(ยี่สิบห้าปีก่อน กรมตำรวจนิวยอร์ก ได้รับแจ้งเหตุสังหารหมู่ครั้งใหญ่ที่สุด)
(ในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาสมัยใหม่)
นี่คือประสบการณ์จริง เหตุการณ์จริงโดยละเอียดที่เกิดขึ้น
นี่คือคดีฆาตกรรมคดีใหญ่ที่สุดที่เราเคยได้ทำ
คนนับพันถูกฆ่าตายในการก่อการร้ายครั้งนี้
เราไม่พร้อมรับมือเลย
เราไม่พร้อมรับมือในฐานะมนุษย์ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอาชีพเลยนะ
ผมไม่รู้สึกเลยว่าคุมสถานการณ์ได้ เหมือนเวลาสืบสวนคดีอื่น
ผมรู้สึกเหมือนพยายามเอาชีวิตรอด ผ่านวันนี้ไปให้ได้มากกว่า
เราได้รู้ว่าจริงๆ เราแข็งแกร่งแค่ไหน
เราได้รู้ว่าการทำงานเพื่อทีมเป็นยังไง
เราได้รู้จักคู่หูของเราจริงๆ
เราได้รู้ว่าชีวิตสำคัญแค่ไหน
ฉันว่าคนครึ่งเมืองมีคนรู้จัก
หรือมีญาติที่ตายในเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
แต่กาลเวลาผ่านไปแล้ว
คนสมัยนี้บางคนก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้น
พวกเขาไม่เคยเห็นว่า เวลาโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นจริงๆ มันเป็นยังไง
แล้วทั้งเมืองก็รวมพลังกัน
(นิวยอร์กจะยืนหยัดเข้มแข็ง)
ไม่สำคัญว่าคุณมีภูมิหลังยังไง ถือสัญชาติอะไร
วันนั้นเราทุกคนคือมนุษย์
ถึงจะผ่านมา 25 ปี
วันนั้นก็ยังจะเป็นเส้นแบ่งของชีวิตผมเสมอ
โลกที่เคยมีอยู่ถึงวันที่ 10 กันยายน มันหายไปแล้ว
มันทำให้เกิดสงคราม 20 ปี
โลกทั้งใบของฉันเปลี่ยนไป
ทั้งโลกเปลี่ยนแปลงไป
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
การได้มองหอคอยคู่นั้นจากบนพื้น คือภาพที่น่าทึ่งที่สุด
โดยเฉพาะตอนเด็กๆ เราจะแหงนมองแบบนี้
แล้วมันก็สูงขึ้นไปเรื่อยๆ เหมือนบันไดสู่สวรรค์
น้าของผม โจแอนน์ทำงานที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
น้าอยู่ในตึกฝั่งเหนือ ชั้น 103
แล้วก็มีชั้น 105 ด้วย
น้าทำงานที่แคนเทอร์ ฟิตซ์เจอรัลด์ บริษัทโบรกเกอร์
น้าเริ่มทำงานที่นั่นตอนอายุ 18
แล้วน้าก็ได้เป็นรองประธาน เป็นหุ้นส่วน
โจแอนน์เป็นน้าของผม แต่เป็นเหมือนพี่สาวผมมากกว่า
คอยดูแลผมเสมอ คอยช่วยไม่ให้ผมมีปัญหา
น้าอายุมากกว่าผมแค่ 13 ปี
ตอนน้าเริ่มงานที่นั่นครั้งแรก
น้าก็พาผมไปเที่ยว เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เป็นครั้งแรกด้วย
สำหรับเด็กห้าขวบ
เราก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
ผมไปที่นั่น ขึ้นลิฟต์ไป มันเหมือนจรวดเลย
เราขึ้นไปไม่กี่นาทีก็ถึงชั้นร้อยกว่าแล้ว
หูนี่วิ้งไปหมด เราออกมา
พอเดินไปใกล้หน้าต่าง จริงๆ แล้วมันก็…
มันสูงมาก
แต่ละตึกมี 110 ชั้น
ที่นั่นอาจมีคนถึงเกือบ 50,000 คนในทุกวัน
ตึกนั้นมีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง
นั่นเป็นสิ่งที่…
ลองคิดดูสิ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนในสหรัฐฯ
แต่ละพื้นที่ก็จะมีรหัสไปรษณีย์
แต่สองตึกนี้มีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง
ตึกถูกออกแบบมาให้ทนต่อลมแรง พายุ
ฟ้าผ่า เครื่องบินชน
มันถูกมองว่าไม่มีอะไรทำลายได้
เกิดเหตุระเบิด มีผู้เสียชีวิตห้าศพ และบาดเจ็บอีกกว่า 1,000 ราย
เป็นระเบิดที่สั่นสะเทือนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ทำให้แมนแฮตทันตอนล่างโกลาหลไปทั้งย่าน
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1993 เกิดการก่อการร้ายขึ้น
(หน่วยกู้ระเบิด)
ผู้ก่อการร้ายข้ามชาติใส่ระเบิดไว้ในรถแวน
ไปจอดไว้ในโรงจอดรถใต้ดิน
มันระเบิด แต่ความเสียหายก็เล็กน้อยมาก
มีคนใกล้ๆ ฉันบอกว่า "แม่เจ้า สองตึกนี้สุดยอดเลย"
"มันทนระเบิดลูกใหญ่ได้ ไม่อยากเชื่อเลย"
ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า หอคอยคู่จะตกเป็นเป้า
ของการก่อการร้ายข้ามชาติจนวันนั้น
แล้วผมก็คิดได้ว่า มันเป็นสัญลักษณ์ของความเข้มแข็ง
มันเป็นสัญลักษณ์ของความภูมิใจ
เป็นสิ่งที่ถ้าเราบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมา
เราจะมองเห็นหอคอยคู่
ปีต่อมา มีการสร้างแนวกั้นปูนซีเมนต์
เพื่อให้ไม่มีใครเข้าใกล้ได้
ถ้าขับรถกระบะหรือรถยนต์ ที่บรรจุวัตถุระเบิดชนิดใดก็ตาม
แล้วเราก็รู้สึกว่า "โอเค มันคงไม่เกิดขึ้นอีก"
(วันที่ 11 กันยายน ปี 2001)
วันนั้นเป็นวันอังคาร
อากาศดีมากๆ
ผมจำได้ว่าไม่เห็นเมฆบนฟ้าเลยสักก้อน
วันนั้นผมต้องขึ้นศาล
ผมอยู่หน่วยปราบอาชญากรรม
ผมจะไปขึ้นศาลไต่สวนคดีล้วงกระเป๋า
ผมก็จะนั่งเรือข้ามฟากไป
(เรือข้ามฟากเกาะสแตเทน)
ผมขึ้นจากเรือที่ฝั่งแมนแฮตทัน
แล้วผมก็เดินไปทางสถานีรถไฟ
พอผมเดินออกมาจากเรือได้ไม่กี่ก้าว
ผมก็ได้ยินเสียงระเบิดหลายลูก
(8:46 น.)
เสียงมันแบบ…
แล้วผมก็พูดว่า "เสียงอะไรกันวะ"
แต่ผมก็เดินต่อไป
ผมขึ้นรถไฟใต้ดิน กำลังจะไปที่ศาล
ผมต้องไปถึงศาลเก้าโมง
(เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ - โรงพักเขต 13)
ผมตื่นที่หอพักตำรวจสืบสวนในเขต 13
ในกรมตำรวจ
บางครั้งเราก็ไม่ได้กลับบ้านหลายวัน
(ยินดีต้อนรับสู่โรงพักเขต 13)
ผมลงชื่อเข้างาน ผมจำได้ว่าข่าวช่องเอบีซีนิวส์เปิดอยู่
แล้วผมก็เห็นว่าหอคอยคู่ถูกเครื่องบินชน
เสียงเหมือนจรวดมิสไซล์ครับ ไม่ใช่เครื่องบิน
จากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสนั่น
ศูนย์กระจายกำลังโทรแจ้งผม บอกว่าเครื่องบินเซสนาลำเล็ก
เพิ่งพุ่งเข้าชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ผมมองเห็นจากทางหลวงฝั่งตะวันตกว่า
มันไม่ใช่เครื่องเซสนาลำเล็ก
มันเป็นเครื่องบินเจ็ตลำเบ้อเริ่ม
แม่เจ้า
ผมเข้าโหมดตำรวจเลย
ผมรู้ว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนั้น
มันจะเป็นอุบัติภัยหมู่
ผมเพิ่งไปส่งลูกชายสองคน ที่โรงเรียนรัฐบาล 116
แล้วตอนนั้นผมก็ได้ยินข่าวทางวิทยุ
เกิดหายนะครั้งใหญ่ในนิวยอร์กซิตีเช้าวันนี้
ในฐานะหัวหน้าหน่วยสืบสวนที่แมนแฮตทัน
อาจจะเป็นคนเดียว ในกรมตำรวจนิวยอร์กที่บ้านอยู่แมนแฮตทัน
ผมรู้ว่าผมจะต้องออกปฏิบัติการ
ผมก็เลยกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมน่าจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คน
ที่ใส่สูทไปที่เกิดเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
เพราะผมโดนทำโทษเมื่อเดือนพฤษภาคม
ผมไปที่เกิดเหตุฆาตกรรมสามศพโดยไม่ใส่สูท
(เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ - โรงพักเขต 19)
ผมอยู่เขต 19 หน่วยสายตรวจแมนแฮตทันเหนือ
คดีนี้มันใหญ่โตมากๆ
ดังนั้นก็จะมีการเคลื่อนพลทั่วนิวยอร์กซิตี
ไปที่เกิดเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในเขต 19 กับพีต พานุชชิโอ
ทางโรงพักให้เคลื่อนพลหน่วยแรก ด้วยกำลังหนึ่งต่อแปด
เจ้าหน้าที่แปดนาย จ่าหนึ่งนาย
เรากำลังมุ่งหน้าไปที่วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
โจแอนน์ ดาวด์ ไปกับตำรวจหน่วยแรกของโรงพักเขต 19
ที่ขึ้นรถแวนออกไป
ทุกคนนัดรวมพลกันที่แยกเชิร์ชตัดเวซีย์
ผมอยู่กับผู้หมวด ผมบอกว่า "เราขึ้นรถไปดีกว่า"
"เราจะไปที่นั่นกันเลย"
ผมอยู่บนรถไฟ
ผมลงที่ตึกเทศบาล ซึ่งคุณเห็นประจำใน "ลอว์แอนด์ออร์เดอร์"
แล้วตอนที่ผมเดินไปตามเสาที่เด่นเป็นสง่า
ทุกคนก็มองขึ้นไปบนฟ้า
ตาผมก็มองตามพวกเขาไป
แล้วผมก็เห็นรูใหญ่เบ้อเริ่มในตึกเหนือ
สองตึกนี้ใหญ่มาก
คนหลายหมื่นอยู่ในแต่ละตึกทุกวัน
ผมรู้จักคนบนตึกเยอะมาก
ผมรีบโทร 212-938-5029 ทันที
นั่นเป็นเบอร์ออฟฟิศน้าโจแอนน์
แล้วผมก็ได้ยินเสียงตู๊ด มันไม่ใช่เสียงสายไม่ว่างปกติ
มันเป็นเสียงตู๊ดแบบไม่มีสัญญาณ
ตอนนั้นเก้าโมง น้าน่าจะอยู่ที่ทำงาน
ผมคิดเลย "ซวยแล้ว"
เราต้องไปที่นั่น
ทันใดนั้น
เสียงแรกที่ผมได้ยิน ที่ผมนึกว่าเสียงสะท้อน
ผมก็ได้ยินอีก โดยไม่มีเสียงสะท้อน
เป็นเสียงระเบิดดังสนั่น
ผมรีบขึ้นไปที่ทางเท้า
มีเครื่องบินลำที่สองอีก
(9:03 น.)
เราอยู่บนชั้น 78 ของตึกใต้
เหตุผลเดียวที่ผมได้มานั่งตรงนี้ ก็เพราะเรายืนอยู่
อีกฝั่งของตึก ไม่ใช่ฝั่งที่เครื่องบินชน
ผมหมอบคว่ำหน้าลงไปกับพื้น ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทุกอย่างมืดไปหมด
มีเสียงคนร้องไห้ กรีดร้อง
ผู้หญิงๆ ข้างผมที่รู้จักกัน ผมดันตัวเธอนิดหน่อย
แล้วก็ถามว่า "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"
ไม่มีเสียงตอบรับ ผมเลยรู้ว่าเธอไปแล้ว
มีคนนอนตายอยู่ทั่วไปหมด
เป็นภาพที่น่าสยอง โกลาหลมาก ไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
หน่วยสืบฆาตกรรมพร้อมกับหน่วยอื่นๆ ทุกคน
เข้าร่วมการเคลื่อนพลฉุกเฉินไปยังพื้นที่นั้น
ผมกับคู่หูอีกสองคน เราขับรถ
เปิดไฟหวอ เปิดไซเรนจากโรงพักเขต 13
รู้ตัวอีกที เราก็เห็นควันพุ่งออกมาจากตึกใต้
แล้วเราก็รู้เลยว่ามีบางอย่างชนอีกตึกด้วย
- คุณพระช่วย - พระเจ้า
มีอีกลำ
พระเจ้าช่วย
คุณพระช่วย
ทุกคนมองหน้ากันในรถแล้วบอกว่า
"นี่มันไม่ใช่อุบัติเหตุแล้ว"
สิ่งแรกที่ผมคิดถึงคือภรรยา
เธอทำงานบริษัทที่ชื่อโซโลมอน สมิธ บาร์นีย์
ผมรู้ว่าเธออยู่ในเมือง
แล้วผมก็รู้ว่าเธอมีลูกค้ารายหลัก
ที่อยู่ในตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ฝั่งหนึ่งด้วย
ผมรู้ว่าเธอมักจะอยู่ที่นั่นบ่อยๆ
ผมก็เลยมัวแต่คิดเรื่องนั้น
ผมมีโทรศัพท์มือถือ เป็นโทรศัพท์ฝาพับเก่าๆ
น่าจะสตาร์แทคหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ
ผมจำได้ว่าพยายามโทรเข้าเบอร์ที่ทำงานเธอ
พยายามโทรเข้ามือถือเธอ แต่ก็ติดต่อไม่ได้
มันเงียบไปหมดเลย
ไม่มีสัญญาณ ไม่มีอะไรเลย
ในเมืองวุ่นวายแตกตื่น
ผู้คนทิ้งรถไว้กลางทางแยก
ช่างรถเถอะ หนีเร็ว
ตอนนี้เราพยายามไปให้ถึงที่ที่ต้องไป
ซึ่งก็คือแยกเชิร์ชตัดเวซีย์
แล้วเราก็ไปถึงกลางเมเดนเลน
แล้วรถก็ติด ไปต่อไม่ได้
เราลงจากรถแวนออกมา
แล้วเราก็เริ่มวิ่งไปทางเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ตอนใกล้ถึงหอคอย เราก็มองขึ้นไป
มีคนห้อยลงมาจากคาน
ควันดำก็พวยพุ่งออกมา
มีคนส่งข้อความออกมา
"ช่วยด้วย ฉันอยู่บนชั้นนี้ ชั้นนั้น"
มัน…
เราจะแบบว่า…
มันเหลือเชื่อจริงๆ
แล้วจ่าของเราก็บอกว่า "ไปเถอะ เราไปกันต่อ"
"เราต้องไปให้ถึงที่ที่ต้องไป"
"ทางนั้นจะบอกเองว่าเราต้องทำอะไรบ้าง"
ไฟที่ลุกไหม้บนชั้น 78 มันเหลือเชื่อ
เราได้ยินเสียงของแตกร้าว แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ไฟก็ยิ่งลุกลามหนักขึ้นเรื่อยๆ
มีบางอย่างจากบนเพดานตกลงมาข้างหัวผม
แล้วเราก็แบบว่า
"นี่มันล้อเล่นแน่ๆ ผมต้องรีบหนีแล้ว"
ผมคิดว่า "ผมอยู่บนชั้น 78 ของตึกที่เกิดไฟไหม้
แล้วผมก็ไม่รู้จะหนีออกไปยังไง"
สัญชาตญาณของเราคือช่วยคนที่วิ่งมาหาเรา
ฉันเลยอยากไปช่วย
แต่จ่าก็จับท้ายทอยรั้งฉันไว้
ดึงฉันกลับมา
แล้วก็มีคนโดด…
ลงมาถึงพื้นตรงหน้าฉันเลย
ทำให้คนข้างหน้าฉันตายด้วย
มันสยองเลย
เป็นภาพที่สยองมาก
เราทำอะไรไม่ได้เลย
ภาพมันไม่ได้ร้ายแรงเท่าเสียงนะ
ขอโทษค่ะ
เวลาศพตกลงมา
จากที่สูงขนาดนั้น
เสียงมันเหมือนกระจกแตก
ศพเละไปหมด
ผมอยู่หน่วยสืบฆาตกรรมนิวยอร์กซิตี ผมเห็นคนตายมาแล้ว
ที่เกิดเหตุฆาตกรรมสยอง
ความรุนแรง เรื่องพวกนั้น
สิ่งหนึ่งที่สะเทือนใจที่สุดที่ผมจำไม่ลืม ลบไม่ออก
คือการที่คนน่าสงสารเหล่านั้น ยอมกระโดดลงมาตาย
ดีกว่าโดนเผาทั้งเป็น
มันก็ไม่ใช่จะเลือกได้หรอก
(อาคารใต้ บริเวณที่ชน ชั้น 77-85)
ตอนอยู่บนชั้น 78
(เอ็ดเวิร์ด นิโคลส์ ชั้น 78)
ผมคิดกับตัวเอง
"ผมมีลูกชายสองคนที่ต้องการผม แต่ผมไม่รู้จะหนีออกไปยังไง"
เศษซากมันเยอะเกินไป แล้วเราก็รู้สึกถึงความร้อนได้แรงมาก
ผมวิ่งไปเจอผู้หญิงสองคน แล้วผู้ชายอีกสองคนก็มาหา
เราเจอบันไดที่ว่างอยู่
เราลงไปถึงประมาณชั้น 75
แล้วก็มีนักผจญเพลิงนิวยอร์กซิตีสองนาย ที่กำลังขึ้นบันไดมา
ทั้งสองคนสะพายถังขนาดใหญ่ พวกเขามีอุปกรณ์ทุกอย่างเต็มตัว
เราบอกว่า "คุณต้องขึ้นไปชั้น 78 เพราะบนนั้นหนักมาก"
ผมจำได้ว่าพวกเขาพูดกับเรา
"ไม่ต้องห่วงเรา คุณห่วงตัวเองก่อนเถอะ"
"หนีออกไปก่อน เราจะจัดการเรื่องชั้น 78 เอง"
จริงๆ มันทำให้ผมมองเห็น ถึงวิธีคิดของผู้คนเลยนะ
กับวิธีที่หน่วยปฏิบัติการฉุกเฉิน ตอบโต้กับสถานการณ์แบบนั้น
ไปเลย
ตำรวจเขตแมนแฮตทันตอนล่าง เข้าไปในตึกแล้ว เพื่อช่วยคนออกมา
ส่วนตำรวจเขตแมนแฮตทันตอนบน อยู่กับเราทั้งหมด
เราเคลื่อนพลไปที่พาร์กเพลส
ถัดจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ไปอีกประมาณครึ่งช่วงตึก
แล้วหัวหน้าก็เริ่มมอบหมาย สี่คนต่อหนึ่งชั้นในการช่วยอพยพ
ตอนลงมา เราก็เจอเศษซาก
ซึ่งเราข้ามกองเศษหินลงมาจนถึงชั้น 40
แล้วก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ในลิฟต์ บอกว่า
"เข้ามานี่ ผมจะพาคุณออกไป"
เราลงมาถึงชั้นหนึ่ง
ชั้นหนึ่งมีแต่ฝุ่นผงฟุ้งไปทั่ว
มันน่าตกใจมาก เราแทบมองไม่เห็นข้างหน้าเลย
เราเดินออกจากประตูไป
ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
คำที่บรรยายได้ดีที่สุดคือ "โกลาหล"
ในแง่การคัดแยกผู้บาดเจ็บ ผมว่าผมคงจะอาการหนักไม่แพ้คนอื่น
เจ้าหน้าที่ก็เลยมารับตัวผมไป
ผมไม่รู้จักเธอ ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยสักอย่าง
ผมรู้แค่ว่ามีคนกำลังช่วยผมอยู่
แล้วก็มีคนมาถ่ายรูปผม
เจ้าหน้าที่ตำรวจพาผมไปนั่งที่ทางเท้า
แล้วตอนนั้นผมก็ถูกรับตัวขึ้นรถพยาบาลไป
(มอยรา สมิธ)
แล้วเธอก็กลับเข้าไปในตึก
(โรเจอร์ พาร์ริโน)
ผมขับรถไปที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
(โรเจอร์ พาร์ริโน)
ตอนแรกที่ผมไปถึงที่เกิดเหตุ
มีเครื่องยนต์ของเครื่องบินอยู่กลางถนน
ผมคิดว่าจะลองดูเลขรหัสเครื่อง
เพื่อช่วยระบุลำเครื่องบิน
บอกตรงๆ ว่าเพราะความเครียด
ผมเข้าโหมดตำรวจสืบสวน ทั้งที่ผมควรจะเข้าโหมดหัวหน้า
ผมต้องตั้งสติเพื่อให้พ้นจากสถานการณ์นั้น
แล้วผมก็เดินไปที่กองบัญชาการชั่วคราว
ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตึกใต้
เพื่อไปโทรหาศูนย์บัญชาการใหญ่
ผมเกือบถึงเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์แล้ว
ผมยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว แล้วก็คิดว่า "ผมต้องทำยังไง"
เราไม่เคยฝึกรับมือเรื่องนี้ในโรงเรียนตำรวจ
โรงเรียนไม่เคยสอนเรื่องนี้
ผมอายุ 27 ปี
หรือ 28 สักเลขนี่แหละ
ตอนนั้นผมยังถือว่าเป็นเด็กอยู่เลย
ผมต้องทำยังไง ผมก็คิด "ทำยังไง…"
"ผมจะขึ้นไปช่วยน้าออกมายังไงเนี่ย"
ตั้งแต่เด็กๆ โจแอนน์อยู่ข้างผมเสมอ
น้าภูมิใจกับอาชีพของผม
น้าไปร่วมพิธีจบของผมที่โรงเรียนตำรวจด้วย
ตอนผมซื้อบ้านหลังแรก น้าก็ให้ยืมเงิน 3,000 เหรียญ
ผมพึ่งพาน้าได้เสมอ
ตอนนี้ผมจะช่วยน้าได้ยังไง
ผมต้องการคำชี้แนะ
สุดท้าย ผมก็เจอผู้หมวดของผมตอนนั้น
(ไบรอัน แมคคลาวด์)
เราเดินไปทางใต้ เราอยู่ที่หน้าตึกเวไรซัน
ผมได้ยินเสียงสั่น
โทรศัพท์มือถือใช้ไม่ได้
ผมคุยโทรศัพท์ที่ทำงานอยู่
โทรศัพท์เริ่มสั่น แล้วก็เลื่อนไปตามโต๊ะ
ผมคิดว่าเป็นเพราะรถไฟใต้ดิน
ฉันรู้สึกได้ว่าแผ่นดินขยับ
การสั่นแรงขึ้น
เรานึกว่ามีการระเบิด มันดังขนาดนั้นเลย
แต่มันต่อเนื่อง เป็นเสียงดังที่ต่อเนื่อง
เสียงเป็นแบบ…
ทุกอย่างที่ผมเห็นตั้งแต่ชั้น 30 ลงมาก็…
พระเจ้า
(9:59 น.)
- หมอบลง - หนีไปทางนั้น
ถัดจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ไปสองช่วงตึก
ผมเห็นแต่ควันขาวพวยพุ่งออกมา จากจุดที่ตึกใต้ตั้งอยู่
พระเจ้าช่วย
ควันมันมาทางผมกับคู่หูพอดี
มาเร็วมากๆ
เราสองคนมองหน้ากัน ตามสัญชาตญาณ แล้วก็เริ่ม…
หนีแบบที่เรียกว่า "ใส่เกียร์หมา"
เรารีบวิ่งหนีไปที่ปลอดภัยในห้างซิมส์
ตอนนั้น ผู้หมวดของผมบอกว่า
"รีบวิ่งเลย"
รีบหนีไปเร็ว
- ไปเลยๆ - เร็วเข้า
แล้วตำรวจทุกนายที่อยู่กับฉัน
ที่เรียงแถวเข้าช่วยอพยพ
ก็วิ่งมาหาฉันเหมือนฝูงกระทิง
แล้วฉันก็ล้มหน้าคว่ำลงที่ทางเท้า
แล้วทุกคนก็วิ่งเหยียบฉัน
ฉันว่าเราก็โทษพวกเขาไม่ได้หรอก
ถึงฉันจะโมโหก็เถอะ
ฉันได้ยินเสียงเข่ากับหลังฉันดังป๊อก
แล้วมันก็ปวดขึ้นมาทันทีเลย
ฉันถูกตรึงอยู่กับทางเท้าเลยจริงๆ
ฉันขยับไม่ได้
ตำรวจสองนายจากเขต 23
ที่ฉันไม่เคยได้รู้ชื่อ
พวกเขาก็โดนแบบเดียวกัน
พวกเขาถาม "คุณเดินไหวไหม" ฉันก็บอก "ฉันวิ่งไหว ไปกันเถอะ"
มาเร็ว
เราพยายามวิ่งหนีเศษซากที่ลอยฟุ้งมา แต่ก็ไม่ทัน
เราก็เลยหลบเข้าบรอดเวย์
แล้วก็คุกเข่าลง พยายามกำบังตัวเองให้ดีที่สุด
เราพยายามเข้าตึกเซเวนเวิลด์เทรด
ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือติดกับตัวอาคารหอคอยคู่
ที่นั่นดูเหมือนที่หลบภัย ที่ปลอดภัยที่สุดที่เราจะหาได้
ประตูมันล็อก
ผมกำลังจะชักปืนขึ้นมายิงกระจกแล้ว
ผมไม่อยากติดอยู่บนถนน
มีคนเปิดประตูออกมาจากข้างใน แล้วก็ตะโกนบอก
"เข้ามานี่ๆ"
เราวิ่งเข้าไป
เราอยู่ในห้องโถงกระจก สูงสองสามชั้น
กระจกแตกอยู่ในตึก ตรงล็อบบี้ฝั่งหน้า
แล้วที่นั่นก็เต็มไปด้วยฝุ่นผงอย่างรวดเร็ว
นั่นคือช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุด ในชีวิตผมอย่างแท้จริง
ผมเจอสถานการณ์คับขัน ในชีวิตการทำงานมาสองสามครั้งแล้วนะ
แต่อยู่ดีๆ เราก็ตระหนักได้ว่า
"ผมตายตรงนี้แน่"
มันรู้สึกเหมือนบางอย่างช้าลง ขณะที่บางอย่างกลับเร็วขึ้น
มันน่าทึ่งนะ การประมวลผลของสมอง
ผมไม่ใช่คนที่เคร่งศาสนาอะไรนัก
แต่ถ้าเราคิดว่าเราจะตาย เราก็ควรรีบสั่งเสียโดยเร็วที่สุด
ตรงนั้นแหละที่ผมแบบว่า…
ผมบอกว่า "พระเจ้า…"
ตอนนั้นผมเลิกเหล้ามา 14 ปีแล้ว
(วันโพลิซพลาซา)
ความคิดที่เข้ามาในหัวก็คือ
"รู้ไหม พระผู้เป็นเจ้า ลูกขอบคุณสำหรับ 14 ปีที่ผ่านมา"
"ฝากดูแลครอบครัวลูกด้วย"
แล้วผมก็แบบ "จบแล้ว เราต้องทนจนมันจบ"
(พีต พานุชชิโอ - โรเจอร์ พาร์ริโน)
ตึกที่ผมอยู่เริ่มฟุ้งไปด้วยสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นควัน
แล้วผมก็จำได้
ตั้งแต่เด็กๆ สมัยเรียนประถม ว่าเวลาเจอควัน
เราต้องก้มลงไปแล้วคลาน
แต่ว่าควันรอบนี้มันหนา
อยู่ที่ด้านล่าง แล้วจางที่ด้านบน
มันทำให้ผมสับสนมากๆ และสงสัยทุกอย่างที่เคยเรียนมา
จากซิสเตอร์อลิซาเบธ ที่โรงเรียนอาวเวอร์เลดี้ออฟสโนว์สเมื่อปี 1968
มันถล่มแล้ว ทั้งตึกเลย
หายไปแล้ว
แม่เจ้า
ในตึกเซเวนเวิลด์เทรด
เราไม่โดนอะไรปลิวมาใส่ ไม่มีเศษหินก้อนใหญ่
เรายังไม่ตาย
ไปทำงานซะ ทำตัวให้มีประโยชน์
เราแทบมองไม่เห็นด้านในตึกเลย
ผมพกไฟฉายห่วยๆ อันเล็กๆ ไว้
แล้วผมก็ได้ยินเสียงคน ตะโกนมาจากบนบันไดเลื่อน
ผมก็เลยขึ้นไปบนนั้น
ผมเป็นตำรวจในเครื่องแบบคนเดียวในนั้น
คนนี้เป็นคนของตึก…
ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่อัคคีภัยหรือรปภ.
เขาบอกว่า "ขอบคุณพระเจ้า ตำรวจมาแล้ว"
ผมก็แบบ…
"ใช่ ทหารม้ามาถึงแล้ว แต่มีแค่ผม คงช่วยได้ไม่เยอะ"
ตึกใต้ถล่มแล้ว
เราต้องกลับไปรวมกลุ่มตั้งหลัก
เราเริ่มเดินไปทางตึกเหนือ
ผมเห็นนักผจญเพลิง
พวกเขาเอาน้ำล้างตา
พวกเขาร้องไห้
มีพลเรือนทั่วไปที่หลบหนีออกจากตึกมาได้
มีผู้ชายคนหนึ่ง ผมจำได้ ผมไปรับเขา แล้วก็กอดเขาแน่น
เป็นผู้ชายโตแล้ว แก่กว่าผมเยอะ น่าจะอายุ 40 กว่าแล้ว
เขาก็ร้องไห้ แล้ว…
เหมือนคนอื่นเลย ช็อก
ผมก็ช็อก
ผมบอกว่า "ทุกอย่างจะเรียบร้อย"
ฝุ่นเริ่มจางลง
เราไปที่จุดที่ตอนนี้เรียกว่า "กราวด์ซีโร่"
เพื่อช่วยเร่งดำเนินการอพยพทุกรูปแบบ
ตอนเราไปถึงที่นั่น ตึกมันไม่อยู่แล้ว
เหลือแต่เศษซากของตึก อยู่กลางแยกเชิร์ชตัดเวซีย์
ตึกใต้ แม้จะถูกชนทีหลัง
แต่ถล่มลงมาก่อน เพราะถูกชนที่ชั้นต่ำกว่า
ทำให้โครงสร้างอาคาร เสียความแข็งแรงมากกว่า
(วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี 1993)
หลังเหตุระเบิดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เมื่อปี 93
เราก็เข้ารับการซ้อมอบรมว่า เครื่องบินไม่สามารถชนตึกถล่มได้
ด้วยแรงชนเพียงอย่างเดียว
แต่ตอนนี้ผมพร้อมจะเปลี่ยนความคิดแล้ว`
รีบหนีจากแถวนั้นเลยค่ะ ตึกที่สองกำลังจะถล่มแล้ว
- เขาบอกไหมว่า… - ใช่ค่ะ มันจะถล่มแล้ว
เราพาตำรวจกลุ่มหนึ่งมายืนเรียงแถวกัน
เพื่อกันให้ทุกคนออกห่างจากตัวตึก
เพราะผมเห็นชัดเลยว่าตึกที่สองกำลังจะถล่มแล้ว
- รีบหนีไปเร็ว - เราก็หนีอยู่
ผมเห็นรถพยาบาลหลายคัน ผมก็ถามว่า "นี่ คุณทำอะไรน่ะ"
เขาบอกว่า "เราจะกลับเข้าไปในตึก"
ผมก็บอก "คุณบ้าไปแล้ว"
เขาบอกว่า "เปล่า เราต้องช่วยคนในนั้นออกมา"
ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนปอดแหก
ที่ผมกำลังจะเดินหนีไป
ผมเลยคิดว่า "โอเค ช่างมัน"
"ถ้าเขาไป ผมจะไม่ยอมให้นักดับเพลิง มาทำผมขายหน้า ผมจะอยู่ต่อ"
ไปเร็ว เร็วเข้า
ตึกเหนือมีเสาอากาศบนดาดฟ้า แล้วมันก็เริ่มเอียง
เราเริ่มได้ยินเสียง
ผมรู้ว่าผมได้ยิน
มันเป็นเสียงเอี๊ยดๆ
เราอยู่ห่างไปสองช่วงตึก
เราได้ยินเสียงสั่น
แล้วตอนนั้นผมเริ่มเห็นหอคอยเอนลงมา
(10:28 น.)
ตึกจะถล่มแล้ว
หนีไปให้พ้นเลย
ตอนตึกกำลังจะถล่ม ผมจำได้ว่าเห็นลูกชายสองคน
คอยร้องเรียกผม
ให้รีบวิ่งให้เร็วที่สุด
แล้วก็บอกให้หมอบลง
มาทางนี้
แล้วผมก็ไปซ่อนอยู่ข้างขอบถนน
ตัวอ้วนๆ 113 กิโลเนี่ยแหละ
เข้าไปซ่อนในช่องทางเท้า กว้างแค่ 15 เซนติเมตร เพื่อเอาชีวิตรอด
ผมจำตอนฝึกทหารได้ ผมหันเท้าไปทางระเบิด
ลมมันแรงเหมือนเฮอริเคน
ผมมองไปทางขวา มีรถกระบะตะแคงอยู่
แล้วทุกอย่างก็มืดลง
ผมมองไม่เห็น
ทุกอย่างเงียบสุดๆ ไปเลย
ผมสงสัยว่าผมตายหรือยัง
ผมไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย
แล้วทันใดนั้น ผมก็หายใจไม่ออก
ผมต้องใช้มือยัดเข้าไปในปาก
ดึงก้อนปูนออกมา
แล้วผมก็ไอ ผมคุกเข่าอยู่
มีผู้หญิงมารับตัวผม
เธอพาผมไปที่หัวฉีดน้ำดับเพลิง ไปล้างตา
เธอให้น้ำกับผม
ผมยังจำหน้าเธอได้อยู่เลย
บอกตรงๆ นั่นเป็นช่วงเวลา ที่น่าดีใจช่วงหนึ่งของวันนั้น
มีคนเข้ามาช่วยตอนที่ผมกำลังลำบาก
ผมมีความหวังว่าโจแอนน์จะหนีออกมาได้
ผมมีความหวังว่า คนที่น้าทำงานด้วยจะหนีออกมาได้
ผมมีความหวังว่าคนส่วนใหญ่จะหนีออกมาได้
ในสภาพช็อกแบบนั้น
เราไม่มีทางเข้าใจ ความร้ายแรงของสิ่งที่เราเห็น
(ซิมส์โคลธธิง)
เราอยู่ในห้างซิมส์
คนที่ชอปปิ้งอยู่ในนั้นทำสีหน้าแตกตื่น
"เราต้องไปช่วยคนออกมา เราต้องทำอะไรสักอย่าง"
ผมไม่รู้ว่าในควันมีอะไร ผมรู้สึกแสบตามากๆ
เราก็เลยเอาผ้าเช็ดหน้าพับที่อยู่บนชั้นวางโชว์
เอามาชุบน้ำ แล้วก็แจกให้คนอื่น
ทุกคน ทั้งพนักงานกับคนในห้าง
ถูกสั่งให้ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดหน้าไว้
แล้วก็พยายามอย่าหายใจเอาควันนั่นเข้าไป
เราพาทุกคนเดินเรียงแถวเดียว ไปทางใต้ ไปทางน่านน้ำ
โอเค เพิ่งสตาร์ตเลย มาเลย
มีเรือข้ามฟากเตรียมไว้ มีคนที่เอาเรือส่วนตัวมา
พวกเขาช่วยพาคนออกจากแมนแฮตทัน
ผมกับคู่หูไม่มีความคิดที่จะหนี
เราคิดว่า "เราจะทำยังไงต่อดี"
ผมอดคิดถึงภรรยาขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
ว่าเธอปลอดภัยไหม
ผมตัดสินใจใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อเธออีกครั้ง
แต่ก็ยังติดต่อไม่ได้
ผมติดต่อใครไม่ได้เลย มันไม่มีสัญญาณ
ผมโทรไม่ติดเลย
ไม่มีช่องทางติดต่อสื่อสาร
ตึกหนึ่งมีเสาอากาศ ที่คุมการส่งสัญญาณเกือบทั้งหมด
โทรศัพท์มือถือ ทีวี วิทยุเกือบทั้งหมด
เราก็เลยติดต่อกับหน่วยงานอื่นๆ ไม่ได้เลย
เราติดต่อกับกรมตำรวจแบบจุดต่อจุดได้
เราก็เลยได้ยินวิทยุจากกันและกัน
กองบัญชาการอยู่ทางเหนือของถนนเวซีย์
รับทราบ
แต่นอกจากนั้นไม่มีเลย
แล้วมันก็เงียบมากๆ
เราได้ยินแต่เสียงสัญญาณเตือนของนักผจญเพลิง
จากออกซิเจน ที่พวกเขาสะพายอยู่ข้างหลัง มันดังขึ้น
มันเบามากเลยนะ แต่ก็หนวกหู
ในหุบเขาที่เป็นพื้นที่เขตนั้นของแมนแฮตทัน
สิ่งหนึ่งที่ผมได้เผชิญในวันนั้น
พอมองย้อนอดีตกลับไป ก็คือความเหงา
การต้องแยกจากคนที่ทำงานด้วยกัน
สำหรับตำรวจ มันแย่นะ
ในภาพเหตุการณ์หายนะขนาดนั้น
มันกลายเป็น…
ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาจนแทบจะล้น เพราะเราถูกตัดขาดจากกัน
ผมบอกว่า "ผมขอไปดูก่อนว่าผมต้องไปกับใคร"
(ร้านอาหาร โอฮาราผับ)
ผมเดินผ่านบาร์แห่งหนึ่ง
แล้วมันก็แปลกนะ
ผมเกิดความคิดขึ้นมาในหัว
คงไม่มีใครว่าอะไรหรอก ถ้าเราเดินไปหลังบาร์
แล้วหยิบจอห์นนี่ วอล์กเกอร์ มารินให้ตัวเองสักช็อต
ยิ่งผมเป็นโรคพิษสุราเรื้อรัง
มันเลยมีเสียงในหัวบอกว่า
"แวะจิบนิดหน่อยไม่เสียหายหรอก"
นี่คือเสียงที่คุยกันในหัวผมที่เป็นบ้า
แล้วผมก็แบบ…
"ไม่ใช่วันนี้ ผมมีงานต้องทำ"
แล้ว…
ปัจจุบันผมก็ยังไม่กลับไปดื่มนะ เลิกได้จะครบ 38 ปีแล้ว
ผมเป็นหัวหน้าระดับหนึ่งดาว ของหน่วยสืบสวนเขตบรองซ์
เรารีบเข้าไปในเมือง
เราไปถึงแยกทรินิตี้ตัดลิเบอร์ตี้
แล้วตึกเหนือก็ถล่มลงมา
ตรงแยกทรินิตี้ตัดลิเบอร์ตี้ ผมสังเกตเห็นว่ามีร้านเบอร์เกอร์คิงที่หัวมุม
ผมก็เลยฉวยโอกาส
ใช้ร้านเบอร์เกอร์คิงเป็นกองบัญชาการชั่วคราว
(เบอร์เกอร์คิง)
ผมเริ่มมอบหมายงานให้ลูกน้อง
แล้วเราก็ออกปฏิบัติการตลอดวัน
ตำรวจแห่กันเข้ามาในตัวเมือง ทั้งจากบรุกลิน จากแมนแฮตทันตอนบน
นั่นเป็นครั้งเดียวในชีวิตการทำงาน ที่ผมไม่อยากไปทำงานเลย
ผมอยากกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว
นั่นคือสิ่งสำคัญสำหรับผม แต่น่าเสียดายที่ผมต้องเลื่อนออกไปก่อน
แล้วรีบมุ่งหน้าจากควีนส์ไปแมนแฮตทัน
ฉันกำลังออกมาจากเดอะบรองซ์
วันนั้นรถฉันเสีย
แล้วมันก็วุ่นวายมาก เพราะทุกอย่างปิดหมด
รถไฟก็หยุดวิ่ง
ทุกคนเดินกลับจากแมนแฮตทัน
ฉันพยายามโบกรถเข้าเมือง แต่หารถไม่ได้เลย
ฉันก็เลยขึ้นรถเมล์ จากเล็กซิงตันอะเวนิว มันแออัดมาก
ฉันจำได้ว่าลงที่ถนนสาย 21 แล้วเดินไปที่โรงพัก
คนรู้จักของฉันหลายคนหายตัวไป
ไม่มีใครรู้เลยว่าใครอยู่ไหนบ้าง
กรมตำรวจนิวยอร์กเริ่มติดตามผู้สูญหาย
ทั้งพลเรือน เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉิน
พวกเราหลายคนก็อยู่ในรายชื่อคนที่สูญหาย
ทุกหน่วย อย่าเพิ่งใช้วิทยุ มีหญิงบาดเจ็บ
เจ้าหน้าที่บาดเจ็บ สแตนด์บาย
เราฟังเสียงคนที่ติดอยู่ในตึก
เจ้าหน้าที่หญิง คุณอยู่ที่ไหน ตำแหน่งสุดท้ายของคุณอยู่ที่ไหน
ฉันคลานเข้าออกจากซอก เพื่อไปหาเสียงใครก็ตามที่เรียก
จนรองเท้าฉันไหม้ แขนฉันก็ไหม้
มีความกังวลว่า
"เราจะจัดการคนหาย จำนวนมากขนาดนี้ได้ยังไง"
"เราจะยืนยันได้ยังไงว่าพวกเขาสูญหาย"
"เราจะรู้ได้ยังไงว่าพวกเขายังอยู่ในตึก"
(โรงพักเขต 13)
ฉันออกจากโรงพักเขต 13
แล้วก็มุ่งหน้าไปทางใต้ ไปพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ฉันออกไปตามหาเพื่อนบ้าน บิล แมคกินน์
ไปดูว่าเขาปลอดภัยไหม
ก่อนออกจากอะพาร์ตเมนต์วันนั้น
ภรรยาของบิลมาเคาะประตูห้องฉัน
เธอบอกว่าบิลไปทำงาน
เธอโทรหาเขา แต่ติดต่อเขาไม่ได้
ฉันก็บอกว่า "เดี๋ยวเข้าเมืองแล้ว จะลองไปตามหาเขาให้"
เราตามหาอยู่พักหนึ่ง
ฉันคอยถามทุกคนว่า "มีใครเห็นบิล แมคกินน์บ้างไหม"
"เขาทำงานสถานีดับเพลิง ที่แยกถนนสายสิบตัดกรีนนิช"
"มีใครเห็นหน่วยของเขาบ้างไหม"
พอถึงจุดหนึ่ง ฉันก็ไปถามนักผจญเพลิงคนหนึ่ง เขาบอก…
ว่า "หน่วยนั้นตายแล้ว"
ฉันรู้สึกแย่มาก
คอร์ดีเลีย ลูกสาวเขาเพิ่งจะประมาณหกขวบ
เช้าวันนั้นเธอก็มาบ้านฉัน
เธอมาเล่นกับลูกชายฉัน ถึงจุดหนึ่งเธอก็พูดว่า
"ตายแล้ว ฟันหนูหลุด" ฟันเธอหลุดเป็นซี่แรก
เธอบอกว่า "หนูรอพ่อกลับบ้านไม่ไหวแล้ว จะได้ให้พ่อดู"
พอรู้ว่าเธออยากจะให้พ่อดู
และรู้ว่าพ่อน่าจะไม่ได้กลับบ้านแล้ว
ฉันรู้สึกเศร้ามากจริงๆ
เราไปถึงริมถนนเอฟดีอาร์ไดรฟ์ ใกล้สะพานแมนแฮตทันจนได้
ผมจำได้ว่ามีคนตะโกนบอก "กลับมา"
"มีรถแวนบนสะพาน คนร้ายจะระเบิดสะพานแมนแฮตทัน"
ทุกคนแตกตื่นกันหมด
ทั้งตัวผมเอง คู่หูอีกสองคน กับประชาชนอีกเพียบ
ผมคิดกับตัวเองนะ "นี่เราวิ่งกันไปเพื่ออะไร"
หน่วยกู้ระเบิดขึ้นไป แต่ก็ไม่มีระเบิด
รถแวนไม่ได้มีอะไรผิดปกติ
มันแค่ถูกจอดทิ้งไว้
แต่ตอนแรก มันก็เชื่อได้
เพราะผมก็คิดกับตัวเองอยู่ตลอด "จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"
เราแตกตื่น
มีข่าวลือแพร่ไปทั่ว
มีข่าวลือประมาณว่าเครื่องบินหายแปดลำ
ที่ยังติดตามไม่เจอ
มีข่าวลือ แต่บางเรื่องก็ไม่ใช่ข่าวลือ
เราทราบข่าวเรื่องเพนตากอนถูกโจมตี
เราทราบข่าวเรื่องเครื่องบินตก ในแชงก์สวิลล์ เพนซิลเวเนีย
เพราะการโจมตีที่เกิดขึ้นในหลายสถานที่
เราเลยไม่รู้ว่าผู้ก่อการร้ายวางแผนอะไรไว้
เราไม่รู้ว่าคนร้ายจะโจมตี ตึกเอ็มไพร์สเตทเป็นจุดต่อไปไหม
เราไม่รู้ว่ารถไฟใต้ดินจะถูกโจมตีไหม
เรารู้แค่ว่าวันนี้คือวันลงมือ แล้วก็เกิดเหตุขึ้นในหลายสถานที่
ระหว่างที่เราดำเนินการช่วยเหลือประชาชน
ผมก็ยังติดต่อภรรยาไม่ได้
ผมพยายามโทรหาเธออีกครั้ง
สุดท้ายเราก็ติดต่อคนที่เราจ้างมาเลี้ยงลูกได้
ผมก็ถามเธอว่าติดต่อภรรยาผมได้บ้างไหม แล้ว…
เธอบอกว่า "ได้แล้ว เธอกำลังมา เธออยู่นิวเจอร์ซีย์"
เธอปลอดภัยดี ก็…
ผมก็เลยมีสมาธิไปทำงานกู้ภัยมากขึ้น
หวังว่าจะช่วยคนที่ติดอยู่ในตึกพวกนั้นได้
ณ จุดนี้ ฉันกำลังช็อก
ฉันขาดน้ำ แล้วฉันก็เดินไปเดินมาคนเดียว
ฉันเดินไปที่ตึกวูลเวิร์ธ
แล้วฉันก็ได้เจอพีต พานุชชิโอ
จ่าของฉันจากเขต 19 ที่เคยเข้าเวรกลางคืนด้วยกัน
แล้วฉันก็คิด "เจอคนรู้จักแล้ว"
แล้วเขาก็บอกว่า "พระเจ้าช่วย โจแอนน์ เธอไปไหนมา"
(พีต พานุชชิโอ โจแอนน์ ดาวด์)
พอได้กลับมาเจอกับตำรวจ ในโรงพักเขต 19 ผมก็โล่งใจมากๆ
เธอยังไม่ตาย
จริงๆ เราอยู่ห่างกัน แค่ไม่เกินหนึ่งหรือสองช่วงตึกตลอดช่วงนั้น
ที่เกิดเหตุมันโกลาหลขนาดนั้นเลย
เขาบอกว่า "สภาพเธอดูไม่จืดเลย"
ฉันเลยตอบว่า "จ่าเองก็ไม่ได้ดูดีนักหรอก"
โจแอนน์เดินกะเผลกอย่างแรง
พอเห็นเข่าเธอ ผมก็คิดว่า
ถ้าเป็นผมคงลงไปนอนร้องไห้
แต่เธอแบบ…
"เรายังไหว ทำงานที่เราต้องทำเถอะ เดี๋ยวฉันค่อยไปโรงพยาบาลพร้อมคนอื่น"
หัวหน้าคนหนึ่งเข้ามา เขาบอกว่า
"เราต้องการกำลังคนลงถนน ตามทางไปเซเวนเวิลด์เทรด"
ตึกมันไฟลุกท่วมแล้ว
(17:20 น.)
สำหรับผม ตึกมันส่งเสียงร้องแห่งความตาย
เราวิ่งหนี
มีเมฆฝุ่นควันขนาดใหญ่ยักษ์
ที่พวยพุ่งไปตามถนนบรอดเวย์
แล้วเราก็คิดว่า "เมื่อไหร่วันนี้มันจะจบ"
พอฉันกลับมาถึงบ้าน
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันถึงบ้านแล้ว
ลูกสาวฉันเข้ามากอดแน่น
แล้วพูดออกมาเลยว่า "หนูรู้ว่าแม่ปลอดภัย"
"หนูรู้ว่าแม่ปลอดภัย"
ฉันนั่งลงในอ่างอาบน้ำ
แล้วลูกสาววัยสิบขวบก็มาอาบน้ำให้
เธอบอกว่า "หนูมีแม่"
"หนูโชคดีจริงๆ ที่แม่ได้กลับบ้าน"
ผมกับภรรยาอ่อนไหวกันทั้งคู่ แล้วเราก็หอมลูกสาว
คืนนั้นลูกมานอนเตียงเดียวกับเรา
มันเป็นความรู้สึก เหมือนความกลัวหรืออะไรบางอย่าง
ที่ตอนนั้นมัน…
ที่ผมปลดทิ้งไปได้ตอนนั้น แค่เพราะได้กลับบ้าน
ได้อยู่บนเตียงกับครอบครัว
มันโล่งใจมากๆ
ผมนอนได้แค่ประมาณชั่วโมงเดียว
อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า หันออกจากบ้าน แล้วก็กลับไปทำงาน
หัวหน้าบอกให้กลับมาทำงานต่อตอนตีสี่
(วันที่ 12 กันยายน ปี 2001)
ระหว่างที่กรมตำรวจจัดกองกำลัง ทุกคนก็ได้รับคำสั่งอย่างเจาะจง
สายสืบทุกนายถูกเรียกตัวมาใช้งาน ให้ทำอะไรสักอย่าง
ที่เกี่ยวกับเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ผมไปทำงานที่กองซากตึก
(กองซากตึก: จุดถล่มเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (กราวด์ซีโร่))
ผ่านไปสองสามวัน ผู้บัญชาการของผมก็มาบอกเราว่า
"หน่วยสืบอาชญากรรมทุกคน กลับโรงพัก เปลี่ยนชุด
ไปใส่ชุดนอกเครื่องแบบ"
"นายต้องออกไปตามจับโจร"
ผมก็ส่ายหน้า ปฏิเสธเขา
ผมบอกว่า "ไม่เอา"
ผมร้องไห้ ผมโวยวายเลย
ผมบอกว่า "ผมต้องกลับเข้าไปในนั้น"
"เข้าใจไหม ผมจะไม่ออกไปจับโจร ผมไม่สน"
"ผมจะเข้าไป ผมจะไปตามหาโจแอนน์ ผมจะเข้าไปในนั้น"
แล้วผมก็ไปหาผู้บัญชาการ เขาบอกว่า
"นายกลับไปที่กองซากตึกเถอะ"
"จะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหนก็ตามใจ กี่วันก็ได้"
เขาบอกว่า "ติดต่อมาเรื่อยๆ คอยบอกว่านายปลอดภัยดีก็พอ"
(พื้นที่กู้ภัย เฉพาะผู้ได้รับอนุญาต)
ตอนเจ้าหน้าที่ตรวจคัดรายชื่อ "ผู้ที่ยังหาไม่พบ"
เราได้ทราบว่ามีพลเรือน 2,976 ราย
เจ้าหน้าที่ตำรวจท่าเรือ 37 นาย
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงนิวยอร์ก 343 นาย
และตำรวจนิวยอร์ก 23 นาย
ที่อยู่ในตึกและบริเวณโดยรอบได้เสียชีวิตแล้ว
โชคร้ายที่ผมก็รู้จักอยู่หลายคน
หนึ่งในนั้นคือมอยรา สมิธ
(มอยรา สมิธ)
ผมเพิ่งจะเจอเธอ หน้าโรงพักเขต 13 เมื่อเช้าวันนั้น
มันสะเทือนใจมาก เพราะเธอเป็นผู้หญิงจากละแวกบ้านเก่าผม
แล้วมอยราก็เป็นตำรวจหญิง คนเดียวที่เสียชีวิตในตึก
(เจ้าหน้าที่ตำรวจ มอยรา สมิธ)
เธอเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ที่อยู่โรงพักเขตเดียวกับฉัน
ฉันก็ตกใจ "อะไรนะ" เพราะฉันรู้จักมอยรา เธอมีลูกสาวตัวเล็กๆ
บางครั้ง ฉันก็เจอลูกสาวเธอในห้องล็อกเกอร์
ที่หอพักตำรวจ หอพักหญิง
เธอน่ารักมาก แก้มแดงเล็กๆ
มันทำใจยากมากๆ
(ไม่กี่นาทีก่อนเสียชีวิต)
เราเห็นรูปในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ตอนมอยราช่วยเหลือผู้รอดชีวิต
พาเขาออกมาจากตึก
ผมไม่ได้เห็นกรอบเวลา ช่วงที่ผมไปถึงโรงพยาบาล
กับตอนที่ผมกลับลงมา
แต่ผมเดาว่าน่าจะเป็นช่วงที่ตึกถล่ม
ผมว่าถ้าผมหนีออกมาช้ากว่านั้นอีกนิด ผมก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้
แล้วเจ้าหน้าที่สมิธ ผมก็ไม่รู้ว่ามีกี่คนแล้ว
ที่เธอช่วยออกมาจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ได้ ก่อนที่จะมาช่วยผม
เธอยึดมั่นกับหน้าที่ ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างแท้จริง
เธอกลับไปเผชิญอันตราย พยายามช่วยคนออกมาให้ได้เพิ่มอีก
พอเวลาผ่านไป ครอบครัวผม
ทุกคนก็ตระหนักได้ว่าโจแอนน์จะไม่กลับมาแล้ว
เรียกว่าหมดหวังแล้วก็ได้
เราเริ่มตระหนักได้ถึงความจริง
ครอบครัวก็เลยจองสถานจัดงานศพ
วันที่ครอบครัวจองสถานที่จัดงานศพ ผมกลับมาจากทำงาน
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง
"ไบรอัน น้าไมค์โทรมา"
ผมฟังเสียงเขาแล้วรู้เลย เขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่ แข็งแกร่ง
เขาเสียงสั่น
เขาบอกว่า "เออ"
เขาถาม "มีใครโทรหาแกหรือยัง"
ผมก็ตอบ "ไม่ ทำไมเหรอ"
เขาบอกว่า "เจอโจแอนน์แล้วนะ"
"พับผ่าสิ"
หาศพน้าพบแล้ว
และ…
ผมยังเจ็บปวดจนวันนี้
ครั้งนี้อย่างน้อย…
ก็ได้รู้
ได้รู้แน่ชัด
น่าเสียดายที่สำหรับหลายๆ คน พวกเขาหาใครไม่พบเลย
แล้วก็อาจไม่มีวันหาพบด้วย
เรายังโชคดี ถ้าคุณจะพูดแบบนั้นนะ
ที่ได้รับข่าวนั้นตั้งแต่ไม่กี่สัปดาห์แรก
มาทางนี้ ตั้งแถวถังน้ำ ส่งกลับด้วย
การกู้ภัยครั้งสุดท้ายคือ 27 ชั่วโมงหลังตึกถล่ม
(บาร์บารา บุตเชอร์)
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครอีก
แล้วภารกิจกู้ภัย ก็เปลี่ยนเป็นภารกิจเก็บกู้ศพอย่างรวดเร็ว
ที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร เรายังดำเนินการพิสูจน์อัตลักษณ์ต่อไป
ติดป้าย ทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อส่งคนเหล่านี้กลับไปหาครอบครัว
ศูนย์ช่วยเหลือผู้สูญเสียเศร้ามาก
ผมจำได้ว่ามีครอบครัวหนึ่งมาถามผมทุกอย่าง
ระหว่างที่ผมทำเอกสาร เอาแปรงสีฟันหรือหวีผม
มาตรวจเพื่อเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ
มันบีบหัวใจมากๆ
ที่ได้เห็นความกลัวและความเศร้า บนใบหน้าของพวกเขา
พลเรือน 2,976 รายถูกฆ่าตายในเช้าวันนั้น
ยี่สิบห้าปีต่อมา เราพิสูจน์อัตลักษณ์ได้ 60 เปอร์เซ็นต์
ครอบครัว 40 เปอร์เซ็นต์ไม่มีอะไรให้ฝัง
เมื่อไม่มีคำตอบ เราก็เป็นบ้า
เรื่องหนึ่งจากเหตุการณ์ 11 กันยายน คือมันช่วยให้ฉันชินกับกลิ่นของความตาย
ตอนทำงานในห้องดับจิต ฉันเห็นคนตายมากมาย
ตอนแรก ฉันไม่ไหวเลย ฉันหายใจไม่ออก
แต่พอผ่านไปสักพัก ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรกับกลิ่นอีกแล้ว
เรามีรถบรรทุกเย็น 11 หรือ 12 คัน จอดเรียงกันอยู่ในลานจอด
มีกลุ่มผู้หญิงเข้ามา แล้วก็เอาดอกไม้มาด้วย
มีพวงมาลัยพวงใหญ่ มาไว้หน้ารถบรรทุกเพื่อรำลึกถึงคนข้างใน
เราเอาเต็นท์ขาวขนาดใหญ่ มากางคลุมพื้นที่บริเวณนั้นไว้
แล้วที่นั่นก็กลายเป็นอนุสรณ์สถาน
ประชาชนมาเขียนบนผนัง
ผู้คนเอารูปภาพมาแปะ
แล้วก็มีอยู่ภาพหนึ่ง
เห็นชัดเลยว่าเป็นฝีมือเด็กวาด
บนภาพเขียนว่า "แม่"
นั่นเป็นเครื่องเตือนใจ ว่าเรากำลังตามหาใครอยู่
(สูญหาย)
(เจอพ่อหนูหรือยัง)
ไม่กี่เดือนหลังเกิดเหตุ ก็พบศพเพื่อนบ้านฉัน บิล แมคกินน์
ภรรยาเขาบอกฉันว่า "เจ้าหน้าที่เก็บศพเขาได้เมื่อคืน"
วันนั้นฉันอยู่ที่ห้องดับจิต ฉันจำได้ว่ามีนักผจญเพลิงสองศพเข้ามา
ฉันไม่รู้ว่าเขาคือหนึ่งในศพที่เก็บกู้มาได้
ฉันมารู้ทีหลัง
สิ่งหนึ่งที่ฉันสังเกตประจำคือเวลาฝนตก
เขาจะถอดรองเท้า ไว้นอกห้องอะพาร์ตเมนต์เสมอ
มีรองเท้าของบิล รองเท้าของคอร์ดีเลีย รองเท้าของเลียม
เด็กๆ ถอดรองเท้าไว้นอกบ้านเสมอ
แล้ววันหนึ่ง หลังเกิดเหตุ 11 กันยายน ฉันกลับบ้าน ตอนนั้นฝนตก
ฉันเห็นรองเท้าของเลียมกับคอร์ดีเลีย แต่รองเท้าของบิลไม่อยู่
ฉันถึงรู้สึกได้
ฉันพูดว่า "ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจากไปแล้ว"
ทุกครั้งที่พบศพเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉิน ทุกอย่างจะหยุดลง
ศพจะถูกคลุมด้วยธงชาติอเมริกัน
เราทุกคนก็จะยืนทำความเคารพ
ขณะที่ศพนั้นถูกนำออกมาจากกราวด์ซีโร่
มัน…
ทำให้เราน้ำตาไหล
ความพยายามเก็บกู้ศพเต็มรูปแบบ หลังเกิดเหตุ 11 กันยายน ดำเนินอยู่เก้าเดือน
ผมเชื่อว่าน่าจะต่อเนื่องไปจนถึง เดือนพฤษภาคม ปี 2002
นั่นเป็นช่วงลำบากของผม
บางเวลาในที่ทำงาน ผมทำงานไม่ได้เลย
ผมร้องไห้ แล้วก็…
ขดตัวเหมือนทารกในท้อง
เพราะผมพยายามนึกถึงสิ่งที่ผมทำ กับอีกหลายๆ เรื่อง และ…
นั่นคือช่วงที่ผมรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ
นั่นคงเป็นตอนที่ผมเริ่มคิดจริงๆ สักที ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ไม่รู้สิ
ฆาตกรรมก็ยังเกิดขึ้นต่อไป ถูกไหม
คนยังตายนอกคดีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์อยู่เรื่อยๆ
เราก็ยังต้องใช้ทีมสืบสวนภาคสนาม เต็มรูปแบบต่อไป
งานก็ช่วยให้กิจวัตรประจำวัน กลับมาเป็นปกติได้เล็กน้อย แต่…
เราก็ไม่ได้ถูกปลดระวาง จากความพยายามเก็บกู้ศพ
(กราวด์ซีโร่)
ในการลาดตระเวนครั้งหนึ่ง มีคนจากหน่วยเรา
ถูกมอบหมายให้ไปที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร
บางครั้งเราก็ไปเก็บกู้ศพกันสองคน
ที่หลุมฝังกลบในเกาะสแตเทน
(หลุมฝังกลบเฟรชคิลส์)
เฟรชคิลส์เป็นกองขยะเก่า ในเกาะสแตเทนที่เลิกใช้งานไปแล้ว
เศษซากก็จะถูกขนมาเทที่นี่
หน้าที่ของสำนักงานตำรวจสืบสวน
ก็คือลงไปคุ้ยกองเศษซาก เพื่อพยายามเก็บกู้ชิ้นส่วนศพ
หรือสิ่งของของบุคคลต่างๆ
ตอนแรก เขาให้คราดเรามา แล้วบอกว่า "ไปขุดเลย"
"ถ้าเจอบัตรประจำตัว หรืออะไรที่คิดว่าเป็นกระดูก
ก็เอาใส่ถังพวกนี้ไว้"
ผมอาสาไปทำงานที่นั่น
มันเป็นงานที่น่าดีใจมากๆ เลยนะ
เพราะเราหวังว่าจะได้ให้ข้อมูลบางอย่าง
กับคนในบางครอบครัวได้ในอนาคต
ผ่านไปสักพัก หน่วยก็เริ่มฉลาด
เริ่มมีการสั่งชุดป้องกันสารเคมี
รองเท้า ถุงมือ หน้ากากให้ลงไปขุดเศษซาก
โชคร้ายที่ผมน่าจะเป็นมะเร็งจากที่นั่น
ผมตรวจเจอมะเร็งต่อมลูกหมาก
ผมโชคดีมากที่ตรวจเจอตั้งแต่ระยะเนิ่นๆ
คนส่วนใหญ่ที่เคยไปทำงานที่นั่น
เกิดอาการป่วยที่เกี่ยวข้อง กับเหตุการณ์ 11 กันยายน
เมื่อปี 2021 ผมได้รับข้อความ ในโทรศัพท์ว่าผมเป็นมะเร็ง
เป็นมะเร็งทางเดินปัสสาวะ หายากมาก
ผู้ชายเป็นมะเร็งนี้หนึ่งในสี่ล้านคน
ผมสงสารตัวเองอยู่ประมาณสิบนาทีได้
แล้วผมก็เปลี่ยนจากความรู้สึกตกเป็นเหยื่อนิดๆ
เป็นความรู้สึกว่า "ผมพร้อมแล้ว ลุยเลย"
"ลุยกันเลย กำจัดไอ้นี่ออกไปจากผม"
แล้วมันก็แค่นั้น
ผมเป็นมะเร็งผิวหนังที่หน้า
ตอนผมตรวจเจอ ผมก็กลัว
ณ วันนี้ มีคนตายจากอาการป่วย ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 11 กันยายน
มากกว่าที่ตายในวันเกิดเหตุจริงซะอีก
ซึ่งมันน่าตกใจสุดๆ เลย
ผมคิดว่าผู้ก่อการร้าย ตอนแรกก็อยากจะทำลายหอคอย
เพราะความเป็นสัญลักษณ์ของมัน
ผมคิดว่าคนร้ายได้ผลเกินคุ้ม
เพราะโศกนาฏกรรมยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
ตอนนี้จะ 25 ปีแล้ว
ฉันไปงานศพเพื่อนมาแล้วอย่างน้อย 50 คน
เพื่อนเลยนะ ไม่ใช่…
คนไม่รู้จัก
ยังมีคนมากกว่านั้น
(ทรีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์)
- แม่เจ้า มากันครบหน่วยเลย - เกิดอะไรขึ้นน่ะ
- ดีใจที่ได้เจอนะ สหาย - นายดูดีนะ
ขอบใจ นายก็เหมือนกัน
- เป็นไงบ้าง - โรเจอร์
พวกเราทุกคน…
ควรคุยกัน
ฉันกับพีตคุยกันทุกปี เราคุยเรื่องนี้กัน
ไง คนสวย
ย้อนนึกถึงความเจ็บปวด
- เป็นไงบ้าง - โอเคอยู่ค่ะ
ดีใจที่ได้เจอนะ คุณดูดีมากเลย
แล้วมันก็ช่วยได้
มันช่วยได้ จนวันที่มันไม่ช่วย
แล้วฉันก็ต้องไปหาจิตแพทย์
- ดูแมนแฮตทันสิ - มันดู…
ใช่
- ขึ้นมาบนนี้แล้วรู้สึกยังไง - ก็ดี
- ใช่ - ใช่ๆ ฉันรู้
- มันก็แปลกๆ นะ - ใช่
แต่ตึกใหม่ก็สวยดีนะ
ครั้งแรกเลยที่ผมได้เข้าตึกใหม่
จริงเหรอ
แมคคลาวด์ ไอ้บ้านนอกนั่น
- อย่ามายุ่งกับน้องชายฉันนะ - ทำไม
ใจเย็นๆ คุณแชมป์ประจำรัฐ
ใช่เลย
ฉันตื่นเพราะฝันร้าย
นั่นแหละที่เลวร้ายที่สุด
เราเข้านอนแล้วรู้สึกเหมือนกำลังโดนฝังทั้งเป็น
ฉันมั่นใจว่าไม่มีตำรวจคนไหนเลย ที่ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันนี้
ฉันเกือบจะสติแตก
แล้วมูลนิธิ 11 กันยายนก็เกิดขึ้น แล้วบอกว่า "คุณมีเราแล้ว"
"เราจะช่วยคุณเอง"
ฉันดูออกว่าคุณใจเสียนิดๆ นะ
- สั่นเหรอ ใช่ - สั่น ใช่ ไม่เป็นไรนะ
ผมกลัวนะ ตอนเข้ามา
ตอนนี้ฉันออกมาสนับสนุนเต็มที่ ให้ทุกคนไปตรวจสุขภาพจิต
ตรวจไปเถอะ เรามีประกัน ตรวจซะ
ลองคุยดูไม่เสียหาย
ผมไม่ชอบที่…
ต้องมาที่นี่ ที่จุดเกิดเหตุ
ฉันก็ไม่ชอบบนนี้หรอก ฉันชอบที่ได้อยู่กับพวกคุณต่างหาก
ฉันรู้สึกได้รับการปกป้อง เพราะพวกคุณเข้าใจ
เรารู้สิ่งที่คนอื่นๆ ในโลกนี้ไม่มีวันได้รู้
แล้วก็อาจไม่ควรได้รู้ด้วย
ผมไม่เคยรักษาเลย ส่วนตัวนะ
ตอนนั้นลูกสาวผมยังไม่ทันจะสองขวบเลย
เธอแค่อยากรู้ว่าพ่ออยู่ไหน ในทุกวันที่ผมมาทำงาน
เพื่อพาตัวเองหนีจากความทรงจำช่วงนั้น
เพื่อที่จะไม่ต้องมาย้อนนึก ถึงเรื่องนี้ในทุกวันของชีวิต
ชีวิตผมไม่เหมือนเดิมอีกเลย
เช่นเดียวกับคนอื่นอีกหลายคน
ผมไม่มีวิธี
ในการระบุอาการที่ผมเผชิญ เพราะผมมองไม่เห็นมัน
ผมไม่เข้าใจมัน
มันเป็นการโจมตีที่รุนแรงต่อชาติของเรา นี่คือที่เกิดเหตุอาชญากรรม
ช่วงอีกหลายเดือนหลังจากนั้น มันคือสุสาน
ตอนนี้ความคิดผมกำลังฟุ้งซ่าน
ผมเห็นภาพรูปถ่ายของพีตกับโจแอนน์วันนั้น
ผมเห็นภาพรูปถ่ายของโรเจอร์ ในลานจอดรถแพธมาร์ก
เอาน้ำราดหัว
ทุกอย่างมันย้อนกลับมา
มันเป็นเรื่องที่ลำบากใจจริงๆ เวลาคิดถึง
ที่ระบายของผมคือห้องน้ำ
ผมเข้าห้องน้ำ
แล้วผมก็ร้องไห้
ผมร้องไห้ แล้วก็ร้องไห้ และ…
ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยนะ
นั่นคือวิธีระบายของผม
ค่ะ
ตอนฉันเกษียณ นั่นแหละตอนที่รู้สึกได้ ปัง มันหนักมาก
อยู่ดีๆ ฉันเป็นใคร ฉันไม่สำคัญต่อโลกแล้ว
- มันเปลี่ยนเราไป - ใช่
ฉันเลิกเหล้าก็เพราะเรื่องนี้เหมือนกัน ตอนเราเกษียณ…
เรารับมือกับมันยังไง ก็เข้าบาร์ไง
นั่นแหละวิธีรับมือ แล้วเราก็มาคุยกันเอง
แต่ตอนนี้ก็มีอีกหลายคนที่ทรมานอยู่ข้างนอก
จากเหตุการณ์ 11 กันยายน และอาการพีทีเอสดี
ที่ไม่เคยรักษามาก่อนในชีวิตการทำงาน
พวกคุณในหน่วยฆาตกรรม ได้เห็นศพมากมาย
ศพเด็ก อะไรต่างๆ ทุกคนมีอาการนี้
คุณต้องรักษาอาการนี้
เพราะอาการจะยิ่งหนักขึ้น แล้วมันจะเปลี่ยนตัวตนคุณไป
บอกตรงๆ นะ ขอบคุณพระเจ้าที่เรามีงานรวมตัวเล็กๆ นี้
หลายปีที่ผ่านมา ผมนึกว่าผมเป็นคนเดียวที่กำลังเสียสติ
ทั้งที่ผมไม่ใช่ ผมรู้แล้ว
ตอนมาที่นี่… ขอโทษที ผม…
ผมไม่ได้ร้องไห้นะ คุณต่างหาก
ฉันจะไม่ล้อนายออกหน้ากล้อง เดี๋ยวเก็บไว้ล้อทีหลัง
- ได้เลย - ฉันรักนาย
เราต้องทำความสะอาดสมอง เราทุกคนเลย
เราจะเก็บมันไว้ไม่ได้
แค่ได้เห็นหน้าไบรอันตอนนี้ ฉันก็ดีใจแล้วนะ
จากนาทีที่เขาเริ่มพูดจนตอนนี้ เหมือนเขาเปลี่ยนเป็นคนละคน
- วันนี้คือบำบัดกลุ่มเลยนะ - ใช่เลยจริงๆ
- ก็ดูสิ - เพราะนี่คือคอมฟอร์ตโซน
มันเป็นคอมฟอร์ตโซน
เรารู้สึกสบายใจที่ได้คุยกัน
เราอาบน้ำร้อนมาเหมือนกัน
ใช่
สุขภาพจิตก็สำคัญไม่แพ้สุขภาพกาย
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
แต่ผมใช้เวลาประมาณ 19 ปี กว่าจะคุยกับหมอบำบัด
ผมต้องทำ
เพราะผมไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่
ส่วนหนึ่งมันก็เหมือนความรู้สึกผิดของผู้รอดชีวิตนะ หัวหน้า คุณอยู่ในเบอร์เกอร์คิง
ทอมมี่ คุณอยู่ที่นั่น
เขาอยู่ที่นั่น ทุกคนก็อยู่
เราแอบพูดนิดๆ ว่า "ทำไมเราไม่โดน"
เราคิดเรื่องนั้น
เรามีตำรวจนิวยอร์ก 23 นาย
ตำรวจท่าเรือ 37 นาย
แล้วก็นักผจญเพลิงอีก 343 นายที่ตายไป
พระเจ้ามอบความทรงจำให้เราเพราะมีเหตุผล
นั่นคือเพื่อให้จดจำไว้
จดจำเรื่องที่เกิดขึ้น
อย่าได้ลืม
(11 กันยายน)
จุดที่หอคอยคู่เคยตั้งอยู่
ตอนนี้มีตึกฟรีดอมทาวเวอร์
ผมไม่เคยเห็นจากบนชั้นนี้เหมือนกัน
มันสง่างามมากๆ
ผมดีใจที่เราสร้างตึกมาตอกหน้าพวกมัน
- ดีใจมากๆ - ใช่
เราทุกคนยังไม่ตาย
เราทุกคนคือผู้รอดชีวิต ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ผมซาบซึ้งที่มีการจัดตั้ง อนุสรณ์สถานรำลึกความทรงจำ
ของเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉินและพลเรือน
รวมถึงพลเมืองจากประเทศอื่นๆ ที่เสียชีวิตในวันนั้นด้วย
นี่คือสัญลักษณ์ของความเข้มแข็งและไม่ยอมแพ้
ว่าเราล้มลง แต่เราก็ลุกขึ้นมาใหม่
ในฐานะประเทศ ไม่ใช่แค่เมือง
อนุสรณ์สถานนี้น่าทึ่งมากๆ
การสลักชื่อที่อาคาร รายชื่อ น้ำตก
- วันนี้เป็นวันที่สวยงามนะ - ใช่
ไม่เหมือนวันนั้น
- จริงเหรอ - จิมมี่ ริชเชสอยู่นี่
เขาก็เคยเป็นตำรวจ ก่อนไปเป็นนักผจญเพลิง จอห์น ชิปูรา
- คุณรู้จักหลายๆ คนจากเกาะสแตเทนใช่ไหม - ใช่ พระเจ้าช่วย
ทิมมี่ แมคสวีนนีย์ แล้วก็มีมอยรา
การก่อการร้ายไม่ใช่แค่การโจมตีครั้งเดียว
มันคือสภาวการณ์ต่อเนื่อง ที่ทำลายชีวิตผู้คนด้วยความกลัว
ด้วยอาการป่วย ด้วยความบกพร่องทางจิต
(วิลเลียม แมคกินน์)
เพื่อตอบโต้ความชั่วร้าย เรามีความรัก
แล้วก็มีผู้คนที่ใส่ใจจริงๆ
จากโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ประเทศนี้
โดยเฉพาะที่นี่ ในนิวยอร์ก ทุกคนรวมพลังกัน
มันทำให้ผมเห็นว่าเราทำอะไรได้
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา ไรได้