WEBVTT

00:06.089 --> 00:07.716
(บนเกาะแมนแฮตทัน)

00:07.799 --> 00:10.927
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย
ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)

00:11.011 --> 00:13.138
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)

00:13.221 --> 00:16.433
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม
ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)

00:16.516 --> 00:20.311
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)

00:36.369 --> 00:39.789
นายธนาคารวอลล์สตรีท
ที่ไปวิ่งเป็นประจำในเซ็นทรัลพาร์ก

00:39.873 --> 00:41.082
ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

00:41.166 --> 00:42.917
ตำรวจกล่าวว่าเธอถูกทิ้งให้นอนรอความตาย

00:43.001 --> 00:47.338
เมื่อเดือนเมษายนปี 1989
เรามีคดีดัง นักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

00:47.422 --> 00:50.050
คดีนั้นเป็นคดีใหญ่ เพราะที่นั่นคือเซ็นทรัลพาร์ก

00:50.133 --> 00:53.011
และเพราะความโหดร้ายของการก่อเหตุด้วย

00:53.094 --> 00:56.639
ผู้บาดเจ็บในคดีนั้น
ทริชา ไมลี่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ

00:56.723 --> 00:58.058
เธอถูกทิ้งให้นอนรอความตาย

00:58.141 --> 01:01.728
เธอถูกทำร้ายสาหัสจนอาการโคม่า

01:01.811 --> 01:04.522
คดีนี้สร้างความรู้สึกหวาดกลัวถึงขีดสุดเลยจริงๆ

01:04.606 --> 01:07.067
ตำรวจเชื่อว่าแก๊งคนร้ายเข้าเผชิญหน้ากับเธอที่นี่

01:07.150 --> 01:10.070
แล้วฉุดเธอเข้าป่าไปประมาณ 60 เมตร

01:10.153 --> 01:11.613
คนเราเป็นอะไรกันไปหมด

01:11.696 --> 01:14.240
ฉันไม่มีวันมาวิ่งที่นี่ตอนกลางคืนเด็ดขาด

01:14.324 --> 01:17.243
ดูเหมือนกรมตำรวจนิวยอร์กจะคุมไม่อยู่แล้ว

01:17.911 --> 01:21.748
เมื่อปี 1989
ยาเสพติดกับความรุนแรงไปถึงระดับที่

01:21.831 --> 01:24.542
ผมไม่เคยเจอมาก่อนเลย
ในอาชีพการงานก่อนหน้านั้น

01:24.626 --> 01:27.504
ฉันจำได้ว่านอนอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ แล้วกลัวมาก

01:27.587 --> 01:28.588
ฉันอยู่คนเดียว

01:28.671 --> 01:30.840
ฉันเคยเข้านอนโดยซุกปืนไว้ใต้หมอน

01:30.924 --> 01:33.927
ฉันถูกปล้นแปดครั้ง ถูกทำร้ายสามครั้ง

01:34.010 --> 01:37.472
ประชาชนอยากได้ทางออก

01:37.555 --> 01:40.016
ของปัญหาที่ดูจะเป็น
วิกฤตอาชญากรรมที่เกินจะแก้ไข

01:40.100 --> 01:42.727
แล้วก็ต้องการจะแก้แค้น

01:42.811 --> 01:45.855
ก็เลยมีการผลักดันครั้งใหญ่ให้แก้ปัญหานี้โดยเร็ว

01:47.023 --> 01:49.150
เด็กหนุ่มห้าคนถูกนำตัวเข้ามา

01:49.234 --> 01:51.820
เด็กกลุ่มนี้ถูกจับกุมและตั้งข้อหาข่มขืน

01:51.903 --> 01:54.781
เด็กพวกนี้ได้ฉายาว่า "ห้าโจ๋เซ็นทรัลพาร์ก"

01:54.864 --> 01:58.952
ความแตกต่างระหว่าง
ผู้หญิงร่ำรวยวัยสาวผมบลอนด์ผิวขาว

01:59.035 --> 02:01.746
กับกลุ่มชายหนุ่มผิวสี ทั้งคนดำและเชื้อสายละติน

02:01.830 --> 02:05.458
ที่อยู่ในสวนสาธารณะ
แล้วตกเป็นเป้าสงสัยในความผิดนี้ทันที

02:05.542 --> 02:10.171
มันกระตุ้นประเด็นเรื่อง
ชาติพันธุ์กับอคติได้แรงมากๆ

02:11.005 --> 02:14.008
สุดท้าย ชายหนุ่มทั้งห้าคนก็ต้องความผิด

02:14.092 --> 02:16.678
ข้อหาล่วงละเมิดทางเพศทริชา ไมลี่

02:16.761 --> 02:20.890
แต่ก็มีคนที่สงสัย
ว่าความยุติธรรมบังเกิดจริงหรือเปล่า

02:20.974 --> 02:24.185
ไม่มีหลักฐานทางกายภาพ
ที่จะเอาผิดเด็กคนไหนในกลุ่มนี้ได้เลย

02:24.269 --> 02:26.437
โจรข่มขืนอาจจะยังลอยนวลอยู่

02:26.521 --> 02:28.648
ที่เคยก่อเหตุแล้ว หรืออาจเตรียมจะก่อเหตุซ้ำอีก

02:28.731 --> 02:31.609
(กระแสหวาดกลัวเซ็นทรัลพาร์กกลับมาอีกครั้ง)

02:31.693 --> 02:35.905
แต่คดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
ไม่ได้เริ่มจากทริชา ไมลี่

02:39.242 --> 02:44.205
ยังมีเหยื่อรายอื่นที่ไม่เคยมีใครรู้

02:44.289 --> 02:45.874
เรื่องราวของพวกเธอก็ควรถูกเล่า

02:47.041 --> 02:48.334
โอเค เริ่มอัดทุกอย่างได้

02:55.800 --> 02:58.720
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ
ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้

03:00.638 --> 03:03.850
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว
คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา

03:04.767 --> 03:08.730
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด

03:09.564 --> 03:11.691
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก

03:12.650 --> 03:13.902
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

03:15.737 --> 03:17.655
เราอยากสืบหาความจริง

03:17.739 --> 03:19.115
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน

03:19.866 --> 03:22.785
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน

03:23.703 --> 03:27.081
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก

03:29.375 --> 03:30.210
หน่วยนี้เท่านั้น

03:31.252 --> 03:34.923
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม
นิวยอร์ก)

03:38.134 --> 03:44.807
(วันที่ 14 มิถุนายน ปี 1989
2 เดือนหลังเกิดเหตุนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก)

03:45.725 --> 03:47.393
(17.30 น.)

03:47.477 --> 03:48.853
ตอนนั้นผมเจ็ดขวบ

03:50.521 --> 03:52.690
แม่สั่งอาหารจีนให้เรา

03:54.108 --> 03:55.735
เราได้ยินเสียงเคาะประตู

03:58.321 --> 04:02.784
แล้วผมก็คิดว่าอาหารจีนมาส่ง

04:04.244 --> 04:07.247
เราเปิดประตู แล้วก็เจอผู้ชายคนหนึ่ง

04:08.122 --> 04:11.960
เขาถามหาผู้ดูแลอาคาร
เราก็บอกไปว่าผู้ดูแลอาคารไม่อยู่

04:13.753 --> 04:14.963
แล้วเขาก็เดินเข้ามาเอง

04:15.880 --> 04:18.049
เขาผลักผมแล้วปิดประตู

04:18.925 --> 04:20.468
แล้วเขาก็สั่งให้เอาเงินให้เขา

04:21.052 --> 04:25.556
แม่ผมก็จะเอาเครื่องเพชรกับเงินที่มีให้

04:25.640 --> 04:28.768
ตอนนั้นแม่อุ้มน้องสาวผม อะแมนด้า
ที่ยังแบเบาะอยู่

04:30.311 --> 04:33.940
เขาท่าทีก้าวร้าว ผมดูออกเลยว่าแม่กลัว

04:34.023 --> 04:37.443
แล้วเราก็เริ่มร้องไห้

04:38.027 --> 04:40.488
เรางงว่าเกิดอะไรขึ้น

04:41.406 --> 04:42.407
เขาจับแม่

04:43.366 --> 04:44.367
แล้วเขาก็ถามว่า

04:46.244 --> 04:47.870
"จะเอาตาหรือลูกไว้"

04:48.997 --> 04:50.873
เขาบังคับให้แม่เลือก

04:52.083 --> 04:55.795
แม่ก็เลยเลือก
แล้วนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอแม่

05:05.138 --> 05:09.350
ผมเป็นอดีตผู้กองกรมตำรวจนิวยอร์ก
ทำงานอยู่ 31 ปี

05:09.934 --> 05:11.686
ผมอยากเข้าเรียนที่เวสต์พอยต์

05:11.769 --> 05:14.647
แต่เพราะผมสอบเคมีมัธยมปลาย
ได้แค่ 40 คะแนน

05:14.731 --> 05:16.065
ผมเลยได้มาเป็นตำรวจ

05:17.233 --> 05:18.443
นั่นเป็นทางเลือกที่สอง

05:20.236 --> 05:23.323
เมื่อฤดูร้อนปี 1989 ผมเป็นผู้บัญชาการ

05:23.406 --> 05:26.117
ของหน่วยสืบสวนที่ห้า แมนแฮตทันเหนือ

05:26.993 --> 05:30.496
ผมกำลังจะไปกินมื้อค่ำ แล้วเพจเจอร์ก็ดังขึ้น

05:30.580 --> 05:34.334
ศูนย์กระจายกำลังบอกว่า
"กัปตัน มีคดีฆาตกรรมที่ถนน 97 ตะวันออก"

05:35.293 --> 05:36.627
อวสานมื้อค่ำเลย

05:39.172 --> 05:41.174
ผมไปยังที่เกิดเหตุ

05:42.675 --> 05:44.886
ผู้ตายถูกข่มขืนและถูกแทง

05:45.762 --> 05:48.264
เธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเซนต์ลุค

05:48.348 --> 05:51.434
หมอเข้าไปรักษา แต่เธอเสียชีวิตระหว่างทาง

05:52.268 --> 05:55.813
เราระบุตัวผู้ตายได้ คือลอร์เดส กอนซาเลซ

05:55.897 --> 05:59.233
แม่ลูกสาม อายุ 24 ปี

06:02.945 --> 06:05.531
มีเลือดที่ผนัง ที่พื้น

06:06.949 --> 06:08.951
กับบนที่นอนในห้องนอนห้องหนึ่ง

06:10.703 --> 06:14.874
เรามองหามีดเปื้อนเลือด แต่ก็ไม่เจออะไรเลย

06:14.957 --> 06:20.129
เราค้นอะพาร์ตเมนต์
ห้องนอน ทางเดิน ลานหน้าตึก

06:20.213 --> 06:21.547
ผลคือไม่พบอะไรเลย

06:28.971 --> 06:32.725
ตอนเธอถูกทำร้าย
ลอร์เดสอยู่ในอะพาร์ตเมนต์คนเดียว

06:32.809 --> 06:34.811
กับลูกชายสองคน กับเด็กทารกอีกคน

06:34.894 --> 06:39.190
คู่ชีวิตของเธอที่เป็นผู้ดูแลอาคารของตึกนั้น

06:39.273 --> 06:41.359
ไปที่เดอะบรองซ์

06:41.442 --> 06:45.780
พอเขากลับมาบ้าน เราก็แจ้งเขาว่าเกิดอะไรขึ้น

06:48.491 --> 06:49.700
เขาช็อกไปเลย

06:49.784 --> 06:51.869
เราเห็นชัดเลยว่าเขาตัวสั่น

06:52.453 --> 06:56.165
แต่การถูกแทงหลายแผล
มันก็เป็นเหตุบันดาลโทสะ

06:56.249 --> 06:58.418
เราก็จะสงสัยคู่ชีวิตด้วย

06:59.210 --> 07:01.212
พวกเขาทะเลาะกัน มีปากเสียงกันหรือเปล่า

07:01.921 --> 07:03.589
สายสืบสอบปากคำเขา

07:03.673 --> 07:06.843
แล้วก็สรุปได้ว่าเขายืนยันที่อยู่ได้

07:06.926 --> 07:09.804
ระบุเวลาได้ ก็เลยตัดเขาออกได้

07:12.723 --> 07:14.684
โทนี่บอกผมว่าแม่ไม่กลับมาแล้ว

07:15.601 --> 07:17.019
ผมไม่เข้าใจ

07:18.354 --> 07:19.814
"คุณหมายถึงยังไง แม่ไม่กลับมาแล้ว"

07:21.899 --> 07:24.444
ผมจำได้ว่าคาร์ลอสร้องไห้

07:24.527 --> 07:27.071
เขาหายใจแรง แล้วก็เจ็บปวด

07:28.489 --> 07:31.492
แม่ผมเป็นคนที่รักคนอื่น

07:31.576 --> 07:34.120
แม่มีผมตั้งแต่ยังเด็กมากๆ

07:34.203 --> 07:35.955
อายุประมาณ 18

07:36.038 --> 07:37.415
ผมจำรอยยิ้มของแม่ได้

07:37.498 --> 07:39.584
ผมจำเสียงหัวเราะของแม่ได้

07:40.376 --> 07:41.669
ผมชอบที่ได้อยู่กับแม่

07:42.503 --> 07:43.796
แม่นำความสุขมาให้ผม

07:45.756 --> 07:49.302
ผมรู้สึกว่าแม่เป็นนางฟ้า
ที่เข้ามาในชีวิตพ่อตอนนั้น

07:49.385 --> 07:52.638
เพื่อช่วยให้เราจัดระเบียบชีวิต และอยู่ด้วยกันได้

07:53.723 --> 07:57.643
ผมมาอยู่กับแม่ตอนหกขวบ ปรับตัวง่ายมาก

07:59.228 --> 08:01.939
คาร์ลอสเป็นรูมเมตผม เป็นพี่ชายผมด้วย

08:02.648 --> 08:06.027
ช่วงที่อยู่ด้วยกัน เราทำทุกอย่างด้วยกัน

08:07.278 --> 08:09.447
แม่ปฏิบัติกับโทนี่เหมือนลูกตัวเอง

08:10.406 --> 08:14.368
ผมจำตอนแม่ท้องอะแมนด้าได้

08:14.452 --> 08:15.995
ผมกับคาร์ลอสตื่นเต้นเลย

08:16.746 --> 08:18.414
เราแสดงความรักกับแม่เยอะมาก

08:19.832 --> 08:22.752
แม่อยู่กับเราคนใดคนหนึ่งเสมอ

08:22.835 --> 08:26.088
มันเป็นลักษณะของครอบครัวเรา

08:26.172 --> 08:30.426
น่าเศร้าที่มันถูกพรากไปแทบจะทันทีที่เกิดขึ้น

08:37.350 --> 08:42.271
สายสืบเออร์มา ริเวรา
เป็นสายสืบชั้นยอดด้านคดีผู้เสียหายพิเศษ

08:43.189 --> 08:45.858
สำหรับเด็กๆ เธอเป็นเหมือนแม่

08:45.942 --> 08:48.986
ซึ่งช่วยในการสอบถามข้อมูลจากเด็กได้

08:49.612 --> 08:53.199
ฉันได้รับสายที่สำนักงาน เรียกตัวไปที่เขต 23

08:53.282 --> 08:56.077
เพราะที่นั่นมีเด็กสองคนที่อยากให้ฉันสอบปากคำ

08:57.662 --> 08:58.746
ฉันเข้าไปในห้อง

08:58.829 --> 09:01.999
ฉันเห็นเด็กผู้ชายน่ารักสองคน
ผมสีเข้ม เชื้อสายฮิสแปนิก

09:02.083 --> 09:04.001
เด็กๆ ท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย

09:04.085 --> 09:06.087
ก่อนที่เราจะสอบปากคำเด็ก

09:06.170 --> 09:07.547
ที่เจอประสบการณ์แบบนี้มา

09:07.630 --> 09:11.467
ความคิดหลักของฉันก็คือ
พยายามดูว่าจะถามข้อมูลจากเด็กได้มากแค่ไหน

09:11.551 --> 09:15.388
แต่ต้องทำแบบช้ามากๆ ห้ามรีบร้อน

09:16.847 --> 09:17.848
ฉันก็เลยออกจากโรงพัก

09:17.932 --> 09:21.435
พาเด็กไปที่ร้านขายของ
ที่ถนนสาย 102 เลยเธิร์ดอะเวนิวไป

09:22.728 --> 09:26.190
ฉันซื้อขนมกับน้ำให้ แล้วก็พาเด็กๆ กลับโรงพัก

09:26.774 --> 09:30.027
แล้วฉันก็ใช้เวลาอยู่กับเด็กๆ
ฉันสอบปากคำเด็กแต่ละคนแยกกัน

09:31.153 --> 09:35.283
ที่สถานีตำรวจ
ผมก็เล่าไปตามจริงว่าเกิดอะไรขึ้น

09:37.660 --> 09:39.495
คนร้ายยื่นคำขาดกับแม่

09:39.579 --> 09:43.416
เขาบอกว่า "จะเอาตาหรือลูกไว้"

09:44.584 --> 09:45.751
"จะเอาตาหรือลูกไว้"

09:45.835 --> 09:48.879
ฉันไม่เคยได้ยินผู้ก่อเหตุคนไหน
พูดแบบนี้มาก่อนเลย

09:51.507 --> 09:52.508
แม่บอกเขาว่า

09:54.176 --> 09:55.303
"อย่าทำลูกฉัน"

09:56.596 --> 09:59.599
แล้วแม่ก็บอกให้ผมกับคาร์ลอส

09:59.682 --> 10:03.853
พาอะแมนด้าเข้าห้องไป

10:03.936 --> 10:06.522
อะแมนด้านอนหนุนหมอนอยู่ในตู้เสื้อผ้า

10:06.606 --> 10:12.278
ผมกับโทนี่หมอบอยู่กับพื้น มองไปที่ประตู

10:13.529 --> 10:16.490
แม่กับคนร้ายเข้าห้องแม่ไป
แล้วเราก็ได้ยินทุกอย่าง

10:18.367 --> 10:19.910
พวกเรากอดกันไว้

10:19.994 --> 10:23.706
เรารอให้แม่ออกมารับ

10:25.708 --> 10:27.918
หรือไม่ก็รอให้คนร้ายเข้ามา

10:30.379 --> 10:31.964
ผมจำเสียงฝีเท้าได้

10:33.007 --> 10:34.216
ตอนเขาเดิน

10:35.301 --> 10:36.344
แล้วก็ออกไป

10:38.179 --> 10:42.016
ตอนแม่ตะโกนเรียกชื่อเรา
ผมจำได้ว่าเปิดประตูออกไป

10:42.099 --> 10:45.645
แล้วก็เห็นแม่อยู่ในทางเดินยาวที่อะพาร์ตเมนต์

10:45.728 --> 10:48.689
นอนจมกองเลือดอยู่ บอกให้เราตามคนมาช่วย

10:50.232 --> 10:52.443
พอมองย้อนกลับไปแล้ว

10:52.526 --> 10:53.861
แม่ยอมอาสาตัวเอง

10:55.988 --> 10:57.239
ยอมเสียสละ

10:58.783 --> 11:00.117
แม่ไม่ได้ลังเลเลย

11:05.331 --> 11:09.085
เด็กพวกนี้เพิ่งได้เห็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
ที่ใครคนหนึ่งจะได้เห็น

11:09.168 --> 11:12.588
มันทำลายความใสซื่อของพวกเขาในพริบตา

11:14.090 --> 11:15.925
พวกเด็กๆ บรรยายรูปพรรณสัณฐาน

11:16.008 --> 11:19.387
ให้กับช่างสเก็ตช์ภาพของกรมตำรวจนิวยอร์ก

11:19.470 --> 11:23.057
ทำให้สายสืบพอจะเห็นภาพ
ว่าผู้ก่อเหตุอาจจะหน้าตาเป็นยังไง

11:23.140 --> 11:25.768
ผมจำสีผิวเขาได้ชัดเจน

11:26.435 --> 11:28.062
เขาเป็นคนผิวเข้ม

11:28.145 --> 11:29.563
ผมเขาเป็นทรงเกรียน

11:30.189 --> 11:35.569
เด็กบรรยายชายชาวฮิสแปนิก
สูงประมาณ 173 ผิวเข้ม

11:35.653 --> 11:38.823
เขาใส่เสื้อลายสีน้ำเงิน ผมทรงเกรียน

11:39.824 --> 11:41.742
สิ่งที่เขาทำกับเด็กๆ เหล่านี้

11:41.826 --> 11:45.079
นั่นเด็กนะ แล้วนั่นก็แม่ของเด็ก มันเลวร้ายมาก

11:45.746 --> 11:47.623
หมอนี่มันสวะของแท้เลย

11:50.584 --> 11:52.378
(วันที่ 15 มิถุนายน ปี 1989
1 วันหลังเหตุฆาตกรรม)

11:52.461 --> 11:56.841
วันนี้มีเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับคดีฆาตกรรม
กับการตามล่าตัวฆาตกรอันตราย

11:56.924 --> 12:00.678
เธอเป็นคนดีมากๆ
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอตายแล้ว

12:03.180 --> 12:04.932
รายงานชันสูตรบอกว่า

12:05.015 --> 12:08.978
ลอร์เดส กอนซาเลซถูกแทงเก้าแผล ถูกข่มขืน

12:09.061 --> 12:10.646
แล้วเธอก็ท้องได้หกสัปดาห์

12:11.480 --> 12:14.233
พอได้ยินว่าเธอท้อง ฉันยิ่งรู้สึกแย่

12:14.316 --> 12:16.861
เพราะรู้ว่ามีเด็กอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้อง

12:16.944 --> 12:19.488
นายกเทศมนตรีคอช
เสนอรางวัลนำจับ 10,000 ดอลลาร์

12:19.572 --> 12:22.241
เพื่อพยายามจับกุมชายผู้ฆ่าหญิงท้อง

12:22.324 --> 12:24.118
นี่คือฆาตกรโรคจิต

12:24.201 --> 12:27.288
เราจะใช้ตำรวจทุกนายในกรมตำรวจ

12:27.371 --> 12:29.957
ออกไปตามหาเขา และมีรางวัลนำจับด้วย

12:30.040 --> 12:33.043
ระหว่างเหตุการณ์เมื่อวาน
คนร้ายถามหาผู้ดูแลอาคาร

12:33.711 --> 12:36.464
คนร้ายใส่เสื้อลายน้ำเงินขาว

12:36.547 --> 12:38.507
เราจัดแถลงข่าว

12:38.591 --> 12:42.887
เพื่อให้สาธารณชนรู้ว่า
คนร้ายหน้าตาเป็นยังไง และคอยเฝ้าระวัง

12:43.554 --> 12:46.223
อย่างที่สองคือหวังว่าจะเจอพยาน

12:46.307 --> 12:50.060
เด็กได้ยินคำพูดที่จับใจความได้ว่า

12:50.770 --> 12:52.396
"จะเอาตาหรือลูกไว้"

12:52.480 --> 12:55.775
ตอนฉันได้ดูข่าวเกี่ยวกับลอร์เดส

12:55.858 --> 12:59.403
ได้ยินว่าคนร้ายพูดอะไรกับเธอ ได้ฟังสถานการณ์

12:59.487 --> 13:01.113
มันฟังดูคุ้นมากๆ

13:01.197 --> 13:03.574
ฉันได้ยินประมาณว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"

13:04.408 --> 13:05.367
ฉันโยงได้ทันทีเลย

13:05.451 --> 13:08.621
ฉันบอกว่า "พระเจ้า ไอ้สารเลวนั่น
คนเดียวกันนี่แหละ"

13:10.414 --> 13:14.084
ในหน่วยอาชญากรรมทางเพศ
เราเจอคดีหนึ่งเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน

13:14.168 --> 13:17.797
ที่วิธีการก่อเหตุเหมือนกับคดีลอร์เดส กอนซาเลซ

13:18.380 --> 13:20.049
และได้พูดกับผู้เสียหาย

13:20.883 --> 13:23.803
อยู่ๆ ก็มีตำรวจหน่วยใหม่มาสอบปากคำฉัน

13:23.886 --> 13:27.681
แล้วก็ให้ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดอีกครั้ง

13:27.765 --> 13:30.142
เล่ารายละเอียดที่เจ็บปวด

13:30.851 --> 13:33.312
(วันที่ 11 มิถุนายน ปี 1989
3 วันก่อนเหตุฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ)

13:33.395 --> 13:34.897
ฉันเป็นเด็กสาวจากบรุกลิน

13:35.523 --> 13:39.485
ฉันเข้ามาอยู่ในเมือง ทำงานหลังเลิกเรียน

13:40.736 --> 13:43.364
วันนั้นเป็นวันที่อากาศดี
ในเดือนมิถุนายน ฉันมีความสุข

13:44.198 --> 13:45.783
ฉันไปเดินเล่นที่เซ็นทรัลพาร์ก

13:46.408 --> 13:50.329
คดีทำร้ายนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก ฉันก็เห็นในข่าว

13:50.412 --> 13:53.290
ฉันอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ มันลงข่าวไปทั่ว

13:53.374 --> 13:55.584
มันทำให้ผู้คนหวาดกลัว

13:55.668 --> 13:57.962
วันเกิดเหตุ ฉันจำได้เลย

13:58.045 --> 14:01.257
ฉันระแวงแล้วก็กังวล
พยายามระวังตัวให้ปลอดภัย

14:03.050 --> 14:05.261
ฉันไม่รู้เลยว่ามีคนจ้องมองฉันอยู่

14:06.804 --> 14:08.013
ตามฉันกลับมาที่บ้าน

14:09.765 --> 14:10.975
กดออด

14:11.642 --> 14:15.938
เขาบอกว่าเป็นลูกผู้ดูแลอาคาร มาซ่อมห้อง

14:16.605 --> 14:19.316
ฉันใสซื่อมาก ฉันเปิดประตูให้เขาเฉยเลย

14:20.734 --> 14:21.819
เขาเข้ามา

14:23.028 --> 14:26.866
เสร็จแล้วเขาก็ล็อกประตู ฉันก็แบบ "อ้าว"

14:29.326 --> 14:30.327
ฉันขัดขืน

14:31.120 --> 14:33.414
เขาชกหน้าฉันจนจมูกหัก

14:33.497 --> 14:36.375
แล้วฉันก็หยุดขัดขืนโดยสิ้นเชิงเลย

14:40.379 --> 14:42.047
ฉันระวังตัวมากๆ

14:42.131 --> 14:45.467
เพราะฉันดูออกเลยว่าเขาเป็นบ้า

14:45.551 --> 14:48.971
ฉันทำการถอดวิญญาณ
แบบที่เราจะลอยออกมาจากร่าง

14:49.054 --> 14:50.723
ถอดวิญญาณออกมา แล้วก็มองลงมา

14:53.225 --> 14:55.895
ช่วงหนึ่งหลังข่มขืนเสร็จ

14:56.937 --> 14:59.273
เขาก็บอกว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"

14:59.356 --> 15:02.067
ฉันก็บอก "ไม่ ฉันต้องใช้ตา"

15:02.151 --> 15:04.695
เขาพยายามจะแทงหน้าฉัน

15:04.778 --> 15:06.739
โชคดีที่มีดมันไม่ใหญ่มาก

15:06.822 --> 15:10.242
เลยได้แค่แผลมีดเจาะบนหน้าที่ต้องเย็บ

15:11.035 --> 15:13.704
ฉันคิดว่าชีวิตเขามีแต่ความรุนแรง

15:13.787 --> 15:15.164
มันสนุกสำหรับเขา

15:17.499 --> 15:21.545
ฉันอยู่บนพื้นห้องน้ำ นอนขดตัวเหมือนเด็กทารก

15:21.629 --> 15:25.341
แล้วเขาก็เอาเงิน
กับเครื่องประดับทุกอย่างของฉันไป

15:25.424 --> 15:26.508
แล้วก็ปิดประตู

15:30.137 --> 15:34.183
แล้วฉันก็บอกกับตัวเอง "ตอนนี้เรารู้สึกด้านชา"

15:34.266 --> 15:37.645
"พรุ่งนี้เราจะรู้สึกแตกสลาย"

15:37.728 --> 15:40.064
"เรื่องนี้จะทำลายเรา"

15:43.275 --> 15:44.276
แล้วมันก็จริง

15:45.653 --> 15:47.780
การตามล่าคนร้ายเริ่มขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ

15:47.863 --> 15:49.573
ตำรวจกล่าวว่าได้รูปพรรณสัณฐานชัดเจน

15:49.657 --> 15:52.409
ของชายที่เชื่อว่าเป็นคนฆ่าลอร์เดส กอนซาเลซ

15:52.493 --> 15:54.370
และบอกว่าอาจเป็นชายคนเดียวกัน

15:54.453 --> 15:58.666
ที่ก่อเหตุแทงผู้หญิงเมื่อวันอาทิตย์ก่อน
ในอะพาร์ตเมนต์ของเธอที่ถนน 116 ตะวันออก

15:58.749 --> 15:59.833
เธอรอดชีวิตมาได้

15:59.917 --> 16:02.044
ความคล้ายกันอย่างหนึ่งของสองคดีนี้

16:02.127 --> 16:05.422
ตำรวจกล่าวว่าคือการที่
ผู้ต้องสงสัยหมกมุ่นกับดวงตาของเหยื่อ

16:06.090 --> 16:10.844
ผมรู้ว่าผมเจอโจรข่มขืน
ที่มีวิธีการก่อเหตุซ้ำๆ เดิมๆ

16:10.928 --> 16:16.141
ใช้อาวุธเดิม พูดเรื่องเดิม หาเหยื่อด้วยวิธีเดิม

16:16.725 --> 16:19.478
พวกเธอเป็นหญิงสาววัย 20 เศษๆ

16:19.561 --> 16:23.357
แต่เหยื่อรายที่สองถูกข่มขืนแล้วฆ่า

16:23.440 --> 16:25.150
(วันที่ 14 มิถุนายน
ลอร์เดส - ฆาตกรรม)

16:27.903 --> 16:30.572
เพื่อนและครอบครัว
ของลอร์เดส กอนซาเลซ วัย 24 ปี

16:30.656 --> 16:32.282
มาร่วมกันไว้อาลัยให้เธอในวันนี้

16:34.702 --> 16:36.078
ผมจำงานศพแม่ได้

16:36.161 --> 16:42.042
ผมจำได้ชัดเลยว่าคนไปกันเต็มโบสถ์

16:44.920 --> 16:48.007
หลังจากนั้น ผมก็จำได้ว่า
ไม่ค่อยได้คุยกับคาร์ลอสแล้ว

16:48.590 --> 16:50.509
ตอนนั้นเราแยกกันไปแล้ว

16:54.221 --> 16:57.307
ผมว่าทางออกง่ายๆ

16:57.391 --> 17:01.186
คือคาร์ลอสไปอยู่กับครอบครัวแม่แท้ๆ ของเขา

17:01.270 --> 17:03.188
ส่วนผมก็อยู่กับพ่อ

17:05.024 --> 17:08.694
พวกผู้ใหญ่ไม่รู้ว่าใครจะดูแลผม

17:08.777 --> 17:12.197
ผมว่าไม่มีใครอยากรับผิดชอบดูแลผมหรอก

17:12.823 --> 17:13.907
ผมรู้สึกได้เลยนะ

17:15.451 --> 17:19.204
การย้ายบ้านไปเรื่อยๆ มันยากสำหรับผม

17:24.168 --> 17:26.378
ผมไม่ค่อยเข้าใจการตัดสินใจ

17:26.462 --> 17:29.590
ให้น้องสาวผมไปอยู่เปอร์โตริโกกับย่าเลย

17:30.924 --> 17:34.303
ฉันว่าพ่อคงไม่ได้อยู่ในสภาพที่เหมาะสม

17:35.095 --> 17:37.097
ที่จะเลี้ยงฉัน ที่ยังแบเบาะ

17:39.892 --> 17:42.561
คาร์ลอสเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม
เราทำทุกอย่างด้วยกัน

17:43.729 --> 17:47.691
ถ้าเราติดต่อกันได้ คุยกันได้ ถึงแม้เราจะยังเด็ก

17:48.692 --> 17:51.528
เราก็คงจะมีระบบสนับสนุน

17:53.280 --> 17:55.074
จากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

17:55.908 --> 17:57.910
ผมรู้สึกว่าไม่มีใครปกป้องผมอีกเลย

17:58.869 --> 18:01.830
คนเดียวที่ผมรู้สึกว่าปกป้องผมก็คือพวกแม่ๆ

18:06.752 --> 18:09.338
(วันที่ 19 กรกฎาคม ปี 1989
1 เดือนหลังเหตุฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ)

18:09.421 --> 18:13.300
วันที่ 19 กรกฎาคม ช่วงบ่าย
ในหน่วยอาชญากรรมทางเพศ

18:14.426 --> 18:19.431
เราได้รับสายจากโรงพักเขต 19
ว่าเกิดเหตุข่มขืนอีกคดี

18:19.515 --> 18:20.349
(เซ็นทรัลพาร์ก)

18:20.432 --> 18:24.770
คดีข่มขืนนี้เกิดที่แยกสาย 95 ตัดแมดิสัน
ใกล้กับเซ็นทรัลพาร์ก

18:24.853 --> 18:25.938
(บ้านผู้เสียหาย)

18:26.021 --> 18:30.692
เราไปที่โรงพยาบาล ไปสอบปากคำผู้เสียหาย

18:31.944 --> 18:34.321
เธอถูกทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง

18:34.404 --> 18:37.366
เธอมีแผลที่หน้า มีแผลที่ขา

18:38.951 --> 18:40.786
เราก็เลยไม่กดดัน

18:41.954 --> 18:45.249
ผมไปที่หน่วยอาชญากรรมทางเพศ
เพราะที่นั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่

18:45.332 --> 18:48.377
ที่เราจะสร้างความแตกต่างในชีวิตคนได้จริงๆ

18:48.460 --> 18:50.754
ผมอยากอยู่ข้างๆ คอยช่วยเหลือผู้เสียหาย

18:52.756 --> 18:56.009
ฉันโตมาในนิวยอร์กซิตี

18:56.093 --> 18:58.554
แล้วฉันก็ได้ฟังเรื่องความรุนแรงมาเยอะ

18:59.596 --> 19:03.016
มันค่อนข้างเป็นเรื่องธรรมดาในนิวยอร์ก

19:03.684 --> 19:04.977
เวลาไม่ได้เกิดกับเรา

19:06.145 --> 19:12.067
ฉันเพิ่งอายุครบ 20 แล้วฉันก็เข้าเรียนศิลปะ

19:13.569 --> 19:15.779
ฉันกำลังกลับบ้าน

19:18.782 --> 19:20.409
ฉันขึ้นลิฟต์มา

19:21.660 --> 19:22.661
แล้ว…

19:23.537 --> 19:26.790
ฉันก็มายืนที่หน้าประตูห้องอะพาร์ตเมนต์

19:26.874 --> 19:28.375
กุญแจอยู่ในมือ

19:28.917 --> 19:30.752
ฉันได้ยินเสียงคนเดินมา

19:33.213 --> 19:35.174
เสียงหายใจเขาแปลกๆ

19:35.257 --> 19:39.011
มันดังแล้วก็ถี่มาก

19:40.304 --> 19:43.348
คนคนนี้เดินผ่านฉันไป

19:43.432 --> 19:47.227
แล้วก็ขึ้นไปอีกหนึ่งชั้น แล้วลงมาใหม่

19:47.853 --> 19:49.813
ฉันก็ถาม "คุณจะไปไหนเหรอคะ"

19:49.897 --> 19:55.360
ตอนนั้นเขาก็ถือมีดเข้ามาหาฉัน

19:56.737 --> 19:59.615
แล้วบอกว่า "ฉันแค่อยากคุยกับเธอ"

20:01.033 --> 20:05.370
เขาเอามีดจ่อท้ายทอยฉัน

20:08.290 --> 20:10.292
ฉันเลยเปิดห้องให้เขา

20:12.836 --> 20:14.796
แล้วเขาก็บอกว่า "ถอดเสื้อผ้าออก"

20:16.131 --> 20:19.676
ฉันรู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาตอบสนองในตัว

20:19.760 --> 20:24.306
ฉันรู้ว่าฉันต้องใจเย็นๆ

20:24.389 --> 20:26.725
แล้วก็ใช้วิธีการอ่อนโยน

20:27.559 --> 20:30.395
เพื่อให้รอดไปได้

20:34.650 --> 20:37.027
พอมันจบลง

20:37.986 --> 20:41.657
เขาก็ดึงโทรศัพท์จนสายหลุด

20:42.991 --> 20:44.201
เขามัดฉันไว้

20:45.118 --> 20:47.412
ตอนนั้นเขาก็ถามว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"

20:49.373 --> 20:52.960
แล้วเขาก็ไปหยิบมีดมา

20:53.043 --> 20:55.879
แล้วเริ่มกรีดที่เหนือและใต้…

20:57.506 --> 20:58.799
ตาฉัน แล้ว…

21:05.806 --> 21:08.976
ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว

21:09.935 --> 21:13.146
โชคดีที่เขาลุกขึ้น

21:14.231 --> 21:16.024
แล้วก็เดินออกจากห้องไป

21:17.901 --> 21:22.447
ฉันอยากลืมว่าฉันไม่ได้สู้กลับ

21:24.825 --> 21:26.451
ปฏิกิริยาตอบสนองโดยธรรมชาติ

21:27.369 --> 21:28.829
ที่ต้องยอมโดนแบบนั้น

21:28.912 --> 21:32.249
เป็นการเสียสละที่…

21:32.332 --> 21:35.585
ฉันไม่เคยเยียวยาได้เลย

21:35.669 --> 21:39.756
มันมีอาการมาตลอด

21:43.260 --> 21:45.470
(ยินดีต้อนรับสู่โรงพักเขต 20
กรมตำรวจนิวยอร์ก)

21:45.554 --> 21:47.723
เราไม่มีทางมั่นใจได้ว่าเป็นคนเดียวกัน

21:47.806 --> 21:51.351
แต่ยิ่งผมได้รับข้อมูลจากผู้แจ้งความ

21:52.144 --> 21:55.439
ผมก็ยิ่งได้รู้ว่าเราอาจจะเจอแบบแผนแล้ว

21:55.522 --> 21:58.734
เราเจอวิธีการก่อเหตุแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

21:58.817 --> 22:03.822
ผู้ก่อเหตุบุกเข้าอะพาร์ตเมนต์
ข่มขืน กระทำชำเรา ปล้นทรัพย์

22:03.905 --> 22:06.158
แล้วบอกว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"

22:06.241 --> 22:08.493
แล้วเขาก็อยู่ในพื้นที่เดิม

22:09.828 --> 22:12.247
อาชญากรจะหาสิ่งที่ทำแล้วได้ผล

22:12.956 --> 22:14.458
เคยได้ผลครั้งหนึ่ง มันก็จะได้ผลอีก

22:15.208 --> 22:17.252
ผมรู้ว่าผมเจอโจรข่มขืนที่มีแบบแผน

22:17.336 --> 22:20.505
ผมพยายามไม่เอางานเข้าบ้าน

22:20.589 --> 22:22.883
แต่โจรข่มขืนต่อเนื่องลอยนวลอยู่

22:22.966 --> 22:26.094
เราเป็นห่วงครอบครัว เป็นห่วงลูก

22:26.178 --> 22:30.015
เราคอยพร่ำสอนครอบครัวเสมอว่าให้ระวังตัว

22:30.098 --> 22:32.851
ภรรยา เราก็บอกเธอตลอดเวลรา

22:32.934 --> 22:35.937
"อย่าเปิดประตูจนกว่าจะรู้ว่าใครมา"

22:36.021 --> 22:39.274
ระวังตัวมากจนเกินเหตุ นึกออกไหม

22:40.192 --> 22:41.902
สิ่งที่เรากังวลที่สุดในตอนนั้น

22:41.985 --> 22:44.613
คือผู้ก่อเหตุรายนี้จะลงมืออีกครั้ง

22:44.696 --> 22:46.740
แล้วเราจะเจอคดีฆาตกรรมอีกคดี
คดีข่มขืนอีกคดี

22:46.823 --> 22:48.492
คดีเป็นข่าว

22:48.575 --> 22:50.952
ภาพสเก็ตช์ก็ติดไปทั่วทั้งละแวก

22:51.036 --> 22:54.164
เราไปเคาะประตู
แจ้งคนในหลายๆ ตึกว่าเกิดอะไรขึ้น

22:54.247 --> 22:57.334
เผื่อจะมีใครเห็นเหตุการณ์
หรือใครจำคนในภาพสเก็ตช์ได้

22:57.417 --> 23:01.755
ตำรวจได้จัดตั้งสายด่วน
รับแจ้งทุกเบาะแสเกี่ยวกับคดีเหล่านี้

23:01.838 --> 23:04.841
เราเปิดสายด่วนรับแจ้งเบาะแส
เดี๋ยวก็มีคนโทรเข้ามา

23:04.925 --> 23:08.637
"มีคนอยู่ถัดไปสองห้อง ตรงกับรูปพรรณสัณฐาน"

23:08.720 --> 23:11.973
"ผมไม่เคยไว้ใจเขาเลย เขาดูแปลกๆ"

23:12.057 --> 23:16.103
หรือ "ผมเห็นเขาใช้มีดพกปอกส้มเมื่อวันก่อน"

23:19.523 --> 23:22.067
เราต้องตามทุกเบาะแสที่ได้รับ

23:23.026 --> 23:25.821
โชคร้ายที่ในคดีนี้ ไม่มีเบาะแสไหนเจออะไรเลย

23:27.864 --> 23:30.534
ฉันรู้ว่ามีผู้หญิงถูกข่มขืน
ทั้งในนิวยอร์กและทั่วประเทศ

23:30.617 --> 23:31.868
ฉันรู้ว่ามีเรื่องนี้เกิดขึ้น

23:33.703 --> 23:35.747
แต่ฉันก็ไม่ได้จมอยู่กับมัน

23:35.831 --> 23:37.416
เราแค่พยายามใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง

23:38.250 --> 23:40.043
เราคิดว่าเหตุจะเกิดตอนกลางคืน

23:40.127 --> 23:43.380
หรือในย่านที่ไม่ค่อยปลอดภัย อะไรต่างๆ

23:43.463 --> 23:45.382
แต่บ่ายวันนั้นอากาศดีมาก

23:46.091 --> 23:49.052
เราไม่คิดเลยว่าจะเกิดเหตุขึ้นตอนนั้น

23:50.262 --> 23:52.681
ฉันย้ายมาที่นิวยอร์กเพื่อมาเรียนแฟชั่น

23:53.473 --> 23:57.102
ตอนนั้นเป็นช่วงบ่ายวันอาทิตย์
ฉันได้ยินเสียงคนมาเคาะประตู

23:58.353 --> 24:01.022
ฉันเปิดประตู แล้วเขาก็เอามือจับหน้าฉันแบบนี้

24:01.106 --> 24:02.274
แล้วก็ผลักฉันถอยกลับมา

24:04.109 --> 24:08.238
เรารู้สึกถึงความโมโหได้เลย
เรารู้เลยว่าเขาเก็บกดความเดือดดาลไว้

24:09.573 --> 24:12.200
เขาข่มขืนฉัน น่าจะสองรอบ แล้วฉันก็…

24:12.284 --> 24:15.662
ความทรงจำส่วนหนึ่งมันเลือนรางไป

24:15.745 --> 24:17.789
หรือสูญหายไป หรือถูกปิดตายไว้

24:19.833 --> 24:22.794
เขาอยากได้บัตรธนาคารกับเงินฉันด้วย

24:23.503 --> 24:25.213
เขาบอกว่า "ฉันไม่ไว้ใจเธอ"

24:25.297 --> 24:27.674
"ฉันต้องมัดเธอไว้ ไม่งั้นก็ฆ่าเธอซะ"

24:27.757 --> 24:29.176
ฉันบอกว่า "เดี๋ยวฉันเอาผ้าพันคอให้"

24:29.259 --> 24:32.637
ฉันก็เลยเดินไปที่ประตู เพื่อไปหยิบผ้าพันคอ

24:33.430 --> 24:36.725
มันเป็นอะพาร์ตเมนต์แบบสตูดิโอห้องเล็กๆ
แต่เขาปล่อยให้ฉันห่างตัวได้

24:36.808 --> 24:38.810
ซึ่งมันยาก เพราะเขาคอยคุมฉันอยู่

24:40.020 --> 24:43.273
เสียงในหัวฉันบอกว่า "หนีไป"

24:43.356 --> 24:45.692
"เธอมีโอกาสเดียว หนีไปซะ"

24:47.027 --> 24:48.236
ฉันวิ่งออกมา ร้องโวยวาย

24:48.320 --> 24:50.363
เขาตามหลังมาแค่เอื้อม

24:50.989 --> 24:53.575
ฉันวิ่งไปเจอผู้ดูแลอาคาร
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไร

24:53.658 --> 24:56.703
"ฉันถูกข่มขืน เขาตามฉันมา"
หรืออะไรประมาณนั้น

24:57.662 --> 25:00.290
ผู้ดูแลอาคารจับเขาได้ แล้วก็มีอีกคนมาจับเขา

25:00.957 --> 25:02.459
แล้วคุมตัวไว้ให้ตำรวจมาจับไป

25:08.632 --> 25:12.302
เราได้รับแจ้งว่าตำรวจในเครื่องแบบ
จับกุมผู้ก่อเหตุได้

25:13.887 --> 25:15.805
เขาบอกชื่อ มาทิอัส เรเยส

25:16.765 --> 25:21.436
ยังไม่ทันถามหรือสั่งอะไรเลย
เขาก็บอกว่า "ผมทำเอง"

25:22.270 --> 25:27.567
เขาอายุ 18 ปี เป็นคนเงียบๆ สูง 178 ผิวเข้ม

25:27.651 --> 25:30.862
พอสายสืบได้สอบปากคำเขา ก็รู้ได้ว่า

25:30.946 --> 25:35.283
นี่อาจจะเป็นผู้ก่อเหตุข่มขืนและฆาตกรรมคดีก่อนๆ

25:35.367 --> 25:37.244
เราก็เลยเรียกอัยการเขตมา

25:37.869 --> 25:41.581
ตำรวจเริ่มจะเห็นแบบแผนเป็นรูปเป็นร่าง

25:41.665 --> 25:44.501
เขาอาจจะมีส่วนกับคดีฆาตกรรม

25:44.584 --> 25:46.545
ทุกคดีมีหญิงสาว

25:46.628 --> 25:49.673
ทุกคดีมีการหลอกล่อหรือการผลักประตู

25:51.383 --> 25:54.636
ทุกคดีเกิดขึ้นภายในรัศมี 20 ช่วงตึก

25:54.719 --> 25:58.932
ทุกคดีมีการใช้มีด ปล้นทรัพย์ และข่มขืน

26:01.726 --> 26:05.272
ตำรวจอยากให้ฉันรีบไปที่โรงพักเพื่อไปชี้ตัว

26:05.355 --> 26:07.857
ไปดูคนยืนเรียงกัน ตำรวจบอกแค่นั้น

26:08.608 --> 26:10.777
มองแวบเดียวฉันก็รู้เลยว่าใคร

26:11.611 --> 26:13.196
ฉันกลัวจนตัวสั่น

26:13.280 --> 26:15.448
มันเป็นปฏิกิริยาจากภายใน

26:15.532 --> 26:18.159
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือคนร้าย

26:19.494 --> 26:20.495
ไม่ต้องสงสัยเลย

26:21.746 --> 26:24.791
ฉันจำตอนที่ทราบข่าวว่าเขาถูกจับได้

26:24.874 --> 26:28.837
ฉันต้องไปหาตำรวจสืบสวน

26:29.588 --> 26:32.090
การได้เห็นเขา มันก็ช็อก

26:33.633 --> 26:37.220
เขาใส่เสื้อตัวเดิมที่เคยใส่ตอนนั้น

26:37.304 --> 26:39.931
แล้วมันก็ชัดเจนมากๆ

26:40.015 --> 26:42.017
ฉันรู้เลยว่านั่นเขา

26:43.602 --> 26:46.730
เขาบอกสายสืบว่าเขาร่วมรักกับหญิงสาวเหล่านั้น

26:47.397 --> 26:49.149
เขาเป็นคนจิตป่วย

26:51.526 --> 26:54.613
เขาบอกว่าได้ก่อเหตุข่มขืนหลายครั้ง

26:54.696 --> 27:00.744
แต่เรเยสปฏิเสธว่าไม่มีส่วน
กับคดีฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ

27:01.328 --> 27:05.332
แล้วตอนนั้น เราก็เอาภาพสเก็ตช์ให้เรเยสดู

27:05.415 --> 27:10.962
ที่วาดขึ้นมาจากปากคำ
ของลูกลอร์เดส กอนซาเลซ

27:11.630 --> 27:14.424
มาทิอัสดูภาพ แล้วสายสืบก็ถามว่า

27:15.008 --> 27:16.009
"หน้าคุ้นๆ ไหม"

27:16.718 --> 27:19.054
มาทิอัสก็ตอบว่า "ใช่ หน้าเหมือนผมเลย"

27:19.804 --> 27:22.891
แล้วเขาก็มองหน้าสายสืบ
แล้วบอกว่า "ผมซวยแล้ว"

27:24.517 --> 27:27.187
มาทิอัส เรเยสเริ่มสารภาพ

27:27.270 --> 27:30.315
ในคดีฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ

27:31.983 --> 27:33.068
เรามีคำสารภาพเป็นวิดีโอ

27:34.027 --> 27:37.947
บางช่วงเขาก็บ่นโวยวาย โมโหมากๆ

27:38.031 --> 27:40.784
บางช่วงเขาก็สำนึกผิด

27:40.867 --> 27:43.203
เขากรีดร้องเรียก "แม่"

27:44.037 --> 27:46.790
ผู้หญิงก็กรีดร้องโวยวาย

27:46.873 --> 27:50.585
เขาบอกว่าลอร์เดส กอนซาเลซหยิบมีดขึ้นมา

27:50.669 --> 27:53.004
แต่เธอตัวสั่น เธอกลัว

27:53.755 --> 27:55.882
เขาบอกว่าเขาแย่งมีดจากเธอ

27:55.965 --> 27:57.926
นั่นคือวิธีที่เขาฆ่าเธอในเวลาต่อมา

27:59.511 --> 28:04.224
ตอนเกิดเหตุ ผมมีลูกวัยเก้าขวบกับหนึ่งขวบ

28:04.307 --> 28:08.019
ผมเลยเข้าใจความต้องการที่จะปกป้องลูก

28:08.603 --> 28:11.231
คุณต้องสงสารเธอนะ

28:11.314 --> 28:14.609
ความคิดที่ว่าใครคนหนึ่งถูกทำร้ายอย่างโหดเหี้ยม

28:14.693 --> 28:17.237
ถูกแทงเก้าแผล มันทำให้ผมคลื่นไส้

28:17.821 --> 28:22.325
มาทิอัส เรเยสเป็นคนที่อารมณ์ฉุนเฉียว

28:22.409 --> 28:23.743
เขาเป็นระเบิดเวลา

28:24.536 --> 28:28.581
เขาถูกตั้งข้อหาอย่างเป็นทางการ
ข่มขืนโดยเจตนาสี่กระทง

28:28.665 --> 28:30.542
กระทำชำเรา ลักทรัพย์

28:30.625 --> 28:32.961
และทำร้ายร่างกายด้วยอาวุธร้ายแรง

28:33.044 --> 28:34.796
กับฆาตกรรมอีกหนึ่งกระทง

28:34.879 --> 28:39.342
ข่าวท้องถิ่น มาทิอัส เรเยสวัย 18 ปี
ต้องข้อหาข่มขืนโหดหลายคดี

28:39.426 --> 28:42.679
ในฝั่งตะวันออกของแมนแฮตทัน
ซึ่งหนึ่งในนั้นจบลงด้วยการฆาตกรรม

28:43.513 --> 28:45.098
ตอนฉันเห็นว่าเขาฆ่าลอร์เดส

28:45.181 --> 28:49.602
นั่นแหละที่เจ็บปวดที่สุด
ตรงที่ฉันรอดตาย แล้วเธอไม่รอด

28:49.686 --> 28:52.105
(โจ๋ถูกจับคดีข่มขืน
ต้องสงสัยฆ่าแม่ลูกอ่อนอีสต์ไซด์)

28:52.188 --> 28:54.315
ผมจำได้ว่าได้เห็นข่าว

28:55.525 --> 28:59.404
แล้วก็รู้สึกโล่งใจ

29:00.447 --> 29:03.324
ผมจำได้ว่าเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์ว่าเขาถูกจับ

29:03.408 --> 29:04.576
ตอนที่ผมเห็นรูป

29:05.869 --> 29:06.870
ผมจำเขาได้เลย

29:09.038 --> 29:11.249
ผมรู้เลยว่านั่นแหละเขา

29:15.420 --> 29:18.089
ฉันได้รับสายจากจ่า เธอถามว่า

29:18.173 --> 29:22.218
"เออร์มา คุ้นชื่อมาทิอัส เรเยสบ้างไหม"

29:22.302 --> 29:23.136
ฉันก็ตอบ "คุ้นสิ"

29:24.095 --> 29:28.641
วันที่ 17 เมษายน ปี 1989
ฉันได้ชื่อเขาในกลุ่มผู้ต้องสงสัย

29:28.725 --> 29:31.102
ในคดีที่ฉันทำเกี่ยวกับเหตุข่มขืน

29:31.186 --> 29:34.856
ที่เกิดขึ้นในเซ็นทรัลพาร์ก
ถนนสาย 106 ฝั่งตะวันออก

29:34.939 --> 29:39.944
คดีของฉันในเซ็นทรัลพาร์ก
เกิดขึ้นสองวันก่อนหน้าคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

29:42.113 --> 29:44.866
เราสอบปากคำผู้เสียหาย
สิ่งหนึ่งที่เธอสังเกตเห็น

29:44.949 --> 29:47.410
คือเขามีแผลเย็บใหม่ใต้คาง

29:47.494 --> 29:48.328
(ฉุกเฉิน)

29:48.411 --> 29:49.954
ย้อนไปเมื่อปี 1989

29:50.038 --> 29:53.082
โรงพยาบาลหลายแห่งเคยมีบันทึกห้องฉุกเฉิน

29:53.166 --> 29:55.877
ใครเข้ามา เข้ามาด้วยอาการอะไร

29:55.960 --> 29:58.713
ดังนั้นเราก็เลยไปทุกโรงพยาบาล

29:58.797 --> 30:00.215
เราตรวจสอบบันทึก

30:00.298 --> 30:03.259
มีผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งเย็บแผลที่คางไป

30:03.343 --> 30:07.263
แล้วชื่อของคนไข้คนนั้นก็คือ "มาทิอัส เรเยส"

30:08.932 --> 30:11.976
ฉันตรวจสอบประวัติ
เขาไม่มีประวัติอาชญากรรมเลย

30:12.060 --> 30:14.813
เราไม่มีภาพถ่ายเขาในแฟ้มประวัติ
ไม่มีอะไรเลย

30:14.896 --> 30:19.275
แล้วหัวหน้าก็ถอดฉันออกจากคดี
ย้ายฉันไปอยู่หน่วยคดีทารุณเด็ก

30:21.361 --> 30:24.239
ฉันไม่มีทางเลือก ฉันก็เลยโมโหนิดหน่อย

30:24.781 --> 30:27.408
มันเหมือนคดีตายไปเฉยๆ

30:28.743 --> 30:31.871
มันน่าเสียดายที่ผู้บริหารหน่วยผู้เสียหายพิเศษ

30:31.955 --> 30:34.666
ถอดเออร์มาออกจากคดีแล้วย้ายเธอไปทำคดีอื่น

30:35.583 --> 30:38.753
แต่คุณต้องจำไว้ว่านี่คือปี 1989

30:38.837 --> 30:41.923
แล้วเราก็เจอคลื่นอาชญากรรมลูกใหญ่

30:42.006 --> 30:45.969
ที่ผลักดันทรัพยากรของเราจนถึงขีดจำกัด

30:47.470 --> 30:50.306
ชื่อมาทิอัสฝังอยู่ในหัวฉันมาตลอด

30:51.057 --> 30:53.893
ตอนจ่าแมคลัฟลินโทรหาฉันวันนั้น แล้วบอกฉันว่า

30:53.977 --> 30:55.728
นั่นคือคนที่ฆ่า…

31:01.734 --> 31:03.444
ตอนจ่าบอกว่าเขาเป็นคนร้าย

31:03.528 --> 31:05.613
ที่ฆ่าแม่คนนั้นต่อหน้าลูกเธอเอง

31:06.406 --> 31:07.991
ฉันรู้สึกแย่มากเลยนะ

31:09.409 --> 31:12.078
ฉันรู้สึกแย่ไปอีกนานหลายปีเลย

31:12.161 --> 31:13.580
ฉันคิดถึงพวกเขาอยู่เสมอ

31:18.710 --> 31:20.253
ถ้าฉันจับเขาได้ในคดีนั้น

31:20.336 --> 31:23.006
ฉันรู้ว่าหลายๆ อย่างจะต่างไปโดยสิ้นเชิง

31:23.089 --> 31:25.717
ผู้เสียหายรายอื่นๆ คงไม่ต้องตกเป็นเหยื่อ

31:25.800 --> 31:28.094
เด็กพวกนั้นก็คงไม่ต้องเสียแม่ไป

31:28.177 --> 31:30.471
นั่นคือจุดที่ฉันไม่สบายใจที่สุด

31:31.681 --> 31:32.682
นึกออกไหม

31:39.647 --> 31:41.900
คดีที่มีเด็กเข้ามาเกี่ยวข้อง

31:42.859 --> 31:44.193
มันทำใจยากสำหรับสายสืบ

31:44.986 --> 31:46.779
เออร์มา สำหรับผมนะ

31:46.863 --> 31:48.781
เป็นสายสืบที่เก่งที่สุดคนหนึ่งที่ผมเคยร่วมงานด้วย

31:49.449 --> 31:51.618
เธอใส่ใจกับสิ่งที่เธอทำจริงๆ

31:55.246 --> 31:59.792
นี่คือชายที่ตำรวจเชื่อว่า
เป็นโจรข่มขืนและฆาตกรเลือดเย็น

31:59.876 --> 32:01.586
มาทิอัส เรเยส วัย 18 ปี

32:04.047 --> 32:06.799
วันนั้นฉันเข้าไปทำงาน พอไปถึงสำนักงาน

32:06.883 --> 32:08.760
ฉันก็ได้เห็นรูปเขา

32:08.843 --> 32:11.888
พอเห็นรูป ฉันก็บอกเลย
"นั่นมาทิอัส เรเยสใช่ไหม ฉันรู้จักเขา"

32:11.971 --> 32:14.307
ฉันรู้จักเขามาตั้งแต่เด็กๆ

32:14.390 --> 32:17.018
เขาทำงานอยู่ตรงหัวมุมใกล้โรงพักเขต 23

32:17.560 --> 32:21.481
ในร้านนี้ เรเยสขายกาแฟ
ให้ตำรวจจากโรงพักใกล้เคียง

32:21.564 --> 32:24.317
สำหรับผม เขาเป็นคนดีนะ ดีที่สุดคนหนึ่ง

32:24.400 --> 32:27.278
ฉันอยู่เขต 23 ตั้งแต่ปี 1982-1987

32:27.362 --> 32:29.322
ฉันเลยเจอเขาประจำ

32:30.073 --> 32:31.491
ฉันไม่เคยรู้ว่าเขาชื่ออะไร

32:31.574 --> 32:33.993
ฉันแค่รู้จักเขาว่าเป็นเด็กที่ทำงานร้านนั้น

32:34.077 --> 32:35.745
แล้วฉันก็คิดว่า "เดี๋ยวนะ"

32:35.828 --> 32:40.625
"ฉันพาคาร์ลอสกับโทนี่ไปซื้อขนมที่ร้านนั้นแน่ๆ"

32:40.708 --> 32:42.877
ฉันรู้ว่าเขาไม่อยู่ที่ร้าน แต่ถึงอย่างนั้น…

32:44.045 --> 32:45.046
ฉันก็ไม่สบายใจอยู่ดี

32:46.172 --> 32:47.340
(อัยการเขต
เทศมณฑลนิวยอร์ก)

32:47.423 --> 32:50.635
เราทราบจากการพูดคุยกับเออร์มา ริเวรา

32:50.718 --> 32:54.389
ว่ามีการระบุตัวคนชื่อมาทิอัส เรเยส

32:54.472 --> 32:57.517
ว่าอาจเป็นผู้ก่อเหตุในอีกคดีหนึ่งด้วย

32:57.600 --> 33:00.853
แต่โชคร้ายที่ผู้เสียหาย
ย้ายออกจากรัฐนิวยอร์กไปแล้ว

33:00.937 --> 33:03.940
แล้วเราก็ตามตัวผู้เสียหายไม่พบ

33:05.233 --> 33:08.653
ปี 1989 เป็นปีบุกเบิกการใช้ดีเอ็นเอ

33:09.779 --> 33:10.780
(รายงานผลตรวจดีเอ็นเอ)

33:10.863 --> 33:14.325
เราส่งหลักฐานตัวอย่างดีเอ็นเอ
จากคดีข่มขืนทั้งสามคดี

33:14.409 --> 33:18.454
กับคดีที่สี่ คดีฆ่าข่มขืนลอร์เดส กอนซาเลซ
ให้กับเอฟบีไอ

33:19.163 --> 33:23.793
ผลตรวจทุกคดีตรงกับดีเอ็นเอของมาทิอัส เรเยส

33:24.460 --> 33:27.588
ดังนั้น มาทิอัส เรเยสก็เลยตัดสินใจยอมรับผิด

33:28.464 --> 33:30.425
(อาคารศาลอาญา)

33:30.508 --> 33:34.137
การขึ้นศาลตัดสินโทษก็ไม่ได้จบลงโดยไม่มีเหตุ

33:34.220 --> 33:38.391
เรเยสได้แสดงความโกรธเกรี้ยว
ต่อทนายจำเลยของเขาเอง

33:38.474 --> 33:40.309
แล้วทำร้ายร่างกายทนายในศาลสาธารณะ

33:42.645 --> 33:43.896
ใครเขาทำแบบนั้นกัน

33:43.980 --> 33:46.524
คุณทำลายตัวเองแบบนั้นได้ยังไง

33:46.607 --> 33:48.526
แต่เขาควบคุมความรุนแรงของตัวเองไม่ได้

33:49.819 --> 33:52.113
เขาถูกจำคุก 33 ปีกับอีกสี่เดือน

33:53.781 --> 33:56.492
ในที่สุดเขาก็ได้รับสิทธิ์พิจารณาปล่อยตัว

33:57.201 --> 34:00.913
เขามีทางเลือกที่จะออกมาได้

34:00.997 --> 34:06.002
แล้วผมจะใช้ชีวิตได้ยังไง
ในเมื่อรู้ว่าเขามีโอกาสได้ออกมา

34:06.085 --> 34:07.086
ทำไม

34:09.505 --> 34:11.841
ณ จุดนี้ เราคิดว่ามันจบแล้ว

34:11.924 --> 34:15.678
ในแง่อาชญากรรมของมาทิอัส เรเยส

34:16.721 --> 34:19.015
แต่เราได้ทราบในภายหลัง

34:19.098 --> 34:21.517
ว่าเขาได้ก่อความผิดอาญาคดีอื่นๆ ไว้อีกด้วย

34:21.601 --> 34:23.936
ซึ่งเราไม่รู้มาก่อนว่าเขาได้ก่อเหตุไว้

34:24.604 --> 34:27.148
(ปี 1991)

34:29.859 --> 34:32.528
(ปี 2002)

34:35.782 --> 34:39.035
ปี 2002 มาทิอัส เรเยส
ติดต่อไปที่สำนักงานอัยการเขต

34:39.118 --> 34:41.245
แล้วก็ขอพูดคุยกับเจ้าหน้าที่

34:41.329 --> 34:43.623
เกี่ยวกับเบาะแสที่เขาจะมอบให้

34:43.706 --> 34:46.834
ชายคนหนึ่งชื่อมาทิอัส เรเยสออกมาให้เบาะแส

34:46.918 --> 34:49.003
เขาอ้างว่ามีเขาคนเดียว
ที่ก่อเหตุทำร้ายและข่มขืน

34:49.087 --> 34:51.214
หญิงในเซ็นทรัลพาร์กเมื่อปี 1989

34:51.297 --> 34:53.549
ผมเข้าไปด้านหลังเธอ

34:53.633 --> 34:55.593
แล้วผมก็ใช้ไม้ตีเธอเข้าที่หัว

34:55.676 --> 34:57.512
แล้วก็ฉุดเธอเข้าไปในพุ่มไม้

34:57.595 --> 34:59.806
แล้วผมก็ข่มขืนเธอในนั้น

34:59.889 --> 35:06.187
มาทิอัส เรเยสอ้างว่า
เขามีส่วนกับคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์กปี 1989

35:06.771 --> 35:10.233
มันไม่น่าตกใจ ไม่แปลกอะไร
ที่จะมีคนออกมาอ้างตัวเอง

35:10.316 --> 35:12.860
ในคดีที่อยู่ในสื่อ
ไม่ว่าตัวเองจะมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่

35:12.944 --> 35:17.573
จุดที่แปลกของคดีนี้คือเขาอ้างว่าก่อเหตุคนเดียว

35:19.325 --> 35:21.577
กว่ามาทิอัส เรเยสจะออกมาพูด

35:21.661 --> 35:26.207
ว่ามีเขาคนเดียวที่ก่อเหตุข่มขืนทริชา ไมลี่

35:26.290 --> 35:31.170
ที่ได้ฉายาว่านักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
ชายหนุ่มห้าคนต้องโทษไปแล้ว

35:31.254 --> 35:35.675
และรับโทษติดคุกจากคดีนี้มานานแล้ว

35:35.758 --> 35:37.760
พวกเขาพูดเสมอว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์

35:37.844 --> 35:40.972
และประกาศตัวเสมอทุกครั้งที่มีโอกาส

35:41.055 --> 35:47.103
ที่จริง หนึ่งในนั้น คอรีย์ ไวส์
ได้พบกับเรเยสในเรือนจำด้วย

35:47.186 --> 35:49.313
และได้มีปากเสียงกัน

35:49.397 --> 35:52.692
มันอาจจะมีส่วนที่ทำให้เรเยสออกมาสารภาพ

35:52.775 --> 35:58.364
สุดท้าย กรมตำรวจนิวยอร์ก
ก็ลงมติจัดตั้งหน่วยสืบสวนเฉพาะกิจ

35:58.447 --> 36:01.951
ซึ่งผมนำทีม
เพื่อสืบว่ามาทิอัส เรเยสมีส่วนอย่างไร

36:02.034 --> 36:03.744
ในคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

36:03.828 --> 36:07.623
เรารู้ว่ามีดีเอ็นเอของชายปริศนา

36:07.707 --> 36:10.334
ในคดีนั้นที่เราระบุตัวไม่ได้

36:11.210 --> 36:15.464
ตำรวจเลยนำตัวอย่างดีเอ็นเอ
ของมาทิอัส เรเยสมาตรวจเทียบ

36:16.174 --> 36:21.554
มาทิอัส เรเยสได้ข่มขืนนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
แพทริเชีย ไมลี่จริงแท้แน่นอน

36:21.637 --> 36:24.599
เพราะนั่นคือดีเอ็นเอของเขา ที่เก็บได้

36:24.682 --> 36:27.602
เช้าวันที่เธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

36:28.978 --> 36:35.484
ผมอยากให้เรามีคลังข้อมูลดีเอ็นเอ
เมื่อปี 1989, ปี 1990 และปี 1991

36:35.568 --> 36:39.488
เพราะมันจะทำให้เราโยงทุกคดีได้

36:39.572 --> 36:42.074
มันไม่ใช่แค่เพื่อเอาผิดจำเลย

36:42.158 --> 36:44.994
แต่เพื่อถอนมลทินให้ผู้บริสุทธิ์ด้วย

36:45.661 --> 36:51.167
จากข้อมูลใหม่ที่ว่า
มาทิอัส เรเยสคือดีเอ็นเอปริศนา

36:51.250 --> 36:54.045
และจากที่เขาบอกว่าก่อเหตุคนเดียว

36:54.962 --> 37:00.760
คดีของจำเลยทั้งห้าจึงถูกยกฟ้อง ซึ่งถูกต้องแล้ว

37:00.843 --> 37:02.428
(เราจับผิดคน)

37:02.511 --> 37:05.389
นี่คือชัยชนะของประชาชน
นี่คือสิ่งที่เราต้องได้รับจากเรื่องนี้

37:06.098 --> 37:07.975
(ประตูผู้พ้นมลทิน)

37:08.059 --> 37:11.562
น่าเสียดาย เรื่องนี้จะเป็นตราบาป

37:11.646 --> 37:15.733
ในความสัมพันธ์
ของกรมตำรวจนิวยอร์กกับชุมชนคนดำ

37:15.816 --> 37:17.026
ไปอีกนานหลายปี

37:18.653 --> 37:22.406
ผมดีใจแทนชายหนุ่มทั้งห้าคนที่ต้องข้อกล่าวหาเท็จ

37:23.199 --> 37:24.784
แต่มันไม่ได้ให้อะไรผมเลย

37:24.867 --> 37:29.330
นอกจากรื้อฟื้นอารมณ์ ความรู้สึก
และความทรงจำขึ้นมาอีกครั้ง

37:34.835 --> 37:37.338
- คุณทำร้ายนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์กใช่หรือไม่
- ใช่ครับ

37:37.421 --> 37:38.506
(เอบีซีนิวส์ "ทเวนตี้-ทเวนตี้")

37:38.589 --> 37:41.300
เขาไปออก "ทเวนตี้-ทเวนตี้"
ฉันก็แบบ "อะไรเนี่ย"

37:41.384 --> 37:43.219
แบบว่า "อะไรกันวะ"

37:43.302 --> 37:49.183
การที่อดีตกลับมาอีกครั้ง
มันก็เหมือนชีวิตบอกเราว่า "รู้อะไรไหม"

37:49.267 --> 37:50.977
"เรื่องนี้มันจะอยู่ไปตลอด

37:51.060 --> 37:55.314
การเริ่มต้นใหม่น่ะมันไม่มีจริงหรอก"

37:55.815 --> 37:59.110
ฉันรู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้ง

38:00.945 --> 38:05.116
ความอยุติธรรมที่เกิดขึ้น
กับห้าโจ๋เซ็นทรัลพาร์ก มันต้องถูกแก้ไข

38:05.199 --> 38:10.413
แต่ความอยุติธรรมในทางคู่ขนานกัน
ก็เกิดกับเหยื่อรายอื่นๆ ของมาทิอัส เรเยสด้วย

38:11.122 --> 38:14.875
ดังนั้น เมื่อปี 2019
ฉันเลยเขียนบทความให้ "เดอะคัต"

38:14.959 --> 38:17.503
ชื่อว่า "ก่อนและหลังคดีนักวิ่ง"

38:17.586 --> 38:21.924
ฉันมีโอกาสได้คุย ไม่ใช่แค่กับลูกๆ ของลอร์เดส

38:22.008 --> 38:25.261
แต่ฉันได้คุยกับผู้หญิงทั้งสามคน

38:25.344 --> 38:28.806
ที่เรเยสต้องความผิด
จากการล่วงละเมิดทางเพศพวกเธอด้วย

38:29.390 --> 38:32.351
นี่คือเหล่าคนที่ถูกตัดออกจากเรื่องราว

38:32.435 --> 38:36.939
ที่ตอนนี้เราโยงได้กับคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก

38:38.899 --> 38:41.110
เรื่องราวของแม่สมควรได้เผยแพร่

38:41.861 --> 38:45.239
แล้วจะมีวิธีไหนเผยแพร่ได้ดีไปกว่ากับลูกๆ

38:45.740 --> 38:46.741
ฉันแค่…

38:47.491 --> 38:50.369
ฉันรู้สึกขอบคุณทุกอย่างที่แม่ทำเพื่อฉัน

38:52.288 --> 38:55.875
ผมรู้สึกแย่เสมอที่น้องไม่มีโอกาสได้รู้จัก

38:55.958 --> 38:58.044
ผู้หญิงที่แสนดีที่เป็นแม่ของเธอ

38:59.503 --> 39:02.548
แค่เรื่องเล่าที่ฟังจากพี่ชาย…

39:04.175 --> 39:06.010
แม่เป็นคนดีมากๆ

39:06.093 --> 39:08.679
ไม่ว่าแม่จะอยู่ตรงนี้ตัวเป็นๆ หรือไม่

39:09.513 --> 39:11.057
ฉันก็รู้สึกว่าแม่คอยชี้ทางให้ฉัน

39:12.224 --> 39:15.686
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปี 1989

39:16.312 --> 39:19.565
ดังนั้น ไม่ว่าจะเล่นกีฬาอะไร
ผมก็จะใส่เสื้อเบอร์นี้

39:19.648 --> 39:21.442
เพื่อเป็นการรำลึกถึงแม่

39:22.485 --> 39:23.819
ผมรู้สึกว่า

39:24.945 --> 39:29.283
แม่เป็นคนที่เข้ามาอยู่ในเส้นทางชีวิตผม

39:29.367 --> 39:32.244
เพื่อนำทางผมไปสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า

39:33.204 --> 39:37.333
แม่สอนให้ผมเห็นคุณค่าของการศึกษา
แล้วก็สอนให้ผมเป็นแบบอย่างที่ดี

39:37.416 --> 39:38.417
แล้วผมก็ทำ

39:39.001 --> 39:43.005
แล้วผมก็ช่วยปลูกฝังเรื่องเหล่านั้น
ให้ลูกผมเองตอนนี้ด้วย

39:46.467 --> 39:47.468
ผมรู้สึกผิด

39:47.968 --> 39:48.969
(ลอร์เดส กอนซาเลซ)

39:49.053 --> 39:52.264
ผมได้ผ่านช่วงที่มีแต่ความโกรธ และ…

39:54.433 --> 39:57.520
โทษตัวเอง โทษคนอื่น

39:58.646 --> 40:01.524
มันทำให้ชีวิตผมเสียหายหนักมาก เพราะว่า…

40:01.607 --> 40:04.402
มันทำลายสภาพจิตใจผม

40:06.821 --> 40:08.739
ทุกคนพูดถึงคดีที่คอยหลอกหลอนเรา

40:09.365 --> 40:13.702
คดีลอร์เดส กอนซาเลซ
หลอกหลอนฉันอยู่นานหลายปี

40:16.914 --> 40:17.915
ไง คาร์ลอส

40:20.084 --> 40:21.502
ดีใจที่ได้เจอนะ

40:23.712 --> 40:24.797
ฉันเสียใจด้วย

40:26.257 --> 40:28.676
ฉันก็เลยอยากพบคาร์ลอสให้ได้

40:29.552 --> 40:31.345
คดีนี้สะเทือนใจฉันมากๆ

40:32.596 --> 40:34.557
ฉันเจอชื่อเขาในอีกคดีหนึ่ง

40:34.640 --> 40:36.016
ฉันอยากจะขอโทษนาย

40:36.100 --> 40:39.145
เพราะฉันรู้สึกว่าถ้าฉันจับเขาได้
เรื่องนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

40:40.229 --> 40:41.605
ผมไม่เคยโกรธคุณตำรวจเลยนะ

40:42.356 --> 40:46.819
ผมไม่มีวันอยากให้เธอใช้ชีวิตแบบนั้น

40:46.902 --> 40:49.488
คนเดียวที่ผมโกรธก็คือเรเยส

40:49.572 --> 40:51.365
- ใช่
- เรเยสสมควร…

40:51.991 --> 40:53.492
เขาสมควรทุกข์ทรมาน

40:53.576 --> 40:56.454
อย่าไปให้อำนาจกับเขาเลย

40:56.537 --> 40:57.872
ชีวิตผมพังทลาย

40:59.039 --> 41:01.584
ผมเข้าๆ ออกๆ เรือนจำ

41:01.667 --> 41:02.918
นายต้องคดีร้ายแรงกี่ครั้งแล้ว

41:03.544 --> 41:07.381
- ถูกจับครอบครองปืนสามครั้ง
- โอเค

41:08.215 --> 41:09.216
ฆ่าคนตาย

41:09.842 --> 41:12.052
ผมกลายเป็นคนที่ชีวิตข้างถนนหล่อหลอม

41:12.136 --> 41:16.223
ผมมีเรื่องอยู่ตลอด แล้วมันก็ต้องแก้แค้นอยู่ตลอด

41:16.307 --> 41:22.646
ตอนเด็กๆ ผมอยากทำลาย
ทุกอย่างที่ทำลายผมกับครอบครัว

41:22.730 --> 41:24.815
มันวนเป็นวัฏจักรไม่จบไม่สิ้น

41:24.899 --> 41:28.110
ชีวิตนายยังไม่จบนะ
ตัวนายยังทำอะไรได้อีกเยอะ

41:28.694 --> 41:30.821
แม่ของนายอยากให้นายมีชีวิตวัยเด็กที่ดี

41:31.989 --> 41:36.452
ตอนนี้ถึงเวลาที่นายต้องให้เกียรติกับแม่
มีชีวิตวัยผู้ใหญ่ที่ดีสิ

41:36.535 --> 41:37.369
ครับ

41:38.162 --> 41:40.581
ผมยังพยายามจะเป็นคนดีขึ้น

41:41.457 --> 41:43.375
ผมยังปรับปรุงตัวเองอยู่

41:43.459 --> 41:47.087
ผมเริ่มจะชีวิตดีขึ้น และ…

41:47.171 --> 41:48.506
แม่ผมคู่ควรกับสิ่งนี้

41:54.845 --> 42:00.142
ฉันทราบว่ามีผู้เสียหายหญิง ผู้รอดชีวิตอีกสองคน

42:01.060 --> 42:03.312
แต่เราไม่ได้พบกัน ไม่ได้พูดคุยกัน

42:04.313 --> 42:06.232
ฉันเลยเขียนจดหมายไปบอกว่า

42:06.315 --> 42:10.027
"เราทุกคนผ่านสิ่งเดียวกันมา
แล้วมันก็เลวร้ายสุดขีด

42:10.110 --> 42:13.030
แต่มันคงจะดีถ้าเราได้อยู่เคียงข้างกัน

42:13.113 --> 42:16.575
เพราะมีแค่พวกเราเท่านั้น
ที่รู้และเข้าใจว่าแต่ละคนผ่านอะไรมาบ้าง"

42:22.998 --> 42:23.999
- ไง
- ไง

42:24.083 --> 42:25.417
แล้วทุกคนก็ตัดสินใจนัดพบกัน

42:25.501 --> 42:28.671
เรานัดรวมตัวกันหลายครั้งในช่วงหลายปีมานี้

42:29.255 --> 42:30.965
ทุกปี วันเกิดเหตุก็จะมาถึง

42:31.048 --> 42:33.801
ฉันก็จะบอกว่า
"ลืมวันที่ไปเถอะ ลืมไปเลยว่าเคยเกิดอะไรขึ้น"

42:33.884 --> 42:35.636
"เราก็ใช้ชีวิตต่อไป ลืมๆ มันไป"

42:35.719 --> 42:37.513
ปีที่แล้ว ฉันก็คิดได้ว่า "ทำไม"

42:37.596 --> 42:39.431
ฉันเลยชวนเพื่อนมากินมื้อค่ำ

42:39.515 --> 42:41.725
แล้วจัดปาร์ตี้ "ช่างหัวแกสิ ฉันยังอยู่"

42:41.809 --> 42:43.352
- ฉันทำนะ
- สุดยอดเลย

42:43.435 --> 42:48.065
ฉันกับเมลิสซ่าและเม็กมีมิตรภาพต่อกัน

42:48.148 --> 42:52.236
เราทุกคนเชื่อมโยงกันด้วยเรื่องเลวร้ายเรื่องนี้

42:52.319 --> 42:55.614
แต่เราก็เชื่อมโยงกันด้วยความรักด้วย

42:55.698 --> 42:59.952
ฉันคิดกับตัวเองว่า "พระเจ้าช่วย
ผู้หญิงคนอื่นๆ ก็เจอมาเหมือนกับฉัน"

43:00.035 --> 43:02.413
- ใช่
- "เราต้องมาเป็นเพื่อนกัน"

43:02.496 --> 43:06.125
- การได้เจอพวกเธอมันปฏิวัติชีวิตเลยนะ
- ใช่

43:07.293 --> 43:09.169
ฉันรู้สึกโชคดีมากๆ ที่มีพวกเธออยู่

43:10.838 --> 43:12.339
ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลย ถ้าไม่มีพวกเธอ

43:16.093 --> 43:17.886
ลอร์เดสก็เป็นพวกเรา

43:17.970 --> 43:19.388
เธอเป็นนักสู้

43:20.431 --> 43:21.890
ฉันคิดถึงเธอบ่อยมาก

43:22.600 --> 43:25.769
ฉันสงสารเธอกับครอบครัวจริงๆ

43:27.730 --> 43:29.106
ลอร์เดสไม่ได้อยู่พูดตรงนี้

43:30.441 --> 43:33.277
เราก็เลยอยากจะรำลึกถึงเธอ

43:33.360 --> 43:37.364
กับครอบครัวของเธอ
และบอกว่าเราไม่เคยลืมลอร์เดส

43:38.282 --> 43:40.618
ฉันอยากให้ผู้คนได้รู้จักเธอ แล้วคิดว่า

43:40.701 --> 43:43.287
"เธอเป็นมากกว่าแค่ข้อมูลประกอบเล็กๆ"

43:43.370 --> 43:44.705
"ลอร์เดสเป็นคนสำคัญ"

43:50.127 --> 43:54.214
(มาทิอัส เรเยสมีกำหนดขึ้นศาล
พิจารณาทัณฑ์บนในเดือนสิงหาคมปี 2026)

43:54.298 --> 43:58.302
(เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะมีสิทธิ์ได้พักโทษ)

43:59.261 --> 44:02.139
(ไม่กี่เดือนหลังถ่ายทำตอนนี้)

44:02.222 --> 44:06.060
(คาร์ลอสถูกตัดสินว่ามีความผิด
ฐานทำร้ายร่างกายและข่มขู่)

44:06.143 --> 44:11.982
(จากเหตุวิวาทในบาร์เมื่อปี 2021
และถูกตัดสินโทษจำคุกห้าปี)

44:12.941 --> 44:16.862
(หากท่านหรือคนรู้จัก
เคยประสบเหตุทารุณกรรมทางเพศ)

44:16.945 --> 44:22.451
(หาข้อมูลและขอความช่วยเหลือ
ได้ที่ www.wannatalkaboutit.com)

44:26.205 --> 44:28.415
(ปี 2001)

44:29.208 --> 44:30.042
(ตอนต่อไป)

44:30.125 --> 44:34.421
ผมคิดว่ากรมตำรวจนิวยอร์ก
หรือเมืองนิวยอร์กก็คงไม่เคยคิดว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น

44:37.299 --> 44:38.467
ไปเลยๆ

44:39.343 --> 44:42.054
เรากำลังมุ่งหน้าไปที่วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

44:42.638 --> 44:45.140
น้าของผม โจแอนน์ทำงานที่ตึกเหนือ

44:45.224 --> 44:47.851
ผมก็คิด "ผมจะขึ้นไปช่วยน้าออกมายังไงเนี่ย"

44:47.935 --> 44:49.561
ตึกสองไฟลุกแล้ว

44:49.645 --> 44:53.273
ชั้น 78 ของตึกเกิดไฟไหม้
แล้วผมก็ไม่รู้จะหนีออกไปยังไง

44:53.357 --> 44:54.900
ให้ตายสิ

44:54.983 --> 44:56.860
ตึกจะถล่มแล้ว

44:58.153 --> 45:01.240
ผู้หมวดของผมบอกว่า "รีบวิ่งเลย"

45:01.323 --> 45:02.700
รีบหนีไปเร็ว

45:02.783 --> 45:06.870
ผมเห็นรถพยาบาลหลายคัน
เขาบอกว่า "เราจะกลับเข้าไปในตึก"

45:06.954 --> 45:08.956
"เราต้องช่วยคนในนั้นออกมา"

45:09.039 --> 45:12.668
ผมก็คิดว่า "โอเค ผมจะไม่ยอม
ให้นักดับเพลิงมาทำผมขายหน้า ผมจะอยู่ต่อ"

45:13.877 --> 45:17.881
เรื่องหนึ่งจากเหตุการณ์ 11 กันยายน
คือมันช่วยให้ฉันชินกับกลิ่นของความตาย

45:17.965 --> 45:20.050
เราได้รู้ว่าจริงๆ เราแข็งแกร่งแค่ไหน

45:20.134 --> 45:23.387
เราได้รู้ว่าการทำงานเพื่อทีมเป็นยังไง

45:23.470 --> 45:26.098
คุณยังไม่ตาย ไปทำงานซะ

46:07.473 --> 46:10.476
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
อทีมเป็นยังไง