WEBVTT

00:00:06.089 --> 00:00:10.176 align:center
(ยี่สิบห้าปีก่อน กรมตำรวจนิวยอร์ก
ได้รับแจ้งเหตุสังหารหมู่ครั้งใหญ่ที่สุด)

00:00:10.260 --> 00:00:12.762 align:center
(ในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาสมัยใหม่)

00:00:15.432 --> 00:00:19.894 align:center
นี่คือประสบการณ์จริง
เหตุการณ์จริงโดยละเอียดที่เกิดขึ้น

00:00:26.568 --> 00:00:29.946 align:center
นี่คือคดีฆาตกรรมคดีใหญ่ที่สุดที่เราเคยได้ทำ

00:00:31.406 --> 00:00:34.409 align:center
คนนับพันถูกฆ่าตายในการก่อการร้ายครั้งนี้

00:00:35.118 --> 00:00:36.453 align:center
เราไม่พร้อมรับมือเลย

00:00:37.328 --> 00:00:41.750 align:center
เราไม่พร้อมรับมือในฐานะมนุษย์
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอาชีพเลยนะ

00:00:42.333 --> 00:00:46.254 align:center
ผมไม่รู้สึกเลยว่าคุมสถานการณ์ได้
เหมือนเวลาสืบสวนคดีอื่น

00:00:47.464 --> 00:00:50.633 align:center
ผมรู้สึกเหมือนพยายามเอาชีวิตรอด
ผ่านวันนี้ไปให้ได้มากกว่า

00:00:51.509 --> 00:00:53.887 align:center
เราได้รู้ว่าจริงๆ เราแข็งแกร่งแค่ไหน

00:00:53.970 --> 00:00:56.765 align:center
เราได้รู้ว่าการทำงานเพื่อทีมเป็นยังไง

00:00:57.432 --> 00:00:59.726 align:center
เราได้รู้จักคู่หูของเราจริงๆ

00:00:59.809 --> 00:01:02.020 align:center
เราได้รู้ว่าชีวิตสำคัญแค่ไหน

00:01:03.146 --> 00:01:04.898 align:center
ฉันว่าคนครึ่งเมืองมีคนรู้จัก

00:01:04.981 --> 00:01:07.901 align:center
หรือมีญาติที่ตายในเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:01:08.485 --> 00:01:09.652 align:center
แต่กาลเวลาผ่านไปแล้ว

00:01:10.695 --> 00:01:13.740 align:center
คนสมัยนี้บางคนก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้น

00:01:13.823 --> 00:01:17.494 align:center
พวกเขาไม่เคยเห็นว่า
เวลาโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นจริงๆ มันเป็นยังไง

00:01:18.328 --> 00:01:20.830 align:center
แล้วทั้งเมืองก็รวมพลังกัน

00:01:20.914 --> 00:01:22.040 align:center
(นิวยอร์กจะยืนหยัดเข้มแข็ง)

00:01:22.123 --> 00:01:25.835 align:center
ไม่สำคัญว่าคุณมีภูมิหลังยังไง ถือสัญชาติอะไร

00:01:25.919 --> 00:01:28.338 align:center
วันนั้นเราทุกคนคือมนุษย์

00:01:29.756 --> 00:01:31.841 align:center
ถึงจะผ่านมา 25 ปี

00:01:32.509 --> 00:01:35.053 align:center
วันนั้นก็ยังจะเป็นเส้นแบ่งของชีวิตผมเสมอ

00:01:36.054 --> 00:01:39.057 align:center
โลกที่เคยมีอยู่ถึงวันที่ 10 กันยายน
มันหายไปแล้ว

00:01:40.058 --> 00:01:42.644 align:center
มันทำให้เกิดสงคราม 20 ปี

00:01:44.896 --> 00:01:46.231 align:center
โลกทั้งใบของฉันเปลี่ยนไป

00:01:47.732 --> 00:01:49.859 align:center
ทั้งโลกเปลี่ยนแปลงไป

00:01:56.282 --> 00:01:59.202 align:center
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ
ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้

00:02:01.121 --> 00:02:04.332 align:center
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว
คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา

00:02:05.750 --> 00:02:09.170 align:center
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด

00:02:09.963 --> 00:02:12.173 align:center
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก

00:02:13.133 --> 00:02:14.384 align:center
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

00:02:16.219 --> 00:02:18.138 align:center
เราอยากสืบหาความจริง

00:02:18.221 --> 00:02:19.556 align:center
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน

00:02:20.348 --> 00:02:23.268 align:center
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน

00:02:23.977 --> 00:02:27.564 align:center
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก

00:02:29.858 --> 00:02:30.692 align:center
หน่วยนี้เท่านั้น

00:02:31.734 --> 00:02:35.405 align:center
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม
นิวยอร์ก)

00:02:45.707 --> 00:02:49.544 align:center
การได้มองหอคอยคู่นั้นจากบนพื้น
คือภาพที่น่าทึ่งที่สุด

00:02:49.627 --> 00:02:52.505 align:center
โดยเฉพาะตอนเด็กๆ เราจะแหงนมองแบบนี้

00:02:53.089 --> 00:02:56.092 align:center
แล้วมันก็สูงขึ้นไปเรื่อยๆ เหมือนบันไดสู่สวรรค์

00:02:58.011 --> 00:03:00.972 align:center
น้าของผม โจแอนน์ทำงานที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:03:01.055 --> 00:03:03.933 align:center
น้าอยู่ในตึกฝั่งเหนือ ชั้น 103

00:03:04.017 --> 00:03:05.685 align:center
แล้วก็มีชั้น 105 ด้วย

00:03:06.436 --> 00:03:09.772 align:center
น้าทำงานที่แคนเทอร์ ฟิตซ์เจอรัลด์
บริษัทโบรกเกอร์

00:03:09.856 --> 00:03:12.150 align:center
น้าเริ่มทำงานที่นั่นตอนอายุ 18

00:03:12.233 --> 00:03:15.278 align:center
แล้วน้าก็ได้เป็นรองประธาน เป็นหุ้นส่วน

00:03:16.654 --> 00:03:20.158 align:center
โจแอนน์เป็นน้าของผม
แต่เป็นเหมือนพี่สาวผมมากกว่า

00:03:20.241 --> 00:03:23.661 align:center
คอยดูแลผมเสมอ คอยช่วยไม่ให้ผมมีปัญหา

00:03:23.745 --> 00:03:25.455 align:center
น้าอายุมากกว่าผมแค่ 13 ปี

00:03:26.664 --> 00:03:28.666 align:center
ตอนน้าเริ่มงานที่นั่นครั้งแรก

00:03:28.750 --> 00:03:32.378 align:center
น้าก็พาผมไปเที่ยว
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เป็นครั้งแรกด้วย

00:03:32.462 --> 00:03:34.505 align:center
สำหรับเด็กห้าขวบ

00:03:34.589 --> 00:03:38.134 align:center
เราก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน

00:03:38.843 --> 00:03:43.014 align:center
ผมไปที่นั่น ขึ้นลิฟต์ไป มันเหมือนจรวดเลย

00:03:44.974 --> 00:03:48.895 align:center
เราขึ้นไปไม่กี่นาทีก็ถึงชั้นร้อยกว่าแล้ว

00:03:48.978 --> 00:03:51.231 align:center
หูนี่วิ้งไปหมด เราออกมา

00:03:51.314 --> 00:03:55.443 align:center
พอเดินไปใกล้หน้าต่าง จริงๆ แล้วมันก็…

00:03:56.194 --> 00:03:57.403 align:center
มันสูงมาก

00:03:58.571 --> 00:04:01.324 align:center
แต่ละตึกมี 110 ชั้น

00:04:01.908 --> 00:04:05.036 align:center
ที่นั่นอาจมีคนถึงเกือบ 50,000 คนในทุกวัน

00:04:05.620 --> 00:04:07.664 align:center
ตึกนั้นมีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง

00:04:08.748 --> 00:04:09.791 align:center
นั่นเป็นสิ่งที่…

00:04:09.874 --> 00:04:13.294 align:center
ลองคิดดูสิ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนในสหรัฐฯ

00:04:13.378 --> 00:04:14.963 align:center
แต่ละพื้นที่ก็จะมีรหัสไปรษณีย์

00:04:15.046 --> 00:04:17.215 align:center
แต่สองตึกนี้มีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง

00:04:17.298 --> 00:04:22.470 align:center
ตึกถูกออกแบบมาให้ทนต่อลมแรง พายุ

00:04:22.553 --> 00:04:25.306 align:center
ฟ้าผ่า เครื่องบินชน

00:04:26.140 --> 00:04:28.977 align:center
มันถูกมองว่าไม่มีอะไรทำลายได้

00:04:30.979 --> 00:04:34.107 align:center
เกิดเหตุระเบิด มีผู้เสียชีวิตห้าศพ
และบาดเจ็บอีกกว่า 1,000 ราย

00:04:34.190 --> 00:04:36.442 align:center
เป็นระเบิดที่สั่นสะเทือนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:04:36.526 --> 00:04:39.279 align:center
ทำให้แมนแฮตทันตอนล่างโกลาหลไปทั้งย่าน

00:04:39.862 --> 00:04:43.032 align:center
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1993
เกิดการก่อการร้ายขึ้น

00:04:43.116 --> 00:04:43.950 align:center
(หน่วยกู้ระเบิด)

00:04:44.033 --> 00:04:46.995 align:center
ผู้ก่อการร้ายข้ามชาติใส่ระเบิดไว้ในรถแวน

00:04:47.078 --> 00:04:49.831 align:center
ไปจอดไว้ในโรงจอดรถใต้ดิน

00:04:50.540 --> 00:04:53.459 align:center
มันระเบิด แต่ความเสียหายก็เล็กน้อยมาก

00:04:54.460 --> 00:04:57.797 align:center
มีคนใกล้ๆ ฉันบอกว่า
"แม่เจ้า สองตึกนี้สุดยอดเลย"

00:04:57.880 --> 00:05:01.217 align:center
"มันทนระเบิดลูกใหญ่ได้ ไม่อยากเชื่อเลย"

00:05:03.136 --> 00:05:06.848 align:center
ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า
หอคอยคู่จะตกเป็นเป้า

00:05:06.931 --> 00:05:09.976 align:center
ของการก่อการร้ายข้ามชาติจนวันนั้น

00:05:10.059 --> 00:05:13.062 align:center
แล้วผมก็คิดได้ว่า
มันเป็นสัญลักษณ์ของความเข้มแข็ง

00:05:13.146 --> 00:05:14.897 align:center
มันเป็นสัญลักษณ์ของความภูมิใจ

00:05:14.981 --> 00:05:18.943 align:center
เป็นสิ่งที่ถ้าเราบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมา

00:05:19.527 --> 00:05:21.279 align:center
เราจะมองเห็นหอคอยคู่

00:05:23.114 --> 00:05:27.285 align:center
ปีต่อมา มีการสร้างแนวกั้นปูนซีเมนต์

00:05:27.368 --> 00:05:29.912 align:center
เพื่อให้ไม่มีใครเข้าใกล้ได้

00:05:29.996 --> 00:05:35.043 align:center
ถ้าขับรถกระบะหรือรถยนต์
ที่บรรจุวัตถุระเบิดชนิดใดก็ตาม

00:05:35.877 --> 00:05:39.630 align:center
แล้วเราก็รู้สึกว่า "โอเค มันคงไม่เกิดขึ้นอีก"

00:05:44.385 --> 00:05:47.388 align:center
(วันที่ 11 กันยายน ปี 2001)

00:05:47.472 --> 00:05:48.890 align:center
วันนั้นเป็นวันอังคาร

00:05:50.850 --> 00:05:52.060 align:center
อากาศดีมากๆ

00:05:53.394 --> 00:05:55.480 align:center
ผมจำได้ว่าไม่เห็นเมฆบนฟ้าเลยสักก้อน

00:05:57.357 --> 00:05:58.733 align:center
วันนั้นผมต้องขึ้นศาล

00:05:59.776 --> 00:06:01.903 align:center
ผมอยู่หน่วยปราบอาชญากรรม

00:06:01.986 --> 00:06:04.530 align:center
ผมจะไปขึ้นศาลไต่สวนคดีล้วงกระเป๋า

00:06:05.239 --> 00:06:07.200 align:center
ผมก็จะนั่งเรือข้ามฟากไป

00:06:07.283 --> 00:06:08.993 align:center
(เรือข้ามฟากเกาะสแตเทน)

00:06:09.077 --> 00:06:12.205 align:center
ผมขึ้นจากเรือที่ฝั่งแมนแฮตทัน

00:06:12.288 --> 00:06:14.707 align:center
แล้วผมก็เดินไปทางสถานีรถไฟ

00:06:15.666 --> 00:06:18.795 align:center
พอผมเดินออกมาจากเรือได้ไม่กี่ก้าว

00:06:18.878 --> 00:06:20.630 align:center
ผมก็ได้ยินเสียงระเบิดหลายลูก

00:06:20.713 --> 00:06:22.799 align:center
(8:46 น.)

00:06:22.882 --> 00:06:25.968 align:center
เสียงมันแบบ…

00:06:26.052 --> 00:06:28.096 align:center
แล้วผมก็พูดว่า "เสียงอะไรกันวะ"

00:06:28.805 --> 00:06:30.765 align:center
แต่ผมก็เดินต่อไป

00:06:31.349 --> 00:06:34.060 align:center
ผมขึ้นรถไฟใต้ดิน กำลังจะไปที่ศาล

00:06:34.143 --> 00:06:35.686 align:center
ผมต้องไปถึงศาลเก้าโมง

00:06:35.770 --> 00:06:38.773 align:center
(เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ - โรงพักเขต 13)

00:06:38.856 --> 00:06:42.068 align:center
ผมตื่นที่หอพักตำรวจสืบสวนในเขต 13

00:06:42.652 --> 00:06:44.153 align:center
ในกรมตำรวจ

00:06:44.237 --> 00:06:45.571 align:center
บางครั้งเราก็ไม่ได้กลับบ้านหลายวัน

00:06:45.655 --> 00:06:47.281 align:center
(ยินดีต้อนรับสู่โรงพักเขต 13)

00:06:47.365 --> 00:06:52.203 align:center
ผมลงชื่อเข้างาน
ผมจำได้ว่าข่าวช่องเอบีซีนิวส์เปิดอยู่

00:06:52.286 --> 00:06:57.375 align:center
แล้วผมก็เห็นว่าหอคอยคู่ถูกเครื่องบินชน

00:06:57.458 --> 00:07:00.628 align:center
เสียงเหมือนจรวดมิสไซล์ครับ ไม่ใช่เครื่องบิน

00:07:00.711 --> 00:07:02.630 align:center
จากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสนั่น

00:07:04.590 --> 00:07:08.010 align:center
ศูนย์กระจายกำลังโทรแจ้งผม
บอกว่าเครื่องบินเซสนาลำเล็ก

00:07:08.094 --> 00:07:10.304 align:center
เพิ่งพุ่งเข้าชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:07:11.264 --> 00:07:14.767 align:center
ผมมองเห็นจากทางหลวงฝั่งตะวันตกว่า

00:07:14.851 --> 00:07:16.811 align:center
มันไม่ใช่เครื่องเซสนาลำเล็ก

00:07:17.437 --> 00:07:19.772 align:center
มันเป็นเครื่องบินเจ็ตลำเบ้อเริ่ม

00:07:20.606 --> 00:07:22.358 align:center
แม่เจ้า

00:07:24.652 --> 00:07:26.112 align:center
ผมเข้าโหมดตำรวจเลย

00:07:27.405 --> 00:07:29.365 align:center
ผมรู้ว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนั้น

00:07:29.449 --> 00:07:31.826 align:center
มันจะเป็นอุบัติภัยหมู่

00:07:33.411 --> 00:07:37.748 align:center
ผมเพิ่งไปส่งลูกชายสองคน
ที่โรงเรียนรัฐบาล 116

00:07:37.832 --> 00:07:39.959 align:center
แล้วตอนนั้นผมก็ได้ยินข่าวทางวิทยุ

00:07:40.042 --> 00:07:43.087 align:center
เกิดหายนะครั้งใหญ่ในนิวยอร์กซิตีเช้าวันนี้

00:07:44.755 --> 00:07:48.134 align:center
ในฐานะหัวหน้าหน่วยสืบสวนที่แมนแฮตทัน

00:07:48.217 --> 00:07:50.887 align:center
อาจจะเป็นคนเดียว
ในกรมตำรวจนิวยอร์กที่บ้านอยู่แมนแฮตทัน

00:07:50.970 --> 00:07:52.972 align:center
ผมรู้ว่าผมจะต้องออกปฏิบัติการ

00:07:53.598 --> 00:07:56.767 align:center
ผมก็เลยกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ผมน่าจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คน

00:07:56.851 --> 00:07:59.312 align:center
ที่ใส่สูทไปที่เกิดเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:07:59.395 --> 00:08:01.063 align:center
เพราะผมโดนทำโทษเมื่อเดือนพฤษภาคม

00:08:01.147 --> 00:08:04.108 align:center
ผมไปที่เกิดเหตุฆาตกรรมสามศพโดยไม่ใส่สูท

00:08:04.192 --> 00:08:07.278 align:center
(เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ - โรงพักเขต 19)

00:08:07.361 --> 00:08:11.073 align:center
ผมอยู่เขต 19 หน่วยสายตรวจแมนแฮตทันเหนือ

00:08:11.949 --> 00:08:13.659 align:center
คดีนี้มันใหญ่โตมากๆ

00:08:13.743 --> 00:08:17.163 align:center
ดังนั้นก็จะมีการเคลื่อนพลทั่วนิวยอร์กซิตี

00:08:17.246 --> 00:08:18.998 align:center
ไปที่เกิดเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:08:21.542 --> 00:08:26.631 align:center
ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในเขต 19
กับพีต พานุชชิโอ

00:08:26.714 --> 00:08:31.636 align:center
ทางโรงพักให้เคลื่อนพลหน่วยแรก
ด้วยกำลังหนึ่งต่อแปด

00:08:32.220 --> 00:08:34.472 align:center
เจ้าหน้าที่แปดนาย จ่าหนึ่งนาย

00:08:34.555 --> 00:08:38.184 align:center
เรากำลังมุ่งหน้าไปที่วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:08:38.267 --> 00:08:41.938 align:center
โจแอนน์ ดาวด์
ไปกับตำรวจหน่วยแรกของโรงพักเขต 19

00:08:42.021 --> 00:08:43.147 align:center
ที่ขึ้นรถแวนออกไป

00:08:44.315 --> 00:08:47.151 align:center
ทุกคนนัดรวมพลกันที่แยกเชิร์ชตัดเวซีย์

00:08:47.818 --> 00:08:51.280 align:center
ผมอยู่กับผู้หมวด ผมบอกว่า "เราขึ้นรถไปดีกว่า"

00:08:51.864 --> 00:08:53.199 align:center
"เราจะไปที่นั่นกันเลย"

00:08:57.119 --> 00:08:58.246 align:center
ผมอยู่บนรถไฟ

00:08:59.747 --> 00:09:03.834 align:center
ผมลงที่ตึกเทศบาล
ซึ่งคุณเห็นประจำใน "ลอว์แอนด์ออร์เดอร์"

00:09:04.418 --> 00:09:08.172 align:center
แล้วตอนที่ผมเดินไปตามเสาที่เด่นเป็นสง่า

00:09:08.256 --> 00:09:10.591 align:center
ทุกคนก็มองขึ้นไปบนฟ้า

00:09:12.843 --> 00:09:15.263 align:center
ตาผมก็มองตามพวกเขาไป

00:09:17.098 --> 00:09:19.642 align:center
แล้วผมก็เห็นรูใหญ่เบ้อเริ่มในตึกเหนือ

00:09:21.185 --> 00:09:22.562 align:center
สองตึกนี้ใหญ่มาก

00:09:23.229 --> 00:09:25.940 align:center
คนหลายหมื่นอยู่ในแต่ละตึกทุกวัน

00:09:26.023 --> 00:09:27.483 align:center
ผมรู้จักคนบนตึกเยอะมาก

00:09:29.193 --> 00:09:32.488 align:center
ผมรีบโทร 212-938-5029 ทันที

00:09:33.072 --> 00:09:34.615 align:center
นั่นเป็นเบอร์ออฟฟิศน้าโจแอนน์

00:09:35.992 --> 00:09:40.580 align:center
แล้วผมก็ได้ยินเสียงตู๊ด
มันไม่ใช่เสียงสายไม่ว่างปกติ

00:09:41.330 --> 00:09:44.208 align:center
มันเป็นเสียงตู๊ดแบบไม่มีสัญญาณ

00:09:45.209 --> 00:09:47.295 align:center
ตอนนั้นเก้าโมง น้าน่าจะอยู่ที่ทำงาน

00:09:47.378 --> 00:09:48.838 align:center
ผมคิดเลย "ซวยแล้ว"

00:09:50.506 --> 00:09:51.882 align:center
เราต้องไปที่นั่น

00:09:52.717 --> 00:09:53.926 align:center
ทันใดนั้น

00:09:55.303 --> 00:09:58.598 align:center
เสียงแรกที่ผมได้ยิน ที่ผมนึกว่าเสียงสะท้อน

00:10:00.057 --> 00:10:03.102 align:center
ผมก็ได้ยินอีก โดยไม่มีเสียงสะท้อน

00:10:03.185 --> 00:10:04.478 align:center
เป็นเสียงระเบิดดังสนั่น

00:10:07.773 --> 00:10:09.609 align:center
ผมรีบขึ้นไปที่ทางเท้า

00:10:11.861 --> 00:10:13.362 align:center
มีเครื่องบินลำที่สองอีก

00:10:14.905 --> 00:10:18.868 align:center
(9:03 น.)

00:10:18.951 --> 00:10:21.454 align:center
เราอยู่บนชั้น 78 ของตึกใต้

00:10:21.537 --> 00:10:24.665 align:center
เหตุผลเดียวที่ผมได้มานั่งตรงนี้
ก็เพราะเรายืนอยู่

00:10:24.749 --> 00:10:27.335 align:center
อีกฝั่งของตึก ไม่ใช่ฝั่งที่เครื่องบินชน

00:10:33.007 --> 00:10:37.011 align:center
ผมหมอบคว่ำหน้าลงไปกับพื้น
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

00:10:37.803 --> 00:10:39.055 align:center
ทุกอย่างมืดไปหมด

00:10:41.807 --> 00:10:43.768 align:center
มีเสียงคนร้องไห้ กรีดร้อง

00:10:45.144 --> 00:10:48.564 align:center
ผู้หญิงๆ ข้างผมที่รู้จักกัน ผมดันตัวเธอนิดหน่อย

00:10:48.648 --> 00:10:50.232 align:center
แล้วก็ถามว่า "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"

00:10:51.150 --> 00:10:53.444 align:center
ไม่มีเสียงตอบรับ ผมเลยรู้ว่าเธอไปแล้ว

00:10:54.779 --> 00:10:56.781 align:center
มีคนนอนตายอยู่ทั่วไปหมด

00:10:57.948 --> 00:11:01.494 align:center
เป็นภาพที่น่าสยอง โกลาหลมาก
ไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

00:11:03.788 --> 00:11:06.499 align:center
หน่วยสืบฆาตกรรมพร้อมกับหน่วยอื่นๆ ทุกคน

00:11:06.582 --> 00:11:10.169 align:center
เข้าร่วมการเคลื่อนพลฉุกเฉินไปยังพื้นที่นั้น

00:11:11.545 --> 00:11:14.215 align:center
ผมกับคู่หูอีกสองคน เราขับรถ

00:11:14.298 --> 00:11:16.842 align:center
เปิดไฟหวอ เปิดไซเรนจากโรงพักเขต 13

00:11:18.010 --> 00:11:22.014 align:center
รู้ตัวอีกที เราก็เห็นควันพุ่งออกมาจากตึกใต้

00:11:22.682 --> 00:11:26.060 align:center
แล้วเราก็รู้เลยว่ามีบางอย่างชนอีกตึกด้วย

00:11:28.688 --> 00:11:30.231 align:center
- คุณพระช่วย
- พระเจ้า

00:11:30.314 --> 00:11:31.774 align:center
มีอีกลำ

00:11:31.857 --> 00:11:32.858 align:center
พระเจ้าช่วย

00:11:32.942 --> 00:11:34.443 align:center
คุณพระช่วย

00:11:35.611 --> 00:11:39.323 align:center
ทุกคนมองหน้ากันในรถแล้วบอกว่า

00:11:39.407 --> 00:11:41.283 align:center
"นี่มันไม่ใช่อุบัติเหตุแล้ว"

00:11:44.912 --> 00:11:47.373 align:center
สิ่งแรกที่ผมคิดถึงคือภรรยา

00:11:48.416 --> 00:11:51.252 align:center
เธอทำงานบริษัทที่ชื่อโซโลมอน สมิธ บาร์นีย์

00:11:51.919 --> 00:11:53.379 align:center
ผมรู้ว่าเธออยู่ในเมือง

00:11:53.462 --> 00:11:56.006 align:center
แล้วผมก็รู้ว่าเธอมีลูกค้ารายหลัก

00:11:56.090 --> 00:11:59.719 align:center
ที่อยู่ในตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ฝั่งหนึ่งด้วย

00:11:59.802 --> 00:12:02.388 align:center
ผมรู้ว่าเธอมักจะอยู่ที่นั่นบ่อยๆ

00:12:03.681 --> 00:12:05.975 align:center
ผมก็เลยมัวแต่คิดเรื่องนั้น

00:12:07.351 --> 00:12:10.104 align:center
ผมมีโทรศัพท์มือถือ เป็นโทรศัพท์ฝาพับเก่าๆ

00:12:10.187 --> 00:12:13.274 align:center
น่าจะสตาร์แทคหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ

00:12:13.357 --> 00:12:16.610 align:center
ผมจำได้ว่าพยายามโทรเข้าเบอร์ที่ทำงานเธอ

00:12:16.694 --> 00:12:20.489 align:center
พยายามโทรเข้ามือถือเธอ แต่ก็ติดต่อไม่ได้

00:12:21.157 --> 00:12:22.491 align:center
มันเงียบไปหมดเลย

00:12:22.575 --> 00:12:26.162 align:center
ไม่มีสัญญาณ ไม่มีอะไรเลย

00:12:28.706 --> 00:12:31.167 align:center
ในเมืองวุ่นวายแตกตื่น

00:12:32.793 --> 00:12:37.757 align:center
ผู้คนทิ้งรถไว้กลางทางแยก

00:12:37.840 --> 00:12:39.759 align:center
ช่างรถเถอะ หนีเร็ว

00:12:41.051 --> 00:12:44.597 align:center
ตอนนี้เราพยายามไปให้ถึงที่ที่ต้องไป

00:12:44.680 --> 00:12:46.682 align:center
ซึ่งก็คือแยกเชิร์ชตัดเวซีย์

00:12:46.766 --> 00:12:50.978 align:center
แล้วเราก็ไปถึงกลางเมเดนเลน

00:12:51.061 --> 00:12:52.438 align:center
แล้วรถก็ติด ไปต่อไม่ได้

00:12:53.189 --> 00:12:56.025 align:center
เราลงจากรถแวนออกมา

00:12:56.108 --> 00:12:59.779 align:center
แล้วเราก็เริ่มวิ่งไปทางเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:13:02.531 --> 00:13:07.828 align:center
ตอนใกล้ถึงหอคอย เราก็มองขึ้นไป

00:13:08.412 --> 00:13:12.541 align:center
มีคนห้อยลงมาจากคาน

00:13:14.293 --> 00:13:16.670 align:center
ควันดำก็พวยพุ่งออกมา

00:13:17.588 --> 00:13:20.174 align:center
มีคนส่งข้อความออกมา

00:13:20.257 --> 00:13:23.636 align:center
"ช่วยด้วย ฉันอยู่บนชั้นนี้ ชั้นนั้น"

00:13:24.470 --> 00:13:25.346 align:center
มัน…

00:13:25.429 --> 00:13:26.430 align:center
เราจะแบบว่า…

00:13:29.350 --> 00:13:32.394 align:center
มันเหลือเชื่อจริงๆ

00:13:33.145 --> 00:13:37.149 align:center
แล้วจ่าของเราก็บอกว่า
"ไปเถอะ เราไปกันต่อ"

00:13:37.233 --> 00:13:39.944 align:center
"เราต้องไปให้ถึงที่ที่ต้องไป"

00:13:40.027 --> 00:13:42.238 align:center
"ทางนั้นจะบอกเองว่าเราต้องทำอะไรบ้าง"

00:13:45.449 --> 00:13:49.370 align:center
ไฟที่ลุกไหม้บนชั้น 78 มันเหลือเชื่อ

00:13:51.539 --> 00:13:54.917 align:center
เราได้ยินเสียงของแตกร้าว
แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

00:13:55.000 --> 00:13:56.836 align:center
แต่ไฟก็ยิ่งลุกลามหนักขึ้นเรื่อยๆ

00:13:57.503 --> 00:14:00.172 align:center
มีบางอย่างจากบนเพดานตกลงมาข้างหัวผม

00:14:01.465 --> 00:14:02.550 align:center
แล้วเราก็แบบว่า

00:14:02.633 --> 00:14:04.844 align:center
"นี่มันล้อเล่นแน่ๆ ผมต้องรีบหนีแล้ว"

00:14:04.927 --> 00:14:08.722 align:center
ผมคิดว่า "ผมอยู่บนชั้น 78 ของตึกที่เกิดไฟไหม้

00:14:08.806 --> 00:14:10.307 align:center
แล้วผมก็ไม่รู้จะหนีออกไปยังไง"

00:14:12.893 --> 00:14:16.647 align:center
สัญชาตญาณของเราคือช่วยคนที่วิ่งมาหาเรา

00:14:18.274 --> 00:14:20.317 align:center
ฉันเลยอยากไปช่วย

00:14:20.401 --> 00:14:24.029 align:center
แต่จ่าก็จับท้ายทอยรั้งฉันไว้

00:14:24.113 --> 00:14:25.281 align:center
ดึงฉันกลับมา

00:14:26.991 --> 00:14:28.367 align:center
แล้วก็มีคนโดด…

00:14:29.952 --> 00:14:31.495 align:center
ลงมาถึงพื้นตรงหน้าฉันเลย

00:14:34.790 --> 00:14:36.750 align:center
ทำให้คนข้างหน้าฉันตายด้วย

00:14:38.586 --> 00:14:40.004 align:center
มันสยองเลย

00:14:40.921 --> 00:14:42.089 align:center
เป็นภาพที่สยองมาก

00:14:43.591 --> 00:14:45.217 align:center
เราทำอะไรไม่ได้เลย

00:14:48.429 --> 00:14:52.641 align:center
ภาพมันไม่ได้ร้ายแรงเท่าเสียงนะ

00:14:56.228 --> 00:14:57.229 align:center
ขอโทษค่ะ

00:15:05.654 --> 00:15:07.364 align:center
เวลาศพตกลงมา

00:15:09.033 --> 00:15:10.242 align:center
จากที่สูงขนาดนั้น

00:15:11.869 --> 00:15:14.163 align:center
เสียงมันเหมือนกระจกแตก

00:15:17.625 --> 00:15:19.543 align:center
ศพเละไปหมด

00:15:27.843 --> 00:15:31.263 align:center
ผมอยู่หน่วยสืบฆาตกรรมนิวยอร์กซิตี
ผมเห็นคนตายมาแล้ว

00:15:32.222 --> 00:15:34.058 align:center
ที่เกิดเหตุฆาตกรรมสยอง

00:15:34.141 --> 00:15:36.435 align:center
ความรุนแรง เรื่องพวกนั้น

00:15:37.394 --> 00:15:42.149 align:center
สิ่งหนึ่งที่สะเทือนใจที่สุดที่ผมจำไม่ลืม ลบไม่ออก

00:15:43.359 --> 00:15:47.821 align:center
คือการที่คนน่าสงสารเหล่านั้น
ยอมกระโดดลงมาตาย

00:15:47.905 --> 00:15:48.989 align:center
ดีกว่าโดนเผาทั้งเป็น

00:15:50.282 --> 00:15:51.492 align:center
มันก็ไม่ใช่จะเลือกได้หรอก

00:15:51.575 --> 00:15:57.164 align:center
(อาคารใต้ บริเวณที่ชน
ชั้น 77-85)

00:15:58.040 --> 00:15:59.333 align:center
ตอนอยู่บนชั้น 78

00:15:59.416 --> 00:16:00.376 align:center
(เอ็ดเวิร์ด นิโคลส์ ชั้น 78)

00:16:00.459 --> 00:16:01.377 align:center
ผมคิดกับตัวเอง

00:16:01.460 --> 00:16:05.172 align:center
"ผมมีลูกชายสองคนที่ต้องการผม
แต่ผมไม่รู้จะหนีออกไปยังไง"

00:16:05.798 --> 00:16:09.510 align:center
เศษซากมันเยอะเกินไป
แล้วเราก็รู้สึกถึงความร้อนได้แรงมาก

00:16:09.593 --> 00:16:12.930 align:center
ผมวิ่งไปเจอผู้หญิงสองคน
แล้วผู้ชายอีกสองคนก็มาหา

00:16:13.013 --> 00:16:14.473 align:center
เราเจอบันไดที่ว่างอยู่

00:16:15.224 --> 00:16:17.017 align:center
เราลงไปถึงประมาณชั้น 75

00:16:18.394 --> 00:16:23.649 align:center
แล้วก็มีนักผจญเพลิงนิวยอร์กซิตีสองนาย
ที่กำลังขึ้นบันไดมา

00:16:23.732 --> 00:16:27.403 align:center
ทั้งสองคนสะพายถังขนาดใหญ่
พวกเขามีอุปกรณ์ทุกอย่างเต็มตัว

00:16:27.987 --> 00:16:31.031 align:center
เราบอกว่า "คุณต้องขึ้นไปชั้น 78
เพราะบนนั้นหนักมาก"

00:16:31.115 --> 00:16:32.825 align:center
ผมจำได้ว่าพวกเขาพูดกับเรา

00:16:32.908 --> 00:16:36.078 align:center
"ไม่ต้องห่วงเรา คุณห่วงตัวเองก่อนเถอะ"

00:16:36.161 --> 00:16:38.956 align:center
"หนีออกไปก่อน
เราจะจัดการเรื่องชั้น 78 เอง"

00:16:39.039 --> 00:16:42.418 align:center
จริงๆ มันทำให้ผมมองเห็น
ถึงวิธีคิดของผู้คนเลยนะ

00:16:42.501 --> 00:16:46.296 align:center
กับวิธีที่หน่วยปฏิบัติการฉุกเฉิน
ตอบโต้กับสถานการณ์แบบนั้น

00:16:46.880 --> 00:16:47.881 align:center
ไปเลย

00:16:49.925 --> 00:16:55.597 align:center
ตำรวจเขตแมนแฮตทันตอนล่าง
เข้าไปในตึกแล้ว เพื่อช่วยคนออกมา

00:16:56.390 --> 00:16:59.518 align:center
ส่วนตำรวจเขตแมนแฮตทันตอนบน
อยู่กับเราทั้งหมด

00:17:00.060 --> 00:17:01.937 align:center
เราเคลื่อนพลไปที่พาร์กเพลส

00:17:02.021 --> 00:17:05.024 align:center
ถัดจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ไปอีกประมาณครึ่งช่วงตึก

00:17:05.107 --> 00:17:10.904 align:center
แล้วหัวหน้าก็เริ่มมอบหมาย
สี่คนต่อหนึ่งชั้นในการช่วยอพยพ

00:17:12.990 --> 00:17:17.119 align:center
ตอนลงมา เราก็เจอเศษซาก

00:17:17.202 --> 00:17:21.832 align:center
ซึ่งเราข้ามกองเศษหินลงมาจนถึงชั้น 40

00:17:22.499 --> 00:17:26.003 align:center
แล้วก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ในลิฟต์ บอกว่า

00:17:26.086 --> 00:17:27.963 align:center
"เข้ามานี่ ผมจะพาคุณออกไป"

00:17:29.757 --> 00:17:31.383 align:center
เราลงมาถึงชั้นหนึ่ง

00:17:31.467 --> 00:17:34.887 align:center
ชั้นหนึ่งมีแต่ฝุ่นผงฟุ้งไปทั่ว

00:17:34.970 --> 00:17:37.598 align:center
มันน่าตกใจมาก เราแทบมองไม่เห็นข้างหน้าเลย

00:17:39.349 --> 00:17:40.809 align:center
เราเดินออกจากประตูไป

00:17:42.352 --> 00:17:45.022 align:center
ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

00:17:45.105 --> 00:17:47.066 align:center
คำที่บรรยายได้ดีที่สุดคือ "โกลาหล"

00:17:50.110 --> 00:17:53.572 align:center
ในแง่การคัดแยกผู้บาดเจ็บ
ผมว่าผมคงจะอาการหนักไม่แพ้คนอื่น

00:17:53.655 --> 00:17:56.617 align:center
เจ้าหน้าที่ก็เลยมารับตัวผมไป

00:17:56.700 --> 00:17:59.078 align:center
ผมไม่รู้จักเธอ
ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยสักอย่าง

00:17:59.161 --> 00:18:01.455 align:center
ผมรู้แค่ว่ามีคนกำลังช่วยผมอยู่

00:18:01.538 --> 00:18:03.415 align:center
แล้วก็มีคนมาถ่ายรูปผม

00:18:05.417 --> 00:18:08.212 align:center
เจ้าหน้าที่ตำรวจพาผมไปนั่งที่ทางเท้า

00:18:08.295 --> 00:18:10.005 align:center
แล้วตอนนั้นผมก็ถูกรับตัวขึ้นรถพยาบาลไป

00:18:10.089 --> 00:18:11.423 align:center
(มอยรา สมิธ)

00:18:11.507 --> 00:18:14.009 align:center
แล้วเธอก็กลับเข้าไปในตึก

00:18:17.805 --> 00:18:21.934 align:center
(โรเจอร์ พาร์ริโน)

00:18:22.017 --> 00:18:24.394 align:center
ผมขับรถไปที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:18:24.478 --> 00:18:25.938 align:center
(โรเจอร์ พาร์ริโน)

00:18:26.021 --> 00:18:27.898 align:center
ตอนแรกที่ผมไปถึงที่เกิดเหตุ

00:18:27.981 --> 00:18:29.900 align:center
มีเครื่องยนต์ของเครื่องบินอยู่กลางถนน

00:18:30.484 --> 00:18:34.113 align:center
ผมคิดว่าจะลองดูเลขรหัสเครื่อง

00:18:34.196 --> 00:18:35.697 align:center
เพื่อช่วยระบุลำเครื่องบิน

00:18:36.615 --> 00:18:38.117 align:center
บอกตรงๆ ว่าเพราะความเครียด

00:18:38.200 --> 00:18:42.412 align:center
ผมเข้าโหมดตำรวจสืบสวน
ทั้งที่ผมควรจะเข้าโหมดหัวหน้า

00:18:43.622 --> 00:18:47.000 align:center
ผมต้องตั้งสติเพื่อให้พ้นจากสถานการณ์นั้น

00:18:47.084 --> 00:18:50.629 align:center
แล้วผมก็เดินไปที่กองบัญชาการชั่วคราว

00:18:50.712 --> 00:18:53.757 align:center
ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตึกใต้

00:18:53.841 --> 00:18:57.136 align:center
เพื่อไปโทรหาศูนย์บัญชาการใหญ่

00:19:00.222 --> 00:19:01.765 align:center
ผมเกือบถึงเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์แล้ว

00:19:03.058 --> 00:19:06.270 align:center
ผมยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว
แล้วก็คิดว่า "ผมต้องทำยังไง"

00:19:08.147 --> 00:19:10.315 align:center
เราไม่เคยฝึกรับมือเรื่องนี้ในโรงเรียนตำรวจ

00:19:10.399 --> 00:19:11.650 align:center
โรงเรียนไม่เคยสอนเรื่องนี้

00:19:12.860 --> 00:19:14.319 align:center
ผมอายุ 27 ปี

00:19:15.028 --> 00:19:16.655 align:center
หรือ 28 สักเลขนี่แหละ

00:19:17.489 --> 00:19:19.867 align:center
ตอนนั้นผมยังถือว่าเป็นเด็กอยู่เลย

00:19:21.160 --> 00:19:23.662 align:center
ผมต้องทำยังไง ผมก็คิด "ทำยังไง…"

00:19:23.745 --> 00:19:25.747 align:center
"ผมจะขึ้นไปช่วยน้าออกมายังไงเนี่ย"

00:19:28.876 --> 00:19:31.336 align:center
ตั้งแต่เด็กๆ โจแอนน์อยู่ข้างผมเสมอ

00:19:32.504 --> 00:19:34.298 align:center
น้าภูมิใจกับอาชีพของผม

00:19:34.381 --> 00:19:36.633 align:center
น้าไปร่วมพิธีจบของผมที่โรงเรียนตำรวจด้วย

00:19:38.093 --> 00:19:40.721 align:center
ตอนผมซื้อบ้านหลังแรก
น้าก็ให้ยืมเงิน 3,000 เหรียญ

00:19:42.264 --> 00:19:43.348 align:center
ผมพึ่งพาน้าได้เสมอ

00:19:44.558 --> 00:19:46.977 align:center
ตอนนี้ผมจะช่วยน้าได้ยังไง

00:19:50.272 --> 00:19:52.524 align:center
ผมต้องการคำชี้แนะ

00:19:55.027 --> 00:19:58.030 align:center
สุดท้าย ผมก็เจอผู้หมวดของผมตอนนั้น

00:19:58.113 --> 00:19:59.323 align:center
(ไบรอัน แมคคลาวด์)

00:19:59.406 --> 00:20:03.035 align:center
เราเดินไปทางใต้ เราอยู่ที่หน้าตึกเวไรซัน

00:20:03.785 --> 00:20:05.037 align:center
ผมได้ยินเสียงสั่น

00:20:11.501 --> 00:20:13.462 align:center
โทรศัพท์มือถือใช้ไม่ได้

00:20:13.545 --> 00:20:15.839 align:center
ผมคุยโทรศัพท์ที่ทำงานอยู่

00:20:15.923 --> 00:20:20.052 align:center
โทรศัพท์เริ่มสั่น แล้วก็เลื่อนไปตามโต๊ะ

00:20:20.886 --> 00:20:22.804 align:center
ผมคิดว่าเป็นเพราะรถไฟใต้ดิน

00:20:24.056 --> 00:20:26.350 align:center
ฉันรู้สึกได้ว่าแผ่นดินขยับ

00:20:26.892 --> 00:20:29.228 align:center
การสั่นแรงขึ้น

00:20:29.311 --> 00:20:31.605 align:center
เรานึกว่ามีการระเบิด มันดังขนาดนั้นเลย

00:20:32.898 --> 00:20:36.109 align:center
แต่มันต่อเนื่อง เป็นเสียงดังที่ต่อเนื่อง

00:20:38.237 --> 00:20:39.529 align:center
เสียงเป็นแบบ…

00:20:43.283 --> 00:20:46.245 align:center
ทุกอย่างที่ผมเห็นตั้งแต่ชั้น 30 ลงมาก็…

00:20:49.081 --> 00:20:51.250 align:center
พระเจ้า

00:20:52.292 --> 00:20:55.629 align:center
(9:59 น.)

00:20:55.712 --> 00:20:57.881 align:center
- หมอบลง
- หนีไปทางนั้น

00:20:57.965 --> 00:21:00.300 align:center
ถัดจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ไปสองช่วงตึก

00:21:00.384 --> 00:21:05.430 align:center
ผมเห็นแต่ควันขาวพวยพุ่งออกมา
จากจุดที่ตึกใต้ตั้งอยู่

00:21:06.014 --> 00:21:08.308 align:center
พระเจ้าช่วย

00:21:09.017 --> 00:21:12.229 align:center
ควันมันมาทางผมกับคู่หูพอดี

00:21:12.896 --> 00:21:14.273 align:center
มาเร็วมากๆ

00:21:16.733 --> 00:21:20.237 align:center
เราสองคนมองหน้ากัน
ตามสัญชาตญาณ แล้วก็เริ่ม…

00:21:20.320 --> 00:21:22.614 align:center
หนีแบบที่เรียกว่า "ใส่เกียร์หมา"

00:21:22.698 --> 00:21:27.119 align:center
เรารีบวิ่งหนีไปที่ปลอดภัยในห้างซิมส์

00:21:27.703 --> 00:21:31.373 align:center
ตอนนั้น ผู้หมวดของผมบอกว่า

00:21:31.456 --> 00:21:32.749 align:center
"รีบวิ่งเลย"

00:21:32.833 --> 00:21:34.209 align:center
รีบหนีไปเร็ว

00:21:34.710 --> 00:21:36.378 align:center
- ไปเลยๆ
- เร็วเข้า

00:21:39.464 --> 00:21:42.968 align:center
แล้วตำรวจทุกนายที่อยู่กับฉัน

00:21:43.051 --> 00:21:46.305 align:center
ที่เรียงแถวเข้าช่วยอพยพ

00:21:46.388 --> 00:21:49.850 align:center
ก็วิ่งมาหาฉันเหมือนฝูงกระทิง

00:21:50.726 --> 00:21:54.479 align:center
แล้วฉันก็ล้มหน้าคว่ำลงที่ทางเท้า

00:21:54.563 --> 00:21:57.774 align:center
แล้วทุกคนก็วิ่งเหยียบฉัน

00:21:59.484 --> 00:22:02.654 align:center
ฉันว่าเราก็โทษพวกเขาไม่ได้หรอก

00:22:03.655 --> 00:22:05.282 align:center
ถึงฉันจะโมโหก็เถอะ

00:22:06.199 --> 00:22:09.411 align:center
ฉันได้ยินเสียงเข่ากับหลังฉันดังป๊อก

00:22:10.370 --> 00:22:13.373 align:center
แล้วมันก็ปวดขึ้นมาทันทีเลย

00:22:14.207 --> 00:22:18.795 align:center
ฉันถูกตรึงอยู่กับทางเท้าเลยจริงๆ

00:22:20.922 --> 00:22:22.215 align:center
ฉันขยับไม่ได้

00:22:23.759 --> 00:22:27.304 align:center
ตำรวจสองนายจากเขต 23

00:22:27.387 --> 00:22:29.014 align:center
ที่ฉันไม่เคยได้รู้ชื่อ

00:22:29.681 --> 00:22:31.516 align:center
พวกเขาก็โดนแบบเดียวกัน

00:22:32.184 --> 00:22:35.896 align:center
พวกเขาถาม "คุณเดินไหวไหม"
ฉันก็บอก "ฉันวิ่งไหว ไปกันเถอะ"

00:22:35.979 --> 00:22:36.980 align:center
มาเร็ว

00:22:37.981 --> 00:22:41.360 align:center
เราพยายามวิ่งหนีเศษซากที่ลอยฟุ้งมา แต่ก็ไม่ทัน

00:22:41.985 --> 00:22:45.238 align:center
เราก็เลยหลบเข้าบรอดเวย์

00:22:45.322 --> 00:22:49.242 align:center
แล้วก็คุกเข่าลง พยายามกำบังตัวเองให้ดีที่สุด

00:22:54.831 --> 00:22:57.292 align:center
เราพยายามเข้าตึกเซเวนเวิลด์เทรด

00:22:57.376 --> 00:23:01.296 align:center
ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือติดกับตัวอาคารหอคอยคู่

00:23:02.005 --> 00:23:04.549 align:center
ที่นั่นดูเหมือนที่หลบภัย
ที่ปลอดภัยที่สุดที่เราจะหาได้

00:23:06.718 --> 00:23:08.053 align:center
ประตูมันล็อก

00:23:08.929 --> 00:23:12.349 align:center
ผมกำลังจะชักปืนขึ้นมายิงกระจกแล้ว

00:23:12.933 --> 00:23:14.684 align:center
ผมไม่อยากติดอยู่บนถนน

00:23:16.228 --> 00:23:20.065 align:center
มีคนเปิดประตูออกมาจากข้างใน
แล้วก็ตะโกนบอก

00:23:20.148 --> 00:23:21.483 align:center
"เข้ามานี่ๆ"

00:23:22.275 --> 00:23:23.193 align:center
เราวิ่งเข้าไป

00:23:23.902 --> 00:23:27.489 align:center
เราอยู่ในห้องโถงกระจก สูงสองสามชั้น

00:23:29.032 --> 00:23:32.744 align:center
กระจกแตกอยู่ในตึก ตรงล็อบบี้ฝั่งหน้า

00:23:32.828 --> 00:23:36.289 align:center
แล้วที่นั่นก็เต็มไปด้วยฝุ่นผงอย่างรวดเร็ว

00:23:39.751 --> 00:23:45.215 align:center
นั่นคือช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุด
ในชีวิตผมอย่างแท้จริง

00:23:45.298 --> 00:23:49.719 align:center
ผมเจอสถานการณ์คับขัน
ในชีวิตการทำงานมาสองสามครั้งแล้วนะ

00:23:51.721 --> 00:23:54.057 align:center
แต่อยู่ดีๆ เราก็ตระหนักได้ว่า

00:23:55.308 --> 00:23:56.435 align:center
"ผมตายตรงนี้แน่"

00:24:04.234 --> 00:24:07.737 align:center
มันรู้สึกเหมือนบางอย่างช้าลง
ขณะที่บางอย่างกลับเร็วขึ้น

00:24:07.821 --> 00:24:10.115 align:center
มันน่าทึ่งนะ การประมวลผลของสมอง

00:24:11.741 --> 00:24:13.660 align:center
ผมไม่ใช่คนที่เคร่งศาสนาอะไรนัก

00:24:14.536 --> 00:24:19.124 align:center
แต่ถ้าเราคิดว่าเราจะตาย
เราก็ควรรีบสั่งเสียโดยเร็วที่สุด

00:24:19.207 --> 00:24:20.333 align:center
ตรงนั้นแหละที่ผมแบบว่า…

00:24:21.001 --> 00:24:22.002 align:center
ผมบอกว่า "พระเจ้า…"

00:24:23.462 --> 00:24:25.464 align:center
ตอนนั้นผมเลิกเหล้ามา 14 ปีแล้ว

00:24:25.547 --> 00:24:27.424 align:center
(วันโพลิซพลาซา)

00:24:27.507 --> 00:24:29.468 align:center
ความคิดที่เข้ามาในหัวก็คือ

00:24:29.551 --> 00:24:32.721 align:center
"รู้ไหม พระผู้เป็นเจ้า
ลูกขอบคุณสำหรับ 14 ปีที่ผ่านมา"

00:24:34.556 --> 00:24:35.932 align:center
"ฝากดูแลครอบครัวลูกด้วย"

00:24:37.350 --> 00:24:40.645 align:center
แล้วผมก็แบบ "จบแล้ว เราต้องทนจนมันจบ"

00:24:40.729 --> 00:24:43.064 align:center
(พีต พานุชชิโอ - โรเจอร์ พาร์ริโน)

00:24:43.148 --> 00:24:47.277 align:center
ตึกที่ผมอยู่เริ่มฟุ้งไปด้วยสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นควัน

00:24:48.236 --> 00:24:49.779 align:center
แล้วผมก็จำได้

00:24:49.863 --> 00:24:53.492 align:center
ตั้งแต่เด็กๆ สมัยเรียนประถม ว่าเวลาเจอควัน

00:24:53.575 --> 00:24:55.494 align:center
เราต้องก้มลงไปแล้วคลาน

00:24:56.077 --> 00:24:58.663 align:center
แต่ว่าควันรอบนี้มันหนา

00:24:59.539 --> 00:25:03.251 align:center
อยู่ที่ด้านล่าง แล้วจางที่ด้านบน

00:25:04.002 --> 00:25:09.508 align:center
มันทำให้ผมสับสนมากๆ
และสงสัยทุกอย่างที่เคยเรียนมา

00:25:09.591 --> 00:25:13.178 align:center
จากซิสเตอร์อลิซาเบธ
ที่โรงเรียนอาวเวอร์เลดี้ออฟสโนว์สเมื่อปี 1968

00:25:15.555 --> 00:25:17.682 align:center
มันถล่มแล้ว ทั้งตึกเลย

00:25:17.766 --> 00:25:19.059 align:center
หายไปแล้ว

00:25:19.142 --> 00:25:20.435 align:center
แม่เจ้า

00:25:23.939 --> 00:25:25.398 align:center
ในตึกเซเวนเวิลด์เทรด

00:25:26.066 --> 00:25:28.610 align:center
เราไม่โดนอะไรปลิวมาใส่ ไม่มีเศษหินก้อนใหญ่

00:25:29.778 --> 00:25:30.779 align:center
เรายังไม่ตาย

00:25:32.030 --> 00:25:34.574 align:center
ไปทำงานซะ ทำตัวให้มีประโยชน์

00:25:36.910 --> 00:25:39.538 align:center
เราแทบมองไม่เห็นด้านในตึกเลย

00:25:39.621 --> 00:25:42.249 align:center
ผมพกไฟฉายห่วยๆ อันเล็กๆ ไว้

00:25:42.332 --> 00:25:45.043 align:center
แล้วผมก็ได้ยินเสียงคน
ตะโกนมาจากบนบันไดเลื่อน

00:25:45.126 --> 00:25:46.211 align:center
ผมก็เลยขึ้นไปบนนั้น

00:25:47.087 --> 00:25:49.172 align:center
ผมเป็นตำรวจในเครื่องแบบคนเดียวในนั้น

00:25:50.006 --> 00:25:51.341 align:center
คนนี้เป็นคนของตึก…

00:25:51.424 --> 00:25:53.677 align:center
ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่อัคคีภัยหรือรปภ.

00:25:54.803 --> 00:25:56.805 align:center
เขาบอกว่า "ขอบคุณพระเจ้า ตำรวจมาแล้ว"

00:25:57.973 --> 00:25:58.974 align:center
ผมก็แบบ…

00:26:00.433 --> 00:26:04.479 align:center
"ใช่ ทหารม้ามาถึงแล้ว
แต่มีแค่ผม คงช่วยได้ไม่เยอะ"

00:26:07.107 --> 00:26:08.733 align:center
ตึกใต้ถล่มแล้ว

00:26:09.359 --> 00:26:10.694 align:center
เราต้องกลับไปรวมกลุ่มตั้งหลัก

00:26:11.570 --> 00:26:14.072 align:center
เราเริ่มเดินไปทางตึกเหนือ

00:26:15.991 --> 00:26:16.866 align:center
ผมเห็นนักผจญเพลิง

00:26:20.829 --> 00:26:22.998 align:center
พวกเขาเอาน้ำล้างตา

00:26:23.957 --> 00:26:25.250 align:center
พวกเขาร้องไห้

00:26:28.628 --> 00:26:33.049 align:center
มีพลเรือนทั่วไปที่หลบหนีออกจากตึกมาได้

00:26:33.675 --> 00:26:35.885 align:center
มีผู้ชายคนหนึ่ง ผมจำได้
ผมไปรับเขา แล้วก็กอดเขาแน่น

00:26:36.595 --> 00:26:39.848 align:center
เป็นผู้ชายโตแล้ว แก่กว่าผมเยอะ
น่าจะอายุ 40 กว่าแล้ว

00:26:40.599 --> 00:26:41.975 align:center
เขาก็ร้องไห้ แล้ว…

00:26:43.727 --> 00:26:44.811 align:center
เหมือนคนอื่นเลย ช็อก

00:26:45.437 --> 00:26:46.813 align:center
ผมก็ช็อก

00:26:46.896 --> 00:26:48.481 align:center
ผมบอกว่า "ทุกอย่างจะเรียบร้อย"

00:26:51.401 --> 00:26:53.320 align:center
ฝุ่นเริ่มจางลง

00:26:54.195 --> 00:26:57.532 align:center
เราไปที่จุดที่ตอนนี้เรียกว่า "กราวด์ซีโร่"

00:26:57.616 --> 00:27:01.911 align:center
เพื่อช่วยเร่งดำเนินการอพยพทุกรูปแบบ

00:27:04.414 --> 00:27:08.043 align:center
ตอนเราไปถึงที่นั่น ตึกมันไม่อยู่แล้ว

00:27:09.210 --> 00:27:15.258 align:center
เหลือแต่เศษซากของตึก
อยู่กลางแยกเชิร์ชตัดเวซีย์

00:27:17.844 --> 00:27:21.306 align:center
ตึกใต้ แม้จะถูกชนทีหลัง

00:27:21.389 --> 00:27:24.851 align:center
แต่ถล่มลงมาก่อน เพราะถูกชนที่ชั้นต่ำกว่า

00:27:24.934 --> 00:27:27.562 align:center
ทำให้โครงสร้างอาคาร
เสียความแข็งแรงมากกว่า

00:27:27.646 --> 00:27:29.689 align:center
(วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี 1993)

00:27:29.773 --> 00:27:33.610 align:center
หลังเหตุระเบิดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เมื่อปี 93

00:27:33.693 --> 00:27:37.113 align:center
เราก็เข้ารับการซ้อมอบรมว่า
เครื่องบินไม่สามารถชนตึกถล่มได้

00:27:37.197 --> 00:27:38.615 align:center
ด้วยแรงชนเพียงอย่างเดียว

00:27:39.240 --> 00:27:41.701 align:center
แต่ตอนนี้ผมพร้อมจะเปลี่ยนความคิดแล้ว`

00:27:42.786 --> 00:27:45.080 align:center
รีบหนีจากแถวนั้นเลยค่ะ
ตึกที่สองกำลังจะถล่มแล้ว

00:27:45.163 --> 00:27:47.457 align:center
- เขาบอกไหมว่า…
- ใช่ค่ะ มันจะถล่มแล้ว

00:27:47.540 --> 00:27:50.001 align:center
เราพาตำรวจกลุ่มหนึ่งมายืนเรียงแถวกัน

00:27:50.085 --> 00:27:52.504 align:center
เพื่อกันให้ทุกคนออกห่างจากตัวตึก

00:27:52.587 --> 00:27:55.423 align:center
เพราะผมเห็นชัดเลยว่าตึกที่สองกำลังจะถล่มแล้ว

00:27:55.507 --> 00:27:57.592 align:center
- รีบหนีไปเร็ว
- เราก็หนีอยู่

00:27:57.676 --> 00:28:01.888 align:center
ผมเห็นรถพยาบาลหลายคัน
ผมก็ถามว่า "นี่ คุณทำอะไรน่ะ"

00:28:01.971 --> 00:28:04.182 align:center
เขาบอกว่า "เราจะกลับเข้าไปในตึก"

00:28:04.265 --> 00:28:05.433 align:center
ผมก็บอก "คุณบ้าไปแล้ว"

00:28:06.142 --> 00:28:08.687 align:center
เขาบอกว่า
"เปล่า เราต้องช่วยคนในนั้นออกมา"

00:28:09.562 --> 00:28:11.106 align:center
ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนปอดแหก

00:28:13.233 --> 00:28:14.484 align:center
ที่ผมกำลังจะเดินหนีไป

00:28:16.528 --> 00:28:17.987 align:center
ผมเลยคิดว่า "โอเค ช่างมัน"

00:28:18.071 --> 00:28:20.907 align:center
"ถ้าเขาไป ผมจะไม่ยอมให้นักดับเพลิง
มาทำผมขายหน้า ผมจะอยู่ต่อ"

00:28:20.990 --> 00:28:22.409 align:center
ไปเร็ว เร็วเข้า

00:28:23.243 --> 00:28:27.288 align:center
ตึกเหนือมีเสาอากาศบนดาดฟ้า
แล้วมันก็เริ่มเอียง

00:28:28.790 --> 00:28:30.500 align:center
เราเริ่มได้ยินเสียง

00:28:30.583 --> 00:28:31.584 align:center
ผมรู้ว่าผมได้ยิน

00:28:32.877 --> 00:28:33.962 align:center
มันเป็นเสียงเอี๊ยดๆ

00:28:36.339 --> 00:28:37.924 align:center
เราอยู่ห่างไปสองช่วงตึก

00:28:40.927 --> 00:28:42.345 align:center
เราได้ยินเสียงสั่น

00:28:43.972 --> 00:28:47.058 align:center
แล้วตอนนั้นผมเริ่มเห็นหอคอยเอนลงมา

00:28:54.065 --> 00:28:55.191 align:center
(10:28 น.)

00:28:55.275 --> 00:28:56.693 align:center
ตึกจะถล่มแล้ว

00:28:57.569 --> 00:28:59.696 align:center
หนีไปให้พ้นเลย

00:29:02.615 --> 00:29:06.995 align:center
ตอนตึกกำลังจะถล่ม
ผมจำได้ว่าเห็นลูกชายสองคน

00:29:13.084 --> 00:29:14.210 align:center
คอยร้องเรียกผม

00:29:15.420 --> 00:29:16.880 align:center
ให้รีบวิ่งให้เร็วที่สุด

00:29:20.091 --> 00:29:21.551 align:center
แล้วก็บอกให้หมอบลง

00:29:22.343 --> 00:29:23.344 align:center
มาทางนี้

00:29:24.220 --> 00:29:27.599 align:center
แล้วผมก็ไปซ่อนอยู่ข้างขอบถนน

00:29:27.682 --> 00:29:30.894 align:center
ตัวอ้วนๆ 113 กิโลเนี่ยแหละ

00:29:30.977 --> 00:29:36.065 align:center
เข้าไปซ่อนในช่องทางเท้า
กว้างแค่ 15 เซนติเมตร เพื่อเอาชีวิตรอด

00:29:37.233 --> 00:29:41.070 align:center
ผมจำตอนฝึกทหารได้ ผมหันเท้าไปทางระเบิด

00:29:43.072 --> 00:29:45.074 align:center
ลมมันแรงเหมือนเฮอริเคน

00:29:46.326 --> 00:29:49.537 align:center
ผมมองไปทางขวา มีรถกระบะตะแคงอยู่

00:29:51.414 --> 00:29:53.708 align:center
แล้วทุกอย่างก็มืดลง

00:29:56.377 --> 00:29:57.378 align:center
ผมมองไม่เห็น

00:29:57.879 --> 00:30:00.089 align:center
ทุกอย่างเงียบสุดๆ ไปเลย

00:30:02.842 --> 00:30:04.469 align:center
ผมสงสัยว่าผมตายหรือยัง

00:30:05.637 --> 00:30:07.347 align:center
ผมไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

00:30:10.558 --> 00:30:14.312 align:center
แล้วทันใดนั้น ผมก็หายใจไม่ออก

00:30:15.230 --> 00:30:19.651 align:center
ผมต้องใช้มือยัดเข้าไปในปาก

00:30:19.734 --> 00:30:23.154 align:center
ดึงก้อนปูนออกมา

00:30:24.072 --> 00:30:26.157 align:center
แล้วผมก็ไอ ผมคุกเข่าอยู่

00:30:27.075 --> 00:30:28.785 align:center
มีผู้หญิงมารับตัวผม

00:30:29.369 --> 00:30:32.413 align:center
เธอพาผมไปที่หัวฉีดน้ำดับเพลิง ไปล้างตา

00:30:32.497 --> 00:30:34.541 align:center
เธอให้น้ำกับผม

00:30:35.166 --> 00:30:36.334 align:center
ผมยังจำหน้าเธอได้อยู่เลย

00:30:37.377 --> 00:30:40.213 align:center
บอกตรงๆ นั่นเป็นช่วงเวลา
ที่น่าดีใจช่วงหนึ่งของวันนั้น

00:30:40.296 --> 00:30:43.383 align:center
มีคนเข้ามาช่วยตอนที่ผมกำลังลำบาก

00:30:46.678 --> 00:30:48.388 align:center
ผมมีความหวังว่าโจแอนน์จะหนีออกมาได้

00:30:49.430 --> 00:30:52.141 align:center
ผมมีความหวังว่า
คนที่น้าทำงานด้วยจะหนีออกมาได้

00:30:52.976 --> 00:30:55.520 align:center
ผมมีความหวังว่าคนส่วนใหญ่จะหนีออกมาได้

00:30:56.521 --> 00:30:58.106 align:center
ในสภาพช็อกแบบนั้น

00:30:59.065 --> 00:31:03.611 align:center
เราไม่มีทางเข้าใจ
ความร้ายแรงของสิ่งที่เราเห็น

00:31:03.695 --> 00:31:06.865 align:center
(ซิมส์โคลธธิง)

00:31:06.948 --> 00:31:08.950 align:center
เราอยู่ในห้างซิมส์

00:31:09.033 --> 00:31:12.954 align:center
คนที่ชอปปิ้งอยู่ในนั้นทำสีหน้าแตกตื่น

00:31:13.037 --> 00:31:15.164 align:center
"เราต้องไปช่วยคนออกมา
เราต้องทำอะไรสักอย่าง"

00:31:16.291 --> 00:31:19.544 align:center
ผมไม่รู้ว่าในควันมีอะไร ผมรู้สึกแสบตามากๆ

00:31:20.461 --> 00:31:24.424 align:center
เราก็เลยเอาผ้าเช็ดหน้าพับที่อยู่บนชั้นวางโชว์

00:31:24.507 --> 00:31:25.842 align:center
เอามาชุบน้ำ แล้วก็แจกให้คนอื่น

00:31:27.302 --> 00:31:29.721 align:center
ทุกคน ทั้งพนักงานกับคนในห้าง

00:31:29.804 --> 00:31:32.724 align:center
ถูกสั่งให้ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดหน้าไว้

00:31:32.807 --> 00:31:36.477 align:center
แล้วก็พยายามอย่าหายใจเอาควันนั่นเข้าไป

00:31:39.689 --> 00:31:44.360 align:center
เราพาทุกคนเดินเรียงแถวเดียว
ไปทางใต้ ไปทางน่านน้ำ

00:31:45.028 --> 00:31:46.446 align:center
โอเค เพิ่งสตาร์ตเลย มาเลย

00:31:46.529 --> 00:31:49.949 align:center
มีเรือข้ามฟากเตรียมไว้ มีคนที่เอาเรือส่วนตัวมา

00:31:50.033 --> 00:31:53.036 align:center
พวกเขาช่วยพาคนออกจากแมนแฮตทัน

00:31:54.370 --> 00:31:57.332 align:center
ผมกับคู่หูไม่มีความคิดที่จะหนี

00:31:57.415 --> 00:31:59.250 align:center
เราคิดว่า "เราจะทำยังไงต่อดี"

00:32:00.835 --> 00:32:03.171 align:center
ผมอดคิดถึงภรรยาขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้

00:32:03.254 --> 00:32:04.714 align:center
ว่าเธอปลอดภัยไหม

00:32:04.797 --> 00:32:07.550 align:center
ผมตัดสินใจใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อเธออีกครั้ง

00:32:07.634 --> 00:32:09.969 align:center
แต่ก็ยังติดต่อไม่ได้

00:32:10.053 --> 00:32:12.680 align:center
ผมติดต่อใครไม่ได้เลย มันไม่มีสัญญาณ

00:32:12.764 --> 00:32:14.432 align:center
ผมโทรไม่ติดเลย

00:32:17.226 --> 00:32:18.853 align:center
ไม่มีช่องทางติดต่อสื่อสาร

00:32:19.771 --> 00:32:23.316 align:center
ตึกหนึ่งมีเสาอากาศ
ที่คุมการส่งสัญญาณเกือบทั้งหมด

00:32:23.399 --> 00:32:26.903 align:center
โทรศัพท์มือถือ ทีวี วิทยุเกือบทั้งหมด

00:32:26.986 --> 00:32:29.989 align:center
เราก็เลยติดต่อกับหน่วยงานอื่นๆ ไม่ได้เลย

00:32:31.115 --> 00:32:36.079 align:center
เราติดต่อกับกรมตำรวจแบบจุดต่อจุดได้

00:32:36.162 --> 00:32:40.458 align:center
เราก็เลยได้ยินวิทยุจากกันและกัน

00:32:40.541 --> 00:32:43.044 align:center
กองบัญชาการอยู่ทางเหนือของถนนเวซีย์

00:32:43.127 --> 00:32:44.420 align:center
รับทราบ

00:32:44.504 --> 00:32:45.755 align:center
แต่นอกจากนั้นไม่มีเลย

00:32:46.798 --> 00:32:50.093 align:center
แล้วมันก็เงียบมากๆ

00:32:52.345 --> 00:32:56.391 align:center
เราได้ยินแต่เสียงสัญญาณเตือนของนักผจญเพลิง

00:32:56.474 --> 00:33:00.436 align:center
จากออกซิเจน
ที่พวกเขาสะพายอยู่ข้างหลัง มันดังขึ้น

00:33:01.896 --> 00:33:05.858 align:center
มันเบามากเลยนะ แต่ก็หนวกหู

00:33:06.526 --> 00:33:10.571 align:center
ในหุบเขาที่เป็นพื้นที่เขตนั้นของแมนแฮตทัน

00:33:13.992 --> 00:33:16.619 align:center
สิ่งหนึ่งที่ผมได้เผชิญในวันนั้น

00:33:16.703 --> 00:33:19.914 align:center
พอมองย้อนอดีตกลับไป ก็คือความเหงา

00:33:21.082 --> 00:33:23.167 align:center
การต้องแยกจากคนที่ทำงานด้วยกัน

00:33:24.377 --> 00:33:25.420 align:center
สำหรับตำรวจ มันแย่นะ

00:33:26.754 --> 00:33:29.716 align:center
ในภาพเหตุการณ์หายนะขนาดนั้น

00:33:31.134 --> 00:33:32.510 align:center
มันกลายเป็น…

00:33:32.593 --> 00:33:36.723 align:center
ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาจนแทบจะล้น
เพราะเราถูกตัดขาดจากกัน

00:33:38.349 --> 00:33:42.186 align:center
ผมบอกว่า "ผมขอไปดูก่อนว่าผมต้องไปกับใคร"

00:33:42.270 --> 00:33:43.354 align:center
(ร้านอาหาร โอฮาราผับ)

00:33:43.438 --> 00:33:45.106 align:center
ผมเดินผ่านบาร์แห่งหนึ่ง

00:33:45.815 --> 00:33:46.816 align:center
แล้วมันก็แปลกนะ

00:33:47.942 --> 00:33:49.402 align:center
ผมเกิดความคิดขึ้นมาในหัว

00:33:50.945 --> 00:33:53.573 align:center
คงไม่มีใครว่าอะไรหรอก ถ้าเราเดินไปหลังบาร์

00:33:55.533 --> 00:33:58.953 align:center
แล้วหยิบจอห์นนี่ วอล์กเกอร์
มารินให้ตัวเองสักช็อต

00:33:59.579 --> 00:34:01.831 align:center
ยิ่งผมเป็นโรคพิษสุราเรื้อรัง

00:34:03.291 --> 00:34:05.418 align:center
มันเลยมีเสียงในหัวบอกว่า

00:34:05.501 --> 00:34:08.421 align:center
"แวะจิบนิดหน่อยไม่เสียหายหรอก"

00:34:08.504 --> 00:34:11.966 align:center
นี่คือเสียงที่คุยกันในหัวผมที่เป็นบ้า

00:34:12.050 --> 00:34:13.051 align:center
แล้วผมก็แบบ…

00:34:14.677 --> 00:34:17.096 align:center
"ไม่ใช่วันนี้ ผมมีงานต้องทำ"

00:34:17.180 --> 00:34:18.222 align:center
แล้ว…

00:34:18.931 --> 00:34:22.143 align:center
ปัจจุบันผมก็ยังไม่กลับไปดื่มนะ
เลิกได้จะครบ 38 ปีแล้ว

00:34:24.979 --> 00:34:29.609 align:center
ผมเป็นหัวหน้าระดับหนึ่งดาว
ของหน่วยสืบสวนเขตบรองซ์

00:34:30.568 --> 00:34:32.320 align:center
เรารีบเข้าไปในเมือง

00:34:33.654 --> 00:34:35.490 align:center
เราไปถึงแยกทรินิตี้ตัดลิเบอร์ตี้

00:34:36.115 --> 00:34:38.284 align:center
แล้วตึกเหนือก็ถล่มลงมา

00:34:38.951 --> 00:34:43.122 align:center
ตรงแยกทรินิตี้ตัดลิเบอร์ตี้
ผมสังเกตเห็นว่ามีร้านเบอร์เกอร์คิงที่หัวมุม

00:34:43.706 --> 00:34:45.917 align:center
ผมก็เลยฉวยโอกาส

00:34:46.000 --> 00:34:49.378 align:center
ใช้ร้านเบอร์เกอร์คิงเป็นกองบัญชาการชั่วคราว

00:34:49.462 --> 00:34:50.713 align:center
(เบอร์เกอร์คิง)

00:34:50.797 --> 00:34:53.508 align:center
ผมเริ่มมอบหมายงานให้ลูกน้อง

00:34:53.591 --> 00:34:55.635 align:center
แล้วเราก็ออกปฏิบัติการตลอดวัน

00:34:57.011 --> 00:35:02.308 align:center
ตำรวจแห่กันเข้ามาในตัวเมือง
ทั้งจากบรุกลิน จากแมนแฮตทันตอนบน

00:35:04.227 --> 00:35:09.232 align:center
นั่นเป็นครั้งเดียวในชีวิตการทำงาน
ที่ผมไม่อยากไปทำงานเลย

00:35:09.315 --> 00:35:12.193 align:center
ผมอยากกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว

00:35:13.027 --> 00:35:16.697 align:center
นั่นคือสิ่งสำคัญสำหรับผม
แต่น่าเสียดายที่ผมต้องเลื่อนออกไปก่อน

00:35:16.781 --> 00:35:20.576 align:center
แล้วรีบมุ่งหน้าจากควีนส์ไปแมนแฮตทัน

00:35:23.538 --> 00:35:25.123 align:center
ฉันกำลังออกมาจากเดอะบรองซ์

00:35:25.873 --> 00:35:27.917 align:center
วันนั้นรถฉันเสีย

00:35:28.000 --> 00:35:30.962 align:center
แล้วมันก็วุ่นวายมาก เพราะทุกอย่างปิดหมด

00:35:31.045 --> 00:35:32.463 align:center
รถไฟก็หยุดวิ่ง

00:35:32.547 --> 00:35:35.133 align:center
ทุกคนเดินกลับจากแมนแฮตทัน

00:35:35.216 --> 00:35:38.553 align:center
ฉันพยายามโบกรถเข้าเมือง แต่หารถไม่ได้เลย

00:35:39.220 --> 00:35:42.265 align:center
ฉันก็เลยขึ้นรถเมล์
จากเล็กซิงตันอะเวนิว มันแออัดมาก

00:35:42.348 --> 00:35:46.602 align:center
ฉันจำได้ว่าลงที่ถนนสาย 21 แล้วเดินไปที่โรงพัก

00:35:47.770 --> 00:35:50.022 align:center
คนรู้จักของฉันหลายคนหายตัวไป

00:35:52.024 --> 00:35:53.985 align:center
ไม่มีใครรู้เลยว่าใครอยู่ไหนบ้าง

00:35:55.736 --> 00:35:59.073 align:center
กรมตำรวจนิวยอร์กเริ่มติดตามผู้สูญหาย

00:35:59.574 --> 00:36:01.492 align:center
ทั้งพลเรือน เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉิน

00:36:02.577 --> 00:36:05.830 align:center
พวกเราหลายคนก็อยู่ในรายชื่อคนที่สูญหาย

00:36:06.622 --> 00:36:09.584 align:center
ทุกหน่วย อย่าเพิ่งใช้วิทยุ มีหญิงบาดเจ็บ

00:36:09.667 --> 00:36:11.043 align:center
เจ้าหน้าที่บาดเจ็บ สแตนด์บาย

00:36:11.919 --> 00:36:16.132 align:center
เราฟังเสียงคนที่ติดอยู่ในตึก

00:36:16.215 --> 00:36:19.510 align:center
เจ้าหน้าที่หญิง คุณอยู่ที่ไหน
ตำแหน่งสุดท้ายของคุณอยู่ที่ไหน

00:36:20.219 --> 00:36:26.517 align:center
ฉันคลานเข้าออกจากซอก
เพื่อไปหาเสียงใครก็ตามที่เรียก

00:36:26.601 --> 00:36:32.982 align:center
จนรองเท้าฉันไหม้ แขนฉันก็ไหม้

00:36:35.610 --> 00:36:37.111 align:center
มีความกังวลว่า

00:36:37.195 --> 00:36:40.573 align:center
"เราจะจัดการคนหาย
จำนวนมากขนาดนี้ได้ยังไง"

00:36:40.656 --> 00:36:43.075 align:center
"เราจะยืนยันได้ยังไงว่าพวกเขาสูญหาย"

00:36:43.159 --> 00:36:45.328 align:center
"เราจะรู้ได้ยังไงว่าพวกเขายังอยู่ในตึก"

00:36:45.411 --> 00:36:47.371 align:center
(โรงพักเขต 13)

00:36:48.497 --> 00:36:50.458 align:center
ฉันออกจากโรงพักเขต 13

00:36:50.541 --> 00:36:53.794 align:center
แล้วก็มุ่งหน้าไปทางใต้
ไปพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:36:54.754 --> 00:36:57.673 align:center
ฉันออกไปตามหาเพื่อนบ้าน บิล แมคกินน์

00:36:57.757 --> 00:36:59.008 align:center
ไปดูว่าเขาปลอดภัยไหม

00:37:00.259 --> 00:37:02.386 align:center
ก่อนออกจากอะพาร์ตเมนต์วันนั้น

00:37:02.470 --> 00:37:04.639 align:center
ภรรยาของบิลมาเคาะประตูห้องฉัน

00:37:04.722 --> 00:37:07.183 align:center
เธอบอกว่าบิลไปทำงาน

00:37:07.266 --> 00:37:09.769 align:center
เธอโทรหาเขา แต่ติดต่อเขาไม่ได้

00:37:09.852 --> 00:37:12.355 align:center
ฉันก็บอกว่า "เดี๋ยวเข้าเมืองแล้ว
จะลองไปตามหาเขาให้"

00:37:14.232 --> 00:37:15.441 align:center
เราตามหาอยู่พักหนึ่ง

00:37:15.524 --> 00:37:18.486 align:center
ฉันคอยถามทุกคนว่า
"มีใครเห็นบิล แมคกินน์บ้างไหม"

00:37:18.569 --> 00:37:21.614 align:center
"เขาทำงานสถานีดับเพลิง
ที่แยกถนนสายสิบตัดกรีนนิช"

00:37:22.198 --> 00:37:23.824 align:center
"มีใครเห็นหน่วยของเขาบ้างไหม"

00:37:25.243 --> 00:37:27.370 align:center
พอถึงจุดหนึ่ง
ฉันก็ไปถามนักผจญเพลิงคนหนึ่ง เขาบอก…

00:37:28.412 --> 00:37:30.706 align:center
ว่า "หน่วยนั้นตายแล้ว"

00:37:33.125 --> 00:37:34.460 align:center
ฉันรู้สึกแย่มาก

00:37:35.378 --> 00:37:37.922 align:center
คอร์ดีเลีย ลูกสาวเขาเพิ่งจะประมาณหกขวบ

00:37:38.005 --> 00:37:40.424 align:center
เช้าวันนั้นเธอก็มาบ้านฉัน

00:37:40.508 --> 00:37:44.053 align:center
เธอมาเล่นกับลูกชายฉัน ถึงจุดหนึ่งเธอก็พูดว่า

00:37:44.136 --> 00:37:46.931 align:center
"ตายแล้ว ฟันหนูหลุด" ฟันเธอหลุดเป็นซี่แรก

00:37:47.014 --> 00:37:50.017 align:center
เธอบอกว่า "หนูรอพ่อกลับบ้านไม่ไหวแล้ว
จะได้ให้พ่อดู"

00:37:50.893 --> 00:37:52.853 align:center
พอรู้ว่าเธออยากจะให้พ่อดู

00:37:52.937 --> 00:37:55.856 align:center
และรู้ว่าพ่อน่าจะไม่ได้กลับบ้านแล้ว

00:37:55.940 --> 00:37:58.234 align:center
ฉันรู้สึกเศร้ามากจริงๆ

00:38:04.031 --> 00:38:08.244 align:center
เราไปถึงริมถนนเอฟดีอาร์ไดรฟ์
ใกล้สะพานแมนแฮตทันจนได้

00:38:08.911 --> 00:38:13.791 align:center
ผมจำได้ว่ามีคนตะโกนบอก "กลับมา"

00:38:13.874 --> 00:38:17.086 align:center
"มีรถแวนบนสะพาน
คนร้ายจะระเบิดสะพานแมนแฮตทัน"

00:38:19.046 --> 00:38:20.881 align:center
ทุกคนแตกตื่นกันหมด

00:38:20.965 --> 00:38:22.883 align:center
ทั้งตัวผมเอง คู่หูอีกสองคน กับประชาชนอีกเพียบ

00:38:24.427 --> 00:38:27.346 align:center
ผมคิดกับตัวเองนะ "นี่เราวิ่งกันไปเพื่ออะไร"

00:38:29.724 --> 00:38:32.059 align:center
หน่วยกู้ระเบิดขึ้นไป แต่ก็ไม่มีระเบิด

00:38:32.143 --> 00:38:33.561 align:center
รถแวนไม่ได้มีอะไรผิดปกติ

00:38:33.644 --> 00:38:34.895 align:center
มันแค่ถูกจอดทิ้งไว้

00:38:35.646 --> 00:38:37.898 align:center
แต่ตอนแรก มันก็เชื่อได้

00:38:37.982 --> 00:38:40.526 align:center
เพราะผมก็คิดกับตัวเองอยู่ตลอด
"จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"

00:38:40.609 --> 00:38:41.861 align:center
เราแตกตื่น

00:38:43.863 --> 00:38:45.906 align:center
มีข่าวลือแพร่ไปทั่ว

00:38:47.033 --> 00:38:50.036 align:center
มีข่าวลือประมาณว่าเครื่องบินหายแปดลำ

00:38:50.119 --> 00:38:52.204 align:center
ที่ยังติดตามไม่เจอ

00:38:52.288 --> 00:38:54.707 align:center
มีข่าวลือ แต่บางเรื่องก็ไม่ใช่ข่าวลือ

00:38:56.125 --> 00:38:58.461 align:center
เราทราบข่าวเรื่องเพนตากอนถูกโจมตี

00:38:59.170 --> 00:39:03.007 align:center
เราทราบข่าวเรื่องเครื่องบินตก
ในแชงก์สวิลล์ เพนซิลเวเนีย

00:39:04.633 --> 00:39:08.012 align:center
เพราะการโจมตีที่เกิดขึ้นในหลายสถานที่

00:39:08.095 --> 00:39:10.598 align:center
เราเลยไม่รู้ว่าผู้ก่อการร้ายวางแผนอะไรไว้

00:39:11.432 --> 00:39:14.352 align:center
เราไม่รู้ว่าคนร้ายจะโจมตี
ตึกเอ็มไพร์สเตทเป็นจุดต่อไปไหม

00:39:14.435 --> 00:39:16.520 align:center
เราไม่รู้ว่ารถไฟใต้ดินจะถูกโจมตีไหม

00:39:17.146 --> 00:39:21.776 align:center
เรารู้แค่ว่าวันนี้คือวันลงมือ
แล้วก็เกิดเหตุขึ้นในหลายสถานที่

00:39:25.071 --> 00:39:28.824 align:center
ระหว่างที่เราดำเนินการช่วยเหลือประชาชน

00:39:29.700 --> 00:39:31.535 align:center
ผมก็ยังติดต่อภรรยาไม่ได้

00:39:33.037 --> 00:39:35.122 align:center
ผมพยายามโทรหาเธออีกครั้ง

00:39:35.998 --> 00:39:39.877 align:center
สุดท้ายเราก็ติดต่อคนที่เราจ้างมาเลี้ยงลูกได้

00:39:40.795 --> 00:39:43.714 align:center
ผมก็ถามเธอว่าติดต่อภรรยาผมได้บ้างไหม แล้ว…

00:39:44.757 --> 00:39:47.093 align:center
เธอบอกว่า "ได้แล้ว เธอกำลังมา
เธออยู่นิวเจอร์ซีย์"

00:39:48.761 --> 00:39:50.012 align:center
เธอปลอดภัยดี ก็…

00:39:51.430 --> 00:39:54.558 align:center
ผมก็เลยมีสมาธิไปทำงานกู้ภัยมากขึ้น

00:39:54.642 --> 00:39:58.479 align:center
หวังว่าจะช่วยคนที่ติดอยู่ในตึกพวกนั้นได้

00:40:05.778 --> 00:40:09.073 align:center
ณ จุดนี้ ฉันกำลังช็อก

00:40:10.157 --> 00:40:16.247 align:center
ฉันขาดน้ำ แล้วฉันก็เดินไปเดินมาคนเดียว

00:40:17.540 --> 00:40:20.668 align:center
ฉันเดินไปที่ตึกวูลเวิร์ธ

00:40:21.252 --> 00:40:25.131 align:center
แล้วฉันก็ได้เจอพีต พานุชชิโอ

00:40:25.214 --> 00:40:29.093 align:center
จ่าของฉันจากเขต 19
ที่เคยเข้าเวรกลางคืนด้วยกัน

00:40:29.176 --> 00:40:31.887 align:center
แล้วฉันก็คิด "เจอคนรู้จักแล้ว"

00:40:32.847 --> 00:40:36.976 align:center
แล้วเขาก็บอกว่า
"พระเจ้าช่วย โจแอนน์ เธอไปไหนมา"

00:40:37.059 --> 00:40:38.144 align:center
(พีต พานุชชิโอ
โจแอนน์ ดาวด์)

00:40:38.227 --> 00:40:42.606 align:center
พอได้กลับมาเจอกับตำรวจ
ในโรงพักเขต 19 ผมก็โล่งใจมากๆ

00:40:42.690 --> 00:40:43.607 align:center
เธอยังไม่ตาย

00:40:43.691 --> 00:40:48.571 align:center
จริงๆ เราอยู่ห่างกัน
แค่ไม่เกินหนึ่งหรือสองช่วงตึกตลอดช่วงนั้น

00:40:48.654 --> 00:40:51.365 align:center
ที่เกิดเหตุมันโกลาหลขนาดนั้นเลย

00:40:52.450 --> 00:40:54.201 align:center
เขาบอกว่า "สภาพเธอดูไม่จืดเลย"

00:40:55.077 --> 00:40:57.496 align:center
ฉันเลยตอบว่า "จ่าเองก็ไม่ได้ดูดีนักหรอก"

00:40:57.580 --> 00:41:00.291 align:center
โจแอนน์เดินกะเผลกอย่างแรง

00:41:00.875 --> 00:41:03.127 align:center
พอเห็นเข่าเธอ ผมก็คิดว่า

00:41:03.210 --> 00:41:07.548 align:center
ถ้าเป็นผมคงลงไปนอนร้องไห้

00:41:07.631 --> 00:41:08.632 align:center
แต่เธอแบบ…

00:41:09.550 --> 00:41:14.513 align:center
"เรายังไหว ทำงานที่เราต้องทำเถอะ
เดี๋ยวฉันค่อยไปโรงพยาบาลพร้อมคนอื่น"

00:41:16.807 --> 00:41:18.809 align:center
หัวหน้าคนหนึ่งเข้ามา เขาบอกว่า

00:41:18.893 --> 00:41:22.855 align:center
"เราต้องการกำลังคนลงถนน
ตามทางไปเซเวนเวิลด์เทรด"

00:41:23.689 --> 00:41:25.065 align:center
ตึกมันไฟลุกท่วมแล้ว

00:41:26.400 --> 00:41:28.611 align:center
(17:20 น.)

00:41:28.694 --> 00:41:30.905 align:center
สำหรับผม ตึกมันส่งเสียงร้องแห่งความตาย

00:41:35.034 --> 00:41:36.076 align:center
เราวิ่งหนี

00:41:43.876 --> 00:41:47.171 align:center
มีเมฆฝุ่นควันขนาดใหญ่ยักษ์

00:41:47.254 --> 00:41:49.840 align:center
ที่พวยพุ่งไปตามถนนบรอดเวย์

00:41:53.010 --> 00:41:55.429 align:center
แล้วเราก็คิดว่า "เมื่อไหร่วันนี้มันจะจบ"

00:42:08.776 --> 00:42:10.486 align:center
พอฉันกลับมาถึงบ้าน

00:42:11.111 --> 00:42:15.074 align:center
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันถึงบ้านแล้ว

00:42:15.699 --> 00:42:18.661 align:center
ลูกสาวฉันเข้ามากอดแน่น

00:42:19.828 --> 00:42:22.665 align:center
แล้วพูดออกมาเลยว่า "หนูรู้ว่าแม่ปลอดภัย"

00:42:23.541 --> 00:42:24.917 align:center
"หนูรู้ว่าแม่ปลอดภัย"

00:42:26.377 --> 00:42:30.422 align:center
ฉันนั่งลงในอ่างอาบน้ำ

00:42:30.506 --> 00:42:33.801 align:center
แล้วลูกสาววัยสิบขวบก็มาอาบน้ำให้

00:42:35.094 --> 00:42:36.845 align:center
เธอบอกว่า "หนูมีแม่"

00:42:38.430 --> 00:42:41.392 align:center
"หนูโชคดีจริงๆ ที่แม่ได้กลับบ้าน"

00:42:44.395 --> 00:42:49.108 align:center
ผมกับภรรยาอ่อนไหวกันทั้งคู่
แล้วเราก็หอมลูกสาว

00:42:49.608 --> 00:42:51.443 align:center
คืนนั้นลูกมานอนเตียงเดียวกับเรา

00:42:52.903 --> 00:42:59.201 align:center
มันเป็นความรู้สึก
เหมือนความกลัวหรืออะไรบางอย่าง

00:42:59.285 --> 00:43:00.786 align:center
ที่ตอนนั้นมัน…

00:43:00.869 --> 00:43:03.664 align:center
ที่ผมปลดทิ้งไปได้ตอนนั้น แค่เพราะได้กลับบ้าน

00:43:03.747 --> 00:43:06.041 align:center
ได้อยู่บนเตียงกับครอบครัว

00:43:06.125 --> 00:43:08.502 align:center
มันโล่งใจมากๆ

00:43:11.255 --> 00:43:13.549 align:center
ผมนอนได้แค่ประมาณชั่วโมงเดียว

00:43:13.632 --> 00:43:17.928 align:center
อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า
หันออกจากบ้าน แล้วก็กลับไปทำงาน

00:43:18.887 --> 00:43:20.598 align:center
หัวหน้าบอกให้กลับมาทำงานต่อตอนตีสี่

00:43:20.681 --> 00:43:23.767 align:center
(วันที่ 12 กันยายน ปี 2001)

00:43:23.851 --> 00:43:28.731 align:center
ระหว่างที่กรมตำรวจจัดกองกำลัง
ทุกคนก็ได้รับคำสั่งอย่างเจาะจง

00:43:29.440 --> 00:43:33.736 align:center
สายสืบทุกนายถูกเรียกตัวมาใช้งาน
ให้ทำอะไรสักอย่าง

00:43:33.819 --> 00:43:35.821 align:center
ที่เกี่ยวกับเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

00:43:39.491 --> 00:43:41.368 align:center
ผมไปทำงานที่กองซากตึก

00:43:41.452 --> 00:43:44.538 align:center
(กองซากตึก: จุดถล่มเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
(กราวด์ซีโร่))

00:43:44.622 --> 00:43:48.751 align:center
ผ่านไปสองสามวัน
ผู้บัญชาการของผมก็มาบอกเราว่า

00:43:48.834 --> 00:43:52.254 align:center
"หน่วยสืบอาชญากรรมทุกคน
กลับโรงพัก เปลี่ยนชุด

00:43:52.338 --> 00:43:54.381 align:center
ไปใส่ชุดนอกเครื่องแบบ"

00:43:54.465 --> 00:43:56.592 align:center
"นายต้องออกไปตามจับโจร"

00:43:58.093 --> 00:43:59.386 align:center
ผมก็ส่ายหน้า ปฏิเสธเขา

00:44:00.596 --> 00:44:01.639 align:center
ผมบอกว่า "ไม่เอา"

00:44:02.348 --> 00:44:05.684 align:center
ผมร้องไห้ ผมโวยวายเลย

00:44:05.768 --> 00:44:08.187 align:center
ผมบอกว่า "ผมต้องกลับเข้าไปในนั้น"

00:44:08.270 --> 00:44:11.231 align:center
"เข้าใจไหม ผมจะไม่ออกไปจับโจร ผมไม่สน"

00:44:12.483 --> 00:44:15.819 align:center
"ผมจะเข้าไป ผมจะไปตามหาโจแอนน์
ผมจะเข้าไปในนั้น"

00:44:17.321 --> 00:44:20.741 align:center
แล้วผมก็ไปหาผู้บัญชาการ เขาบอกว่า

00:44:20.824 --> 00:44:22.826 align:center
"นายกลับไปที่กองซากตึกเถอะ"

00:44:22.910 --> 00:44:25.621 align:center
"จะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหนก็ตามใจ กี่วันก็ได้"

00:44:26.747 --> 00:44:29.541 align:center
เขาบอกว่า "ติดต่อมาเรื่อยๆ
คอยบอกว่านายปลอดภัยดีก็พอ"

00:44:29.625 --> 00:44:33.087 align:center
(พื้นที่กู้ภัย
เฉพาะผู้ได้รับอนุญาต)

00:44:33.170 --> 00:44:36.757 align:center
ตอนเจ้าหน้าที่ตรวจคัดรายชื่อ "ผู้ที่ยังหาไม่พบ"

00:44:36.840 --> 00:44:41.553 align:center
เราได้ทราบว่ามีพลเรือน 2,976 ราย

00:44:41.637 --> 00:44:44.306 align:center
เจ้าหน้าที่ตำรวจท่าเรือ 37 นาย

00:44:45.557 --> 00:44:49.019 align:center
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงนิวยอร์ก 343 นาย

00:44:49.103 --> 00:44:52.981 align:center
และตำรวจนิวยอร์ก 23 นาย

00:44:53.649 --> 00:44:57.361 align:center
ที่อยู่ในตึกและบริเวณโดยรอบได้เสียชีวิตแล้ว

00:45:00.739 --> 00:45:04.201 align:center
โชคร้ายที่ผมก็รู้จักอยู่หลายคน

00:45:05.035 --> 00:45:06.829 align:center
หนึ่งในนั้นคือมอยรา สมิธ

00:45:06.912 --> 00:45:10.124 align:center
(มอยรา สมิธ)

00:45:10.207 --> 00:45:14.586 align:center
ผมเพิ่งจะเจอเธอ
หน้าโรงพักเขต 13 เมื่อเช้าวันนั้น

00:45:16.213 --> 00:45:19.174 align:center
มันสะเทือนใจมาก
เพราะเธอเป็นผู้หญิงจากละแวกบ้านเก่าผม

00:45:19.883 --> 00:45:24.596 align:center
แล้วมอยราก็เป็นตำรวจหญิง
คนเดียวที่เสียชีวิตในตึก

00:45:24.680 --> 00:45:26.640 align:center
(เจ้าหน้าที่ตำรวจ
มอยรา สมิธ)

00:45:26.724 --> 00:45:29.393 align:center
เธอเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ที่อยู่โรงพักเขตเดียวกับฉัน

00:45:30.227 --> 00:45:33.272 align:center
ฉันก็ตกใจ "อะไรนะ"
เพราะฉันรู้จักมอยรา เธอมีลูกสาวตัวเล็กๆ

00:45:34.565 --> 00:45:37.443 align:center
บางครั้ง ฉันก็เจอลูกสาวเธอในห้องล็อกเกอร์

00:45:37.526 --> 00:45:39.486 align:center
ที่หอพักตำรวจ หอพักหญิง

00:45:39.570 --> 00:45:41.572 align:center
เธอน่ารักมาก แก้มแดงเล็กๆ

00:45:43.407 --> 00:45:44.575 align:center
มันทำใจยากมากๆ

00:45:45.826 --> 00:45:46.994 align:center
(ไม่กี่นาทีก่อนเสียชีวิต)

00:45:47.077 --> 00:45:52.082 align:center
เราเห็นรูปในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง
ตอนมอยราช่วยเหลือผู้รอดชีวิต

00:45:53.041 --> 00:45:54.334 align:center
พาเขาออกมาจากตึก

00:45:57.838 --> 00:46:00.924 align:center
ผมไม่ได้เห็นกรอบเวลา
ช่วงที่ผมไปถึงโรงพยาบาล

00:46:01.008 --> 00:46:02.551 align:center
กับตอนที่ผมกลับลงมา

00:46:02.634 --> 00:46:05.679 align:center
แต่ผมเดาว่าน่าจะเป็นช่วงที่ตึกถล่ม

00:46:05.763 --> 00:46:09.391 align:center
ผมว่าถ้าผมหนีออกมาช้ากว่านั้นอีกนิด
ผมก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้

00:46:10.309 --> 00:46:13.020 align:center
แล้วเจ้าหน้าที่สมิธ ผมก็ไม่รู้ว่ามีกี่คนแล้ว

00:46:13.103 --> 00:46:16.565 align:center
ที่เธอช่วยออกมาจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ได้
ก่อนที่จะมาช่วยผม

00:46:18.108 --> 00:46:22.321 align:center
เธอยึดมั่นกับหน้าที่
ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างแท้จริง

00:46:22.404 --> 00:46:26.033 align:center
เธอกลับไปเผชิญอันตราย
พยายามช่วยคนออกมาให้ได้เพิ่มอีก

00:46:29.578 --> 00:46:32.456 align:center
พอเวลาผ่านไป ครอบครัวผม

00:46:32.539 --> 00:46:35.042 align:center
ทุกคนก็ตระหนักได้ว่าโจแอนน์จะไม่กลับมาแล้ว

00:46:36.168 --> 00:46:37.419 align:center
เรียกว่าหมดหวังแล้วก็ได้

00:46:38.712 --> 00:46:40.380 align:center
เราเริ่มตระหนักได้ถึงความจริง

00:46:41.381 --> 00:46:44.468 align:center
ครอบครัวก็เลยจองสถานจัดงานศพ

00:46:47.387 --> 00:46:51.141 align:center
วันที่ครอบครัวจองสถานที่จัดงานศพ
ผมกลับมาจากทำงาน

00:46:52.643 --> 00:46:53.811 align:center
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง

00:46:54.728 --> 00:46:56.438 align:center
"ไบรอัน น้าไมค์โทรมา"

00:46:57.105 --> 00:47:00.442 align:center
ผมฟังเสียงเขาแล้วรู้เลย
เขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่ แข็งแกร่ง

00:47:01.735 --> 00:47:02.861 align:center
เขาเสียงสั่น

00:47:02.945 --> 00:47:03.946 align:center
เขาบอกว่า "เออ"

00:47:04.613 --> 00:47:06.073 align:center
เขาถาม "มีใครโทรหาแกหรือยัง"

00:47:07.199 --> 00:47:08.200 align:center
ผมก็ตอบ "ไม่ ทำไมเหรอ"

00:47:09.368 --> 00:47:11.453 align:center
เขาบอกว่า "เจอโจแอนน์แล้วนะ"

00:47:13.497 --> 00:47:15.082 align:center
"พับผ่าสิ"

00:47:18.293 --> 00:47:19.378 align:center
หาศพน้าพบแล้ว

00:47:20.629 --> 00:47:21.630 align:center
และ…

00:47:32.766 --> 00:47:34.309 align:center
ผมยังเจ็บปวดจนวันนี้

00:47:37.938 --> 00:47:39.231 align:center
ครั้งนี้อย่างน้อย…

00:47:40.440 --> 00:47:41.441 align:center
ก็ได้รู้

00:47:42.317 --> 00:47:43.318 align:center
ได้รู้แน่ชัด

00:47:44.862 --> 00:47:47.948 align:center
น่าเสียดายที่สำหรับหลายๆ คน
พวกเขาหาใครไม่พบเลย

00:47:49.199 --> 00:47:51.118 align:center
แล้วก็อาจไม่มีวันหาพบด้วย

00:47:52.119 --> 00:47:54.746 align:center
เรายังโชคดี ถ้าคุณจะพูดแบบนั้นนะ

00:47:55.455 --> 00:47:58.292 align:center
ที่ได้รับข่าวนั้นตั้งแต่ไม่กี่สัปดาห์แรก

00:47:58.375 --> 00:48:00.919 align:center
มาทางนี้ ตั้งแถวถังน้ำ ส่งกลับด้วย

00:48:01.670 --> 00:48:06.508 align:center
การกู้ภัยครั้งสุดท้ายคือ 27 ชั่วโมงหลังตึกถล่ม

00:48:06.592 --> 00:48:07.551 align:center
(บาร์บารา บุตเชอร์)

00:48:07.634 --> 00:48:09.720 align:center
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครอีก

00:48:10.429 --> 00:48:15.392 align:center
แล้วภารกิจกู้ภัย
ก็เปลี่ยนเป็นภารกิจเก็บกู้ศพอย่างรวดเร็ว

00:48:16.852 --> 00:48:21.356 align:center
ที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร
เรายังดำเนินการพิสูจน์อัตลักษณ์ต่อไป

00:48:21.440 --> 00:48:23.525 align:center
ติดป้าย ทำทุกอย่างที่ทำได้

00:48:23.609 --> 00:48:26.403 align:center
เพื่อส่งคนเหล่านี้กลับไปหาครอบครัว

00:48:29.656 --> 00:48:31.158 align:center
ศูนย์ช่วยเหลือผู้สูญเสียเศร้ามาก

00:48:32.075 --> 00:48:36.079 align:center
ผมจำได้ว่ามีครอบครัวหนึ่งมาถามผมทุกอย่าง

00:48:36.163 --> 00:48:39.625 align:center
ระหว่างที่ผมทำเอกสาร เอาแปรงสีฟันหรือหวีผม

00:48:39.708 --> 00:48:42.586 align:center
มาตรวจเพื่อเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ

00:48:43.921 --> 00:48:45.464 align:center
มันบีบหัวใจมากๆ

00:48:45.547 --> 00:48:49.259 align:center
ที่ได้เห็นความกลัวและความเศร้า
บนใบหน้าของพวกเขา

00:48:51.136 --> 00:48:54.806 align:center
พลเรือน 2,976 รายถูกฆ่าตายในเช้าวันนั้น

00:48:55.724 --> 00:49:00.187 align:center
ยี่สิบห้าปีต่อมา
เราพิสูจน์อัตลักษณ์ได้ 60 เปอร์เซ็นต์

00:49:01.104 --> 00:49:05.025 align:center
ครอบครัว 40 เปอร์เซ็นต์ไม่มีอะไรให้ฝัง

00:49:05.108 --> 00:49:07.319 align:center
เมื่อไม่มีคำตอบ เราก็เป็นบ้า

00:49:08.820 --> 00:49:12.783 align:center
เรื่องหนึ่งจากเหตุการณ์ 11 กันยายน
คือมันช่วยให้ฉันชินกับกลิ่นของความตาย

00:49:13.825 --> 00:49:16.078 align:center
ตอนทำงานในห้องดับจิต ฉันเห็นคนตายมากมาย

00:49:17.120 --> 00:49:19.957 align:center
ตอนแรก ฉันไม่ไหวเลย ฉันหายใจไม่ออก

00:49:20.749 --> 00:49:23.752 align:center
แต่พอผ่านไปสักพัก
ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรกับกลิ่นอีกแล้ว

00:49:25.629 --> 00:49:31.843 align:center
เรามีรถบรรทุกเย็น 11 หรือ 12 คัน
จอดเรียงกันอยู่ในลานจอด

00:49:32.844 --> 00:49:36.682 align:center
มีกลุ่มผู้หญิงเข้ามา แล้วก็เอาดอกไม้มาด้วย

00:49:36.765 --> 00:49:41.103 align:center
มีพวงมาลัยพวงใหญ่
มาไว้หน้ารถบรรทุกเพื่อรำลึกถึงคนข้างใน

00:49:42.521 --> 00:49:46.316 align:center
เราเอาเต็นท์ขาวขนาดใหญ่
มากางคลุมพื้นที่บริเวณนั้นไว้

00:49:46.400 --> 00:49:48.860 align:center
แล้วที่นั่นก็กลายเป็นอนุสรณ์สถาน

00:49:49.861 --> 00:49:51.947 align:center
ประชาชนมาเขียนบนผนัง

00:49:53.115 --> 00:49:54.825 align:center
ผู้คนเอารูปภาพมาแปะ

00:49:57.119 --> 00:49:59.037 align:center
แล้วก็มีอยู่ภาพหนึ่ง

00:49:59.121 --> 00:50:01.206 align:center
เห็นชัดเลยว่าเป็นฝีมือเด็กวาด

00:50:01.289 --> 00:50:03.875 align:center
บนภาพเขียนว่า "แม่"

00:50:05.961 --> 00:50:09.881 align:center
นั่นเป็นเครื่องเตือนใจ
ว่าเรากำลังตามหาใครอยู่

00:50:09.965 --> 00:50:12.134 align:center
(สูญหาย)

00:50:12.217 --> 00:50:13.635 align:center
(เจอพ่อหนูหรือยัง)

00:50:13.719 --> 00:50:16.555 align:center
ไม่กี่เดือนหลังเกิดเหตุ
ก็พบศพเพื่อนบ้านฉัน บิล แมคกินน์

00:50:17.848 --> 00:50:20.475 align:center
ภรรยาเขาบอกฉันว่า
"เจ้าหน้าที่เก็บศพเขาได้เมื่อคืน"

00:50:21.810 --> 00:50:25.647 align:center
วันนั้นฉันอยู่ที่ห้องดับจิต
ฉันจำได้ว่ามีนักผจญเพลิงสองศพเข้ามา

00:50:25.731 --> 00:50:27.858 align:center
ฉันไม่รู้ว่าเขาคือหนึ่งในศพที่เก็บกู้มาได้

00:50:27.941 --> 00:50:29.276 align:center
ฉันมารู้ทีหลัง

00:50:30.944 --> 00:50:33.739 align:center
สิ่งหนึ่งที่ฉันสังเกตประจำคือเวลาฝนตก

00:50:33.822 --> 00:50:36.491 align:center
เขาจะถอดรองเท้า
ไว้นอกห้องอะพาร์ตเมนต์เสมอ

00:50:36.575 --> 00:50:40.537 align:center
มีรองเท้าของบิล
รองเท้าของคอร์ดีเลีย รองเท้าของเลียม

00:50:40.620 --> 00:50:41.997 align:center
เด็กๆ ถอดรองเท้าไว้นอกบ้านเสมอ

00:50:43.623 --> 00:50:47.294 align:center
แล้ววันหนึ่ง หลังเกิดเหตุ 11 กันยายน
ฉันกลับบ้าน ตอนนั้นฝนตก

00:50:48.003 --> 00:50:52.174 align:center
ฉันเห็นรองเท้าของเลียมกับคอร์ดีเลีย
แต่รองเท้าของบิลไม่อยู่

00:50:52.257 --> 00:50:53.717 align:center
ฉันถึงรู้สึกได้

00:50:53.800 --> 00:50:56.219 align:center
ฉันพูดว่า "ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจากไปแล้ว"

00:50:58.555 --> 00:51:04.728 align:center
ทุกครั้งที่พบศพเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉิน
ทุกอย่างจะหยุดลง

00:51:05.270 --> 00:51:07.689 align:center
ศพจะถูกคลุมด้วยธงชาติอเมริกัน

00:51:07.773 --> 00:51:10.609 align:center
เราทุกคนก็จะยืนทำความเคารพ

00:51:10.692 --> 00:51:14.488 align:center
ขณะที่ศพนั้นถูกนำออกมาจากกราวด์ซีโร่

00:51:15.614 --> 00:51:17.199 align:center
มัน…

00:51:18.784 --> 00:51:20.118 align:center
ทำให้เราน้ำตาไหล

00:51:29.836 --> 00:51:34.466 align:center
ความพยายามเก็บกู้ศพเต็มรูปแบบ
หลังเกิดเหตุ 11 กันยายน ดำเนินอยู่เก้าเดือน

00:51:34.549 --> 00:51:37.928 align:center
ผมเชื่อว่าน่าจะต่อเนื่องไปจนถึง
เดือนพฤษภาคม ปี 2002

00:51:39.387 --> 00:51:40.806 align:center
นั่นเป็นช่วงลำบากของผม

00:51:41.681 --> 00:51:45.268 align:center
บางเวลาในที่ทำงาน ผมทำงานไม่ได้เลย

00:51:45.352 --> 00:51:48.396 align:center
ผมร้องไห้ แล้วก็…

00:51:49.856 --> 00:51:51.858 align:center
ขดตัวเหมือนทารกในท้อง

00:51:52.901 --> 00:51:57.322 align:center
เพราะผมพยายามนึกถึงสิ่งที่ผมทำ
กับอีกหลายๆ เรื่อง และ…

00:51:57.823 --> 00:52:01.076 align:center
นั่นคือช่วงที่ผมรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ

00:52:02.035 --> 00:52:05.080 align:center
นั่นคงเป็นตอนที่ผมเริ่มคิดจริงๆ สักที
ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

00:52:05.163 --> 00:52:05.997 align:center
ไม่รู้สิ

00:52:08.083 --> 00:52:10.085 align:center
ฆาตกรรมก็ยังเกิดขึ้นต่อไป ถูกไหม

00:52:10.168 --> 00:52:13.630 align:center
คนยังตายนอกคดีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์อยู่เรื่อยๆ

00:52:13.713 --> 00:52:18.009 align:center
เราก็ยังต้องใช้ทีมสืบสวนภาคสนาม
เต็มรูปแบบต่อไป

00:52:19.136 --> 00:52:23.306 align:center
งานก็ช่วยให้กิจวัตรประจำวัน
กลับมาเป็นปกติได้เล็กน้อย แต่…

00:52:23.932 --> 00:52:26.393 align:center
เราก็ไม่ได้ถูกปลดระวาง
จากความพยายามเก็บกู้ศพ

00:52:26.476 --> 00:52:27.394 align:center
(กราวด์ซีโร่)

00:52:27.477 --> 00:52:29.813 align:center
ในการลาดตระเวนครั้งหนึ่ง มีคนจากหน่วยเรา

00:52:29.896 --> 00:52:33.942 align:center
ถูกมอบหมายให้ไปที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร

00:52:34.025 --> 00:52:37.070 align:center
บางครั้งเราก็ไปเก็บกู้ศพกันสองคน

00:52:37.154 --> 00:52:38.780 align:center
ที่หลุมฝังกลบในเกาะสแตเทน

00:52:38.864 --> 00:52:40.574 align:center
(หลุมฝังกลบเฟรชคิลส์)

00:52:41.658 --> 00:52:46.496 align:center
เฟรชคิลส์เป็นกองขยะเก่า
ในเกาะสแตเทนที่เลิกใช้งานไปแล้ว

00:52:46.580 --> 00:52:48.957 align:center
เศษซากก็จะถูกขนมาเทที่นี่

00:52:49.791 --> 00:52:52.711 align:center
หน้าที่ของสำนักงานตำรวจสืบสวน

00:52:52.794 --> 00:52:56.464 align:center
ก็คือลงไปคุ้ยกองเศษซาก
เพื่อพยายามเก็บกู้ชิ้นส่วนศพ

00:52:57.215 --> 00:53:00.552 align:center
หรือสิ่งของของบุคคลต่างๆ

00:53:01.136 --> 00:53:04.347 align:center
ตอนแรก เขาให้คราดเรามา
แล้วบอกว่า "ไปขุดเลย"

00:53:04.431 --> 00:53:07.267 align:center
"ถ้าเจอบัตรประจำตัว
หรืออะไรที่คิดว่าเป็นกระดูก

00:53:07.350 --> 00:53:09.561 align:center
ก็เอาใส่ถังพวกนี้ไว้"

00:53:10.854 --> 00:53:12.564 align:center
ผมอาสาไปทำงานที่นั่น

00:53:13.190 --> 00:53:15.233 align:center
มันเป็นงานที่น่าดีใจมากๆ เลยนะ

00:53:15.817 --> 00:53:19.112 align:center
เพราะเราหวังว่าจะได้ให้ข้อมูลบางอย่าง

00:53:19.196 --> 00:53:21.239 align:center
กับคนในบางครอบครัวได้ในอนาคต

00:53:23.241 --> 00:53:25.493 align:center
ผ่านไปสักพัก หน่วยก็เริ่มฉลาด

00:53:25.577 --> 00:53:28.205 align:center
เริ่มมีการสั่งชุดป้องกันสารเคมี

00:53:28.288 --> 00:53:32.209 align:center
รองเท้า ถุงมือ หน้ากากให้ลงไปขุดเศษซาก

00:53:32.834 --> 00:53:35.295 align:center
โชคร้ายที่ผมน่าจะเป็นมะเร็งจากที่นั่น

00:53:38.006 --> 00:53:40.300 align:center
ผมตรวจเจอมะเร็งต่อมลูกหมาก

00:53:40.383 --> 00:53:43.511 align:center
ผมโชคดีมากที่ตรวจเจอตั้งแต่ระยะเนิ่นๆ

00:53:43.595 --> 00:53:46.348 align:center
คนส่วนใหญ่ที่เคยไปทำงานที่นั่น

00:53:46.431 --> 00:53:50.435 align:center
เกิดอาการป่วยที่เกี่ยวข้อง
กับเหตุการณ์ 11 กันยายน

00:53:52.270 --> 00:53:58.735 align:center
เมื่อปี 2021 ผมได้รับข้อความ
ในโทรศัพท์ว่าผมเป็นมะเร็ง

00:53:59.569 --> 00:54:01.571 align:center
เป็นมะเร็งทางเดินปัสสาวะ หายากมาก

00:54:01.655 --> 00:54:03.073 align:center
ผู้ชายเป็นมะเร็งนี้หนึ่งในสี่ล้านคน

00:54:03.740 --> 00:54:06.868 align:center
ผมสงสารตัวเองอยู่ประมาณสิบนาทีได้

00:54:06.952 --> 00:54:10.288 align:center
แล้วผมก็เปลี่ยนจากความรู้สึกตกเป็นเหยื่อนิดๆ

00:54:10.372 --> 00:54:13.583 align:center
เป็นความรู้สึกว่า "ผมพร้อมแล้ว ลุยเลย"

00:54:13.667 --> 00:54:16.086 align:center
"ลุยกันเลย กำจัดไอ้นี่ออกไปจากผม"

00:54:16.169 --> 00:54:17.712 align:center
แล้วมันก็แค่นั้น

00:54:21.841 --> 00:54:23.677 align:center
ผมเป็นมะเร็งผิวหนังที่หน้า

00:54:25.262 --> 00:54:28.640 align:center
ตอนผมตรวจเจอ ผมก็กลัว

00:54:29.391 --> 00:54:35.772 align:center
ณ วันนี้ มีคนตายจากอาการป่วย
ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 11 กันยายน

00:54:35.855 --> 00:54:39.317 align:center
มากกว่าที่ตายในวันเกิดเหตุจริงซะอีก

00:54:39.401 --> 00:54:42.779 align:center
ซึ่งมันน่าตกใจสุดๆ เลย

00:54:44.072 --> 00:54:49.077 align:center
ผมคิดว่าผู้ก่อการร้าย
ตอนแรกก็อยากจะทำลายหอคอย

00:54:49.160 --> 00:54:50.704 align:center
เพราะความเป็นสัญลักษณ์ของมัน

00:54:51.538 --> 00:54:54.374 align:center
ผมคิดว่าคนร้ายได้ผลเกินคุ้ม

00:54:54.457 --> 00:54:56.626 align:center
เพราะโศกนาฏกรรมยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

00:55:01.423 --> 00:55:03.466 align:center
ตอนนี้จะ 25 ปีแล้ว

00:55:04.759 --> 00:55:09.472 align:center
ฉันไปงานศพเพื่อนมาแล้วอย่างน้อย 50 คน

00:55:09.973 --> 00:55:12.100 align:center
เพื่อนเลยนะ ไม่ใช่…

00:55:13.351 --> 00:55:14.602 align:center
คนไม่รู้จัก

00:55:15.228 --> 00:55:16.479 align:center
ยังมีคนมากกว่านั้น

00:55:17.731 --> 00:55:20.358 align:center
(ทรีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์)

00:55:22.152 --> 00:55:25.155 align:center
- แม่เจ้า มากันครบหน่วยเลย
- เกิดอะไรขึ้นน่ะ

00:55:25.238 --> 00:55:27.157 align:center
- ดีใจที่ได้เจอนะ สหาย
- นายดูดีนะ

00:55:27.240 --> 00:55:28.325 align:center
ขอบใจ นายก็เหมือนกัน

00:55:28.408 --> 00:55:30.118 align:center
- เป็นไงบ้าง
- โรเจอร์

00:55:30.744 --> 00:55:32.787 align:center
พวกเราทุกคน…

00:55:34.122 --> 00:55:35.248 align:center
ควรคุยกัน

00:55:35.832 --> 00:55:38.960 align:center
ฉันกับพีตคุยกันทุกปี เราคุยเรื่องนี้กัน

00:55:39.044 --> 00:55:40.337 align:center
ไง คนสวย

00:55:42.213 --> 00:55:43.340 align:center
ย้อนนึกถึงความเจ็บปวด

00:55:43.423 --> 00:55:45.717 align:center
- เป็นไงบ้าง
- โอเคอยู่ค่ะ

00:55:45.800 --> 00:55:48.303 align:center
ดีใจที่ได้เจอนะ คุณดูดีมากเลย

00:55:48.386 --> 00:55:49.596 align:center
แล้วมันก็ช่วยได้

00:55:49.679 --> 00:55:51.264 align:center
มันช่วยได้ จนวันที่มันไม่ช่วย

00:55:52.015 --> 00:55:54.059 align:center
แล้วฉันก็ต้องไปหาจิตแพทย์

00:55:55.226 --> 00:55:56.603 align:center
- ดูแมนแฮตทันสิ
- มันดู…

00:55:56.686 --> 00:55:57.771 align:center
ใช่

00:55:57.854 --> 00:55:59.814 align:center
- ขึ้นมาบนนี้แล้วรู้สึกยังไง
- ก็ดี

00:55:59.898 --> 00:56:01.149 align:center
- ใช่
- ใช่ๆ ฉันรู้

00:56:01.232 --> 00:56:03.026 align:center
- มันก็แปลกๆ นะ
- ใช่

00:56:03.109 --> 00:56:05.195 align:center
แต่ตึกใหม่ก็สวยดีนะ

00:56:05.278 --> 00:56:07.906 align:center
ครั้งแรกเลยที่ผมได้เข้าตึกใหม่

00:56:07.989 --> 00:56:09.032 align:center
จริงเหรอ

00:56:09.741 --> 00:56:11.743 align:center
แมคคลาวด์ ไอ้บ้านนอกนั่น

00:56:12.702 --> 00:56:14.704 align:center
- อย่ามายุ่งกับน้องชายฉันนะ
- ทำไม

00:56:14.788 --> 00:56:16.039 align:center
ใจเย็นๆ คุณแชมป์ประจำรัฐ

00:56:16.122 --> 00:56:17.415 align:center
ใช่เลย

00:56:20.585 --> 00:56:23.129 align:center
ฉันตื่นเพราะฝันร้าย

00:56:28.551 --> 00:56:30.095 align:center
นั่นแหละที่เลวร้ายที่สุด

00:56:30.887 --> 00:56:33.264 align:center
เราเข้านอนแล้วรู้สึกเหมือนกำลังโดนฝังทั้งเป็น

00:56:35.433 --> 00:56:39.062 align:center
ฉันมั่นใจว่าไม่มีตำรวจคนไหนเลย
ที่ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันนี้

00:56:40.397 --> 00:56:41.773 align:center
ฉันเกือบจะสติแตก

00:56:42.857 --> 00:56:47.654 align:center
แล้วมูลนิธิ 11 กันยายนก็เกิดขึ้น
แล้วบอกว่า "คุณมีเราแล้ว"

00:56:48.780 --> 00:56:50.657 align:center
"เราจะช่วยคุณเอง"

00:56:50.740 --> 00:56:53.493 align:center
ฉันดูออกว่าคุณใจเสียนิดๆ นะ

00:56:53.576 --> 00:56:55.995 align:center
- สั่นเหรอ ใช่
- สั่น ใช่ ไม่เป็นไรนะ

00:56:56.830 --> 00:56:58.206 align:center
ผมกลัวนะ ตอนเข้ามา

00:56:59.374 --> 00:57:04.254 align:center
ตอนนี้ฉันออกมาสนับสนุนเต็มที่
ให้ทุกคนไปตรวจสุขภาพจิต

00:57:04.879 --> 00:57:07.882 align:center
ตรวจไปเถอะ เรามีประกัน ตรวจซะ

00:57:08.925 --> 00:57:10.468 align:center
ลองคุยดูไม่เสียหาย

00:57:13.805 --> 00:57:16.182 align:center
ผมไม่ชอบที่…

00:57:17.767 --> 00:57:19.853 align:center
ต้องมาที่นี่ ที่จุดเกิดเหตุ

00:57:20.645 --> 00:57:24.441 align:center
ฉันก็ไม่ชอบบนนี้หรอก
ฉันชอบที่ได้อยู่กับพวกคุณต่างหาก

00:57:24.524 --> 00:57:27.861 align:center
ฉันรู้สึกได้รับการปกป้อง เพราะพวกคุณเข้าใจ

00:57:27.944 --> 00:57:32.157 align:center
เรารู้สิ่งที่คนอื่นๆ ในโลกนี้ไม่มีวันได้รู้

00:57:32.240 --> 00:57:33.741 align:center
แล้วก็อาจไม่ควรได้รู้ด้วย

00:57:34.242 --> 00:57:36.953 align:center
ผมไม่เคยรักษาเลย ส่วนตัวนะ

00:57:37.036 --> 00:57:38.746 align:center
ตอนนั้นลูกสาวผมยังไม่ทันจะสองขวบเลย

00:57:38.830 --> 00:57:42.375 align:center
เธอแค่อยากรู้ว่าพ่ออยู่ไหน
ในทุกวันที่ผมมาทำงาน

00:57:42.459 --> 00:57:45.128 align:center
เพื่อพาตัวเองหนีจากความทรงจำช่วงนั้น

00:57:45.211 --> 00:57:50.091 align:center
เพื่อที่จะไม่ต้องมาย้อนนึก
ถึงเรื่องนี้ในทุกวันของชีวิต

00:57:53.303 --> 00:57:55.096 align:center
ชีวิตผมไม่เหมือนเดิมอีกเลย

00:57:55.638 --> 00:57:57.056 align:center
เช่นเดียวกับคนอื่นอีกหลายคน

00:57:59.392 --> 00:58:00.643 align:center
ผมไม่มีวิธี

00:58:01.936 --> 00:58:06.024 align:center
ในการระบุอาการที่ผมเผชิญ
เพราะผมมองไม่เห็นมัน

00:58:06.691 --> 00:58:07.817 align:center
ผมไม่เข้าใจมัน

00:58:09.611 --> 00:58:13.448 align:center
มันเป็นการโจมตีที่รุนแรงต่อชาติของเรา
นี่คือที่เกิดเหตุอาชญากรรม

00:58:14.115 --> 00:58:16.367 align:center
ช่วงอีกหลายเดือนหลังจากนั้น มันคือสุสาน

00:58:17.243 --> 00:58:18.953 align:center
ตอนนี้ความคิดผมกำลังฟุ้งซ่าน

00:58:19.037 --> 00:58:22.707 align:center
ผมเห็นภาพรูปถ่ายของพีตกับโจแอนน์วันนั้น

00:58:23.374 --> 00:58:26.336 align:center
ผมเห็นภาพรูปถ่ายของโรเจอร์
ในลานจอดรถแพธมาร์ก

00:58:26.419 --> 00:58:28.046 align:center
เอาน้ำราดหัว

00:58:28.129 --> 00:58:29.380 align:center
ทุกอย่างมันย้อนกลับมา

00:58:29.464 --> 00:58:32.550 align:center
มันเป็นเรื่องที่ลำบากใจจริงๆ เวลาคิดถึง

00:58:32.634 --> 00:58:35.970 align:center
ที่ระบายของผมคือห้องน้ำ

00:58:37.013 --> 00:58:38.556 align:center
ผมเข้าห้องน้ำ

00:58:39.557 --> 00:58:40.850 align:center
แล้วผมก็ร้องไห้

00:58:42.268 --> 00:58:46.606 align:center
ผมร้องไห้ แล้วก็ร้องไห้ และ…

00:58:47.732 --> 00:58:49.984 align:center
ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยนะ

00:58:50.818 --> 00:58:54.364 align:center
นั่นคือวิธีระบายของผม

00:58:54.948 --> 00:58:55.823 align:center
ค่ะ

00:58:58.034 --> 00:59:01.246 align:center
ตอนฉันเกษียณ
นั่นแหละตอนที่รู้สึกได้ ปัง มันหนักมาก

00:59:01.329 --> 00:59:03.665 align:center
อยู่ดีๆ ฉันเป็นใคร ฉันไม่สำคัญต่อโลกแล้ว

00:59:03.748 --> 00:59:04.999 align:center
- มันเปลี่ยนเราไป
- ใช่

00:59:05.083 --> 00:59:07.418 align:center
ฉันเลิกเหล้าก็เพราะเรื่องนี้เหมือนกัน
ตอนเราเกษียณ…

00:59:07.502 --> 00:59:09.837 align:center
เรารับมือกับมันยังไง ก็เข้าบาร์ไง

00:59:09.921 --> 00:59:12.882 align:center
นั่นแหละวิธีรับมือ แล้วเราก็มาคุยกันเอง

00:59:12.966 --> 00:59:16.553 align:center
แต่ตอนนี้ก็มีอีกหลายคนที่ทรมานอยู่ข้างนอก

00:59:16.636 --> 00:59:18.888 align:center
จากเหตุการณ์ 11 กันยายน และอาการพีทีเอสดี

00:59:18.972 --> 00:59:21.599 align:center
ที่ไม่เคยรักษามาก่อนในชีวิตการทำงาน

00:59:21.683 --> 00:59:24.227 align:center
พวกคุณในหน่วยฆาตกรรม ได้เห็นศพมากมาย

00:59:24.310 --> 00:59:28.273 align:center
ศพเด็ก อะไรต่างๆ ทุกคนมีอาการนี้

00:59:28.356 --> 00:59:30.775 align:center
คุณต้องรักษาอาการนี้

00:59:30.858 --> 00:59:33.987 align:center
เพราะอาการจะยิ่งหนักขึ้น
แล้วมันจะเปลี่ยนตัวตนคุณไป

00:59:34.070 --> 00:59:36.531 align:center
บอกตรงๆ นะ
ขอบคุณพระเจ้าที่เรามีงานรวมตัวเล็กๆ นี้

00:59:37.949 --> 00:59:41.286 align:center
หลายปีที่ผ่านมา
ผมนึกว่าผมเป็นคนเดียวที่กำลังเสียสติ

00:59:43.746 --> 00:59:45.748 align:center
ทั้งที่ผมไม่ใช่ ผมรู้แล้ว

00:59:47.917 --> 00:59:50.420 align:center
ตอนมาที่นี่… ขอโทษที ผม…

00:59:50.503 --> 00:59:51.879 align:center
ผมไม่ได้ร้องไห้นะ คุณต่างหาก

00:59:55.341 --> 00:59:57.802 align:center
ฉันจะไม่ล้อนายออกหน้ากล้อง
เดี๋ยวเก็บไว้ล้อทีหลัง

00:59:57.885 --> 00:59:58.886 align:center
- ได้เลย
- ฉันรักนาย

00:59:59.762 --> 01:00:01.931 align:center
เราต้องทำความสะอาดสมอง เราทุกคนเลย

01:00:02.015 --> 01:00:03.641 align:center
เราจะเก็บมันไว้ไม่ได้

01:00:04.225 --> 01:00:06.352 align:center
แค่ได้เห็นหน้าไบรอันตอนนี้ ฉันก็ดีใจแล้วนะ

01:00:06.436 --> 01:00:09.147 align:center
จากนาทีที่เขาเริ่มพูดจนตอนนี้
เหมือนเขาเปลี่ยนเป็นคนละคน

01:00:09.230 --> 01:00:11.441 align:center
- วันนี้คือบำบัดกลุ่มเลยนะ
- ใช่เลยจริงๆ

01:00:11.524 --> 01:00:13.943 align:center
- ก็ดูสิ
- เพราะนี่คือคอมฟอร์ตโซน

01:00:14.027 --> 01:00:14.986 align:center
มันเป็นคอมฟอร์ตโซน

01:00:15.069 --> 01:00:17.363 align:center
เรารู้สึกสบายใจที่ได้คุยกัน

01:00:17.447 --> 01:00:19.532 align:center
เราอาบน้ำร้อนมาเหมือนกัน

01:00:19.616 --> 01:00:20.491 align:center
ใช่

01:00:20.575 --> 01:00:23.369 align:center
สุขภาพจิตก็สำคัญไม่แพ้สุขภาพกาย

01:00:24.203 --> 01:00:26.956 align:center
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว

01:00:27.540 --> 01:00:31.919 align:center
แต่ผมใช้เวลาประมาณ 19 ปี
กว่าจะคุยกับหมอบำบัด

01:00:32.003 --> 01:00:33.004 align:center
ผมต้องทำ

01:00:33.796 --> 01:00:37.050 align:center
เพราะผมไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่

01:00:37.133 --> 01:00:40.845 align:center
ส่วนหนึ่งมันก็เหมือนความรู้สึกผิดของผู้รอดชีวิตนะ
หัวหน้า คุณอยู่ในเบอร์เกอร์คิง

01:00:40.928 --> 01:00:41.971 align:center
ทอมมี่ คุณอยู่ที่นั่น

01:00:42.055 --> 01:00:43.598 align:center
เขาอยู่ที่นั่น ทุกคนก็อยู่

01:00:43.681 --> 01:00:47.018 align:center
เราแอบพูดนิดๆ ว่า "ทำไมเราไม่โดน"

01:00:47.101 --> 01:00:48.394 align:center
เราคิดเรื่องนั้น

01:00:48.478 --> 01:00:51.314 align:center
เรามีตำรวจนิวยอร์ก 23 นาย

01:00:51.397 --> 01:00:54.776 align:center
ตำรวจท่าเรือ 37 นาย

01:00:54.859 --> 01:00:57.862 align:center
แล้วก็นักผจญเพลิงอีก 343 นายที่ตายไป

01:01:00.782 --> 01:01:02.825 align:center
พระเจ้ามอบความทรงจำให้เราเพราะมีเหตุผล

01:01:03.743 --> 01:01:05.036 align:center
นั่นคือเพื่อให้จดจำไว้

01:01:05.620 --> 01:01:07.246 align:center
จดจำเรื่องที่เกิดขึ้น

01:01:07.330 --> 01:01:08.623 align:center
อย่าได้ลืม

01:01:08.706 --> 01:01:10.416 align:center
(11 กันยายน)

01:01:10.500 --> 01:01:13.252 align:center
จุดที่หอคอยคู่เคยตั้งอยู่

01:01:13.336 --> 01:01:16.005 align:center
ตอนนี้มีตึกฟรีดอมทาวเวอร์

01:01:16.714 --> 01:01:20.593 align:center
ผมไม่เคยเห็นจากบนชั้นนี้เหมือนกัน

01:01:20.677 --> 01:01:21.678 align:center
มันสง่างามมากๆ

01:01:21.761 --> 01:01:26.307 align:center
ผมดีใจที่เราสร้างตึกมาตอกหน้าพวกมัน

01:01:26.391 --> 01:01:27.934 align:center
- ดีใจมากๆ
- ใช่

01:01:28.017 --> 01:01:29.435 align:center
เราทุกคนยังไม่ตาย

01:01:29.519 --> 01:01:32.480 align:center
เราทุกคนคือผู้รอดชีวิต ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

01:01:32.563 --> 01:01:36.609 align:center
ผมซาบซึ้งที่มีการจัดตั้ง
อนุสรณ์สถานรำลึกความทรงจำ

01:01:36.693 --> 01:01:38.861 align:center
ของเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉินและพลเรือน

01:01:38.945 --> 01:01:42.281 align:center
รวมถึงพลเมืองจากประเทศอื่นๆ
ที่เสียชีวิตในวันนั้นด้วย

01:01:44.909 --> 01:01:48.496 align:center
นี่คือสัญลักษณ์ของความเข้มแข็งและไม่ยอมแพ้

01:01:48.579 --> 01:01:51.124 align:center
ว่าเราล้มลง แต่เราก็ลุกขึ้นมาใหม่

01:01:51.207 --> 01:01:53.042 align:center
ในฐานะประเทศ ไม่ใช่แค่เมือง

01:01:55.086 --> 01:01:57.380 align:center
อนุสรณ์สถานนี้น่าทึ่งมากๆ

01:01:58.131 --> 01:02:02.844 align:center
การสลักชื่อที่อาคาร รายชื่อ น้ำตก

01:02:04.137 --> 01:02:06.264 align:center
- วันนี้เป็นวันที่สวยงามนะ
- ใช่

01:02:06.347 --> 01:02:07.640 align:center
ไม่เหมือนวันนั้น

01:02:15.273 --> 01:02:16.733 align:center
- จริงเหรอ
- จิมมี่ ริชเชสอยู่นี่

01:02:18.443 --> 01:02:21.404 align:center
เขาก็เคยเป็นตำรวจ
ก่อนไปเป็นนักผจญเพลิง จอห์น ชิปูรา

01:02:21.487 --> 01:02:23.781 align:center
- คุณรู้จักหลายๆ คนจากเกาะสแตเทนใช่ไหม
- ใช่ พระเจ้าช่วย

01:02:23.865 --> 01:02:26.784 align:center
ทิมมี่ แมคสวีนนีย์ แล้วก็มีมอยรา

01:02:30.288 --> 01:02:32.039 align:center
การก่อการร้ายไม่ใช่แค่การโจมตีครั้งเดียว

01:02:32.123 --> 01:02:36.878 align:center
มันคือสภาวการณ์ต่อเนื่อง
ที่ทำลายชีวิตผู้คนด้วยความกลัว

01:02:37.503 --> 01:02:40.423 align:center
ด้วยอาการป่วย ด้วยความบกพร่องทางจิต

01:02:41.048 --> 01:02:42.675 align:center
(วิลเลียม แมคกินน์)

01:02:48.222 --> 01:02:52.185 align:center
เพื่อตอบโต้ความชั่วร้าย เรามีความรัก

01:02:52.268 --> 01:02:56.355 align:center
แล้วก็มีผู้คนที่ใส่ใจจริงๆ

01:02:58.274 --> 01:03:01.444 align:center
จากโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ประเทศนี้

01:03:01.527 --> 01:03:04.405 align:center
โดยเฉพาะที่นี่ ในนิวยอร์ก ทุกคนรวมพลังกัน

01:03:07.575 --> 01:03:10.912 align:center
มันทำให้ผมเห็นว่าเราทำอะไรได้

01:03:59.001 --> 01:04:02.004 align:center
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
ไรได้