NEW YORK EMNİYETİ 25 YIL ÖNCE
ABD'NİN MODERN TARİHİNDEKİ EN BÜYÜK KATLİAMA MÜDAHALE ETTİ.
Bunlar gerçek deneyimler, gerçekten yaşanmış olaylar.
Bu soruşturduğumuz en büyük cinayetti.
Bu saldırıda binlerce insan öldü.
Buna hazır değildik.
Mesleki anlamda demiyorum. İnsan olarak hazır değildik.
Soruşturma yürütürken kontrol bende değildi.
Sadece o günü atlatmaya, hayatta kalmaya çalışıyordum.
İnsan nasıl bir karakteri olduğunu,
bir takım oyuncusu olmanın ne demek olduğunu,
ortağının kim olduğunu, hayatın ne kadar önemli olduğunu anlıyor.
Şehrin yarısının
Ticaret Merkezi'nde ölen bir tanıdığı veya akrabası vardır.
Epey zaman geçti.
Böyle bir şey yaşamayan insanlar var.
Gerçek bir trajedi yaşandığında neler olduğunu bilmiyorlar.
Tüm şehir birlik oldu.
NEW YORK GÜÇLÜ KALACAK
Hangi kökenden, hangi milletten olduğunuz önemsizdi.
O gün hepimiz insandık.
25 yıl geçmesine rağmen
11 Eylül tarihi hayatımı değiştiren tarih olarak kaldı.
10 Eylül'deki dünya artık yoktu.
20 yıl süren bir savaşa yol açtı.
Tüm dünyam değişti.
Tüm dünya değişti.
Görevimiz salimen eve dönüp huzurlu uyumanızı sağlamaktır.
Yakınlarını kimin öldürdüğünü bilmek bir aile için önemlidir.
En önemli şey kurbanlara merhamet göstermektir.
İşin aslını öğrenmeyi hep sevmişimdir.
Aslında ne oldu?
Gerçeği bulmak istersiniz.
Dedektiflerin işi budur.
İçgüdünüz insanlara yardım etmektir.
New York'ta, New York Emniyeti'nde…
Olay bu.
CİNAYET VAKALARI: NEW YORK
Kulelerden aşağı bakmak müthiş bir histi.
Özellikle de çocukken. Şöyle bakardık.
Cennete çıkan bir merdiven gibi devam ederdi.
JoAnn teyzem Dünya Ticaret Merkezi'nde çalışıyordu.
Kuzey Kulesi'nde 103'üncü ve 105'inci katlarda çalıştı.
Cantor Fitzgerald şirketinde çalışıyordu.
18 yaşında orada çalışmaya başladı.
Başkan yardımcısı ve ortak oldu.
JoAnn teyzem olsa da daha ziyade kardeşim gibiydi.
Hep benimle ilgilenirdi, beni beladan uzak tutardı.
Benden sadece 13 yaş büyüktü.
Orada çalışmaya başlayınca beni ilk kez Ticaret Merkezi'ne götürdü.
Beş yaşında bir çocuk olarak
hiç görmediğiniz şeyleri görünce çok heyecanlanıyorsunuz.
Bindiğim asansör bir uzay gemisine benziyordu.
Birkaç dakika içinde 100 kat yukarı çıkıyorduk.
Kulaklarınız çınlardı.
Asansörden inip pencereye yaklaşınca şöyle bir duygu yaşardınız…
Çok yüksekti.
Her kule 110 katlıydı.
Her gün 50.000'den fazla insan oluyordu.
Binaların kendi posta kodu vardı.
Bu gerçekten… Bir düşünsenize.
Amerika'da nerede yaşarsanız yaşayın, her bölgenin bir posta kodu olur.
İki binanın ayrı posta kodu vardı.
Binalar şiddetli rüzgâr, fırtına,
yıldırım düşmesi ve uçak çarpmasına dayanacak şekilde tasarlanmıştı.
Binalar yıkılmaz olarak görülüyordu.
Dünya Ticaret Merkezi'ndeki patlama beş kişinin ölmesine,
1.000'den fazla kişinin yaralanmasına
ve Aşağı Manhattan'da kaosa sebep oldu.
1993 Şubat'ında bir terör saldırısı yaşandı.
Uluslararası teröristler bir kamyonete patlayıcı koyup
aracı yer altı otoparkına park etti.
Patlama yaşandı ama hasar çok azdı.
Yanımdaki biri "Bu kuleler müthiş.
Büyük bir patlamaya dayandı. Gerçekten inanılmaz" demişti.
O güne kadar
uluslararası teröristlerin kuleleri hedef aldığını düşünmemiştim.
Sonra kulelerin bir güç sembolü, bir gurur sembolü olduğunu fark ettim.
Uçakla Atlantik Okyanusu'nu geçerken
İkiz Kuleleri görüyordunuz.
Kimse patlayıcı dolu bir araçla kulelere yaklaşamasın diye
ertesi yıl beton bloklar koydular.
Bunun üzerine "Bir daha böyle bir şey yaşanmaz" dedik.
11 EYLÜL 2001
Salı günüydü.
Güzel bir hava vardı.
Gökyüzünde hiç bulut yoktu.
Mahkemeye gitmem gerekiyordu.
Suçla Mücadele Birimi'ndeydim.
Bir yankesici davasına gidecektim.
Feribotla geliyordum.
Manhattan yakasında feribottan indim.
Tren istasyonuna doğru yürüdüm.
Feribottan indikten birkaç adım sonra patlama sesleri duydum.
08.46
Şöyle bir ses geldi…
"Bu da neydi yahu?" dedim.
Ama yürümeye devam ettim.
Adliyeye giden metroya bindim. Saat dokuzda orada olmam gerekiyordu.
DÜNYA TİCARET MERKEZİ 13'ÜNCÜ KARAKOL
13'üncü Karakol'daki yatakhanede uyandım.
Emniyet teşkilatında günlerce eve gitmediğiniz olur.
Giriş yaptım. ABC Haber kanalı açıktı.
İkiz Kulelere çarpan uçakları gördüm.
Uçak değil, füze sesine benziyordu.
Sonra büyük bir patlama yaşandı.
Telsizden ulaştılar.
Ufak bir Cessna uçağının İkiz Kulelere çarptığını söylediler.
Batı Yakası Otoyolu'ndan ufak bir Cessna olmadığını gördüm.
Kocaman bir yolcu uçağıydı.
İnanmıyorum!
Hemen polis moduna girdim.
Böyle bir olayda büyük zayiatlar yaşanacağını biliyordum.
Telsizden haber geldiğinde iki oğlumu okula bırakıyordum.
Bu sabah New York'ta büyük bir felaket yaşandı.
Manhattan dedektif amiri olduğumdan,
muhtemelen de Manhattan'da yaşayan tek amir olduğumdan
hemen olay yerine gitmem gerekiyordu.
Eve gidip üstümü değiştirdim.
Dünya Ticaret Merkezi'ne takımla giden birkaç kişiden biriydim
çünkü mayıs ayındaki bir cinayette takım elbise giymediğim için
sorun yaşamıştım.
DÜNYA TİCARET MERKEZİ 19'UNCU KARAKOL
Kuzey Manhattan'ın devriye bölgesindeki 19'uncu Karakol'daydım.
Eşi görülmemiş bir olaydı.
Ticaret Merkezi'ne gitmek üzere New York'taki herkes seferber edildi.
19'uncu Karakol'da Pete Panuccio'nun yanında memurdum.
Danışmadan arayıp sekize bir seferlik istediler.
Sekiz memura bir çavuş olacaktı.
Dünya Ticaret Merkezi'ne gidiyoruz.
Joanne Dowd 19'uncu Karakol'dan araçla giden intikal eden ilk ekipteydi.
Kilise ve Vesey'nin köşesinde buluşmayı planladık.
Teğmenimle oradaydım. "Arabaya atlayıp oraya gidelim" dedim.
Trendeydim.
Law & Order dizisinden tanıdığınız belediye binasında indim.
Bu ikonik sütunlara doğru yürürken herkesin havaya baktığını fark ettim.
Kafamı baktıkları yöne çevirdim.
Kuzey Kulesi'ndeki kocaman deliği gördüm.
O kuleler çok büyüktü.
Her gün on binlerce kişi oraya giriyordu. Orada birçok tanıdığım vardı.
Hemen 212-938-5029'u aradım.
Bu teyzemin ofisinin numarasıydı.
Bip sesi duydum. Bu her zamanki meşgul tonu değildi.
"Servis dışı" anlamına gelen bir tondu.
Saat dokuzdu. İşte olmalıydı.
"Eyvah" dedim.
Oraya gitmeliydik.
Bir anda
yankı olduğunu sandığım ilk sesi
bu kez yankısız duydum.
Büyük bir patlamaydı.
O an kaldırıma düştüm.
Sonra ikinci uçak geldi.
09.03
Güney Kulede 78'inci kattaydık.
Hâlâ sağ olmamın sebebi
uçağın binaya çarptığı yerin diğer tarafında olmamızdı.
Yüzükoyun yere düştüm. Ne olduğunu anlamadım.
Etraf karardı.
Ağlayanlar, çığlık atanlar vardı.
Yanımda tanıdığım bir kadın vardı.
Onu itip "İyi misin?" dedim.
Cevap alamayınca öldüğünü anladım.
Her yerde ölüler vardı.
Nahoş bir kaos vardı. Kimse ne olduğunu anlamadı.
Cinayet Masası diğer ekiplerle birlikte
o bölgedeki acil seferberliğe katıldı.
İki ortağım ve ben
tepe lambalarını ve sireni çalıştırıp 13'üncü Karakol'dan yola çıktık.
Çok geçmeden Güney Kulesi'nden çıkan dumanları gördük.
O zaman bir şeyin çarptığını anladık.
-İnanmıyorum. -Tanrım.
Bir uçak daha çarptı.
Tanrım.
İnanmıyorum.
Arabada birbirimize bakıp "Bu kesinlikle bir kaza değil" dedik.
Aklıma ilk gelen şey eşim oldu.
Salomon Smith Barney'de çalışıyordu. Şehirde olduğunu biliyordum.
Ticaret Merkezi'ndeki binalarda birçok müşterisi olduğunu da biliyordum.
Sık sık oraya gittiğini biliyordum.
Bu düşünce beni yiyip bitiriyordu.
Eski bir katlanır cep telefonum vardı.
Markası StarTAC marka mıydı neydi.
Onu iş yerinden, cep telefonundan aramaya çalıştım
ama ona ulaşamadım.
Telefonlar çalışmadı.
Sinyal veya çekim gücü yoktu.
Şehirde bir kargaşa yaşanıyordu.
İnsanlar kavşakların ortasında araçlarını terk ediyordu.
Arabayı boş ver yahu! Gidelim!
Buluşma noktamıza,
Kilise ve Vesey'nin köşesine varmaya çalışıyorduk.
Maiden Lane Caddesi'nin ortasına varınca trafik artık ilerlemez oldu.
Aracı bırakıp indik.
Dünya Ticaret Merkezi'ne doğru koşmaya başladık.
Kulelere yaklaşınca kafamızı kaldırıp yukarı baktık.
Kirişlerde sarkan insanlar vardı.
Siyah dumanlar yükseliyordu.
İnsanlar not yolluyordu.
"Yardım edin. Şu kattayım."
Bunu görünce tepkiniz…
İnanılır gibi değildi.
Çavuş şöyle dedi.
"Hadi, devam edelim. Gitmemiz gereken yere gitmeliyiz.
Ne yapmamız gerektiğini söylerler."
78'inci katta çıkan yangın inanılmazdı.
Çatırtı sesleri geliyordu.
Ne olduğunu bilmiyorduk ama yangın daha da şiddetlendi.
Tavandan başıma bir şey düştü.
"Bu gerçek olamaz. Buradan çıkmalıyım" dedim.
Yanan bir binanın 78'inci katındaydım ve nasıl çıkacağımı bilmiyordum.
İçgüdüsel olarak size gelenlere yardım etmek istiyorsunuz.
Ben de gitmeye çalıştım.
Çavuşum beni ensemden yakalayıp geri çekti.
O sırada biri atladı
ve tam önüme düştü.
Gözümün önünde biri öldü.
Korkunçtu. Buna tanık olmak korkunçtu.
Elimizden bir şey gelmiyordu.
Beni en çok rahatsız eden şey oradaki manzara değil, sesti.
Kusura bakmayın.
O yükseklikten biri düşünce
kırılmış cam sesi gibi bir ses geliyor.
İnsanı dehşete düşürüyor.
New York'ta Cinayet Masası dedektifiyim.
Birçok ceset, korkunç olay yerleri, vahşet gördüm.
Beni en çok rahatsız eden ve hiç unutamadığım şeylerden biri
o zavallı insanların yanarak ölmektense atlayarak ölmeyi seçmesiydi.
Başka seçenekleri yoktu.
GÜNEY KULESİNDE HASAR NOKTASI 77-88 ARASI KATLAR
78'inci kattayken kendi kendime şöyle dedim.
"Bana ihtiyacı olan iki oğlum var ama nasıl çıkacağımı bilmiyorum."
Çok fazla enkaz vardı ve yangının sıcaklığı hissediliyordu.
İki kadınla karşılaştım. Yanımıza iki adam geldi.
Boş bir merdiven bulduk.
75'inci kata geldiğimizde
merdivenden çıkan iki itfaiye eri gördük.
Sırtlarında oksijen tüpleri, üstlerinde ekipmanları vardı.
"78'inci kata çıkın. Orada durum fena" dedik.
"Bizi dert etmeyin. Siz kendinizi düşünün.
Çıkın. 78'inci katla ilgileniriz" dediler.
İnsanların bakış açısıyla
ilk müdahale edenlerin bakış açısının ne kadar farklı olduğunu o zaman anladım.
Hadi!
Aşağı Manhattan karakolları binalara varmıştı,
insanları uzaklaştırmaya başlamıştı.
Tüm Yukarı Manhattan karakolları bizim yanımızdaydı.
Dünya Ticaret Merkezi'nden biraz uzağa, Park Place'e geçtik.
Tahliyeye yardım etmek için her kata dört polis vermeye başladılar.
Aşağı inerken enkazla karşılaştık.
40'ıncı kata varmak için enkazı aşmamız gerekti.
Asansörde bir polis memuru vardı.
"Buraya gelin. Sizi çıkarayım" dedi.
Birinci kata indik.
Birinci kat tozdan geçilmiyordu. Darmadağın olmuştu.
İnanılmazdı. Önümüzü zor görüyorduk.
Kapıdan çıktık.
Yaşananlara aklım ermiyordu.
Büyük bir kaos yaşanıyordu.
Yaralarıma gelince, herkes gibi kötü durumdaydım.
Bir polis memuru gelip beni çekti.
Onu tanımıyordum, hakkında hiçbir şey bilmiyordum
ama bana yardım ediyordu.
Sonra biri fotoğrafımı çekti.
Polis memuru oturmam için beni kaldırıma götürdü.
Sonra beni ambulansa götürdüler.
Polis memuru binaya geri döndü.
Dünya Ticaret Merkezi'ne gittim.
Olay yerine ilk vardığımda sokağın ortasında bir uçak motoru vardı.
Seri numarasını alıp uçağı tespit etmeyi düşündüm.
Açıkçası, ipleri elime almam gerekirken stres altında dedektif moduna girdim.
Kendimi toparlamam gerekti.
Bir üst karargâhı aramak için
Güney Kulesi'nden karşıya geçip geçici karargâha doğru yürüdüm.
Oraya varmak üzereydim.
Tek başıma orada durup "Ne yapacağım şimdi?" dedim.
Polis akademisinde bu konuda eğitim almadık.
Bunu öğretmediler.
27 veya 28 yaşındaydım. Tam hatırlamıyorum.
O dönem daha çocuk sayılırdım.
"Ne yapacağım? Ne halt edeceğim?
Onu kurtarmak için oraya nasıl çıkacağım?"
Küçüklüğümden beri JoAnn hep yanımdaydı.
Kariyerimle gurur duyuyordu.
Akademideki mezuniyetime gelmişti.
İlk evimi aldığımda bana 3.000 dolar borç vermişti.
Güvendiğim bir dağdı.
Şimdi ona nasıl yardım edecektim?
Birinin yol göstermesini bekliyordum.
Nihayetinde o zamanki teğmenimi gördüm.
Güneye gittik. Verizon Binası'nın önüne geldik.
Bir çatırtı duydum.
Cep telefonları çalışmıyordu.
Sabit hattan konuşuyordum.
Telefon titremeye, masada hareket etmeye başladı.
Metro yüzünden olduğunu sandım.
Yerin zangırdadığını hissettim.
Çatırtı daha da kuvvetlendi.
Patlama sandık. Çok gürültülüydü.
Ama gitgide artan bir sesti.
Şöyle bir sesti…
30'uncu kattan itibaren binanın çöktüğünü gördüm.
Tanrım!
09.59
-Eğilin! -Şuraya geçin!
Ticaret Merkezi'nden birkaç blok ötede
Güney Kulesi'nin olduğu yerden beyaz dumanlar yükseldiğini gördüm.
Tanrım!
Büyük bir hızla bana ve ortağıma doğru geliyordu.
İçgüdüsel olarak birbirimize bakıp tüm gücümüzle koşmaya başladık.
Güvenli bir yere koşup Syms mağazasının içine girdik.
Teğmenim o an "Hemen kaçın" dedi.
Uzaklaşın!
-Hadi! -Gidin!
Tahliyeye yardım etmek için sırada duran tüm polisler
boğa sürüsü gibi üzerime gelmeye başladı.
Kaldırıma yüzüstü düştüm
ama üzerimden geçip koşmaya devam ettiler.
Bu durumda onları suçlayamam
ama çok kızmıştım.
Dizimden ve sırtımdan bir ses geldi.
O an büyük bir acı yaşadım.
Resmen kaldırımda ezildim, ölüme terk edildim.
Kımıldayamıyordum.
Adlarını hiç bilmediğim 23'üncü Karakol'dan iki kişi de
aynı şeyi yaşadı.
"Yürüyebilir misin?" dediler. "Koşarım bile. Gidelim" dedim.
Hadi!
Enkazdan uzaklaşmaya çalıştık ama başaramadık.
Hemen Broadway'e yöneldik,
diz çöktük ve olabildiğince korunmaya çalıştık.
7 World Trade binasına girmeye çalıştık.
İkiz Kulelerin tam kuzeyinde yer alıyordu.
Bulabildiğimiz en güvenli yer orasıydı.
Kapılar kilitliydi.
Silahımı çıkarıp cama ateş etmek üzereydim.
Sokakta kalmak istemedim.
Biri içeriden kapıyı açarak "Buraya gelin" diye bağırdı.
İçeri koştuk.
İki, üç kat yükseklikte cam bir avludaydık.
Camlar içeriden kırılıyordu.
Ön lobiyi ve etrafı bir anda toz kapladı.
Bu gerçekten hayatımın en korkunç anıydı.
Üstelik kariyerim boyunca birçok zorlu durumla karşılaşmıştım.
Bir anda şöyle bir hisse kapıldım…
"Burada öleceğim."
Bazı şeyler hızlanırken bazı şeyler yavaşlıyor gibiydi.
Beynin işleyişi akıl almaz.
Ben pek dindar biri değilim.
Ama öleceğinizi düşünüyorsanız kendinizi ölüme hazırlamanız gerekir.
O anki durumum şöyleydi… "Tanrım" dedim.
O dönem içkiyi bırakalı 14 yıl olmuştu.
Aklıma şöyle bir düşünce geldi.
"Tanrım, son 14 yıl için teşekkür ederim.
Aileme iyi bak."
"Yeter. Bu durumu atlatmalıyım" dedim.
İçinde bulunduğum binaya duman dolmaya başladı.
İlkokul günlerimden şunu hatırlıyordum.
Duman varsa diz çöküp sürünmeniz gerekir.
Ama bu dumanın alt kısmı yoğun,
üst kısmı daha inceydi.
Bu kafamı karıştırdı.
1968'de ilkokulda Elizabeth öğretmenden öğrendiğimi her şeyi
sorgulamama yol açtı.
Tüm kule yıkıldı!
Yıkıldı!
Vay canına!
7 World Trade binasına bir şey çarpmadı, büyük bir enkaz yoktu.
Kendi kendime şöyle dedim.
"Ölmedin. İşe koyul. Bir işe yara."
Binanın içinde önümü zor görüyordum.
Yanımda adi bir fenerim vardı.
Yürüyen merdivende bağıranlar vardı. Oraya gittim.
Oradaki tek üniformalı bendim.
Bir adam gördüm.
İtfaiye şefi veya güvenlik görevlisiydi.
"Çok şükür. Polis geldi" dedi.
Tepkim şu oldu…
"Evet, polis geldi ama sadece ben varım. Başka kimse yok."
Güney Kulesi yıkıldı.
Toplanmamız gerekiyordu.
Kuzey Kulesi'ne doğru yürümeye başladık.
İtfaiye erlerini gördüm.
Gözlerine su döküyorlardı.
Ağlıyorlardı.
Binadan kaçmayı başaran sıradan siviller vardı.
Adamın birini tutup ona kocaman sarıldım.
Benden yaşça büyük bir adamdı. Muhtemelen 40'lı yaşlardaydı.
Ağlıyordu.
Şok yaşıyordu. Ben de şok yaşıyordum.
"Her şey düzelecek" dedim.
Toz dindi.
Her türlü tahliyeye yardım etmek için
Sıfır Noktası olarak bilinen yere gittik.
Oraya vardığımızda bina yerinde yoktu.
Kilise Caddesi ve Vesey Caddesi'nin orada binadan tek bir parça kalmıştı.
Güney Kulesi saldırıya uğrayan ikinci bina olsa da
daha düşük seviyeden darbe aldığı için ilk çöken bina oldu.
Aldığı darbe sağlamlığını daha çok etkiledi.
26 ŞUBAT 1993
1993 yılındaki Dünya Ticaret Merkezi saldırısında
bir uçağın muazzam bir kuvvetle kuleyi yıkamayacağını öğrenmiştik.
Şu an aynı fikirde değilim.
Bölgeden uzaklaşın. İkinci kule yıkılıyor.
-Söylediler mi? -Evet, yıkılmak üzere.
Herkesi binadan uzak tutmak için bir polis zinciri oluşturduk
çünkü ikinci binanın yıkılacağı belliydi.
-Hemen uzaklaşın! -Gidiyoruz!
Birçok sağlık ekibi gördüm. "Ne yapıyorsun?" dedim.
"Binaya giriyoruz" dedi. "Çıldırmışsın" dedim.
"Hayır. Kurtarılması gerekenler var" dedi.
Çekip gideceğim için
kendimi korkak hissettim.
"Öyle olsun. Bir itfaiyeci beni utandıramaz.
Kalıyorum" dedim.
Uzaklaşın! Hadi!
Kuzey Kulesi'nin tepesindeki anten eğilmeye başladı.
Sesler geliyordu. Sesleri bizzat duydum.
Bir gıcırtı sesiydi.
Üstelik iki blok ötedeydik.
Çatırtı sesi geliyordu.
İşte o an kule yıkılmaya başladı.
Kule yıkılıyor!
Kuleden uzak durun!
O bina yıkılırken gözlerimin önüne iki oğlum geldi.
Bir an önce kaçmam ve saklanmam için…
…beni teşvik ediyorlardı.
Buraya gel.
Kaldırımın kenarında sakladım.
Kocaman kıçımla daracık kaldırıma saklandım.
Hayatta kalmaya çalıştım.
Askerî eğitimimi hatırlayıp ayaklarımı patlamaya doğru çevirdim.
Çok sert esen rüzgârlar vardı.
Sağa bakınca yan yatmış bir kamyon gördüm.
Sonra ortalık karardı.
Hiçbir şey göremiyordum. Ortalık sessizleşti.
Öldüm mü diye baktım.
Hiçbir acı hissetmiyordum.
Sonra bir anda nefes alamaz hâle geldim.
Ellerimi resmen ağzıma götürüp
beton parçalarını çıkarmam gerekti.
Öksürüyordum. Diz çökmüştüm.
Bir kadın beni tuttu.
Gözlerimi temizlemek için beni yangın musluğuna götürdü.
Bana su verdi. Hâlâ yüzünü hatırlıyorum.
O günün nadir güzel anlarından biriydi.
Yardıma ihtiyaç duyduğum anda biri yardımıma geldi.
Teyzemin kurtulmasını umdum.
İş arkadaşlarının kurtulmasını umdum.
Çoğunluğun kurtulmasını umdum.
Böyle bir şok anında
karşılaştığınız olayın büyüklüğünü idrak edemiyorsunuz.
SYMS GİYİM
Syms mağazasındaydık.
Orada alışveriş yapan insanların yüzünde panik vardı.
"Herkesi çıkarmalıyız. Bir şey yapmalıyız."
O dumanın içinde her ne varsa gözlerimi yaktı.
Vitrindeki mankenlerin üzerinden cep mendillerini aldık.
Onları ıslatıp dağıttık.
Oradaki herkese cep mendilleriyle yüzlerini kapamalarını,
dumanı solumaktan kaçınmalarını söyledik.
Herkesin tek sıra hâlinde güneydeki denize doğru yürümesini istedik.
Devam edin. Hadi.
Feribotlar ayarlanmıştı. Özel teknesi olanlar gelmişti.
İnsanları Manhattan'dan çıkardılar.
Ben ve ortaklarım gitmek istemedik.
"Şimdi ne yapacağız?" dedik.
Yine aklıma eşim geldi. Güvende mi diye merak ettim.
Onu cep telefonumdan aradım ama yine ona ulaşamadım.
Kimseye ulaşamadım. Telefon çekmedi.
Arama yapamadım.
İletişim mümkün değildi.
Cep telefonlarına, televizyonlara ve radyolara hizmet veren bir anten
kulenin tekinde yer alıyordu.
Diğer kurumlarla iletişim kuramadık.
Emniyet teşkilatında noktalar arası iletişimimiz vardı.
Birbirimizin telsiz yayını duyabiliyorduk.
Komuta merkezi Vesey Caddesi'nin kuzeyinde.
Mesaj alındı.
Tek iletişim buydu.
Büyük bir sessizlik vardı.
Sadece itfaiyenin alarm sesleri geliyordu.
Sırtlarındaki oksijen tüplerinin alarmları çalıp duruyordu.
Manhattan bölgesinin yer aldığı kanyonda
insanı sağır eden büyük bir sessizlik vardı.
Geçmişe dönüp baktığımda
o an yaşadığım şeylerden biri yalnızlıktı.
İş arkadaşlarımdan ayrıydım. Bu bir polis için berbat bir şeydir.
Böyle bir felaketin yaşandığı yerde
bu gerçekten insanı etkileyen bir duygu çünkü herkesle bağınız kopuyor.
İnsan ortaklarını, çalışma arkadaşlarını aramaya çalışıyor.
Bir barın yanından geçtim. Tuhaf bir duyguydu.
Bir anda aklıma bir fikir geldi.
O anda barın arkasına geçip
kendinize bir kadeh viski koysanız kimse sizi yargılamazdı.
Alkol sorunu yaşayınca aklınıza şöyle bir şey geliyor.
"Bir kadehten bir şey olmaz."
Kafamda böyle düşünceler dönüyordu.
Şöyle dedim…
"Bugün olmaz. Çalışmam lazım."
Bugün hâlâ içkiden uzak duruyorum. 38 yıldır temizim.
Bronx dedektiflerinden sorumlu tek yıldızlı bir amirdim.
Hemen şehre gittik.
Kuzey Kulesi çöktüğünde Trinity ve Liberty Caddelerine gelmiştik.
Trinity ve Liberty Caddelerinin köşesinde bir Burger King vardı.
Fırsatı değerlendirip Burger King'i geçici karargâh yaptım.
GEÇİCİ KARARGÂH
Herkese görevler verdim.
Gün boyunca yerimizde durmadık.
Brooklyn'den, Yukarı Manhattan'dan şehre gelen polisler oldu.
Kariyerim boyunca işe gitmek istemediğim tek gündü.
Evde, ailemin yanında olmak istedim.
Önceliğim buydu ama maalesef bunu bir kenara bırakıp
Queens'ten Manhattan'a koşturdum.
Bronx'tan geliyordum.
O gün arabam çalışmadı.
İnanılmaz bir durumdu. Her yer kapalıydı.
Trenler durdu.
Herkes yürüyerek Manhattan'dan geliyordu.
Şehre otostopla gitmek istedim ama araç bulamadım.
Lexington Bulvarı'nda ağzına kadar dolu bir otobüse bindim.
21'inci Cadde'de inip karakoluma kadar yürüdüm.
Birçok tanıdığım kayıptı.
Kimse kimsenin yerini bilmiyordu.
New York Emniyeti kayıp kişileri aramaya başladı.
Siviller, ilk müdahale ekipleri…
Çoğumuz kayıp listesindeydik.
Birimler, kanalı kullanmayın. Bir memure yaralı. Beklemede kalın.
Binada mahsur kalanları arıyorduk.
Memure, neredesin? En son neredeydin?
Enkazın içindeki boşluklara girip içeride biri var mı diye baktım.
Bu süreçte ayakkabım ve kollarım yandı.
Şöyle bir endişemiz vardı. "Bunca kayıp kişiyi nasıl idare edeceğiz?
Kayıp olduklarını nasıl teyit edeceğiz?
Binada olduklarını nereden bileceğiz?"
13'ÜNCÜ KARAKOL
13'üncü Karakol'dan çıkıp güneye, Dünya Ticaret Merkezi'ne gittim.
Komşum Bill McGinn'i arayıp iyi mi diye bakmak istedim.
O gün evimden çıkmadan önce Bill'in eşi kapımı çaldı.
Bill'in işte olduğunu, onu aradığını ama cevap alamadığını söyledi.
"Şehir merkezine inince onu ararım" dedim.
Etrafa bakındık.
"Bill McGinn'i gören var mı?" diye sordum.
10'uncu Cadde'deki itfaiyede çalışıyordu.
"Ekibini gören oldu mu?" dedim.
Bir itfaiye erine aynı şeyi sorduğumda "O ekip vefat etti" dedi.
Çok üzüldüm.
Kızı Cordelia altı yaşındaydı.
O sabah daireme gelmişti.
Oğlumla oynarken şöyle demişti.
"Tanrım! Dişim düştü." İlk dişi düşmüştü.
"Eve gelince babama göstermeyi iple çekiyorum" dedi.
Babasına dişini göstermek istemesi
ve babasının büyük ihtimalle eve dönemeyecek olması
beni üzüntüye boğdu.
Bir şekilde Manhattan Köprüsü'nden FDR ekspres yoluna çıktık.
Birinin şöyle bağırdığını duydum.
"Geri gidin. Köprüde bir kamyonet var. Manhattan Köprüsü'nü havaya uçuracaklar!"
Panik herkesi etkiler.
Beni, iki ortağımı ve herkesi etkiledi.
Kendi kendime "Niye koşuyoruz?" dedim.
Bomba imha ekibi patlayıcı bulamadı.
Kamyonet temizdi. Sadece terk edilmişti.
Ama başlangıçta mantıklı geldi
çünkü "Sırada ne var?" diye düşündüm.
Paniğe kapıldık.
Etrafta söylentiler dolaşıyordu.
Sekiz uçağın kayıp olduğu, hâlâ haber alınamadığı söyleniyordu.
Bu söylentilerin bazıları gerçek çıktı.
Pentagon'un saldırıya uğradığını öğrendik.
Shanksville, Pennsylvania'da bir uçak düştüğünü öğrendik.
Birçok yerde saldırılar yaşanırken
hangilerinin terör saldırısı olduğu belli değildi.
Sıradaki hedefin Empire State binası
veya metrolar olup olmadığını bilmiyorduk.
O gün bir terör eylemi olduğunu ve birçok yere saldırıldığını biliyorduk.
İnsanlara yardım etmeye devam ediyordum ama hâlâ eşime ulaşamamıştım.
Onu bir kez daha aradım.
Nihayetinde bakıcımıza ulaşmayı başardım.
Eşimden haber alıp almadığını sordum.
"Evet, şu an yolda. New Jersey'de" dedi.
İyi olduğunu öğrenince
o kulelerde mahsur kalanları kurtarmaya,
yardım etmeye daha fazla odaklandım.
O sırada şok yaşıyordum.
Susuz kalmıştım. Tek başıma dolaşıyordum.
Woolworth Binası'na doğru yürüdüm.
Orada 19'uncu Karakol'dan çavuşum Pete Panuccio'yu gördüm.
Geceleri onunla çalışırdım.
Onu görünce "İşte tanıdık biri" dedim.
"Tanrım. Joanne, neredeydin?" dedi.
19'uncu Karakol'dan bir polisi görmek içimi rahatlattı.
Hayattaydı.
Bunca süre zarfında birbirimizden bir, iki blok ötedeymişiz.
İşte böyle kaotik bir ortam vardı.
"Berbat görünüyorsun" dedi.
"Senin de aşağı kalır yanın yok" dedim.
Joanne fena topallıyordu.
Dizini görünce afalladım.
Onun yerinde ben olsam haykırışlar içinde yerde sürünürdüm.
Ama o şöyle dedi.
"Sorun yok. Görevimizi yapalım. Herkesle birlikte hastaneye giderim."
Bir amir gelip şöyle dedi.
"7 World Trade'e giden yolda daha fazla insana ihtiyacımız var."
Orası alevler içindeydi.
17.20
O binadan şöyle tuhaf sesler geliyordu.
Hemen koştuk.
Tüm Broadway'i kaplayan devasa bir toz bulutu oluştu.
"Bu iş ne zaman bitecek?" dedik.
Nihayet eve vardığımda
evde olduğuma inanamadım.
Kızım bana sımsıkı sarıldı.
"İyi olduğunu biliyordum" dedi.
"İyi olduğunu biliyordum."
Küvete oturdum.
Beni 10 yaşındaki kızım yıkadı.
"Yanımdasın.
"Eve geldiğin için çok şanslıyım" dedi.
Eşim ve ben çok duygulandık. Kızımızı defalarca öptük.
Kızımız o gece bizimle yattı.
O sırada evde olmak,
yatakta ve ailemle birlikte olmak
korku diyebileceğim o histen kurtulmamı sağladı.
Çok rahatladım.
Sadece bir saat uyudum.
Duş aldım, temiz kıyafetler giyip işe geri döndüm.
04.00'te dönmemizi söylediler.
12 EYLÜL 2001
Teşkilat örgütlenirken herkese özel talimatlar verildi.
Her dedektif bir şekilde Dünya Ticaret Merkezi'nde görev aldı.
Sıfır Noktası'nda çalışıyordum.
SIFIR NOKTASI DÜNYA TİCARET MERKEZİNİN ÇÖKTÜĞÜ ALAN
Birkaç gün sonra amirim şöyle dedi.
"Suçla Mücadele çalışanları, ofise dönüp üstünüzü değiştirin.
Sivil kıyafetler giyin. Yağmacıları arayacaksınız."
Kafamı sallayıp hayır dedim.
"Olmaz" dedim.
Ağlıyordum. Histeri nöbeti yaşadım.
"Oraya geri dönmem lazım" dedim.
"Anladın mı? Yağmacıları aramayacağım. Umurumda değil.
Ben oraya gidiyorum. Teyzemi arayacağım."
Amirim bu hâlimi görünce "Sen Sıfır Noktası'na dön.
Kaç gün olursa olsun, orada istediğin kadar çalış.
İrtibatta kal. İyi olduğunu haber ver" dedi.
KURTARMA BÖLGESİ SADECE YETKİLİ PERSONEL
Haber alınamayanların listesi çıkarılınca tablo netleşti.
2.976 sivil,
37 Liman İdaresi polisi,
343 New York İtfaiyesi eri
ve 23 New York Emniyeti polisi
bu kulelerde ve civarında hayatını kaybetmişti.
Ne yazık ki birçoğunu tanıyordum. Onlardan biri de Moira Smith'ti.
O sabah 13'üncü Karakol'un danışmasında onu görmüştüm.
Can evimden vuruldum çünkü eski mahallemdendi.
Moira içeride can veren tek kadın polisti.
POLİS MEMURU MOIRA SMITH
Karakolda çalışan bir polis memuruydu.
İnanamadım çünkü onu tanıyordum. Küçük bir kızı vardı.
Bazen kızını soyunma odasında, polis yatakhanesinde,
kadınlar yatakhanesinde görürdüm.
Kırmızı yanaklı tatlı bir kızdı.
Çok üzüldük.
ÖLMEDEN DAKİKALAR ÖNCE
Gazetelerden birinde Moira'nın bir felaketzedeyi kurtardığını,
onu binadan çıkardığını gördüm.
Ne zaman hastaneye kaldırıldığımı, ne zaman aşağı indiğimi hatırlamıyorum
ama sanırım kulenin yıkıldığı zamandı.
Orada biraz daha kalsam sağ kurtulamazdım.
Memur Smith'in bana yardım etmeden önce oradan kaç kişiyi çıkardığını bilmiyorum.
Görevine sadık bir polis memuruydu.
Daha fazla insanı kurtarmak için tehlikenin içine geri döndü.
Zaman geçtikçe
ailemdeki herkes JoAnn'in geri dönmeyeceğini anladı.
Umudumuzu kaybettik.
Bu gerçeğin farkına vardık.
Bu yüzden cenaze hazırlıkları yaptılar.
Cenaze hazırlıkları yaptıkları gün işten eve geldim.
Telefon çaldı.
"Brian, Mike dayın telefonda."
Sesinden anladım. İri yarı, cüsseli biridir.
Sesi düğümlendi. "Tamam" dedi.
"Seni arayan oldu mu?" dedi.
"Hayır, neden?" dedim.
"JoAnn'i bulmuşlar" dedi.
"Siktir" dedim.
Artık bulunmuştu.
Ben…
Bugün bile canım yanıyor.
En azından öğrenmiş olduk.
Emin olduk.
Ne yazık ki birçok insan yakınlarını bulamadı.
Belki de asla bulamayacaklar.
Buna şans denirse biz şanslıydık.
İlk birkaç haftada naaşına ulaşabildik.
Buraya bir kova hattı lazım. Uzatın.
En son kurtarma kuleler yıkıldıktan 27 saat sonraydı.
Ondan sonra kimse kurtarılamadı.
Kurtarma görevi kısa süre içinde delil toplama görevine dönüştü.
Adli Tıp'ta bulabildiğimiz her şeyi tespit ettik,
kimlikleri belirleyip etiketledik.
Naaşları ailelere yollamak için her şeyi yaptık.
Yas evinde üzüntü hâkimdi.
Evrak işlerini hallederken,
DNA tespiti için bir diş veya saç fırçasını incelerken
beni soru yağmuruna tutan bir aile vardı.
Yüzlerindeki korku ve üzüntüyü görmek yüreğimi parçaladı.
O sabah 2,976 sivil hayatını kaybetti.
25 yıl sonra yüzde 60'ının kimliği tespit edildi.
Ailelerin yüzde 40'ı yakınlarının naaşını bulamadı.
Cevaplar olmayınca çıldırırsınız.
11 Eylül olayları ölüm kokusuna alışmama yardım etti.
Morgda çalıştığım için birçok ölü gördüm.
Başta dayanamadım. Sürekli öğürdüm.
Bir süre sonra koku beni rahatsız etmemeye başladı.
Boş bir alana sırayla dizilmiş 11 veya 12 soğutmalı kamyon vardı.
Bir kadın grubu geldi ve çiçek getirdi.
Kamyonlardaki kişileri onurlandırmak için büyük çelenkler asıldı.
O bölgeyi büyük beyaz bir çadırla kapadık.
Orası Anma Parkı oldu.
İnsanlar duvarlara yazılar yazdı,
fotoğraflar astı.
Unutamadığım bir fotoğraf var. Üzerine bir çocuk bir şeyler karalamıştı.
Üstte "Annem" yazıyordu.
Bu bize kimleri aradığımızı hatırlattı.
KAYIP
BABAMI GÖRDÜNÜZ MÜ?
Saldırıdan birkaç ay sonra komşum Bill McGinn'i buldular.
Eşi "Dün gece onu buldular" dedi.
O gün morgdaydım. İki itfaiye eri getirdiler.
Kurtarılanlardan biri olduğunu daha sonra öğrendim.
Hep fark ettiğim bir şey vardı.
Ne zaman yağmur yağsa ayakkabısı dairenin dışında olurdu.
Bill'in, Cordelia'nın, Liam'ın, çocukların ayakkabıları dışarıda olurdu.
11 Eylül'den bir gün sonra eve geldim. Yağmur yağıyordu.
Liam'ın, Cordelia'nın ayakkabısını gördüm ama Bill'in ayakkabısı yoktu.
O zaman dank etti.
"Öldüğüne inanamıyorum" dedim.
Ne zaman bir ilk müdahale çalışanı bulunsa her şeye ara verilirdi.
Üzerine bir Amerikan bayrağı konurdu.
O kişi Sıfır Noktası'ndan çıkarılırken
hepimiz ayağa kalkıp selam verirdik.
Böyle bir an
insanın gözlerini yaşartıyor.
11 Eylül'den sonra her şeyin düzelmesi yaklaşık dokuz ay sürdü.
Sanırım Mayıs 2002'ye dek devam etti.
Zor zamanlar geçirdim.
İş yerindeydim ama çalışamıyordum.
Sürekli ağlıyordum.
Cenin pozisyonundaydım.
Yaptıklarımı, yaşadıklarımı aktarmaya çalışıyordum.
İşte o zaman çok korktum.
Nihayet yaşananları düşünmeye başladım. Yaşadığım süreç böyleydi.
Cinayetler devam ediyordu.
Dünya Ticaret Merkezi'nin dışında hâlâ ölümler yaşanıyordu.
Bu yüzden tam bir soruşturma ekibi sokaklarda işine devam etti.
Günlük rutinimiz biraz normale döndü
ama kurtarma çalışmalarına devam ediyorduk.
SIFIR NOKTASI
Bazen ekibimizden biri Adli Tıp kurumunda görevlendirilirdi.
Bazen Staten Adası'ndaki atık sahasında kurtarma çalışmalarına katılırdık.
FRESH KILLS ATIK SAHASI
Fresh Kills artık kullanılmayan bir çöplüktü
ve Staten Adası'nda yer alıyordu.
Tüm enkaz oraya kaldırıldı.
Bu enkazı araştırıp
vücut parçalarını veya kişilere ait eşyaları bulmak
dedektif bürosunun sorumluluğuydu.
Başta elinize bir tırmık verip "Arayın" derlerdi.
"Kimlik veya kemik bulursan bu kovalara koy."
Orada çalışmak için gönüllü oldum.
Bu görev beni çok tatmin etti
çünkü sırada bekleyen bir aile üyesine bir şekilde bilgi vermeye çalışıyorduk.
Bir süre sonra daha akıllı çalıştılar.
Enkaz inceleme görevlerinde
Tyvek tulumları, botlar, eldivenler ve maskeler verdiler.
Kansere büyük ihtimalle orada yakalandım.
Bana prostat kanseri teşhisi kondu.
Çok şanslıyım. İlk evrelerde tespit edildi.
Orada çalışanların çoğu 11 Eylül'le ilgili hastalıklara yakalandı.
2021'de telefonuma gelen bir mesajla kanser olduğumu öğrendim.
Nadir bir ürolojik bir kanserdi. Dört milyonda bir erkekte görülüyordu.
Kendime taş çatlasa 10 dakika üzüldüm.
Mağduriyet hissim çok sürmedi.
Kısa süre sonra "Hazırım, hadi. İşe koyulayım. Kanseri yeneceğim" dedim.
Hepsi bu kadardı.
Yüzümde cilt kanseri oluştu.
Bunu öğrenince çok korktum.
11 Eylül'le ilgili hastalıklardan ötürü bugüne dek vefat eden kişi sayısı
saldırı günü ölen kişi sayısından fazla.
Bu oldukça endişe verici bir durum.
Bence başta teröristlerin saldırma sebebi
kulelerin sembolize ettiği şeylerdi.
Bence beklediklerinden fazlasını aldılar çünkü trajedi devam ediyor.
Tam 25 yıl oldu.
En az 50 arkadaşımı toprağa verdim.
Arkadaşlarımı! Tanımadığım insanları söylemiyorum bile.
Çok daha fazlası var.
3 DÜNYA TİCARET MERKEZİ
-Tanrım. Beyler burada. -Ne haber?
-Seni görmek güzel. -İyi görünüyorsun.
Sağ ol. Sen de.
-Nasılsın? -Roger.
Her birimiz
konuşmalıyız.
Pete ve ben konuşuyoruz. Her yıl bunu konuşuyoruz.
Merhaba canım.
Acıları konuşmalıyız.
-Nasılsın? -İyiyim.
Seni görmek çok güzel. İyi görünüyorsun.
Belli bir noktaya kadar faydası oldu.
Daha sonra yardım almam gerekti.
-Manhattan'a bak. -Bu…
Evet.
-Nasılsın? -İyiyim.
-Evet. -Evet, biliyorum.
-Tuhaf bir duygu. -Evet.
Yeni bina güzelmiş.
Yeni binalara ilk kez geliyorum.
Sahi mi?
MacLeod, seni taşralı.
-Kardeşimi rahat bırak. -Neden?
-Sakin ol eyalet şampiyonu. -Evet dostum.
Geceleri kâbuslar yüzünden uyuyamıyordum.
En kötü kısmı da bu.
Yatağa girince diri diri gömülmüşsünüz gibi geliyor.
Artık bir polis değildim. Aynı hisleri yaşamıyordum.
Neredeyse kriz geçirecektim.
Sonra 11 Eylül Vakfı kuruldu. "Yanındayız" dediler.
"Sana yardım edeceğiz."
-Biraz üzgün gibisin. -Sarsılmış mı?
-Evet, sarsılmış. Sorun değil. -Buraya gelirken korktum.
Artık akıl sağlığı kontrollerinin büyük bir destekçisiyim.
Bunu yaptırın. Sigortamız karşılıyor. Yaptırın.
Konuşmaktan zarar gelmez.
Bu sahada olmaktan keyif almıyorum.
Burayı sevmedim. Sizinle birlikte olmayı çok seviyorum.
Bu durumu anladığınız için kendimi güvende hissediyorum.
Dünyada başka kimsenin bilmediği,
muhtemelen de bilmemesi gereken şeyleri biliyoruz.
Şahsen bunun üstüne gitmedim. Kızım iki yaşında bile değildi.
O günlerde babasının nerede olduğunu öğrenmek istedi.
Sırf o berbat anılardan uzaklaşmak,
her gün o acıları tekrar yaşamamak için işe giderdim.
Hayatım diğer birçok insan gibi asla eskisi gibi olmadı.
Neyle boğuştuğumu bilmiyordum çünkü ne olduğunu çözemedim,
ne olduğunu anlayamadım.
Ülkemize korkunç bir saldırı yapıldı. Bir olay yeriydi.
Aylar sonra bir mezarlığa dönüştü.
Şu an birçok his yaşıyorum.
Pete ve Joanne'in o günkü fotoğrafları aklıma geliyor.
Roger'ın Pathmark otoparkında kafana su döktüğü fotoğraf aklıma geliyor.
Her şeyi tekrar yaşıyorum. Bunu düşünmek çok zor.
Ben duşta içimi dökerdim.
Duşa girer ve ağlardım.
Hiç durmadan ağlardım.
Bunu kimseye söylemedim.
Ben bu şekilde içimden attım.
Evet.
Emekli olunca etkisini daha sert hissettim ve kendimi sorguladım.
-Dünyadan koptum. -İnsanı değiştiriyor.
Bu yüzden içmeyi bıraktım. Emekli olunca…
Bununla nasıl başa çıktık? Bara gittik.
Bu şekilde başa çıktık. Bunu aramızda konuştuk.
Ama şimdi 11 Eylül saldırısından ve TSSB'den muzdarip insanlar var.
Kariyerlerinde hiç TSSB yaşamamışlardı.
Cinayet vakaları, cesetler, ölen çocuklar… Bu işte her türlü şeyi gördünüz.
Bununla başa çıkmanız gerek çünkü sizi yiyip bitirir, sizi değiştirir.
Bu buluşma çok iyi geldi.
Onca yıldır aklımı kaçırdığımı sanmıştım.
Tek değilmişim. Artık bunu biliyorum.
Buraya gelerek… Kusura bakmayın. Ağlamıyorum. Siz ağlıyorsunuz.
Kameralar var. Seninle sonra dalga geçeceğim.
-Peki. -Seni seviyorum.
Hepimiz gibi akıl sağlığını korumalısın. Bunu içinde tutma.
Brian'ın şu anki hâli beni mutlu ediyor. Başladığı anla şu anki hâli çok farklı.
-Bu bir terapi grubu. -Gerçekten öyle.
-Şuna bakın. -Çünkü burası konfor alanı.
-Konfor alanı. -Birbirimizle konuşmak bizi rahatlatıyor.
-Aynı zorlukları yaşadık. -Evet.
Akıl sağlığı fiziksel sağlık kadar önemli.
Bunu şimdi anlıyorum.
Bunu anlamam 19 yılımı aldı.
Terapistlerle konuşunca anladım. Konuşmaya mecburdum.
Sonuçta süper kahraman değilim.
Bu hayatta kalma pişmanlığıydı. Şef, Burger King'teydin. Tommy oradaydı.
O da oradaydı. Herkes oradaydı. "Niye benim başıma gelmedi?" dediniz.
Bunu düşündünüz.
23 New York polisi,
37 Liman İdaresi polisi
ve 343 itfaiye eri hayatını kaybetti.
Tanrı bu anıları bize boşuna yaşatmadı. Bu anıları hatırlayalım diye yaşattı.
Yaşananları hatırlayıp asla unutmamalıyız.
Bir zamanlar İkiz Kulelerin olduğu yerde şimdi Özgürlük Kulesi var.
Kuleyi bu yükseklikten hiç görmemiştim.
Muhteşem.
Teröristlere "yıkılmadık" mesajını verdiğimiz için mutluyum.
-Çok mutluyum. -Evet.
Hepimiz hayattayız.
Öyle veya böyle hepimiz yaşıyoruz.
O gün vefat eden ilk müdahale ekipleri, siviller ve başka ülke vatandaşları için
böyle bir anıt yapmalarına minnettarım.
Bu, gücün ve dirayetin,
düşmemize rağmen tekrar ayağa kalkmamızın sembolü.
Bir şehir değil, ülke olarak ayağa kalktık.
Anıt kesinlikle çok etkileyici.
Üzerinde isimler yazan bina izleri ve şelale müthiş olmuş.
-Güzel bir gün, değil mi? -Evet.
O gün gibi değil.
-Sahi mi? -Jimmy Riches burada.
İtfaiye eri olmadan önce o da polisti. John Chipura.
Staten Adası'ndan çok kişi tanıyorsun.
Timmy McSweeney. Bir de Moira.
Terör tek bir saldırı değildir.
İnsanların korku, hastalık,
mental sorunlar yaşamasına yol açan sürekli bir durumdur.
İnsanların hayatını mahveder.
Kötülüğe karşı sevgi var,
gerçekten değer veren insanlar var.
Yaşanan trajedi tüm ülkeyi, bilhassa New York halkını birleştirdi.
Bu bana neler yapabileceğimizi gösterdi.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi rdi.