WEBVTT

00:06.089 --> 00:10.176
(ยี่สิบห้าปีก่อน กรมตำรวจนิวยอร์ก
ได้รับแจ้งเหตุสังหารหมู่ครั้งใหญ่ที่สุด)

00:10.260 --> 00:12.762
(ในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาสมัยใหม่)

00:15.432 --> 00:19.894
นี่คือประสบการณ์จริง
เหตุการณ์จริงโดยละเอียดที่เกิดขึ้น

00:26.568 --> 00:29.946
นี่คือคดีฆาตกรรมคดีใหญ่ที่สุดที่เราเคยได้ทำ

00:31.406 --> 00:34.409
คนนับพันถูกฆ่าตายในการก่อการร้ายครั้งนี้

00:35.118 --> 00:36.453
เราไม่พร้อมรับมือเลย

00:37.328 --> 00:41.750
เราไม่พร้อมรับมือในฐานะมนุษย์
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอาชีพเลยนะ

00:42.333 --> 00:46.254
ผมไม่รู้สึกเลยว่าคุมสถานการณ์ได้
เหมือนเวลาสืบสวนคดีอื่น

00:47.464 --> 00:50.633
ผมรู้สึกเหมือนพยายามเอาชีวิตรอด
ผ่านวันนี้ไปให้ได้มากกว่า

00:51.509 --> 00:53.887
เราได้รู้ว่าจริงๆ เราแข็งแกร่งแค่ไหน

00:53.970 --> 00:56.765
เราได้รู้ว่าการทำงานเพื่อทีมเป็นยังไง

00:57.432 --> 00:59.726
เราได้รู้จักคู่หูของเราจริงๆ

00:59.809 --> 01:02.020
เราได้รู้ว่าชีวิตสำคัญแค่ไหน

01:03.146 --> 01:04.898
ฉันว่าคนครึ่งเมืองมีคนรู้จัก

01:04.981 --> 01:07.901
หรือมีญาติที่ตายในเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

01:08.485 --> 01:09.652
แต่กาลเวลาผ่านไปแล้ว

01:10.695 --> 01:13.740
คนสมัยนี้บางคนก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้น

01:13.823 --> 01:17.494
พวกเขาไม่เคยเห็นว่า
เวลาโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นจริงๆ มันเป็นยังไง

01:18.328 --> 01:20.830
แล้วทั้งเมืองก็รวมพลังกัน

01:20.914 --> 01:22.040
(นิวยอร์กจะยืนหยัดเข้มแข็ง)

01:22.123 --> 01:25.835
ไม่สำคัญว่าคุณมีภูมิหลังยังไง ถือสัญชาติอะไร

01:25.919 --> 01:28.338
วันนั้นเราทุกคนคือมนุษย์

01:29.756 --> 01:31.841
ถึงจะผ่านมา 25 ปี

01:32.509 --> 01:35.053
วันนั้นก็ยังจะเป็นเส้นแบ่งของชีวิตผมเสมอ

01:36.054 --> 01:39.057
โลกที่เคยมีอยู่ถึงวันที่ 10 กันยายน
มันหายไปแล้ว

01:40.058 --> 01:42.644
มันทำให้เกิดสงคราม 20 ปี

01:44.896 --> 01:46.231
โลกทั้งใบของฉันเปลี่ยนไป

01:47.732 --> 01:49.859
ทั้งโลกเปลี่ยนแปลงไป

01:56.282 --> 01:59.202
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ
ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้

02:01.121 --> 02:04.332
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว
คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา

02:05.750 --> 02:09.170
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด

02:09.963 --> 02:12.173
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก

02:13.133 --> 02:14.384
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

02:16.219 --> 02:18.138
เราอยากสืบหาความจริง

02:18.221 --> 02:19.556
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน

02:20.348 --> 02:23.268
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน

02:23.977 --> 02:27.564
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก

02:29.858 --> 02:30.692
หน่วยนี้เท่านั้น

02:31.734 --> 02:35.405
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม
นิวยอร์ก)

02:45.707 --> 02:49.544
การได้มองหอคอยคู่นั้นจากบนพื้น
คือภาพที่น่าทึ่งที่สุด

02:49.627 --> 02:52.505
โดยเฉพาะตอนเด็กๆ เราจะแหงนมองแบบนี้

02:53.089 --> 02:56.092
แล้วมันก็สูงขึ้นไปเรื่อยๆ เหมือนบันไดสู่สวรรค์

02:58.011 --> 03:00.972
น้าของผม โจแอนน์ทำงานที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

03:01.055 --> 03:03.933
น้าอยู่ในตึกฝั่งเหนือ ชั้น 103

03:04.017 --> 03:05.685
แล้วก็มีชั้น 105 ด้วย

03:06.436 --> 03:09.772
น้าทำงานที่แคนเทอร์ ฟิตซ์เจอรัลด์
บริษัทโบรกเกอร์

03:09.856 --> 03:12.150
น้าเริ่มทำงานที่นั่นตอนอายุ 18

03:12.233 --> 03:15.278
แล้วน้าก็ได้เป็นรองประธาน เป็นหุ้นส่วน

03:16.654 --> 03:20.158
โจแอนน์เป็นน้าของผม
แต่เป็นเหมือนพี่สาวผมมากกว่า

03:20.241 --> 03:23.661
คอยดูแลผมเสมอ คอยช่วยไม่ให้ผมมีปัญหา

03:23.745 --> 03:25.455
น้าอายุมากกว่าผมแค่ 13 ปี

03:26.664 --> 03:28.666
ตอนน้าเริ่มงานที่นั่นครั้งแรก

03:28.750 --> 03:32.378
น้าก็พาผมไปเที่ยว
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เป็นครั้งแรกด้วย

03:32.462 --> 03:34.505
สำหรับเด็กห้าขวบ

03:34.589 --> 03:38.134
เราก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน

03:38.843 --> 03:43.014
ผมไปที่นั่น ขึ้นลิฟต์ไป มันเหมือนจรวดเลย

03:44.974 --> 03:48.895
เราขึ้นไปไม่กี่นาทีก็ถึงชั้นร้อยกว่าแล้ว

03:48.978 --> 03:51.231
หูนี่วิ้งไปหมด เราออกมา

03:51.314 --> 03:55.443
พอเดินไปใกล้หน้าต่าง จริงๆ แล้วมันก็…

03:56.194 --> 03:57.403
มันสูงมาก

03:58.571 --> 04:01.324
แต่ละตึกมี 110 ชั้น

04:01.908 --> 04:05.036
ที่นั่นอาจมีคนถึงเกือบ 50,000 คนในทุกวัน

04:05.620 --> 04:07.664
ตึกนั้นมีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง

04:08.748 --> 04:09.791
นั่นเป็นสิ่งที่…

04:09.874 --> 04:13.294
ลองคิดดูสิ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนในสหรัฐฯ

04:13.378 --> 04:14.963
แต่ละพื้นที่ก็จะมีรหัสไปรษณีย์

04:15.046 --> 04:17.215
แต่สองตึกนี้มีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง

04:17.298 --> 04:22.470
ตึกถูกออกแบบมาให้ทนต่อลมแรง พายุ

04:22.553 --> 04:25.306
ฟ้าผ่า เครื่องบินชน

04:26.140 --> 04:28.977
มันถูกมองว่าไม่มีอะไรทำลายได้

04:30.979 --> 04:34.107
เกิดเหตุระเบิด มีผู้เสียชีวิตห้าศพ
และบาดเจ็บอีกกว่า 1,000 ราย

04:34.190 --> 04:36.442
เป็นระเบิดที่สั่นสะเทือนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

04:36.526 --> 04:39.279
ทำให้แมนแฮตทันตอนล่างโกลาหลไปทั้งย่าน

04:39.862 --> 04:43.032
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1993
เกิดการก่อการร้ายขึ้น

04:43.116 --> 04:43.950
(หน่วยกู้ระเบิด)

04:44.033 --> 04:46.995
ผู้ก่อการร้ายข้ามชาติใส่ระเบิดไว้ในรถแวน

04:47.078 --> 04:49.831
ไปจอดไว้ในโรงจอดรถใต้ดิน

04:50.540 --> 04:53.459
มันระเบิด แต่ความเสียหายก็เล็กน้อยมาก

04:54.460 --> 04:57.797
มีคนใกล้ๆ ฉันบอกว่า
"แม่เจ้า สองตึกนี้สุดยอดเลย"

04:57.880 --> 05:01.217
"มันทนระเบิดลูกใหญ่ได้ ไม่อยากเชื่อเลย"

05:03.136 --> 05:06.848
ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า
หอคอยคู่จะตกเป็นเป้า

05:06.931 --> 05:09.976
ของการก่อการร้ายข้ามชาติจนวันนั้น

05:10.059 --> 05:13.062
แล้วผมก็คิดได้ว่า
มันเป็นสัญลักษณ์ของความเข้มแข็ง

05:13.146 --> 05:14.897
มันเป็นสัญลักษณ์ของความภูมิใจ

05:14.981 --> 05:18.943
เป็นสิ่งที่ถ้าเราบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมา

05:19.527 --> 05:21.279
เราจะมองเห็นหอคอยคู่

05:23.114 --> 05:27.285
ปีต่อมา มีการสร้างแนวกั้นปูนซีเมนต์

05:27.368 --> 05:29.912
เพื่อให้ไม่มีใครเข้าใกล้ได้

05:29.996 --> 05:35.043
ถ้าขับรถกระบะหรือรถยนต์
ที่บรรจุวัตถุระเบิดชนิดใดก็ตาม

05:35.877 --> 05:39.630
แล้วเราก็รู้สึกว่า "โอเค มันคงไม่เกิดขึ้นอีก"

05:44.385 --> 05:47.388
(วันที่ 11 กันยายน ปี 2001)

05:47.472 --> 05:48.890
วันนั้นเป็นวันอังคาร

05:50.850 --> 05:52.060
อากาศดีมากๆ

05:53.394 --> 05:55.480
ผมจำได้ว่าไม่เห็นเมฆบนฟ้าเลยสักก้อน

05:57.357 --> 05:58.733
วันนั้นผมต้องขึ้นศาล

05:59.776 --> 06:01.903
ผมอยู่หน่วยปราบอาชญากรรม

06:01.986 --> 06:04.530
ผมจะไปขึ้นศาลไต่สวนคดีล้วงกระเป๋า

06:05.239 --> 06:07.200
ผมก็จะนั่งเรือข้ามฟากไป

06:07.283 --> 06:08.993
(เรือข้ามฟากเกาะสแตเทน)

06:09.077 --> 06:12.205
ผมขึ้นจากเรือที่ฝั่งแมนแฮตทัน

06:12.288 --> 06:14.707
แล้วผมก็เดินไปทางสถานีรถไฟ

06:15.666 --> 06:18.795
พอผมเดินออกมาจากเรือได้ไม่กี่ก้าว

06:18.878 --> 06:20.630
ผมก็ได้ยินเสียงระเบิดหลายลูก

06:20.713 --> 06:22.799
(8:46 น.)

06:22.882 --> 06:25.968
เสียงมันแบบ…

06:26.052 --> 06:28.096
แล้วผมก็พูดว่า "เสียงอะไรกันวะ"

06:28.805 --> 06:30.765
แต่ผมก็เดินต่อไป

06:31.349 --> 06:34.060
ผมขึ้นรถไฟใต้ดิน กำลังจะไปที่ศาล

06:34.143 --> 06:35.686
ผมต้องไปถึงศาลเก้าโมง

06:35.770 --> 06:38.773
(เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ - โรงพักเขต 13)

06:38.856 --> 06:42.068
ผมตื่นที่หอพักตำรวจสืบสวนในเขต 13

06:42.652 --> 06:44.153
ในกรมตำรวจ

06:44.237 --> 06:45.571
บางครั้งเราก็ไม่ได้กลับบ้านหลายวัน

06:45.655 --> 06:47.281
(ยินดีต้อนรับสู่โรงพักเขต 13)

06:47.365 --> 06:52.203
ผมลงชื่อเข้างาน
ผมจำได้ว่าข่าวช่องเอบีซีนิวส์เปิดอยู่

06:52.286 --> 06:57.375
แล้วผมก็เห็นว่าหอคอยคู่ถูกเครื่องบินชน

06:57.458 --> 07:00.628
เสียงเหมือนจรวดมิสไซล์ครับ ไม่ใช่เครื่องบิน

07:00.711 --> 07:02.630
จากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสนั่น

07:04.590 --> 07:08.010
ศูนย์กระจายกำลังโทรแจ้งผม
บอกว่าเครื่องบินเซสนาลำเล็ก

07:08.094 --> 07:10.304
เพิ่งพุ่งเข้าชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

07:11.264 --> 07:14.767
ผมมองเห็นจากทางหลวงฝั่งตะวันตกว่า

07:14.851 --> 07:16.811
มันไม่ใช่เครื่องเซสนาลำเล็ก

07:17.437 --> 07:19.772
มันเป็นเครื่องบินเจ็ตลำเบ้อเริ่ม

07:20.606 --> 07:22.358
แม่เจ้า

07:24.652 --> 07:26.112
ผมเข้าโหมดตำรวจเลย

07:27.405 --> 07:29.365
ผมรู้ว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนั้น

07:29.449 --> 07:31.826
มันจะเป็นอุบัติภัยหมู่

07:33.411 --> 07:37.748
ผมเพิ่งไปส่งลูกชายสองคน
ที่โรงเรียนรัฐบาล 116

07:37.832 --> 07:39.959
แล้วตอนนั้นผมก็ได้ยินข่าวทางวิทยุ

07:40.042 --> 07:43.087
เกิดหายนะครั้งใหญ่ในนิวยอร์กซิตีเช้าวันนี้

07:44.755 --> 07:48.134
ในฐานะหัวหน้าหน่วยสืบสวนที่แมนแฮตทัน

07:48.217 --> 07:50.887
อาจจะเป็นคนเดียว
ในกรมตำรวจนิวยอร์กที่บ้านอยู่แมนแฮตทัน

07:50.970 --> 07:52.972
ผมรู้ว่าผมจะต้องออกปฏิบัติการ

07:53.598 --> 07:56.767
ผมก็เลยกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ผมน่าจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คน

07:56.851 --> 07:59.312
ที่ใส่สูทไปที่เกิดเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

07:59.395 --> 08:01.063
เพราะผมโดนทำโทษเมื่อเดือนพฤษภาคม

08:01.147 --> 08:04.108
ผมไปที่เกิดเหตุฆาตกรรมสามศพโดยไม่ใส่สูท

08:04.192 --> 08:07.278
(เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ - โรงพักเขต 19)

08:07.361 --> 08:11.073
ผมอยู่เขต 19 หน่วยสายตรวจแมนแฮตทันเหนือ

08:11.949 --> 08:13.659
คดีนี้มันใหญ่โตมากๆ

08:13.743 --> 08:17.163
ดังนั้นก็จะมีการเคลื่อนพลทั่วนิวยอร์กซิตี

08:17.246 --> 08:18.998
ไปที่เกิดเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

08:21.542 --> 08:26.631
ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในเขต 19
กับพีต พานุชชิโอ

08:26.714 --> 08:31.636
ทางโรงพักให้เคลื่อนพลหน่วยแรก
ด้วยกำลังหนึ่งต่อแปด

08:32.220 --> 08:34.472
เจ้าหน้าที่แปดนาย จ่าหนึ่งนาย

08:34.555 --> 08:38.184
เรากำลังมุ่งหน้าไปที่วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

08:38.267 --> 08:41.938
โจแอนน์ ดาวด์
ไปกับตำรวจหน่วยแรกของโรงพักเขต 19

08:42.021 --> 08:43.147
ที่ขึ้นรถแวนออกไป

08:44.315 --> 08:47.151
ทุกคนนัดรวมพลกันที่แยกเชิร์ชตัดเวซีย์

08:47.818 --> 08:51.280
ผมอยู่กับผู้หมวด ผมบอกว่า "เราขึ้นรถไปดีกว่า"

08:51.864 --> 08:53.199
"เราจะไปที่นั่นกันเลย"

08:57.119 --> 08:58.246
ผมอยู่บนรถไฟ

08:59.747 --> 09:03.834
ผมลงที่ตึกเทศบาล
ซึ่งคุณเห็นประจำใน "ลอว์แอนด์ออร์เดอร์"

09:04.418 --> 09:08.172
แล้วตอนที่ผมเดินไปตามเสาที่เด่นเป็นสง่า

09:08.256 --> 09:10.591
ทุกคนก็มองขึ้นไปบนฟ้า

09:12.843 --> 09:15.263
ตาผมก็มองตามพวกเขาไป

09:17.098 --> 09:19.642
แล้วผมก็เห็นรูใหญ่เบ้อเริ่มในตึกเหนือ

09:21.185 --> 09:22.562
สองตึกนี้ใหญ่มาก

09:23.229 --> 09:25.940
คนหลายหมื่นอยู่ในแต่ละตึกทุกวัน

09:26.023 --> 09:27.483
ผมรู้จักคนบนตึกเยอะมาก

09:29.193 --> 09:32.488
ผมรีบโทร 212-938-5029 ทันที

09:33.072 --> 09:34.615
นั่นเป็นเบอร์ออฟฟิศน้าโจแอนน์

09:35.992 --> 09:40.580
แล้วผมก็ได้ยินเสียงตู๊ด
มันไม่ใช่เสียงสายไม่ว่างปกติ

09:41.330 --> 09:44.208
มันเป็นเสียงตู๊ดแบบไม่มีสัญญาณ

09:45.209 --> 09:47.295
ตอนนั้นเก้าโมง น้าน่าจะอยู่ที่ทำงาน

09:47.378 --> 09:48.838
ผมคิดเลย "ซวยแล้ว"

09:50.506 --> 09:51.882
เราต้องไปที่นั่น

09:52.717 --> 09:53.926
ทันใดนั้น

09:55.303 --> 09:58.598
เสียงแรกที่ผมได้ยิน ที่ผมนึกว่าเสียงสะท้อน

10:00.057 --> 10:03.102
ผมก็ได้ยินอีก โดยไม่มีเสียงสะท้อน

10:03.185 --> 10:04.478
เป็นเสียงระเบิดดังสนั่น

10:07.773 --> 10:09.609
ผมรีบขึ้นไปที่ทางเท้า

10:11.861 --> 10:13.362
มีเครื่องบินลำที่สองอีก

10:14.905 --> 10:18.868
(9:03 น.)

10:18.951 --> 10:21.454
เราอยู่บนชั้น 78 ของตึกใต้

10:21.537 --> 10:24.665
เหตุผลเดียวที่ผมได้มานั่งตรงนี้
ก็เพราะเรายืนอยู่

10:24.749 --> 10:27.335
อีกฝั่งของตึก ไม่ใช่ฝั่งที่เครื่องบินชน

10:33.007 --> 10:37.011
ผมหมอบคว่ำหน้าลงไปกับพื้น
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

10:37.803 --> 10:39.055
ทุกอย่างมืดไปหมด

10:41.807 --> 10:43.768
มีเสียงคนร้องไห้ กรีดร้อง

10:45.144 --> 10:48.564
ผู้หญิงๆ ข้างผมที่รู้จักกัน ผมดันตัวเธอนิดหน่อย

10:48.648 --> 10:50.232
แล้วก็ถามว่า "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"

10:51.150 --> 10:53.444
ไม่มีเสียงตอบรับ ผมเลยรู้ว่าเธอไปแล้ว

10:54.779 --> 10:56.781
มีคนนอนตายอยู่ทั่วไปหมด

10:57.948 --> 11:01.494
เป็นภาพที่น่าสยอง โกลาหลมาก
ไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

11:03.788 --> 11:06.499
หน่วยสืบฆาตกรรมพร้อมกับหน่วยอื่นๆ ทุกคน

11:06.582 --> 11:10.169
เข้าร่วมการเคลื่อนพลฉุกเฉินไปยังพื้นที่นั้น

11:11.545 --> 11:14.215
ผมกับคู่หูอีกสองคน เราขับรถ

11:14.298 --> 11:16.842
เปิดไฟหวอ เปิดไซเรนจากโรงพักเขต 13

11:18.010 --> 11:22.014
รู้ตัวอีกที เราก็เห็นควันพุ่งออกมาจากตึกใต้

11:22.682 --> 11:26.060
แล้วเราก็รู้เลยว่ามีบางอย่างชนอีกตึกด้วย

11:28.688 --> 11:30.231
- คุณพระช่วย
- พระเจ้า

11:30.314 --> 11:31.774
มีอีกลำ

11:31.857 --> 11:32.858
พระเจ้าช่วย

11:32.942 --> 11:34.443
คุณพระช่วย

11:35.611 --> 11:39.323
ทุกคนมองหน้ากันในรถแล้วบอกว่า

11:39.407 --> 11:41.283
"นี่มันไม่ใช่อุบัติเหตุแล้ว"

11:44.912 --> 11:47.373
สิ่งแรกที่ผมคิดถึงคือภรรยา

11:48.416 --> 11:51.252
เธอทำงานบริษัทที่ชื่อโซโลมอน สมิธ บาร์นีย์

11:51.919 --> 11:53.379
ผมรู้ว่าเธออยู่ในเมือง

11:53.462 --> 11:56.006
แล้วผมก็รู้ว่าเธอมีลูกค้ารายหลัก

11:56.090 --> 11:59.719
ที่อยู่ในตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ฝั่งหนึ่งด้วย

11:59.802 --> 12:02.388
ผมรู้ว่าเธอมักจะอยู่ที่นั่นบ่อยๆ

12:03.681 --> 12:05.975
ผมก็เลยมัวแต่คิดเรื่องนั้น

12:07.351 --> 12:10.104
ผมมีโทรศัพท์มือถือ เป็นโทรศัพท์ฝาพับเก่าๆ

12:10.187 --> 12:13.274
น่าจะสตาร์แทคหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ

12:13.357 --> 12:16.610
ผมจำได้ว่าพยายามโทรเข้าเบอร์ที่ทำงานเธอ

12:16.694 --> 12:20.489
พยายามโทรเข้ามือถือเธอ แต่ก็ติดต่อไม่ได้

12:21.157 --> 12:22.491
มันเงียบไปหมดเลย

12:22.575 --> 12:26.162
ไม่มีสัญญาณ ไม่มีอะไรเลย

12:28.706 --> 12:31.167
ในเมืองวุ่นวายแตกตื่น

12:32.793 --> 12:37.757
ผู้คนทิ้งรถไว้กลางทางแยก

12:37.840 --> 12:39.759
ช่างรถเถอะ หนีเร็ว

12:41.051 --> 12:44.597
ตอนนี้เราพยายามไปให้ถึงที่ที่ต้องไป

12:44.680 --> 12:46.682
ซึ่งก็คือแยกเชิร์ชตัดเวซีย์

12:46.766 --> 12:50.978
แล้วเราก็ไปถึงกลางเมเดนเลน

12:51.061 --> 12:52.438
แล้วรถก็ติด ไปต่อไม่ได้

12:53.189 --> 12:56.025
เราลงจากรถแวนออกมา

12:56.108 --> 12:59.779
แล้วเราก็เริ่มวิ่งไปทางเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

13:02.531 --> 13:07.828
ตอนใกล้ถึงหอคอย เราก็มองขึ้นไป

13:08.412 --> 13:12.541
มีคนห้อยลงมาจากคาน

13:14.293 --> 13:16.670
ควันดำก็พวยพุ่งออกมา

13:17.588 --> 13:20.174
มีคนส่งข้อความออกมา

13:20.257 --> 13:23.636
"ช่วยด้วย ฉันอยู่บนชั้นนี้ ชั้นนั้น"

13:24.470 --> 13:25.346
มัน…

13:25.429 --> 13:26.430
เราจะแบบว่า…

13:29.350 --> 13:32.394
มันเหลือเชื่อจริงๆ

13:33.145 --> 13:37.149
แล้วจ่าของเราก็บอกว่า
"ไปเถอะ เราไปกันต่อ"

13:37.233 --> 13:39.944
"เราต้องไปให้ถึงที่ที่ต้องไป"

13:40.027 --> 13:42.238
"ทางนั้นจะบอกเองว่าเราต้องทำอะไรบ้าง"

13:45.449 --> 13:49.370
ไฟที่ลุกไหม้บนชั้น 78 มันเหลือเชื่อ

13:51.539 --> 13:54.917
เราได้ยินเสียงของแตกร้าว
แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

13:55.000 --> 13:56.836
แต่ไฟก็ยิ่งลุกลามหนักขึ้นเรื่อยๆ

13:57.503 --> 14:00.172
มีบางอย่างจากบนเพดานตกลงมาข้างหัวผม

14:01.465 --> 14:02.550
แล้วเราก็แบบว่า

14:02.633 --> 14:04.844
"นี่มันล้อเล่นแน่ๆ ผมต้องรีบหนีแล้ว"

14:04.927 --> 14:08.722
ผมคิดว่า "ผมอยู่บนชั้น 78 ของตึกที่เกิดไฟไหม้

14:08.806 --> 14:10.307
แล้วผมก็ไม่รู้จะหนีออกไปยังไง"

14:12.893 --> 14:16.647
สัญชาตญาณของเราคือช่วยคนที่วิ่งมาหาเรา

14:18.274 --> 14:20.317
ฉันเลยอยากไปช่วย

14:20.401 --> 14:24.029
แต่จ่าก็จับท้ายทอยรั้งฉันไว้

14:24.113 --> 14:25.281
ดึงฉันกลับมา

14:26.991 --> 14:28.367
แล้วก็มีคนโดด…

14:29.952 --> 14:31.495
ลงมาถึงพื้นตรงหน้าฉันเลย

14:34.790 --> 14:36.750
ทำให้คนข้างหน้าฉันตายด้วย

14:38.586 --> 14:40.004
มันสยองเลย

14:40.921 --> 14:42.089
เป็นภาพที่สยองมาก

14:43.591 --> 14:45.217
เราทำอะไรไม่ได้เลย

14:48.429 --> 14:52.641
ภาพมันไม่ได้ร้ายแรงเท่าเสียงนะ

14:56.228 --> 14:57.229
ขอโทษค่ะ

15:05.654 --> 15:07.364
เวลาศพตกลงมา

15:09.033 --> 15:10.242
จากที่สูงขนาดนั้น

15:11.869 --> 15:14.163
เสียงมันเหมือนกระจกแตก

15:17.625 --> 15:19.543
ศพเละไปหมด

15:27.843 --> 15:31.263
ผมอยู่หน่วยสืบฆาตกรรมนิวยอร์กซิตี
ผมเห็นคนตายมาแล้ว

15:32.222 --> 15:34.058
ที่เกิดเหตุฆาตกรรมสยอง

15:34.141 --> 15:36.435
ความรุนแรง เรื่องพวกนั้น

15:37.394 --> 15:42.149
สิ่งหนึ่งที่สะเทือนใจที่สุดที่ผมจำไม่ลืม ลบไม่ออก

15:43.359 --> 15:47.821
คือการที่คนน่าสงสารเหล่านั้น
ยอมกระโดดลงมาตาย

15:47.905 --> 15:48.989
ดีกว่าโดนเผาทั้งเป็น

15:50.282 --> 15:51.492
มันก็ไม่ใช่จะเลือกได้หรอก

15:51.575 --> 15:57.164
(อาคารใต้ บริเวณที่ชน
ชั้น 77-85)

15:58.040 --> 15:59.333
ตอนอยู่บนชั้น 78

15:59.416 --> 16:00.376
(เอ็ดเวิร์ด นิโคลส์ ชั้น 78)

16:00.459 --> 16:01.377
ผมคิดกับตัวเอง

16:01.460 --> 16:05.172
"ผมมีลูกชายสองคนที่ต้องการผม
แต่ผมไม่รู้จะหนีออกไปยังไง"

16:05.798 --> 16:09.510
เศษซากมันเยอะเกินไป
แล้วเราก็รู้สึกถึงความร้อนได้แรงมาก

16:09.593 --> 16:12.930
ผมวิ่งไปเจอผู้หญิงสองคน
แล้วผู้ชายอีกสองคนก็มาหา

16:13.013 --> 16:14.473
เราเจอบันไดที่ว่างอยู่

16:15.224 --> 16:17.017
เราลงไปถึงประมาณชั้น 75

16:18.394 --> 16:23.649
แล้วก็มีนักผจญเพลิงนิวยอร์กซิตีสองนาย
ที่กำลังขึ้นบันไดมา

16:23.732 --> 16:27.403
ทั้งสองคนสะพายถังขนาดใหญ่
พวกเขามีอุปกรณ์ทุกอย่างเต็มตัว

16:27.987 --> 16:31.031
เราบอกว่า "คุณต้องขึ้นไปชั้น 78
เพราะบนนั้นหนักมาก"

16:31.115 --> 16:32.825
ผมจำได้ว่าพวกเขาพูดกับเรา

16:32.908 --> 16:36.078
"ไม่ต้องห่วงเรา คุณห่วงตัวเองก่อนเถอะ"

16:36.161 --> 16:38.956
"หนีออกไปก่อน
เราจะจัดการเรื่องชั้น 78 เอง"

16:39.039 --> 16:42.418
จริงๆ มันทำให้ผมมองเห็น
ถึงวิธีคิดของผู้คนเลยนะ

16:42.501 --> 16:46.296
กับวิธีที่หน่วยปฏิบัติการฉุกเฉิน
ตอบโต้กับสถานการณ์แบบนั้น

16:46.880 --> 16:47.881
ไปเลย

16:49.925 --> 16:55.597
ตำรวจเขตแมนแฮตทันตอนล่าง
เข้าไปในตึกแล้ว เพื่อช่วยคนออกมา

16:56.390 --> 16:59.518
ส่วนตำรวจเขตแมนแฮตทันตอนบน
อยู่กับเราทั้งหมด

17:00.060 --> 17:01.937
เราเคลื่อนพลไปที่พาร์กเพลส

17:02.021 --> 17:05.024
ถัดจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ไปอีกประมาณครึ่งช่วงตึก

17:05.107 --> 17:10.904
แล้วหัวหน้าก็เริ่มมอบหมาย
สี่คนต่อหนึ่งชั้นในการช่วยอพยพ

17:12.990 --> 17:17.119
ตอนลงมา เราก็เจอเศษซาก

17:17.202 --> 17:21.832
ซึ่งเราข้ามกองเศษหินลงมาจนถึงชั้น 40

17:22.499 --> 17:26.003
แล้วก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ในลิฟต์ บอกว่า

17:26.086 --> 17:27.963
"เข้ามานี่ ผมจะพาคุณออกไป"

17:29.757 --> 17:31.383
เราลงมาถึงชั้นหนึ่ง

17:31.467 --> 17:34.887
ชั้นหนึ่งมีแต่ฝุ่นผงฟุ้งไปทั่ว

17:34.970 --> 17:37.598
มันน่าตกใจมาก เราแทบมองไม่เห็นข้างหน้าเลย

17:39.349 --> 17:40.809
เราเดินออกจากประตูไป

17:42.352 --> 17:45.022
ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

17:45.105 --> 17:47.066
คำที่บรรยายได้ดีที่สุดคือ "โกลาหล"

17:50.110 --> 17:53.572
ในแง่การคัดแยกผู้บาดเจ็บ
ผมว่าผมคงจะอาการหนักไม่แพ้คนอื่น

17:53.655 --> 17:56.617
เจ้าหน้าที่ก็เลยมารับตัวผมไป

17:56.700 --> 17:59.078
ผมไม่รู้จักเธอ
ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยสักอย่าง

17:59.161 --> 18:01.455
ผมรู้แค่ว่ามีคนกำลังช่วยผมอยู่

18:01.538 --> 18:03.415
แล้วก็มีคนมาถ่ายรูปผม

18:05.417 --> 18:08.212
เจ้าหน้าที่ตำรวจพาผมไปนั่งที่ทางเท้า

18:08.295 --> 18:10.005
แล้วตอนนั้นผมก็ถูกรับตัวขึ้นรถพยาบาลไป

18:10.089 --> 18:11.423
(มอยรา สมิธ)

18:11.507 --> 18:14.009
แล้วเธอก็กลับเข้าไปในตึก

18:17.805 --> 18:21.934
(โรเจอร์ พาร์ริโน)

18:22.017 --> 18:24.394
ผมขับรถไปที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

18:24.478 --> 18:25.938
(โรเจอร์ พาร์ริโน)

18:26.021 --> 18:27.898
ตอนแรกที่ผมไปถึงที่เกิดเหตุ

18:27.981 --> 18:29.900
มีเครื่องยนต์ของเครื่องบินอยู่กลางถนน

18:30.484 --> 18:34.113
ผมคิดว่าจะลองดูเลขรหัสเครื่อง

18:34.196 --> 18:35.697
เพื่อช่วยระบุลำเครื่องบิน

18:36.615 --> 18:38.117
บอกตรงๆ ว่าเพราะความเครียด

18:38.200 --> 18:42.412
ผมเข้าโหมดตำรวจสืบสวน
ทั้งที่ผมควรจะเข้าโหมดหัวหน้า

18:43.622 --> 18:47.000
ผมต้องตั้งสติเพื่อให้พ้นจากสถานการณ์นั้น

18:47.084 --> 18:50.629
แล้วผมก็เดินไปที่กองบัญชาการชั่วคราว

18:50.712 --> 18:53.757
ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตึกใต้

18:53.841 --> 18:57.136
เพื่อไปโทรหาศูนย์บัญชาการใหญ่

19:00.222 --> 19:01.765
ผมเกือบถึงเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์แล้ว

19:03.058 --> 19:06.270
ผมยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว
แล้วก็คิดว่า "ผมต้องทำยังไง"

19:08.147 --> 19:10.315
เราไม่เคยฝึกรับมือเรื่องนี้ในโรงเรียนตำรวจ

19:10.399 --> 19:11.650
โรงเรียนไม่เคยสอนเรื่องนี้

19:12.860 --> 19:14.319
ผมอายุ 27 ปี

19:15.028 --> 19:16.655
หรือ 28 สักเลขนี่แหละ

19:17.489 --> 19:19.867
ตอนนั้นผมยังถือว่าเป็นเด็กอยู่เลย

19:21.160 --> 19:23.662
ผมต้องทำยังไง ผมก็คิด "ทำยังไง…"

19:23.745 --> 19:25.747
"ผมจะขึ้นไปช่วยน้าออกมายังไงเนี่ย"

19:28.876 --> 19:31.336
ตั้งแต่เด็กๆ โจแอนน์อยู่ข้างผมเสมอ

19:32.504 --> 19:34.298
น้าภูมิใจกับอาชีพของผม

19:34.381 --> 19:36.633
น้าไปร่วมพิธีจบของผมที่โรงเรียนตำรวจด้วย

19:38.093 --> 19:40.721
ตอนผมซื้อบ้านหลังแรก
น้าก็ให้ยืมเงิน 3,000 เหรียญ

19:42.264 --> 19:43.348
ผมพึ่งพาน้าได้เสมอ

19:44.558 --> 19:46.977
ตอนนี้ผมจะช่วยน้าได้ยังไง

19:50.272 --> 19:52.524
ผมต้องการคำชี้แนะ

19:55.027 --> 19:58.030
สุดท้าย ผมก็เจอผู้หมวดของผมตอนนั้น

19:58.113 --> 19:59.323
(ไบรอัน แมคคลาวด์)

19:59.406 --> 20:03.035
เราเดินไปทางใต้ เราอยู่ที่หน้าตึกเวไรซัน

20:03.785 --> 20:05.037
ผมได้ยินเสียงสั่น

20:11.501 --> 20:13.462
โทรศัพท์มือถือใช้ไม่ได้

20:13.545 --> 20:15.839
ผมคุยโทรศัพท์ที่ทำงานอยู่

20:15.923 --> 20:20.052
โทรศัพท์เริ่มสั่น แล้วก็เลื่อนไปตามโต๊ะ

20:20.886 --> 20:22.804
ผมคิดว่าเป็นเพราะรถไฟใต้ดิน

20:24.056 --> 20:26.350
ฉันรู้สึกได้ว่าแผ่นดินขยับ

20:26.892 --> 20:29.228
การสั่นแรงขึ้น

20:29.311 --> 20:31.605
เรานึกว่ามีการระเบิด มันดังขนาดนั้นเลย

20:32.898 --> 20:36.109
แต่มันต่อเนื่อง เป็นเสียงดังที่ต่อเนื่อง

20:38.237 --> 20:39.529
เสียงเป็นแบบ…

20:43.283 --> 20:46.245
ทุกอย่างที่ผมเห็นตั้งแต่ชั้น 30 ลงมาก็…

20:49.081 --> 20:51.250
พระเจ้า

20:52.292 --> 20:55.629
(9:59 น.)

20:55.712 --> 20:57.881
- หมอบลง
- หนีไปทางนั้น

20:57.965 --> 21:00.300
ถัดจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ไปสองช่วงตึก

21:00.384 --> 21:05.430
ผมเห็นแต่ควันขาวพวยพุ่งออกมา
จากจุดที่ตึกใต้ตั้งอยู่

21:06.014 --> 21:08.308
พระเจ้าช่วย

21:09.017 --> 21:12.229
ควันมันมาทางผมกับคู่หูพอดี

21:12.896 --> 21:14.273
มาเร็วมากๆ

21:16.733 --> 21:20.237
เราสองคนมองหน้ากัน
ตามสัญชาตญาณ แล้วก็เริ่ม…

21:20.320 --> 21:22.614
หนีแบบที่เรียกว่า "ใส่เกียร์หมา"

21:22.698 --> 21:27.119
เรารีบวิ่งหนีไปที่ปลอดภัยในห้างซิมส์

21:27.703 --> 21:31.373
ตอนนั้น ผู้หมวดของผมบอกว่า

21:31.456 --> 21:32.749
"รีบวิ่งเลย"

21:32.833 --> 21:34.209
รีบหนีไปเร็ว

21:34.710 --> 21:36.378
- ไปเลยๆ
- เร็วเข้า

21:39.464 --> 21:42.968
แล้วตำรวจทุกนายที่อยู่กับฉัน

21:43.051 --> 21:46.305
ที่เรียงแถวเข้าช่วยอพยพ

21:46.388 --> 21:49.850
ก็วิ่งมาหาฉันเหมือนฝูงกระทิง

21:50.726 --> 21:54.479
แล้วฉันก็ล้มหน้าคว่ำลงที่ทางเท้า

21:54.563 --> 21:57.774
แล้วทุกคนก็วิ่งเหยียบฉัน

21:59.484 --> 22:02.654
ฉันว่าเราก็โทษพวกเขาไม่ได้หรอก

22:03.655 --> 22:05.282
ถึงฉันจะโมโหก็เถอะ

22:06.199 --> 22:09.411
ฉันได้ยินเสียงเข่ากับหลังฉันดังป๊อก

22:10.370 --> 22:13.373
แล้วมันก็ปวดขึ้นมาทันทีเลย

22:14.207 --> 22:18.795
ฉันถูกตรึงอยู่กับทางเท้าเลยจริงๆ

22:20.922 --> 22:22.215
ฉันขยับไม่ได้

22:23.759 --> 22:27.304
ตำรวจสองนายจากเขต 23

22:27.387 --> 22:29.014
ที่ฉันไม่เคยได้รู้ชื่อ

22:29.681 --> 22:31.516
พวกเขาก็โดนแบบเดียวกัน

22:32.184 --> 22:35.896
พวกเขาถาม "คุณเดินไหวไหม"
ฉันก็บอก "ฉันวิ่งไหว ไปกันเถอะ"

22:35.979 --> 22:36.980
มาเร็ว

22:37.981 --> 22:41.360
เราพยายามวิ่งหนีเศษซากที่ลอยฟุ้งมา แต่ก็ไม่ทัน

22:41.985 --> 22:45.238
เราก็เลยหลบเข้าบรอดเวย์

22:45.322 --> 22:49.242
แล้วก็คุกเข่าลง พยายามกำบังตัวเองให้ดีที่สุด

22:54.831 --> 22:57.292
เราพยายามเข้าตึกเซเวนเวิลด์เทรด

22:57.376 --> 23:01.296
ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือติดกับตัวอาคารหอคอยคู่

23:02.005 --> 23:04.549
ที่นั่นดูเหมือนที่หลบภัย
ที่ปลอดภัยที่สุดที่เราจะหาได้

23:06.718 --> 23:08.053
ประตูมันล็อก

23:08.929 --> 23:12.349
ผมกำลังจะชักปืนขึ้นมายิงกระจกแล้ว

23:12.933 --> 23:14.684
ผมไม่อยากติดอยู่บนถนน

23:16.228 --> 23:20.065
มีคนเปิดประตูออกมาจากข้างใน
แล้วก็ตะโกนบอก

23:20.148 --> 23:21.483
"เข้ามานี่ๆ"

23:22.275 --> 23:23.193
เราวิ่งเข้าไป

23:23.902 --> 23:27.489
เราอยู่ในห้องโถงกระจก สูงสองสามชั้น

23:29.032 --> 23:32.744
กระจกแตกอยู่ในตึก ตรงล็อบบี้ฝั่งหน้า

23:32.828 --> 23:36.289
แล้วที่นั่นก็เต็มไปด้วยฝุ่นผงอย่างรวดเร็ว

23:39.751 --> 23:45.215
นั่นคือช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุด
ในชีวิตผมอย่างแท้จริง

23:45.298 --> 23:49.719
ผมเจอสถานการณ์คับขัน
ในชีวิตการทำงานมาสองสามครั้งแล้วนะ

23:51.721 --> 23:54.057
แต่อยู่ดีๆ เราก็ตระหนักได้ว่า

23:55.308 --> 23:56.435
"ผมตายตรงนี้แน่"

24:04.234 --> 24:07.737
มันรู้สึกเหมือนบางอย่างช้าลง
ขณะที่บางอย่างกลับเร็วขึ้น

24:07.821 --> 24:10.115
มันน่าทึ่งนะ การประมวลผลของสมอง

24:11.741 --> 24:13.660
ผมไม่ใช่คนที่เคร่งศาสนาอะไรนัก

24:14.536 --> 24:19.124
แต่ถ้าเราคิดว่าเราจะตาย
เราก็ควรรีบสั่งเสียโดยเร็วที่สุด

24:19.207 --> 24:20.333
ตรงนั้นแหละที่ผมแบบว่า…

24:21.001 --> 24:22.002
ผมบอกว่า "พระเจ้า…"

24:23.462 --> 24:25.464
ตอนนั้นผมเลิกเหล้ามา 14 ปีแล้ว

24:25.547 --> 24:27.424
(วันโพลิซพลาซา)

24:27.507 --> 24:29.468
ความคิดที่เข้ามาในหัวก็คือ

24:29.551 --> 24:32.721
"รู้ไหม พระผู้เป็นเจ้า
ลูกขอบคุณสำหรับ 14 ปีที่ผ่านมา"

24:34.556 --> 24:35.932
"ฝากดูแลครอบครัวลูกด้วย"

24:37.350 --> 24:40.645
แล้วผมก็แบบ "จบแล้ว เราต้องทนจนมันจบ"

24:40.729 --> 24:43.064
(พีต พานุชชิโอ - โรเจอร์ พาร์ริโน)

24:43.148 --> 24:47.277
ตึกที่ผมอยู่เริ่มฟุ้งไปด้วยสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นควัน

24:48.236 --> 24:49.779
แล้วผมก็จำได้

24:49.863 --> 24:53.492
ตั้งแต่เด็กๆ สมัยเรียนประถม ว่าเวลาเจอควัน

24:53.575 --> 24:55.494
เราต้องก้มลงไปแล้วคลาน

24:56.077 --> 24:58.663
แต่ว่าควันรอบนี้มันหนา

24:59.539 --> 25:03.251
อยู่ที่ด้านล่าง แล้วจางที่ด้านบน

25:04.002 --> 25:09.508
มันทำให้ผมสับสนมากๆ
และสงสัยทุกอย่างที่เคยเรียนมา

25:09.591 --> 25:13.178
จากซิสเตอร์อลิซาเบธ
ที่โรงเรียนอาวเวอร์เลดี้ออฟสโนว์สเมื่อปี 1968

25:15.555 --> 25:17.682
มันถล่มแล้ว ทั้งตึกเลย

25:17.766 --> 25:19.059
หายไปแล้ว

25:19.142 --> 25:20.435
แม่เจ้า

25:23.939 --> 25:25.398
ในตึกเซเวนเวิลด์เทรด

25:26.066 --> 25:28.610
เราไม่โดนอะไรปลิวมาใส่ ไม่มีเศษหินก้อนใหญ่

25:29.778 --> 25:30.779
เรายังไม่ตาย

25:32.030 --> 25:34.574
ไปทำงานซะ ทำตัวให้มีประโยชน์

25:36.910 --> 25:39.538
เราแทบมองไม่เห็นด้านในตึกเลย

25:39.621 --> 25:42.249
ผมพกไฟฉายห่วยๆ อันเล็กๆ ไว้

25:42.332 --> 25:45.043
แล้วผมก็ได้ยินเสียงคน
ตะโกนมาจากบนบันไดเลื่อน

25:45.126 --> 25:46.211
ผมก็เลยขึ้นไปบนนั้น

25:47.087 --> 25:49.172
ผมเป็นตำรวจในเครื่องแบบคนเดียวในนั้น

25:50.006 --> 25:51.341
คนนี้เป็นคนของตึก…

25:51.424 --> 25:53.677
ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่อัคคีภัยหรือรปภ.

25:54.803 --> 25:56.805
เขาบอกว่า "ขอบคุณพระเจ้า ตำรวจมาแล้ว"

25:57.973 --> 25:58.974
ผมก็แบบ…

26:00.433 --> 26:04.479
"ใช่ ทหารม้ามาถึงแล้ว
แต่มีแค่ผม คงช่วยได้ไม่เยอะ"

26:07.107 --> 26:08.733
ตึกใต้ถล่มแล้ว

26:09.359 --> 26:10.694
เราต้องกลับไปรวมกลุ่มตั้งหลัก

26:11.570 --> 26:14.072
เราเริ่มเดินไปทางตึกเหนือ

26:15.991 --> 26:16.866
ผมเห็นนักผจญเพลิง

26:20.829 --> 26:22.998
พวกเขาเอาน้ำล้างตา

26:23.957 --> 26:25.250
พวกเขาร้องไห้

26:28.628 --> 26:33.049
มีพลเรือนทั่วไปที่หลบหนีออกจากตึกมาได้

26:33.675 --> 26:35.885
มีผู้ชายคนหนึ่ง ผมจำได้
ผมไปรับเขา แล้วก็กอดเขาแน่น

26:36.595 --> 26:39.848
เป็นผู้ชายโตแล้ว แก่กว่าผมเยอะ
น่าจะอายุ 40 กว่าแล้ว

26:40.599 --> 26:41.975
เขาก็ร้องไห้ แล้ว…

26:43.727 --> 26:44.811
เหมือนคนอื่นเลย ช็อก

26:45.437 --> 26:46.813
ผมก็ช็อก

26:46.896 --> 26:48.481
ผมบอกว่า "ทุกอย่างจะเรียบร้อย"

26:51.401 --> 26:53.320
ฝุ่นเริ่มจางลง

26:54.195 --> 26:57.532
เราไปที่จุดที่ตอนนี้เรียกว่า "กราวด์ซีโร่"

26:57.616 --> 27:01.911
เพื่อช่วยเร่งดำเนินการอพยพทุกรูปแบบ

27:04.414 --> 27:08.043
ตอนเราไปถึงที่นั่น ตึกมันไม่อยู่แล้ว

27:09.210 --> 27:15.258
เหลือแต่เศษซากของตึก
อยู่กลางแยกเชิร์ชตัดเวซีย์

27:17.844 --> 27:21.306
ตึกใต้ แม้จะถูกชนทีหลัง

27:21.389 --> 27:24.851
แต่ถล่มลงมาก่อน เพราะถูกชนที่ชั้นต่ำกว่า

27:24.934 --> 27:27.562
ทำให้โครงสร้างอาคาร
เสียความแข็งแรงมากกว่า

27:27.646 --> 27:29.689
(วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี 1993)

27:29.773 --> 27:33.610
หลังเหตุระเบิดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เมื่อปี 93

27:33.693 --> 27:37.113
เราก็เข้ารับการซ้อมอบรมว่า
เครื่องบินไม่สามารถชนตึกถล่มได้

27:37.197 --> 27:38.615
ด้วยแรงชนเพียงอย่างเดียว

27:39.240 --> 27:41.701
แต่ตอนนี้ผมพร้อมจะเปลี่ยนความคิดแล้ว`

27:42.786 --> 27:45.080
รีบหนีจากแถวนั้นเลยค่ะ
ตึกที่สองกำลังจะถล่มแล้ว

27:45.163 --> 27:47.457
- เขาบอกไหมว่า…
- ใช่ค่ะ มันจะถล่มแล้ว

27:47.540 --> 27:50.001
เราพาตำรวจกลุ่มหนึ่งมายืนเรียงแถวกัน

27:50.085 --> 27:52.504
เพื่อกันให้ทุกคนออกห่างจากตัวตึก

27:52.587 --> 27:55.423
เพราะผมเห็นชัดเลยว่าตึกที่สองกำลังจะถล่มแล้ว

27:55.507 --> 27:57.592
- รีบหนีไปเร็ว
- เราก็หนีอยู่

27:57.676 --> 28:01.888
ผมเห็นรถพยาบาลหลายคัน
ผมก็ถามว่า "นี่ คุณทำอะไรน่ะ"

28:01.971 --> 28:04.182
เขาบอกว่า "เราจะกลับเข้าไปในตึก"

28:04.265 --> 28:05.433
ผมก็บอก "คุณบ้าไปแล้ว"

28:06.142 --> 28:08.687
เขาบอกว่า
"เปล่า เราต้องช่วยคนในนั้นออกมา"

28:09.562 --> 28:11.106
ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนปอดแหก

28:13.233 --> 28:14.484
ที่ผมกำลังจะเดินหนีไป

28:16.528 --> 28:17.987
ผมเลยคิดว่า "โอเค ช่างมัน"

28:18.071 --> 28:20.907
"ถ้าเขาไป ผมจะไม่ยอมให้นักดับเพลิง
มาทำผมขายหน้า ผมจะอยู่ต่อ"

28:20.990 --> 28:22.409
ไปเร็ว เร็วเข้า

28:23.243 --> 28:27.288
ตึกเหนือมีเสาอากาศบนดาดฟ้า
แล้วมันก็เริ่มเอียง

28:28.790 --> 28:30.500
เราเริ่มได้ยินเสียง

28:30.583 --> 28:31.584
ผมรู้ว่าผมได้ยิน

28:32.877 --> 28:33.962
มันเป็นเสียงเอี๊ยดๆ

28:36.339 --> 28:37.924
เราอยู่ห่างไปสองช่วงตึก

28:40.927 --> 28:42.345
เราได้ยินเสียงสั่น

28:43.972 --> 28:47.058
แล้วตอนนั้นผมเริ่มเห็นหอคอยเอนลงมา

28:54.065 --> 28:55.191
(10:28 น.)

28:55.275 --> 28:56.693
ตึกจะถล่มแล้ว

28:57.569 --> 28:59.696
หนีไปให้พ้นเลย

29:02.615 --> 29:06.995
ตอนตึกกำลังจะถล่ม
ผมจำได้ว่าเห็นลูกชายสองคน

29:13.084 --> 29:14.210
คอยร้องเรียกผม

29:15.420 --> 29:16.880
ให้รีบวิ่งให้เร็วที่สุด

29:20.091 --> 29:21.551
แล้วก็บอกให้หมอบลง

29:22.343 --> 29:23.344
มาทางนี้

29:24.220 --> 29:27.599
แล้วผมก็ไปซ่อนอยู่ข้างขอบถนน

29:27.682 --> 29:30.894
ตัวอ้วนๆ 113 กิโลเนี่ยแหละ

29:30.977 --> 29:36.065
เข้าไปซ่อนในช่องทางเท้า
กว้างแค่ 15 เซนติเมตร เพื่อเอาชีวิตรอด

29:37.233 --> 29:41.070
ผมจำตอนฝึกทหารได้ ผมหันเท้าไปทางระเบิด

29:43.072 --> 29:45.074
ลมมันแรงเหมือนเฮอริเคน

29:46.326 --> 29:49.537
ผมมองไปทางขวา มีรถกระบะตะแคงอยู่

29:51.414 --> 29:53.708
แล้วทุกอย่างก็มืดลง

29:56.377 --> 29:57.378
ผมมองไม่เห็น

29:57.879 --> 30:00.089
ทุกอย่างเงียบสุดๆ ไปเลย

30:02.842 --> 30:04.469
ผมสงสัยว่าผมตายหรือยัง

30:05.637 --> 30:07.347
ผมไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

30:10.558 --> 30:14.312
แล้วทันใดนั้น ผมก็หายใจไม่ออก

30:15.230 --> 30:19.651
ผมต้องใช้มือยัดเข้าไปในปาก

30:19.734 --> 30:23.154
ดึงก้อนปูนออกมา

30:24.072 --> 30:26.157
แล้วผมก็ไอ ผมคุกเข่าอยู่

30:27.075 --> 30:28.785
มีผู้หญิงมารับตัวผม

30:29.369 --> 30:32.413
เธอพาผมไปที่หัวฉีดน้ำดับเพลิง ไปล้างตา

30:32.497 --> 30:34.541
เธอให้น้ำกับผม

30:35.166 --> 30:36.334
ผมยังจำหน้าเธอได้อยู่เลย

30:37.377 --> 30:40.213
บอกตรงๆ นั่นเป็นช่วงเวลา
ที่น่าดีใจช่วงหนึ่งของวันนั้น

30:40.296 --> 30:43.383
มีคนเข้ามาช่วยตอนที่ผมกำลังลำบาก

30:46.678 --> 30:48.388
ผมมีความหวังว่าโจแอนน์จะหนีออกมาได้

30:49.430 --> 30:52.141
ผมมีความหวังว่า
คนที่น้าทำงานด้วยจะหนีออกมาได้

30:52.976 --> 30:55.520
ผมมีความหวังว่าคนส่วนใหญ่จะหนีออกมาได้

30:56.521 --> 30:58.106
ในสภาพช็อกแบบนั้น

30:59.065 --> 31:03.611
เราไม่มีทางเข้าใจ
ความร้ายแรงของสิ่งที่เราเห็น

31:03.695 --> 31:06.865
(ซิมส์โคลธธิง)

31:06.948 --> 31:08.950
เราอยู่ในห้างซิมส์

31:09.033 --> 31:12.954
คนที่ชอปปิ้งอยู่ในนั้นทำสีหน้าแตกตื่น

31:13.037 --> 31:15.164
"เราต้องไปช่วยคนออกมา
เราต้องทำอะไรสักอย่าง"

31:16.291 --> 31:19.544
ผมไม่รู้ว่าในควันมีอะไร ผมรู้สึกแสบตามากๆ

31:20.461 --> 31:24.424
เราก็เลยเอาผ้าเช็ดหน้าพับที่อยู่บนชั้นวางโชว์

31:24.507 --> 31:25.842
เอามาชุบน้ำ แล้วก็แจกให้คนอื่น

31:27.302 --> 31:29.721
ทุกคน ทั้งพนักงานกับคนในห้าง

31:29.804 --> 31:32.724
ถูกสั่งให้ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดหน้าไว้

31:32.807 --> 31:36.477
แล้วก็พยายามอย่าหายใจเอาควันนั่นเข้าไป

31:39.689 --> 31:44.360
เราพาทุกคนเดินเรียงแถวเดียว
ไปทางใต้ ไปทางน่านน้ำ

31:45.028 --> 31:46.446
โอเค เพิ่งสตาร์ตเลย มาเลย

31:46.529 --> 31:49.949
มีเรือข้ามฟากเตรียมไว้ มีคนที่เอาเรือส่วนตัวมา

31:50.033 --> 31:53.036
พวกเขาช่วยพาคนออกจากแมนแฮตทัน

31:54.370 --> 31:57.332
ผมกับคู่หูไม่มีความคิดที่จะหนี

31:57.415 --> 31:59.250
เราคิดว่า "เราจะทำยังไงต่อดี"

32:00.835 --> 32:03.171
ผมอดคิดถึงภรรยาขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้

32:03.254 --> 32:04.714
ว่าเธอปลอดภัยไหม

32:04.797 --> 32:07.550
ผมตัดสินใจใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อเธออีกครั้ง

32:07.634 --> 32:09.969
แต่ก็ยังติดต่อไม่ได้

32:10.053 --> 32:12.680
ผมติดต่อใครไม่ได้เลย มันไม่มีสัญญาณ

32:12.764 --> 32:14.432
ผมโทรไม่ติดเลย

32:17.226 --> 32:18.853
ไม่มีช่องทางติดต่อสื่อสาร

32:19.771 --> 32:23.316
ตึกหนึ่งมีเสาอากาศ
ที่คุมการส่งสัญญาณเกือบทั้งหมด

32:23.399 --> 32:26.903
โทรศัพท์มือถือ ทีวี วิทยุเกือบทั้งหมด

32:26.986 --> 32:29.989
เราก็เลยติดต่อกับหน่วยงานอื่นๆ ไม่ได้เลย

32:31.115 --> 32:36.079
เราติดต่อกับกรมตำรวจแบบจุดต่อจุดได้

32:36.162 --> 32:40.458
เราก็เลยได้ยินวิทยุจากกันและกัน

32:40.541 --> 32:43.044
กองบัญชาการอยู่ทางเหนือของถนนเวซีย์

32:43.127 --> 32:44.420
รับทราบ

32:44.504 --> 32:45.755
แต่นอกจากนั้นไม่มีเลย

32:46.798 --> 32:50.093
แล้วมันก็เงียบมากๆ

32:52.345 --> 32:56.391
เราได้ยินแต่เสียงสัญญาณเตือนของนักผจญเพลิง

32:56.474 --> 33:00.436
จากออกซิเจน
ที่พวกเขาสะพายอยู่ข้างหลัง มันดังขึ้น

33:01.896 --> 33:05.858
มันเบามากเลยนะ แต่ก็หนวกหู

33:06.526 --> 33:10.571
ในหุบเขาที่เป็นพื้นที่เขตนั้นของแมนแฮตทัน

33:13.992 --> 33:16.619
สิ่งหนึ่งที่ผมได้เผชิญในวันนั้น

33:16.703 --> 33:19.914
พอมองย้อนอดีตกลับไป ก็คือความเหงา

33:21.082 --> 33:23.167
การต้องแยกจากคนที่ทำงานด้วยกัน

33:24.377 --> 33:25.420
สำหรับตำรวจ มันแย่นะ

33:26.754 --> 33:29.716
ในภาพเหตุการณ์หายนะขนาดนั้น

33:31.134 --> 33:32.510
มันกลายเป็น…

33:32.593 --> 33:36.723
ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาจนแทบจะล้น
เพราะเราถูกตัดขาดจากกัน

33:38.349 --> 33:42.186
ผมบอกว่า "ผมขอไปดูก่อนว่าผมต้องไปกับใคร"

33:42.270 --> 33:43.354
(ร้านอาหาร โอฮาราผับ)

33:43.438 --> 33:45.106
ผมเดินผ่านบาร์แห่งหนึ่ง

33:45.815 --> 33:46.816
แล้วมันก็แปลกนะ

33:47.942 --> 33:49.402
ผมเกิดความคิดขึ้นมาในหัว

33:50.945 --> 33:53.573
คงไม่มีใครว่าอะไรหรอก ถ้าเราเดินไปหลังบาร์

33:55.533 --> 33:58.953
แล้วหยิบจอห์นนี่ วอล์กเกอร์
มารินให้ตัวเองสักช็อต

33:59.579 --> 34:01.831
ยิ่งผมเป็นโรคพิษสุราเรื้อรัง

34:03.291 --> 34:05.418
มันเลยมีเสียงในหัวบอกว่า

34:05.501 --> 34:08.421
"แวะจิบนิดหน่อยไม่เสียหายหรอก"

34:08.504 --> 34:11.966
นี่คือเสียงที่คุยกันในหัวผมที่เป็นบ้า

34:12.050 --> 34:13.051
แล้วผมก็แบบ…

34:14.677 --> 34:17.096
"ไม่ใช่วันนี้ ผมมีงานต้องทำ"

34:17.180 --> 34:18.222
แล้ว…

34:18.931 --> 34:22.143
ปัจจุบันผมก็ยังไม่กลับไปดื่มนะ
เลิกได้จะครบ 38 ปีแล้ว

34:24.979 --> 34:29.609
ผมเป็นหัวหน้าระดับหนึ่งดาว
ของหน่วยสืบสวนเขตบรองซ์

34:30.568 --> 34:32.320
เรารีบเข้าไปในเมือง

34:33.654 --> 34:35.490
เราไปถึงแยกทรินิตี้ตัดลิเบอร์ตี้

34:36.115 --> 34:38.284
แล้วตึกเหนือก็ถล่มลงมา

34:38.951 --> 34:43.122
ตรงแยกทรินิตี้ตัดลิเบอร์ตี้
ผมสังเกตเห็นว่ามีร้านเบอร์เกอร์คิงที่หัวมุม

34:43.706 --> 34:45.917
ผมก็เลยฉวยโอกาส

34:46.000 --> 34:49.378
ใช้ร้านเบอร์เกอร์คิงเป็นกองบัญชาการชั่วคราว

34:49.462 --> 34:50.713
(เบอร์เกอร์คิง)

34:50.797 --> 34:53.508
ผมเริ่มมอบหมายงานให้ลูกน้อง

34:53.591 --> 34:55.635
แล้วเราก็ออกปฏิบัติการตลอดวัน

34:57.011 --> 35:02.308
ตำรวจแห่กันเข้ามาในตัวเมือง
ทั้งจากบรุกลิน จากแมนแฮตทันตอนบน

35:04.227 --> 35:09.232
นั่นเป็นครั้งเดียวในชีวิตการทำงาน
ที่ผมไม่อยากไปทำงานเลย

35:09.315 --> 35:12.193
ผมอยากกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว

35:13.027 --> 35:16.697
นั่นคือสิ่งสำคัญสำหรับผม
แต่น่าเสียดายที่ผมต้องเลื่อนออกไปก่อน

35:16.781 --> 35:20.576
แล้วรีบมุ่งหน้าจากควีนส์ไปแมนแฮตทัน

35:23.538 --> 35:25.123
ฉันกำลังออกมาจากเดอะบรองซ์

35:25.873 --> 35:27.917
วันนั้นรถฉันเสีย

35:28.000 --> 35:30.962
แล้วมันก็วุ่นวายมาก เพราะทุกอย่างปิดหมด

35:31.045 --> 35:32.463
รถไฟก็หยุดวิ่ง

35:32.547 --> 35:35.133
ทุกคนเดินกลับจากแมนแฮตทัน

35:35.216 --> 35:38.553
ฉันพยายามโบกรถเข้าเมือง แต่หารถไม่ได้เลย

35:39.220 --> 35:42.265
ฉันก็เลยขึ้นรถเมล์
จากเล็กซิงตันอะเวนิว มันแออัดมาก

35:42.348 --> 35:46.602
ฉันจำได้ว่าลงที่ถนนสาย 21 แล้วเดินไปที่โรงพัก

35:47.770 --> 35:50.022
คนรู้จักของฉันหลายคนหายตัวไป

35:52.024 --> 35:53.985
ไม่มีใครรู้เลยว่าใครอยู่ไหนบ้าง

35:55.736 --> 35:59.073
กรมตำรวจนิวยอร์กเริ่มติดตามผู้สูญหาย

35:59.574 --> 36:01.492
ทั้งพลเรือน เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉิน

36:02.577 --> 36:05.830
พวกเราหลายคนก็อยู่ในรายชื่อคนที่สูญหาย

36:06.622 --> 36:09.584
ทุกหน่วย อย่าเพิ่งใช้วิทยุ มีหญิงบาดเจ็บ

36:09.667 --> 36:11.043
เจ้าหน้าที่บาดเจ็บ สแตนด์บาย

36:11.919 --> 36:16.132
เราฟังเสียงคนที่ติดอยู่ในตึก

36:16.215 --> 36:19.510
เจ้าหน้าที่หญิง คุณอยู่ที่ไหน
ตำแหน่งสุดท้ายของคุณอยู่ที่ไหน

36:20.219 --> 36:26.517
ฉันคลานเข้าออกจากซอก
เพื่อไปหาเสียงใครก็ตามที่เรียก

36:26.601 --> 36:32.982
จนรองเท้าฉันไหม้ แขนฉันก็ไหม้

36:35.610 --> 36:37.111
มีความกังวลว่า

36:37.195 --> 36:40.573
"เราจะจัดการคนหาย
จำนวนมากขนาดนี้ได้ยังไง"

36:40.656 --> 36:43.075
"เราจะยืนยันได้ยังไงว่าพวกเขาสูญหาย"

36:43.159 --> 36:45.328
"เราจะรู้ได้ยังไงว่าพวกเขายังอยู่ในตึก"

36:45.411 --> 36:47.371
(โรงพักเขต 13)

36:48.497 --> 36:50.458
ฉันออกจากโรงพักเขต 13

36:50.541 --> 36:53.794
แล้วก็มุ่งหน้าไปทางใต้
ไปพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

36:54.754 --> 36:57.673
ฉันออกไปตามหาเพื่อนบ้าน บิล แมคกินน์

36:57.757 --> 36:59.008
ไปดูว่าเขาปลอดภัยไหม

37:00.259 --> 37:02.386
ก่อนออกจากอะพาร์ตเมนต์วันนั้น

37:02.470 --> 37:04.639
ภรรยาของบิลมาเคาะประตูห้องฉัน

37:04.722 --> 37:07.183
เธอบอกว่าบิลไปทำงาน

37:07.266 --> 37:09.769
เธอโทรหาเขา แต่ติดต่อเขาไม่ได้

37:09.852 --> 37:12.355
ฉันก็บอกว่า "เดี๋ยวเข้าเมืองแล้ว
จะลองไปตามหาเขาให้"

37:14.232 --> 37:15.441
เราตามหาอยู่พักหนึ่ง

37:15.524 --> 37:18.486
ฉันคอยถามทุกคนว่า
"มีใครเห็นบิล แมคกินน์บ้างไหม"

37:18.569 --> 37:21.614
"เขาทำงานสถานีดับเพลิง
ที่แยกถนนสายสิบตัดกรีนนิช"

37:22.198 --> 37:23.824
"มีใครเห็นหน่วยของเขาบ้างไหม"

37:25.243 --> 37:27.370
พอถึงจุดหนึ่ง
ฉันก็ไปถามนักผจญเพลิงคนหนึ่ง เขาบอก…

37:28.412 --> 37:30.706
ว่า "หน่วยนั้นตายแล้ว"

37:33.125 --> 37:34.460
ฉันรู้สึกแย่มาก

37:35.378 --> 37:37.922
คอร์ดีเลีย ลูกสาวเขาเพิ่งจะประมาณหกขวบ

37:38.005 --> 37:40.424
เช้าวันนั้นเธอก็มาบ้านฉัน

37:40.508 --> 37:44.053
เธอมาเล่นกับลูกชายฉัน ถึงจุดหนึ่งเธอก็พูดว่า

37:44.136 --> 37:46.931
"ตายแล้ว ฟันหนูหลุด" ฟันเธอหลุดเป็นซี่แรก

37:47.014 --> 37:50.017
เธอบอกว่า "หนูรอพ่อกลับบ้านไม่ไหวแล้ว
จะได้ให้พ่อดู"

37:50.893 --> 37:52.853
พอรู้ว่าเธออยากจะให้พ่อดู

37:52.937 --> 37:55.856
และรู้ว่าพ่อน่าจะไม่ได้กลับบ้านแล้ว

37:55.940 --> 37:58.234
ฉันรู้สึกเศร้ามากจริงๆ

38:04.031 --> 38:08.244
เราไปถึงริมถนนเอฟดีอาร์ไดรฟ์
ใกล้สะพานแมนแฮตทันจนได้

38:08.911 --> 38:13.791
ผมจำได้ว่ามีคนตะโกนบอก "กลับมา"

38:13.874 --> 38:17.086
"มีรถแวนบนสะพาน
คนร้ายจะระเบิดสะพานแมนแฮตทัน"

38:19.046 --> 38:20.881
ทุกคนแตกตื่นกันหมด

38:20.965 --> 38:22.883
ทั้งตัวผมเอง คู่หูอีกสองคน กับประชาชนอีกเพียบ

38:24.427 --> 38:27.346
ผมคิดกับตัวเองนะ "นี่เราวิ่งกันไปเพื่ออะไร"

38:29.724 --> 38:32.059
หน่วยกู้ระเบิดขึ้นไป แต่ก็ไม่มีระเบิด

38:32.143 --> 38:33.561
รถแวนไม่ได้มีอะไรผิดปกติ

38:33.644 --> 38:34.895
มันแค่ถูกจอดทิ้งไว้

38:35.646 --> 38:37.898
แต่ตอนแรก มันก็เชื่อได้

38:37.982 --> 38:40.526
เพราะผมก็คิดกับตัวเองอยู่ตลอด
"จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"

38:40.609 --> 38:41.861
เราแตกตื่น

38:43.863 --> 38:45.906
มีข่าวลือแพร่ไปทั่ว

38:47.033 --> 38:50.036
มีข่าวลือประมาณว่าเครื่องบินหายแปดลำ

38:50.119 --> 38:52.204
ที่ยังติดตามไม่เจอ

38:52.288 --> 38:54.707
มีข่าวลือ แต่บางเรื่องก็ไม่ใช่ข่าวลือ

38:56.125 --> 38:58.461
เราทราบข่าวเรื่องเพนตากอนถูกโจมตี

38:59.170 --> 39:03.007
เราทราบข่าวเรื่องเครื่องบินตก
ในแชงก์สวิลล์ เพนซิลเวเนีย

39:04.633 --> 39:08.012
เพราะการโจมตีที่เกิดขึ้นในหลายสถานที่

39:08.095 --> 39:10.598
เราเลยไม่รู้ว่าผู้ก่อการร้ายวางแผนอะไรไว้

39:11.432 --> 39:14.352
เราไม่รู้ว่าคนร้ายจะโจมตี
ตึกเอ็มไพร์สเตทเป็นจุดต่อไปไหม

39:14.435 --> 39:16.520
เราไม่รู้ว่ารถไฟใต้ดินจะถูกโจมตีไหม

39:17.146 --> 39:21.776
เรารู้แค่ว่าวันนี้คือวันลงมือ
แล้วก็เกิดเหตุขึ้นในหลายสถานที่

39:25.071 --> 39:28.824
ระหว่างที่เราดำเนินการช่วยเหลือประชาชน

39:29.700 --> 39:31.535
ผมก็ยังติดต่อภรรยาไม่ได้

39:33.037 --> 39:35.122
ผมพยายามโทรหาเธออีกครั้ง

39:35.998 --> 39:39.877
สุดท้ายเราก็ติดต่อคนที่เราจ้างมาเลี้ยงลูกได้

39:40.795 --> 39:43.714
ผมก็ถามเธอว่าติดต่อภรรยาผมได้บ้างไหม แล้ว…

39:44.757 --> 39:47.093
เธอบอกว่า "ได้แล้ว เธอกำลังมา
เธออยู่นิวเจอร์ซีย์"

39:48.761 --> 39:50.012
เธอปลอดภัยดี ก็…

39:51.430 --> 39:54.558
ผมก็เลยมีสมาธิไปทำงานกู้ภัยมากขึ้น

39:54.642 --> 39:58.479
หวังว่าจะช่วยคนที่ติดอยู่ในตึกพวกนั้นได้

40:05.778 --> 40:09.073
ณ จุดนี้ ฉันกำลังช็อก

40:10.157 --> 40:16.247
ฉันขาดน้ำ แล้วฉันก็เดินไปเดินมาคนเดียว

40:17.540 --> 40:20.668
ฉันเดินไปที่ตึกวูลเวิร์ธ

40:21.252 --> 40:25.131
แล้วฉันก็ได้เจอพีต พานุชชิโอ

40:25.214 --> 40:29.093
จ่าของฉันจากเขต 19
ที่เคยเข้าเวรกลางคืนด้วยกัน

40:29.176 --> 40:31.887
แล้วฉันก็คิด "เจอคนรู้จักแล้ว"

40:32.847 --> 40:36.976
แล้วเขาก็บอกว่า
"พระเจ้าช่วย โจแอนน์ เธอไปไหนมา"

40:37.059 --> 40:38.144
(พีต พานุชชิโอ
โจแอนน์ ดาวด์)

40:38.227 --> 40:42.606
พอได้กลับมาเจอกับตำรวจ
ในโรงพักเขต 19 ผมก็โล่งใจมากๆ

40:42.690 --> 40:43.607
เธอยังไม่ตาย

40:43.691 --> 40:48.571
จริงๆ เราอยู่ห่างกัน
แค่ไม่เกินหนึ่งหรือสองช่วงตึกตลอดช่วงนั้น

40:48.654 --> 40:51.365
ที่เกิดเหตุมันโกลาหลขนาดนั้นเลย

40:52.450 --> 40:54.201
เขาบอกว่า "สภาพเธอดูไม่จืดเลย"

40:55.077 --> 40:57.496
ฉันเลยตอบว่า "จ่าเองก็ไม่ได้ดูดีนักหรอก"

40:57.580 --> 41:00.291
โจแอนน์เดินกะเผลกอย่างแรง

41:00.875 --> 41:03.127
พอเห็นเข่าเธอ ผมก็คิดว่า

41:03.210 --> 41:07.548
ถ้าเป็นผมคงลงไปนอนร้องไห้

41:07.631 --> 41:08.632
แต่เธอแบบ…

41:09.550 --> 41:14.513
"เรายังไหว ทำงานที่เราต้องทำเถอะ
เดี๋ยวฉันค่อยไปโรงพยาบาลพร้อมคนอื่น"

41:16.807 --> 41:18.809
หัวหน้าคนหนึ่งเข้ามา เขาบอกว่า

41:18.893 --> 41:22.855
"เราต้องการกำลังคนลงถนน
ตามทางไปเซเวนเวิลด์เทรด"

41:23.689 --> 41:25.065
ตึกมันไฟลุกท่วมแล้ว

41:26.400 --> 41:28.611
(17:20 น.)

41:28.694 --> 41:30.905
สำหรับผม ตึกมันส่งเสียงร้องแห่งความตาย

41:35.034 --> 41:36.076
เราวิ่งหนี

41:43.876 --> 41:47.171
มีเมฆฝุ่นควันขนาดใหญ่ยักษ์

41:47.254 --> 41:49.840
ที่พวยพุ่งไปตามถนนบรอดเวย์

41:53.010 --> 41:55.429
แล้วเราก็คิดว่า "เมื่อไหร่วันนี้มันจะจบ"

42:08.776 --> 42:10.486
พอฉันกลับมาถึงบ้าน

42:11.111 --> 42:15.074
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันถึงบ้านแล้ว

42:15.699 --> 42:18.661
ลูกสาวฉันเข้ามากอดแน่น

42:19.828 --> 42:22.665
แล้วพูดออกมาเลยว่า "หนูรู้ว่าแม่ปลอดภัย"

42:23.541 --> 42:24.917
"หนูรู้ว่าแม่ปลอดภัย"

42:26.377 --> 42:30.422
ฉันนั่งลงในอ่างอาบน้ำ

42:30.506 --> 42:33.801
แล้วลูกสาววัยสิบขวบก็มาอาบน้ำให้

42:35.094 --> 42:36.845
เธอบอกว่า "หนูมีแม่"

42:38.430 --> 42:41.392
"หนูโชคดีจริงๆ ที่แม่ได้กลับบ้าน"

42:44.395 --> 42:49.108
ผมกับภรรยาอ่อนไหวกันทั้งคู่
แล้วเราก็หอมลูกสาว

42:49.608 --> 42:51.443
คืนนั้นลูกมานอนเตียงเดียวกับเรา

42:52.903 --> 42:59.201
มันเป็นความรู้สึก
เหมือนความกลัวหรืออะไรบางอย่าง

42:59.285 --> 43:00.786
ที่ตอนนั้นมัน…

43:00.869 --> 43:03.664
ที่ผมปลดทิ้งไปได้ตอนนั้น แค่เพราะได้กลับบ้าน

43:03.747 --> 43:06.041
ได้อยู่บนเตียงกับครอบครัว

43:06.125 --> 43:08.502
มันโล่งใจมากๆ

43:11.255 --> 43:13.549
ผมนอนได้แค่ประมาณชั่วโมงเดียว

43:13.632 --> 43:17.928
อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า
หันออกจากบ้าน แล้วก็กลับไปทำงาน

43:18.887 --> 43:20.598
หัวหน้าบอกให้กลับมาทำงานต่อตอนตีสี่

43:20.681 --> 43:23.767
(วันที่ 12 กันยายน ปี 2001)

43:23.851 --> 43:28.731
ระหว่างที่กรมตำรวจจัดกองกำลัง
ทุกคนก็ได้รับคำสั่งอย่างเจาะจง

43:29.440 --> 43:33.736
สายสืบทุกนายถูกเรียกตัวมาใช้งาน
ให้ทำอะไรสักอย่าง

43:33.819 --> 43:35.821
ที่เกี่ยวกับเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

43:39.491 --> 43:41.368
ผมไปทำงานที่กองซากตึก

43:41.452 --> 43:44.538
(กองซากตึก: จุดถล่มเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
(กราวด์ซีโร่))

43:44.622 --> 43:48.751
ผ่านไปสองสามวัน
ผู้บัญชาการของผมก็มาบอกเราว่า

43:48.834 --> 43:52.254
"หน่วยสืบอาชญากรรมทุกคน
กลับโรงพัก เปลี่ยนชุด

43:52.338 --> 43:54.381
ไปใส่ชุดนอกเครื่องแบบ"

43:54.465 --> 43:56.592
"นายต้องออกไปตามจับโจร"

43:58.093 --> 43:59.386
ผมก็ส่ายหน้า ปฏิเสธเขา

44:00.596 --> 44:01.639
ผมบอกว่า "ไม่เอา"

44:02.348 --> 44:05.684
ผมร้องไห้ ผมโวยวายเลย

44:05.768 --> 44:08.187
ผมบอกว่า "ผมต้องกลับเข้าไปในนั้น"

44:08.270 --> 44:11.231
"เข้าใจไหม ผมจะไม่ออกไปจับโจร ผมไม่สน"

44:12.483 --> 44:15.819
"ผมจะเข้าไป ผมจะไปตามหาโจแอนน์
ผมจะเข้าไปในนั้น"

44:17.321 --> 44:20.741
แล้วผมก็ไปหาผู้บัญชาการ เขาบอกว่า

44:20.824 --> 44:22.826
"นายกลับไปที่กองซากตึกเถอะ"

44:22.910 --> 44:25.621
"จะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหนก็ตามใจ กี่วันก็ได้"

44:26.747 --> 44:29.541
เขาบอกว่า "ติดต่อมาเรื่อยๆ
คอยบอกว่านายปลอดภัยดีก็พอ"

44:29.625 --> 44:33.087
(พื้นที่กู้ภัย
เฉพาะผู้ได้รับอนุญาต)

44:33.170 --> 44:36.757
ตอนเจ้าหน้าที่ตรวจคัดรายชื่อ "ผู้ที่ยังหาไม่พบ"

44:36.840 --> 44:41.553
เราได้ทราบว่ามีพลเรือน 2,976 ราย

44:41.637 --> 44:44.306
เจ้าหน้าที่ตำรวจท่าเรือ 37 นาย

44:45.557 --> 44:49.019
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงนิวยอร์ก 343 นาย

44:49.103 --> 44:52.981
และตำรวจนิวยอร์ก 23 นาย

44:53.649 --> 44:57.361
ที่อยู่ในตึกและบริเวณโดยรอบได้เสียชีวิตแล้ว

45:00.739 --> 45:04.201
โชคร้ายที่ผมก็รู้จักอยู่หลายคน

45:05.035 --> 45:06.829
หนึ่งในนั้นคือมอยรา สมิธ

45:06.912 --> 45:10.124
(มอยรา สมิธ)

45:10.207 --> 45:14.586
ผมเพิ่งจะเจอเธอ
หน้าโรงพักเขต 13 เมื่อเช้าวันนั้น

45:16.213 --> 45:19.174
มันสะเทือนใจมาก
เพราะเธอเป็นผู้หญิงจากละแวกบ้านเก่าผม

45:19.883 --> 45:24.596
แล้วมอยราก็เป็นตำรวจหญิง
คนเดียวที่เสียชีวิตในตึก

45:24.680 --> 45:26.640
(เจ้าหน้าที่ตำรวจ
มอยรา สมิธ)

45:26.724 --> 45:29.393
เธอเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ที่อยู่โรงพักเขตเดียวกับฉัน

45:30.227 --> 45:33.272
ฉันก็ตกใจ "อะไรนะ"
เพราะฉันรู้จักมอยรา เธอมีลูกสาวตัวเล็กๆ

45:34.565 --> 45:37.443
บางครั้ง ฉันก็เจอลูกสาวเธอในห้องล็อกเกอร์

45:37.526 --> 45:39.486
ที่หอพักตำรวจ หอพักหญิง

45:39.570 --> 45:41.572
เธอน่ารักมาก แก้มแดงเล็กๆ

45:43.407 --> 45:44.575
มันทำใจยากมากๆ

45:45.826 --> 45:46.994
(ไม่กี่นาทีก่อนเสียชีวิต)

45:47.077 --> 45:52.082
เราเห็นรูปในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง
ตอนมอยราช่วยเหลือผู้รอดชีวิต

45:53.041 --> 45:54.334
พาเขาออกมาจากตึก

45:57.838 --> 46:00.924
ผมไม่ได้เห็นกรอบเวลา
ช่วงที่ผมไปถึงโรงพยาบาล

46:01.008 --> 46:02.551
กับตอนที่ผมกลับลงมา

46:02.634 --> 46:05.679
แต่ผมเดาว่าน่าจะเป็นช่วงที่ตึกถล่ม

46:05.763 --> 46:09.391
ผมว่าถ้าผมหนีออกมาช้ากว่านั้นอีกนิด
ผมก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้

46:10.309 --> 46:13.020
แล้วเจ้าหน้าที่สมิธ ผมก็ไม่รู้ว่ามีกี่คนแล้ว

46:13.103 --> 46:16.565
ที่เธอช่วยออกมาจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ได้
ก่อนที่จะมาช่วยผม

46:18.108 --> 46:22.321
เธอยึดมั่นกับหน้าที่
ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างแท้จริง

46:22.404 --> 46:26.033
เธอกลับไปเผชิญอันตราย
พยายามช่วยคนออกมาให้ได้เพิ่มอีก

46:29.578 --> 46:32.456
พอเวลาผ่านไป ครอบครัวผม

46:32.539 --> 46:35.042
ทุกคนก็ตระหนักได้ว่าโจแอนน์จะไม่กลับมาแล้ว

46:36.168 --> 46:37.419
เรียกว่าหมดหวังแล้วก็ได้

46:38.712 --> 46:40.380
เราเริ่มตระหนักได้ถึงความจริง

46:41.381 --> 46:44.468
ครอบครัวก็เลยจองสถานจัดงานศพ

46:47.387 --> 46:51.141
วันที่ครอบครัวจองสถานที่จัดงานศพ
ผมกลับมาจากทำงาน

46:52.643 --> 46:53.811
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง

46:54.728 --> 46:56.438
"ไบรอัน น้าไมค์โทรมา"

46:57.105 --> 47:00.442
ผมฟังเสียงเขาแล้วรู้เลย
เขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่ แข็งแกร่ง

47:01.735 --> 47:02.861
เขาเสียงสั่น

47:02.945 --> 47:03.946
เขาบอกว่า "เออ"

47:04.613 --> 47:06.073
เขาถาม "มีใครโทรหาแกหรือยัง"

47:07.199 --> 47:08.200
ผมก็ตอบ "ไม่ ทำไมเหรอ"

47:09.368 --> 47:11.453
เขาบอกว่า "เจอโจแอนน์แล้วนะ"

47:13.497 --> 47:15.082
"พับผ่าสิ"

47:18.293 --> 47:19.378
หาศพน้าพบแล้ว

47:20.629 --> 47:21.630
และ…

47:32.766 --> 47:34.309
ผมยังเจ็บปวดจนวันนี้

47:37.938 --> 47:39.231
ครั้งนี้อย่างน้อย…

47:40.440 --> 47:41.441
ก็ได้รู้

47:42.317 --> 47:43.318
ได้รู้แน่ชัด

47:44.862 --> 47:47.948
น่าเสียดายที่สำหรับหลายๆ คน
พวกเขาหาใครไม่พบเลย

47:49.199 --> 47:51.118
แล้วก็อาจไม่มีวันหาพบด้วย

47:52.119 --> 47:54.746
เรายังโชคดี ถ้าคุณจะพูดแบบนั้นนะ

47:55.455 --> 47:58.292
ที่ได้รับข่าวนั้นตั้งแต่ไม่กี่สัปดาห์แรก

47:58.375 --> 48:00.919
มาทางนี้ ตั้งแถวถังน้ำ ส่งกลับด้วย

48:01.670 --> 48:06.508
การกู้ภัยครั้งสุดท้ายคือ 27 ชั่วโมงหลังตึกถล่ม

48:06.592 --> 48:07.551
(บาร์บารา บุตเชอร์)

48:07.634 --> 48:09.720
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครอีก

48:10.429 --> 48:15.392
แล้วภารกิจกู้ภัย
ก็เปลี่ยนเป็นภารกิจเก็บกู้ศพอย่างรวดเร็ว

48:16.852 --> 48:21.356
ที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร
เรายังดำเนินการพิสูจน์อัตลักษณ์ต่อไป

48:21.440 --> 48:23.525
ติดป้าย ทำทุกอย่างที่ทำได้

48:23.609 --> 48:26.403
เพื่อส่งคนเหล่านี้กลับไปหาครอบครัว

48:29.656 --> 48:31.158
ศูนย์ช่วยเหลือผู้สูญเสียเศร้ามาก

48:32.075 --> 48:36.079
ผมจำได้ว่ามีครอบครัวหนึ่งมาถามผมทุกอย่าง

48:36.163 --> 48:39.625
ระหว่างที่ผมทำเอกสาร เอาแปรงสีฟันหรือหวีผม

48:39.708 --> 48:42.586
มาตรวจเพื่อเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ

48:43.921 --> 48:45.464
มันบีบหัวใจมากๆ

48:45.547 --> 48:49.259
ที่ได้เห็นความกลัวและความเศร้า
บนใบหน้าของพวกเขา

48:51.136 --> 48:54.806
พลเรือน 2,976 รายถูกฆ่าตายในเช้าวันนั้น

48:55.724 --> 49:00.187
ยี่สิบห้าปีต่อมา
เราพิสูจน์อัตลักษณ์ได้ 60 เปอร์เซ็นต์

49:01.104 --> 49:05.025
ครอบครัว 40 เปอร์เซ็นต์ไม่มีอะไรให้ฝัง

49:05.108 --> 49:07.319
เมื่อไม่มีคำตอบ เราก็เป็นบ้า

49:08.820 --> 49:12.783
เรื่องหนึ่งจากเหตุการณ์ 11 กันยายน
คือมันช่วยให้ฉันชินกับกลิ่นของความตาย

49:13.825 --> 49:16.078
ตอนทำงานในห้องดับจิต ฉันเห็นคนตายมากมาย

49:17.120 --> 49:19.957
ตอนแรก ฉันไม่ไหวเลย ฉันหายใจไม่ออก

49:20.749 --> 49:23.752
แต่พอผ่านไปสักพัก
ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรกับกลิ่นอีกแล้ว

49:25.629 --> 49:31.843
เรามีรถบรรทุกเย็น 11 หรือ 12 คัน
จอดเรียงกันอยู่ในลานจอด

49:32.844 --> 49:36.682
มีกลุ่มผู้หญิงเข้ามา แล้วก็เอาดอกไม้มาด้วย

49:36.765 --> 49:41.103
มีพวงมาลัยพวงใหญ่
มาไว้หน้ารถบรรทุกเพื่อรำลึกถึงคนข้างใน

49:42.521 --> 49:46.316
เราเอาเต็นท์ขาวขนาดใหญ่
มากางคลุมพื้นที่บริเวณนั้นไว้

49:46.400 --> 49:48.860
แล้วที่นั่นก็กลายเป็นอนุสรณ์สถาน

49:49.861 --> 49:51.947
ประชาชนมาเขียนบนผนัง

49:53.115 --> 49:54.825
ผู้คนเอารูปภาพมาแปะ

49:57.119 --> 49:59.037
แล้วก็มีอยู่ภาพหนึ่ง

49:59.121 --> 50:01.206
เห็นชัดเลยว่าเป็นฝีมือเด็กวาด

50:01.289 --> 50:03.875
บนภาพเขียนว่า "แม่"

50:05.961 --> 50:09.881
นั่นเป็นเครื่องเตือนใจ
ว่าเรากำลังตามหาใครอยู่

50:09.965 --> 50:12.134
(สูญหาย)

50:12.217 --> 50:13.635
(เจอพ่อหนูหรือยัง)

50:13.719 --> 50:16.555
ไม่กี่เดือนหลังเกิดเหตุ
ก็พบศพเพื่อนบ้านฉัน บิล แมคกินน์

50:17.848 --> 50:20.475
ภรรยาเขาบอกฉันว่า
"เจ้าหน้าที่เก็บศพเขาได้เมื่อคืน"

50:21.810 --> 50:25.647
วันนั้นฉันอยู่ที่ห้องดับจิต
ฉันจำได้ว่ามีนักผจญเพลิงสองศพเข้ามา

50:25.731 --> 50:27.858
ฉันไม่รู้ว่าเขาคือหนึ่งในศพที่เก็บกู้มาได้

50:27.941 --> 50:29.276
ฉันมารู้ทีหลัง

50:30.944 --> 50:33.739
สิ่งหนึ่งที่ฉันสังเกตประจำคือเวลาฝนตก

50:33.822 --> 50:36.491
เขาจะถอดรองเท้า
ไว้นอกห้องอะพาร์ตเมนต์เสมอ

50:36.575 --> 50:40.537
มีรองเท้าของบิล
รองเท้าของคอร์ดีเลีย รองเท้าของเลียม

50:40.620 --> 50:41.997
เด็กๆ ถอดรองเท้าไว้นอกบ้านเสมอ

50:43.623 --> 50:47.294
แล้ววันหนึ่ง หลังเกิดเหตุ 11 กันยายน
ฉันกลับบ้าน ตอนนั้นฝนตก

50:48.003 --> 50:52.174
ฉันเห็นรองเท้าของเลียมกับคอร์ดีเลีย
แต่รองเท้าของบิลไม่อยู่

50:52.257 --> 50:53.717
ฉันถึงรู้สึกได้

50:53.800 --> 50:56.219
ฉันพูดว่า "ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจากไปแล้ว"

50:58.555 --> 51:04.728
ทุกครั้งที่พบศพเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉิน
ทุกอย่างจะหยุดลง

51:05.270 --> 51:07.689
ศพจะถูกคลุมด้วยธงชาติอเมริกัน

51:07.773 --> 51:10.609
เราทุกคนก็จะยืนทำความเคารพ

51:10.692 --> 51:14.488
ขณะที่ศพนั้นถูกนำออกมาจากกราวด์ซีโร่

51:15.614 --> 51:17.199
มัน…

51:18.784 --> 51:20.118
ทำให้เราน้ำตาไหล

51:29.836 --> 51:34.466
ความพยายามเก็บกู้ศพเต็มรูปแบบ
หลังเกิดเหตุ 11 กันยายน ดำเนินอยู่เก้าเดือน

51:34.549 --> 51:37.928
ผมเชื่อว่าน่าจะต่อเนื่องไปจนถึง
เดือนพฤษภาคม ปี 2002

51:39.387 --> 51:40.806
นั่นเป็นช่วงลำบากของผม

51:41.681 --> 51:45.268
บางเวลาในที่ทำงาน ผมทำงานไม่ได้เลย

51:45.352 --> 51:48.396
ผมร้องไห้ แล้วก็…

51:49.856 --> 51:51.858
ขดตัวเหมือนทารกในท้อง

51:52.901 --> 51:57.322
เพราะผมพยายามนึกถึงสิ่งที่ผมทำ
กับอีกหลายๆ เรื่อง และ…

51:57.823 --> 52:01.076
นั่นคือช่วงที่ผมรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ

52:02.035 --> 52:05.080
นั่นคงเป็นตอนที่ผมเริ่มคิดจริงๆ สักที
ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

52:05.163 --> 52:05.997
ไม่รู้สิ

52:08.083 --> 52:10.085
ฆาตกรรมก็ยังเกิดขึ้นต่อไป ถูกไหม

52:10.168 --> 52:13.630
คนยังตายนอกคดีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์อยู่เรื่อยๆ

52:13.713 --> 52:18.009
เราก็ยังต้องใช้ทีมสืบสวนภาคสนาม
เต็มรูปแบบต่อไป

52:19.136 --> 52:23.306
งานก็ช่วยให้กิจวัตรประจำวัน
กลับมาเป็นปกติได้เล็กน้อย แต่…

52:23.932 --> 52:26.393
เราก็ไม่ได้ถูกปลดระวาง
จากความพยายามเก็บกู้ศพ

52:26.476 --> 52:27.394
(กราวด์ซีโร่)

52:27.477 --> 52:29.813
ในการลาดตระเวนครั้งหนึ่ง มีคนจากหน่วยเรา

52:29.896 --> 52:33.942
ถูกมอบหมายให้ไปที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร

52:34.025 --> 52:37.070
บางครั้งเราก็ไปเก็บกู้ศพกันสองคน

52:37.154 --> 52:38.780
ที่หลุมฝังกลบในเกาะสแตเทน

52:38.864 --> 52:40.574
(หลุมฝังกลบเฟรชคิลส์)

52:41.658 --> 52:46.496
เฟรชคิลส์เป็นกองขยะเก่า
ในเกาะสแตเทนที่เลิกใช้งานไปแล้ว

52:46.580 --> 52:48.957
เศษซากก็จะถูกขนมาเทที่นี่

52:49.791 --> 52:52.711
หน้าที่ของสำนักงานตำรวจสืบสวน

52:52.794 --> 52:56.464
ก็คือลงไปคุ้ยกองเศษซาก
เพื่อพยายามเก็บกู้ชิ้นส่วนศพ

52:57.215 --> 53:00.552
หรือสิ่งของของบุคคลต่างๆ

53:01.136 --> 53:04.347
ตอนแรก เขาให้คราดเรามา
แล้วบอกว่า "ไปขุดเลย"

53:04.431 --> 53:07.267
"ถ้าเจอบัตรประจำตัว
หรืออะไรที่คิดว่าเป็นกระดูก

53:07.350 --> 53:09.561
ก็เอาใส่ถังพวกนี้ไว้"

53:10.854 --> 53:12.564
ผมอาสาไปทำงานที่นั่น

53:13.190 --> 53:15.233
มันเป็นงานที่น่าดีใจมากๆ เลยนะ

53:15.817 --> 53:19.112
เพราะเราหวังว่าจะได้ให้ข้อมูลบางอย่าง

53:19.196 --> 53:21.239
กับคนในบางครอบครัวได้ในอนาคต

53:23.241 --> 53:25.493
ผ่านไปสักพัก หน่วยก็เริ่มฉลาด

53:25.577 --> 53:28.205
เริ่มมีการสั่งชุดป้องกันสารเคมี

53:28.288 --> 53:32.209
รองเท้า ถุงมือ หน้ากากให้ลงไปขุดเศษซาก

53:32.834 --> 53:35.295
โชคร้ายที่ผมน่าจะเป็นมะเร็งจากที่นั่น

53:38.006 --> 53:40.300
ผมตรวจเจอมะเร็งต่อมลูกหมาก

53:40.383 --> 53:43.511
ผมโชคดีมากที่ตรวจเจอตั้งแต่ระยะเนิ่นๆ

53:43.595 --> 53:46.348
คนส่วนใหญ่ที่เคยไปทำงานที่นั่น

53:46.431 --> 53:50.435
เกิดอาการป่วยที่เกี่ยวข้อง
กับเหตุการณ์ 11 กันยายน

53:52.270 --> 53:58.735
เมื่อปี 2021 ผมได้รับข้อความ
ในโทรศัพท์ว่าผมเป็นมะเร็ง

53:59.569 --> 54:01.571
เป็นมะเร็งทางเดินปัสสาวะ หายากมาก

54:01.655 --> 54:03.073
ผู้ชายเป็นมะเร็งนี้หนึ่งในสี่ล้านคน

54:03.740 --> 54:06.868
ผมสงสารตัวเองอยู่ประมาณสิบนาทีได้

54:06.952 --> 54:10.288
แล้วผมก็เปลี่ยนจากความรู้สึกตกเป็นเหยื่อนิดๆ

54:10.372 --> 54:13.583
เป็นความรู้สึกว่า "ผมพร้อมแล้ว ลุยเลย"

54:13.667 --> 54:16.086
"ลุยกันเลย กำจัดไอ้นี่ออกไปจากผม"

54:16.169 --> 54:17.712
แล้วมันก็แค่นั้น

54:21.841 --> 54:23.677
ผมเป็นมะเร็งผิวหนังที่หน้า

54:25.262 --> 54:28.640
ตอนผมตรวจเจอ ผมก็กลัว

54:29.391 --> 54:35.772
ณ วันนี้ มีคนตายจากอาการป่วย
ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 11 กันยายน

54:35.855 --> 54:39.317
มากกว่าที่ตายในวันเกิดเหตุจริงซะอีก

54:39.401 --> 54:42.779
ซึ่งมันน่าตกใจสุดๆ เลย

54:44.072 --> 54:49.077
ผมคิดว่าผู้ก่อการร้าย
ตอนแรกก็อยากจะทำลายหอคอย

54:49.160 --> 54:50.704
เพราะความเป็นสัญลักษณ์ของมัน

54:51.538 --> 54:54.374
ผมคิดว่าคนร้ายได้ผลเกินคุ้ม

54:54.457 --> 54:56.626
เพราะโศกนาฏกรรมยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

55:01.423 --> 55:03.466
ตอนนี้จะ 25 ปีแล้ว

55:04.759 --> 55:09.472
ฉันไปงานศพเพื่อนมาแล้วอย่างน้อย 50 คน

55:09.973 --> 55:12.100
เพื่อนเลยนะ ไม่ใช่…

55:13.351 --> 55:14.602
คนไม่รู้จัก

55:15.228 --> 55:16.479
ยังมีคนมากกว่านั้น

55:17.731 --> 55:20.358
(ทรีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์)

55:22.152 --> 55:25.155
- แม่เจ้า มากันครบหน่วยเลย
- เกิดอะไรขึ้นน่ะ

55:25.238 --> 55:27.157
- ดีใจที่ได้เจอนะ สหาย
- นายดูดีนะ

55:27.240 --> 55:28.325
ขอบใจ นายก็เหมือนกัน

55:28.408 --> 55:30.118
- เป็นไงบ้าง
- โรเจอร์

55:30.744 --> 55:32.787
พวกเราทุกคน…

55:34.122 --> 55:35.248
ควรคุยกัน

55:35.832 --> 55:38.960
ฉันกับพีตคุยกันทุกปี เราคุยเรื่องนี้กัน

55:39.044 --> 55:40.337
ไง คนสวย

55:42.213 --> 55:43.340
ย้อนนึกถึงความเจ็บปวด

55:43.423 --> 55:45.717
- เป็นไงบ้าง
- โอเคอยู่ค่ะ

55:45.800 --> 55:48.303
ดีใจที่ได้เจอนะ คุณดูดีมากเลย

55:48.386 --> 55:49.596
แล้วมันก็ช่วยได้

55:49.679 --> 55:51.264
มันช่วยได้ จนวันที่มันไม่ช่วย

55:52.015 --> 55:54.059
แล้วฉันก็ต้องไปหาจิตแพทย์

55:55.226 --> 55:56.603
- ดูแมนแฮตทันสิ
- มันดู…

55:56.686 --> 55:57.771
ใช่

55:57.854 --> 55:59.814
- ขึ้นมาบนนี้แล้วรู้สึกยังไง
- ก็ดี

55:59.898 --> 56:01.149
- ใช่
- ใช่ๆ ฉันรู้

56:01.232 --> 56:03.026
- มันก็แปลกๆ นะ
- ใช่

56:03.109 --> 56:05.195
แต่ตึกใหม่ก็สวยดีนะ

56:05.278 --> 56:07.906
ครั้งแรกเลยที่ผมได้เข้าตึกใหม่

56:07.989 --> 56:09.032
จริงเหรอ

56:09.741 --> 56:11.743
แมคคลาวด์ ไอ้บ้านนอกนั่น

56:12.702 --> 56:14.704
- อย่ามายุ่งกับน้องชายฉันนะ
- ทำไม

56:14.788 --> 56:16.039
ใจเย็นๆ คุณแชมป์ประจำรัฐ

56:16.122 --> 56:17.415
ใช่เลย

56:20.585 --> 56:23.129
ฉันตื่นเพราะฝันร้าย

56:28.551 --> 56:30.095
นั่นแหละที่เลวร้ายที่สุด

56:30.887 --> 56:33.264
เราเข้านอนแล้วรู้สึกเหมือนกำลังโดนฝังทั้งเป็น

56:35.433 --> 56:39.062
ฉันมั่นใจว่าไม่มีตำรวจคนไหนเลย
ที่ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันนี้

56:40.397 --> 56:41.773
ฉันเกือบจะสติแตก

56:42.857 --> 56:47.654
แล้วมูลนิธิ 11 กันยายนก็เกิดขึ้น
แล้วบอกว่า "คุณมีเราแล้ว"

56:48.780 --> 56:50.657
"เราจะช่วยคุณเอง"

56:50.740 --> 56:53.493
ฉันดูออกว่าคุณใจเสียนิดๆ นะ

56:53.576 --> 56:55.995
- สั่นเหรอ ใช่
- สั่น ใช่ ไม่เป็นไรนะ

56:56.830 --> 56:58.206
ผมกลัวนะ ตอนเข้ามา

56:59.374 --> 57:04.254
ตอนนี้ฉันออกมาสนับสนุนเต็มที่
ให้ทุกคนไปตรวจสุขภาพจิต

57:04.879 --> 57:07.882
ตรวจไปเถอะ เรามีประกัน ตรวจซะ

57:08.925 --> 57:10.468
ลองคุยดูไม่เสียหาย

57:13.805 --> 57:16.182
ผมไม่ชอบที่…

57:17.767 --> 57:19.853
ต้องมาที่นี่ ที่จุดเกิดเหตุ

57:20.645 --> 57:24.441
ฉันก็ไม่ชอบบนนี้หรอก
ฉันชอบที่ได้อยู่กับพวกคุณต่างหาก

57:24.524 --> 57:27.861
ฉันรู้สึกได้รับการปกป้อง เพราะพวกคุณเข้าใจ

57:27.944 --> 57:32.157
เรารู้สิ่งที่คนอื่นๆ ในโลกนี้ไม่มีวันได้รู้

57:32.240 --> 57:33.741
แล้วก็อาจไม่ควรได้รู้ด้วย

57:34.242 --> 57:36.953
ผมไม่เคยรักษาเลย ส่วนตัวนะ

57:37.036 --> 57:38.746
ตอนนั้นลูกสาวผมยังไม่ทันจะสองขวบเลย

57:38.830 --> 57:42.375
เธอแค่อยากรู้ว่าพ่ออยู่ไหน
ในทุกวันที่ผมมาทำงาน

57:42.459 --> 57:45.128
เพื่อพาตัวเองหนีจากความทรงจำช่วงนั้น

57:45.211 --> 57:50.091
เพื่อที่จะไม่ต้องมาย้อนนึก
ถึงเรื่องนี้ในทุกวันของชีวิต

57:53.303 --> 57:55.096
ชีวิตผมไม่เหมือนเดิมอีกเลย

57:55.638 --> 57:57.056
เช่นเดียวกับคนอื่นอีกหลายคน

57:59.392 --> 58:00.643
ผมไม่มีวิธี

58:01.936 --> 58:06.024
ในการระบุอาการที่ผมเผชิญ
เพราะผมมองไม่เห็นมัน

58:06.691 --> 58:07.817
ผมไม่เข้าใจมัน

58:09.611 --> 58:13.448
มันเป็นการโจมตีที่รุนแรงต่อชาติของเรา
นี่คือที่เกิดเหตุอาชญากรรม

58:14.115 --> 58:16.367
ช่วงอีกหลายเดือนหลังจากนั้น มันคือสุสาน

58:17.243 --> 58:18.953
ตอนนี้ความคิดผมกำลังฟุ้งซ่าน

58:19.037 --> 58:22.707
ผมเห็นภาพรูปถ่ายของพีตกับโจแอนน์วันนั้น

58:23.374 --> 58:26.336
ผมเห็นภาพรูปถ่ายของโรเจอร์
ในลานจอดรถแพธมาร์ก

58:26.419 --> 58:28.046
เอาน้ำราดหัว

58:28.129 --> 58:29.380
ทุกอย่างมันย้อนกลับมา

58:29.464 --> 58:32.550
มันเป็นเรื่องที่ลำบากใจจริงๆ เวลาคิดถึง

58:32.634 --> 58:35.970
ที่ระบายของผมคือห้องน้ำ

58:37.013 --> 58:38.556
ผมเข้าห้องน้ำ

58:39.557 --> 58:40.850
แล้วผมก็ร้องไห้

58:42.268 --> 58:46.606
ผมร้องไห้ แล้วก็ร้องไห้ และ…

58:47.732 --> 58:49.984
ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยนะ

58:50.818 --> 58:54.364
นั่นคือวิธีระบายของผม

58:54.948 --> 58:55.823
ค่ะ

58:58.034 --> 59:01.246
ตอนฉันเกษียณ
นั่นแหละตอนที่รู้สึกได้ ปัง มันหนักมาก

59:01.329 --> 59:03.665
อยู่ดีๆ ฉันเป็นใคร ฉันไม่สำคัญต่อโลกแล้ว

59:03.748 --> 59:04.999
- มันเปลี่ยนเราไป
- ใช่

59:05.083 --> 59:07.418
ฉันเลิกเหล้าก็เพราะเรื่องนี้เหมือนกัน
ตอนเราเกษียณ…

59:07.502 --> 59:09.837
เรารับมือกับมันยังไง ก็เข้าบาร์ไง

59:09.921 --> 59:12.882
นั่นแหละวิธีรับมือ แล้วเราก็มาคุยกันเอง

59:12.966 --> 59:16.553
แต่ตอนนี้ก็มีอีกหลายคนที่ทรมานอยู่ข้างนอก

59:16.636 --> 59:18.888
จากเหตุการณ์ 11 กันยายน และอาการพีทีเอสดี

59:18.972 --> 59:21.599
ที่ไม่เคยรักษามาก่อนในชีวิตการทำงาน

59:21.683 --> 59:24.227
พวกคุณในหน่วยฆาตกรรม ได้เห็นศพมากมาย

59:24.310 --> 59:28.273
ศพเด็ก อะไรต่างๆ ทุกคนมีอาการนี้

59:28.356 --> 59:30.775
คุณต้องรักษาอาการนี้

59:30.858 --> 59:33.987
เพราะอาการจะยิ่งหนักขึ้น
แล้วมันจะเปลี่ยนตัวตนคุณไป

59:34.070 --> 59:36.531
บอกตรงๆ นะ
ขอบคุณพระเจ้าที่เรามีงานรวมตัวเล็กๆ นี้

59:37.949 --> 59:41.286
หลายปีที่ผ่านมา
ผมนึกว่าผมเป็นคนเดียวที่กำลังเสียสติ

59:43.746 --> 59:45.748
ทั้งที่ผมไม่ใช่ ผมรู้แล้ว

59:47.917 --> 59:50.420
ตอนมาที่นี่… ขอโทษที ผม…

59:50.503 --> 59:51.879
ผมไม่ได้ร้องไห้นะ คุณต่างหาก

59:55.341 --> 59:57.802
ฉันจะไม่ล้อนายออกหน้ากล้อง
เดี๋ยวเก็บไว้ล้อทีหลัง

59:57.885 --> 59:58.886
- ได้เลย
- ฉันรักนาย

59:59.762 --> 01:00:01.931
เราต้องทำความสะอาดสมอง เราทุกคนเลย

01:00:02.015 --> 01:00:03.641
เราจะเก็บมันไว้ไม่ได้

01:00:04.225 --> 01:00:06.352
แค่ได้เห็นหน้าไบรอันตอนนี้ ฉันก็ดีใจแล้วนะ

01:00:06.436 --> 01:00:09.147
จากนาทีที่เขาเริ่มพูดจนตอนนี้
เหมือนเขาเปลี่ยนเป็นคนละคน

01:00:09.230 --> 01:00:11.441
- วันนี้คือบำบัดกลุ่มเลยนะ
- ใช่เลยจริงๆ

01:00:11.524 --> 01:00:13.943
- ก็ดูสิ
- เพราะนี่คือคอมฟอร์ตโซน

01:00:14.027 --> 01:00:14.986
มันเป็นคอมฟอร์ตโซน

01:00:15.069 --> 01:00:17.363
เรารู้สึกสบายใจที่ได้คุยกัน

01:00:17.447 --> 01:00:19.532
เราอาบน้ำร้อนมาเหมือนกัน

01:00:19.616 --> 01:00:20.491
ใช่

01:00:20.575 --> 01:00:23.369
สุขภาพจิตก็สำคัญไม่แพ้สุขภาพกาย

01:00:24.203 --> 01:00:26.956
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว

01:00:27.540 --> 01:00:31.919
แต่ผมใช้เวลาประมาณ 19 ปี
กว่าจะคุยกับหมอบำบัด

01:00:32.003 --> 01:00:33.004
ผมต้องทำ

01:00:33.796 --> 01:00:37.050
เพราะผมไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่

01:00:37.133 --> 01:00:40.845
ส่วนหนึ่งมันก็เหมือนความรู้สึกผิดของผู้รอดชีวิตนะ
หัวหน้า คุณอยู่ในเบอร์เกอร์คิง

01:00:40.928 --> 01:00:41.971
ทอมมี่ คุณอยู่ที่นั่น

01:00:42.055 --> 01:00:43.598
เขาอยู่ที่นั่น ทุกคนก็อยู่

01:00:43.681 --> 01:00:47.018
เราแอบพูดนิดๆ ว่า "ทำไมเราไม่โดน"

01:00:47.101 --> 01:00:48.394
เราคิดเรื่องนั้น

01:00:48.478 --> 01:00:51.314
เรามีตำรวจนิวยอร์ก 23 นาย

01:00:51.397 --> 01:00:54.776
ตำรวจท่าเรือ 37 นาย

01:00:54.859 --> 01:00:57.862
แล้วก็นักผจญเพลิงอีก 343 นายที่ตายไป

01:01:00.782 --> 01:01:02.825
พระเจ้ามอบความทรงจำให้เราเพราะมีเหตุผล

01:01:03.743 --> 01:01:05.036
นั่นคือเพื่อให้จดจำไว้

01:01:05.620 --> 01:01:07.246
จดจำเรื่องที่เกิดขึ้น

01:01:07.330 --> 01:01:08.623
อย่าได้ลืม

01:01:08.706 --> 01:01:10.416
(11 กันยายน)

01:01:10.500 --> 01:01:13.252
จุดที่หอคอยคู่เคยตั้งอยู่

01:01:13.336 --> 01:01:16.005
ตอนนี้มีตึกฟรีดอมทาวเวอร์

01:01:16.714 --> 01:01:20.593
ผมไม่เคยเห็นจากบนชั้นนี้เหมือนกัน

01:01:20.677 --> 01:01:21.678
มันสง่างามมากๆ

01:01:21.761 --> 01:01:26.307
ผมดีใจที่เราสร้างตึกมาตอกหน้าพวกมัน

01:01:26.391 --> 01:01:27.934
- ดีใจมากๆ
- ใช่

01:01:28.017 --> 01:01:29.435
เราทุกคนยังไม่ตาย

01:01:29.519 --> 01:01:32.480
เราทุกคนคือผู้รอดชีวิต ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

01:01:32.563 --> 01:01:36.609
ผมซาบซึ้งที่มีการจัดตั้ง
อนุสรณ์สถานรำลึกความทรงจำ

01:01:36.693 --> 01:01:38.861
ของเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉินและพลเรือน

01:01:38.945 --> 01:01:42.281
รวมถึงพลเมืองจากประเทศอื่นๆ
ที่เสียชีวิตในวันนั้นด้วย

01:01:44.909 --> 01:01:48.496
นี่คือสัญลักษณ์ของความเข้มแข็งและไม่ยอมแพ้

01:01:48.579 --> 01:01:51.124
ว่าเราล้มลง แต่เราก็ลุกขึ้นมาใหม่

01:01:51.207 --> 01:01:53.042
ในฐานะประเทศ ไม่ใช่แค่เมือง

01:01:55.086 --> 01:01:57.380
อนุสรณ์สถานนี้น่าทึ่งมากๆ

01:01:58.131 --> 01:02:02.844
การสลักชื่อที่อาคาร รายชื่อ น้ำตก

01:02:04.137 --> 01:02:06.264
- วันนี้เป็นวันที่สวยงามนะ
- ใช่

01:02:06.347 --> 01:02:07.640
ไม่เหมือนวันนั้น

01:02:15.273 --> 01:02:16.733
- จริงเหรอ
- จิมมี่ ริชเชสอยู่นี่

01:02:18.443 --> 01:02:21.404
เขาก็เคยเป็นตำรวจ
ก่อนไปเป็นนักผจญเพลิง จอห์น ชิปูรา

01:02:21.487 --> 01:02:23.781
- คุณรู้จักหลายๆ คนจากเกาะสแตเทนใช่ไหม
- ใช่ พระเจ้าช่วย

01:02:23.865 --> 01:02:26.784
ทิมมี่ แมคสวีนนีย์ แล้วก็มีมอยรา

01:02:30.288 --> 01:02:32.039
การก่อการร้ายไม่ใช่แค่การโจมตีครั้งเดียว

01:02:32.123 --> 01:02:36.878
มันคือสภาวการณ์ต่อเนื่อง
ที่ทำลายชีวิตผู้คนด้วยความกลัว

01:02:37.503 --> 01:02:40.423
ด้วยอาการป่วย ด้วยความบกพร่องทางจิต

01:02:41.048 --> 01:02:42.675
(วิลเลียม แมคกินน์)

01:02:48.222 --> 01:02:52.185
เพื่อตอบโต้ความชั่วร้าย เรามีความรัก

01:02:52.268 --> 01:02:56.355
แล้วก็มีผู้คนที่ใส่ใจจริงๆ

01:02:58.274 --> 01:03:01.444
จากโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ประเทศนี้

01:03:01.527 --> 01:03:04.405
โดยเฉพาะที่นี่ ในนิวยอร์ก ทุกคนรวมพลังกัน

01:03:07.575 --> 01:03:10.912
มันทำให้ผมเห็นว่าเราทำอะไรได้

01:03:59.001 --> 01:04:02.004
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
ไรได้