekliyorsunuz.
Çok güzel bir öğleden sonraydı.
Moda okulunda okumak için New York'a gelmiştim.
Cumartesi öğleden sonraydı. Kapının çalındığını duydum.
Kapıyı açtım. Hemen elini yüzüme koyup beni itti.
Öfkesini hissedebiliyordum. Sinir küpüydü.
Bana iki kez tecavüz etti…
Böyle bir olayda insanın hafızası bulanıklaşıyor,
kayboluyor, kilitlenip kalıyor.
Banka kartımı ve paramı almak istedi.
"Sana güvenmiyorum. Seni bağlamazsam seni öldürmem gerekecek" dedi.
"Eşarp getireyim" dedim.
Eşarp almak için kapının yanından geçtim.
Küçük bir stüdyo daireydi ama o kadar gitmeme izin verdi.
Buna şaşırdım çünkü üstümdeydi.
İçimden bir ses
"Kaç. Tek bir şansın var. Bu şansı kullan" dedi.
Çığlık atarak kaçtım.
Birkaç santim arkamdaydı.
Bina yöneticisine gittim.
Ne dediğimi tam hatırlamıyorum. "Tecavüze uğradım. Arkamda."
Yönetici ve başka biri onu yakaladı.
Polis gelene dek bırakmadılar.
Üniformalı bir polis failin tutuklandığını söyledi.
Adının Matias Reyes olduğunu söyledi.
Daha hiçbir şey sorulmadan "Ben yaptım" dedi.
18 yaşında, sessiz bir delikanlıydı. 1,77 metre boyunda, koyu tenliydi.
Dedektifler onu sorgulamaya başlayınca
önceki tecavüzlerin ve cinayetin failinin o olabileceğini anladı.
Savcı geldi.
Ortada bir suç biçimi olduğunu,
cinayeti işlemiş olabileceğini düşündüler.
Kurbanların hepsi genç kadındı.
İçeri zorla girmişti veya girerken onları kandırmıştı.
Hepsi 20 blokluk bir bölgede yaşıyordu.
Vakaların hepsinde bıçak kullanımı, soygun ve tecavüz vardı.
Hemen karakola gelip faili teşhis etmemi istediler.
Sıradaki kişilere bakmamı söylediler.
Tek bir bakışta kim olduğunu anladım.
Korkudan titriyordum.
Bu içgüdüsel bir tepkiydi.
Failin o olduğuna hiç şüphe yoktu.
Hiç şüphe yoktu.
Failin tutuklandığını,
dedektiflerle görüşmem gerektiğini duydum.
Onu görünce şoke oldum.
O gün giydiği gömleğin aynısını giyiyordu.
Onu çok net hatırladım.
O olduğunu anladım.
Polise o kadınlarla seviştiğini söyledi.
Hasta biriydi.
Defalarca tecavüz ettiğini söyledi
ama Lourdes Gonzalez'i öldürdüğünü kesin bir dille reddetti.
Lourdes Gonzales'in çocuklarının polise çizdirdiği robot resim
o sırada Reyes'e gösterildi.
Matias resme baktı. Dedektif "Tanıdık geldi mi?" dedi.
Matias" Evet, bana benziyor" dedi.
Dedektiflere bakıp "Boku yedim" dedi.
Matias Reyes suçunu itiraf etti.
Lourdes Gonzalez'i nasıl öldürdüğünü ayrıntılarıyla anlattı.
Onu kayda aldık.
Bazen bağırıp çağırırdı, sinirlenirdi.
Bazen pişmanlık duyardı.
"Anne" diye bağırdı.
İTİRAF KAYDI
Bağırarak havaya fırladı.
Lourdes Gonzalez'in bıçağı kaptığını
ama korkudan titrediğini söyledi.
Bıçağı kurbandan aldığını, nihayetinde onu öldürdüğünü söyledi.
Bu olay yaşandığında dokuz ve 1,5 yaşlarında iki çocuğum vardı.
Bu yüzden çocuklarını koruma duygusunu çok iyi anlıyorum.
İnsan o kadına acıyor.
Bir insanın bu kadar canileşip birini dokuz kez bıçaklaması
midemi bulandırdı.
Matias Reyes fevri öfkesi olan biri.
Tam bir saatli bomba.
Dört kez birinci dereceden tecavüz,
sodomi, hırsızlık, ölümcül bir silahla saldırı
ve cinayet suçuyla suçlandı.
18 yaşındaki Matias Reyes birçok acımasız tecavüzle suçlanıyor.
Doğu Yakası'nda işlediği suçlardan biri cinayetle sonuçlandı.
Lourdes'in öldüğünü öğrenince beni en çok üzen şey
onun hayatını kaybetmesi ve benim sağ kalmamdı.
GENÇ TECAVÜZDEN TUTUKLANDI CİNAYET ŞÜPHELİSİ
O haberi aldığım günü hatırlıyorum.
Bir tür rahatlama hissi yaşadım.
YAKALANDI!
Yakalandığını gazetelerden öğrendim.
Resmini görünce
hemen onu hatırladım.
Failin o olduğunu zaten biliyordum.
Çavuşum beni arayarak "Matias Reyes tanıdık geldi mi?" dedi.
"Evet" dedim.
İsmi 17 Nisan 1989'da
tecavüzle ilgili bir vakada şüpheli olarak geçmişti.
Olay Central Park'ta,
Doğu Yakası'ndaki 106'ncı Cadde'de yaşandı.
17 Nisan'daki bu olay
Central Park'taki koşucu olayından iki gün önceydi.
Kurbanla görüştük.
Failinin çenesinde yeni atılmış dikişler olduğunu söyledi.
1989'de birçok hastanenin acil servisinde hasta kaydı tutulurdu.
O kayıtta kimin, ne için geldiği yazardı.
Tüm hastanelere gidip hasta kayıtlarını inceledik.
Çenesine yeni dikiş atılmış biri vardı.
Hasta kaydındaki adı Matias Reyes'ti.
Geçmişini araştırdım. Hiç sabıkası yoktu.
Dosyada fotoğraf, herhangi bir şey yoktu.
Sonra patronum beni vakadan alıp çocuk istismarı ekibine verdi.
Mecburen emre uydum ama çok kızdım.
Olay aydınlatılamadı.
Özel Kurbanlar Birimi yönetiminin Irma'yı bu vakadan alıp
başka bir vakaya vermesi talihsizlikti.
Ama şunu unutmamak gerekir. 1989 yılıydı.
Muazzam bir suç dalgası yaşanıyordu.
Bu sebeple kaynak sıkıntısı yaşıyorduk.
Matias ismi hiç aklımdan çıkmadı.
Çavuş McLaughlin o gün beni arayıp katilin o olduğunu söyleyince…
Çocukların önünde anneyi öldürenin o olduğunu söyleyince
tüm dünyam karardı.
Yıllar boyunca bunun acısını çektim.
Hep o çocukları düşündüm.
O gün o vakada onu yakalasaydım durum çok farklı olurdu.
Diğer kurbanlar bu olayları yaşamazdı.
O çocuklar annelerini kaybetmezdi.
Beni en çok rahatsız eden de bu.
Bu durum…
Çocukların yer aldığı davalar dedektifleri derinden etkiler.
Irma bana göre çalıştığım en iyi dedektiflerden biri.
Yaptığı işi çok önemserdi.
Polis 18 yaşındaki Matias Reyes'in
seri tecavüzcü, soğukkanlı bir katil olduğunu düşünüyor.
O gün işe gittim.
Ofise girince bana failin fotoğrafını gösterdiler.
Fotoğrafı görünce "Bu Matias Reyes! Onu tanıyorum" dedim.
Onu küçüklüğünden beri tanıyordum.
23'üncü Karakol'un köşesinde çalışırdı.
Reyes bu küçük dükkânda karakolda çalışan polislere kahve satardı.
Bence iyi biriydi. Harikaydı.
1982 ve 1987 arası 23'üncü Karakol'da çalıştım.
Onu sürekli görürdüm.
Adını bilmiyordum. Orada çalışan çocuk olduğunu biliyordum.
Sonra aklıma şu geldi.
Carlos ve Tony'yi şeker almak için o dükkâna götürmüştüm.
O sırada orada yoktu ama yine de bu beni rahatsız ediyor.
NEW YORK SAVCILIĞI
Irma Rivera'yla görüştükten sonra
Matias Reyes'in başka bir vakada olası fail olarak görüldüğünü öğrendik.
Ama ne yazık ki kurban New York'tan ayrılmıştı.
Kurbanı bulma girişimlerimiz sonuçsuz kaldı.
1989 yılında DNA teknolojisi yeni yeni kullanılıyordu.
DNA TESTİ SONUCU
Üç tecavüze ait DNA kanıtı örneklerini,
Lourdes Gonzalez cinayeti ve tecavüzündeki DNA kanıtlarını FBI'a verdik.
Tüm vakalardaki DNA'lar Matias Reyes'in DNA'sıyla eşleşti.
Bu yüzden Matias Reyes suçunu kabul etti.
CEZA MAHKEMESİ BİNASI
Cezanın açıklandığı duruşmalar olaylı geçer.
Reyes öfkesini savunma avukatından çıkardı
ve mahkemede ona saldırdı.
Kim böyle bir şey yapar ki? Kim böyle kendini sabote eder ki?
Öfkesini kontrol edemedi.
33 yıl ila ömür boyu hapis cezası aldı.
Sonunda şartlı tahliye hakkı kazandı.
Serbest kalma ihtimali var.
Serbest kalacağını bilerek nasıl bir hayat sürebilirim?
Neden?
Matias Reyes'in suç hükümdarlığının sona erdiğini düşünmüştük.
Ama daha sonra bilmediğimiz birçok suçu olduğunu,
başka suçlar işlediğini öğrendik.
Matias Reyes 2002'de savcılığı arayıp biriyle görüşmek istediğini,
bazı bilgiler vereceğini söyledi.
Matias Reyes adlı mahkûm itirafta bulundu.
1989'da Central Park'taki kadına saldırıp tecavüz ettiğini söyledi.
Arkasına geçtim. Bir sopayla saldırıp kafasına vurdum.
Onu çalılıklara sürükledim.
Sonra orada ona tecavüz ettim.
Matias Reyes 1989'da yaşanan olayda
Central Park'ta koşan kadına tek başına saldırdığını iddia etti.
Bazen suçu işlemeseler bile
medyada ses getirmiş bir olaya kendini katan kişiler çıkar.
Ama bu olayda sıra dışı olan şey suçu tek başına işlediğini söylemesiydi.
Matias Reyes Central Park'taki koşucu vakasında,
yani Trisha Meili'ye tecavüz olayında suçunu itiraf ettiği sırada
beş delikanlı bu olaydan hüküm giymişti
ve bu suçtan ötürü uzun süredir hapisteydi.
Her fırsatta masum olduklarını söylediler.
Bunu her yerde dile getirdiler.
Hatta bu beş kişiden biri olan Korey Wise
Reyes'le hapiste karşılaşmış ve bir tür kavgaya karışmıştı.
Reyes'in itiraf etmesinin sebebi bu olabilir.
Nihayetinde New York Emniyeti bir soruşturma ekibi kurarak
Matias Reyes'in koşucu davasında bir parmağı olup olmadığını araştırdı.
Koşucu vakasında kimliği belirsiz birine ait bir DNA vardı.
DNA'nın sahibi tespit edilememişti.
Matias Reyes'ten DNA örnekleri alıp DNA testi yaptılar.
Central Park'ta Patricia Meili'ye tecavüz eden kişinin
Matias Reyes olduğu tespit edildi.
Patricia Meili o sabah hastaneye getirilmişti.
Hastanede alınan DNA Matias Reyes'e ait çıktı.
Keşke 1989, 1990 ve 1991'de bir DNA veri bankamız olsaydı.
Bu, tüm vakalar arasında bir bağ kurmamızı sağlardı.
Tek amacımız sanıkları mahkûm etmek değil.
Masumları da temize çıkarmalıyız.
Kimliği tespit edilemeyen DNA'nın Matias Reyes'e ait çıkması
ve suçu tek başına işlediğini söylemesi
davadaki beş sanığın haklı olarak serbest kalmasını sağladı.
YANLIŞ ADAMLARI YAKALADIK
Bu halkın zaferi. Buradan çıkarmamız gereken ders bu.
MASUMİYETİ İSPATLANANLAR GEÇİDİ
Ne yazık ki bu olay
New York Emniyeti'nin siyahi toplumla ilişkilerinde
uzun süre kara bir leke olarak kalacak.
Haksız yere suçlanan beş gence sevindim
ama bu sadece eski duygu ve anıları tekrar yaşamamı sağladı.
Benim için başka bir etkisi olmadı.
-Central Park'taki koşucuya saldırdın mı? -Evet.
20/20 programına çıkınca hayret ettim.
"Ne oluyor lan?" dedim.
Geçmişin tekrar su yüzüne çıkması size şunu hatırlatıyor.
"Bu olay hiç kapanmayacak. Yeni bir sayfa diye bir şey yok."
Onu görünce bir kez daha sinirlendim.
Central Park Beşlisi'ne yapılan haksızlık mutlaka düzeltilmeliydi
ama Matias Reyes'in diğer kurbanlarına da bir haksızlık yapılmış oldu.
Bu sebeple The Cut için bir haber yaptım.
Haberin adı "Koşucu Öncesi ve Sonrası"ydı.
Sadece Lourdes'in çocuklarıyla değil,
Reyes'in mahkûm olduğu saldırılarda mağdur olan üç kadınla da konuştum.
Central Park'taki koşucu vakası olarak adlandırdığımız bu hikâyede
bu insanların sesi duyulmamıştı.
Hikâyesi duyulmayı hak ediyordu.
Hikâyesini çocuklarıyla anlatmanın en iyi yol olacağını düşündüm.
Benim için yaptığı her şey için onu teşekkür etmek istiyorum.
Müthiş bir kadın olan annesiyle hiç tanışamadığı için
kız kardeşime üzülüyorum.
Ağabeylerimin anlattıklarına bakılırsa
harika bir insanmış.
Fiziksel olarak yanımda olmasa da hep bana rehberlik ettiğini hissettim.
Bu olay 1989'da yaşandı.
Yaptığım tüm sporlarda forma numaram 89'du.
Anneme saygımı sunmak istedim.
Beni daha büyük bir hedefe götürmek için
yoluma çıktığını düşünüyorum.
Hep eğitime önem vermemi, iyi bir örnek olmamı söylerdi.
Öyle de yaptım.
Bu tür şeyleri çocuklarıma da aşılamak istiyorum.
Suçluluk duydum.
Farklı duygu aşamaları yaşadım.
Sinirlendim,
kendimi ve başkalarını suçladım.
Bu olay bana çok zarar verdi.
Akıl sağlığımı derinden etkiledi.
Herkesin unutamayacağı vakası olur.
Lourdes Gonzalez vakasını yıllarca unutamadım.
Selam Carlos.
Seni görmek çok güzel.
Özür dilerim.
Carlos'la tanışmak benim için önemliydi.
Bu vaka beni çok rahatsız etti.
Başka bir vakada adı geçmişti.
Senden özür dilemek istiyorum çünkü onu yakalasaydım bu olay yaşanmazdı.
Ona hiç kızmadım.
Böyle bir hayat sürmesini hiç istemem.
Kızdığım tek kişi Reyes.
-Evet. -Reyes acı çekmeyi hak ediyor.
Gücünü elinden almasına izin verme.
Hayatım darmadağın oldu.
Ruhum ve bedenim hapsoldu.
Kaç kez ağır suç işledin?
-Üç kez silah bulundurma suçu işledim. -Peki.
Cinayet işledim. Suç makinesine dönüştüm.
İçimde hep bir çatışma, hep bir intikam duygusu var.
Beni ve ailemi yok eden her şeyi yok etme duygusuyla büyüdüm.
Bu döngü hiç bitmiyor.
Hayatın daha bitmedi. Seni bekleyen çok şey var.
Annen seni güzel yaşatmak istedi.
Anneni onurlandırıp iyi bir erkek olmanın vakti geldi.
Evet.
Hâlâ daha iyi biri olmaya çalışıyorum.
İlerlemeye çalışıyorum.
Daha iyi bir insan olma yolundayım.
Annem bunu hak ediyor.
İki kadının daha sağ kurtulduğundan haberim vardı.
Buluşmadık, sohbet etmedik.
Uzun bir mektup yazıp şöyle dedim.
"Hepimiz aynı şeyi yaşadık.
Yaşadıklarımız korkunçtu ama birbirimize destek olmamız güzel olur
çünkü neler yaşadığımızı sadece biz biliyoruz."
-Selam! -Merhaba!
Buluşmaya karar verdik. Yıllar içinde defalarca buluştuk.
Her yıl o tarih geldiğinde
"O tarihi, yaşananları unut. Hayatını yaşa. Unut" diyordum.
Geçen yıl bunu sorguladım.
Dostlarımı yemeğe davet edip "Siktir, Hâlâ Buradayım" partisi verdim.
-Gerçekten. -Harika.
Melissa ve Meg'le güzel bir dostluğum var.
Bu korkunç hikâye bizi birbirimize bağladı
ama aynı zamanda birbirimize sevgiyle bağlıyız.
Kendi kendime şöyle dedim. "Diğer kadınlar da aynı şeyi yaşadı."
-Evet. -"Arkadaş olmalıyız."
-Sizinle tanışmak her şeyi değiştirdi. -Evet.
Onlara sahip olduğum için çok şanslıyım.
Onlar olmasa ne yapardım, bilmiyorum.
Lourdes bizden biri. O bir savaşçı.
Sık sık onu düşünüyorum.
Ona, ailesine çok üzüldüm.
Lourdes aramızda değil.
Onu ve ailesini onurlandırmak,
Lourdes'i hiç unutmadığımızı dile getirmek istedik.
İnsanların onu tanımasını,
Lourdes'in bir dipnottan fazlası ve değerli olduğunu bilmesini istiyorum.
MATIAS REYES'İN ŞARTLI TAHLİYE DURUŞMASI AĞUSTOS 2026'DA GÖRÜLECEK
VE O TARİHTE ŞARTLI TAHLİYE HAKKINA SAHİP OLACAK.
CARLOS BU BÖLÜMÜN ÇEKİMLERİNİN TAMAMLANMASINDAN BİRKAÇ AY SONRA
2021 YILINDA DENVER'DA KARIŞTIĞI BİR BAR KAVGASINDAN VE TEHDİT SUÇUNDAN ÖTÜRÜ
BEŞ YIL HAPİS CEZASI ALDI.
CİNSEL İSTİSMAR MAĞDURUYSANIZ VEYA BİR YAKININIZ MAĞDURSA
WWW.WANNATALKABOUTIT.COM ADRESİNDEN BİLGİ VE KAYNAKLARA ULAŞABİLİRSİNİZ
GELECEK BÖLÜMDE
New York Emniyeti veya New York şehri böyle bir şey beklemiyordu.
Kaçın!
Dünya Ticaret Merkezi'ne gidiyoruz.
JoAnn teyzem Kuzey Kulesinde çalışıyordu.
"Onu oradan nasıl çıkaracağım?" dedim.
İkinci bina yanıyor!
Binanın 78'inci katı yanıyordu. Nasıl çıkacağımı bilmiyordum.
Kahretsin!
Kule yıkılıyor!
Teğmenim "Hemen kaçın" dedi.
Uzaklaşın!
Birçok sağlık ekibi gördüm.
"Binaya giriyoruz. Kurtarılması gerekenler var" dedi.
"Bir itfaiyeci beni utandıramaz. Kalıyorum" dedim.
11 Eylül olayları ölüm kokusuna alışmama yardım etti.
İnsan nasıl bir karakteri olduğunu,
bir takım oyuncusu olmanın ne demek olduğunu anlıyor.
Ölmedin. İşe koyul.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi olduğunu anlıyor.