W POPRZEDNIM ODCINKU
Czuję w tobie wielką moc.
Ta wizyta ma odwrócić uwagę.
Twój brat zhańbił moją córkę.
Musisz się z nią ożenić albo zostaniesz ukamienowany.
- O co chodzi? - To wezwanie.
- Dla Dawida. - Do zobaczenia.
- Chroń go. - Zrobiłam to dla ciebie.
Napisałam „Dawid”.
Pani, co on tu robi?
Chcę usłyszeć, jak grasz.
Uzurpator chce nam odebrać władzę. Stoi za tym plemię Judy.
Dawidzie!
Słuchaj, Izraelu
GRÓD GIBEA NOWA STOLICA IZRAELA
Pan jest naszym Bogiem
Pan
Jest jednością
Słuchaj, Izraelu
Pan jest naszym Bogiem
Pan
Jest jednością
Adrielu.
Co słychać?
Plemieniu Judy dobrze się wiedzie.
Moi synowie nieźle radzą sobie z mieczem.
I wciąż doprowadzają mnie do szału.
Podczas wizyty w fortecy
ujrzałem przywódcę Izraela, króla wybranego przez HaSzema,
otoczonego rzeźbami pogańskich bogów.
Wymazaliśmy ich twarze ze ścian,
by uczynić filistyńską twierdzę naszym domem.
Nie mógłbym tam mieszkać.
A jednak byś chciał.
Myślisz, że nikt nie zauważył?
Coś sugerujesz?
Paradowałem przed chorym królem, by okazać użyteczne wsparcie.
Bardzo ceni sobie twoją lojalność.
Największego plemienia Izraela na pewno.
Zastanawia mnie fakt,
że prorok pojawił się na tej uczcie.
Na dodatek po zabiciu króla Amalekitów
zaczął odbywać tajemnicze podróże.
Widziałeś go na twojej ziemi?
Interesujące.
Czyli to chciałbyś wiedzieć.
Owszem.
Był tu i złożył ofiary.
Z kim?
Abnerze, informacje mają swoją cenę.
Potrzebuję gwarancji.
Co ci chodzi ci po głowie?
Przekaż pani, że wróciłem.
Co jeszcze mówił?
Nie był zbyt wylewny.
Jeśli Samuel namaścił innego,
plemię Judy wypowie nam posłuszeństwo.
Adriel pozostaje lojalny, bo na razie mu się to opłaca.
A w obecności Proroka wietrzy okazję.
Musimy to powstrzymać.
Przypomnijmy ludziom o bożej zwierzchności w całym królestwie.
Zademonstrujmy naszą siłę.
Wybacz, królowo, ale to nie jest rozwiązanie.
Ludzie potrzebują znaku, że król jest silny.
Nikt nie pytał cię o zdanie.
Nie bój się mnie, Abnerze.
Uwierz, to nie lęk.
Ona ma rację.
Chwała zwycięstwa blednie.
Musimy na nowo rozpalić serca i umysły ludu.
Jak?
Miłością.
Małżeństwo.
DOM DAWIDA
Jak cię widzą, tak cię piszą.
To wszystko ma lśnić.
Tak, pani.
Więcej.
Wszystko musi być gotowe
na przybycie gości.
Tak, królowo.
Nie są gotowe?
Prawie skończyli, pani.
To dobrze.
„Za dni owych nie było króla w Izraelu”.
Dobrze.
To było niedawno.
Tuż przed twoimi narodzinami.
Jak to jest być…
pierwszą księżniczką Izraela?
Pierwszą w królestwie?
To przywilej.
Nie mówisz wszystkiego.
Tajemnice to brzemię, Dawidzie.
Masz jakieś?
Nic ważnego.
Ja czasami nie chcę tego wszystkiego.
Tego życia i związanych z nim obowiązków.
Myślę o twojej wiosce, gdzie się poznaliśmy.
Tam mogłabym być zwykłą dziewczyną.
Nigdy nie będziesz zwykła.
Po tym wszystkim
jesteś taki tajemniczy.
Nic o tobie nie wiem,
ale dzięki tobie
mój ojciec znów się uśmiecha.
Nie. To dzięki tobie.
Gdy się pojawiasz, rozchmurza się.
Widziałem.
Co jeszcze widzisz…
patrząc na mnie?
Widzę…
Widzę plejady gwiazd.
I morze.
Widzę dobroć,
wdzięk i mądrość.
Ale z ciebie poeta.
Mam tajemnice.
Wielkiej wagi.
Możesz mi powiedzieć.
Co tu się dzieje?
Ja…
Uczę go czytać.
Wracaj do siebie.
Kasja przygotowała ci suknię.
Zapleć włosy.
I przyjdź pomówić ze mną i ojcem.
Tak, matko.
Nie chcę cię więcej widzieć z moją córką.
Znaj swoje miejsce.
Znam je.
Masz jedynie zabawiać króla.
Musisz grać lepiej niż kiedykolwiek.
Zrobisz to dla niego?
Tak.
Rubenie, miałeś stać na straży!
Gdzie moje berło?
Bez magii tylko tyle zdziałam,
ale nalewka, którą mu podałam, jest mocna.
Moje rzeczy ciągle gdzieś znikają!
Niedługo się uspokoi.
Oby.
Jest przy palenisku, mój miły.
Pamiętasz?
Nie ufam magii.
Wiem.
I nie ufam Adrielowi.
Bywa irytujący.
Rozpuszcza plotki za moimi plecami.
I mi przerywa.
Jest głupcem,
ale potężnym.
Przewodzi największemu plemieniu.
Małżeństwo umocni jego lojalność.
Pomóż mi.
Podoba ci się?
Tak.
Najpiękniejszy, jaki mi dałeś.
Czy popełniliśmy błąd, goszcząc go w naszym domu?
Nie.
Musimy to zrobić.
Pokaż Adrielowi swoją siłę.
Nie daj mu zbić się z tropu.
Będę cały czas przy tobie.
Ojcze.
Chciałeś mnie widzieć?
Zachwycająca.
Ja?
Wyglądasz jak królowa.
Musimy ci coś powiedzieć.
Eliabie, witaj z powrotem.
- Cieszę się, że żyjesz. - Wiele się wydarzyło.
Chyba nic złego?
Co jeszcze chcesz zobaczyć?
Zaatakowano kolejne dziesięć wiosek.
Co z tymi wioskami?
Więcej zniszczeń i więcej pytań.
Ruben widzi olbrzymy w snach.
Kto?
Chłopak z wioski.
Gotowa na zaloty pięciu synów Adriela?
Mamy ich tylko zabawiać.
Nie są tacy źli.
Król Izraela, Saul.
I królewska rodzina.
Adriel, syn Barzillaja.
Wódz wielkiego plemienia Judy.
Jego żona, Tamar.
I jego synowie, Amos, Ezechiasz,
Pinchas, Symeon i Jordan.
Saulu, nasz wspaniały królu.
Moja rodzina i ja podróżowaliśmy wiele dni
i nie obyło się bez kłopotów.
Koło pękło, jeden koń padł, a piorun chybił o włos dwa razy.
Dwa razy!
No nie udało się.
Nasze rodziny dawno nie zasiadły razem do stołu.
W istocie.
To zaszczyt.
Cieszę się, że czujesz się na siłach.
Adrielu.
Jesteś szanowanym przywódcą
jednego z naszych największych plemion.
Walczyłeś za królestwo,
odkąd Samuel założył koronę na moją głowę.
A twoi synowie wciąż dla mnie walczą.
Nareszcie nadszedł czas,
by nasze rodziny się…
zjednoczyły.
Ród Beniamina i ród Judy.
Wilk i lew.
Dziś oferuję moją córkę za żonę.
Niech związek między Mikal a jednym z twoich synów
umocni nasze przymierze.
Mój panie.
Uczcijmy to.
Pasterzu, graj.
Pogoniłem Amalekitów na wzgórze
i rozciąłem bestii gardło aż do pępka i z powrotem.
Zacna historia.
Ale ja kiedyś odciąłem palce…
- Znowu ta bajeczka? - Czekaj.
- Nie wiesz… - Aż cię zemdliło.
Mnie?
Wyjątkowo cię te palce obrzydziły.
Jak dzieci.
Brat mówił o bezksiężycowej nocy, gdy złapałeś
ich przywódcę.
Opowiedz więcej o bohaterskich czynach.
Są inspirujące.
Ponoć zmogła cię tajemnicza choroba.
To prawda.
Chorowałem.
Jestem człowiekiem.
Pomazańcem Bożym, ale człowiekiem.
Panie.
Wybacz.
Przepraszam.
Co narobiłeś?
Księżniczko.
Mikal.
To doniosła chwila dla tak młodej kobiety.
Musisz być zaszczycona.
Oczywiście. Całe życie na to czekałam.
Moja droga, jesteś urocza.
Królu, księżniczka potrzebuje wsparcia.
Gdyby moja żona nie żyła,
sam bym się z tobą ożenił i…
co dzień budził się szczęśliwy.
- Proszę. - Adrielu, zabierasz mojej córce czas,
który mogłaby poświęcić twoim synom.
Omówimy warunki, mój panie?
Liczę na hojność za moją lojalność.
Nie kupuję lojalności, Adrielu.
Nie za wiano mej córki.
Lepszej rodziny nie było?
Ci synowie.
Nieprzydatni, roszczeniowi głupcy.
Żaden nie jest wojownikiem.
Co to da rodzinie królewskiej?
Nie tobie to oceniać.
Król tak postanowił.
Zapomnij o księżniczce.
Rozumiesz?
Poza tym nie synami Judy powinieneś się martwić.
Mikal.
Oszalałeś?
A ty?
- Nie rób tego. - Nie mam wyboru.
- Odejdź. - Nie chcesz tego.
To moje życie, Dawidzie.
Zawsze było mi to pisane.
Zasługujesz na więcej.
- Musimy coś zrobić. - My?
Jesteśmy, kim jesteśmy.
Nic tego nie zmieni.
Mam obowiązki.
Ty też. Graj.
Zostaw ją. Wracaj i zagraj.
- Powiem jej. - Co?
Prawdę.
Kim naprawdę jestem.
Że jestem namaszczony…
Nie możesz.
Nic nie powiesz.
- Nie będę jej okłamywał. - Więc zginiesz.
Eliabie.
Jeśli wejdę do rodziny, nie będzie rozlewu krwi.
Nie rozumiesz?
Musi wiedzieć, zanim wyjdzie za mąż.
Królowie chronią swój rodowód.
Nasze życie wisi na włosku.
Nie tylko ty się liczysz.
Nie każ mi wybierać.
Wracaj i graj dla nich.
Dobrze.
Jakież to miłe…
Tu jest dużo przyjemniej.
Księżniczko Mirab.
Jak to jest być tą drugą córką?
Jestem tą pierwszą.
Którym bratem jesteś?
Tym nieistotnym.
Jordan.
Nie chcesz już zaimponować mojej siostrze?
Nie mnie jest pisana.
Jestem środkowym synem.
Zawsze pomijanym.
Ja zawsze zawodzę oczekiwania.
Za tych pomijanych.
Teraz Amos opowiada o swoim wielkim mieczu.
„Największym w całym Izraelu”.
Moi bracia będą protestować
i wyjmą swoje, by je porównać.
A moja siostra będzie przytakiwać.
Będzie idealną, grzeczną księżniczką.
Każdy z braci uzna, że wygrał.
I jeden z nich to zrobi.
A ona wpadnie w pułapkę.
Urocze.
Pozwolisz, by ojciec sprzedał cię synowi
wodza bogatego plemienia?
Czemu nie? Są tacy sami.
Niektórzy trochę przystojniejsi.
Jesteś dziwna.
Ty też.
Właśnie.
Chodź.
A co ze świętym tekstem dla Judy?
- Nie sądzę, by podróż… - „Nie zostanie odjęte berło od Judy”.
Od tych słów
wszystko się zaczęło.
Od błogosławieństwa Jakuba.
Nasze dzieci zapamiętają swoje dziedzictwo.
Wiem, dokąd iść.
Lew zwróci się przeciw tobie.
Wsłuchaj się w jego słowa.
Zapewne.
Będziesz cierpiał.
Umierający ojciec 12 synów
wiele pokoleń temu,
- byłby podziwiany w moim domu. - Przybył lew Judy.
Więc, mój panie,
czy mógłbym dostać ten jeden zwój.
Saulu…
Zabij lwa.
Królu,
wszystko w porządku?
Chyba jeszcze nie wróciłeś do pełni sił.
Może ta rozmowa jest zbyt wymagająca.
Jeśli wciąż jesteś osłabiony…
Niemądrze byłoby rozdzielać święte teksty.
Niemądrze byłoby też podzielić królestwo.
Nieprawdaż?
Czego naprawdę chcesz?
Mam dość tych gierek.
Poproś mnie o ostatnią rzecz, a może ją otrzymasz.
Stałe miejsce w radzie.
Nie ma lepszego sposobu, by służyć twoim interesom
niż jako wódz starszyzny.
Zgoda.
Później dogadamy szczegóły.
A teraz napijmy się
- za nasze dzieci. - Pewnie.
Tak.
Zaraz wrócę.
Wybacz mi na chwilę.
Jestem z tobą,
przy twoim boku, cały czas.
Załatwione?
To szakal.
Pod twoimi rozkazami.
Mam pomysł.
Pasterzu, zagraj coś bardziej z życiem.
Zawołaj je.
Dziękuję.
Ojciec cię potrzebuje.
Pokaż mu, że jesteś klejnotem w jego koronie.
Piękna jest wasza miłość, panie.
Wiedziałam w chwili, gdy ją poznałam.
Małżeństwo z miłości.
Dobrze mieć wybór.
To coś cennego.
Wnikliwy z ciebie obserwator.
Którego syna Adriela byś wybrał?
Żadnego.
Ach tak.
Powinna być moja.
Zabawny jesteś.
Pasterzu.
Cudownie.
Pięknie.
Nie znosi tego tańca.
Słuchajcie wszyscy!
Chcę coś ogłosić.
Po głębokim namyśle…
Jestem z ciebie dumny.
Zdecydowałem, że małżeństwo zostanie zawarte
między moją ukochaną córką…
Mirab…
A…
Tym tam.
Jordanem.
Mirab i Jordan.
Niech Bóg błogosławi ich święty związek.
No cóż.
Nie będę wybrzydzać.
Za szczęśliwą parę.
Mikal.
To jakaś pułapka?
Nie wiem.
Uśmiechajmy się.
Jest nieobliczalna.
Jesteś pewny?
Tak.
Dziękuję.
Jesteś zadowolona?
To wola króla, jak mogę odmówić?
Musisz iść.
- Proszę… - Dawidzie, musisz już iść.
Idź.
Zaskoczyłeś mnie.
Sam byłem zaskoczony.
Zobaczyłem cię z nim.
Byłaś szczęśliwa, śmiałaś się,
jak mała dziewczynka.
Myślałam, że nie dbasz o moje szczęście.
Jak możesz tak mówić?
Wszyscy wiedzą, że wolisz Mikal.
Jest twoim światłem.
I…
Rozumiem.
Zawsze zachowuje się tak, jak powinna.
A ty tak, jak chcesz.
Jak twoja matka.
Mirab.
Jesteś moją pierworodną.
I wbrew pozorom
zawsze myślę o twoim szczęściu.
Zawsze.
Będziesz mieć Adriela na oku.
Ród Saula nie będzie podzielony.
Masz moje słowo.
Spójrz w dół.
Widzisz kości i strzępy szat?
Nie byłbyś pierwszym wrzuconym tu za zniewagę rodu Saula.
Myślałeś, że pokręcisz się po pałacu, zagrasz kilka piosnek
i zbałamucisz księżniczkę?
Przywiodłeś mnie tu z rozkazu króla.
Byś go zabawił, a nie pokalał jego córkę.
Każdą chwilę spędziła ze mną z radością.
Jesteś zakałą naszego rodu od chwili poczęcia,
a twój brat traktuje cię zbyt pobłażliwie.
Dam ci nauczkę.
Od tej chwili nie waż się rozmawiać z księżniczką,
patrzeć na nią ani nawet o niej myśleć.
Czy to jasne, bękarcie?
Przysięgnij albo cię puszczę.
Zrób to.
Co?
Mam zadanie, Joabie.
Bóg mi je wyznaczył.
To przeznaczenie.
Znasz swoje?
Ojciec dał ci dziś prezent.
Ale nie łudź się, wkrótce wyjdziesz za mąż.
Wiem.
Na szali leży reputacja naszej rodziny.
Ostatnie, czego nam trzeba, to plotki.
O tym, że uganiasz się za…
pasterzem.
Ludzie to widzą.
I gadają.
Co z tego, że jest pasterzem?
Ojciec był biednym poganiaczem osłów.
Twój ojciec został namaszczony.
Nie przed ślubem.
Jestem córką rolnika.
A ty jesteś córką króla.
Wiesz, kim on jest?
Tak.
Wiem.
On jest…
skromny.
Pełen pasji.
I odważny.
Nie jestem dla niego zdobyczą.
I ma imię.
Dawid.
Wiesz, dlaczego…
David żyje sam na wzgórzu?
Bo jest bękartem.
Wyrzutkiem.
Wstydzą się go.
Chłopak skradł twoje serce. Rozumiem.
Ale za rok zapomnisz jego imię.
A szkody wyrządzone rodowi
będą się ciągnąć przez pokolenia.
Będziesz dumna, gdy wyjdziesz za mąż,
a twój związek będzie dużo ważniejszy niż ulotny romans.
Będzie opoką twojej rodziny.
I całego królestwa.
Rozumiesz, skarbie?
W jednym ma rację.
Nie jesteś zdobyczą.
Jesteś tarczą.
Ruben.
Gdzie byłeś?
Skąd masz tyle rzeczy? Pomogę ci.
- Kazali ci pracować całą noc? - Lubię pracować.
Nie śpię i nie mam koszmarów.
Rozumiem.
Olbrzymy znów nas zaatakują?
Jak w moich snach?
Nie.
Ochronię cię.
Obiecuję.
Jesteś za mały.
Za króla Izraela
i szczęśliwe połączenie naszych rodów.
Będę wiernie służył
jako twój doradca, wódz starszyzny Izraela.
Nim odejdziesz, chcę wznieść toast…
Za Mirab,
moją iskierkę.
Niechaj mąż cię chroni, inspiruje
i zawsze przypomina ci, kim jesteś.
I za Adriela.
Jestem dumny, że mogę połączyć nasze rodziny.
Chciałbym też
podarować ci ten zwój.
Kazałem naszemu skrybie znaleźć Błogosławieństwo Jakuba
dla jego synów.
Święte słowa.
To najcenniejsza rzecz, jaką dostałem.
Czy mogę przeczytać błogosławieństwo Jakuba naszym dzieciom,
by pamiętały o swym dziedzictwie?
Zanim przeczytam te wspaniałe słowa,
chcę wznieść toast i powiedzieć, że jestem…
Adrielu, przeczytaj zwój.
„Jakub przywołał swoich synów mówiąc do nich:
Zgromadźcie się, a opowiem wam, co was czeka w czasach późniejszych”.
- „Zbierzcie się i słuchajcie…” - Saulu,
stracisz wszystko.
Zamilcz.
Odbierze ci wszystko.
Lew stanie przeciw tobie.
Nie słyszysz go?
„Judo, ciebie sławić będą bracia twoi,
twoja bowiem ręka na karku twych wrogów!”
Nie widzisz?
Uzurpator.
Złodziej.
Nie zostanie odjęte berło od Judy…”
Posłuchaj jego słów.
„…ani laska pasterska spośród kolan jego”.
- Lew Judy przybył. - „Aż przyjdzie ten,
do którego ono należy…”
- Lew zaryczy! - „…i zdobędzie posłuch u narodów!”
Dość!
Nie skończyłem błogosławieństwa.
Ja je dokończę.
„Beniamin - wilk drapieżny,
co rano rozrywa zdobycz,
a wieczorem rozdziela łupy”.
Królu, masz dobrą pamięć.
Widzę cię, Adrielu.
Wiem, czego chcesz.
O czym mówisz?
Knułeś, by przejąć mój tron
od samego początku.
Mój panie.
To nieprawda.
Chcę ci służyć, a ty mnie obrażasz?
Kłamca.
Każde twoje słowo jest kłamstwem.
- Saulu… - Nie będzie małżeństwa.
- Nie, Saulu. - Nasze rody nie połączą się.
Jesteś zmęczony, omówmy to rano…
Nie uciszaj mnie, kobieto!
Jestem królem!
Twoi synowie nigdy nie będą godni mych córek,
a twoje chciwe łapska, nie dotkną mego tronu.
- Nigdy! - A więc to prawda.
Postradałeś zmysły!
Wynoś się z mojego domu!
Wynoś się!
Wychodzimy, nim nas pozabija!
Odejdźcie!
Wara od mojego tronu.
Mirab.
Bardzo mi przykro.
Ta rodzina jest przeklęta.
To klątwa!
Lew zwróci się przeciwko tobie.
Zostaw mnie.
Zostaw.
Dlaczego demony go prześladują?
Nie pomożesz mu?
Jego dusza toczy bój.
Potrzebuje potężnej mocy, a ty mnie ograniczasz.
A gdybyś miała wolną rękę?
Użyłabym czarnej magii.
- Nie. - Czarów?
Nie.
Potężna mikstura wyzwoli zło,
które uwolni jego duszę.
On nie wierzy w czarną magię.
Twojego męża opętały najmroczniejsze siły.
To jemu nie można ufać.
To zabronione.
On nie zmieni prawa.
Bez królewskiej pieczęci zakaz obowiązuje.
Król głęboko śpi.
Nie powinnyśmy czekać.
Jeśli on nie zmieni prawa,
może ty powinnaś.
Pasterzu?
Wybacz, królu.
Nie mogę zasnąć.
Ja też nie.
Spójrz.
Ten pałac był filistyńską fortecą, zanim go podbiliśmy.
Ścieramy twarze ich królów i bogów,
by zastąpić je wizerunkami naszych.
Każda nowa epoka niszczy ślady starej.
Jak zostanę zapamiętany?
Imię Saula nigdy nie przeminie.
Rodzina uważa, że popełniłem błąd.
Mirab nigdy mi nie wybaczy.
Ale czułem, jak wymyka mi się to z rąk.
Wszystko, za co płaciłem krwią.
Odebrane przez kogo?
Adriela z Judy.
Rodzina myśli, że oszalałem,
ale ta kanalia
chciała mego tronu, na którym nie jest godna usiąść!
Ten tron,
o którym każdy marzy…
Zmienia cię.
Król nie znajdzie zrozumienia.
Namaszczenie.
Nie z własnej woli.
Żałuję, że zraniłem bliskich.
Wybaczą ci, panie.
Wiem, ile dla nich znaczysz.
Chcesz usiąść?
Poczuć, jak to jest?
To przywilej namaszczonych.
Muszę odpocząć przed gniewem jutrzejszego dnia.
Odprowadzę cię.
Nie.
Dam sobie radę.
Napisy: Grzegorz Niksiński