(บนเกาะแมนแฮตทัน)
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
นายธนาคารวอลล์สตรีท ที่ไปวิ่งเป็นประจำในเซ็นทรัลพาร์ก
ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล
ตำรวจกล่าวว่าเธอถูกทิ้งให้นอนรอความตาย
เมื่อเดือนเมษายนปี 1989 เรามีคดีดัง นักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
คดีนั้นเป็นคดีใหญ่ เพราะที่นั่นคือเซ็นทรัลพาร์ก
และเพราะความโหดร้ายของการก่อเหตุด้วย
ผู้บาดเจ็บในคดีนั้น ทริชา ไมลี่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ
เธอถูกทิ้งให้นอนรอความตาย
เธอถูกทำร้ายสาหัสจนอาการโคม่า
คดีนี้สร้างความรู้สึกหวาดกลัวถึงขีดสุดเลยจริงๆ
ตำรวจเชื่อว่าแก๊งคนร้ายเข้าเผชิญหน้ากับเธอที่นี่
แล้วฉุดเธอเข้าป่าไปประมาณ 60 เมตร
คนเราเป็นอะไรกันไปหมด
ฉันไม่มีวันมาวิ่งที่นี่ตอนกลางคืนเด็ดขาด
ดูเหมือนกรมตำรวจนิวยอร์กจะคุมไม่อยู่แล้ว
เมื่อปี 1989 ยาเสพติดกับความรุนแรงไปถึงระดับที่
ผมไม่เคยเจอมาก่อนเลย ในอาชีพการงานก่อนหน้านั้น
ฉันจำได้ว่านอนอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ แล้วกลัวมาก
ฉันอยู่คนเดียว
ฉันเคยเข้านอนโดยซุกปืนไว้ใต้หมอน
ฉันถูกปล้นแปดครั้ง ถูกทำร้ายสามครั้ง
ประชาชนอยากได้ทางออก
ของปัญหาที่ดูจะเป็น วิกฤตอาชญากรรมที่เกินจะแก้ไข
แล้วก็ต้องการจะแก้แค้น
ก็เลยมีการผลักดันครั้งใหญ่ให้แก้ปัญหานี้โดยเร็ว
เด็กหนุ่มห้าคนถูกนำตัวเข้ามา
เด็กกลุ่มนี้ถูกจับกุมและตั้งข้อหาข่มขืน
เด็กพวกนี้ได้ฉายาว่า "ห้าโจ๋เซ็นทรัลพาร์ก"
ความแตกต่างระหว่าง ผู้หญิงร่ำรวยวัยสาวผมบลอนด์ผิวขาว
กับกลุ่มชายหนุ่มผิวสี ทั้งคนดำและเชื้อสายละติน
ที่อยู่ในสวนสาธารณะ แล้วตกเป็นเป้าสงสัยในความผิดนี้ทันที
มันกระตุ้นประเด็นเรื่อง ชาติพันธุ์กับอคติได้แรงมากๆ
สุดท้าย ชายหนุ่มทั้งห้าคนก็ต้องความผิด
ข้อหาล่วงละเมิดทางเพศทริชา ไมลี่
แต่ก็มีคนที่สงสัย ว่าความยุติธรรมบังเกิดจริงหรือเปล่า
ไม่มีหลักฐานทางกายภาพ ที่จะเอาผิดเด็กคนไหนในกลุ่มนี้ได้เลย
โจรข่มขืนอาจจะยังลอยนวลอยู่
ที่เคยก่อเหตุแล้ว หรืออาจเตรียมจะก่อเหตุซ้ำอีก
(กระแสหวาดกลัวเซ็นทรัลพาร์กกลับมาอีกครั้ง)
แต่คดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก ไม่ได้เริ่มจากทริชา ไมลี่
ยังมีเหยื่อรายอื่นที่ไม่เคยมีใครรู้
เรื่องราวของพวกเธอก็ควรถูกเล่า
โอเค เริ่มอัดทุกอย่างได้
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
(วันที่ 14 มิถุนายน ปี 1989 2 เดือนหลังเกิดเหตุนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก)
(17.30 น.)
ตอนนั้นผมเจ็ดขวบ
แม่สั่งอาหารจีนให้เรา
เราได้ยินเสียงเคาะประตู
แล้วผมก็คิดว่าอาหารจีนมาส่ง
เราเปิดประตู แล้วก็เจอผู้ชายคนหนึ่ง
เขาถามหาผู้ดูแลอาคาร เราก็บอกไปว่าผู้ดูแลอาคารไม่อยู่
แล้วเขาก็เดินเข้ามาเอง
เขาผลักผมแล้วปิดประตู
แล้วเขาก็สั่งให้เอาเงินให้เขา
แม่ผมก็จะเอาเครื่องเพชรกับเงินที่มีให้
ตอนนั้นแม่อุ้มน้องสาวผม อะแมนด้า ที่ยังแบเบาะอยู่
เขาท่าทีก้าวร้าว ผมดูออกเลยว่าแม่กลัว
แล้วเราก็เริ่มร้องไห้
เรางงว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาจับแม่
แล้วเขาก็ถามว่า
"จะเอาตาหรือลูกไว้"
เขาบังคับให้แม่เลือก
แม่ก็เลยเลือก แล้วนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอแม่
ผมเป็นอดีตผู้กองกรมตำรวจนิวยอร์ก ทำงานอยู่ 31 ปี
ผมอยากเข้าเรียนที่เวสต์พอยต์
แต่เพราะผมสอบเคมีมัธยมปลาย ได้แค่ 40 คะแนน
ผมเลยได้มาเป็นตำรวจ
นั่นเป็นทางเลือกที่สอง
เมื่อฤดูร้อนปี 1989 ผมเป็นผู้บัญชาการ
ของหน่วยสืบสวนที่ห้า แมนแฮตทันเหนือ
ผมกำลังจะไปกินมื้อค่ำ แล้วเพจเจอร์ก็ดังขึ้น
ศูนย์กระจายกำลังบอกว่า "กัปตัน มีคดีฆาตกรรมที่ถนน 97 ตะวันออก"
อวสานมื้อค่ำเลย
ผมไปยังที่เกิดเหตุ
ผู้ตายถูกข่มขืนและถูกแทง
เธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเซนต์ลุค
หมอเข้าไปรักษา แต่เธอเสียชีวิตระหว่างทาง
เราระบุตัวผู้ตายได้ คือลอร์เดส กอนซาเลซ
แม่ลูกสาม อายุ 24 ปี
มีเลือดที่ผนัง ที่พื้น
กับบนที่นอนในห้องนอนห้องหนึ่ง
เรามองหามีดเปื้อนเลือด แต่ก็ไม่เจออะไรเลย
เราค้นอะพาร์ตเมนต์ ห้องนอน ทางเดิน ลานหน้าตึก
ผลคือไม่พบอะไรเลย
ตอนเธอถูกทำร้าย ลอร์เดสอยู่ในอะพาร์ตเมนต์คนเดียว
กับลูกชายสองคน กับเด็กทารกอีกคน
คู่ชีวิตของเธอที่เป็นผู้ดูแลอาคารของตึกนั้น
ไปที่เดอะบรองซ์
พอเขากลับมาบ้าน เราก็แจ้งเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาช็อกไปเลย
เราเห็นชัดเลยว่าเขาตัวสั่น
แต่การถูกแทงหลายแผล มันก็เป็นเหตุบันดาลโทสะ
เราก็จะสงสัยคู่ชีวิตด้วย
พวกเขาทะเลาะกัน มีปากเสียงกันหรือเปล่า
สายสืบสอบปากคำเขา
แล้วก็สรุปได้ว่าเขายืนยันที่อยู่ได้
ระบุเวลาได้ ก็เลยตัดเขาออกได้
โทนี่บอกผมว่าแม่ไม่กลับมาแล้ว
ผมไม่เข้าใจ
"คุณหมายถึงยังไง แม่ไม่กลับมาแล้ว"
ผมจำได้ว่าคาร์ลอสร้องไห้
เขาหายใจแรง แล้วก็เจ็บปวด
แม่ผมเป็นคนที่รักคนอื่น
แม่มีผมตั้งแต่ยังเด็กมากๆ
อายุประมาณ 18
ผมจำรอยยิ้มของแม่ได้
ผมจำเสียงหัวเราะของแม่ได้
ผมชอบที่ได้อยู่กับแม่
แม่นำความสุขมาให้ผม
ผมรู้สึกว่าแม่เป็นนางฟ้า ที่เข้ามาในชีวิตพ่อตอนนั้น
เพื่อช่วยให้เราจัดระเบียบชีวิต และอยู่ด้วยกันได้
ผมมาอยู่กับแม่ตอนหกขวบ ปรับตัวง่ายมาก
คาร์ลอสเป็นรูมเมตผม เป็นพี่ชายผมด้วย
ช่วงที่อยู่ด้วยกัน เราทำทุกอย่างด้วยกัน
แม่ปฏิบัติกับโทนี่เหมือนลูกตัวเอง
ผมจำตอนแม่ท้องอะแมนด้าได้
ผมกับคาร์ลอสตื่นเต้นเลย
เราแสดงความรักกับแม่เยอะมาก
แม่อยู่กับเราคนใดคนหนึ่งเสมอ
มันเป็นลักษณะของครอบครัวเรา
น่าเศร้าที่มันถูกพรากไปแทบจะทันทีที่เกิดขึ้น
สายสืบเออร์มา ริเวรา เป็นสายสืบชั้นยอดด้านคดีผู้เสียหายพิเศษ
สำหรับเด็กๆ เธอเป็นเหมือนแม่
ซึ่งช่วยในการสอบถามข้อมูลจากเด็กได้
ฉันได้รับสายที่สำนักงาน เรียกตัวไปที่เขต 23
เพราะที่นั่นมีเด็กสองคนที่อยากให้ฉันสอบปากคำ
ฉันเข้าไปในห้อง
ฉันเห็นเด็กผู้ชายน่ารักสองคน ผมสีเข้ม เชื้อสายฮิสแปนิก
เด็กๆ ท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย
ก่อนที่เราจะสอบปากคำเด็ก
ที่เจอประสบการณ์แบบนี้มา
ความคิดหลักของฉันก็คือ พยายามดูว่าจะถามข้อมูลจากเด็กได้มากแค่ไหน
แต่ต้องทำแบบช้ามากๆ ห้ามรีบร้อน
ฉันก็เลยออกจากโรงพัก
พาเด็กไปที่ร้านขายของ ที่ถนนสาย 102 เลยเธิร์ดอะเวนิวไป
ฉันซื้อขนมกับน้ำให้ แล้วก็พาเด็กๆ กลับโรงพัก
แล้วฉันก็ใช้เวลาอยู่กับเด็กๆ ฉันสอบปากคำเด็กแต่ละคนแยกกัน
ที่สถานีตำรวจ ผมก็เล่าไปตามจริงว่าเกิดอะไรขึ้น
คนร้ายยื่นคำขาดกับแม่
เขาบอกว่า "จะเอาตาหรือลูกไว้"
"จะเอาตาหรือลูกไว้"
ฉันไม่เคยได้ยินผู้ก่อเหตุคนไหน พูดแบบนี้มาก่อนเลย
แม่บอกเขาว่า
"อย่าทำลูกฉัน"
แล้วแม่ก็บอกให้ผมกับคาร์ลอส
พาอะแมนด้าเข้าห้องไป
อะแมนด้านอนหนุนหมอนอยู่ในตู้เสื้อผ้า
ผมกับโทนี่หมอบอยู่กับพื้น มองไปที่ประตู
แม่กับคนร้ายเข้าห้องแม่ไป แล้วเราก็ได้ยินทุกอย่าง
พวกเรากอดกันไว้
เรารอให้แม่ออกมารับ
หรือไม่ก็รอให้คนร้ายเข้ามา
ผมจำเสียงฝีเท้าได้
ตอนเขาเดิน
แล้วก็ออกไป
ตอนแม่ตะโกนเรียกชื่อเรา ผมจำได้ว่าเปิดประตูออกไป
แล้วก็เห็นแม่อยู่ในทางเดินยาวที่อะพาร์ตเมนต์
นอนจมกองเลือดอยู่ บอกให้เราตามคนมาช่วย
พอมองย้อนกลับไปแล้ว
แม่ยอมอาสาตัวเอง
ยอมเสียสละ
แม่ไม่ได้ลังเลเลย
เด็กพวกนี้เพิ่งได้เห็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด ที่ใครคนหนึ่งจะได้เห็น
มันทำลายความใสซื่อของพวกเขาในพริบตา
พวกเด็กๆ บรรยายรูปพรรณสัณฐาน
ให้กับช่างสเก็ตช์ภาพของกรมตำรวจนิวยอร์ก
ทำให้สายสืบพอจะเห็นภาพ ว่าผู้ก่อเหตุอาจจะหน้าตาเป็นยังไง
ผมจำสีผิวเขาได้ชัดเจน
เขาเป็นคนผิวเข้ม
ผมเขาเป็นทรงเกรียน
เด็กบรรยายชายชาวฮิสแปนิก สูงประมาณ 173 ผิวเข้ม
เขาใส่เสื้อลายสีน้ำเงิน ผมทรงเกรียน
สิ่งที่เขาทำกับเด็กๆ เหล่านี้
นั่นเด็กนะ แล้วนั่นก็แม่ของเด็ก มันเลวร้ายมาก
หมอนี่มันสวะของแท้เลย
(วันที่ 15 มิถุนายน ปี 1989 1 วันหลังเหตุฆาตกรรม)
วันนี้มีเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับคดีฆาตกรรม กับการตามล่าตัวฆาตกรอันตราย
เธอเป็นคนดีมากๆ ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอตายแล้ว
รายงานชันสูตรบอกว่า
ลอร์เดส กอนซาเลซถูกแทงเก้าแผล ถูกข่มขืน
แล้วเธอก็ท้องได้หกสัปดาห์
พอได้ยินว่าเธอท้อง ฉันยิ่งรู้สึกแย่
เพราะรู้ว่ามีเด็กอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้อง
นายกเทศมนตรีคอช เสนอรางวัลนำจับ 10,000 ดอลลาร์
เพื่อพยายามจับกุมชายผู้ฆ่าหญิงท้อง
นี่คือฆาตกรโรคจิต
เราจะใช้ตำรวจทุกนายในกรมตำรวจ
ออกไปตามหาเขา และมีรางวัลนำจับด้วย
ระหว่างเหตุการณ์เมื่อวาน คนร้ายถามหาผู้ดูแลอาคาร
คนร้ายใส่เสื้อลายน้ำเงินขาว
เราจัดแถลงข่าว
เพื่อให้สาธารณชนรู้ว่า คนร้ายหน้าตาเป็นยังไง และคอยเฝ้าระวัง
อย่างที่สองคือหวังว่าจะเจอพยาน
เด็กได้ยินคำพูดที่จับใจความได้ว่า
"จะเอาตาหรือลูกไว้"
ตอนฉันได้ดูข่าวเกี่ยวกับลอร์เดส
ได้ยินว่าคนร้ายพูดอะไรกับเธอ ได้ฟังสถานการณ์
มันฟังดูคุ้นมากๆ
ฉันได้ยินประมาณว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"
ฉันโยงได้ทันทีเลย
ฉันบอกว่า "พระเจ้า ไอ้สารเลวนั่น คนเดียวกันนี่แหละ"
ในหน่วยอาชญากรรมทางเพศ เราเจอคดีหนึ่งเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน
ที่วิธีการก่อเหตุเหมือนกับคดีลอร์เดส กอนซาเลซ
และได้พูดกับผู้เสียหาย
อยู่ๆ ก็มีตำรวจหน่วยใหม่มาสอบปากคำฉัน
แล้วก็ให้ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดอีกครั้ง
เล่ารายละเอียดที่เจ็บปวด
(วันที่ 11 มิถุนายน ปี 1989 3 วันก่อนเหตุฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ)
ฉันเป็นเด็กสาวจากบรุกลิน
ฉันเข้ามาอยู่ในเมือง ทำงานหลังเลิกเรียน
วันนั้นเป็นวันที่อากาศดี ในเดือนมิถุนายน ฉันมีความสุข
ฉันไปเดินเล่นที่เซ็นทรัลพาร์ก
คดีทำร้ายนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก ฉันก็เห็นในข่าว
ฉันอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ มันลงข่าวไปทั่ว
มันทำให้ผู้คนหวาดกลัว
วันเกิดเหตุ ฉันจำได้เลย
ฉันระแวงแล้วก็กังวล พยายามระวังตัวให้ปลอดภัย
ฉันไม่รู้เลยว่ามีคนจ้องมองฉันอยู่
ตามฉันกลับมาที่บ้าน
กดออด
เขาบอกว่าเป็นลูกผู้ดูแลอาคาร มาซ่อมห้อง
ฉันใสซื่อมาก ฉันเปิดประตูให้เขาเฉยเลย
เขาเข้ามา
เสร็จแล้วเขาก็ล็อกประตู ฉันก็แบบ "อ้าว"
ฉันขัดขืน
เขาชกหน้าฉันจนจมูกหัก
แล้วฉันก็หยุดขัดขืนโดยสิ้นเชิงเลย
ฉันระวังตัวมากๆ
เพราะฉันดูออกเลยว่าเขาเป็นบ้า
ฉันทำการถอดวิญญาณ แบบที่เราจะลอยออกมาจากร่าง
ถอดวิญญาณออกมา แล้วก็มองลงมา
ช่วงหนึ่งหลังข่มขืนเสร็จ
เขาก็บอกว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"
ฉันก็บอก "ไม่ ฉันต้องใช้ตา"
เขาพยายามจะแทงหน้าฉัน
โชคดีที่มีดมันไม่ใหญ่มาก
เลยได้แค่แผลมีดเจาะบนหน้าที่ต้องเย็บ
ฉันคิดว่าชีวิตเขามีแต่ความรุนแรง
มันสนุกสำหรับเขา
ฉันอยู่บนพื้นห้องน้ำ นอนขดตัวเหมือนเด็กทารก
แล้วเขาก็เอาเงิน กับเครื่องประดับทุกอย่างของฉันไป
แล้วก็ปิดประตู
แล้วฉันก็บอกกับตัวเอง "ตอนนี้เรารู้สึกด้านชา"
"พรุ่งนี้เราจะรู้สึกแตกสลาย"
"เรื่องนี้จะทำลายเรา"
แล้วมันก็จริง
การตามล่าคนร้ายเริ่มขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ
ตำรวจกล่าวว่าได้รูปพรรณสัณฐานชัดเจน
ของชายที่เชื่อว่าเป็นคนฆ่าลอร์เดส กอนซาเลซ
และบอกว่าอาจเป็นชายคนเดียวกัน
ที่ก่อเหตุแทงผู้หญิงเมื่อวันอาทิตย์ก่อน ในอะพาร์ตเมนต์ของเธอที่ถนน 116 ตะวันออก
เธอรอดชีวิตมาได้
ความคล้ายกันอย่างหนึ่งของสองคดีนี้
ตำรวจกล่าวว่าคือการที่ ผู้ต้องสงสัยหมกมุ่นกับดวงตาของเหยื่อ
ผมรู้ว่าผมเจอโจรข่มขืน ที่มีวิธีการก่อเหตุซ้ำๆ เดิมๆ
ใช้อาวุธเดิม พูดเรื่องเดิม หาเหยื่อด้วยวิธีเดิม
พวกเธอเป็นหญิงสาววัย 20 เศษๆ
แต่เหยื่อรายที่สองถูกข่มขืนแล้วฆ่า
(วันที่ 14 มิถุนายน ลอร์เดส - ฆาตกรรม)
เพื่อนและครอบครัว ของลอร์เดส กอนซาเลซ วัย 24 ปี
มาร่วมกันไว้อาลัยให้เธอในวันนี้
ผมจำงานศพแม่ได้
ผมจำได้ชัดเลยว่าคนไปกันเต็มโบสถ์
หลังจากนั้น ผมก็จำได้ว่า ไม่ค่อยได้คุยกับคาร์ลอสแล้ว
ตอนนั้นเราแยกกันไปแล้ว
ผมว่าทางออกง่ายๆ
คือคาร์ลอสไปอยู่กับครอบครัวแม่แท้ๆ ของเขา
ส่วนผมก็อยู่กับพ่อ
พวกผู้ใหญ่ไม่รู้ว่าใครจะดูแลผม
ผมว่าไม่มีใครอยากรับผิดชอบดูแลผมหรอก
ผมรู้สึกได้เลยนะ
การย้ายบ้านไปเรื่อยๆ มันยากสำหรับผม
ผมไม่ค่อยเข้าใจการตัดสินใจ
ให้น้องสาวผมไปอยู่เปอร์โตริโกกับย่าเลย
ฉันว่าพ่อคงไม่ได้อยู่ในสภาพที่เหมาะสม
ที่จะเลี้ยงฉัน ที่ยังแบเบาะ
คาร์ลอสเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม เราทำทุกอย่างด้วยกัน
ถ้าเราติดต่อกันได้ คุยกันได้ ถึงแม้เราจะยังเด็ก
เราก็คงจะมีระบบสนับสนุน
จากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น
ผมรู้สึกว่าไม่มีใครปกป้องผมอีกเลย
คนเดียวที่ผมรู้สึกว่าปกป้องผมก็คือพวกแม่ๆ
(วันที่ 19 กรกฎาคม ปี 1989 1 เดือนหลังเหตุฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ)
วันที่ 19 กรกฎาคม ช่วงบ่าย ในหน่วยอาชญากรรมทางเพศ
เราได้รับสายจากโรงพักเขต 19 ว่าเกิดเหตุข่มขืนอีกคดี
(เซ็นทรัลพาร์ก)
คดีข่มขืนนี้เกิดที่แยกสาย 95 ตัดแมดิสัน ใกล้กับเซ็นทรัลพาร์ก
(บ้านผู้เสียหาย)
เราไปที่โรงพยาบาล ไปสอบปากคำผู้เสียหาย
เธอถูกทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง
เธอมีแผลที่หน้า มีแผลที่ขา
เราก็เลยไม่กดดัน
ผมไปที่หน่วยอาชญากรรมทางเพศ เพราะที่นั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่
ที่เราจะสร้างความแตกต่างในชีวิตคนได้จริงๆ
ผมอยากอยู่ข้างๆ คอยช่วยเหลือผู้เสียหาย
ฉันโตมาในนิวยอร์กซิตี
แล้วฉันก็ได้ฟังเรื่องความรุนแรงมาเยอะ
มันค่อนข้างเป็นเรื่องธรรมดาในนิวยอร์ก
เวลาไม่ได้เกิดกับเรา
ฉันเพิ่งอายุครบ 20 แล้วฉันก็เข้าเรียนศิลปะ
ฉันกำลังกลับบ้าน
ฉันขึ้นลิฟต์มา
แล้ว…
ฉันก็มายืนที่หน้าประตูห้องอะพาร์ตเมนต์
กุญแจอยู่ในมือ
ฉันได้ยินเสียงคนเดินมา
เสียงหายใจเขาแปลกๆ
มันดังแล้วก็ถี่มาก
คนคนนี้เดินผ่านฉันไป
แล้วก็ขึ้นไปอีกหนึ่งชั้น แล้วลงมาใหม่
ฉันก็ถาม "คุณจะไปไหนเหรอคะ"
ตอนนั้นเขาก็ถือมีดเข้ามาหาฉัน
แล้วบอกว่า "ฉันแค่อยากคุยกับเธอ"
เขาเอามีดจ่อท้ายทอยฉัน
ฉันเลยเปิดห้องให้เขา
แล้วเขาก็บอกว่า "ถอดเสื้อผ้าออก"
ฉันรู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาตอบสนองในตัว
ฉันรู้ว่าฉันต้องใจเย็นๆ
แล้วก็ใช้วิธีการอ่อนโยน
เพื่อให้รอดไปได้
พอมันจบลง
เขาก็ดึงโทรศัพท์จนสายหลุด
เขามัดฉันไว้
ตอนนั้นเขาก็ถามว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"
แล้วเขาก็ไปหยิบมีดมา
แล้วเริ่มกรีดที่เหนือและใต้…
ตาฉัน แล้ว…
ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว
โชคดีที่เขาลุกขึ้น
แล้วก็เดินออกจากห้องไป
ฉันอยากลืมว่าฉันไม่ได้สู้กลับ
ปฏิกิริยาตอบสนองโดยธรรมชาติ
ที่ต้องยอมโดนแบบนั้น
เป็นการเสียสละที่…
ฉันไม่เคยเยียวยาได้เลย
มันมีอาการมาตลอด
(ยินดีต้อนรับสู่โรงพักเขต 20 กรมตำรวจนิวยอร์ก)
เราไม่มีทางมั่นใจได้ว่าเป็นคนเดียวกัน
แต่ยิ่งผมได้รับข้อมูลจากผู้แจ้งความ
ผมก็ยิ่งได้รู้ว่าเราอาจจะเจอแบบแผนแล้ว
เราเจอวิธีการก่อเหตุแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผู้ก่อเหตุบุกเข้าอะพาร์ตเมนต์ ข่มขืน กระทำชำเรา ปล้นทรัพย์
แล้วบอกว่า "จะเอาตาหรือชีวิตไว้"
แล้วเขาก็อยู่ในพื้นที่เดิม
อาชญากรจะหาสิ่งที่ทำแล้วได้ผล
เคยได้ผลครั้งหนึ่ง มันก็จะได้ผลอีก
ผมรู้ว่าผมเจอโจรข่มขืนที่มีแบบแผน
ผมพยายามไม่เอางานเข้าบ้าน
แต่โจรข่มขืนต่อเนื่องลอยนวลอยู่
เราเป็นห่วงครอบครัว เป็นห่วงลูก
เราคอยพร่ำสอนครอบครัวเสมอว่าให้ระวังตัว
ภรรยา เราก็บอกเธอตลอดเวลรา
"อย่าเปิดประตูจนกว่าจะรู้ว่าใครมา"
ระวังตัวมากจนเกินเหตุ นึกออกไหม
สิ่งที่เรากังวลที่สุดในตอนนั้น
คือผู้ก่อเหตุรายนี้จะลงมืออีกครั้ง
แล้วเราจะเจอคดีฆาตกรรมอีกคดี คดีข่มขืนอีกคดี
คดีเป็นข่าว
ภาพสเก็ตช์ก็ติดไปทั่วทั้งละแวก
เราไปเคาะประตู แจ้งคนในหลายๆ ตึกว่าเกิดอะไรขึ้น
เผื่อจะมีใครเห็นเหตุการณ์ หรือใครจำคนในภาพสเก็ตช์ได้
ตำรวจได้จัดตั้งสายด่วน รับแจ้งทุกเบาะแสเกี่ยวกับคดีเหล่านี้
เราเปิดสายด่วนรับแจ้งเบาะแส เดี๋ยวก็มีคนโทรเข้ามา
"มีคนอยู่ถัดไปสองห้อง ตรงกับรูปพรรณสัณฐาน"
"ผมไม่เคยไว้ใจเขาเลย เขาดูแปลกๆ"
หรือ "ผมเห็นเขาใช้มีดพกปอกส้มเมื่อวันก่อน"
เราต้องตามทุกเบาะแสที่ได้รับ
โชคร้ายที่ในคดีนี้ ไม่มีเบาะแสไหนเจออะไรเลย
ฉันรู้ว่ามีผู้หญิงถูกข่มขืน ทั้งในนิวยอร์กและทั่วประเทศ
ฉันรู้ว่ามีเรื่องนี้เกิดขึ้น
แต่ฉันก็ไม่ได้จมอยู่กับมัน
เราแค่พยายามใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง
เราคิดว่าเหตุจะเกิดตอนกลางคืน
หรือในย่านที่ไม่ค่อยปลอดภัย อะไรต่างๆ
แต่บ่ายวันนั้นอากาศดีมาก
เราไม่คิดเลยว่าจะเกิดเหตุขึ้นตอนนั้น
ฉันย้ายมาที่นิวยอร์กเพื่อมาเรียนแฟชั่น
ตอนนั้นเป็นช่วงบ่ายวันอาทิตย์ ฉันได้ยินเสียงคนมาเคาะประตู
ฉันเปิดประตู แล้วเขาก็เอามือจับหน้าฉันแบบนี้
แล้วก็ผลักฉันถอยกลับมา
เรารู้สึกถึงความโมโหได้เลย เรารู้เลยว่าเขาเก็บกดความเดือดดาลไว้
เขาข่มขืนฉัน น่าจะสองรอบ แล้วฉันก็…
ความทรงจำส่วนหนึ่งมันเลือนรางไป
หรือสูญหายไป หรือถูกปิดตายไว้
เขาอยากได้บัตรธนาคารกับเงินฉันด้วย
เขาบอกว่า "ฉันไม่ไว้ใจเธอ"
"ฉันต้องมัดเธอไว้ ไม่งั้นก็ฆ่าเธอซะ"
ฉันบอกว่า "เดี๋ยวฉันเอาผ้าพันคอให้"
ฉันก็เลยเดินไปที่ประตู เพื่อไปหยิบผ้าพันคอ
มันเป็นอะพาร์ตเมนต์แบบสตูดิโอห้องเล็กๆ แต่เขาปล่อยให้ฉันห่างตัวได้
ซึ่งมันยาก เพราะเขาคอยคุมฉันอยู่
เสียงในหัวฉันบอกว่า "หนีไป"
"เธอมีโอกาสเดียว หนีไปซะ"
ฉันวิ่งออกมา ร้องโวยวาย
เขาตามหลังมาแค่เอื้อม
ฉันวิ่งไปเจอผู้ดูแลอาคาร ฉันไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไร
"ฉันถูกข่มขืน เขาตามฉันมา" หรืออะไรประมาณนั้น
ผู้ดูแลอาคารจับเขาได้ แล้วก็มีอีกคนมาจับเขา
แล้วคุมตัวไว้ให้ตำรวจมาจับไป
เราได้รับแจ้งว่าตำรวจในเครื่องแบบ จับกุมผู้ก่อเหตุได้
เขาบอกชื่อ มาทิอัส เรเยส
ยังไม่ทันถามหรือสั่งอะไรเลย เขาก็บอกว่า "ผมทำเอง"
เขาอายุ 18 ปี เป็นคนเงียบๆ สูง 178 ผิวเข้ม
พอสายสืบได้สอบปากคำเขา ก็รู้ได้ว่า
นี่อาจจะเป็นผู้ก่อเหตุข่มขืนและฆาตกรรมคดีก่อนๆ
เราก็เลยเรียกอัยการเขตมา
ตำรวจเริ่มจะเห็นแบบแผนเป็นรูปเป็นร่าง
เขาอาจจะมีส่วนกับคดีฆาตกรรม
ทุกคดีมีหญิงสาว
ทุกคดีมีการหลอกล่อหรือการผลักประตู
ทุกคดีเกิดขึ้นภายในรัศมี 20 ช่วงตึก
ทุกคดีมีการใช้มีด ปล้นทรัพย์ และข่มขืน
ตำรวจอยากให้ฉันรีบไปที่โรงพักเพื่อไปชี้ตัว
ไปดูคนยืนเรียงกัน ตำรวจบอกแค่นั้น
มองแวบเดียวฉันก็รู้เลยว่าใคร
ฉันกลัวจนตัวสั่น
มันเป็นปฏิกิริยาจากภายใน
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือคนร้าย
ไม่ต้องสงสัยเลย
ฉันจำตอนที่ทราบข่าวว่าเขาถูกจับได้
ฉันต้องไปหาตำรวจสืบสวน
การได้เห็นเขา มันก็ช็อก
เขาใส่เสื้อตัวเดิมที่เคยใส่ตอนนั้น
แล้วมันก็ชัดเจนมากๆ
ฉันรู้เลยว่านั่นเขา
เขาบอกสายสืบว่าเขาร่วมรักกับหญิงสาวเหล่านั้น
เขาเป็นคนจิตป่วย
เขาบอกว่าได้ก่อเหตุข่มขืนหลายครั้ง
แต่เรเยสปฏิเสธว่าไม่มีส่วน กับคดีฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ
แล้วตอนนั้น เราก็เอาภาพสเก็ตช์ให้เรเยสดู
ที่วาดขึ้นมาจากปากคำ ของลูกลอร์เดส กอนซาเลซ
มาทิอัสดูภาพ แล้วสายสืบก็ถามว่า
"หน้าคุ้นๆ ไหม"
มาทิอัสก็ตอบว่า "ใช่ หน้าเหมือนผมเลย"
แล้วเขาก็มองหน้าสายสืบ แล้วบอกว่า "ผมซวยแล้ว"
มาทิอัส เรเยสเริ่มสารภาพ
ในคดีฆาตกรรมลอร์เดส กอนซาเลซ
เรามีคำสารภาพเป็นวิดีโอ
บางช่วงเขาก็บ่นโวยวาย โมโหมากๆ
บางช่วงเขาก็สำนึกผิด
เขากรีดร้องเรียก "แม่"
ผู้หญิงก็กรีดร้องโวยวาย
เขาบอกว่าลอร์เดส กอนซาเลซหยิบมีดขึ้นมา
แต่เธอตัวสั่น เธอกลัว
เขาบอกว่าเขาแย่งมีดจากเธอ
นั่นคือวิธีที่เขาฆ่าเธอในเวลาต่อมา
ตอนเกิดเหตุ ผมมีลูกวัยเก้าขวบกับหนึ่งขวบ
ผมเลยเข้าใจความต้องการที่จะปกป้องลูก
คุณต้องสงสารเธอนะ
ความคิดที่ว่าใครคนหนึ่งถูกทำร้ายอย่างโหดเหี้ยม
ถูกแทงเก้าแผล มันทำให้ผมคลื่นไส้
มาทิอัส เรเยสเป็นคนที่อารมณ์ฉุนเฉียว
เขาเป็นระเบิดเวลา
เขาถูกตั้งข้อหาอย่างเป็นทางการ ข่มขืนโดยเจตนาสี่กระทง
กระทำชำเรา ลักทรัพย์
และทำร้ายร่างกายด้วยอาวุธร้ายแรง
กับฆาตกรรมอีกหนึ่งกระทง
ข่าวท้องถิ่น มาทิอัส เรเยสวัย 18 ปี ต้องข้อหาข่มขืนโหดหลายคดี
ในฝั่งตะวันออกของแมนแฮตทัน ซึ่งหนึ่งในนั้นจบลงด้วยการฆาตกรรม
ตอนฉันเห็นว่าเขาฆ่าลอร์เดส
นั่นแหละที่เจ็บปวดที่สุด ตรงที่ฉันรอดตาย แล้วเธอไม่รอด
(โจ๋ถูกจับคดีข่มขืน ต้องสงสัยฆ่าแม่ลูกอ่อนอีสต์ไซด์)
ผมจำได้ว่าได้เห็นข่าว
แล้วก็รู้สึกโล่งใจ
ผมจำได้ว่าเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์ว่าเขาถูกจับ
ตอนที่ผมเห็นรูป
ผมจำเขาได้เลย
ผมรู้เลยว่านั่นแหละเขา
ฉันได้รับสายจากจ่า เธอถามว่า
"เออร์มา คุ้นชื่อมาทิอัส เรเยสบ้างไหม"
ฉันก็ตอบ "คุ้นสิ"
วันที่ 17 เมษายน ปี 1989 ฉันได้ชื่อเขาในกลุ่มผู้ต้องสงสัย
ในคดีที่ฉันทำเกี่ยวกับเหตุข่มขืน
ที่เกิดขึ้นในเซ็นทรัลพาร์ก ถนนสาย 106 ฝั่งตะวันออก
คดีของฉันในเซ็นทรัลพาร์ก เกิดขึ้นสองวันก่อนหน้าคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
เราสอบปากคำผู้เสียหาย สิ่งหนึ่งที่เธอสังเกตเห็น
คือเขามีแผลเย็บใหม่ใต้คาง
(ฉุกเฉิน)
ย้อนไปเมื่อปี 1989
โรงพยาบาลหลายแห่งเคยมีบันทึกห้องฉุกเฉิน
ใครเข้ามา เข้ามาด้วยอาการอะไร
ดังนั้นเราก็เลยไปทุกโรงพยาบาล
เราตรวจสอบบันทึก
มีผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งเย็บแผลที่คางไป
แล้วชื่อของคนไข้คนนั้นก็คือ "มาทิอัส เรเยส"
ฉันตรวจสอบประวัติ เขาไม่มีประวัติอาชญากรรมเลย
เราไม่มีภาพถ่ายเขาในแฟ้มประวัติ ไม่มีอะไรเลย
แล้วหัวหน้าก็ถอดฉันออกจากคดี ย้ายฉันไปอยู่หน่วยคดีทารุณเด็ก
ฉันไม่มีทางเลือก ฉันก็เลยโมโหนิดหน่อย
มันเหมือนคดีตายไปเฉยๆ
มันน่าเสียดายที่ผู้บริหารหน่วยผู้เสียหายพิเศษ
ถอดเออร์มาออกจากคดีแล้วย้ายเธอไปทำคดีอื่น
แต่คุณต้องจำไว้ว่านี่คือปี 1989
แล้วเราก็เจอคลื่นอาชญากรรมลูกใหญ่
ที่ผลักดันทรัพยากรของเราจนถึงขีดจำกัด
ชื่อมาทิอัสฝังอยู่ในหัวฉันมาตลอด
ตอนจ่าแมคลัฟลินโทรหาฉันวันนั้น แล้วบอกฉันว่า
นั่นคือคนที่ฆ่า…
ตอนจ่าบอกว่าเขาเป็นคนร้าย
ที่ฆ่าแม่คนนั้นต่อหน้าลูกเธอเอง
ฉันรู้สึกแย่มากเลยนะ
ฉันรู้สึกแย่ไปอีกนานหลายปีเลย
ฉันคิดถึงพวกเขาอยู่เสมอ
ถ้าฉันจับเขาได้ในคดีนั้น
ฉันรู้ว่าหลายๆ อย่างจะต่างไปโดยสิ้นเชิง
ผู้เสียหายรายอื่นๆ คงไม่ต้องตกเป็นเหยื่อ
เด็กพวกนั้นก็คงไม่ต้องเสียแม่ไป
นั่นคือจุดที่ฉันไม่สบายใจที่สุด
นึกออกไหม
คดีที่มีเด็กเข้ามาเกี่ยวข้อง
มันทำใจยากสำหรับสายสืบ
เออร์มา สำหรับผมนะ
เป็นสายสืบที่เก่งที่สุดคนหนึ่งที่ผมเคยร่วมงานด้วย
เธอใส่ใจกับสิ่งที่เธอทำจริงๆ
นี่คือชายที่ตำรวจเชื่อว่า เป็นโจรข่มขืนและฆาตกรเลือดเย็น
มาทิอัส เรเยส วัย 18 ปี
วันนั้นฉันเข้าไปทำงาน พอไปถึงสำนักงาน
ฉันก็ได้เห็นรูปเขา
พอเห็นรูป ฉันก็บอกเลย "นั่นมาทิอัส เรเยสใช่ไหม ฉันรู้จักเขา"
ฉันรู้จักเขามาตั้งแต่เด็กๆ
เขาทำงานอยู่ตรงหัวมุมใกล้โรงพักเขต 23
ในร้านนี้ เรเยสขายกาแฟ ให้ตำรวจจากโรงพักใกล้เคียง
สำหรับผม เขาเป็นคนดีนะ ดีที่สุดคนหนึ่ง
ฉันอยู่เขต 23 ตั้งแต่ปี 1982-1987
ฉันเลยเจอเขาประจำ
ฉันไม่เคยรู้ว่าเขาชื่ออะไร
ฉันแค่รู้จักเขาว่าเป็นเด็กที่ทำงานร้านนั้น
แล้วฉันก็คิดว่า "เดี๋ยวนะ"
"ฉันพาคาร์ลอสกับโทนี่ไปซื้อขนมที่ร้านนั้นแน่ๆ"
ฉันรู้ว่าเขาไม่อยู่ที่ร้าน แต่ถึงอย่างนั้น…
ฉันก็ไม่สบายใจอยู่ดี
(อัยการเขต เทศมณฑลนิวยอร์ก)
เราทราบจากการพูดคุยกับเออร์มา ริเวรา
ว่ามีการระบุตัวคนชื่อมาทิอัส เรเยส
ว่าอาจเป็นผู้ก่อเหตุในอีกคดีหนึ่งด้วย
แต่โชคร้ายที่ผู้เสียหาย ย้ายออกจากรัฐนิวยอร์กไปแล้ว
แล้วเราก็ตามตัวผู้เสียหายไม่พบ
ปี 1989 เป็นปีบุกเบิกการใช้ดีเอ็นเอ
(รายงานผลตรวจดีเอ็นเอ)
เราส่งหลักฐานตัวอย่างดีเอ็นเอ จากคดีข่มขืนทั้งสามคดี
กับคดีที่สี่ คดีฆ่าข่มขืนลอร์เดส กอนซาเลซ ให้กับเอฟบีไอ
ผลตรวจทุกคดีตรงกับดีเอ็นเอของมาทิอัส เรเยส
ดังนั้น มาทิอัส เรเยสก็เลยตัดสินใจยอมรับผิด
(อาคารศาลอาญา)
การขึ้นศาลตัดสินโทษก็ไม่ได้จบลงโดยไม่มีเหตุ
เรเยสได้แสดงความโกรธเกรี้ยว ต่อทนายจำเลยของเขาเอง
แล้วทำร้ายร่างกายทนายในศาลสาธารณะ
ใครเขาทำแบบนั้นกัน
คุณทำลายตัวเองแบบนั้นได้ยังไง
แต่เขาควบคุมความรุนแรงของตัวเองไม่ได้
เขาถูกจำคุก 33 ปีกับอีกสี่เดือน
ในที่สุดเขาก็ได้รับสิทธิ์พิจารณาปล่อยตัว
เขามีทางเลือกที่จะออกมาได้
แล้วผมจะใช้ชีวิตได้ยังไง ในเมื่อรู้ว่าเขามีโอกาสได้ออกมา
ทำไม
ณ จุดนี้ เราคิดว่ามันจบแล้ว
ในแง่อาชญากรรมของมาทิอัส เรเยส
แต่เราได้ทราบในภายหลัง
ว่าเขาได้ก่อความผิดอาญาคดีอื่นๆ ไว้อีกด้วย
ซึ่งเราไม่รู้มาก่อนว่าเขาได้ก่อเหตุไว้
(ปี 1991)
(ปี 2002)
ปี 2002 มาทิอัส เรเยส ติดต่อไปที่สำนักงานอัยการเขต
แล้วก็ขอพูดคุยกับเจ้าหน้าที่
เกี่ยวกับเบาะแสที่เขาจะมอบให้
ชายคนหนึ่งชื่อมาทิอัส เรเยสออกมาให้เบาะแส
เขาอ้างว่ามีเขาคนเดียว ที่ก่อเหตุทำร้ายและข่มขืน
หญิงในเซ็นทรัลพาร์กเมื่อปี 1989
ผมเข้าไปด้านหลังเธอ
แล้วผมก็ใช้ไม้ตีเธอเข้าที่หัว
แล้วก็ฉุดเธอเข้าไปในพุ่มไม้
แล้วผมก็ข่มขืนเธอในนั้น
มาทิอัส เรเยสอ้างว่า เขามีส่วนกับคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์กปี 1989
มันไม่น่าตกใจ ไม่แปลกอะไร ที่จะมีคนออกมาอ้างตัวเอง
ในคดีที่อยู่ในสื่อ ไม่ว่าตัวเองจะมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่
จุดที่แปลกของคดีนี้คือเขาอ้างว่าก่อเหตุคนเดียว
กว่ามาทิอัส เรเยสจะออกมาพูด
ว่ามีเขาคนเดียวที่ก่อเหตุข่มขืนทริชา ไมลี่
ที่ได้ฉายาว่านักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก ชายหนุ่มห้าคนต้องโทษไปแล้ว
และรับโทษติดคุกจากคดีนี้มานานแล้ว
พวกเขาพูดเสมอว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์
และประกาศตัวเสมอทุกครั้งที่มีโอกาส
ที่จริง หนึ่งในนั้น คอรีย์ ไวส์ ได้พบกับเรเยสในเรือนจำด้วย
และได้มีปากเสียงกัน
มันอาจจะมีส่วนที่ทำให้เรเยสออกมาสารภาพ
สุดท้าย กรมตำรวจนิวยอร์ก ก็ลงมติจัดตั้งหน่วยสืบสวนเฉพาะกิจ
ซึ่งผมนำทีม เพื่อสืบว่ามาทิอัส เรเยสมีส่วนอย่างไร
ในคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
เรารู้ว่ามีดีเอ็นเอของชายปริศนา
ในคดีนั้นที่เราระบุตัวไม่ได้
ตำรวจเลยนำตัวอย่างดีเอ็นเอ ของมาทิอัส เรเยสมาตรวจเทียบ
มาทิอัส เรเยสได้ข่มขืนนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก แพทริเชีย ไมลี่จริงแท้แน่นอน
เพราะนั่นคือดีเอ็นเอของเขา ที่เก็บได้
เช้าวันที่เธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล
ผมอยากให้เรามีคลังข้อมูลดีเอ็นเอ เมื่อปี 1989, ปี 1990 และปี 1991
เพราะมันจะทำให้เราโยงทุกคดีได้
มันไม่ใช่แค่เพื่อเอาผิดจำเลย
แต่เพื่อถอนมลทินให้ผู้บริสุทธิ์ด้วย
จากข้อมูลใหม่ที่ว่า มาทิอัส เรเยสคือดีเอ็นเอปริศนา
และจากที่เขาบอกว่าก่อเหตุคนเดียว
คดีของจำเลยทั้งห้าจึงถูกยกฟ้อง ซึ่งถูกต้องแล้ว
(เราจับผิดคน)
นี่คือชัยชนะของประชาชน นี่คือสิ่งที่เราต้องได้รับจากเรื่องนี้
(ประตูผู้พ้นมลทิน)
น่าเสียดาย เรื่องนี้จะเป็นตราบาป
ในความสัมพันธ์ ของกรมตำรวจนิวยอร์กกับชุมชนคนดำ
ไปอีกนานหลายปี
ผมดีใจแทนชายหนุ่มทั้งห้าคนที่ต้องข้อกล่าวหาเท็จ
แต่มันไม่ได้ให้อะไรผมเลย
นอกจากรื้อฟื้นอารมณ์ ความรู้สึก และความทรงจำขึ้นมาอีกครั้ง
- คุณทำร้ายนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์กใช่หรือไม่ - ใช่ครับ
(เอบีซีนิวส์ "ทเวนตี้-ทเวนตี้")
เขาไปออก "ทเวนตี้-ทเวนตี้" ฉันก็แบบ "อะไรเนี่ย"
แบบว่า "อะไรกันวะ"
การที่อดีตกลับมาอีกครั้ง มันก็เหมือนชีวิตบอกเราว่า "รู้อะไรไหม"
"เรื่องนี้มันจะอยู่ไปตลอด
การเริ่มต้นใหม่น่ะมันไม่มีจริงหรอก"
ฉันรู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้ง
ความอยุติธรรมที่เกิดขึ้น กับห้าโจ๋เซ็นทรัลพาร์ก มันต้องถูกแก้ไข
แต่ความอยุติธรรมในทางคู่ขนานกัน ก็เกิดกับเหยื่อรายอื่นๆ ของมาทิอัส เรเยสด้วย
ดังนั้น เมื่อปี 2019 ฉันเลยเขียนบทความให้ "เดอะคัต"
ชื่อว่า "ก่อนและหลังคดีนักวิ่ง"
ฉันมีโอกาสได้คุย ไม่ใช่แค่กับลูกๆ ของลอร์เดส
แต่ฉันได้คุยกับผู้หญิงทั้งสามคน
ที่เรเยสต้องความผิด จากการล่วงละเมิดทางเพศพวกเธอด้วย
นี่คือเหล่าคนที่ถูกตัดออกจากเรื่องราว
ที่ตอนนี้เราโยงได้กับคดีนักวิ่งเซ็นทรัลพาร์ก
เรื่องราวของแม่สมควรได้เผยแพร่
แล้วจะมีวิธีไหนเผยแพร่ได้ดีไปกว่ากับลูกๆ
ฉันแค่…
ฉันรู้สึกขอบคุณทุกอย่างที่แม่ทำเพื่อฉัน
ผมรู้สึกแย่เสมอที่น้องไม่มีโอกาสได้รู้จัก
ผู้หญิงที่แสนดีที่เป็นแม่ของเธอ
แค่เรื่องเล่าที่ฟังจากพี่ชาย…
แม่เป็นคนดีมากๆ
ไม่ว่าแม่จะอยู่ตรงนี้ตัวเป็นๆ หรือไม่
ฉันก็รู้สึกว่าแม่คอยชี้ทางให้ฉัน
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปี 1989
ดังนั้น ไม่ว่าจะเล่นกีฬาอะไร ผมก็จะใส่เสื้อเบอร์นี้
เพื่อเป็นการรำลึกถึงแม่
ผมรู้สึกว่า
แม่เป็นคนที่เข้ามาอยู่ในเส้นทางชีวิตผม
เพื่อนำทางผมไปสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า
แม่สอนให้ผมเห็นคุณค่าของการศึกษา แล้วก็สอนให้ผมเป็นแบบอย่างที่ดี
แล้วผมก็ทำ
แล้วผมก็ช่วยปลูกฝังเรื่องเหล่านั้น ให้ลูกผมเองตอนนี้ด้วย
ผมรู้สึกผิด
(ลอร์เดส กอนซาเลซ)
ผมได้ผ่านช่วงที่มีแต่ความโกรธ และ…
โทษตัวเอง โทษคนอื่น
มันทำให้ชีวิตผมเสียหายหนักมาก เพราะว่า…
มันทำลายสภาพจิตใจผม
ทุกคนพูดถึงคดีที่คอยหลอกหลอนเรา
คดีลอร์เดส กอนซาเลซ หลอกหลอนฉันอยู่นานหลายปี
ไง คาร์ลอส
ดีใจที่ได้เจอนะ
ฉันเสียใจด้วย
ฉันก็เลยอยากพบคาร์ลอสให้ได้
คดีนี้สะเทือนใจฉันมากๆ
ฉันเจอชื่อเขาในอีกคดีหนึ่ง
ฉันอยากจะขอโทษนาย
เพราะฉันรู้สึกว่าถ้าฉันจับเขาได้ เรื่องนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
ผมไม่เคยโกรธคุณตำรวจเลยนะ
ผมไม่มีวันอยากให้เธอใช้ชีวิตแบบนั้น
คนเดียวที่ผมโกรธก็คือเรเยส
- ใช่ - เรเยสสมควร…
เขาสมควรทุกข์ทรมาน
อย่าไปให้อำนาจกับเขาเลย
ชีวิตผมพังทลาย
ผมเข้าๆ ออกๆ เรือนจำ
นายต้องคดีร้ายแรงกี่ครั้งแล้ว
- ถูกจับครอบครองปืนสามครั้ง - โอเค
ฆ่าคนตาย
ผมกลายเป็นคนที่ชีวิตข้างถนนหล่อหลอม
ผมมีเรื่องอยู่ตลอด แล้วมันก็ต้องแก้แค้นอยู่ตลอด
ตอนเด็กๆ ผมอยากทำลาย ทุกอย่างที่ทำลายผมกับครอบครัว
มันวนเป็นวัฏจักรไม่จบไม่สิ้น
ชีวิตนายยังไม่จบนะ ตัวนายยังทำอะไรได้อีกเยอะ
แม่ของนายอยากให้นายมีชีวิตวัยเด็กที่ดี
ตอนนี้ถึงเวลาที่นายต้องให้เกียรติกับแม่ มีชีวิตวัยผู้ใหญ่ที่ดีสิ
ครับ
ผมยังพยายามจะเป็นคนดีขึ้น
ผมยังปรับปรุงตัวเองอยู่
ผมเริ่มจะชีวิตดีขึ้น และ…
แม่ผมคู่ควรกับสิ่งนี้
ฉันทราบว่ามีผู้เสียหายหญิง ผู้รอดชีวิตอีกสองคน
แต่เราไม่ได้พบกัน ไม่ได้พูดคุยกัน
ฉันเลยเขียนจดหมายไปบอกว่า
"เราทุกคนผ่านสิ่งเดียวกันมา แล้วมันก็เลวร้ายสุดขีด
แต่มันคงจะดีถ้าเราได้อยู่เคียงข้างกัน
เพราะมีแค่พวกเราเท่านั้น ที่รู้และเข้าใจว่าแต่ละคนผ่านอะไรมาบ้าง"
- ไง - ไง
แล้วทุกคนก็ตัดสินใจนัดพบกัน
เรานัดรวมตัวกันหลายครั้งในช่วงหลายปีมานี้
ทุกปี วันเกิดเหตุก็จะมาถึง
ฉันก็จะบอกว่า "ลืมวันที่ไปเถอะ ลืมไปเลยว่าเคยเกิดอะไรขึ้น"
"เราก็ใช้ชีวิตต่อไป ลืมๆ มันไป"
ปีที่แล้ว ฉันก็คิดได้ว่า "ทำไม"
ฉันเลยชวนเพื่อนมากินมื้อค่ำ
แล้วจัดปาร์ตี้ "ช่างหัวแกสิ ฉันยังอยู่"
- ฉันทำนะ - สุดยอดเลย
ฉันกับเมลิสซ่าและเม็กมีมิตรภาพต่อกัน
เราทุกคนเชื่อมโยงกันด้วยเรื่องเลวร้ายเรื่องนี้
แต่เราก็เชื่อมโยงกันด้วยความรักด้วย
ฉันคิดกับตัวเองว่า "พระเจ้าช่วย ผู้หญิงคนอื่นๆ ก็เจอมาเหมือนกับฉัน"
- ใช่ - "เราต้องมาเป็นเพื่อนกัน"
- การได้เจอพวกเธอมันปฏิวัติชีวิตเลยนะ - ใช่
ฉันรู้สึกโชคดีมากๆ ที่มีพวกเธออยู่
ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลย ถ้าไม่มีพวกเธอ
ลอร์เดสก็เป็นพวกเรา
เธอเป็นนักสู้
ฉันคิดถึงเธอบ่อยมาก
ฉันสงสารเธอกับครอบครัวจริงๆ
ลอร์เดสไม่ได้อยู่พูดตรงนี้
เราก็เลยอยากจะรำลึกถึงเธอ
กับครอบครัวของเธอ และบอกว่าเราไม่เคยลืมลอร์เดส
ฉันอยากให้ผู้คนได้รู้จักเธอ แล้วคิดว่า
"เธอเป็นมากกว่าแค่ข้อมูลประกอบเล็กๆ"
"ลอร์เดสเป็นคนสำคัญ"
(มาทิอัส เรเยสมีกำหนดขึ้นศาล พิจารณาทัณฑ์บนในเดือนสิงหาคมปี 2026)
(เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะมีสิทธิ์ได้พักโทษ)
(ไม่กี่เดือนหลังถ่ายทำตอนนี้)
(คาร์ลอสถูกตัดสินว่ามีความผิด ฐานทำร้ายร่างกายและข่มขู่)
(จากเหตุวิวาทในบาร์เมื่อปี 2021 และถูกตัดสินโทษจำคุกห้าปี)
(หากท่านหรือคนรู้จัก เคยประสบเหตุทารุณกรรมทางเพศ)
(หาข้อมูลและขอความช่วยเหลือ ได้ที่ www.wannatalkaboutit.com)
(ปี 2001)
(ตอนต่อไป)
ผมคิดว่ากรมตำรวจนิวยอร์ก หรือเมืองนิวยอร์กก็คงไม่เคยคิดว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น
ไปเลยๆ
เรากำลังมุ่งหน้าไปที่วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
น้าของผม โจแอนน์ทำงานที่ตึกเหนือ
ผมก็คิด "ผมจะขึ้นไปช่วยน้าออกมายังไงเนี่ย"
ตึกสองไฟลุกแล้ว
ชั้น 78 ของตึกเกิดไฟไหม้ แล้วผมก็ไม่รู้จะหนีออกไปยังไง
ให้ตายสิ
ตึกจะถล่มแล้ว
ผู้หมวดของผมบอกว่า "รีบวิ่งเลย"
รีบหนีไปเร็ว
ผมเห็นรถพยาบาลหลายคัน เขาบอกว่า "เราจะกลับเข้าไปในตึก"
"เราต้องช่วยคนในนั้นออกมา"
ผมก็คิดว่า "โอเค ผมจะไม่ยอม ให้นักดับเพลิงมาทำผมขายหน้า ผมจะอยู่ต่อ"
เรื่องหนึ่งจากเหตุการณ์ 11 กันยายน คือมันช่วยให้ฉันชินกับกลิ่นของความตาย
เราได้รู้ว่าจริงๆ เราแข็งแกร่งแค่ไหน
เราได้รู้ว่าการทำงานเพื่อทีมเป็นยังไง
คุณยังไม่ตาย ไปทำงานซะ
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา อทีมเป็นยังไง