POPRZEDNIO…
Minęło wiele tygodni. Bałem się, że nie przyjdziesz.
Razem możemy dokonać zemsty.
Pomogą ci w zamian za twój tron.
Przekonaj się, czym jest wolność.
Nie decyduję o swojej przyszłości.
- Wybierasz się gdzieś? - Nic tu po mnie.
Pozdrowienia z Izraela i od rodu Saula.
Goliacie!
Chcę walczyć z ich królem.
Filistyni się gromadzą.
Razem zrobimy to, co zawsze.
Będziemy walczyć!
Usłysz mnie, Izraelu
Pan jest naszym Bogiem
Pan
Jest jedyny
Ojcze, błagam.
Król wezwał wszystkich zdolnych do służby.
Nie jestem zdolny.
Nie walczę.
Pierwszy zginę.
Bracia ci pomogą.
O co chodzi?
Ojciec wysyła nas na wojnę.
Jaką wojnę?
Z Filistynami.
Najechali nas.
Ojcze, to szaleństwo. Nie pójdę.
- Zajmę jego miejsce. - Zastąpi mnie.
- Wyślij go. - Nie może.
Wezwano wszystkich mężczyzn.
- Jeszcze się nim nie stał. - Ja też nie.
Będę walczył na wojnie.
Rób, co mówię. Idź do króla. Dawid zostanie ze mną.
- Chodź. - Nie.
Zostaw mnie!
Ojcze.
Posyłasz mnie na śmierć za króla, którym gardzisz.
Natanaelu, chodź.
Będziesz walczył u boku braci.
Za Boga i Izrael.
- Rozumiesz? - Tak.
Idź.
Dość już, bracie. Ośmieszasz się.
Dlaczego?
Przestań.
- Odpowiedz mi. - Nie dzisiaj.
- Wysłałem wszystkich synów na wojnę. - Też nim jestem.
Nie w tym rzecz.
Zasługuję…
Na co według ciebie zasługujesz?
Na co zasługujesz?
Na szczerość.
Choć raz.
Chcę wiedzieć, czemu mnie trzymasz na wzgórzach.
Mówiłem ci wiele razy.
Głębia przyzywa głębię.
Nie tak mówiłeś?
Głębia przyzywa głębię.
Wiem, że nigdy nie powiedziałeś mi prawdy.
Nie.
Proszę.
- Zajmij się owcami, Dawidzie. - Nie.
Pozwól mi odejść!
DOM DAWIDA
DOLINA ELAH BITWA Z FILISTYNAMI
Długo o tym marzyłem.
O czym?
O zjednoczeniu naszych sił.
To się okaże.
DOLINA ELAH OBOZOWISKO IZRAELITÓW
Trzydzieści lat.
Trzydzieści lat służyłem tym ludziom, prowadziłem ich, walczyłem za nich.
Jestem znużony.
O czym myślisz, Saulu?
Robię rozrachunek.
Narzekasz.
Nie mam prawa?
Masz.
Jak najbardziej.
Modlę się, byś skończył, nim przybędą nasi wrogowie.
Tym razem jest ich wielu.
Gdzie się podziały czasy, gdy zagrzewałeś mnie do walki przed bitwą?
Też jestem znużony.
Powiedz mi, Abnerze.
Powiedz, kim jestem.
Saulem, zdobywcą.
Pierwszym królem Izraela, który zjednoczył plemiona.
Nie.
Powiedz, kim jestem…
dla ciebie.
Panie, przemieniłeś strach naszego ludu w pewność.
Wbrew wszystkiemu nigdy się nie wahałeś.
Ocaliłeś mnie przed miałkim życiem.
Dałeś mi cel.
Umrę bez żalu, jeśli taka jest twoja wola.
Tym dla mnie jesteś, mój królu.
Po co zostałem namaszczony na króla?
Dla tej chwili.
I jak?
Ujdzie.
Cieszę się, że jesteś przy mnie, przyjacielu.
Zawsze, mój królu.
Ponad sto pięćdziesiąt tysięcy Filistynów
A będzie ich więcej.
Filistyni mają trzykrotną przewagę.
Szanse nie są równe.
Nie oczekiwałem tego.
Zabijemy dziesięciu za każdego naszego.
I sprawi mi to przyjemność.
Nie.
Powstań.
Piękny miecz.
Mogę?
Ojciec odebrał go Filistynom 20 lat temu.
W pierwszej wygranej twego ojca.
Pamiętam.
Jak masz na imię?
Eliazar, syn Aszera, z rodu…
Symeona.
Tak.
Prosty i prawdziwy.
Ród Aszera od dawna nam służy.
To zaszczyt walczyć z tobą.
Eliazarze?
Nie lękaj się.
Bóg jest z nami.
Samuel przybędzie?
By pobłogosławić nas przed walką jak zawsze?
Jeśli Bóg zechce.
Dałeś chłopcu fałszywą nadzieję?
Lepsze to niż jej brak.
Odwagi, bracia.
Odwagi.
Kto stanie przeciw nam?
Kto?
Królu, jak zawsze przybywamy walczyć.
Ja i 25 000 Judeitów.
Nie wszystko zostało zapomniane…
ale dziś kroczymy ramię w ramię.
Ramię w ramię.
Razem.
Bracia… w imię króla!
Dziękujemy Ci, Boże, za błogosławieństwa.
Za ten dom, za nasze jedzenie, za tę rodzinę.
Dziękuję Ci, Panie, za wszystko, co nam dajesz.
Pozwól nam zachować pokorę,
byśmy dali Ci chwałę tym, co robimy…
i pokładali ufność w Tobie każdego dnia.
Amen.
Dobry Boże, jesteśmy Twoimi dziećmi.
Prosimy Cię o wskazówki, siłę,
i byś zawsze był z nami.
Amen.
Samuelu.
Witaj, Dawidzie.
Nie jesteś na polu walki?
Mogę spytać o to samo.
A jednak tu jesteśmy.
U progu nowego dnia.
Prowadź mnie do ojca.
Dobrze. Jest w domu.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Lepiej ci się przyjrzę, gdy usiądę.
Wybacz, Wielki.
Niewiele mogę zaoferować.
Wysłałem królewskiej armii wszystko, co miałem najlepsze.
Czyżby?
Pobłogosław ten owoc jako nasze pożywienie,
którym poświęcamy się woli Twojej.
Drzewo oliwne.
Zimą gałęzie dają nam ciepło,
latem cień i oliwę z oliwek,
samo życie.
Wszystko ma swój cel.
- Samuelu… - Dawidzie.
Chcę walczyć.
Mówiłem ojcu…
Wiesz, że na szczycie Nob przed moim domem jest drzewo oliwne,
które ponoć ma 1000 lat?
Wyobrażam sobie, że Jozue odpoczywał w jego cieniu,
zanim dotarł do Ziemi Świętej.
Wiesz, że moja żona, Hila,
używa oliwy z oliwek, by uładzić włosy?
Wierz lub nie, nauczyła mnie tego.
Co myślisz? Działa?
Święty proroku, po co tu jesteś?
Cieszę się, że pytasz, synu Obeda.
Chcę dokończyć to, co obiecałem, gdy byłem tu ostatnio.
Chcę złożyć ofiarę.
By odpokutować grzechy tego domu.
By je odkupić.
Prowadzi ich Akisz z Gat.
Jest wściekły.
Po tym, co zrobiłeś jego ojcu na polu bitwy,
Nie winię go. Też bym był.
Polegałbym na strategii, nie emocjach.
Aszkelon się jednoczy.
Aszdod i Jurza.
Nie mają nawet własnych flag.
Tchórze.
Co z Ekronem?
Nie zjednoczył wszystkich pięciu armii.
To dobry znak.
Ilu ich jest?
Ponad dwieście tysięcy.
Więcej koni i rydwanów, niż da się zliczyć.
Poradzimy sobie.
Powinniśmy atakować, póki mamy przewagę.
Odkąd to przewaga liczebna liczy się w walce z Hebrajczykami?
Musimy im odebrać ducha walki.
Boże w niebiosach.
Bogowie ziemi.
Gdzie jest wasz król?
Przyślijcie go tu, żebym mógł przeciąć go w pół
i nakarmić kruki nim i waszymi bogami!
To tylko człowiek, ojcze.
Odzyskam te ziemie, przelewając jego krew!
Czyżby?
Przyślijcie króla
albo kogoś potężniejszego, jeśli jest taki w Izraelu!
Wezwę swoich bogów,
a on swoich,
i nasza krew zdecyduje o losie naszych narodów!
Zobaczymy, kto wygra!
Zwycięzca zniewoli przeciwnika, aż do jego śmierci!
Stojąc tu, sprzeciwiam się Izraelowi!
I waszemu Bogu.
Dajcie mi godnego przeciwnika.
Ojcze, weź sie w garść!
Nie. Zdejmij to ze mnie.
Nie.
Ojcze.
Przeklinam cię, demonie.
Zostaw mnie.
Wstań i spójrz na swych ludzi.
Do namiotu z nim.
Umrzemy w ciemności i strachu!
Teraz!
Odejdź ode mnie!
Zostaw mnie.
Znajdź kogoś, kto będzie z nim walczył.
Oddam mu rękę swojej córki. Dam mu wszystko, czego zapragnie.
Idź!
Niech me nauki spadną jak deszcz
Moja mowa płynie jak rosa
Jak delikatny deszcz na miękkiej trawie
Jak strugi deszczu na zioła
Niech wasze uszy usłyszą
Słowa Boga z mych ust
Samuelu, dlaczego czekamy?
Trwa bitwa.
Muszę iść. Jestem gotowy.
Mama nauczyła cię grać?
Tęsknisz za nią?
Kobieta dążąca do celu.
Niewiele rzeczy na tym świecie ma większą moc.
Moja matka
modliła się w świątyni tak żarliwie,
że kapłani brali ją za pijaną.
Lecz nie, to była głęboka intencja, to była wierność.
I dlatego tu jestem.
Wpływ matki jest większy niż króla
czy tysiąca królów.
To takie piękne.
Uszyła to dla mnie… kiedy się urodziłem,
a potem owinęła mnie tym przed wysłaniem do kapłanów.
Miałem dwa lata.
Noszę to, by uczcić jej pamięć.
Wygląda staro.
Ty… No tak.
Mogę ci coś wyznać?
Co tylko chcesz.
Miewam wizje.
Sny, obrazy, które wydają się takie prawdziwe.
Jakbym…
Jakbyś był zupełnie gdzie indziej?
Tak.
Nigdy tam nie byłem…
ale czuję się tam jak w domu.
Spokój, którego nie da się pojąć.
Mów dalej.
Widzę strumień u podnóża gór.
Góry tak piękne… Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
I wojownika… żołnierza.
Co to za miejsce?
On chroni strumień.
Wiem.
Czytałem o nim.
To historia Jozuego.
Tak.
W nocy przed wielką bitwą pod Jerychem
Jozue spotkał męża, wojownika z wyciągniętym mieczem.
Kim on był?
Jozue zapytał wojownika…
„Czy jesteś po naszej stronie,
czy też po stronie naszych wrogów?”
A on odpowiedział: „Po żadnej.
Gdyż jestem wodzem zastępów Pańskich i właśnie przybyłem”.
Ludzie wciąż popełniają ten błąd. „Czy Bóg jest po naszej stronie?”
„Czy jest z nami?”
A powinni pytać…
„Czy to my jesteśmy z Bogiem?”.
Potem Jozue zapytał go:
„Co rozkażesz swoim wiernym sługom?".
I to jest właściwe pytanie.
A wojownik rzekł: „Zdejmij buty,
bowiem stoisz na ziemi świetej".
I Jozue tak uczynił. Po czym padł na ziemię i oddał mu cześć
i…
Być może dlatego mury Jerycha upadły przed nim.
Dlaczego te wizje mnie nawiedzają?
Bo masz rolę do odegrania w wielkim planie.
Jak mam to zrobić na tym polu?
Mówisz, jakby dzisiaj było wczoraj.
Jakby nic się nie zmieniło.
Posłuchaj.
Na wszystko jest czas i pora, na każde…
zadanie na tym świecie.
Kiedy nadejdzie mój czas?
Za dużo pytań.
Zagraj mi jeszcze coś, jeśli możesz.
Dobrze.
Ponawiam swoją propozycję.
Wybierzcie męża.
Niech tu przyjdzie.
Jeśli mnie pokona, będziemy waszymi niewolnikami,
ale jeśli zginie z mej ręki, wy będziecie służyć nam!
No i?
Wrócę jutro.
Ile jeszcze dni będziemy to robić?
Nie ma godnego męża w Izraelu?
Dzień po dniu rzucam wyzwanie Izraelowi!
Po co to robią?
Głowa mnie boli.
Właśnie po to.
Od dziewięciu dni nikt się nie odważył stanąć przeciwko mnie.
Nie jesteście sługami swego Boga?
Walczcie ze mną!
Dokonam swojej zemsty.
Moja królowo.
Wieści z pola bitwy.
Co piszą?
Wieści od Abnera.
Filistyni zjednoczyli armie przeciwko nam.
250 000 ludzi.
Co?
I mają olbrzyma.
Olbrzyma?
Jak to?
Matko?
Co jeszcze?
Umysł ojca znów ogarnął mrok.
Gorzej niż ostatnio.
Co zrobimy?
Nie da się już nic zrobić.
Zawsze jest nadzieja.
Została nam modlitwa.
Do kogo?
Wiesz do kogo.
Próżny trud.
Matko, HaSzem odpowiadał wcześniej na nasze wołania.
Teraz też odpowie.
Nie chcę więcej słyszeć tego imienia.
Mam go dość.
Nie, my…
Przecież… musimy działać!
Mikal.
Jadę do ojca.
Podczas bitwy? Oszalałaś?
Potrzebuje mnie.
A ja nie?
Mikal, nasi bracia odeszli, matka się poddała.
Zostałyśmy same.
Więc chodź ze mną.
Nie bądź głupia.
Co możemy zrobić?
Gdy ojciec wróci do zmysłów, poprowadzi ich.
Pokona wrogów, jak zawsze.
Wierzysz, że go sprowadzisz?
Wiesz, gdzie leży Elah?
Na północ.
Na północ?
Pojadę na północ i znajdę to miejsce.
Muszę.
Do widzenia.
No dobrze.
- Co robisz? - Pomóż mi.
Jeśli zginiesz, nikt mnie nie rozweseli.
Nie możemy na to pozwolić.
Dziękuję.
To też mój ojciec.
I nie zgadzam się z matką.
Zawsze jest nadzieja.
To prawda.
Chodź.
Całe plemię tchórzy i zdrajców.
Zważaj na słowa.
Schowacie się w jaskiniach, gdy inni stawią czoła wrogowi?
Czeka ich pewna śmierć.
Eliabie, co się dzieje?
Plemię Zebulona postanowiło porzucić bitwę i naszego króla.
Ilu?
Wszyscy.
Mają olbrzyma, a my nic.
Zebulonici walczą dla Boga, a ten opuścił naszego króla.
Niech cały Izrael się dowie, że lud Zebulona stchórzył.
A gdy wygramy tę walkę,
nasi synowie i ich synowie opowiedzą o waszej ucieczce.
Skoro takiś pewny zwycięstwa,
czemu sam nie zmierzysz się z olbrzymem, synu Jessego?
Nie winię ich.
Siedzimy tu dzień po dniu, nie robiąc nic.
Prędzej sczeźniemy z głodu, niż postawimy stopę na polu bitwy.
To nie jest strategia.
To tchórzostwo.
Adrielu, mówisz do księcia.
Tak, syna obłąkanego króla, dziedzica umierającej spuścizny.
Dość.
Skoro twój ojciec nas nie poprowadzi, ja to zrobię.
Walczmy!
Tak, walczmy.
Nawet jeśli nie wygramy, przynajmniej polegniemy w boju.
Za Boga i Izrael.
Za Boga i Izrael!
Uciekajcie.
Schowajcie się w namiocie razem z ojcem.
Jeszcze słowo i będzie po tobie.
Ktoś jeszcze chce dopuścić się zdrady?
- Co robisz? - Zmierzę się z olbrzymem.
- Nie. - Adriel ma rację.
Ktoś musi to zrobić.
Niech to będę ja.
Jak myślisz, co się stanie?
Bóg zdecyduje.
Ten potwór rozerwie cię na strzępy.
Rozpołowi cię na oczach twych braci.
Nie ma innego sposobu.
Jest.
Matka już zauważyła, że nas nie ma.
Gdyby w pałacu byli jeźdźcy,
wysłałaby ich za nami, ale…
A może nie.
Chyba straciła do mnie cierpliwość.
Straciłaś coś, czego mnie nigdy nie dała.
Boisz się?
Nie ma czasu na strach.
Mikali.
Nie możesz zapomnieć?
- Tej pieśni? - Nie.
Dawida.
Porzucił ojca.
Nie chcę o nim myśleć.
Błogosławionyś, Jesse, synu Obeda.
Grzechy twego rodu zostały odkupione krwią.
Godna ofiara.
Jak ją wybrałeś?
Zgodnie z naszymi prawami.
Powiedz.
Najlepsza ze stada.
Bez winy i skazy.
- Czy nie tak mówi Prawo Mojżesza? - Tak.
Zaiste.
A teraz odejdź.
Muszę pomówić z twoim ojcem.
Będę na wschodnich polach.
Dołącz do mnie, gdy skończysz.
Nauczę cię, jak być pasterzem.
To powinna być ofiara dziękczynna.
Najwyższy błogosławi twój dom…
ale coś leży ci na sercu.
Nic nie ciąży bardziej niż kłamstwo.
Czyż nie, Jesse?
Gdy Saul wezwał twoich synów na wojnę,
oddałeś mu ich.
Gdy ja zażądałem twych synów,
nie zawahałeś się
wezwać ich wszystkich.
Prócz jednego.
Czemu tak go pilnujesz?
Chronię go przed nim samym i shańbieniem tej rodziny.
Jesse, powiedz prawdę.
Mój Dawid.
Dawid jest młody, zadziorny, niespokojny.
Jego serce płonie jak ogień.
Jest uparty, niezłomny.
W rzeczy samej.
A ty jesteś głosem Pana.
Musisz wiedzieć, że Dawid nie może być królem.
Na pewno to widzisz.
Chcesz wiedzieć, co widzę?
Masz rację.
Masz rację, obawiając się ognia w sercu twego syna,
bo płonie żywym ogniem,
jak serce Pana.
Bóg go z tego powodu umiłował
i być może dlatego został wybrany.
A ty, człowiek, stajesz na drodze Bogu.
To dlatego, że spłodziłeś syna w grzechu?
Syn Jessego, jego grzech, namaszczony? I wszyscy to widzą?
Czy to wstyd tobą kieruje?
Nie.
To coś innego.
Coś głębszego,
lecz są słowa, których nigdy nie wypowiedziałeś.
Jeśli Bóg mnie o coś poprosi,
cokolwiek innego,
oddam mu wszystko.
Dałeś Bogu wiele,
ale nie dałeś wszystkiego.
Nie dałeś mu tego, co najcenniejsze.
Nie ofiarowałeś najlepszego ze stada.
A liczą się te największe poświęcenia
i to ich Bóg od nas wymaga.
Byśmy dawali to, co kochamy najbardziej.
Jeśli będziesz go trzymać…
to połamiesz sobie palce.
Wyślijcie mi swojego mistrza albo pozabijam wszystkich.
Tchórze!
Pamiętasz Filistynów pod Michmas?
Nikt nie miał odwagi.
Bracia byli w jaskiniach.
Zaatakowałeś nocą, sam ze swoim giermkiem.
Zaskoczyłeś ich wtedy.
- HaSzem dał nam zwycięstwo. - Tak, ale ty zacząłeś.
Dałeś nadzieję.
To nie są Izraelici.
To łowcy z rodu Aszera.
Najlepsi najemnicy, zabójcy z Egiptu.
Zaatakujecie nocą
i z Bożą pomocą zabijecie olbrzyma we śnie.
Zostaniesz u boku ojca?
Tak.
Zrobię, co mogę.
Do samego końca.
Chodź.
Co ma zrobić twój sługa?
Dlaczego?
Dlaczego zostałem wybrany?
Chciałbym cię zrozumieć.
Dawidzie!
Chodź!
Ojcze, dokąd idziesz?
Nigdzie nie idę.
Chodź, Dawidzie.
Tyle rzeczy od dawna chciałem ci powiedzieć
i nagle zabrakło mi słów.
Chodź, Dawidzie.
Chodź do mnie.
Dawidzie, proszę.
Pierwszą żonę wziąłem z rozsądku.
Nasz związek był korzystny dla jej plemienia i dla mojego.
Moja linia krwi była skalana.
- Przez babcię Ruth? - Tak.
Była Moabitką.
Ale moja żona była czysta.
Urodziła mi pięknych synów.
Twoich braci.
Kiedy zeszła z tego świata, poznałem twoją matkę.
Była inna.
Przeciwieństwo tego, czego powinienem szukać.
Urodzona wśród wrogów naszego ludu.
A jednak jej serce, jej ciepło…
Czegoś takiego nigdy nie znałem.
Pobraliśmy się w pośpiechu.
Bezprawnie…
ale kochałem ją, Dawidzie.
Miłością, jakiej wcześniej nie znałem.
A ona kochała mnie.
Ostatnie słowa twojej matki…
Wiem.
Żebyś mnie chronił.
Nie.
Nie o to prosiła.
„Pozwól mu rozkwitnąć”.
Pozwól mu rozkwitnąć.
To były jej słowa.
Twoja matka miała wizje.
Śniła o tobie, o tym, kim się staniesz.
Sny o przemocy, piękne i przerażające zarazem.
A jej ostatnim życzeniem…
było umożliwienie ci realizacji tych snów.
Wybacz mi, synu.
Wybacz.
Trzymałem cię tu,
bo jesteś jedynym, co mi po niej zostało.
Nie ze wstydu nie wysyłam cię na pola.
Trzymam cię przy sobie, bo cię kocham.
Tak jak ją kochałem.
Wybacz mi, synu.
Chodź.
Objuczyłem osła jedzeniem i zapasami.
Weź je.
Dokąd?
Na pole bitwy.
Do twoich braci.
Rycerz wśród pasterzy.
Bycie królem przedwcześnie to ciężkie brzemię.
Zostawcie nas.
Co tu robisz?
Służę radą w trudnej chwili.
Tak, jak służyłem twemu ojcu.
Służysz tylko sobie, Doegu.
W nic nie wierzysz.
Myślę, że masz większy problem niż ten olbrzym.
Słowa przemierzają ogromne odległości, jeśli się uważnie słucha.
Opowieści o Wielkim Proroku, odwiedzającym plemię Judy
w Betlejem.
Mogę ci się bardzo przydać.
Jeśli rozkażesz,
wytropię i zabiję tego,
którego namaszczono, by zastąpił twojego ojca.
Wspomnij jeszcze raz mojego ojca…
Potrzebuję tylko imienia.
Ostatniego kawałka układanki, Jonatanie.
Nie mam czasu na twoje gierki, Doegu.
Dobrze.
Idź i walcz w bitwie, której nie wygrasz.
Zapamiętaj moje słowa, Edomito.
Nawet jeśli legnę na tym polu,
najpierw ujrzę twój koniec.
To byłoby ciekawe.
Znam prawdę, ojcze.
Ale wiem też, że jestem twoim synem.
Kocham cię i jestem z tobą do końca.
Śpij.
Jeśli się obudzisz, pomódl się za mnie.
Nie.
Nie!
Nie. Nie.
Jonatanie.
Nie!
Bóg z tobą.
Mój synu.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dobrze.
Pójdziemy razem?
Mam własną podróż do odbycia.
Pamiętasz, co ci kiedyś powiedziałem?
„Bóg nie widzi tego, co człowiek”.
„Patrzy w serce”.
A ty… masz serce lwa.
Co robią lwy?
Ryczą.
Rozkwitaj, mój synu.
Rozkwitaj.
Jak długo jeszcze?
Czy w Izraelu nie ma śmiałka…
który stanie ze mną do walki?
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska Judy