W POPRZEDNIM ODCINKU
Mistrzu, dokąd teraz pójdziemy?
Znaleźć króla.
Pomazaniec ma zginąć.
Kto to zrobił?
- Twoi ludzie mają legendę. - O olbrzymach.
Szykuj konie.
- Dokąd jedziemy? - Po nowych bogów.
Ta wizyta ma odwrócić uwagę.
Nie zauważą, że król traci rozum.
- Zajmę się tym. - Zostaw!
Wybacz, Jozjaszu.
- Ojcze? - Wszystko przepadnie!
Ojcze!
Dawidzie! Uciekaj!
Saulu.
O, Saulu.
Odpuść, Saulu.
Samuelu?
To ty?
Odezwij się.
Nazwiemy go Jonatan.
Mój syn, Jonatan.
Przyszły król.
Nigdy nie będzie królem.
Przez ciebie.
Nie.
Przez twoją dumę.
Zgubiłeś go. Zgubiłeś nas.
Czas minął.
Jonatanie!
Abnerze!
Boże!
Czekaj.
Samuelu!
Naprawię to.
- Czekaj! - Z Boga się nie drwi.
Ojcze!
Nie!
Nie.
Mój syn. Nie!
Jonatanie.
Spójrz na mnie.
Czy byłbym dobrym królem?
Nie.
Mój syn.
Nie!
Nie.
Odpuść, Saulu.
Zostaw, co nie jest już twoje.
Nie.
Nie!
To moje królestwo!
Jestem królem Izraela!
Samuelu!
Saulu.
Nie, proszę.
O nie.
DOM DAWIDA
Bądź z moim bratem.
Chroń go, Panie.
Nie odbieraj mi go.
Proszę.
Niech nie płaci za moje błędy.
Natanaelu.
Niech kobiety wyjdą.
Przytrzymasz go.
Zobacz, ile bólu sprawiłeś.
Zrobimy to szybko.
Wypalimy ranę, nim się wykrwawi.
Oby to zmniejszyło gorączkę.
Jasne?
Dobra.
Gotowi?
Bądź silny, synu.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Nie przepraszaj.
Tylko bądź posłuszny.
Ciekawe.
Lordzie Abnerze.
Witaj, Doegu.
Jestem zaszczycony twoją wizytą w mych skromnych…
Gdy zajmujesz się zwierzętami, przestajesz czuć ich smród.
Cóż to za jatka?
Jak wiesz, nie jestem Hebrajczykiem.
I lubię badać tajemnice natury.
Chcę, byś kogoś śledził.
Czyimi śladami mam podążać?
Proroka.
Którego?
Jest ich wielu.
Samuela.
Samuela?
Boisz się go?
Bardzo.
Mam go zabić?
Tylko go śledź.
I zapisuj, z kim się spotyka.
I przekazuj te informacje mnie.
Tylko mnie.
Działaj po cichu i bez zwłoki.
Panie,
nie lepiej przekonać Samuela, by zdjął klątwę z króla?
Jaką klątwę?
A, rozumiem.
Jaką klątwę?
Twoje włosy.
Chodź, uładzę je.
Sam zobacz.
Byłeś tam całą noc?
Tak.
Mówił do ciebie?
Owszem.
Trapi cię to, czego żąda Pan?
„Dlaczego opłakujesz Saula, gdy wybrałem innego?”
Więc…
Pan prosi, bym dopuścił się zdrady.
Co?
Zabawne.
Najwyższy jest zabawny.
Zabawny?
Saul może mnie zabić.
Zdrada?
Wobec kogo?
Czy wiatr zdradza, chłodząc skórę nam, a nie Saulowi?
Czy góra dopuszcza się zdrady, bo jest wyższa od króla?
Ludzie mogą wojować, nosić korony i mówić o zdradzie.
Ale to nasz Bóg daje życie.
To on jest autorem naszej historii.
Pozwól Mu ją snuć.
Gdybym był lepszym ojcem,
może by do tego nie doszło.
Może ludzie nie potrzebowaliby króla,
bo Bóg by im wystarczał.
Ale stało się.
Dla Saula…
i dla mnie.
Czyżby?
Dla ciebie?
Wszystko wkrótce się zmieni.
Namaszczę nowego króla narodu, który już ma króla.
I go wielbi.
Tym razem wybierz jeszcze lepiej.
Wiesz, gdzie znaleźć tego nowego króla?
Wiem.
Na co więc czekasz?
Nie skończyłem herbaty.
„Bóg jest autorem naszej historii”.
Dobrze powiedziane.
Wykorzystam te słowa.
Widziałam go kilka dni temu.
Był tam.
Za moim oknem.
Pani,
wybacz mi.
Nie rozumiem.
Jozjasz nie był żołnierzem.
Był łagodny, troskliwy.
Jak mógł tak umrzeć?
Ród Saula ma wielu wrogów.
Zabójca przechytrzył strażników i próbował zabić króla.
Lecz twój dzielny syn
osłonił go własną piersią.
Proszę, Wasza Miłość.
To nie może być.
Dlaczego Bóg to zrobił?
Czemu pozwolił na takie okrucieństwo?
Chcę ci to dać.
Nic nie zwróci ci syna, ale choć tyle mogę zrobić.
Nie mogę tego przyjąć.
- To święty skarb. - Przestań.
Tobie bardziej się przyda.
Co jest napisane w środku?
„Idę z tobą.
Nigdy cię nie opuszczę
ani nie porzucę”.
Zrobię wszystko, by chronić rodzinę.
Wszystko.
Weź to.
W zamian przyjmę twoje cierpienie, jakbym sama była za nie odpowiedzialna.
Przegapiłem rodzinną pogawędkę?
Co za skwaszone miny?
Nie słyszałeś?
Nadal opłakujecie sługę?
Którego ukatrupił tata?
Może i traci rozum,
ale rękę ma wciąż pewną.
Eszbaalu…
Okaż szacunek.
Tysiące żołnierzy poległo dla naszej rodziny.
I jakoś nie pamiętam, by ktoś ronił po nich łzy.
Wiedzieli, co im grozi.
Tak czy owak, zginęli.
Co za różnica?
Jedno życie więcej złożone w ofierze na ołtarzu naszej rodziny.
- Wystarczy. - Nie wiem, co cię tak złości.
Ten drobny wypadek ojca,
to najlepsze, co spotkało rodzinę tego sługi.
Z biedaków w bogaczy w jedną noc.
Za niewielkie poświęcenie.
Nie bez powodu ojciec nigdy cię nie wybierze…
bracie.
Z wielu powodów.
Ale zastanów się.
Kiedy król znów popadnie w obłęd
i będziesz musiał odebrać mu koronę,
to czym w ciebie rzuci?
Powiedz, że miałem koszmar.
Ja…
Nie skrzywdziłbym go.
Nie chciałam zabić…
Wszystkiemu winny jest jeden człowiek.
Samuel.
Nie ty, kochany.
Tak lepiej.
Ten chłopak.
Co…
Co zrobimy?
Zajęłam się tym.
Wszystko zostaw mnie.
MIASTO RAMA
Pozdrowienia, kapłanie Boży, od samego króla.
Król Saul chce złożyć ofiarę na górze.
To na nią wejdź.
Nie szukam obłędu i wizji.
Słyszałem historie.
Ale odważyłbym się dla wielkiego.
Dla Samuela.
Jego tu nie ma.
Proszę.
Polecono mi znaleźć proroka.
Niedawno wyruszył.
Ze swoim uczniem.
W którą stronę?
Wiesz, kogo masz namaścić?
Pytałem.
Bóg odpowiada tylko znakami
i wizjami.
Mistrzu, kiedy wrócimy?
Dlaczego pytasz?
Żona nosi dziecko.
To ostatni miesiąc.
Adina?
Tak.
- Pierwsze dziecko? - Tak.
Radzę ci dużo spać.
Dopóki możesz.
Wkrótce rozbijemy obóz.
Zaczekasz tam, aż wrócę.
Dziękuję, ale pomogę ci
dźwigać ten ciężar.
Nie, Sylasie.
To coś więcej niż ciężar.
To może być wyrok śmierci.
Pomyśl o swojej przyszłości.
O rodzinie, dobrze?
Tak.
Jakie imię dasz dziecku?
Jeszcze nie wiem.
Jak się czuje?
Król śpi, dzięki Bogu.
Kiedy ostatnio byłeś w Endorze?
Twoja matka.
Nadal żyje?
I inne jej podobne?
Nie warto szukać leku,
który może być gorszy niż choroba.
Król się zatraca.
Każdego dnia coraz mniej go poznaję.
Ale to wciąż on?
Rozpoznajesz go.
W mieście są ludzie,
którzy nadal czczą innych bogów, prawda?
Spirytyści, media?
Dawno temu zostawiłem te sprawy za sobą.
Widzę, jak na niego patrzysz.
Na tę klątwę.
Już ją widziałeś.
To prawda.
Dlatego mnie przeraża.
Twoja matka nie uległa klątwie.
Stała się nią.
Uwierz mi, to podróż, z której nie ma powrotu.
Nie bez powodu król wygnał ją i jej podobnych.
Bóg tego nie toleruje.
Bóg głosi różne rzeczy.
Przynajmniej tak twierdzą prorocy.
Błagam cię.
Ahinoam, porzuciłem to życie dawno temu.
Nie proś mnie o to.
Nie proszę.
Witam.
W czym mogę pomóc?
Mamy nową dostawę bawełny z Egiptu.
I jedwabiu, oczywiście.
Szukamy czegoś bardziej duchowego.
Nie rozumiem.
Dzień dobry.
Besaj.
Abner.
Moja królowo.
Tak, jestem twoją królową.
A ty jesteś kapłanką Baala.
Musisz mi pomóc.
Dziwne,
że żona króla, który zakazał czarów, szuka u mnie pomocy.
Nic ci nie grozi.
Wielu by się z tym nie zgodziło.
Jeśli przeżyli.
Cóż,
udowodnij, że podjęliśmy złą decyzję.
Panie.
Proszę.
Nosisz szaty Nob, miasta kapłanów.
Owszem.
Proszę, pomódl się za mnie.
Straciłem wszystko.
Wybacz,
ale dopiero uczę się na kapłana.
Uczysz się?
A gdzie jest twój mistrz?
Proszę.
Prorok medytuje.
Na wzgórzach.
Nie wolno mu…
Kim jesteś?
Im mocniej się opierasz, tym bardziej będziesz cierpieć.
Ale jestem rozsądnym człowiekiem,
więc oferuję wymianę.
Uwolnię cię, jeśli odpowiesz na jedno pytanie.
Gdzie jest Samuel?
Nie jest moim mistrzem.
Jest z Nob, ale ja mu nie służę.
Kłamstwa to moje rzemiosło, uczniu.
Nie graj z mistrzem w jego grę.
Nie planowałem dziś badań,
ale umiem się zaadaptować do sytuacji.
Powiedz mi, Sylasie.
Wiesz, ile kości ma struś?
Pięćdziesiąt sześć.
Policzyłem co do jednej.
Strusie są wyjątkowe,
bo mają szpik w kościach nóg.
Nie mogą latać,
ale są o wiele cenniejsze niż ptaki, które latają.
A to, mój przyjacielu,
jest naostrzona kość strusia.
Świetnie się nadaje do głębokich cięć.
Widzisz?
Te kości odkrywają różne rzeczy.
Ty zgłębiasz tajemnice ducha, a ja ciała.
I wciąż uczę się czegoś nowego.
Może dziś dowiem się, ile kości znajduje się w ludzkim uchu.
Czekaj.
Nie wiesz, co robisz.
Służę Bogu Najwyższemu.
Chcesz…
Chcesz poczuć Jego gniew?
Zawsze chciałem to powiedzieć jakiemuś Hebrajczykowi.
I wreszcie mogę to powiedzieć tobie.
Nie służę Jahwe.
Służę własnym interesom i ambicji.
Jeśli On istnieje, co jest mało prawdopodobne,
to zachęcam Go…
by pokazał mi swój gniew.
Przekonajmy się.
Nie widzi wszystkiego i nie widzi mnie.
- A więc, ptaszyno… - Proszę.
…wyśpiewasz mi, gdzie jest twój mistrz,
albo moja twarz będzie ostatnim, co zobaczysz.
W Hebronie.
Poszedł do Hebronu.
Tylko tyle wiem.
Proszę.
Tyle wiem.
Zaczynamy.
Nie!
Samuel jest potężny.
Złamanie klątwy wymaga starożytnej magii.
Klątwy nie da się zdjąć.
Trzeba ją odbić.
Co widzisz?
Lwa.
Matko?
Kto to był?
Rzemieślniczka.
- Omawialiśmy prace w pałacu. - Tak?
Święte pisma zniknęły.
Te przy łóżku.
To bez znaczenia.
Matko!
Bóg rządzi tym domem.
Uleczy ojca.
Nie możemy się od Niego odwrócić.
Tym domem rządzi król Saul z Beniamina.
Pewnego dnia ty go zastąpisz.
Ale do tego czasu nie zapominaj, kto cię urodził.
Samuelu.
Wielki proroku Pana.
Twoja wizyta to dla nas zaszczyt, lecz…
muszę zapytać, czy przybywasz w pokoju?
Tak.
Przybyłem chwalić Najwyższego.
Jesse.
Poślij po rodzinę Jessego, chcę złożyć z nimi ofiarę.
Jessego, syna Obeda?
Tak.
Już nie należy do starszyzny,
bo spłodził bękarta z córką naszego wroga.
Bóg jest zabawny.
Niech i tak będzie.
Gdzie jest jego dom?
Ślady prowadzą do doliny.
To będzie niebezpieczna podróż.
Ojciec opowiadał mi historie o olbrzymach.
Że mieszkają w wielkiej dolinie.
Szkoda, że go tu nie ma.
Musimy iść dalej.
W dolinie czekają konie.
DOLINA OLBRZYMÓW
Panie.
Nie bez powodu nikt stąd nie wrócił.
Odczuwasz strach,
więc dobrze szukamy.
Naprzód.
Tak jest.
Kto tam?
Akisz.
Pan i władca Gat.
Książę Filistynów.
Przybywam, by spotkać się z Anakiem.
Nie ma przyjaźni Gat z Anakiem.
Chciałbym to zmienić.
Mogę wejść?
Wielu wchodzi, nikt nie wraca.
Zależy od tego spokój mego domu.
Nadal tego chcesz?
Tak.
Wejdź, władco Gat.
Sam.
Królu.
Nie!
Królu!
Panie.
Samuelu.
To zaszczyt gościć cię w naszym domu.
Jesse, potomku Boaza.
Dlaczego drżysz?
Wstań.
Wstań i spójrz na mnie.
Przyszedłem złożyć ofiarę Panu.
Zbierz synów.
Zrobimy to razem.
Władco Gat.
Jak tu trafiłeś?
Po głębokich śladach.
Ponoć zwiesz się Orpa.
Tak.
W starej mowie to „matka olbrzymów”.
Nikt już nie używa starej mowy.
Pogrzebano ją dawno temu.
Co nie przepadło, zapamiętane będzie.
Proponuję wam sojusz z Gat.
Chcę mówić z ojcem.
Musisz najpierw porozmawiać z bogami.
I nie przeżyjesz tej rozmowy.
Rzadko układają się z ludźmi - nieważne, czy królami, czy żebrakami.
Rozmawiać z bogami.
To niemożliwe.
A jednak tu jesteś.
Powiedz mi, władco Gat,
gdyby wielcy starożytni wciąż chodzili po ziemi,
co byś im zaoferował?
Mów mądrze, jeśli chcesz żyw opuścić to miejsce.
Bogactwo.
Zaszczyty.
Uwielbienie.
Prawowite miejsce wśród śmiertelników.
A co do dzieci Izraela,
które wygnały was
z waszych ziem do tych jaskiń…
Oferuję zemstę.
Pan jest moim pasterzem
Nie brak mi niczego
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć.
Ojcze, co to ma być?
Prorok oszalał.
Widziałem w Gilgal…
Cicho.
Czemu nie ma Dawida?
Eliab.
Mój najstarszy syn.
Z pewnością
to ciebie potrzebuje Bóg.
Eliab, początek potęgi twego ojca.
Najsilniejszy i godny władzy.
Niepohamowany jak przypływ oceanu.
A jednak…
Czego się boisz?
Abinadab.
Natanael.
Mówiłem.
Stracił rozum.
Ucisz się.
Nie rozumiem.
Dlaczego nie posłuchałeś mego rozkazu?
Czy to już wszyscy twoi synowie?
Jest…
jeszcze jeden.
Najmłodszy z mych synów.
Dawid.
Lecz on pasie owce.
Poślij po niego.
Awo, idź po Dawida.
Pospiesz się.
Usiądź, proszę.
Proszę.
Podzielimy się chlebem.
Nikt nie usiądzie.
Nie będziemy jeść.
Poczekamy na twojego ostatniego syna.
Razem.
Orzeźwia
Moją duszę
Dawidzie!
Dawid!
Chodź!
Ojciec cię wzywa. Ja popilnuję owiec.
Co się stało?
Jesteś cała?
Nic mi nie jest.
Nie ma już lwa. Idź.
Potomku Boaza.
Oto słowa, którymi Bóg przemawia do ciebie.
„Dlaczego wstydzisz się tego, którego potęgę dostrzegam?
Czemu ukrywasz to wielkie światło?”
To sprawka Dawida.
Co zrobił, że to na nas spada?
Nic gorszego niż Agag nie uczynił.
- Nie zostanie zabity. - Czemu nie?
Bo to szaleństwo?
- Właśnie. - Nie.
Nie pozwolę na to.
Nie pozwolisz?
Bracie.
Zginiesz razem z nim.
To jest Dawid.
Najmłodszy w mym domu.
- Syn innej… - Owoc twojej hańby?
Kim jesteś?
Samuel.
Prorok Najwyższego.
Spójrz na mnie, synu Jessego.
Eliabie.
Spodziewałem się wojownika.
Lecz Bóg…
nie widzi tego, co widzi człowiek.
Człowiek widzi zewnętrzną powłokę.
Bóg…
patrzy w głąb serc.
Dawidzie, syn Jessego,
prosty pasterzu.
Gdy dzień przeminie,
staniesz się…
kimś zupełnie nowym.
Bóg jest zabawny.
Oto najwspanialszy z moich synów.
Jak mu na imię?
Goliat.
Uklęknij, synu Jessego.
Dawidzie,
najmłodszy z braci.
Pan Zastępów wybrał ciebie.
Lwa z plemienia Judy.
Twe serce poszukuje Boga,
dlatego On odnalazł ciebie.
Pan na zawsze porzucił ród Saula.
Dziś
uznaje cię za swojego syna,
którego ród
i cały Izrael
będą błogosławione.
Powstań, Dawidzie.
Pan cię namaścił.
Namaścił?
Jako kogo?
Jako króla Izraela.
Saul,
pogromca Amalekitów,
obrońca Izraela,
wielki wśród ludzi,
pierwszy król Ziemi Obiecanej
i gniew Boży dla naszych wrogów,
powraca triumfalnie na swój tron,
wykuty z bram
do pokonanych królestw.
Niech ród Saula trwa wiecznie!
- Na zawsze! - Na zawsze.
Mój królu.
Tak.
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska strzegam?