POPRZEDNIO…
Dziś oferuję moją córkę za żonę.
- Nie rób tego. - To moje życie, Dawidzie.
Nie trzeba nam plotek, że uganiasz się za pasterzem.
Jeśli wejdę do rodziny, nie będzie rozlewu krwi.
Nic nie powiesz.
- Jesteś matką olbrzymów. - Co im oferujesz?
Zemstę.
Zabij lwa.
Nasze rody nie połączą się.
Saulu, omówmy to rano…
Nie uciszaj mnie, kobieto!
Wynoście się z mojego domu!
Wszytko zaczęło się w czasie Wielkiego Boju.
Kiedy aniołowie zapragnęli tronu niebieskiego.
Powstali w nieposłuszeństwie, ale zostali pokonani i wygnani.
Aniołowie upadli na ziemię.
Wygnanym przez Boga powierzono opiekę nad ludźmi.
Nie wszystko jest jasne.
Jedni twierdzą, że to legenda, inni mówią, że prawda.
Historia jest przekazywana od pokoleń.
Ludzkie niewiasty były piękne,
bo stworzone na podobieństwo Boga.
Niektórzy aniołowie ujrzeli je, i przepełniło ich pożądanie.
Ich wódz, Szemhazaj, rzekł:
„Weźmy żony spośród ludzkich niewiast,
by dały nam potomstwo”.
I tak się stało.
Z tego zespolenia powstała inna rasa ludzi.
Olbrzymy.
Zrodzone z zakazanego związku.
Ludzie znani z wyjątkowych umiejetności.
Stąpali po ziemi niczym bogowie wśród nas.
Bóg ukarał aniołów za ten grzech.
Wygnał ich w wiekuistą ciemność.
Nigdy już nie chodzili po ziemi.
Pozostały tylko owoc ich buntu.
Przerażający i ścigany przez ludzi.
To wy, moje dzieci.
Jesteście ostatnimi z Nefilimów.
Jeśli to wszystko prawda…
to czemu kryjemy się w tej jaskini?
MIASTO GAT TERYTORIUM FILISTYNÓW
O co chodzi, Achiszu?
Mam dość tych wezwań,
by słuchać fantazji i zmyślonych opowieści.
Widziałem ich na własne oczy.
Wierzyłam w twojego ojca.
Tak samo wierzę w ciebie.
Wiesz o tym.
Ale pięć armii zjednoczy się,
gdy zrozumieją, jak wielką mogą mieć siłę.
Nie przez mit czy legendę.
Słyszysz to?
Chcesz ujrzeć tę potęgę?
Podejdź do mych bram i uklęknij.
Minęło wiele tygodni.
Bałem się, że nie przyjdziesz.
Zrobiłam to dla syna.
Moi słudzy zajmą się wami.
Co tylko chcecie.
Wielki, musisz to zobaczyć.
Przekaż pozostałym królom, by zebrali się w dolinie Elah.
Dotrę tam ze swoją armią i olbrzymami
Już pora.
DOM DAWIDA
Sławię Twe imię, Panie
Bo podniosłeś mnie na duchu
I nie pozwalasz mym wrogom
Radować się mą klęską
Panie, wzywałem Cię
Wzywałem Cię
Mikal.
Co robisz?
Chcę zobaczyć przyszłość, której nie da się przewidzieć.
Brzmisz jak mistyk matki.
Czasami ten pałac wydaje się taki…
Wiele razy przesiadywałam na murach,
gapiąc się na horyzont
z nadzieją, że zobaczę Iszbaala po raz ostatni.
Ale straciłam go.
I siebie też.
Przykro mi, że ojciec odwołał twój ślub.
Nie.
Mamy być posłusznymi służkami króla.
Nieważne, jak jest niestały.
Szczęście i wolna wola to tylko iluzja.
Choć nie w twoim wypadku.
Twoje sekretne spotkania?
Jedynie o chorobie ojca mówi się tu częściej.
Zakochałaś się?
Nie.
Tak.
Byłam zakochana.
Teraz jestem rozdarta.
Masz czyste serce.
W porównaniu z twoim?
Nie zmieniaj tematu.
Co cię gryzie?
Mama powiedziała mi coś, czego nie wiedziałam.
Teraz widzę jego drugą stronę.
To wieśniak, nigdy za niego nie wyjdziesz.
W końcu się nauczysz.
Jesteśmy drabiną, po której wspinają się mężczyźni, by zrealizować swoje ambicje.
Im szybciej to zaakceptujesz, tym mniej bolesne będą ich kroki.
Bóg obdarzył cię błogosławionym darem.
Dziękuję, mój panie.
Zazdroszczę ci.
Życia, które masz w domu.
Tej czystości.
Opieka nad stadem i farmą.
Brakuje mi tego.
Żyłeś na wsi, panie?
Nie urodziłem się królem.
Stałem się nim.
Tak jak ty, dbałem o zwierzęta.
Osły, w moim przypadku.
Są uparte.
O wiele bardziej niż owce.
Ale to było dobre przygotowanie do rządzenia ludźmi.
Czyli ludzie są jak osły?
Nawet gorsi.
Od pasterza do króla.
Wszystko jest możliwe.
Możesz być, kim chcesz.
Nieważne, gdzie zaczynasz.
I nie pozwól, by czyjeś słowa odebrały ci twoje przeznaczenie.
Należy do ciebie.
Trzymaj się go.
Wizyta.
Jak miło.
Nigdy go tu nie było.
Gdyby królowa…
Dochowamy swoich sekretów, jak zawsze.
Możecie już iść.
Nie bój się, Ruben.
Kasja dużo mi o tobie mówiła.
Jaki jesteś mądry, jak dobrze słuchasz.
I że spędziłeś jedną noc z królem, wyjątkową noc.
Na polu bitwy.
Ktoś odwiedził wtedy króla.
- Samuel? - Tak.
Co powiedział Samuel?
Zabijasz je w końcu?
Zwierzęta.
Poświęcasz je?
Nie jestem jasnowidzem.
Więc czemu je krzywdzisz?
Czemu?
Żeby się uczyć.
Mają w sobie rzeczy, które badam.
Widziałaś kiedyś serce z bliska?
Nie?
Chciałbyś?
Powiedz mi, co słyszałeś,
a ja pokażę ci wiele wspaniałych rzeczy.
Byli głośno. Król krzyczał,
że Bóg uczynił go królem.
Pan odebrał ci królestwo.
Został namaszczony…
- Namaszczony? - Tak.
Dziękuję.
Bogowie nauczyli ludzi obrabiać metal.
Pod koniec Wielkiej Ery sekrety sztuk mistycznych przepadły.
Tak jak wiele innych rzeczy.
Brąz, metal.
I wola, by je kuć.
Panoplia.
Boska.
Dzieło najlepszego mykeńskiego kowala.
Nie ma już takich.
Tak.
Nada się.
No i co?
Chcecie się zabawić?
Nie zrobią mu krzywdy.
Nie mogę powiedzieć tego samego o nim.
Popatrzmy.
Kto chce walczyć?
Chodź!
Dokąd?
Wracajcie!
Pomóż mi zwyciężyć.
Będziecie żyć jak królowie.
Królowie?
Oni są bogami.
Rozstawiasz pionki na mapie,
kłócąc się i walcząc o ziemię,
o to czyj bóg jest potężniejszy.
Jakbyś miał nad tym władzę.
Co powiesz na moją ofertę?
Możemy razem dokonać zemsty.
Niech Goliat zgładzi ich króla, zniewolimy jego lud.
Gdy wygramy, wystarczy łupów dla wszystkich.
Pragnęłam zemsty, odkąd pamiętam.
Więc…
oto moja oferta.
Moi synowie ci pomogą za coś w zamian.
Co?
Twój tron.
Nie rozumiem.
Dlaczego moi synowie mieliby klękać przed kimś, nawet tobą?
To ludzie powinni klękać przed bogami.
Gdy zwyciężymy, to Goliat będzie rządził na tej ziemi.
Całej.
Ucałuj moją rękę i przysięgnij, że tak będzie.
Nie.
Więc zapomnij o olbrzymach.
Bez nich nie zwyciężysz.
I uważaj, Achiszu.
Kiedy zbudzisz olbrzymów, rzadko wracają do snu.
Nasi szpiedzy w Filistei donoszą, że coś się dzieje.
Wojska się gromadzą.
Doszło do jakichś uzgodnień między rodami.
Nie znamy ich celu.
Zło czai się wszędzie.
Podejrzewam, że stoi za tym król Achisz.
Jest ambitny i mściwy.
Ale pozostaje bez doświadczenia i bez wsparcia.
Myślałem, że wyeliminowaliśmy to zagrożenie.
Jego ojca, tak.
Ale odkąd Achisz zasiadł na tronie,
rozzuchwalili się.
Dlaczego?
Rozeszły się wieści o twojej chorobie.
Mogą wietrzyć w tym okazję.
By mnie pokonać?
Ile razy mam bić psa, by w końcu zrozumiał, że ma leżeć?
Może powinniśmy uderzyć pierwsi, zanim…
Nie. Wybacz mi, panie.
To nierozsądne.
Trzeba wzmocnić naszą obronę i poczekać, co się…
Czekać?
Od kiedy to boisz się walki z wrogiem?
Rozgromiliśmy Amalekitów,
choć mieli przewagę w uzbrojeniu i liczebności.
Przetrwaliśmy dzięki Bożemu wsparciu.
Dzięki Bogu.
Ojcze.
- Dobrze się czujesz? - Jak zawsze.
Atak na wioskę przy granicy…
Nie wspominaj mi znowu olbrzymów.
Nie możesz tego lekceważyć.
Były ślady.
Mam się bać odcisku dłoni?
Myślałem, że jesteś bohaterem, a nie wylęknionym dzieckiem.
Otaczają mnie słabeusze. Oni i ty.
Nikt nie odbierze mi tronu.
Ani Adriel, ani Achisz.
I nie ty!
Ojcze…
Niech przyjdą.
Niech przyjdą wszyscy.
Pokażę im siłę prawdziwego króla.
Posiekam ich na kawałki!
Mikal.
Czemu nie powiedziałeś mi, kim naprawdę jesteś?
Matka mówi, że jesteś wyrzutkiem. Odrzuciło cię plemię i rodzina.
To nic nie zmienia, ale myślałam,
że jesteśmy ze sobą szczerzy.
Boję się.
Kiedy ludzie dowiadują się, kim naprawdę jestem, uciekają.
Tracę ich.
Czy tak będzie z tobą?
Dawidzie…
Brat pokazał mi, jak niepostrzeżenie wyjść z zamku.
Chodź ze mną.
Miła fantazja.
Przekonaj się, kim możesz być poza murami.
Bez ciężaru królewskiego przeznaczenia.
Wolność.
Proste życie.
Nawet jeśli tylko na chwilę.
Kiedy matka zauważy,
że mnie nie ma wyśle wojsko na poszukiwania.
Będą polować na ciebie.
Pójdziemy dalej, gdzie nikt nas nie znajdzie.
Dawidzie.
Jest różnica między pragnieniem a obowiązkiem.
Nie decyduję o swojej przyszłości.
To prawda tylko wtedy, gdy w to wierzysz.
Wierzę tylko w dwie prawdy.
Że cię kocham.
A druga?
Nigdy nie będziemy razem.
Nigdy.
Mikal.
Wezmę stu ludzi.
Dopadnę i zabiję ich w dolinie.
Do tego trzeba więcej ludzi.
Stać!
Panie, proszę.
Czego chcesz?
Jestem jedynie potulnym sługą.
Być może istnieje inny sposób, by dać ci to, czego pragniesz.
Samuelu.
Samuelu!
Pogarsza mu się.
To mroczna część mojej wiedzy.
Wiąże się z ryzykiem.
Jak poważnym?
Albo otworzy ujście jego niedoli
i drogę wyjścia, albo…
Po prostu to zrób.
Zrobi sobie krzywdę.
Przytrzymaj go.
Po co?
Potrzebuję jego krwi.
Mikal?
Dawidzie?
Co robisz w tym skrzydle?
Szukasz jej, prawda?
Straciłeś rozum?
Dość.
Wracasz do domu. Już.
Eliabie, o co chodzi?
Książę, czas, by mój brat opuścił pałac.
Przestań.
W tej chwili.
Grajek służy mojemu ojcu.
Król powie, kiedy ma odejść.
Mój brat jest przekleństwem naszego rodu.
Módl się, by nie stał się waszym.
Od języka po umysł.
Pokaż mi.
Co to jest? Co widzisz?
Lwa…
i człowieka.
W jednym.
Jak się nazywa?
Coś mnie blokuje.
Jakaś energia.
Obecność.
Imię.
Tak, pokaż się…
Dość tego.
Coś ty zrobił?
Ratuję nas wszystkich.
Nawet królowej grozi śmierć za…
Nie ucz mnie naszych praw.
Bóg rządzi tym domem.
Bóg opuścił ten dom.
Nie tędy droga.
To ty.
Ty.
Ty jesteś przyczyną.
Wynoś się, póki możesz.
Widziałam już dość.
Nigdy nie będziesz królem.
Nigdy.
Nadchodzi śmierć.
Matka niewiele mówiła po waszym powrocie.
Tylko narzekała na zdradę ludzi.
Polubiłem ich.
Nasze przetrwanie jest najważniejsze.
Zapamiętaj te słowa.
Achisz zaoferował nam przyszłość, a ty mu odmówiłaś.
Zaoferował ci uległość.
Czyż nie to samo czeka mnie tutaj z tobą?
Poświęciłam wszystko, by was chronić i dbać o was.
Przykro mi, matko.
Po prostu marzę o życiu poza tą jaskinią.
Twoje marzenie po części się spełni.
Tu nie jest już bezpiecznie.
Skoro Achisz nas tu odnalazł, przyjdą też inni.
Musimy znaleźć nowy dom.
By dalej się ukrywać?
Musimy się schronić.
Potem znajdę sposób, byście dostali to, na co zasługujecie.
Spędzimy tu ostatnią noc, spakujemy rzeczy i wyruszymy jutro.
Nowe życie zaczyna się od śmierci starego.
Twoje palce.
Krwawią.
Odłóż lirę.
Opatrzę je.
Grasz od paru godzin.
Mogę grać dalej.
Nie.
Odłóż ją.
Twoja muzyka mnie uspokaja, ale nie chcę, byś cierpiał.
Nie pamiętam, co się stało ostatniej nocy.
Tylko strzępy wspomnień.
Obawiam się, że to wszystko moja wina.
Samuel namaścił innego z powodów, których nie pojmuję.
Nie wiem, kim jest. To udręka.
Dzień po dniu nie odczuwam żadnej radości.
Król często staje przed trudnymi wyborami.
Zajmiesz moje miejsce
i zrozumiesz, o czym mówię, mój synu.
Jonatanie.
Przykro mi, panie.
Nie udało mi się uzdrowić twej duszy.
To chyba czas, bym odszedł.
Musicie się tak wydzierać?
Strop spadnie wam na głowę.
Nie zmarnujmy dobrego wina, matko.
Wznieśmy toast.
Za najwspanialszych synów.
Pewnego dnia świat pokłoni się przed wami,
i odda wam cześć, na którą zasługujecie.
Gotowe.
Zostało kilka bukłaków.
Przyniosę je.
Za mamę.
Orpa.
Kto tu jest?
Pozdrowienia z Izraela i domu Saula.
Goliacie!
Krzycz dla mnie.
Kto to zrobił?
Kto?
Ród Saula…
Pomścij mnie.
Nie!
Nie.
Wybierasz się gdzieś?
Chyba nic nie ukradłeś?
Muszę już iść.
Jestem raczej problemem niż rozwiązaniem.
Królowa zgodziła się.
Nic tu po mnie.
To prawda.
Twoja muzyka tylko spowalnia upadek ojca, ale go nie powstrzymuje.
Muzyka go nie uleczy.
Magia też nie.
Dawidzie.
Zanim odejdziesz…
Co z Mikal?
Co masz na myśli?
Co…
Co twoje serce pragnęłoby jej powiedzieć?
Co robisz?
Powiedz. Przekażę jej.
Nie mamy wspólnej przyszłości.
Nasze ścieżki się rozchodzą.
Ale wciąż ją kocham.
Szczerze i mocno.
Oczywiście.
Żegnaj, Dawidzie.
Żegnaj, księżniczko.
Właśnie się dowiedziałem.
Nie ma innego sposobu.
Muszę coś zrobić.
Samuel się ukrywa.
Nie ma go w Nob.
Dobrze go znam.
Mógł się schronić tylko w jednym miejscu.
Uważaj na siebie.
Ty też, Abnerze.
GÓRA SYNAJ
Ojcze.
Ojcze!
Ojcze.
Odwrót!
Samuelu!
- To ja, Jonatan. - Słowo?
To ja.
Jonatan?
Tak!
Jonatanie.
Mogłeś powiedzieć.
Jesteś ranny?
Nie straciłaś siły.
To siła starca.
I mam dobry kij.
Hila.
Wypij to.
Da ci spokój.
Dobrze cię widzieć po tylu latach.
Wyrosłeś na krzepkiego młodzieńca.
Jesteś łaskawą gospodynią.
Czego nie powiem o twym mężu.
Dźwiga ciężkie brzemię.
Powinien je komuś przekazać.
Co się ze mną dzieje?
Nie rozumiem, co widziałam.
Z czasem to zrozumiesz.
Jak mnie znalazłeś?
Tylko jedna góra jest świętsza niż Nob.
Zaiste.
Synaj.
Góra ognia.
Czerpię stąd wielką moc.
Wielką mądrość.
A jednak…
Nie potrzebuję wizji, by wiedzieć, po co przyszedłeś.
Pamiętasz dawne czasy, Samuelu?
Walkę u boku mego ojca?
Uczyłeś mnie jako chłopca.
Te wspomnienia wracają każdego dnia.
Łamią mi serce.
Czemu więc klątwa nie przemija?
Jonatanie, jedyna klątwa to opór twojego ojca przed oddaniem tego,
co już do niego nie należy.
Powiedz mi.
Jakie jest pierwsze przykazanie, które dał nam Mojżesz?
Na tej górze.
„Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną”.
A twój ojciec uważa się za boga.
Dlatego nie zazna spokoju.
Ocal go.
- Nie mam takiej mocy. - Masz.
Jesteś Samuel.
Przewodziłeś Izraelowi.
Boją się ciebie.
- Nie. - I słusznie.
Jonatanie…
Błagałem o łaskę dla twego ojca.
I waszego rodu.
Ale to na nic.
Pewnych błędów nie da się naprawić.
Te wizje, które widziałem…
Spełnią się?
Jest w nich prawda.
Ale nie wiem, czy się ziszczą.
Jonatanie.
To nie twoja wina.
Masz w sobie dobro.
Skoro w to wierzysz, powiedz…
Namaściłeś innego?
Najpierw muszę zapytać, komu służysz?
Bogu.
Ponad wszystko.
Namaściłem.
Na króla?
Króla, którego rządy nie mają końca.
Na twoim miejscu
ominąłbym wielką dolinę.
Otacza ją ciemność.
Nie.
Saulu?
Nie.
Saulu.
Gdzie ten chłopak?
Grajek.
Odszedł.
Potrzebuję go.
Jak mogłaś go wypuścić?
Musi dla mnie grać.
Wiem.
Znajdziemy innego, przyrzekam.
Nie zostawisz mnie znowu, prawda, kochany?
- Staram się. - Wiem.
Masz jeszcze czas.
Teraz…
Proszę.
Wypij to.
Zabiję was!
Hebrajczycy! Cały ród Saula!
Zginiecie!
Ojcze, więcej siana.
Już idę.
Proszę…
Proszę bardzo.
Awo.
Spójrz.
Dawid.
Dawid!
Awa.
Dawidzie!
Mój chłopcze!
Filistyni się gromadzą.
W dolinie Elah.
Słyszałem. Ilu widziałeś?
Pokryli górę niczym piasek na plaży.
Nie widziałem takiej armii.
Są z nimi olbrzymy?
Nie mam pewności.
Zwołajcie plemiona.
Wszystkie.
Mój królu.
Razem zrobimy to, co zawsze.
Będziemy walczyć!
Czekaj.
Chcę walczyć z ich królem.
Zabiję ich wszystkich.
W twoim imieniu
pokażę im, kim są prawdziwi bogowie.
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska