POPRZEDNIO…
Król nie jest sobą. Ledwo go poznaję.
Samuelu!
Niektórzy czczą innych bogów.
Musisz mi pomóc.
Ta pieśń jest piękna.
Może kiedyś napiszę pieśń dla ciebie.
- Trzeba kogoś śledzić. - Czyimi śladami mam podążać?
Samuela.
- Dawidzie, namaszczony przez Pana. - Namaszczony? Na kogo?
Króla Izraela.
Hej!
Co to za miejsce?
Hej!
Co widziałem?
Coś mi się stało…
gdy wylałeś na mnie olej.
Zobaczyłem coś,
byłem gdzieś.
Duch.
Jest teraz w tobie.
Tak jak wcześniej był w Abrahamie, Izaaku, Jakubie i Mojżeszu.
Nie rozumiem.
Nie musisz rozumieć, by poczuć jego moc.
Wybacz, ale Izrael już ma króla.
Dobrego.
- Może chciałeś wybrać… - Nie ja cię wybrałem.
Próbowałem przekonać HaSzema, że to błąd.
Bóg widzi nie tylko, kim jesteś.
Widzi też, kim się staniesz.
Widzi…
Co się stało?
Dawidzie…
czuję w tobie wielką moc.
Wielkie możliwości.
Zapał, który promieniuje na wszystkie strony.
To będzie twoje błogosławieństwo i twoja klątwa.
To właśnie widzę.
Zostań z nami.
Nie mogą mnie tu zobaczyć.
Nie chcę cię narażać.
Pozwól mi iść z tobą.
Wtedy naraziłbym siebie.
Dlaczego?
Kiedy Saul się o tym dowie, będzie chciał nas zabić.
Dawidzie,
niedługo wrócę.
Z odpowiedziami, miejmy nadzieję.
Dobrze.
- Samuel oszalał. - A jeśli nie?
- Oszalał. - A może nie?
- Chłopcy. - Głosi słowo HaSzema.
Dość!
Wszystko, co mówi, spełnia się.
Każde słowo, które padło z jego ust, odkąd byłem dzieckiem.
Więc Bóg chce, byśmy zginęli?
- Nie znam zamiarów Boga. - Ojcze, wiem, że go szanujesz.
Prowadził nas przed królami, ale wszyscy się starzeją.
Wszyscy zawodzą.
To nie jest zwykły człowiek.
Jest prorokiem Najwyższego.
Jest niebezpieczny.
- Nikt nie może wiedzieć, że tu był. - Ktoś widział go w wiosce.
Pójdę do starszyzny.
- Muszę… - Nie.
Nie możesz.
Eliabie, to mój dom.
Ja decyduję, jak go chronić.
Posłuchaj, ojcze!
Zabijałem ludzi z błahszego powodu.
Ty też, Abinadabie.
Tak chcemy umrzeć?
Jako zdrajcy?
Czy twoja lojalność wobec króla
przewyższa lojalność wobec jedynego Boga?
Lub rodu twego ojca?
Nie.
Nie przewyższa.
I w tym rzecz.
Ojcze,
bracia,
nikt nie może o tym wiedzieć.
Co zrobimy z Dawidem?
Kim jesteś?
Kim…
Gdzie jestem?
- Obudź się! - Co?
Czego chcesz?
Rodzina podjęła decyzję i…
mam ci ją przekazać.
Wygnacie mnie do Filistei.
Nie, sprzedamy cię do Egiptu.
Będziesz zabawiać stare kobiety.
Dostaniemy za ciebie dobrą cenę.
Najgorsze jest to, że naprawdę to rozważaliście.
Mam chronić rodzinę i zapewnić jej ocalenie.
Wiem.
Musisz tu pozostać.
Na jakiś czas.
Zrób to dla mnie.
Proszę, bracie.
Dziękuję.
Za co?
Nazwałeś mnie bratem.
Jeśli jednak…
Eliabie, jeśli Bóg chciał…
Nie.
Nie chciał.
A Samuel?
Jego czas przeminął.
- Tego nie wiesz. - Nigdy nie wspomnisz, co się wydarzyło.
Samuela tu nie było.
Przecież był.
Jeśli to się wyda, król każe cię zabić.
I nas też. Tego chcesz?
Żołnierze.
I Joab.
Zostań tu.
Rozkazy rodu Saula.
Kuzynie.
O co chodzi?
To wezwanie.
Z królewską pieczęcią.
Przygotujmy się.
Nie.
Nie dla was.
Słucham?
Dla Dawida.
DOM DAWIDA
Powiedziałem, że chcę być sam.
Wiele godzin temu.
To ja, ojcze.
Pozwól mi zostać.
Król nie może być sam.
Król zawsze jest sam.
Cóż…
Jak mogę ci ulżyć?
Przestań gniewać matkę.
Prosisz o zbyt wiele.
A gdybyś odpoczął?
Jeden dzień ze mną.
Niedaleko jest tawerna.
Wino, kobiety i…
Mam znieważyć twoją matkę?
Nie.
Ale mógłbyś nacieszyć oczy.
Iszbaalu.
Ojcze.
Rozmyślałem o Gibei.
Co uczyniłoby to miasto wielką stolicą?
Ostatnio mnie to dręczy.
Mów.
Miasto musi być czymś więcej niż twierdzą.
Powinno przyciągać ludzi.
Zbudujmy wielkie amfiteatry.
Sprowadźmy artystów i widowiska z Egiptu
i nie tylko.
Zabaw ludzi…
a będą cię za to kochać.
Co więcej,
to skupi całą ich uwagę.
Mądry pomysł.
Myślałem, że…
mógłbym się tym zająć.
Mieć jakiś cel.
Iszbaalu, przywództwo nie jest ci pisane.
A gdybym…
Gdybym urodził się dziesięć miesięcy wcześniej…
może by było?
Nie chodzi o to, kiedy się urodziłeś.
Tylko o to, kim jesteś.
Kim jestem dla ciebie?
Z czasem odnajdziesz swój cel.
Na razie zostaw mnie w spokoju.
Ojcze, to moja szansa.
Choć raz…
Niech żyje król.
- Czekaj! - Dość już czekałem.
Jahirze, zaczekaj.
Zwolnij.
Co jest tak pilne?
Jahir,
starszy plemienia Dana.
Musimy porozmawiać.
Na osobności.
Saulu, czemu mi odmawiasz?
Odstąp, zwracasz się do króla.
Nie odstąpię.
Znaj swoje miejsce, Abnerze.
Ród Saula mnie zdradził!
Abner,
nic się nie stało.
Mów.
Jak cię zdradziliśmy?
Wasza Wysokość, Bóg obdarzył mą rodzinę tylko jedną piękną córką,
Diną.
Byłaby cenną partią godną możnego męża.
Ale to już niemożliwe.
- Co to ma wspólnego z nami? - Twój brat ją zhańbił!
Skąd pewność, że to on?
Nie kłamię.
Córka przysięgła!
Saulu?
Co to ma być?
Dokąd idziesz?
Co to ma być?
Żądam, byś został!
Żądasz?
- Za kogo się uważasz? - Bracie, nie wtrącaj się.
- Jednak to zrobię. - Zhańbiłeś moją córkę i mój dom.
Która to twoja córka?
Ta z garbem czy zezowata?
Iszbaalu.
Przeproś natychmiast.
Przykro mi. Naprawdę.
Że twoja córka ma zeza.
Ale…
Skalałeś córkę tego człowieka?
No… Możliwe.
Twój brat musi poślubić moją córkę i połączyć nasze rody.
Nie poślubię pokalanej kobiety.
Jak śmiesz?
Żądam zadośćuczynienia.
Dopóki to się nie stanie,
Danici wypowiadają lojalność wobec waszego rodu.
- Porozmawiajmy. - Nie.
- Ułatwię ci to. - Iszbaalu!
Nasze rody nigdy się nie złączą, Jahirze z Danitów.
Zamilcz, Iszbaalu.
Przywołuję prawo Mojżesza.
Jest zapisane.
Umiesz czytać?
Musisz się z nią ożenić albo zostaniesz ukamienowany.
Kto mówi o śmierci w mym pałacu?
Gdzie jest król?
Posłał mnie.
Będę mówić tylko z władcą.
Mam dość władzy.
Żądasz ukamienowania mego syna na mocy prawa Mojżesza.
Wszyscy mu podlegamy.
Nawet król.
To prawda.
Prawo Mojżesza mówi,
że twoja córka ma być ukamienowana razem z moim synem.
Tego się domagasz?
Nie znasz prawa?
Pomówię z królem.
Wróć jutro, a to rozstrzygniemy.
To wezwanie jest bezpodstawne.
- Król wziął już dość! - Przestań.
Zajmę się tym.
O co chodzi?
Nie powiedział.
Joabie, to mój brat.
- Coś wiesz. - Nie kwestionuję rozkazów.
Wykonuję je.
Wobec rodziny też, zapamiętaj to.
Kuzynie.
Dla ciebie.
Nie boję się już lwa.
Ty też się nie bój.
Awo, pilnuj moich owiec.
Nie musimy się żegnać.
Do zobaczenia.
Wkrótce.
Eliabie.
Zapasy na drogę.
Rób, co musisz.
Chroń jego i ten dom.
Jaki ruch teraz wykona?
Jaki?
Bądź cicho.
Dobrze.
Twoja kolej.
Jak myślisz, co ci zrobią?
Nic. Jestem księciem.
Są prawa, których musisz przestrzegać.
No tak.
Dadzą mu trochę bydła, by odkupić
jego lojalność.
Wszystko pójdzie w zapomnienie.
Byłam u matki.
Była wzburzona.
Na pewno mi wybaczy.
Jak zawsze.
Tak nie wolno.
- Czemu? - Zasady.
Musisz go ruszyć.
Muszę?
- Tak. - Ja…
Mirab, ja nic nie muszę.
Twój ruch.
Na co czekasz?
Znam ją.
Znam Dinę.
I jej ojca.
Upokorzyłeś go.
Jeśli nie zemści się na tobie, na nas,
to odbije sobie na niej.
Do czego zmierzasz?
O czym mówisz?
O konsekwencjach.
Ludzie cierpią.
Próbuję ci pomóc.
Dziękuję, że mnie oświeciłaś.
- Chciałam… - Dziękuję, rozumiem.
- Już wiem. - Wcale nie…
- Pouczasz mnie? - Wybacz.
Nie wiem, czemu to powiedziałam. Grajmy.
Grajmy dalej.
Moja kolej.
Graj sobie dalej, jeśli chcesz.
Znajdź Mikal. Z nią się baw.
Co?
Popełniłem błąd.
To takie straszne?
- Przecież nie zabiłem sługi. - Dość.
- Czemu hańbisz nasz ród? - Jasne, o „tamtym” nie mówmy.
Jakby się nie stało. Ja jestem czarną owcą.
Na własne życzenie.
Kłapiesz ozorem.
Wciąż pakujesz się w kłopoty.
Zamilcz w tej chwili.
Mam sporo do powiedzenia.
Pytałeś, kim dla mnie jesteś.
Prawda jest taka, że od chwili narodzin
jesteś moim przekleństwem!
Zostawcie nas.
Jako mały chłopiec lubiłeś
obserwować kozy, pamiętasz?
Tak.
Pewnego razu niebo było wyjątkowo niebieskie.
Zapytałeś,
czy można w nim pływać.
Skakaliśmy razem, udając, że pływamy.
Podskoczyłeś…
za wysoko, upadłeś…
i obtarłeś kolano.
Pocałowałam je i obiecałam, że się zagoi.
Leżeliśmy na łące i patrzyliśmy…
na chmury o ciekawych kształtach.
Pamiętasz, co mi powiedziałeś?
Że kochasz mnie najbardziej.
Wieczorem musiałam obmyć ci ranę.
To bolało, więc płakałeś.
Uspakajałam cię. Ale ty powiedziałeś…
że mnie nienawidzisz.
Tamtej nocy też płakałam.
Byłem dzieckiem.
Wybacz mi.
Nie.
Ty wybacz.
Bo znowu muszę oczyścić ranę.
Jahirze.
Starszy plemienia Dana.
Ja także powołuję się na prawo Mojżesza.
Skazuję mego syna na wygnanie do miasta Endor.
Do Endoru?
Nie!
Matko, postradałaś zmysły?
To miejsce dla bandytów i wyrzutków.
- Nie możesz! - „Wyznaczcie sobie
miasta ucieczki, o których mówiłem wam przez Mojżesza.
Będą one dla was schronieniem przed mścicielem.
Takie jest prawo i je wybieram”.
- Proszę. - Straż.
Nie, matko. Proszę!
To zapobiegnie rozlewowi krwi naszych rodów.
Nie!
Gdy wejdzie do miasta,
nie może wrócić, nie spłaciwszy długu.
Wiem.
Wiesz, czym był ten pałac, nim ojciec go zajął?
Więzieniem!
Myślisz, że wystarczy powiesić gobeliny
na ścianach, by to ukryć?
Nigdy nie był domem!
Z radością odejdę!
Nie.
Matko, musi być inny sposób.
Zrób coś.
Proszę!
Matko!
Nie!
Iszbaalu!
- Mirab! - Iszbaalu!
Szybciej!
Isz!
Zaczekaj!
Chwila!
Przykro mi, siostro.
Miałaś rację.
Wrócisz, prawda?
Nie wiem.
Jak to nie wiesz?
Obyś znalazła szczęście.
Zdechnij w rowie!
Też będę tęsknić.
Już dobrze.
- Przykro mi. - Bądź silna.
Dbaj o matkę.
Do zobaczenia!
Iszbaalu.
Jeszcze się zobaczymy.
Silasie!
Silasie.
ZDRAJCA
Hila.
Hila!
Nie będziesz potrzebny, Eliabie. Idź do koszar.
Joabie…
Nie sprzeciwiaj się dowódcy.
Nie chcę, ale nie zostawię brata.
Muszę to wyjaśnić.
Joabie.
Chodźmy.
Pokłoń się królowej.
Jak cię zwą?
- Dawidzie. - Pani, jeśli mogę…
Co on tu robi?
To twój brat?
Zyskałeś sobie reputację.
Chcę usłyszeć, jak grasz.
Mam zagrać?
To wszystko.
Dajcie mu nowe szaty.
Zostań.
Kazała iść.
Kiedy mój mąż był na wojnie,
w czasie snu ukąsił go wąż.
Uzdrowiciele mówią,
że jad wywołał nietypową chorobę,
w której objawy dotyczą bardziej umysłu niż ciała.
Moja przyjaciółka, mądra kobieta,
miała wizję lwa.
Przypomniała mi, że w Egipcie lew Bes
jest bogiem muzyki.
Wybacz, królowo, ale nie służę innym bogom prócz HaSzema.
No tak.
Tak, tak.
Ale możemy się uczyć od innych.
Prawdę można znaleźć w wielu miejscach.
Pamiętaj,
że choroba mojego męża nie może wyjść poza te mury.
Inaczej narazisz na szwank prywatność króla.
A cena za to jest…
wysoka.
Ja z pewnością nie jestem powodem do obaw.
To dobrze.
Wynoś się!
Przestań!
Twoja kolej.
Podatek, który proponuję, pozwoliłby na nowe projekty.
Moglibyśmy szybciej rozwinąć stolicę.
Nawet mnie nie spytałaś.
Zdecydowałaś sama i go wygnałaś!
Wolałbyś, by go ukamienowano?
- Graj. - Ten Jahir groził mnie i mojej rodzinie!
- Gdybym tam był… - Nie było cię!
Zetnę głowę każdemu, kto spróbuje odebrać mi tron!
Każdemu!
Pomówimy o tym z Abnerem.
Nie!
- Nie będę błagać o pieniądze! - Graj.
Właśnie tak to zabrzmiało.
W porządku?
Przepraszam.
Spójrz na mnie.
Możesz patrzeć mi w oczy.
Weź głęboki wdech.
Zrobię to z tobą.
Nie pamiętasz, ale słyszałam, jak grałeś na weselu.
To było piękne.
Poprosiłam królową, by cię sprowadziła.
Zagraj tak jak wtedy.
Wybrałaś mnie?
Tak.
Nigdy nie grałem w takim miejscu.
Nie wiem, dla kogo grać.
Zagraj dla mnie.
Graj, Dawidzie.
Będę Cię wywyższał, Panie
Ty podniosłeś mnie na duchu
Nie pozwoliłeś moim wrogom
Radować się mą niedolą
O Panie
Wołałem do Ciebie
O Panie
A ty mnie uleczyłeś
Kazała, bym na nią patrzył.
- Patrzyłem. - Nie wątpię.
Powiedziała, że mnie wybrała.
A ja zaśpiewałem. Wszystkim się podobało.
- Patrzyła mi prosto w oczy. - Dawidzie.
To było niesamowite.
Jest taka piękna.
- Dawidzie. - To moja komnata?
- Dostanę ją? - Dość!
Szczęście, że żyjesz.
Ale nie zwracaj na siebie uwagi.
Zobacz.
Widać całe miasto.
Nigdy więcej nie rozmawiaj z księżniczką.
Rozumiesz?
Ona zaczęła rozmowę.
- Tylko rozmawialiśmy. - Samson też
tylko „rozmawiał” z Dalilą, gdy kolumny go zmiażdżyły.
Dalila była Filistynką.
A Mikal jest córką króla!
Nie może poznać prawdy o tobie!
Wiem.
Zabiorę cię stąd jak najszybciej.
Do tego czasu nie wychodź nigdzie.
Nie pokazuj się.
Mówię poważnie.
Zostań tu.
Królowo, muszę zapytać…
Ten chłopak.
Grajek.
Co z nim?
Jego dusza jest… ciekawa.
W jaki sposób?
Nosi nie tylko światłość.
Wyczułam też… mrok.
Ma dar.
Jeśli to pomoże królowi, przyda się.
To tylko grajek.
Piękne.
Co ty tu robisz?
Księżniczko!
Nie możesz tu być.
To święte miejsce.
Wybacz, księżniczko.
Pójdę.
Nie.
Zostań.
Powiedziałeś, że tu jest pięknie.
Dlaczego?
Pokój wypełniony słowami Boga.
Ojciec mi o tym opowiadał, ale…
Zawsze marzyłem, by zobaczyć takie miejsce.
Kochasz słowa.
Jestem poetą.
Żyję dla nich…
Ludzie umierają, ale ich słowa żyją wiecznie.
To piękne.
Księżniczko, to…
Mam wezwać straże?
Nie.
Pozwolę mu zostać.
Nie wpuszczaj nikogo.
Czy twoje plemię nie recytuje Pisma?
Podczas świąt w Tabernakulum?
Mogą, ale nie wolno mi w tym uczestniczyć.
Dlaczego?
Co czytasz?
Proszę.
Sam zobacz.
Przeczytasz mi?
Ty…
Nie umiesz…
Mój ojciec umie czytać, ale…
nigdy mnie nie nauczył.
Dobrze.
Przeczytam ci fragment.
To pieśń Mojżesza.
Ludzie to śpiewali?
Pięćset lat temu.
Zawsze się zastanawiałam, jak by to brzmiało z muzyką.
„Uważajcie, niebiosa, na to, co powiem.
Słów moich ust słuchaj, ziemio".
Piękne.
To poezja.
Posłuchaj.
„Gdyż głosić chcę imię Pana.
Uznajcie wielkość Boga naszego.
On Skała,
dzieło Jego doskonałe.
Bo drogi Jego są słuszne.
On Bogiem wiernym, a nie zwodniczym.
On sprawiedliwy i prawy".
Słuchajcie niebiosa
Przemówię
Niech ziemia usłyszy
Słowa z mych ust
Niech moja nauka spadnie jak deszcz
Moje słowa spływają jak rosa
Jak letni deszcz na miękką trawę
Jak krople na zioła
Będę głosił imię Pana
Sławił wielkość Boga
Czy to pieśń Mojżesza?
Tak.
Piękna.
Zawsze ją lubiłem.
To nie ta komnata.
Chodź ze mną.
Wezwałeś nas?
Prosiłem o ciebie.
Eliabowi można ufać.
To moja krew.
Czasem brat zwraca się przeciw bratu.
Zostawcie nas.
Dowiedziałem się czegoś.
Pojawił się nowy plan
odebrania władzy Saulowi przez uzurpatora.
Sądzę, że stoi za tym plemię Judy.
Musimy go udaremnić za wszelką cenę.
Lordzie dowódco.
Eliabie, to zaszczyt.
Zostaliśmy wybrani.
Do zabijania swoich?
Z powodu nieznanego zagrożenia?
Poręczyłem za twoją lojalność.
Czyżbym popełnił błąd?
Nie.
Doszły mnie słuchy, że Samuel odwiedził nasze ziemie.
Jeśli coś usłyszysz,
powiesz mi o tym?
Tak.
Joabie, Eliabie,
zaatakowano kolejną wioskę na granicy.
Musimy wyruszać.
Tak, mój książę.
Pójdę po rzeczy.
Dawidzie, musimy…
Dokąd idziemy?
Dobrze.
Chodź.
Każdy zasługuje na to, by umieć czytać.
Chodź.
Są stare?
Niektóre mają setki lat.
Naszym zadaniem jest przepisanie ich z gliny i skóry
na najświetniejsze
egipskie pergaminy, by przetrwały na wieki.
Myślisz, że pisząc je,
wiedzieli, że będziemy czytać ich słowa wiele lat później?
Wierzę, że napisali je dla naszego dobra.
Tak.
Co cię trapi?
Nic takiego.
Powiedz mi.
Mój ojciec to wspaniały król.
Ale…
Przykro widzieć go takiego.
Gdy traci rozum…
Nie oszalał.
Nie mów tak.
Wybacz, twój ojciec to wielki człowiek
i ma szczęście, że jesteś jego córką.
Nie. Nie rozumiesz.
Zastanawiam się, Dawidzie…
Boję się, że nasza rodzina jest przeklęta.
Przeklęta?
Bóg namaścił twego ojca.
Tak myślałam.
Ale mam przeczucie, że prorok nas porzucił.
Zastanawiam się, czy Bóg też.
Nie.
Nie porzucił.
Czuję jego obecność.
W tych ścianach, w słowach.
Ja też to czuję.
Ale…
równie mocno czuję mrok.
I to mnie przeraża.
Gdy umarła mi mama…
Ja też…
bałem się.
Byłem taki samotny.
Nie widziałem w tym sensu.
Ale…
tajemnica jest częścią poznania Boga.
A pieśni o żałobie i śmierci
oddają Mu cześć.
Pocieszę króla swoją muzyką
i mam nadzieję, że ciebie też.
Zasługujesz na to.
Cieszę się, że tu jesteś.
Przykro mi z powodu twej matki.
Też się cieszę.
Zobacz…
Zrobiłam to dla ciebie.
To twoja pierwsza lekcja.
Proszę.
Dziękuję.
Co tu jest napisane?
Spójrz.
„Dawid”.
To znaczy „Dawid”.
Hila!
Samuelu.
Kochany.
Co się dzieje?
Bałem się o ciebie.
Zamordowano Silasa.
Kto to zrobił?
Saul.
Boję się, że przyjdą po nas.
Musimy…
Musimy stąd odejść.
Spakuj rzeczy.
Dobrze.
Tylko te niezbędne.
Już!
Czemu stoimy?
Ej, co jest?
Straże!
Iszbaal, książę Izraela.
To ty, prawda?
Tak.
Dobrze.
Idziesz?
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska później?